Αρχική Blog Σελίδα 1980

ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.

Από
anixneuseis
-
6
του Παντελή Σαββίδη

Πως θα τελειώσει ο πόλεμος; Είναι ο Μακρόν η καλύτερη επιλογή;

Προς μια, νέα, θεωρία των πάντων

Ανεξαρτήτως του τι προηγήθηκε, η επιθυμία της Ουκρανίας να αποκαταστήσει την ενότητα του κράτους στα σύνορα που της αναγνωρίσθηκαν το 1991 είναι κατανοητή και αποδεκτή.
Το επεδίωξε προσεγγίζοντας, ή προσεγγιζόμενη απο τις ΗΠΑ.
Λίγο πριν την ρωσική εισβολή η ουκρανική ηγεσία αντιλήφθηκε πως θα πάει μόνη στον πόλεμο. Φαίνεται, μέτρησε τις συνέπειες και αν θυμάσθε υπήρξαν δηλώσεις του κ. Ζελένσκυ περί μη επιθυμίας της Ουκρανίας να ενταχθεί στα ΝΑΤΟ και τα τοιαύτα.
Η δυναμική, όμως, των εξελίξεων πυροδοτήθηκε και ο πόλεμος, με την εισβολή της Ρωσίας, άρχισε.
Σε αντίθεση με ό,τι υποστηρίζουν όσοι βλέπουν την ρωσική εισβολή θετικά, η Ρωσία δεν φαίνεται να είχε σαφή στόχο του τι επεδίωκε εξ αρχής. Τον προσαρμόζει αναλόγως των εξελίξεων.
Για λαούς όπως ο ελληνικός με τις ιστορικές εμπειρίες που έχει και τον πολιτισμό που φέρει η καταδίκη της εισβολής πρέπει να είναι απόλυτη. Και η ανθρωπιστική αλληλεγγύη στα θύματα της τραγωδίας δεδομένη. Χωρίς προϋποθέσεις και αστερίσκους. Η Ρωσία άνοιξε τον Ασκό του Αιόλου.
Αναδύεται, εδώ, μια αντίφαση. Ναι, η καταδίκη είναι απόλυτη αλλά η γεωπολιτική εξασθένιση της Ρωσίας υπονομεύει την δυναμική ισορροπία στην περιοχή και αυτό είναι ένας παράγων εις βάρος της Ελλάδας ως κρατικής υπόστασης. Διότι στη νεα ισορροπία, ό,τι χάσει η Ρωσία, στον γεωπολιτικό χώρο που ενδιαφέρει την Ελλάδα, θα το κερδίσει η Τουρκία.
Εάν επρόκειτο, απλώς, για αναβάθμιση της Τουρκίας δεν θα υπήρχε πρόβλημα με την ρεαλιστική ανάλυση. Αλλά η Τουρκία καθώς θα αναλαμβάνει όλο και σημαντικότερο ρόλο για την Δύση θα ζητά ανταλλάγματα. Και η συμπεριφορά της το τελευταίο διάστημα διαμηνύει, σε όσους μοιράζουν το κόσμο, απο που τα ζητά.
Τα ζητά απο την Ελλάδα και την Κύπρο.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις. Μπορεί, όμως να πάρει θέση είτε ως κράτος είτε ως λαός.
Προσπαθώ να αντιληφθώ σε τι εξυπηρετεί την Ελλάδα η συνεχής υπενθύμιση, σε επίπεδο πρωθυπουργού, μάλιστα, ότι η Ελλάδα είναι με την Ουκρανία διότι είναι με την ελευθερία.
Με την Ουκρανία είμαστε, το είπαμε, διότι υφίσταται επίθεση, ο λαός της υποφέρει και ο επιτιθέμενος, και αυτός που καταπάτησε το διεθνές δίκαιο, είναι η Ρωσία.
Η επιμονή στην διακήρυξη και, μάλιστα, σε υψηλούς τόνους τι εξυπηρετεί; Ίσως, ο κ. Μητσοτάκης επενδύει για τον εαυτό του. Με την χώρα τι γίνεται;
Το δεύτερο που θα ήθελα να σχολιάσω είναι το τι μέλει γενέσθαι.
Ο κ. Ζελένσκι απευθυνόμενος στο βρετανικό κοινοβούλιο είπε πως η θέση της Ουκρανίας για να αποδεχθεί ειρηνική διευθέτηση είναι η εγκατάλειψη, απο τη Ρωσία, των εδαφών που κατέλαβε και η επιστροφή στο πριν τον πόλεμο καθεστώς.
Αν η θέση του μεταδόθηκε καλά απο τα διεθνή πρακτορεία, ο κ. Ζελένσκι δεν βάζει θέμα επιστροφής της Κριμαίας και των περιοχών του Ντονμπάς που ήταν, ήδη, υπο τον έλεγχο των Ρώσων πριν τον πόλεμο. Για το ΝΑΤΟ και την συμμετοχή του σε αυτό δεν ακούστηκε τίποτε αλλά, μάλλον, απο προηγούμενες δηλώσεις τεκμαίρεται ότι η Ουκρανία δεν επιθυμεί να γίνει μέλος.
Τα ερωτήματα που τίθενται είναι τα εξής:
-Είναι ο κ. Ζελένσκι και η ουκρανική ηγεσία αυτοί που θα αποφασίσουν πότε θα σταματήσει ο πόλεμος και με ποιές προϋποθέσεις; Ή οι Αμερικανοί;
-Θα δεχθεί η Ρωσία να εγκαταλείψει όλα όσα κατέκτησε με αίμα και δεκάδες χιλιάδες απώλειες;
-Έχουν οι ΗΠΑ δική τους στρατηγική εξόδου απο αυτόν τον πόλεμο; Ξέρουν, δηλαδή, τι θέλουν;
-Αν οι ΗΠΑ κλιμακώνουν επειδή διαπιστώνουν αδυναμία των Ρώσων να ανταπεξέλθουν στον πόλεμο με τον τρόπο που τον διεξάγουν ως σήμερα, μήπως αυτό προκαλέσει κλιμάκωση και απο πλευράς ρωσικής ώστε να εφαρμοσθεί η αρχή “αποκλιμάκωση δια της κλιμάκωσης”;
-Και τι σημαίνει κλιμάκωση απο πλευράς Ρώσων; Είναι εκτός πιθανοτήτων ένα είδος περιορισμένου πυρηνικού πολέμου; Και τότε;
-Η αμερικανική ηγεσία λαμβάνει υπόψη αυτό το ενδεχόμενο;
-Αν ναι, σκέφτεται αποκλιμάκωση ή πυρηνική κλιμάκωση;
-Ποιό, τέλος πάντων, θα είναι το τέλος αυτού του πολέμου;
Η εξέλιξη όπως περιγράφηκε παραπάνω, οδηγεί, πράγματι σε μια στρατηγική αποδυνάμωση της Ρωσίας, όπως δήλωσε ο υπουργός άμυνας των ΗΠΑ.
Αν αυτό επιδιώκουν οι ΗΠΑ να ευχόμαστε να μην πετύχει. Πολλοί εξ ημών μιλάμε για το ενδεχόμενο πυρηνικού πολέμου πίνοντας καφέ στην παραλία με την παρέα μας και αστειευόμενοι, μεταξύ άλλων. Δεν έχουμε καταλάβει τι επέρχεται αν συμβεί. Οδηγούμαστε, ολοταχώς, προς την καταστροφή.
Ας ερθουμε τώρα, στην Γαλλία και στις εκλογές που θα διεξαχθούν τον Ιούνιο.
Στις προεδρικές εκλογές, ο Μακρόν κέρδισε και προκάλεσε μια ανακούφιση στη Δύση. Μια νίκη της ακροδεξιάς Λεπέν θα έβαζε την Ευρώπη σε ανεπιθύμητες περιπέτειες. Ο φασισμός με τον οποίο ερωτοτροπούσε στο παρελθόν, και ως γονίδιο δεν πρέπει να έχει εκλείψει απο το πολιτικό DNA του κόμματός της, είναι αυτός που επισσώρευσε πολλά δεινά στην Ευρώπη και είναι ένα αντιδημοκρατικό, αυταρχικό σύστημα.
Ο κ. Μακρόν, όμως, δείχνει να μην έχει καμιά πρόταση για την Ευρώπη. Δεν ξέρει τι Ευρώπη θέλει και πως να την επιδιώξει. Και η Ευρώπη μας ενδιαφέρει.
Μας ενδιαφέρει αλλά ποια Ευρώπη; Μια Ευρώπη η οποία θα αποκτήσει ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά αλλά όχι με τον τρόπο που επιλέγει ο γαλλογερμανικός άξονας, σήμερα, ο οποίος το μόνο που θέλει είναι η κατάργηση του βέτο. Δεν συμφωνούμε με την κατάργηση του βέτο και την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων, όπως επιδιώκεται σήμερα. Οι αδύναμες χώρες θα γίνουν βορά όσων τις επιβουλεύονται, χωρίς καμιά προστασία.
Αλλά, ναι σε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη η οποία θα εξετάσει ποια είναι και θα ανακηρύξει τα σύνορά της, θα δημιουργήσει στρατό να τα υποστηρίξει και στη συνέχεια κοινή εξωτερική και οικονομική πολιτική. Όπου μπορεί να επιτευχθεί η οικονομική.
Ο κ. Μακρόν, δεν εγγυάται μια τέτοια Ευρώπη.
Αλλά, επιπλέον, ο κ. Μακρόν είναι ενταγμένος στην αμερικανική λογική αντιμετώπισης του πολέμου στην Ουκρανία, που είναι και ο καταλύτης για την νέα τάξη.
Και το ερώτημα που τίθεται είναι:
αποτελεί ο Μακρόν την καλύτερη επιλογή και στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου ή μια συγκατοίκηση με τις μη δεξιές συσπειρωμένες δυνάμεις θα αποτελούσε μια καλύτερη λύση στο ευρωπαϊκό αδιέξοδο;
Οι δυνάμεις που συμμετέχουν στον συνασπισμό δεν είναι αντιευρωπαϊκές. Ούτε θέλουν να εφαρμόσουν κάποια σοσιαλιστική μεταρρύθμιση που θα αμφισβητούσε την δομή και την λειτουργία της οικονομίας.
Έχουν χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να ευνοήσουν μια ισορροπία στην περιοχή καλύτερη απο αυτήν που έχει κατά νου ο Μακρόν; 
Μήπως πρέπει να σκεφθούμε αυτήν την προοπτική;
Τέλος, και δύο λόγια για την Γερμανία. Ο εξευτελισμός και η ισοπέδωσή της από τις ΗΠΑ υπήρξε τέλειος. Η Γερμανία έδειξε να μην υφίσταται. Και, μάλλον, δεν υφίσταται. Γεγονός που πρέπει να εξηγηθεί πολλαπλώς. Γιατί την ισοπέδωσαν οι αμερικανοί; Τι συνέπειες θα έχει αυτό στη λειτουργία της Ευρώπης;
Μπορεί η Ευρώπη να αυτοπροσδιοριστεί, ή η Ευρώπη που θα διαμορφωθεί μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία θα καθορισθεί απο τις ΗΠΑ; Και ποια θα είναι αυτή η Ευρώπη;
Και στην Ελλάδα; Τι θα γίνει με την Ελλάδα; 
Θα φανεί μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ. Αν κάτι θελήσουν να διαρρεύσουν οι αμερικανικές πηγές. Γιατί οι ελληνικές θα μιλήσουν για θρίαμβο. Το κάνουν, ήδη, απο τώρα.
Ο κ. Μητσοτάκης έχει διαμορφώσει μια ομάδα αναπαραγωγής της πολιτικής του που κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο. Και το κυβερνών κόμμα διαθέτει και μια κοινωνική βάση δραστήρια στην αναπαραγωγή της πολιτικής του.
Γνωρίζει αυτή η κοινωνική βάση τι αναπαράγει στα ελληνοτουρκικά;
Συμφωνεί με την αναπαραγωγή αυτή;

Στράτος Σιμιτζής: Δύο κοντοί…γίγαντες!

