Αρχική Blog Σελίδα 1976

Η  ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ  ΑΛΛΟΠΡΟΣΑΛΛΗ ΚΑΙ ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ 

Από
anixneuseis
-
0
 
 
ΤΟΥ  ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ  ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
1. ΠΟΛΕΜΟΣ  ΡΩΣΙΑΣ-ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ
 
Καταδικάζουμε απερίφραστα τήν στρατιωτική εισβολή τής Ρωσίας στήν Ουκρανία.Ομως,ο πρωθυπουργός Κυριάκος 
 
Μητσοτάκης,επί πλέον τής ανθρωπιστικής βοήθειας ,έστειλε,κατόπιν εντολών τού ΝΑΤΟ, καί στρατιωτικό εξοπλισμό 
 
μάλιστα αντιαεροπορικά,Ρωσικής  κατασκευής,συστήματα,<<ξηλώνοντάς τα,από τά νησιά μας τού Αιγαίου>>,  καί 
 
δηλώνοντας, ο ίδιος,απαξιωτικά,ότι πρόκειται γιά <<παλιά συστήματα>..Πρόκειται περί σοβαρού λάθους,γιατί ακρι 
 
βώς αυτά τά συστήματα αποτελούν <<αγκάθι στό μάτι >>τού Ερντογάν,επειδή οι πύραυλοι πού διαθέτουν μπορούν νά 
 
πλήξουν στόχους, βαθειά μέσα στήν Ασιατική Τουρκία.Αλλωστε,αυτά τά συστήματα θέλει η Τουρκία νά αποσύρουμε 
 
από τά νησιά μας.
 
Ερωτήθηκε μήπως τό ΥΠΕΘΑ; Μάλλον όχι ,αφού υπήρξαν δριμείες κριτικές,όπως,τού επίτιμου Α/ΓΕΣ Κ.Ζαζιά,κλπ.  
  
Ας αναφέρουμε μερικά σχετικά γεγονότα:
 
*Ο ΥΠΕΞ  κ.Δένδιας,πρό διμήνου,είχε επισκεφθεί επίσημα τήν Μόσχα,γιά νά εδραιώσει τούς φιλικούς δεσμούς τών 
 
δύο χωρών μας.
 
*Αν  ο πρωθυπουργός είχε εισακούσει προσεκτικά τίς εισηγήσεις τών  αρμοδίων τών Γενικών Επιτελείων,τότε δέν θά 
 
αποφάσιζε  νά αποστείλει όπλα στήν Ουκρανία,εναντίον τής ΡΩΣΊΑΣ,αφού θά ενημερωνόταν γιά τίς σοβαρές συνέ 
 
πειες τής αποκοπής υποστηρικτικής ροής ανταλλακτικών καί υπηρεσιών  από τήν Ρωσική Πολεμική Βιομηχανία. 
 
Επίσης,θά συνειδητοποιούσε ότι η Αντιαρματική καί Αντιαεροπορική μας <<ομπρέλλα>>,σέ μεγάλο βαθμό βασίζεται, 
 
όπως καί οι ανάγκες τού  Πολεμικού Ναυτικού,στά Ρωσικά όπλα.
 
Κάθε καλοκαίρι ενοικιάζουμε τά τεράστια Πυροσβεστικά αεροσκάφη Berliev,αλλά καί μιά σειρά άλλα πυροσβετικά ελικό
 
πτερα από τήν Ρωσία.
 
Είμαστε η  μοναδική χώρα τού ΝΑΤΟ (εκτός τής Τουρκίας μέ τούς S400),πού βασικοί Αμυντικοί τομείς  μας στηρίζονται 
 
σέ  υλικά καί τεχνογνωσία Ρωσικής προέλευσης,καί που ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ καμμια αλλη εναλλακτική πηγή.
 
Είμαστε από τίς λίγες χώρες τού ΝΑΤΟ πού στέλνουμε στήν Ουκρανία όπλα,μετά από πιέσεις τών ΗΠΑ.
 
 
2.ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ  ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ(ΣΕΑ)
 
Κάποτε πρέπει νά τελειώνουμε  μέ τούς πρωθυπουργούς πού μέ τίς ιδεοληψίες τους καί τίς καταστροφικές τους 
 
εμμονές,έχουν βλάψει αυτή τήν χώρα,πάντοτε ενεργώντας σέ βάρος τών εθνικών μαςσυμφερόντων,καί επί
 
πλέον δέν λογοδοτούν σέ κανένα. Αναφέρω μόνο τά πρόσφατα:
 
Η   κατάπτυστη Συμφωνία τών Πρεσπών,επί ΣΥΡΙΖΑ,
 
Η προσωπική εξωτερική πολιτική τού πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη,μέ τίς μυστικές συνομιλίες γιά τό Αιγαίο, 
 
μέ τήν Τουρκία, στήν Γερμανία ,μέ πλήρη αγνόηση από τόν Πρωθυπουργό Τού Ελληνα ΥΠΕΞ Νίκου Δένδια,καί πού 
 
δέν θά μαθαίναμε τό γεγονός αυτό,άν δέν τό μαρτυρούσε σκοπίμως ο Τούρκος ΥΠΕΞ ΤΣΑΒΟΥΣΟΓΛΟΥ.
 
Οι κατ ιδίαν συνομιλίες Μητσοτάκη μέ τόν Ερντογάν στήν Τουρκία,μέ πίεση τών ΗΠΑ,μέ θέμα τήν ΣΥΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥ 
 
ΣΗ στό Αιγαίο,κλπ. Τί συζητήθηκαν στίς μυστικές αυτές συνομιλίες,μόνο ο στενός κύκλος τού πρωθυπουργού 
 
γνωρίζει. 
 
Φυσικά <<κερδισμένη>> καί πάλι η Τουρκία,η οποία καταγράφει <<πόντους>>καί προωθεί τίς καλά μελετημένες θέσεις 
 
της έναντι τής  φοβικής καί προχειρολόγου Ελλάδας.
 
Επομένως,η μή δημιουργία ,επί δεκαετίες τώρα,ενός ΣΕΑ καί η έλλειψη ενός συγκεκριμένου καί συνεχώς επικαιροποι 
 
ημένου Σχεδιασμού Εθνικής Ασφαλείας,αποτελεί τήν πηγή πολλών δεινών στήν πολιτική ζωή αυτής τής χώρας.
 