Από
anixneuseis
-
0

του Στράτου Σιμιτζή*


Κατά την “χρυσή εποχή” του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, διέπρεψαν δύο κοντοί ηθοποιοί.
Μικροί το δέμας, όμως γίγαντες στην υποκριτική τέχνη.
Ο Χρήστος Ευθυμίου με σπουδαιότερη θεατρική δραστηριότητα και ο Νίκος Ρίζος που άνετα μπορούν να συμπεριεληφθούν στους μεγάλους της εποχής.
Αμφότεροι έχουν δώσει ρόλους υποδυόμενοι χαρακτηριστικους χαρακτήρες.
Ανάμεσα στους σπουδαίους ρόλους που υποδύθηκε ο Χρήστος, αλησμόνητες θα μείνουν οι ερμηνείες του στις ταινίες “Ένας βλακας και μισός” και “Ο γυναικάς”.
Από την άλλη, ο Νίκος Ρίζος έδωσε αλησμόνητες ερμηνείες σε άπειρες ταινίες όπως ο “Γίγας της κυψέλης”, “Ένας κοντός θα μας σώσει”, ενώ άφησε εποχή το θρυλικό “τρίο” που σχημάτισε με τους Βασίλη Αυλωνίτη και Γεωργία Βασιλειάδου, όπου έδωσαν ερμηνείες για θεατρικό εργαστήρι και σεμινάριο.
Μεταξύ τους “Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός”, “Οι γαμπροί της Ευτυχίας” και “Ο θησαυρός του μακαρίτη”.
Δύο κοντοί στο σώμα, αλλά γίγαντες στην ηθοποιία και την υποκριτική τέχνη.
Έξω πάμε, καλά
Η φράση αυτή ανήκει στον Εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή και αναφερόταν στην καλή παρουσία της χώρας στο εξωτερικό με όλα τα συμπαρομαρτούντα.
Εμείς όμως θα την προσαρμόσουμε στον Τύπο γενικά γραπτό και ηλεκτρονικό.
Το ζήτημα αυτό για όσους κατέχουν τα θέματα του Τύπου, ενώ είναι ζωτικής σημασίας, δεν γίνεται κάτι και πέρα βρέχει.
Για να κάνουμε λιανά τα πράγματα.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται στον Τύπο μια αδικαιολόγητη ευαισθησία σε θέματα που κυρίως αφορούν και ενδιαφέρουν κράτη, λαούς, περιστατικά και ζητήματα πολύ πιο άμεσα από τους Έλληνες και όμως ο τοπικός Τύπος ασχολείται πολύ έντονα, λες και τον αφορούν, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα τα αμιγώς ελληνικά ζητήματα.
Με άλλα λόγια, παρατηρείται μια έντονη ξενομανία, σε αρθρογραφία, σχολιογραφία και θεματολογία.
Αλήθεια, στον τόπο αυτό έχουμε επιλύσει όλα τα ζητήματα και μας ενδιαφέρει π.χ. ο Μαδούρο η κάποιος άλλος ηγέτης χώρας, που οι πλείστον Έλληνες δεν γνωρίζουν καν που βρίσκεται.
Εν κατακλείδι, σε θέματα και ζητήματα του αλωτερικού πάμε καλά, σε ζητήματα του εσωτερικού υστερούμε.
Μήπως οι εφημερίδες μας κυκλοφορούν και στο εξωτερικό και δεν το ξέρουμε ή οι τηλεοπτικοί σταθμοί έχουν τηλεθέαση στο εξωτερικό και τις αγνοούμε;

Το ανέκδοτό μας
Το αγγλικό Κοινοβούλιο συνεδριάζει. Ο Πρόεδρος παίρνει το λόγο.
“Κύριοι, θα αρχίσω τις ανακοινώσεις μου, με μια ευχάριστη είδηση και μια δυσάρεστη.
Πρώτα η δυσάρεστη. Οι ραγδαίες βροχοπτώσεις στην Μάγχη και στο Ντόβερ προκάλεσαν σοβαρές καλολισθήσεις με αποτέλεσμα να χάσουμε έδαφος.
Και η ευχάριστη.
“Μετά απ’ αυτό απομακρυνθήκαμε ακόμη περισσότερο από την Γαλλία.
Αγγλικό λεπτό χιούμορ και επιλογή του καθενός να το ευχαριστηθεί και να γελάσει.
Κάτω οι μάσκες!
Άλλος λίγο, άλλος πολύ, όλοι περίμεναν την στιγμή που η επιστημονική επιτροπή θα δώσει το πράσινο φως για τη μη χρήση μάσκας στους εξωτερικούς χώρους.
Επειδή όμως με το λαό μας δεν βρίσκεις άκρη, στους δρόμους διακρίνεις πολλούς να φέρουν μάσκα.
Την εποχή που η μη χρήση μάσκας, επέσυρε έλεγχο και αυστηρά πρόστιμα πολλοί προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να μην φέρουν μάσκα γιατί δεν ανέπνεαν κανονικά, γιατί είχαν κάποιο λόγο, τώρα που άνετα και με “το νόμο” μπορούμε να μην φορούμε μάσκα, πολλοί την φορούν.
Όμως σ’ αυτό τον τόπο το “κάτω οι μάσκες” έχει γενικότερη εφαρμογή και αφορά πολλές περιπτώσεις, θα μπορούσε να ισχύσει και στο να αποκαλύψει ο καθένας την πραγματική ιδιότητά του.
Γιατί, ελέω της τηλεοράσεως όλοι εμφανίζονται ως δημοσιογράφοι, διεθνολόγοι, σχολιαστές, αναλυτές, σύμβουλοι και άλλα τινά.
Με άλλα λόγια το “κάτω οι μάσκες” μπορεί να εκληφθεί και ως αντίποδας της κλασσικής φράσης του Γιάννη Τσαρούχη “στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις”.

*Δημοσιογράφος-Συγγραφέας

Δ. Τσαϊλάς: «Οι Υβριδικές Απειλές Της Τουρκίας Κατά Της Εθνικής και Ευρωπαϊκής Ασφάλειας Απαιτούν Συντονισμό»

Από
anixneuseis
-
0

Δημήτριος Τσαϊλάς

 06/05/2022 – 19:00
Η Τουρκία δεν αποτελεί πλέον απειλή, αλλά ενεργό μαχητή σε έναν πόλεμο σκιάς όχι μόνο με τον Ελληνισμό, αλλά με τη Δύση γενικότερα. Μέρος του προβλήματος είναι ότι η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να υποτιμούν την κατάσταση. Δεν αντιλαμβάνονται ότι βρισκόμαστε πλέον σε γκρίζα ζώνη πολέμου. Ο υβριδικός πόλεμος που δεχόμαστε είναι ένας πόλεμος με άλλα μέσα και έχει στόχο να εξαναγκαστεί είτε η Δύση ή ο Ελληνισμός να παραδοθούν χωρίς να προχωρήσουν σε άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση. Η εθνική κατάσταση ασφάλειας χαρακτηρίζεται όλο και περισσότερο από τις λεγόμενες υβριδικές απειλές που στοχεύουν στη διατάραξη της δημόσιας τάξης κυρίως του Ελληνισμού. Οι φορείς από τους οποίους προέρχονται δεν είναι πάντα κρατικοί, αλλά (κυρίως) αυτοί που υποστηρίζονται μόνο έμμεσα ή κρυφά από την κρατική μηχανή. Αυτές περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, ομάδες χάκερ ή τρολ που ενθαρρύνονται ή απλώς γίνονται ανεκτές από τις κρατικές τουρκικές αρχές και που διαταράσσουν κρίσιμες υποδομές ή προσπαθούν να χειραγωγήσουν τις εθνικές διαδικασίες.

Ο διττός στόχος μιας υβριδικής απειλής, είναι η φθορά (αποφεύγοντας μάλιστα τις νομικές συνέπειες που θα είχε μια παραδοσιακή-πολεμική πράξη) και ο αιφνιδιασμός (σοκ) του αντιπάλου έτσι ώστε το πλήγμα που προκαλεί ο υβριδικός πόλεμος, να καταστήσει αδρανή τον αντίπαλο και να αυξήσει το κόστος επαναφοράς του σε θέση ισορροπίας-ισχύος (προ της υβριδικής φθοράς που υπέστη).

Πριν από μερικά χρόνια, οι υβριδικές απειλές χαρακτηρίζονταν από την ταυτόχρονη χρήση ένοπλων συγκρούσεων και τη χρήση μη βίαιων, κρυφών οργάνων επιρροής, όπως στα Ίμια. Ωστόσο, σήμερα, η εστίαση είναι στην ποικιλομορφία των εμπλεκόμενων παραγόντων, καθώς και στη διαπλεκόμενη χρήση πολλών μη στρατιωτικών αλλά παράνομων προσεγγίσεων για την αποσταθεροποίηση της εθνικής συνοχής, όπως η στοχευμένη κυβερνοεπίθεση σε οικονομικούς τομείς, η συστηματική χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης, η μέσω δολιοφθοράς πρόκληση πυρκαγιών, ή και η εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού προβλήματος. Όσον αφορά την Τουρκία, εκτιμάται ότι όλα τα διαθέσιμα μέσα θα συνδυαστούν μεταξύ τους, κάτω από το κατώφλι της ένοπλης σύγκρουσης. Η «εργαλειοθήκη» για τις υβριδικές απειλές έχει γίνει αντιστοίχως ολοένα πιο ποικιλόμορφη και εκτεταμένη, ακόμη και αν είναι κυρίως μη στρατιωτικού χαρακτήρα. Η παραδοσιακή πολιτική ασφάλειας, που νοείται ως διασφάλιση των συνόρων ή εδαφική άμυνα, υπολείπεται συστηματικά εδώ, διότι οι υβριδικές απειλές θέτουν σε κίνδυνο την εσωτερική συνοχή της δημοκρατικής κοινωνίας μας και συνεπώς τον πυρήνα της καθημερινότητας.

Μια σύγχρονη απάντηση πολιτικής ασφάλειας πρέπει να περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό τομέων και παραγόντων, αντικατοπτρίζοντας την ποικιλομορφία των υβριδικών απειλών. Δεδομένου ότι οι περισσότερες απόπειρες διατάραξης της δημόσιας τάξης είναι συγκαλυμμένες, η πρώτη προτεραιότητα είναι η ενίσχυση της ανθεκτικότητας της δημοκρατικής κοινωνίας σε όλους τους τομείς. Η Ελληνική Κυβέρνηση, έχει δεσμευτεί στην προσέγγιση της ανθεκτικότητας τον τελευταίο καιρό και προσπαθεί να καλύψει όλο και περισσότερους τομείς της σύγχρονης κοινωνίας διασυνοριακού κινδύνου, με την ενίσχυση υποδομών τόσο στον Έβρο όσο και στα νησιά. Επίσης έχει καταβληθεί προσπάθεια για την προστασία των επενδύσεων, της βιομηχανίας ενέργειας, των εθνικών δικτύων μεταφορών, των επικοινωνιών και των υποδομών και της ολοκληρωμένης (ψηφιακής) εσωτερικής αγοράς συμβάλλοντας στην οικοδόμηση ανθεκτικότητας.

Ωστόσο περισσότερο από ποτέ η ποσοτική και ποιοτική αναβάθμιση των τουρκικών υβριδικών απειλών επιτάσσει την εγρήγορση για την αντιμετώπιση της εκστρατείας παραπληροφόρησης. Γενικά, η επέκταση μιας διαλειτουργικής ασφάλειας και άμυνας θα έπρεπε να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση ενός ευρέος φάσματος υβριδικών απειλών όσον αφορά την παθητική ή την πολιτική άμυνα μέσω υψηλότερων προτύπων ασφαλείας και βελτιωμένων μηχανισμών συντονισμού της Κυβερνήσεως.

Μια βασική αδυναμία παραμένει η έλλειψη εστιασμένης χαρτογράφησης, κοινής αξιολόγησης και προληπτικής, στραμμένης εξωτερικής πολιτικής απάντησης στις υβριδικές απειλές. Πρέπει να γίνει κατανοητό στους εταίρους ότι η Τουρκία υπονομεύει ενεργά τη φιλελεύθερη διεθνή τάξη μέσω της διαφθοράς, των εγκλημάτων και των θανατηφόρων «ψεύτικων ειδήσεων», κάνοντας ευρεία χρήση της «Sharp Power» και όλοι όσοι έπρεπε να αντιδράσουν παραμένουν αδιάφοροι. Από τη στιγμή που ο ορθολογισμός δεν αποτελεί προνόμιο για την Τουρκία έτσι ώστε από μόνος του να εξασφαλίζει κέρδη, τότε το πλεονέκτημα-κέρδος θα επέλθει πράττοντας κάτι που η Ελλάδα, δεν θα το έχει προβλέψει. Το απρόβλεπτο, στηρίζεται εν πολλοίς στην τακτική του αιφνιδιασμού και αυτός με τη σειρά του, στην εξαπάτηση του αντιπάλου. Η Τουρκία, εφαρμόζει σε τακτικό επίπεδο πολλά από τα τεχνάσματα που παραδοσιακά εφάρμοζαν οι λήπτες αποφάσεων κατά την εποχή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο). Έτσι ο εκβιασμός και η απειλή, βρίσκονται στον πυρήνα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Ωστόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ παραμένουν αδιάφοροι. Ίσως ο πιο σημαντικός λόγος για αυτήν την αποτυχία είναι ότι οι αναλύσεις απειλών των εταίρων και συμμάχων είναι ότι οι εικόνες για την κατάσταση της πολιτικής ασφάλειας διαφέρουν σημαντικά. Συχνά δεν επιτρέπουν μια κοινή ερμηνεία της κατάστασης και επομένως δεν επιτρέπουν ομοιόμορφη διατύπωση μέτρων πολιτικής ασφάλειας. Είναι κατανοητό ότι υπάρχουν μεγάλες διαφορές στην αντίληψη των απειλών για την πολιτική ασφάλειας μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας ή Γερμανίας και Γαλλίας. Εάν κάθε κράτος της ΕΕ κατανοεί την κατάσταση απειλής μόνο στο δικό του εθνικό υπόβαθρο, το σύνολο των κρατών μελών μπορεί μόνο να συμφωνήσει σε μια μινιμαλιστική ΚΕΠΠΑ και δεν μπορεί να αναπτύξει μια συντονισμένη προσέγγιση στις συγκρούσεις.

Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό στην Ευρώπη είναι η φύση της απειλής, ή ακόμα και για το πότε μια επίθεση απαιτεί μια απάντηση. Το οπλοστάσιο πρέπει να περιλαμβάνει μια ισχυρή αντιπολεμική εκστρατεία τώρα, με δυνάμεις πολιτικής άμυνας σε θέση να καταστείλουν πιθανές συγκρούσεις μέσα σε ένα νομικό πλαίσιο και να είναι σε θέση να διακρίνουν ποιος υποκινεί τέτοια γεγονότα, μια ισχυρή ικανότητα σε κυβερνοπόλεμο, και ενισχυμένη συνεργασία για την καταπολέμηση όλων των μορφών υβριδικών απειλών.

Τελικά, με μια ισχυρότερη δέσμευση στην περιοχή, επίσης με έμφαση στην πολιτική ασφάλειας, θα είναι απαραίτητο να γίνει αντιληπτό σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο ποια πιθανά σενάρια κρίσεων και συγκρούσεων με την Τουρκία θα μπορούσαν να είναι και ποιες απαντήσεις θα απαιτηθούν σε κάθε περίπτωση. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να αντιδράσουμε έγκαιρα και συντονισμένα σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Η σύγκρουση Ρωσίας – Δύσης, η ενεργειακή κρίση και η πράσινη μετάβαση

Από
anixneuseis
-
1
Χάρης Τοπαλίδης-
 Τα headquarters της Gazprom στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας (Associated Press)

Η σύγκρουση  Ρωσίας – Δύσης στο πλαίσιο του πολέμου στην Ουκρανία, ανέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο τις ιστορικές αλλαγές που επιφέρει η 4η Βιομηχανική επανάσταση στο φάσμα των διαθέσιμων φυσικών πόρων ως συντελεστών της παραγωγής και στο μίγμα της αποδοτικής αξιοποίησής τους στην οικονομία. Η εξελισσόμενη ενεργειακή κρίση, ως αποτέλεσμα των κυρώσεων της Δύσης στη Ρωσία, ρίχνει τώρα άπλετο φως σε πτυχές της επιχειρούμενης αναδιάρθρωσης της παραγωγικής διαδικασίας στο πλαίσιο της μετάβασης προς την οικονομία της γνώσης (πράσινη οικονομία) που διέλαθαν προηγουμένως της προσοχής στη δημόσια συζήτηση για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης.

Οι χρηματοοικονομικές κυρώσεις

Ειδικότερα, το νέο παραγωγικό μοντέλο της οικονομίας της γνώσης που προωθείται στις Δυτικές οικονομίες και εδράζεται στις τεχνολογίες της 4ης Βιομηχανικής επανάστασης, αποσκοπεί σε μια παγκόσμια οικονομία που θα χαρακτηρίζεται μεν από μεγαλύτερα επίπεδα παραγωγικότητας από το βιομηχανικό (τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης) αλλά και κυρίως δε, από χαμηλότερες εκπομπές επιβλαβών αερίων και χαμηλότερες εισροές μη ανανεώσιμων φυσικών πόρων ανά μονάδα παραγωγής (τεχνολογίες βελτίωσης της αποδοτικότητας των μη ανανεώσιμων φυσικών πόρων). Οι νέες τεχνολογίες είναι μεγαλύτερης έντασης κεφαλαίου από τις βιομηχανικές: απαιτούνται περισσότερα κεφάλαια και λιγότερη εργασία για την παραγωγική λειτουργία τους σε σχέση με τις βιομηχανικές. Κατά συνέπεια η μετάβαση στο νέο παραγωγικό μοντέλο προϋποθέτει τη διαρκή αύξηση του διαθέσιμου κεφαλαίου στην οικονομία, σε σχέση με τις βιομηχανικές συνθήκες, στόχος που προωθήθηκε με την παγκοσμιοποίηση των αγορών χρήματος και κεφαλαίου.

Με τον τρόπο αυτό κατέστη εφικτή η ιλιγγιώδης αύξηση της χρηματοοικονομικής μόχλευσης του κεφαλαίου, που έφτασε σε πρωτοφανή επίπεδα (π.χ. στη Γερμανία 32:1), μέχρι τουλάχιστον την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, που εξυπηρέτησαν αυτή την αναγκαιότητα. Η μετάβαση στην πράσινη οικονομία συνδέεται επομένως – από χρηματοοικονομική άποψη – στενά με μια παγκοσμιοποιημένη αγορά καθώς άλλωστε το πρόβλημα της υπερφόρτωσης της φέρουσας χωρητικότητας του πλανήτη είναι διεθνές και όχι εθνικό, ανεξάρτητα αν η συμβολή των επί μέρους χωρών σε αυτήν είναι εντελώς άνιση. Συμπεραίνεται λοιπόν, κατ΄ αρχήν, ότι οι Δυτικές χρηματοοικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία, αν δεν επιτύχουν τον σκοπό τους χωρίς να θίγουν μεσοπρόθεσμα την χρηματοοικονομική πορεία της παγκοσμιοποίησης, θα πλήξουν περαιτέρω, μετά τις συνέπειες της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, το ρυθμό της μετάβασης στην πράσινη οικονομία, γεγονός που ήδη προεξοφλείται από σημαντικούς παίκτες όπως π.χ. η Blackrock. Άλλωστε η πράσινη μετάβαση άρχισε να σχηματοποιείται και να επιταχύνεται μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1989, συνιστώντας ενδεχόμενα έναν από τους λόγους της κατάρρευσής της (αδυναμία ανταπόκρισης στις κεφαλαιοδοτικές απαιτήσεις της μετάβασης).

Οι ενεργειακές κυρώσεις

Η επιβράδυνση εντούτοις του ρυθμού της πράσινης μετάβασης γίνεται ήδη εμφανής από τις συνέπειες της εξελισσόμενης με πρωτοφανή ένταση ενεργειακής κρίσης στη Δύση – με ότι αυτό συνεπάγεται για την ευημερία της – λόγω των ενεργειακών κυρώσεών της στη Ρωσία (αναστολή λειτουργίας αγωγού Nord Stream II, περιορισμός ή εμπάργκο εισαγωγών πετρελαίου, μείωση εξάρτησης από εισαγωγές φυσικού αερίου και προσπάθεια απεξάρτησης). Λόγω των κυρώσεων οι  χώρες της Ε.Ε. υποχρεώνονται βραχυπρόθεσμα, αφενός, να διαφοροποιήσουν τις πηγές τροφοδοσίας τους αυξάνοντας δυσβάστακτα το κόστος της ενέργειας – λόγω του μεταφορικού κόστους και του κόστους της αβεβαιότητας στις ενεργειακές αγορές – και, αφετέρου, να προσφύγουν με μεγαλύτερη ένταση στις όποιες δικές τους πηγές ορυκτών καυσίμων, όπως ο γαιάνθρακας, αναστέλλοντας τα φιλόδοξα σχέδιά τους για γρήγορη απεξάρτηση από αυτά. Μεσοπρόθεσμα επιταχύνουν τις πολιτικές τους για την ανάπτυξη πράσινης ενέργειας.

Η απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα και η ενεργειακή κρίση

Η μείωση της εξάρτησης της ανάπτυξης από τα ορυκτά καύσιμα είναι σημαντικός πυλώνας της πράσινης μετάβασης: αφενός, γιατί η καύση τους συνδέεται κυριαρχικά με το πρόβλημα των εκπομπών και η χρήση τους με αυτό της ανάλωσης μη ανανεώσιμων φυσικών πόρων που δεν είναι απεριόριστοι. Αφετέρου όμως, έχει και μεγάλη γεωπολιτική σημασία, καθώς η Δύση γενικά και η Ευρωπαϊκή Ένωση ειδικότερα στερούνται – στη μεγάλη πλειοψηφία των χωρών της – φυσικούς (ενεργειακούς) πόρους,  τους οποίους πρέπει να εισάγουν από τρίτες χώρες πλούσιες σε αυτούς όπως η Ρωσία και άλλες αναπτυσσόμενες κατά βάση οικονομίες.

Κατά συνέπεια, η ενεργειακή απεξάρτησή τους από τα ορυκτά καύσιμα – όπως π.χ. με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, με πυρηνική ενέργεια, με συνθετικά καύσιμα – δεν ανταποκρίνεται απλά στην ανάγκη αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης αλλά ταυτόχρονα εξασφαλίζει την οικονομική ηγεμονία τους έναντι των τρίτων χωρών που είναι πλούσιες σε μη ανανεώσιμους φυσικούς πόρους μεταξύ αυτών και της Ρωσίας. Η ταχύτητα της απόκτησης, με την έννοια αυτή, γεωπολιτικού πλεονεκτήματος από τη Δύση, εξαρτάται από το ρυθμό της πράσινης μετάβασης που καθορίζει και τον χαρακτήρα της ανατροπής (επιθετικό ή όχι) των ήδη υφιστάμενων γεωπολιτικών ισορροπιών δύναμης.

Όπως ήδη επιβεβαιώνεται από τα νέα παγκόσμια υποδείγματα παραγωγής και εμπορίου, ο διεθνής καταμερισμός της εργασίας έχει ήδη αλλάξει σε σχέση με τον παραδοσιακό κανόνα του συγκριτικού πλεονεκτήματος: οι αναπτυγμένες (Δυτικές) οικονομίες εξειδικεύονται πλέον σε υπηρεσίες και αγαθά υψηλής προστιθέμενης αξίας γνώσης (τεχνολογίας έντασης κεφαλαίου) και χαμηλής περιεκτικότητας σε φυσικούς πόρους ενώ οι αναπτυσσόμενες οικονομίες σε υπηρεσίες και βιομηχανικά αγαθά που διακρίνονται από χαμηλή προστιθέμενη αξία (έντασης εργασίας) και μεγάλη περιεκτικότητα σε φυσικούς πόρους.

Η στρατηγική αναβάθμιση της σημασίας της τεχνολογίας βελτίωσης της αποδοτικότητας των μη ανανεώσιμων φυσικών πόρων για την παραγωγική διαδικασία – αναπτυσσόμενο συγκριτικό πλεονέκτημα της Δύσης, σε σχέση με τους μη ανανεώσιμους φυσικούς πόρους – παραδοσιακό συγκριτικό πλεονέκτημα της Ρωσίας, που διαρκώς διευρύνεται στο πλαίσιο της πράσινης μετάβασης, αλλάζει επομένως ραγδαία τα γεωοικονομικά συμφέροντα των δύο πλευρών. Η  πορεία της απεξάρτησης της Δύσης από τα ορυκτά καύσιμα, αποσταθεροποιεί έτσι τους υφιστάμενους γεωπολιτικούς συσχετισμούς δύναμης με τη Ρωσία, όπως διαμορφώθηκαν στη βιομηχανική εποχή και αποκρυσταλλώθηκαν ειδικότερα μετά το 1989. Η εκδήλωση της σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας – Δύσης κατ’ εξοχήν στο πεδίο της ενέργειας εντάσσεται κατά συνέπεια στο πλαίσιο της πράσινης μετάβασης και καθορίζεται από το ρυθμό της και, κυρίως, από τη διάρθρωση του νέου παραγωγικού μοντέλου και ειδικότερα από τη στήριξή του στη στρατηγική αναβάθμιση της σημασίας της τεχνολογίας έναντι των φυσικών πόρων στην παραγωγική διαδικασία.

Η ενέργεια στο νέο παραγωγικό μοντέλο

Εντούτοις η διάσταση της εξελισσόμενης ενεργειακής κρίσης επιτείνεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι η ενέργεια στην πράσινη οικονομία καθίσταται ακόμη πιο σημαντικός παράγοντας για την ανάπτυξη από ότι ήταν για τη βιομηχανική. Τούτο γιατί το νέο παραγωγικό μοντέλο έχει μεγαλύτερη εξάρτηση από την ενέργεια σε σχέση με το βιομηχανικό, ως συνέπεια της στρατηγικής αναβάθμισης του κεφαλαίου έναντι της εργασίας, από την οποία αυτό χαρακτηρίζεται, σε σχέση με το βιομηχανικό. Καθώς στηρίζεται στις τεχνολογίες έντασης κεφαλαίου της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, όπως της τεχνητής νοημοσύνης, που υποκαθιστούν την εργασία με ακόμη μεγαλύτερους ρυθμούς από τις βιομηχανικές, η πράσινη οικονομία θα απαιτεί ολοένα περισσότερη ενέργεια από τη βιομηχανική (η παραγωγική ενέργεια που παρείχε η εργασία αντικαθίσταται σε μεγάλο βαθμό από την ενέργεια που χρειάζονται οι μηχανές για τη λειτουργία τους). Κατά συνέπεια η αύξηση της ζήτησης για ενέργεια και το αυξημένο κόστος κεφαλαίου που συνεπάγεται σε αυτή τη φάση της μετάβασης η μετατροπή της σε πράσινη, σε συνδυασμό με τη διαρκή υποβάθμιση της θέσης της εργασίας και μείωσης του εισοδήματός της, που απορρέει από την αρχιτεκτονική του νέου παραγωγικού μοντέλου, συνιστούν μια δομική και όχι συγκυριακή πηγή της ενεργειακής κρίσης και προοιωνίζονται μια μονιμότερη κατάσταση ενεργειακής φτώχιας για τις Δυτικές κοινωνίες.