Ενώ τό ζήτημα τίθεται επιτακτικά ώς πολιτική προτεραιότητα,ιδίως σέ περιόδους οξείας κρίσης,εν τούτοις ΜΕΤΑΤΙΘΕ 
 
ΤΑΙ διαρκώς μέ έωλες δικαιολογίες στό απώτερο μέλλον,εφαρμόζοντας τήν Κινέζικη παροιμία<<ο δρόμος τού αύριο
 
οδηγεί στήν πόλη τού ποτέ>>.
 
Ομως,τά  εθνικά οφέλη από τήν δημιουργία καί λειτουργία τού ΣΕΑ,εν συντομία ,θά είναι πολλαπλά:
 
*T;o YΠΕΘΑ καί οι Ενοπλες Δυνάμεις
 
*Τό ΥΠΕΞ καί οι Ελληνες Διπλωμάτες,αλλά καί όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς,έχοντας σαφή εικόνα τών στόχων τού κρά 
 
τους,θά ενεργούν κρατώντας ανά χείρας,ένα Εγχειρίδιο Δράσης,γιατί Σχεδιασμός καί Υλοποίηση πρέπει νά είναι ο
 
τελικός στόχος.Μέ  εναλλακτικές προτάσεις προετοιμασίας γιά τήν αντιμετώπιση κάθε σοβαρού θέματος καί γιά κάθε 
 
ενδεχόμενο,
 
3.Η  ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ
 

Οσον αφορά τήν αιτία αυτής τής εισβολής,είναι γνωστή  η Συμφωνία τού Μίνσκ(2014),μέ συμμετέχουσες χώρες,τήν 

 
Γαλλία,Γερμανία,Ρωσία,Ουκρανία,μέ τήν οποία Συμφωνία,ετιθεντο κάποιοι σοβαροί όροι γιά τήν Ουκρανία,πού 
 
μετέπειτα,μέ υποκινητή καί χρηματοδότη τίς ΗΠΑ, η Ουκρανία τούς αθέτησε(είσοδος στό ΝΑΤΟ,ένταξη στήν ΕΕ,όχι 
 
πυρηνικά όπλα στήν Ουκρανία, κλπ},μέ αποτέλεσμα η Ρωσία νά έχει περικυκλωθεί,σχεδόν,μόνο από χώρες τού 
 
ΝΑΤΟ,δηλαδή,τίς ΗΠΑ.Είναι μακρυνό χρονικά τό  επεισόδιο μεταξύ ΗΠΑ καί ΕΣΣΔ(προγενέστερη χώρα τής σημερινής 
 
Ρωσίας),όταν η δεύτερη τό έτος 1962,τοποθέτησε πυραύλους στή σύμμαχό της Κούβα.Δηλαδή,οί πύραυλοι αυτοί 
 
απείχαν από τίς ΗΠΑ (Φλώριδα),μόλις ενενήντα ναυτικά μίλια.
 
Ο τότε πρόεδρος τών ΗΠΑ Τζών Κέννεντυ,θεώρησε τήν πράξη αυτή τών Ρώσων,ώς Εθνική Κίνδυνο καί απείλησε μέ 
 
πυρηνικό πόλεμο,άν δέν απέσυραν οι Ρώσοι από τήν Κούβα τούς πυραύλους τους.Πράγματι,καί μέ τήν μεσολάβηση 
 
τρίτων,οι Ρωσικοί αυτοί πύραυλοι αποσύρθηκαν από τήν Κούβα τού Φιντέλ Κάστρο,ενώ σέ αντάλλαγμα αποσύρθη 
 
καν καί οι Αμερικανικοί πυρηνικοί πύραυλοι από τήν Τουρκία,πού στόχευαν τήν τότε ΕΣΣΔ.Αρα,λοιπόν,ο πρωθυπουρ
 
γός θά όφειλε νά ξέρει αυτές τίς <<λεπτομέρειες>>,πρίν νά γίνει <<βασιλικότερος τού βασιλέως>>,δηλαδή,τών Αμερι 
 
κανών Γιατί πρέπει νά σκεφθεί τήν επόμενη  μέρα,όταν ακόμη τό 40% τών οπλικών μας  συστημάτων είναι Ρωσικής
 
κατασκευής(θέματα ανταλλακτικών,κλπ),τό γεγονός  δέ οτι η Ρωσία δέν είναι αντίθετη στήν εφαρμογή τού  Διεθνούς
 
Δικαίου περί ανακήρυξης τής ΑΟΖ μας στό Αιγαίο,έχει πάντοτε,επίσης, υποστηρίξει τήν Κυπριακή Δημοκρατία στό
 
Συμβούλιο Ασφαλείας,αακόμη εκατομμύρια ευκατάστατοι Ρώσοι τουρίστες κάνουν θερινές διακοπές στή χώρα μας,
 
Επί πλέον,εφόσον τό θέατρο επιχειρήσεων βρίσκεται στήν Ανατ.Ουκρανία,κάθε επικοινωνία μέ τήν Ρωσία,γιά τήν εκεί
 
προστασία τών χιλιάδων ομογενών μας,είναι αδύνατη,αφού <,τυφλά>>εφαρμόσαμε τίς εντολές τού ΝΑΤΟ.
 
Οσο αφορά,τώρα, τό καθεστώς Ζελένσκυ τής Ουκρανίας,πέρα από τήν  τρομοκρατία πού εξασκεί κατά τών αντιπάλων 
 
του,μέ ένα στρατό πού έχει ενσωματώσει όλους τούς απογόνους τών φασιστών–συνεργατών τού Χίτλερ,(Μπαντέρας,
 
κλπ),καί  σέ ό,τι δέ  αφορά τόν εκεί Ελληνισμό,έχει απαγορευθεί διά Νόμου,η διδασκαλία τής Ελληνικής  γλώσσας στά 
 
δικά μας σχολεία,όπως καί τής Ρωσικής γλώσσας.Ποτέ καί καμμιά Ελληνική κυβέρνηση δέν απαίτησε από τήν Ουκρα 
 
νία νά αναγνωρισθεί η Ελληνική Ομογένεια  (περίπου  150.000 άνθρωποι),ωςεπίσημη  Εθνική Μειονότητα(μέ 
 
δικαιώματα βάσει τών Διεθνών Συνθηκών τού ΟΗΕ}.Ούτε βέβαια ενδιεφέρθη καί η ΕΕ. Σήμερα κάποιοι μέ κροκοδείλια 
 
δάκρυα θρηνούν.Πολύ αργά γιά δάκρυα,όμως. 
 