Η ρύθμιση της πράσινης μετάβασης

Συμπερασματικά, η σύγκρουση Ρωσίας – Δύσης και η εξελισσόμενη ενεργειακή κρίση φέρνουν στο φως τις υφιστάμενες ανισορροπίες στη δομή του νέου παραγωγικού μοντέλου που απειλούν την ειρήνη και τη βιωσιμότητα της πράσινης οικονομίας, όπως αυτή σχεδιάστηκε. Το νέο παραγωγικό μοντέλο δεν είναι καρπός μιας αιφνίδιας ευαισθητοποίησης για την περιβαλλοντική καταστροφή που προκαλούσε η βιομηχανική παραγωγή αλλά της αναγκαιότητας υπέρβασης των περιβαλλοντικών εμποδίων που εγείρονταν στην οικονομική μεγέθυνση λόγω της κλιματικής κρίσης. Ο πολιτικός σχεδιασμός της δομής του θα πρέπει να αναζητηθεί κατά συνέπεια στις παραγωγικές αναγκαιότητες, στις συνθήκες της φιλελεύθερης ηγεμονίας, και όχι στις οικολογικές ευαισθησίες. Όπως υποδηλώνουν οι τρέχουσες ιστορικές εξελίξεις, οι συνθήκες επιβάλλουν σήμερα τη ρύθμιση της δομής του για τη βιώσιμη αντιμετώπιση των μεγάλων κρίσεων που έχουν ανακύψει.

Στο πλαίσιο αυτής της ανάλυσης, η επίλυση της σύγκρουσης Ρωσίας – Δύσης με ένα συμβιβασμό και όχι με ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα και η μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης, συμπεριλαμβάνει τη ρύθμιση της πράσινης μετάβασης έτσι ώστε να αποτελέσει ένα πλαίσιο συμπεριληπτικής ανάπτυξης σε εθνική και σε διεθνή κλίμακα και όχι το όχημα μιας συγκεντρωτικής κεντρικά σχεδιασμένης «μεγάλης επανεκκίνησης» χωρίς κοινωνικές και εθνικές αναφορές. Στον πυρήνα αυτής της ρύθμισης βρίσκεται η αναδιάρθρωση του νέου παραγωγικού μοντέλου με την αποκατάσταση στη δομή του μιας νέας ισορροπίας στις σχέσεις κεφαλαίου – εργασίας και τεχνολογίας – φυσικών πόρων, με κριτήριο την αντιμετώπιση της πίεσης της κλιματικής κρίσης και με πολιτικές έντασης εργασίας. Η ιστορική εμπειρία των συνεπειών της αποτυχίας της πολιτικής ρύθμισης του βιομηχανικού παραγωγικού μοντέλου στην περίοδο του μεσοπολέμου του 20ου αιώνα είναι ακόμα νωπή και απευκταία και έχει όνομα: Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Έθνος

Γιώργος Τσουκαλάς: «ΕΝ ΟΔΩ ΕΡΜΟΥ»…

Από
anixneuseis
-
0
του Γιώργου Τσουκαλά*
Καλό Σαββατοκύριακο, φίλες και φίλοι μου! Εύχομαι σε όλους και όλες να έχετε ένα ευχάριστο απόγευμα Σαββάτου! Καλά να περάσετε!
Χθες Παρασκευή περνούσα από την Οδό Ερμού στον Πύργο Ηλείας, και όπως φαίνεται, μάλλον ο θεός Ερμής την έχει προ πολλού εγκαταλείψει…
———————
Η Οδός Ερμού στον Πύργο! Ανακαινίστηκε τελευταία φορά πριν μια εικοσαετία, ενώ εδώ και δέκα χρόνια, τα μαγαζιά της ρημάζουν άδεια και αμίσθωτα. Η Ηλεία, από το θαλερό, πλούσιο μέρος του αρχαιοελληνικού μύθου του Όξυλου, έχει καταντήσει, από επιλογή, παρίας. Ως γνωστόν, στην τοπική διάλεκτο, το επίθετο «έρημος, -η, -ο» συγκόπτεται και ως «έρμος, -η, -ο», όμως ευτυχώς η έρημη Οδός Ερμού δεν κατέστη ακόμη η οδός του έρμου…
Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΟΞΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ. «Μὴ τὴν Ἠλείαν τε ἰδόντες ἀγαθὴν οὖσαν καὶ ἐξειργασμένην διὰ πάσης οὐκ ἐθελήσωσιν ἔτι αὐτῷ διδόναι τὴν γῆν, καὶ τοῦδε ἕνεκα διὰ τῶν Ἀρκάδων καὶ οὐ διὰ τῆς Ἠλείας τοῖς Δωριεῦσιν ἡγήσατο. Ὀξύλῳ δὲ σπεύσαντι ἀμαχεὶ λαβεῖν τὴν Ἠλείων ἀρχὴν Δῖος οὐκ εἶκε» (Παυσανίας, Ἠλιακά, Α΄, V, 4.1)! Κατά την Κάθοδο των Δωριέων, που μάλλον έγινε κάπου στο 1100 π.Χ., ο Όξυλος ανέλαβε χρέη οδηγού των Ηρακλειδών, που συγκεντρώθηκαν στην Ναύπακτο για να εισβάλλουν στην μυκηναϊκή Πελοπόννησο. Ο Όξυλος, γνωρίζοντας ότι η Ηλεία ήταν η πιο προικισμένη χώρα της Πελοποννήσου, έφερε τους απονήρευτους Δωριείς μέσα από την φτωχή Αρκαδία στην Λακωνία, προκειμένου μην αντικρύσουν την πλούσια Ηλεία και την λαχταρήσουν – αντί να του την παραχωρήσουν ως βασίλειο… Έτσι, ο πονηρός Όξυλος, ο γιος του Αίμονα και της Γόργης, αδελφής της Δηιάνειρας, έγινε βασιλιάς της Ηλείας, πήρε κατόπιν ως σύζυγό του την Πιερία, με την οποία απέκτησαν τρεις γιους, τον Αιτωλό τον νεώτερο, τον Ανδραίμονα και τον Λαΐα, ο οποίος και τον διαδέχθηκε στον θρόνο της εύφορης και πολύκαρπης Ήλιδας…
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ. Η Ηλεία πένεται! Στην λογική των Αθηνών, η Ηλεία είναι απλώς «μια αγροτική περιοχή», ένας απέραντος κάμπος, όχι ένας πολυδιάστατος τόπος! Ο Καϊάφας ερειπώνεται, το Ποντικόκαστρο άσκαφτο, τα αυθαίρετα βασιλεύουν στην πυργιώτικη κυανή ακτή, ακόμη, και το μεγάλο πολιτιστικό όπλο της, η αρχαία Ολυμπία, μένει αφανής θησαυρός και χωρίς πρόσβαση μέσω αεροδρομίου στο Επιτάλιο, απ’ το Κατάκολο αφαιρέθηκαν τα νηολόγια προς την Ζάκυνθο, τα πανεπιστήμια έκλεισαν μόνον σε αυτήν, οι βιοτεχνίες δεν ανθούν γιατί δεν έχουν οδούς κι αεροδρόμια να μεταφέρουν τα προϊόντά τους, μαζί και η γεωργία και η κτηνοτροφία, επισκέπτες δεν έρχονται, ξενοδοχεία δεν αδειοδοτήθηκαν… Η σύγχρονη Ηλεία έχει λησμονήσει τον μύθο του Όξυλου, την «Ελβετία της αρχαιότητας» όταν διοργάνωνε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα χρυσά νομίσματα του νομισματοκοπείου της μεσαιωνικής Γλαρέντζας, τον πλούτο του νεοελληνικού Πύργου του 19ου αιώνα. Έτσι, η Ηλεία, η πιο αβανταδόρικη στην οικονομία περιοχή της Ελλάδας, με μεγάλη έφεση σε κάθε μορφής οικονομική δραστηριότητα, από το εμπόριο, τις μεταφορές και τον τουρισμό, έως την βιοτεχνία και την βιομηχανία, και φυσικά την αλιεία, την γεωργία και την κτηνοτροφία, την υλοτομία, έχει καταντήσει ουραγός έναντι άλλων περιοχών, λιγότερο προικισμένων – όπου όμως το ελληνικό κράτος επέλεξε εμπρόθετα, για να απλώσει μεγαλεπήβολους δρόμους, να καταστρώσει τεράστια αεροδρόμια ή λιμάνια, να επιδοτήσει αφειδώς επιχειρήσεις, να συνάψει χρυσοφόρες συμβάσεις, να στήσει ξακουστά πανεπιστήμια… Τοιουτοτρόπως, πλέον και από το έτος 2017, από την εκκαθάριση των φορολογικών δηλώσεων προέκυψε ότι ο μέσος όρος εισοδήματος στην Ηλεία ήταν μόλις 8.124 ευρώ, τελευταίος πανελλαδικά! Και πολύ χαμηλότερα από τον εθνικό μέσο όρο που ήταν 11.556 ευρώ… Πλέον πάνω από 12.500 οικογένειες στην Ηλεία ζουν σε συνθήκες φτώχειας, καθώς η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία κατέγραψε πρόσφατα στον Δήμο Πύργου 3.502 ανθρώπους να ζουν στα όρια της φτώχειας, στον Δήμο Ήλιδος άλλους 2.841 ανθρώπους, στον Δήμο Ζαχάρως επιπλέον 1.119 ανθρώπους, στον Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης ακόμη 1.052 ανθρώπους, στον Δήμο Ολυμπίας επιπροσθέτως 550 ανθρώπους, και στον Δήμο Πηνειού τέλος 1.592 φτωχούς ανθρώπους…
Η ΠΥΡΓΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ ΕΡΜΟΥ. Καθώς χθες περνούσα με το αυτοκίνητο από την πυργιώτικη οδό Ερμού, οι κάμερες κατέγραψαν τα άδεια καταστήματα. Κάποτε εκεί χτυπούσε η οικονομική καρδιά της Ηλείας, υπήρχε το περίφημο Σταυροπάζαρο. Σήμερα, μόνο η ονομασία της Οδού, θυμίζει ότι παλιότερα από εκεί διέρχονταν ο κερδολάτρης Ερμής, καθώς η κατάντιά της το μόνο που πλέον φέρνει στον νου είναι τα λόγια του Ιερεμία «δώσω ὑμίν ἄρχοντας κατά τᾶς καρδίας ὑμῶν», θα σας δώσω άρχοντες κατά τις καρδιές σας (Ιερεμίας, Γ’ 15)…
*Δικηγόρος Ηλείας

Αίγυπτος: 11 νεκροί & 5 τραυματίες σε συγκρούσεις στη Διώρυγα του Σουέζ

Από
pcuser
-
0

Οι δυνάμεις ασφαλείας «συνεχίζουν να καταδιώκουν και να περικυκλώνουν τους τρομοκράτες»

Όπως έγινε γνωστό από τις αιγυπτιακές αρχές, ένας αξιωματικός και δέκα στρατιώτες σκοτώθηκαν σήμερα στην Αίγυπτο ενώ προσπαθούσαν να αποτρέψουν μια «τρομοκρατική» επίθεση στην περιοχή της Διώρυγας του Σουέζ, κοντά στο Σινά. 

Άλλοι πέντε στρατιώτες τραυματίστηκαν στην επιχείρηση αυτή, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Στρατού που επισήμανε ότι οι δυνάμεις ασφαλείας «συνεχίζουν να καταδιώκουν και να περικυκλώνουν τους τρομοκράτες» σε «μια από τις απομονωμένες περιοχές του Σινά».

Οι στρατιώτες σκοτώθηκαν αφού συγκρούστηκαν με μια ομάδα ενόπλων οι οποίοι επιτέθηκαν σε αντλιοστάσιο ανύψωσης του νερού στα ανατολικά της Διώρυγας του Σουέζ, ανέφερε ο εκπρόσωπος του Στρατού.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/aigyptos-11-nekroi-5-traymaties-se-sygkrouseis-sti-dioryga-tou-souez/

Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ.-ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ Η ΕΛΛΑΔΑ;