Ο κ.Μητσοτάκης θά όφειλε νά είναι πιό σώφρων,καί νά ενεργεί σύμφωνα μέ τά δικά μας εθνικά συμφέροντα.Πολύ 
 
φοβάμαι πώς αυτή η <<επόμενη μέρα>>θά είναι μιά δύσκολη μέρα  καί  γιά τήν Ελλάδα.
 
4, Η ΚΥΝΕΡΝΗΣΗ ΔΙΝΕΙ <<ΓΗ ΚΑΙ ΥΔΩΡ>>. 
 
ΥΠΟΥΡΓΟΣ  ΕΘΝΙΚΗΣ  ΑΜΥΝΑΣ(ΥΕΘΑ) ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
 
Δήλωσή του στήν Βουλή;<<Δέν είναι η καλύτερη περίοδος νά μιλάς κατά τής Τουρκίας στό ΝΑΤΟ>>.Αρα κατά τόν 
 
ΥΕΘΑ οι διαμαρτυρίες μας κατά τής Τουρκίας πρέπει νά γίνονται αλά κάρτ.Μιλάτε γιά Εθνική Αμυντική πολιτική; Η  
 
ηττοπάθεια περισσεύει δυστυχώς !…
 
ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ  ΥΠΟΥΡΓΟΣ  ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ (ΑΝΥΠΕΞ) ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ
 
Πρώτη Δήλωσή του σέ Αμερικανικά ΜΜΕ<<Οι κυρώσεις σε παγκόσμιο επίπεδο εναντίον τής Ρωσίας αποσκοπούν 
 
στήν ανατροπή τού καθεστώτος Πούτιν,μέ εσωτερική αναταραχή>>
 
Μετά δυό ημέρες,λόγω τών έντονων αντιδράσεων πού προκλήθηκαν,δήλωσε ό ίδιος ότι τάχα η δήλωσή του διαστρε 
 
βλώθηκε.
 
Ομως,τό ενδιαφέρον είναι ότι η ίδια δήλωση είχε ήδη γίνει από τόν Αμερικανό πρόεδρο,ότι<<δέν γίνεται ο Πούτιν νά 
 
παραμείνει στήν εξουσία>>.Βέβαια,μετά τήν οργή τού Πούτιν καί τίς ανησυχίες τών Δυτικών,τό ίδιο τό State 
 
Department διέψευσε τόν Αμερικανό πρόεδρο,ανακοινώνοντας ότι<<ο  Μπάϋντεν  δέν καλούσε νά υπάρξει αλλαγή  
 
τού Πούτιν>>.Αραγε ο δικός μας πρωθυπουργός  συμφωνεί μέ τίς πρωτοφανείς δηλώσεις του Μιλτιάδη  Βαρβιτσιώτη
 
(αφού ουσιαστικά μέ τήν σιωπή του τόν κάλυψε);   Καί εδώ <<αμερικανότεροι τών αμερικανών>>!…    
 
ΝΙΚΟΣ  ΔΕΝΔΙΑΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ  ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ (ΥΠΕΞ)
 
Δήλωσή του γιά τούς Πυραύλους patriot πού η Ελλάδα έστειλε στήν Σαουδική  Αραβία:<<Δέν πρόκειται γιά ένα επιθετι 
 
κό ,αλλά αμυντικό όπλο,πού δώσαμε στήν Σαουδική Αραβία>>
 
Ερωτηση  1η: Η Σαουδική Αραβία είναι η πρώτη πετρελαιοπαραγωγός χώρα τού πλανήτη γή.Μπορεί νά αγοράσει 
 
ο,τιδήποτε.
 
Αραγε γιατί νά ζητήσει από εμάς δανεικά όπλα; Η απάντηση είναι ότι οι ΗΠΑ  γιά τίς δικές της σκοπιμότητες πίεσαν 
 
τήν Ελλάδα,γιά νά εξυπηρετήσουν τήν βαθύπλουτη συμμαχό τους.
 
Ερώτηση  2η:Η συστοιχία Πυραύλων Πατριοτ πού παραχωρήσαμε στήν Σαουδική Αραβία μαζί μέ τό αντίστοιχο 
 
στρατιωτικό προσωπικό,αφαιρέθηκε,προφανώς,από τό δικό μας αμυντικό σύστημα,πού αγοράστηκε από τό αίμα τού 
 
Ελληνικού Λαού γιά τήν δική μας άμυνα.Καμμία εξήγηση πώς  επιχειρησιακά καλύφθηκε τό παραπάνω κενό άμυνας.
 
Όσον αφορά τή δήλωση τού ΥΠΕΞ ότι τά όπλα αυτά είναι αμυντικά καί όχι επιθετικά,μάλλον,ο κύριος ΥΠΕΞ  μάς 
 
εμπαίζει.Γιατί τήν ώρα τής πολεμικής εμπλοκής γιά νά επιφέρεις στόν εχθρό τό ισοδύναμο πλήγμα δέν κάνεις διάκρι 
 
ση μεταξύ αμυντικού καί επιθετικού όπλου.Η αποτροπή περιλαμβάνει τόσο τήν ανάσχεση όσο καί τήν επίθεση γιά νά 
 
προξενηθεί τό ισοδύναμο πλήγμα.Οι σύμβουλοί του δέν τά ξέρουν αυτά ;    
 
NTOΡA   ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ(πρώην ΥΠΕΞ)
 
Δήλωσή της στήν Βουλή:<<Ενα πολύ μικρό ποσοστό από τά κονδύλια γιά τόν (Αμυντικό)Εξοπλισμό,μπορεί νά δοθεί 
 
γιά τίς ανάγκες τού ΥΠΕΞ. Βλέπουμε,εδώ, τό θράσος καί τήν ανευθυνότητα τών πολιτικών πού μέ κουβέντες τού καφε 
 
νείου,μάς προτείνουν <<λύσεις>>. Η κυρία Μπακογιάννη μαζί μέ τούς υπόλοιπους συναδέλφους της ψήφισαν τά κατα 
 
στροφικά Μνημόνια,πού παρέδωσαν τά κλειδιά τής χώρας στούς Δανειστές,πού πέρα από τήν ανθρωπιστική καί 
 
οικονομική  καταστροφή τής Ελλάδας,κατακρεούργησαν  καί τόν Αμυντικό εξοπλισμό  κατά 50%,γιά νά πληρώνουμε 
 
ένα παράνομο,καταχρηστικό καί μή βιώσιμο χρέος.Αυτό πού όφειλε νά κάνει η κυβέρνηση αυτή ,όπως καί οι προηγού 
 
μενες, ήταν νά  εξαλείψουν  τό πελατειακό κράτος τους,γιά νά εξοικονομηθούν Δίς.Αλλωστε,καθημερινά ο Δημοσιονο
 
μικός έλεγχος από τό Γενικό Λογιστήριο τού Κράτους,αποκαλύπτει <<σημεία καί τέρατα>>διασπάθισης τού Δημοσίου 
 
χρήματος.
 