Από
anixneuseis
-
6
του Παντελή Σαββίδη
Επικαλούμενες αμερικανικές στρατιωτικές πηγές, οι New York Times και ο Guardian υποστηρίζουν πως αμερικανοί βοήθησαν τους ουκρανούς στην βύθιση του Μόσκβα.
Πρις λίγες ημέρες, υποστηρίχθηκε πως αμερικανοί βοηθούν τους ουκρανούς να σκοτώνουν ρώσους στρατηγούς.
Η μέθοδος με τον εντοπισμό του κινητού των στρατηγών είναι γνωστή. Είναι αφελέστατη η ενέργεια των Ρώσων να επικοινωνούν με τα κινητά τους. Δείχνει τραγικές αδυναμίες στο σύστημα επικοινωνίας τους.
Απο την αρχή του πολέμου οι αμερικανοί αποδέχονταν πως υπάρχουν 2000 αμερικανοί σύμβουλοι στην Ουκρανία οι οποίοι εκπαιδεύουν τον ουκρανικό στρατό.
Για την παρουσία και την βεβαιότητα ότι οι αμερικανοί επιχειρούν με ειδικές δυνάμεις γράφω συνεχώς. Άλλωστε, είναι συνήθης πρακτική οι ειδικές δυνάμεις αμερικανών και βρετανών, όπου οι χώρες τους αναμιγνύονται, να επιχειρούν πριν καν αρχίσει ο πόλεμος.
Σε εκπομπή της διαδικτυακής τηλεόρασης “Ανιχνεύσεις web tv”, με προσκεκλημένο τον Αντιναύαρχο Παστουσέα κατηγορηματικά είπα πως η επιχείρηση κατά της ρωσικής ναυαρχίδας είχε αμερικανική υποστήριξη. Προσωπικά πιστεύω πως διεξήχθη απο αμερικανούς. Και, ίσως, με πυραύλους κρουζ, όχι τους ουκρανικούς. Οι εξελίξεις το επιβεβαιώνουν.
Παρόλο που για όλα αυτά δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, υπήρξαν ειρωνικά επικριτικά σχόλια απο διαδικτυακούς συνομιλητές. Τους απάντησα να είναι επιφυλακτικοί για την βεβαιότητά τους αλλά συνέχισαν στο ίδιο μοτίβο. Να δούμε αν θα εμφανισθούν.
Μια σύντομη αποτίμηση:
-Ο πόλεμος, όπως απο την αρχή υποστήριζα, είναι ένας proxy war της Αμερικής κατά της Ρωσίας.
-Οι τελευταίες αποφάσεις των αμερικανών για ενίσχυση του ουκρανικού στρατού με βαρέα όπλα σημαίνουν πως οι ΗΠΑ επιθυμούν κλιμάκωση της σύγκρουσης. Όχι αποκλιμάκωση. Πως θα απαντήσουν οι Ρώσοι; Πιθανώς, να προετοιμάζονται για ευρύτερες συγκρούσεις ακόμη και με δυνάμεις του ΝΑΤΟ.
-Απο την αρχή, επίσης, υποστήριξα πως οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για την εξασθένιση της Ρωσίας ώστε στην επερχόμενη αντιπαράθεσή τους με την Κίνα, η Ρωσία να μην έχει την σημερινή στρατιωτική και πολιτικο-οικονομική υπόσταση ως ενδεχόμενος σύμμαχος της Κίνας.
-Όλα δείχνουν πως οι ΗΠΑ ξεκίνησαν αυτόν τον πόλεμο έχοντας διαμορφωμένο σχέδιο για το πως θέλουν την παγκόσμια ανακατάταξη. Παγκόσμιας σημασίας αλλαγές βρίσκονται σε εξέλιξη.
-Με προβληματίζει- διότι δεν μπορώ να καταλήξω αν συμφώνησαν και τι- η συνάντηση των υπουργών άμυνας ΗΠΑ και Ρωσίας πριν αρχίσουν οι επιχειρήσεις. Διαπιστώθηκε απόκλιση και ό,τι βγει στο πεδίο της μάχης, ή κάτι-και τι- συμφωνήθηκε;
-Είναι εντυπωσιακή η ακρίβεια με την οποία οι αμερικανικές υπηρεσίες προέβλεψαν την ημέρα έναρξης του πολέμου. Σε ένα μυστικοπαθές καθεστώς και σε τόσο υψηλό επίπεδο είναι αδύνατον να παρεισφρύουν πράκτορες που πληροφορούν τον αντίπαλο.
-Αυτήν την στιγμή η Ρωσία πουλά πετρέλαιο στις ΗΠΑ. Πετρελαιοφόρα φορτώνουν ρωσικό πετρέλαιο. Θα μεταφερθεί στις ΗΠΑ και οι ΗΠΑ θα το πωλήσουν ως δικό τους. Και στην Ε.Ε. Οι επιπτώσεις στην Ε.Ε. θα είναι βαριές.
-Η Ε.Ε. με τη σημερινή της μορφή έχει τελειώσει. Αν υπάρχει σχέδιο μιας άλλης Ε.Ε. θα το δούμε.
-Διακρίνεται ένας αμερικανικός θυμός κατά της Γερμανίας την οποία εξευτέλισαν, μέσω ουκρανών επισήμων, παντοιοτρόπως. Η υποβάθμιση της γερμανικής παρουσίας στην Ευρώπη θα έχει επιπτώσεις στις οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών. Και, φυσικά, της Ελλάδας. Οι ημέρες που έρχονται θα είναι δύσκολες.
-Υπάρχει ισχυρό ενδεχόμενο οξείας επισιτιστικής κρίσης. Στην Ελλάδα η τιμή του σταριού θα αυξηθεί πάνω απο 500% αν δεν ληφθούν, απο τώρα, μέτρα εσωτερικής παραγωγής την επόμενη χρονιά.
-Ο πρωθυπουργός εκλήθη στην Ουάσιγκτον για να του ανακοινωθεί τι πρέπει να κάνει στα θεωρούμενα ως ανοικτά θέματα της Ελλάδας, κυρίως, με την Τουρκία.
Τα αμερικανικά σχέδια έχουν διαμορφωθεί και περιμένουμε να δούμε την υλοποίησή τους. Η Ελλάδα με το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό της σύστημα δεν έχει καμιά δυνατότητα να αντισταθεί σε ενδεχόμενη μεταβολή του status της περιοχής σε βάρος της
-Η πλειονότητα του λαού είναι διατεθειμένη να δεχθεί υποχωρήσεις.

Πάρις Θασίτης: 77 χρόνια από τη Νίκη των Συμμάχων κατά της Ναζιστικής Γερμανίας

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Πάρις Θασίτης, Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Στις 7 Μαΐου για τους Δυτικούς Συμμάχους και στις 9 Μαΐου για τη Ρωσία γιορτάζεται η Νίκη κατά του Ναζισμού και το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη. Σήμερα 77 χρόνια μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη η ανθρωπότητα βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στο χείλος της έναρξης ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου που δεν αποκλείεται να είναι και θερμοπυρηνικός. Για να αποφευχθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα πρέπει να αντλήσουμε ιστορικά διδάγματα από τη Νίκη των Συμμάχων κατά της λαίλαπας του Ναζισμού και να μην επιτρέψουμε ο ιστορικός αναθεωρητισμός να αναβιώσει την απειλή για την ανθρωπότητα.

1) ΑΝΤΙΜΑΧΟΜΕΝΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΚΑΙ ΠΕΔΙΑ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ

Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως ονομάστηκε η μεγαλύτερη επιχείρηση ανθρωποσφαγής που έχει συμβεί στην ιστορία της ανθρωπότητας, συμμετείχαν δύο βασικοί συνασπισμοί: α) Οι Σύμμαχοι, αποτελούμενοι (κατά κύριο λόγο) από την Βρετανία, την ΕΣΣΔ και τις ΗΠΑ και β) οι δυνάμεις του Άξονα, από την Γερμανία, την Ιταλία και την Ιαπωνία[1].

Οι δύο συνασπισμοί μπορεί να μην φαίνονται τόσο μεγάλοι αλλά δρούσαν παγκόσμια και ο πόλεμος αυτός δεν άφησε σχεδόν καμία περιφέρεια του πλανήτη άθικτη[2]. Συμμετείχαν 58 χώρες στο πλευρό των Συμμάχων[3], ενώ οι απώλειες υπολογίζονται μεταξύ 21-25 εκ στρατιωτικών απωλειών και μεταξύ 50-55 εκ απλών πολιτών. Βάσιμα υπολογίζουμε πως θυσιάστηκαν περίπου 75-80 εκ άνθρωποι στα περίπου 6 χρόνια του παγκοσμίου αυτού πολέμου και στα 8 συνολικά χρόνια πολεμικών αναμετρήσεων, αν υπολογίσουμε το Μέτωπο της Άπω Ανατολής που διήρκεσε από το 1937 έως το 1945[4].

1) ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΟΦΩΝΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΟΥ ΑΞΟΝΑ: ΣΥΝΟΛΙΚΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ[5]

ΧΩΡΑ ΠΛΥΘΗΣΜΟΣ 1939 ΣΥΝΟΛΙΚΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ % ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΤΟΥ 1939
ΓΕΡΜΑΝΙΑ 69.300.000 5.700.000 8,23
ΑΥΣΤΡΙΑ 6.653.000 370.000 5,56

Οι απώλειες ποίκιλλαν μεταξύ των χωρών. Άλλες χώρες όπως η Σιγκαπούρη κινδύνεψαν να αφανιστούν, χάνοντας σχεδόν το 1/3 του πληθυσμού τους, ενώ άλλες έχασαν ελάχιστους. Συνολικά το αποτύπωμα του πολέμου στον παγκόσμιο πληθυσμό ξεπέρασε το 3%.

2) ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ: ΟΙ ΥΨΗΛΟΤΕΡΕΣ ΣΕ % ΑΠΩΛΕΙΕΣ

ΧΩΡΕΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΕΩΣ ΤΟ 1939 ΑΠΩΛΕΙΕΣ % ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ
ΠΟΛΩΝΙΑ 34.849.000 6.000.000 17.075
ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ 2.575.000 370.000 14.36
ΕΣΣΔ 188.793.000 24.000.000-26.600.000 13.7
ΛΕΤΟΝΙΑ 1.994.000 250.000 12.5
ΕΛΛΑΔΑ[6] 7.222.000 507.000-807.000 ΕΩΣ 9.05
ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ[7] 15.490.000 ΕΩΣ 1.700.000 ΕΩΣ 8.8

 

2) ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ

Μολονότι οι περισσότερες ιστορικές αναφορές συγκλίνουν στην εκτίμηση πως τον πόλεμο τον πυροδότησε ο αναθεωρητισμός της Γερμανίας (υπό το Ναζιστικό καθεστώς) επειδή ήθελε να αντιστρέψει την ήττα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και της ταπεινωτικής Συνθήκης των Βερσαλλιών[8], εντούτοις έχουμε την πεποίθηση ότι οι αιτίες ήταν πιο σύνθετες. Όπως περιέγραψε ο Καρλ Πολάνυι η Ευρώπη και ο Κόσμος του Μεσοπολέμου ήταν αντιμέτωπος με την διαρκή κατάρρευση ή απειλή κατάρρευσης του οικοδομήματος της παγκόσμιας αγοράς. Το laissez-faire, η ελεύθερη αγορά ή αλλιώς η οικονομία της αγοράς, αδυνατούσε να προσαρμοστεί στα νέα (μετά του 1918) δεδομένα: κατάρρευση μιας σειράς αυτοκρατοριών (Οθωμανικής, Αυστρο-ουγγρικής, Γερμανικής και Ρωσικής), υπερχρέωση όλου του κόσμου με κύριο πλέον πιστωτή τις ΗΠΑ (και δευτερευόντως την Βρετανία), διατήρηση σε ισχύ του αναποτελεσματικού κανόνα του χρυσού[9] που γεννούσε μόνο χρέη και αστάθεια (ειδικά σε βάρος της Γερμανίας), ανάδυση της Σοβιετικής Ένωσης-ενός αντίπαλου πόλου ισχύος στην καπιταλιστική Δύση. Η  άδικη εν πολλοίς «μοιρασιά» της Συνθήκης των Βερσαλλιών και η ανάγκη για αναδιανομή των σφαιρών επιρροής (ξανά) μπορούσε να επιλυθεί μόνο με πόλεμο. Το αποκορύφωμα της αστάθειας της παγκόσμιας αγοράς, η Κρίση του 1929-1933, έφερε στην επιφάνεια το κορπορατικό κράτος στην ηπειρωτική Ευρώπη, μία απίστευτη πόλωση πλούτου-φτώχειας και ένα διαρκές καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Αυτά τα γεγονότα συνδυαστικά μας οδήγησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο[10]. Ο Πόλεμος του 1939-1945, ήταν η απολύτως «λογική» κατάληξη των προηγούμενων συνθηκών. Η ανοχή ή και η διακριτική στήριξη των δυτικών δημοκρατιών προς τον Χίτλερ, επιδείνωσαν δραματικά την κατάσταση. Ο πόλεμος ήταν ασαφής και ομιχλώδης (1939-1941) και εν συνεχεία ολοκληρωτικός (μέχρι το 1945), από την στιγμή που μπήκαν στο προσκήνιο οι ΕΣΣΔ και οι ΗΠΑ. Ήταν επεκτατικός-ιμπεριαλιστικός, ήταν όμως και βαθιά εθνικοαπελευθερωτικός.

3) ΟΙ ΛΑΟΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΚΑΙ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΕΙΛΕΙ

Η μέρα που ξημέρωσε μετά την νίκη των Συμμάχων, δεν ήταν η επαναφορά στην προ του 1939 κανονικότητα. Ήταν αντίθετα μια νέα Αρχή, μια νέα Σελίδα. Μία νέα αρχή όπου ο ΟΗΕ (στην θέση της Κοινωνίας των Εθνών) εξασφάλιζε μια πολύ δημοκρατικότερη συμμετοχή της παγκόσμιας κοινότητας. Μια νέα μέρα όπου τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είχαν την τιμητική τους. Στην Ευρώπη, αλλά και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου, οι κοινωνίες προχώρησαν σε νέες δημοκρατικές ή έστω δημοκρατικότερες μορφές διακυβέρνησης, με ριζική αναδιανομή πλούτου και νέες εγγυήσεις υπέρ των λαϊκών στρωμάτων.

Από την διάλυση της ΕΣΣΔ και του Ανατολικού Μπλοκ (1989-1991) και ειδικά από την αυγή της νέας Χιλιετίας, η ιστορική μνήμη σταδιακά υποχωρεί. Ψηφίσματα όπως αυτό του Συμβουλίου της Ευρώπης λίγο μετά τον εορτασμό για τα 60 χρόνια της νίκης επί του Ναζισμού, που εξίσωνε τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του σταλινισμού και του ναζισμού[11] ή ο εμφύλιος πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία με την στήριξη αναθεωρητών όπως ο Φράνιο Τούτζμαν και οι συνεργάτες των Ναζί Ουστάσι[12]. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, έδωσε μια φοβερή ευκαιρία στην Γερμανία να αναθεωρήσει (άλλη μια φορά) το αμυντικό της δόγμα και να ανακοινώσει ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα επανεξοπλισμού. Στην Ουκρανία δραστηριοποιούνται νέο-ναζιστικές ομάδες όπως το διαβόητο Τάγμα Αζόφ το οποίο έχει ενσωματωθεί επίσημα στις δομές των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Στην Πολωνία η άποψη και μόνο πως για την τύχη των Εβραίων ευθύνονται και Πολωνοί ποινικοποιείται από το 2018[13]. Στην Λιθουανία τιμάται σαν εθνικός ήρωας ο συνεργάτης των Γερμανών Ναζί και εξολοθρευτής των Εβραίων της χώρας Jonas Noreika [14]. Στην Εσθονία οι ρωσικής καταγωγής πολίτες θεωρούνται δεύτερης κατηγορίας, με την κυβέρνηση της χώρας να αρνείται να δώσει επί δεκαετίες διαβατήρια σε όσους μετακινήθηκαν στην Εσθονία μετά το 1940. Παράλληλα από το 2007 έχει κάνει εκστρατεία εκκαθάρισης όλων των σοβιετικών μνημείων που θυμίζουν την νίκη της ΕΣΣΔ επί των Ναζί[15]. Ενώ στην Λετονία εορτάζεται η δράση της Λετονικής Λεγεώνας στις 16 Μαρτίου, συνεργατών και αυτών του Ναζισμού[16].

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Δυστυχώς επ’ ευκαιρία των γεωπολιτικών εντάσεων με την Ρωσία και τον άξονα της Ευρασίας, αντιδραστικές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη, βρίσκουν την ευκαιρία να παίξουν με την ιστορική μνήμη (ή καλύτερα την λήθη). Ας καταλάβουμε όμως στην Ευρώπη ότι δεν μπορούμε να παίζουμε στα ζάρια με ένα καυτό θέμα όπως ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Δεν μπορούμε να ανεχόμαστε τέτοιες προσβολές στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ιστορική μνήμη στο βωμό της αντιπαράθεσης της Δύσης με την Ρωσία. Ή θα καταδικαστεί η Ναζιστική ιδεολογία και στις σύγχρονες εκφάνσεις της χωρίς αστερίσκους ή πολύ απλά θα αντικρίσουμε το φάσμα του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου οριστικά και αμετάκλητα.

Πηγές και Αναφορές

[1] Με την προσθήκη χωρών όπως: η Ουγγαρία, η Βουλγαρία, η «ανεξάρτητη» Κροατία, η «ανεξάρτητη» Σλοβακία, η Φιλανδία (μέχρι το 1944), η Ρουμανία (πάλι μέχρι το 1944) και το Ιράκ για ένα μικρό διάστημα μέχρι το 1943.

[2] Κάποιες ελάχιστες χώρες απείχαν: η Ελβετία, η Σουηδία (που λέγεται ότι συνεργάστηκε κιόλας με τους Γερμανούς), η Ιρλανδία, το Αφγανιστάν, η Σαουδική Αραβία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Τουρκία, είναι μερικές από τις πιο γνωστές. Ενώ μέχρι το 1944-1945 ήταν και η πλειοψηφία των χωρών της Λατινικής Αμερικής.

[3] Αθροίζουμε όλες εκείνες που συμμετείχαν είτε στο ξεκίνημα του Πολέμου είτε λίγο πριν το Τέλος, έτσι ώστε να συμμετάσχουν στην νέα παγκόσμια αρχιτεκτονική του ΟΗΕ https://worldpopulationreview.com/country-rankings/countries-involved-in-world-war-two

[4] Ξεκίνησε με την εισβολή της Ιαπωνίας στην Κίνα το 1937.

[5] https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_II_casualties#endnote_Austria

[6] https://web.archive.org/web/20140331132014/http://www.distomo-griechenland.de/pdf-dateien/mavri_vivlos_katochis.pdf Μολονότι μπορεί οι εκτιμήσεις του εν λόγω Συμβουλίου Αποζημιώσεων να φαίνεται υψηλή, ας λάβουμε υπόψη ότι η Ελλάδα πέρασε στον β’ γύρο της (ψυχροπολεμικής πλέον) αναμέτρησης με την μορφή του Εμφυλίου Πολέμου, στα 1946-1949.

[7] Περιλαμβάνονται στα βιβλία των: Arnold Sherman, Κακοπιστία στα Βαλκάνια και Παναγιώτη Καλογεράτου, ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ

[8] Τέτοια άποψη στηρίζει ο εμβριθής ιστορικός και πολιτειολόγος Franz Neuman στο βιβλίο του ΒΕΕΜΩΘ-Η δομή και η Πρακτική του Εθνικοσοσιαλισμού (1933-1944), Εκδόσεις Νησίδες.

[9] Επί της ουσίας η σταθερή ισοτιμία (κλειδωμένη) του εθνικού νομίσματος με μια ορισμένη ποσότητα χρυσού, άμεσα ανταλλάξιμη. Το κυκλοφορούν νόμισμα έπρεπε να αντιστοιχεί (ιδεατά) σε μια ορισμένη ποσότητα χρυσού. Η πρακτική αυτή ωφελούσε τις εμπορικές τράπεζες και τα χρηματιστήρια, όχι όμως τις εθνικές οικονομίες και δη αυτές των ηττημένων χωρών .

[10] Καρλ Πολάνυι, Ο ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΙΟΣ-Κείμενα της περιόδου 1923-1960,  Εκδόσεις Τόπος, σελ. 233-275

[11] https://www.transform-network.net/blog/article/notes-on-historical-revisionism-in-the-european-union/

[12] Βλέπε Sherman, Η Γερμανία στήριξε συστηματικά τους πρώην (;) Ουστάσι. Η έρευνα του Erich Schmidt-Eenboom, Πολεμιστής στη σκιά, σελ. 251-281, περιγράφει χαρακτηριστικά πως οι μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας επανέφεραν τους παλιούς τους συνεργάτες στην «δουλειά».

[13] https://www.foreignaffairs.com/articles/hungary/2018-02-14/rewriting-history-eastern-europe

[14] https://blogs.timesofisrael.com/lithuanian-government-has-perfected-methodology-for-holocaust-denial

[15] https://www.kas.de/de/web/estland/laenderberichte/detail/-/content/russian-minority-in-estonia1

[16] https://www.hilltimes.com/2020/02/05/holocaust-revisionism-is-just-as-bad-as-denying-the-atrocity/233695

kedisa.gr

In Ukraine, Many Greek Journalists Lack Equipment or Experience

Από
pcuser
-
0
Eleni Stamatoukou
Veteran war reporters and journalism unions in Greece say inexperienced colleagues are being assigned to cover the war in Ukraine without sufficient protection or funding.

For Greek journalist Andreas [not his real name], Ukraine was his first war. It showed.

“The day before I left for Ukraine, a colleague from a foreign media outlet pointed out that I should get a [bullet proof] vest and a helmet, not just for me but also for my cameraman,” Andreas told BIRN on condition of anonymity. “I managed to find equipment through a friend.”

Another friend provided him with a first aid kit and showed Andreas how to bandage a wound, just in case. The outlet he worked for paid for insurance in the event of injury or death, but it was only later that Andreas discovered the policy did not cover war zones.

He ended paying out of his own pocket for a local fixer, but was at least reimbursed. The experience was sobering, but far from uncommon among Greek journalists assigned to cover the Kremlin’s war.

Experienced war reporters and journalist unions say a number of Greek media have been cavalier in their haste to cover the conflict, which began on February 24. Accounts have emerged of Greek journalists covering hostilities without any previous experience or training, little or no safety equipment or a security assessment.

“The question is simple – if something bad happens, who will take responsibility?” asked George Moutafis, an experienced Greek freelance photojournalist whose contract to cover Ukraine for German BILD provides him with special hazard insurance, use of an armoured car and funds for fixers, accommodation, food etc.

A picture taken during a visit to Bucha organized by Kyiv authorities shows journalists walking on a street with destroyed Russian military machinery in the recaptured by the Ukrainian army Bucha city near Kyiv, Ukraine, 05 April 2022. Photo: EPA-EFE/SERGEY DOLZHENKO

‘Sad, irresponsible, and dangerous’

In early March, some 10 days into Russia’s invasion of Ukraine, the Journalists’ Union of Athens Daily Newspapers, ESIEA, issued a press release criticising the failure to provide protective equipment to a number of Greek journalists covering the conflict. It said some also had trouble covering their expenses.

Greece’s Ministry of Civil Protection subsequently provided some protective gear, but many journalists were still left searching for flak jackets and helmets when already in Ukraine, the Journalists’ Union of Macedonia and Thrace Daily Newspapers, ESIEMTH, told BIRN.

“There is no protocol that should be followed by the Greek media in circumstances of war,” said ESIEMTH.

“It is so unacceptable nowadays to send reporters to conflict zones without protective equipment and without having taken safety training courses,” said Maria Karchilaki, a well-known Greek former war correspondent who spent 20 years reporting for Mega TV.

“Covering conflicts on your own resources costs a lot,” Karchilaki told BIRN, adding that she never experienced such problems during her own career.

“If a medium does not want to spend or can’t afford to do so it should rely on the news agencies. It can’t hide behind a reporter’s willingness to be at the forefront of history and send him with very little money. It’s sad, irresponsible, and dangerous.”

Karim Akmad Khan (C), Prosecutor of the International Criminal Court, speaks to the journalists near the mass grave near St. Andrew and All Saints Church in Bucha city of Kyiv (Kiev) area, Ukraine, 13 April 2022. Photo: EPA-EFE/OLEG PETRASYUK

The experiences of Greek journalists working in Ukraine differ widely.

With experience reporting from Kosovo and Bosnia and Herzegovina, Christos Nikolaidis was an obvious choice for Greek OPEN TV when it came to covering Ukraine. His employer provided him with protective equipment and hardship pay, but others were not so lucky, Nikolaidis told BIRN.

“I have seen Greek and foreign colleagues in Ukraine without any equipment, which is unacceptable,” he said, and called for unions to seek a new collective agreement with employers. “It’s a matter of how employers perceive the work you do”.

Likewise, SKAI TV journalist Stavros Ioannidis, who also previously covered conflict, sat down with his editors and managers to plan his assignment in Ukraine.

“To organise a war-dispatch requires knowledge,” he said. Referring to those who went without readying the basics, Ioannidis told BIRN: “I wouldn’t leave like that. I wouldn’t go.”

“This war is a good opportunity to mobilise everyone, the media, the unions and the journalists themselves to find a solution and send trained people into war zones.”

Vasilis, who like Andreas declined to be identified by his real name, was scathing of his own media outlet’s approach to covering the conflict: “No serious evaluation was done of the people who were selected to go to Ukraine; whether they know the history of the area, the language, the political scene etc. The media sent them – at least in the first phase of the war – without guaranteeing the basics.”

BIRN approached a number of Greek media for comment but only Star TV replied.

Elias Papanikolaou, the editorial director of Star’s news desk, said security was paramount and that the company made sure to support such assignments.

“Our primary concern was that our people should not be in danger,” Papanikolaou told BIRN. “Thus, our requirements for reporting had as their only criterion their security.”

“As for the criteria, we started from the basics, to want to go to the war,” he said. The ability and intelligence to carry out the assignment safely came first, he added. “The resume on paper comes second.”

Another journalist who covered the war and spoke on condition of anonymity said he had no idea he would need a local fixer. “In theory my directors should have known it in advance,” he said. “The people who run Greek media have little knowledge of how to prepare a mission.”

Kostas Pliakos, who worked in Nagorno-Karabakh and Libya and is a supervising producer at VICE Greece, said his previous employers also fell short when it came to supporting him in the field.

“Everyone did the best they could based on their experience and their access to information,” he said. “It is the job of the media to complement the work of correspondents and few do it,” he added, referring to the role of the desk in providing additional reporting, background and interpretation.

Karchilaki agreed: “Once a war correspondent is sent to a conflict zone, the medium must support him and be there for him 24/7. It’s unthinkable not to do so.”

Editors should be assigned to those in the field, providing editorial support as well as sounding the alarm if correspondents go missing or appear to be under too much stress, she said.

Photo: Pixabay/Engin Akyurt.

‘I wanted to become a war correspondent’

In 2008, before Greece’s withering financial crisis, ESIEA drew up a collective work agreement that called for journalists covering war or natural disasters to be paid an extra 250 euros per day.

The agreement is no longer in force, but some journalists BIRN spoke to said they believed the work should be paid extra. This is not the case with many media, whether in Greece or elsewhere.

“I made a mistake and didn’t ask about the money,” said one journalist. Another, who asked not to be identified, said Ukraine was her first war and that she had no training in first aid: “I didn’t go for the money. I don’t know if they will give us some money later. I did it because I wanted to become a war correspondent.”

Andreas also said he was unsure whether he would be paid extra. More importantly, he said, “The question is if the media and journalists have learned something from this experience. If in your next dispatch you will leave again uninsured and without equipment, it will be ridiculous.”

https://balkaninsight.com/2022/05/04/in-ukraine-many-greek-journalists-lack-equipment-or-experience/

Το σάβανο του Τορίνο χρονολογείται από την εποχή του Χριστού

Από
anixneuseis
-
1

 

Συνέντευξη του Πιέρ ντε Ριντματέρ στην Ιριδα Μπριντιέρ

Αυτό το κομμάτι λινού, που κάποιοι το σεβάστηκαν, κάποιοι το αμφισβήτησαν, μόλις γνώρισε μια νέα ανατροπή. Ο Πιέρ ντε Ριντματέρ, επίτιμος πρόεδρος της ένωσης Δείξτε μας το πρόσωπό σας και συγγραφέας του βιβλίου Το Ιερό Σάβανο, μας εξηγεί γιατί το τεστ άνθρακα 14 που χρονολόγησε το ύφασμα στον Μεσαίωνα έχει καταστεί ξεπερασμένο.