5.Η  ΝΕΑ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΊΑ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΗΠΑ ΚΑΙ Η ΖΟΦΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
 
Ν.Δένδιας,ΥΠΕΞ,δήλωσή του  στήν Επιτροπή Αμυνας καί Εξωτερικών Υποθέσεων τής Βουλής:<<Εργαλείο γιά νά 
 
αισθανθούμε ασφαλείς εσωτερικά η Αμυντική Συμφωνία Ελλάδας-ΗΠΑ>>
 
Ερώτηση:Πότε νιώσαμε τήν <<ασφάλεια τών ΗΠΑ>>;
 
Η  Ζοφερή Πραγματικότητα
 
Μέ τήν ψήφιση διαφόρων τροπολογιών στήν Συμφωνία τού 1990 από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ,τήν τελευταία δεκαετία,έχου
 
με μετατρέψει τήν χώρα μας σέ ένα απέραντο στρατιωτικό ορμητήριο(βάσεις Σούδας,Αλεξανδρούπολη,Ακτιο,Βόλος, 
 
Στεφανοβίκειο,κλπ),πού συμμετέχει ενεργά,μέ όλο αυτό τό πολεμικό σύμπλεγμα τών ΗΠΑ,στόν πόλεμο κατά τής 
 
Ρωσίας,μέ θύμα τόν απλό άνθρωπο τής Ουκρανίας,αφού η ΕΕ,χωρίς Εξωτερική καί Αμυντική πολιτική  έχει γίνει τό 
 
<<σκυλάκι σαλονιού>.ακολουθώντας πειθήνια τόν υπερατλαντικό σύμμαχό της.
 
Αντί,οι ΗΠΑ νά αναλάβουν τήν πρωτοβουλία γιά ΕΦΑΡΜΟΓΗ τής υπογραφείσας Συμφωνίας τού Μίνσκ τού 2014,τήν 
 
οποία οι ίδιες όχι  μόνο  εμπόδισαν μέ χίλιους τρόπους νά εφαρμοσθεί, αλλά,αντίθετα,προχώρησαν περαιτέρω, καί 
 
έχουν <<περικυκλώσει>>τήν Ρωσία,μάλιστα δέ πιέζουν Σουηδία,Δανία,Φινλανδία καί Νορβηγία,νά ενταχθούν σύντομα 
 
στό ΝΑΤΟ.Τί θά περίμενε κάθε εχέφρων άνθρωπος  από τήν περικυκλωμένη από κάθε πλευρά,μέ τούς πυρηνικούς 
 
πυραύλους τού ΝΑΤΟ,απειλούμενη  Μόσχα;Ας θυμηθούν κάποιοι τό 1962,πώς αντέδρασε ο τότε πρόεδρος τών ΗΠΑ, 
 
Κέννεντυ,όταν οι τότε Σοβιετικοί,σκόπευαν νά εγκαταστήσουν πυραυλικά συστήματα στήν Κούβα(90 μίλια από τίς 
 
ακτές τής Φλόριδας,ΗΠΑ)   
 
Οι ΗΠΑ έχουν πολλόύς λόγους γιά νά <<τρίβουν τά χέρια τους>>,μέ τόν πόλεμο Ρωσίας Ουκρανίας,επιτυγχάνοντας
 
πολλαπλούς στόχους:
 
ΠΡΩΤΟΝ:Mιά καθημαγμένη  ΕΕ, πού εκβιάζεται συνεχώς από τίς ΗΠΑ πολιτικά.στρατιωτικά καί οικονομικά.
 
ΔΕΥΤΕΡΟΝ:Μιά <<αιμορραγούσα οικονομικά>> Ρωσία
 
ΤΡΙΤΟΝ:Δραματική επέκταση τού ΝΑΤΟ (μέ Σουηδία,Δανία,Νορβηγία καί Φινλανδία,κλπ).περικυκλώνοντας 
 
πανταχόθεν τήν Ρωσία.Ακόμη καί τό γεράκι τού πολέμου ,πρώην ΥΠΕΞ τών ΗΠΑ,Κίσσινγκερ,συμβούλευσε  τήν 
 
κυβέρνηση τών ΗΠΑ,νά μήν επεκταθεί τό ΝΑΤΟ,γιατί τής Ρωσίας δέν τής απομένει τίποτα άλλο ,παρά νά αντιδράσει 
 
δυναμικά.
 
ΤΕΤΑΡΤΟΝ:Aσύλληπτα κέρδη τής πολεμικής βιομηχανίας τών ΗΠΑ,από τήν παραγωγή νέων όπλων,αλλά καί 
 
πιέζοντας  γιά τήν αντικατάσταση αυτών πού έχουν οι χώρες τού ΝΑΤΟ(μαζί καί η Ελλάδα),τά οποία στέλνουν στήν 
 
Ουκρανία.Καί όλα αυτά χωρίς νά <<ανοίξει ρουθούνι Αμερικανού στρατιώτη>>
 
ΠΕΜΠΤΟΝ:Μετά τίς οικονομικές κυρώσεις κατά τής Ρωσίας,η αγορά τής Ευρώπης γιά πώληση πανάκριβου σχιστολι 
 
θικού Φυσικού Αερίου τών ΗΠΑ,περιμένει μέ <<ανοιχτές αγκάλες>>.
 
ΕΚΤΟΝ:Οι ΗΠΑ θέλουν νά σπάσουν τό μέτωπο Ρωσίας-Κίνας,αφού μεγαλύτερη απειλή γιά τίς ΗΠΑ αποτελεί η Κίνα,
 
ώς ανερχόμενη οικονομική καί στρατιωτική Δυναμη(τής οποίας τό ΑΕΠ ως ποσοστό τού παγκόσμιου ΑΕΠ συνεχώς 
 
αυξάνεται(2021:18,3%  έναντι 11,2% τό 2011).
 