Ίρις Μπριντιέρ: Μια νέα τεχνολογία χρονολόγησε πρόσφατα το σάβανο του Τορίνο στην εποχή του Χριστού. Τι είναι αυτή η μέθοδος;

Πιέρ ντε Ριντματέν: Το 2013, ο καθηγητής Τζούλιο Φάντι (Πανεπιστήμιο της Πάντοβα) είχε ήδη δείξει, με τη χρήση φασματοσκοπίας υπέρυθρης ακτινοβολίας και φασματοσκοπίας Raman, ότι το ύφασμα του σάβανου θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί στην έναρξη της χριστιανικής εποχής. Εξετάζοντας μια δωδεκάδα λινά υφάσματα, που χρονολογούνται από το 3.500 π.Χ. έως σήμερα, είχε πράγματι παρατηρήσει μια μείωση στο εύρος του φασματοσκοπικού ύψιστου απορρόφησης της κυτταρίνης, γεγονός που καθιστά δυνατό τον χαρακτηρισμό της κρυσταλλογραφικής γήρανσης αυτής της οργανικής ουσίας. Αφού κατόρθωσε να το νόμο που ακολουθεί αυτή η γήρανση, εργάστηκε με ένα μικρό δείγμα λινού από το σάβανο του Τορίνο και έτσι μπόρεσε να το χρονολογήσει την εποχή του Χριστού, σε +/-250 χρόνια.

Μια νέα μελέτη, που διεξήχθη από το Ινστιτούτο Κρυσταλλογραφίας στο Μπάρι (Ιταλία), δημοσιεύτηκε στις 11 Απριλίου 2022 στο περιοδικό Héritage. Η νέα τεχνολογία χρησιμοποιεί ακτίνες Χ, ακολουθώντας την ίδια προσέγγιση: τον καθορισμό του νόμου δομικής αποδόμησης της κυτταρίνης σε δώδεκα λινά υφάσματα, παλιά και νέα. Το τεστ ενός πολύ μικρού δείγματος (0,5 χλστ. X 1 χλστ.) του σάβανου του Τορίνο, κατέστησε δυνατή την χρονολόγησή του στα 2.000 χρόνια: το αποτέλεσμα είναι πράγματι πολύ κοντά σε αυτό ενός νήματος που προέρχεται από υφάσματα βρέθηκε πρόσφατα στη Masada, ένα εβραϊκό φρούριο που κατέλαβαν οι Ρωμαίοι το έτος 73.

Ίρις Μπριντιέρ: Ποια ήταν τα συμπεράσματα αυτών των νέων πειραμάτων;

Πιέρ ντε Ριντματέν: Σύμφωνα με αυτή τη νέα προσέγγιση, το ύφασμα χρονολογείται από την εποχή του Χριστού. Άλλα στοιχεία δίνουν επίσης αντικειμενικές πληροφορίες για την πολύ μεγάλη ηλικία αυτού του υφάσματος: μια πολύ συγκεκριμένη διαμήκης ραφή δεν υπάρχει σε κανένα παλιό ύφασμα ευρωπαϊκής προέλευσης, αλλά συναντάται ακριβώς στα υφάσματα που ανακαλύφθηκαν στο φρούριο Masada, που αναφέρθηκε παραπάνω. Τα ίχνη νομισμάτων, ορατά στα μάτια του άνδρα του σάβανου, αντιστοιχούν σε εκείνα που κατασκευάστηκαν μεταξύ 29 και 32 στην Ιερουσαλήμ (ο Χριστός σταυρώθηκε τη δεκαετία του 30 στην Ιερουσαλήμ). Τέλος, απόδειξη ότι το σάβανο βρισκόταν στη Μέση Ανατολή πολύ πριν από την ημερομηνία που δόθηκε από τον άνθρακα-14, υπάρχουν, στο ύφασμα, τρύπες πολύ ιδιαίτερης μορφής που αναπαράχθηκαν στην Κωνσταντινούπολη σε ένα χειρόγραφο που χρονολογείται πριν τουλάχιστο το 1195 ( χειρόγραφο Pray που φυλάσσεται τώρα στη Βουδαπέστη).

Ίρις Μπριντιέρ: Ποιος είναι ο άντρας στο σάβανο;

Πιέρ ντε Ριντματέν: Σύμφωνα με τα ίχνη γραφής που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα γύρω από το πρόσωπο του άνδρα του σάβανου, πρόκειται για κάποιον Ιησού, έναν Ναζωραίο, που καταδικάστηκε σε θάνατο. Το αποτύπωμα που έμεινε στο ύφασμα δείχνει ότι αυτός ο καταδικασμένος άνδρας υπέστη, και με την ίδια σειρά, όλα τα βασανιστήρια των Παθών του Χριστού, με πολύ περισσότερες λεπτομέρειες, ιδιαίτερα για το ακάνθινο στεφάνι, το μαστίγωμα, τη μεταφορά του σταυρού, την πληγή στα πλευρά…

Συνοψίζοντας, αν και αυτό το λινό δεν είναι αντικείμενο της χριστιανικής πίστης, επειδή δείχνει έναν νεκρό και όχι τον Αναστημένο, μπορεί μόνο να ενισχύσει την προσωπική μας πίστη και να μας ενθαρρύνει να αναλογιστούμε τις πληγές του Χριστού.

Ίρις Μπριντιέρ: Αυτά τα νέα αποτελέσματα θα βάλουν τέλος σε όλες τις διαμάχες;

Πιέρ ντε Ριντματέν: Πάντα θα υπάρχουν διαμάχες. Όμως τα «ακατέργαστα δεδομένα» από τα τεστ άνθρακα-14 του 1988 παρασχέθηκαν πρόσφατα από το Βρετανικό Μουσείο. Η στατιστική ανάλυσή τους (δημοσιεύθηκε το 2019) δείχνει ότι οι διαφορές χρονολόγησης μεταξύ των τριών εργαστηρίων φτάνουν τα 255 χρόνια, κάτι που είναι εντελώς ασύμβατο με την ομοιογένεια των μετρήσεων, ενώ σε επίπεδο κλωστοϋφαντουργίας τα τρία δείγματα είναι απολύτως ομοιογενή. Επιπλέον, κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να αναπαράγει αυτή την εικόνα που είναι απολύτως μοναδική (τρισδιάστατη, αρνητική ενώ οι κηλίδες αίματος είναι θετικές). Είναι πάντα μια «πρόκληση για την ευφυΐα» , όπως είπε ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ το 1998.

 

Le linceul de Turin daterait bien de l’époque du Christ

 

EE: Η FRONTEX μετατρέπεται σε  …ΜΚΟ-συνήγορο των μεταναστών!!!

Από
anixneuseis
-
1

Συνέντευξη του Jean-Thomas Lesueur* στον Roman Planchon

Η ανίερη συμμαχία Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Τουρκίας- της οποίας υιοθετούνται ανυπόστατες κατηγορίες κατά της Ελλάδας -, ΜΚΟ και ΜΜΕ – λέγε με Σόρος – ανάγκασαν τον επικεφαλής της FRONTEX Fabrice Leggeri να παραιτηθεί. 

LE FIGARO. – Ο Γάλλος Fabrice Leggeri παραιτήθηκε από Επικεφαλής του οργανισμού Frontex, τον οποίο διηύθυνε από το 2015 – με επαναδιορισμό το 2019. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η παραίτηση;

Jean-Thomas LESUEUR. – Αυτή η παραίτηση είναι ο επίλογος μιας μυστικής διαμάχης που δίνεται στα παρασκήνια των ευρωπαϊκών θεσμών για την αποστολή του οργανισμού Frontex και γενικότερα για την κατεύθυνση που πρέπει να πάρει η ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική. Από τη μια ο Fabrice Leggeri και η διοίκηση της Frontex που μας υπενθύμιζαν συνεχώς ότι η εντολή του οργανισμού ήταν η φύλαξη των κοινών συνόρων. Από την άλλη, η Ylva Johansson, η Ευρωπαία Επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων, η οποία ασκεί εποπτεία στη Frontex, ευθυγραμμίστηκε με τις ΜΚΟ, οι οποίες θα ήθελαν να μετατρέψουν με κάποιο τρόπο την Frontex σε υπηρεσία παρακολούθησης της συμμόρφωσης των κρατών μελών με τα θεμελιώδη δικαιώματα των μεταναστών κατά την άφιξή τους. Συγκεκριμένα, η δράση του Fabrice Leggeri παρεμποδιζόταν για μήνες από τις πρωτοβουλίες του «υπάλληλου θεμελιωδών δικαιωμάτων» που ήταν παρόν στον οργανισμό για την εγγύηση αυτών των δικαιωμάτων…

Συμπαιγνίες με Τουρκία

Ο Fabrice Leggeri δέχεται πυρά εδώ και δύο χρόνια από την κριτική από μέρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, την Επιτροπή, ορισμένες ΜΚΟ και τα μέσα ενημέρωσης, αλλά και από ορισμένα κράτη μέλη, ιδίως την Ελβετία, όπου διοργανώνεται ψηφοφορία στις 15 Μαΐου για την συμμετοχή στην αύξηση των μέσων που χορηγούνται στον οργανισμό. Γίνεται λόγος για έρευνες που αναφέρουν παράνομες επαναπροωθήσεις στο Αιγαίο Πέλαγος, αντίθετες με το δίκαιο της Ένωσης και το διεθνές δίκαιο. Είναι δικαιολογημένες αυτές οι επικρίσεις;

Αυτή η κατηγορία έχει καταρριφθεί σε μεγάλο βαθμό από τα γεγονότα. Έρευνες από διάφορους ευρωπαϊκούς φορείς, όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η OLAF (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης, που αναρωτιέται κανείς τι αρμοδιότητες έχει σε αυτόν τον τομέα, κ.λπ.) ή άλλους, είτε κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχαν τέτοιες απωθήσεις είτε υποβάθμισαν τη συμμετοχή της Frontex. Είναι οι με το σύνθημα «κάτω τα σύνορα» ΜΚΟ και τα μέσα ενημέρωσης (κυρίως γερμανικά, όπως το Der Spiegel και πάλι πολύ πρόσφατα) που ηγούνται της κατηγορίας – που αυτάρεσκα τροφοδοτεί η Τουρκία με μαρτυρίες ή δορυφορικές εικόνες… Πέρα από την προσωπική μοίρα του Fabrice Leggeri , αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι το παρασκήνιο είναι ιδεολογικό και πολιτικό…

Μείωση πιστώσεων

Μετά τις ευρωεκλογές, το νέο Κοινοβούλιο, με πράσινη χροιά, μείωσε τις πιστώσεις στη διάθεση του οργανισμού σε 1 δις ετησίως (έναντι 1,8 δις που είχε αρχικά προγραμματιστεί).

Ναι, αυτό είναι άλλο ένα μέτωπο της μάχης. Θα πίστευε κανείς (ή θα ήλπιζε) ότι μετά το κύμα της μετανάστευσης το 2015-2016, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα έπαιρναν επιτέλους σοβαρά το μεταναστευτικό ζήτημα και θα καταλάβαιναν τι σχέση έχει με τις παρακμάζουσες ευρωπαϊκές κοινωνίες, οι οποίες αμφισβητούν το μοντέλο τους και οι οποίες έχουν ήδη υποδεχθεί μαζική  μετανάστευση για πέντε δεκαετίες. Δεν έγινε αυτό.

Σε κάθε περίπτωση, αν μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η προηγούμενη Ευρωπαϊκή Επιτροπή (υπό τον Jean-Claude Junker, 2014 – 2019) είχε κάποιες καλές προθέσεις, αυτό δεν συμβαίνει απολύτως με την τρέχουσα Επιτροπή, της οποίας προεδρεύει η Ursula von der Leyen. Στους κόλπους της, κυριαρχούν τα ανθρωπιστικά οράματα (αυτά των ΜΚΟ που διαδραματίζουν καταστροφικό ρόλο επί τόπου) και το τεχνοκρατικό (αυτό της «διαχείρισης της μετανάστευσης» των διεθνών οργανισμών). Ας προσθέσουμε ότι η Ylva Johansson έχει προσωπικά μια «κάτω τα σύνορα» ματιά στη μετανάστευση και δεν διστάζει να επιβεβαιώσει ότι «τα μεταναστευτικά φαινόμενα ήταν και θα είναι πάντα μέρος των κοινωνιών μας» και ότι «η μετανάστευση έχει τη συμβολή της στην ευημερία της ηπείρου μας». κατά τη γνώμη της, η μετανάστευση είναι ένα αναπόφευκτο φαινόμενο, στο οποίο πρέπει να προσαρμοστούμε, και ένα όφελος για τις ευρωπαϊκές οικονομίες. Αυτό το όραμα είναι η βάση του πολυπολιτισμικού οράματος που υπερασπίστηκε πρόσφατα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε μια εκστρατεία γνώμης .

Σε λίγο η FRONTEX αντί να ελέγχει τους μετανάστες, θα ελέγχει κατά πόσο οι εθνικές κυβερνήσεις σέβονται τα δικαιώματα των μεταναστών!