Τό παρόν πολιτικό σύστημα  δέν επιβιώνει χωρίς πραστάτες,μέ μεγαλύτερο τίς ΗΠΑ.Εχουν παραχωρήσει στίς ΗΠΑ,
 
ό,τι ζήτησαν,(μάλιστα πολλές φορές προσέφεραν ανταλλάγματα χωρίς κάν νά ζητηθούν από τίς ΗΠΑ).Στήν διπλωμα 
 
τία αυτός πού δίδει χωρίς νά ζητά,γίνεται καταγέλαστος καί διεθνές παίγνιο.Τό πολιτικό καί στρατιωτικό  <<δούναι καί 
 
λαβείν>>αποτελεί τό sine qua non στίς Διεθνείς σχέσεις.Σέ αντάλλαγμα τί μάς έδωσαν οι ΗΠΑ; Τήν στρατιωτική 
 
δικτατορία τού 1967,τήν Τουρκική εισβολή τού 1974 στήν Κύπρο,Τά Ιμια,τήν <<βύθιση>> τού  Εastmed.τήν κάλυψη τής 
 
απροκάλυπτης  επιθετικότητας καί απειλές τής Τουρκίας,οι επίσημες δηλώσεις Αμερικανών,(όπως τού πρώην πρέ 
 
σβη τών ΗΠΑ στή χώρα μας Νίκολας Μπέρνς,τώρα πρεσβευτή τών ΗΠΑ στήν Κίνα)ότι<<σέ περίπτωση στρατιωτικής 
 
σύρραξης  Ελλάδας – Τουρκίας,οι ΗΠΑ δέν θά εμπλακούν>>.Ημασταν καί θά είμαστε μόνοι μας.Καί τότε συνάγεταιι τό 
 
ζοφερό συμπέρασμα ότι οι βάσεις τών ΗΠΑ στήν Ελλάδα κανένα όφελος ασφαλείας δέν μάς παρέχουν. Απαιτείται,
 
επομένως,ΑΛΛΑΓΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΛΕΥΣΗΣ! Φυσικά μέ νέες πολιτικές δυνάμεις τού τόπου μας,καί όχι τίς σημερινές πού 
 
<<κάνουν αδιαλείπτως τήν μία υπόκλιση μετά τήν άλλη>>.
 
Δέν αποτελεί παράνοια ολη αυτή η τραγική, γιά τήν εθνική ανεξαρτησία,κατάσταση ;
 
Αλήθεια,τί κέρδισε η Ελλάδα,από τήν χρήση τών βάσεων τών ΗΠΑ,γιά τόν βομβαρδισμό τής Σερβίας τό 1999,τήν 
 
εισβολή στό Ιράκ,τούς βομβαρδισμούς τής Συρίας καί τής Λιβύης,κλπ,καί μάλιστα χωρίς τήν έγκριση τού ΟΗΕ;Οχι 
 
μόνο δέν αποκόμισε η χώρα μας κανένα όφελος,αλλά γίνεται  καί στόχος αντιποίνων από Ιράν,κλπ.Φυσικά,οι ΗΠΑ 
 
επιμελώς δέν αναφέρουν τό γεγονός ότι σέ όλες τίς παραπάνω χώρες,Αμερικανικές Πολυεθνικές εκμεταλλεόνται τά 
 
πετρέλαιά τους,ακόμη καί μέ αρπαγή πετρελαιοπηγών,όπως συμβαίνει στή Βόρεια Συρία.Σέ τί άραγε διαφέρουν από 
 
τόν ISIS; 
      
 
6.Η ΠΡΟΣΕΧΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΙΣ ΗΠΑ
 
Ασκούνται ασφυκτικές πιέσεις από τίς ΗΠΑ στή χώρα μας γιά συνεκμετάλλευση  τών  υδρογονανθράκων μέ τήν 
 
Τουρκία,τόσο στό Αιγαίο όσο καί στήν Ανατ.Μεσόγειο.Γιαυτό οι ΗΠΑ θέλουν πάση θυσία τήν επίλυση τών 
 
ελληνοτουρκικών διαφορών,τό  ερώτημα  δέ  είναι εύλογο: Τόσα χρόνια πού ανανεώνουμε τήν Ελληνοαμερικανική 
 
Συμφωνία,ποιά ακριβώς ήταν η <<ασφάλεια>>πού νιώσαμε;Σέ ποιά από τίς σοβαρές κρίσεις πού κλήθηκε η χώρα νά 
 
αντιμετωπίσει,ένιωσε τήν <<Αμερικανική βοήθεια>>;Εκτός άν θεωρούμε βοήθεια καί ασφάλεια τά τηλεφωνήματα τού 
 
μακαρίτη Χόλμπουκ στόν Σημίτη καί  τόν Πάγκαλο τήν νύχτα τών Ιμίων;Καί αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα…>>.¨
 
(Πηγή: Μilitaire.gr)
Μία χώρα,καί ιδιαίτερα μιά μικρή χώρα,όπως η Ελλάδα,δέν πρέπει νά παραμένει ούτε προβλέψιμη ούτε δεδομένη 
 
(Ανδρέας Παπανδρέου).Αντίθετα οφείλει η Εξωτερική της πολιτική νά είναι Διεκδικητική καί Πολυδιάστατη,μέσω 
 
περιφερειακών Στρατηγικών Συμμαχιών,πού νά αξιοποιεί τήν γεωστρατηγική θέση τής χώρας γιά νά διασφαλίζει τά 
 
Εθνικά Συμφέροντα.
 
Στήν Συμφωνία αυτή,πού ψηφίστηκε στή Βουλή, ο Πρωθυπουργός έδωσε αυτό πού ουδείς άλλος Πρωθυπουργός στή 
 
Μεταπολίτευση είχε συμφωνήσει,δηλαδή,η συμφωνία γιά τίς βάσεις μετά τήν πενταετή διάρκειά της,μετατρέπεται σέ 
 
αορίστου χρόνου,χωρίς τό Διαπραγματευτικό <,όπλο>.πού προέβλεπε η Συμφωνία τού 1990,δηλαδή,νά υπόκειται σέ 
 
ετήσια ανανέωση.Παντού επικρατεί σκοπιμότητα.Αποκαλύπτεται  δέ τώρα,ότι η πρόσφατη επίσκεψη Μητσοτάκη στήν 
 
Τουρκία γιά μυστικές συνομιλίες μέ τόν Ερντογάν.έγινε μέ παρότρυνση(πίεση)τών ΗΠΑ Μάλιστα,δέν έγινε καμμία 
 
ενημέρωση τών αρχηγών τών κομμάτων.
Τό σχεδιαζόμενο ταξίδι τού Ελληνα πρωθυπουργού έπρεπε νά προηγηθεί τής ψηφισθείσας Συμφωνίας.Νά μεταβεί στίς
 
ΗΠΑ,μέ σχέδιο αιτημάτων ,καί όχι  μετά τήν Συμφωνία.Οι ΗΠΑ πήραν καί μέ τό παραπάνω αυτά πού ήθελαν χωρίς 
 
κανένα  σοβαρό αντάλλαγμα νά  μάς δώσουν…Τώρα άσε τούς Ελληνες νά σεκλετίζονται.Αυτή είναι η άγνωστη στούς 
 
Ελληνες πολιτικούς  Διεθνής πρακτική.Οι αφελείς καί οι ενδοτικοί πάντοτε πληρώνουν τό τίμημα, μαζί δέ καί ο Λαός..
Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σέ μία τεράστια Αμερικανική βάση,καί μάλιστα χωρίς κανένα αντάλλαγμα.Ισως νά μήν 
 
υπάρχει παγκοσμίως, χώρα πού νά <<φιλοξενεί>.τόσες πολλές Αμερικανικές βάσεις,καί αποτελούν κίνδυνο γιά τήν 
 
Ελλάδα καί γιά λόγους αντιποίνων. Σήμερα Αμερικανικά πολεμικά πλοία στήν Αλεξανδρούπολη μεταφορτώνουν 
 
πολεμικό υλικό στά τραίνα μέ προορισμότήν Ουκρανία.Θά τολμήσει κάποτε η Ελληνική κυβέρνηση  νά ζητήσει τήν 
 
διπλωματική συνδρομή γιά τήν Ανακήρυξη καί επέκταση τής ΑΟΖ μας στό Αιγαίο καί τήν Ανατολική Μεσόγειο,χωρίς 
 
νά υποκύπτει στίς απειλές τής Τουρκίας;Γιατί έτσι θά λυθούν καί τά καθημερινά προβλήματα μέ εναέριο χώρο,παραβι 
 
άσεις,κλπ. ΘΑ ΤΟ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΝΑ ΤΟ ΘΕΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΤΟΝ  ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ;Καί 
 
νά τεθεί σάν όρος γιατί τότε μόνο θά συμφωνήσει η Ελλάδα γιά αξιοποίηση τών κοιτασμάτων.Αν καί δέν ελπίζουμε 
 
από μιά τέτοια κυβέρνηση.τίποτα τέτοιο.
 
Υπάρχει προετοιμασία; Αμφιβάλλουμε.Αν κρίνουμε από τό περασμένο ταξίδι τού πρωθυπουργού καί τού επιτελείου 
 
του στίς ΗΠΑ καί  τήν συνάντησή του  μέ τόν τότε πρόεδρο Τράμπ , πού έγινε χωρίς προγραμματισμό καί στόχους. 
 
Μάλιστα ο Τράμπ απαξίωσε τόν πρωθυπουργό,αρνούμενος νά καθήσει στό τέλος τών συνομιλιών τους,σέ κοινή 
 
συνέντευξη Τύπου(όπως είθισται νά γίνεται μέ όλους τούς ηγέτες πού επισκέπτονται τόν Λευκό Οίκο).
 
7.Η  ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΡΙΖΕΙ  ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ 
 
Γιατί δέν διδάσκεται τό πολιτικό σύστημα ;
 
Θέλουμε νά ξεχνάμε τίς διώξεις τής Ελληνικής ομογένειας τής Κωνσταντινούπολης (κατασχέσεις,απελάσεις,πογκρόμ,
 
φόρους Βαρλίκ);
 
Τό Πατριαρχείο
 
Τήν Αυτοδιοίκηση πού δέν έγινε ποτέ  από τήν Τουρκία σέ Ιμβρο καί Τένεδο ;
 
Τόν Αττίλα μέ τήν εισβολή καί κατοχή τού 40% τής Κύπρου,μέ τουρκικό <<όραμα>>τήν εδαφική της πρασάρτηση στήν 
 
Τουρκία;
 
Τά Ιμια ;
 
Τό Τουρκολιβυκό Σύμφωνο καί τήν << Γαλάζια  Πατρίδα>>;
 
Τίς συνεχείς παραβάσεις καί παραβιάσεις τού εναερίου χώρου μας ;
 
Τίς συνεχείς απειλές καί συνεχείς ασκήσεις επίθεσης καί κατοχής κατά νήσων,(μήπως άραγε κάπου στήν Αφρική );    

Μέ διεθνώς παράνομες NAVTEX,<<κατακερματίζοντας>>τό Αιγαίο,μέ δήθεν,πολλές φορές,ασκήσεις;
 
Αυτά,η νηπιακής  πνευματικής ικανότητας Πολιτική Ηγεσία,δέν τά καταλαβαίνει,ούτε επί ελάχιστον ;
 
Πώς θά προστρέξει η Ελλήνική ηγεσία καί πάλι στήν ΕΕ,ΝΑΤΟ,κλπ,ζητώντας στρατιωτική αρωγή καί διπλωματική στή 
 
ριξη,όταν η Ελληνική κυβερνήσεις παρέχουν ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ στούς Τούρκους αλλά καί τούς υποστηρικτές της (ΗΠΑ,Γερ
 
μανία,κλπ); Αυτή η διαχρονική αντιφατικότητα καθιστά τήν χώρα μας αναποτελεσματική,σέ εχθρούς καί φίλους.
 
Επί πλέον,δέν θά μάς πιστεύει κανείς,όταν θά δραματοποιήσουμε δίκαια τόν Τουρκικό κίνδυνοστό μέλλον.Γιατί τελικά
 
εμείς θά έχουμε καταστεί Αναξιόπιστοι.
 