Πιστεύετε ότι υπάρχει επιθυμία να περιοριστεί η Frontex;

Να την καταργήσουν, μάλλον όχι. Αλλά σίγουρα θα τροποποιήσουν την αποστολή της: Μειώνοντας τα μέσα της, μειώνοντας το δυναμικό της και ζητώντας της να προτάσει τον σεβασμό των «θεμελιωδών δικαιωμάτων» των μεταναστών. Θα πρόσθετα αμέσως ότι δεν χρειάζεται να είσαι ευρωλάτρης, ούτε καν φιλοευρωπαίος, για να ανησυχείς για τις συνέπειες αυτής της επίθεσης κατά της Frontex (εμείς οι ίδιοι έχουμε συχνά επικρίνει την ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική σε αυτές τις στήλες, για παράδειγμα το «Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο» τον Σεπτέμβριο του 2020 ). Ο ρεαλισμός το απαιτεί. Επειδή είναι όλες οι προσπάθειες που έγιναν από τη μεταναστευτική κρίση του 2015 – όσο περιορισμένες και αποσπασματικές κι αν είναι – που κινδυνεύουν να σαρωθούν.

Παγκοσμιότητα κατά πατριωτισμού

Η Frontex βρίσκεται στο επίκεντρο μιας ιδεολογικής μάχης;

Ναι, πολύ ξεκάθαρα. Η άποψη της Ylva Johansson και ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επεκτείνει κατά κάποιο τρόπο το όραμα του ΟΗΕ στην περίφημη έκθεσή του « Αναπλήρωση της μετανάστευσης: λύση για τη μείωση και τη γήρανση του πληθυσμού;», που χρονολογείται από το έτος 2000. Αυτή η έκθεση, για την οποία τόσα γράφηκαν, ήταν το απόσταγμαν του δόγματος της «ευτυχισμένης παγκοσμιοποίησης» που βασίλευε εκείνη την εποχή. Το πρόβλημα είναι ότι, είκοσι αργότερα, ο απολογισμός είναι τουλάχιστον ζοφερός. Αυτό το δόγμα, που έβλεπε τον άνθρωπο ως έναν εναλλάξιμο και κινητό οικονομικό παράγοντα, σύμφωνα με τις ανάγκες της παγκοσμιοποίησης, δεν αντέχει στο θέαμα της διάσπασης των κοινωνιών μας, στην άνοδο του κοινοτισμού και του ρατσισμού, στα θεαματικά φαινόμενα εθνοτικής βίας που παρατηρούμε στην Ευρώπη. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το μεταναστευτικό πρόβλημα δεν αποτελεί μεταβλητή της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Είναι ένα υπαρξιακό ζήτημα, όπως είπα, καθώς επηρεάζει την ταυτότητα και το μέλλον των λαών και των πολιτισμών. Αυτό ακριβώς δεν θέλουν να δουν η Ylva Johansson και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Μετά από αυτή την αποχώρηση, θα πρέπει να περιμένουμε έναν πρόεδρο με όραμα «κάτω τα σύνορα» επικεφαλής της Frontex;

Είναι αναμφίβολα ότι αυτό το σενάριο θα ήθελε η Επιτροπή. Αλλά μπορούμε να ελπίζουμε ότι δεν θα συμβεί τόσο εύκολα γι ‘αυτήν, επειδή πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης έχουν μια ανάγνωση ριζικά αντίθετη με τη δική της. Τον περασμένο Ιανουάριο, δεκαέξι χώρες συναντήθηκαν στο Βίλνιους για να συζητήσουν την προστασία των συνόρων της ΕΕ (ακόμα και με τείχη). Αυτή η συνάντηση, συνέπεια του μεταναστευτικού εκβιασμού της Λευκορωσίας στη Λιθουανία, την Πολωνία και άλλες χώρες, ήταν  συνέχεια της επιστολής δώδεκα χωρών τον Οκτώβριο του 2021, που ζητούσαν από την Επιτροπή να εγκαταλείψει τον αγγελισμό της στον τομέα της μετανάστευσης. Για αυτές τις χώρες, τα σύνορα υπάρχουν για να φυλάγονται και ένας μετανάστης που εισέρχεται παράνομα στο έδαφός τους πρέπει να απελαύνεται. Είναι μάλλον απεχθές στον κόσμο της Ylva Johansson αλλά είναι φυσιολογικό στον πραγματικό κόσμο! Στον τομέα της μετανάστευσης, όπως και σε άλλους (πολυπολιτισμικότητα ή ρωσικό κίνδυνο), οι ανατολικές χώρες της ΕΕ προτάσσουν την πολιτική κοινή λογική…

*Γενικός διευθυντής του Ινστιτούτου Thomas More.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.lefigaro.fr/vox/politique/la-commission-europeenne-veut-transformer-frontex-en-agence-de-surveillance-des-droits-des-migrants-20220503

 

 

 

Δημήτρης Μακροδημόπουλος: Η Ουκρανία, το νέο Αφγανιστάν;

Από
anixneuseis
-
0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Ποιές σκέψεις δημιουργεί ο πόλεμος στην Ουκρανία για τον ρόλο της Ευρώπης; Ότι δημιούργησε τις προϋποθέσεις και αποτέλεσε μοναδική ευκαιρία για την Ευρωπαϊκή Ένωση να χειραφετηθεί έναντι της Ουάσινγκτον, να απελευθερωθεί από την μέγγενη των ΗΠΑ που την έχει μεταβάλλει σε ακόλουθό τους στις διεθνείς εξελίξεις. Αυτό δεν σημαίνει προφανώς ότι θα έπρεπε να νομιμοποιήσει τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αλλά να διαδραματίσει έναν διακριτό ρόλο στην αποκλιμάκωση του πολέμου σφραγίζοντας, αυτή, τις εξελίξεις. Όμως, αντίθετα, ο πόλεμος στην Ουκρανία ανέδειξε την περαιτέρω εξάρτησή της από τις ΗΠΑ σε σημείο πλέον ώστε κάθε κρίση να αναδεικνύει κάθε φορά με περισσότερο εμφατικό τρόπο την αμερικανική ηγεμονία και την πλήρη ευθυγράμμιση της Ευρώπης στα αμερικανικά συμφέροντα ακόμη και όταν θίγονται τα ευρωπαϊκά. Όταν η Τουρκία, καίτοι μέλος του ΝΑΤΟ, έχει αναλάβει διακριτό ρόλο στην επίλυση της ουκρανικής κρίσης είναι δυνατόν η Γερμανία, η Γαλλία να μην έχουν λόγο συμπαρασύροντας στην απαξίωση ολόκληρο το οικοδόμημα της Ενωμένης Ευρώπης; Βέβαια, θα μου πείτε, όταν από το 2014 συμμετέχουν η Γαλλία και η Γερμανία  ανεπιτυχώς, μαζί με την Ουκρανία και τη Ρωσία, στο “σχήμα της Νορμανδίας” που είχε επιφορτιστεί με τη σύναψη και την υλοποίηση των συμφωνιών του Μινσκ για τη διευθέτηση των προβλημάτων στο Ντονμπάς που κληροδότησε η πραξικοπηματική αποκαθήλωση του προέδρου Γιαννουκόβιτς, πώς θα μπορούσαν σήμερα να διεκδικήσουν αξιόπιστο διακριτό ρόλο, τη στιγμή μάλιστα που το Βερολίνο μαζί με την Ουάσινγκτον ήταν ο υποβολέας των εξελίξεων στην πλατεία Μειντάν – ας μη ξεχνάμε, ο γερμανός ΥΠΕΞ Βεστέβερλε, ο Τζο Μακκέιν, η Κάθριν Άστον, κ.α. ενθάρρυναν στα οδοφράγματα τους πραξικοπηματίες κατά της νόμιμης εξουσίας. Όταν ως δέλεαρ για την ένταξη των πρώην ανατολικών χωρών στο ΝΑΤΟ προβάλλεται και η ένταξή τους στην ΕΕ, πώς να απογαλακτιστεί σήμερα η Ευρώπη από το ΝΑΤΟ; Όταν ο Ουκρανός πρέσβης στο Βερολίνο ασκεί απαξιωτική κριτική προς τον Γερμανό πρόεδρο κ. Σταινμάγερ, τον πρόεδρο δηλαδή της ηγέτιδας ευρωπαϊκής δύναμής, εγκαλώντας τον για φιλορωσική πολιτική κατά τη θητεία του ως ΥΠΕΞ χωρίς να αποπέμπεται και ο πρόεδρος Ζελένσκι τον χαρακτηρίζει ανεπιθύμητο να επισκεφθεί το Κίεβο χωρίς αντιδράσεις, τότε ποιό κύρος εναπέμεινε στην Ε.Ε.;

Η συνάντηση εκπροσώπων 40 κρατών στην αμερικανική βάση Ραμστάιν στη Γερμανία στις 26 Απριλίου, με πρωτοβουλία της Ουάσιγκτον, προκειμένου να οργανώσουν την αποστολή και άλλων βαρύτερων μάλιστα όπλων και πυρομαχικών στην Ουκρανία επιβεβαίωσε τη συνειδητή επιλογή των ΗΠΑ για την κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία χωρίς όρια. Για ποιό λόγο; Αποκαλυπτική των σχεδίων της Ουάσινγκτον υπήρξε η πρόσφατη δήλωση του αμερικανού υπουργού άμυνας Λόιντ Όστιν μετά τη συνάντησή του με τον πρόεδρο Ζελένσκι στο Κίεβο, σύμφωνα με την οποία ο στόχος της Δύσης στον πόλεμο της Ουκρανίας είναι η στρατηγική αποδυνάμωση των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων – “η Ρωσία θα πρέπει να αποδυναμωθεί” είπε. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται για την άμεση διακοπή των εχθροπραξιών γιαυτό και οι διαπραγματεύσεις έχουν βαλτώσει με διάφορα προσχήματα από το Κίεβο.  Προς επίρρωση αυτών, ο διαπρεπής καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου της Κολούμπια Τζέφρι Σακς σε πρόσφατη συνέντευξή του είχε δηλώσει ότι “η αποτυχία των ΗΠΑ να προσπαθήσουν να διαπραγματευθούν είναι ένα τρομερό λάθος και είναι μια απαίσια χειραγώγηση της Ουκρανίας προς όφελος της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ (για την αποδυνάμωση της Ρωσίας)” (Καθημερινή 30/4/2022). Με άλλα λόγια οι ΗΠΑ επιδιώκουν να μετατρέψουν την Ουκρανία σε ένα νέο Αφγανιστάν για να εξαντλήσουν την Ρωσία, που σημαίνει ότι το κόστος για τον ουκρανικό λαό θα είναι ανυπολόγιστο. Το Αφγανιστάν έκτοτε έπαψε ουσιαστικά να είναι κράτος ενώ για να επιτευχθεί αυτό αξιοποιήθηκαν και ενισχύθηκαν οι ακραίοι ισλαμιστές. Για τον ίδιο σκοπό ενισχύθηκαν και στην Ουκρανία οι ακραίες πολιτικές δυνάμεις (φασίστες, ναζιστές) οι οποίες τον Φεβρουάριο του 2014 κατέλαβαν την εξουσία και αποτελούν έκτοτε τους υποβολείς των εξελίξεων στη χώρα.

Είναι προφανές ότι ο πρόεδρος Ζελένσκι, περιφερόμενος διαδικτυακά στα κοινοβούλια των κρατών επευφημούμενος, υποδεχόμενος στο Κίεβο την παγκόσμια πολιτική ελίτ που τον παροτρύνει για τη συνέχιση του πολέμου και τη νικηφόρα έκβασή του, και  αναλαμβάνοντας προφανώς δεσμεύσεις έναντι των πολεμικών και οικονομικών ενισχύσεων που ζητά και λαμβάνει, έχει χάσει την εικόνα της πραγματικότητας. Κάθε άνθρωπος έχει τα όριά του. Όταν σε ζητωκραυγάζει ολόκληρη η καθεστωτική ελίτ της Δύσης, αντί του περιορισμένου αριθμού θεατών ενός θεάτρου, ποιές μπορεί να είναι οι αντιστάσεις σου; Αυτό έγινε ολοφάνερο και κατά την πρόσφατη συνέντευξή του στην ΕΡΤ1 όταν δήλωσε ότι αυτός ο πόλεμος θα τελειώσει μόνον με τη νίκη της Ουκρανίας. Πώς φαντάζεται τη νίκη; Μια χώρα κατεστραμμένη με χιλιάδες νεκρούς με ορφανά και χήρες, με εκατομμύρια πρόσφυγες, ένα μεγάλο μέρος των οποίων δεν θα επιστρέψει; Όμως, όταν θα καταπέσει ο κουρνιαχτός με το τέλος αυτής της τραγωδίας και θα πρυτανεύσει η λογική, πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι ο ουκρανικός λαός θα του αποδώσει τεράστιες ευθύνες για το μέγεθος της καταστροφής και των απωλειών. Γιατί δεν διάλεξε έγκαιρα τον δρόμο των συμφωνιών του Μινσκ; Δεν αντιλήφθηκε ότι η οριοθέτηση των σοβιετικών Δημοκρατιών στην πολυεθνική ΕΣΣΔ δεν έγινε με εθνικά κριτήρια με αποτέλεσμα μετά την ανεξαρτητοποίησή τους στα ίδια σύνορα να εγκλωβιστούν πολυπληθείς πληθυσμοί ρωσόφωνων που δικαιούνταν να ζουν ισότιμα με τους ουκρανούς;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

3/5/2022

 

 

 

 

 

1...1,9791,9801,981...3,041Σελίδα 1,980 από 3,041