Ακρα τού <,τάφου σιωπή>>.μέ τό γεγονός ότι ο εισβολέας τής Κύπρου,Τουρκία,έχει καταστεί περιζήτητος διαμεσολα 
 
βητής μεταξύ Ρωσίας–Ουκρανίας,ενώ τόν ρόλο αυτό,θά μπορούσε νά τόν αναλάβει η Ελλάδα,άν βέβαια<<,πάταγε 
 
γερά στά πόδια της>>!… 
8.ΟΙ  ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΕΣ  ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ  ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ <<ΠΕΡΙ ΕΓΓΥΣΕΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ>> ΚΑΙ <<,ΔΙΕΘΝΟΥΣ  ΔΙΚΑΙ
 
ΟΥ>>
 
Οι Διπλωματικές διαβεβαιώσεις κρατών δέν αρκούν ως παράγοντες αποτροπής.
 
Ας  θυμηθούμε τήν πρόσφατη ιστορία μας:
 
Α. Περίπτωση τού φασίστα Μουσολίνι έναντι τής Ελλάδας(10/4/1939)
 
α.Διαβεβαίωση Μουσολίνι περί μή επίθεσης κατά τής Ελλάδας
 
β.Στίς 15/8/1940,ημέρα εορτασμού τής Παναγίας στήν Τήνο,απρόκλητα,βύθισαν τό πολεμικό μας πλοίο ΕΛΛΗ,μέ 
 
πολλόυς νεκρούς καί τραυματίες.
 
Η φασιστική Ιταλία  πίστευε ότι θά αιφνιδιάσει τήν Ελλάδα,τήν οποία θεωρούσε ως φοβισμένη.
 
Τό μόνο βέβαια πού <<πέτυχε>> ήταν νά χαλυβδώσει τήν Δύναμη  τού Εθνους καί νά αντισταθεί στόν επιδρομέα
 
Η 28η Οκτωβρίου 1940 καί τό Ελληνικό ΟΧΙ διέψευσε τόν φασίστα Μουσολίνι.
 
γ.Ψευδείς απεδείχθησαν καί οΙ Γερμανικές Διαβεβαιώσεις τού Χίτλερ,ότι<<δέν θά επέτρεπε στήν Ιταλία νά επιτεθεί
 
κατά τής Ελλάδας>>.
 
Αλλωστε καί οί Γερμανοί δέν δίστασαν νά παραπλανήσουν καί τήν ισχυρή Ρωσία,μέ τό ΣΥΜΦΩΝΟ ΜΗ ΕΠΙΘΕΣΗΣ
 
πού συνήψαν μαζί της(Σύμφωνο Ρίμπερντοφ-Μολότωφ).
 
Β.Οσον αφορά δέ ιδιαίτερα τά Νησιά τού Αιγαίου:
 
*Oι   Διπλωματικές υποσχέσεις δέν αρκούν
 
*Μόνο τά συμφέροντα καθορίζουν τίς Κρατικές Σχέσεις.
 
*Οι Πυλώνες πού θεωρούνται κρίσιμοι ανήκουν μόνο στήν ΣΚΛΗΡΗ ΙΣΧΥ: Στρατιωτική,Οικονομική,Τεχνολογική,πού
 
αλληλοτροφοδοτούνται  ώς <<συγκοινωνούντα δοχεία>>.Τά νησιά τού Ανατολικού Αιγαίου ΔΕΝ  ΠΡΕΠΕΙ νά μείνουν
 
ανοχύρωτα,σέ καμμιά περίπτωση,όπως η Ηπειρος τό 1940,παρά τίς εκφραζόμενες Διπλωματικές Διαβεβαιώσεις πού
 
μάς δίδονται. ΘΑ  ΠΑΛΑΙΨΟΥΜΕ  ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ! Τό θέατρο επιχειρήσεων τού Αιγαίου καί οι συνθήκες είναι διαφορετι 
 
κές γιά νά επιτευχθεί εκ νέου κάτι ανάλογο(όπως στό παρελθόν). Γι αυτό είναι εγκληματικό πού η κυβέρνηση Μητσοτά
 
κη,μεθοδευμένα καί ύπουλα,<<σάν τόν κλέφτη>>,αποσύρει συστοιχίες Πυραύλων καί άλλα δοκιμασμένα οπλικά 
 
συστήματα,από τά Νησιά τού Αιγαίου,γιά τήν Αμυνα τής Σαουδικής Αραβίας αλλά καί τίς Ουκρανίας,χωρίς νά υπάρξει 
 
άμεση αντικατάσταση καί αναπλήρωση,αφού,ο ανομολόγητος σκοπός τών ΗΠΑ είναι διττός:Πρώτον,νά απομακρυν
 
θούν όλα τά Ρωσικά όλα από τό Αιγαίο καί Δεύτερον,νά μήν αισθάνεται απειλούμενη η Τουρκία από τούς πυραύλους
 
αυτούς,μέ σκοπό ,στό <<βάθος τού κήπου>>,η ΣΥΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ (διάβαζε ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΜΑ)ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ.
 
Eδώ νά αναφέρουμε κάτι πού αποκρύπτεται σκοπίμως από τίς κυβερνήσεις διαχρονικά καί τά ελεγχόμενα από αυτές 
 
 
ΜΜΕ.Δηλαδή,όταν αναφέρονται στήν Εθνική Ανεξαρτησία καί εδαφική ακεραιότητα,συμπεριλαμβάνουν καί τήν <<εν
 
δυνάμει ΑΟΖ μας>>.Ενα κράτος η είναι Ανεξάρτητο η όχι.Δέν μπορεί νά είναι <<δυνάμει Ανεξάρτητο>>.Αρα,είτε μιλάμε
 
γιά ανακηρυγμένη καί οριοθετημένη βάσει τού Διεθνούς Δικαίου τού ΟΗΕ,ΑΟΖ,είτε ΑΟΖ μή οριοθετηθείσα.Πάντως,στήν 
 
Διεθνή Διπλωματία <<,Δυνάμει ΑΟΖ>> ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ. Ο <<νεολογισμός>> διαδίδεται γιά νά σκεπάσει τά φοβικά σύνδρο 
 
μα   καί τίς εγκληματικές ολιγωρίες τών μέχρι σήμερα κυβερνήσεων.Οσον αφορά δέ,τίς μέχρι τώρα ανακηρύξεις ΑΟΖ, 
 
η οριοθέτηση τής ΑΟΖ μέ τήν Ιταλία υπήρξε κακή,η δέ αντίστοιχη μέ τήν Αίγυπτο κάκιστη.γιατί η Αίγυπτος εκμεταλλεύ 
 
τηκε τήν  αρχική αδράνειά καί εν συνεχεία τόν πανικό τής ελληνικής κυβέρνησης,γιά νά αποτρέψει τό Τουρκολιβυκό
 
Σύμφωνο,πράγμα πού τελικά δέν τά κατάφερε.
ΠΕΡΙ  <<ΔΙΕΘΝΟΥΣ  ΔΙΚΑΙΟΥ>>.
 
Η  ερμηνεία τών Διεθνών Κανόνων γίνεται μέσω τής ισχύος τών κρατών,αφού μέσω αυτής έχουν τήν δυνατότητα 
 
προώθησης τών δικών τους συμφερόντων,όπως αποδεικνύεται διαχρονικά από τήν δύσκολη πραγματικότητα  πού
 
βιώνουμε.
9.Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ  ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΤΑΙ
Η Τουρκία σιωπηρά καί αθόρυβα επιδίδεται σέ πολύμηνο έντονο lobbying στό Κογρέσσο τών ΗΠΑ,τό οπόιο θά
αποφασίσει,άν θά εγκρίνει τήν πώληση τών πολεμικών αεροσκαφών στήν Τουρκία.Μάλιστα η Τουρκική πρεσβεία
στήν Ουάσιγκτων υπέγραψε συμβόλαιο μέ εταιρεία συμβούλων,γιά νά ασκήσει πίεση στό Κογκρέσσο γιά λογαριασμό
τής Τουρκίας.
Κατ αντιστοιχία,η Ελλάδα τί πράττει;Τό πολιτικο σύστημα μέ τίς μικροκομματικές του νοοτροπίες καί τίς διχαστικές
τους ενέργειες,έχει μετατρέψει τήν τεράστια καί πολύ σημαντική Ελληνική Ομογένεια στίς ΗΠΑ,γιά τήν ανάδειξη καί
βοήθεια στά εθνικά μας θέματα,σέ ένα ΜΟΥΣΕΙΑΚΟ ΕΙΔΟΣ,Ελληνες,στήν πλειοψηφία τους μετανάστες πρώτης γεν
νιάς,πού απογοητευμένοι παρακολουθούν τά διαλαμβανόμενα,χωρίς νά καλούνται γιά νά βοηθήσουν.
Βέβαια η ζημιά πού προκάλεσαν καί προκαλούν τά Μνημόνια είχε επιστώσεις καί στήν Διπλωματική εκπροσώπηση
τής χώρας στό εξωτερικό,αφού λόγω δρακόντειων περικοπών κονδυλίων,έκλεισαν δεκάδες Ελληνικά προξενεία καί
Πρεσβείες,τήν ίδια ώρα πού η Αγκυρα <<αλωνίζει>>διεθνώς.

Κ. Υφαντής στην «Κ»: Κατάρρευση της ρωσικής στρατηγικής

Από
anixneuseis
-
0

Οι φινλανδικές ένοπλες δυνάμεις είναι μεγάλες και υπερσύγχρονες. Η Μόσχα δεν έχει την πολυτέλεια ενός τέτοιου μετώπου

Φωτ. Reuters.
ΚΩΣΤΑΣ ΥΦΑΝΤΗΣ*

Η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία για δεύτερη φορά μετά το 2014 γιατί αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να εξουδετερώσει την απειλή μιας νατοϊκής περικύκλωσης. Η Δύση δεν άφησε επιλογές στη Ρωσία. Αρα, η εισβολή και ο ακρωτηριασμός της Ουκρανίας είναι μια «ορθολογική» στρατηγική επιλογή που στόχο έχει να ανασχέσει τη δυτική απειλή για τη Ρωσία. Αυτή είναι η βασική ρωσική αιτίαση. Ας δεχθούμε χάριν της συζήτησης ότι η ρωσική επιχειρηματολογία είναι αληθινή και η «στρατιωτική επιχείρηση» δεν έχει σχέση με τη νέα εθνική ιδέα που προωθεί εδώ και δεκαπέντε χρόνια το καθεστώς Πούτιν και την αποκατάσταση των αδικιών που υπέστη η Ρωσία από την Ιστορία. Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, η ρωσική εισβολή είναι το μεγαλύτερο στρατηγικό φιάσκο το οποίο υποφέρει μια μεγάλη δύναμη από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ακόμη μεγαλύτερο και από την αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή στο Βιετνάμ. Στην περίπτωση του Βιετνάμ, η αμερικανική ήττα δεν άλλαξε ούτε τους συσχετισμούς ισχύος –οι ΗΠΑ παρέμειναν η ισχυρότερη χώρα, ενώ η ΕΣΣΔ δεν ωφελήθηκε στο παραμικρό– ούτε την αρχιτεκτονική του Ψυχρού Πολέμου. Τα δύο στρατόπεδα έμειναν σταθερά. Η μόνη αλλαγή ήλθε και πάλι μετά από ένα κολοσσιαίο σφάλμα της Μόσχας να συγκεντρώσει στρατεύματα στη σινο-σοβιετική μεθόριο και να απειλήσει με πόλεμο την Κίνα. Το αποτέλεσμα ήταν να σπρώξει τον Μάο στην αγκαλιά της Ουάσιγκτον.

Νατοϊκά αντανακλαστικά

Ετσι και τώρα, η ρωσική επέμβαση ξύπνησε τα νατοϊκά αντανακλαστικά. Χιλιάδες στρατιώτες μεταφέρθηκαν ακόμη πιο κοντά στα ρωσικά σύνορα και αμυντική βοήθεια αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων ρέει στην Ουκρανία, με αποτέλεσμα την καθήλωση των ρωσικών στρατευμάτων. Κυρίως, όμως, αναγκάζει χώρες όπως η Φινλανδία και η Σουηδία να εγκαταλείψουν τη μεταπολεμική ουδετερότητά τους και να αναζητήσουν καταφύγιο στη συμμαχική εγγύηση. Η κατάρρευση της ρωσικής στρατηγικής είναι εκκωφαντική. Ολοι και όλες τώρα αντιλαμβάνονται ότι δεν ήταν η πιθανότητα η Ουκρανία να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ που προκάλεσε τη ρωσική εισβολή, αλλά η άρνηση της Συμμαχίας να ανταποκριθεί στην ουκρανική επιθυμία. Στο Ελσίνκι και στη Στοκχόλμη η ουδετερότητα γίνεται αντιληπτή πλέον ως υπαρξιακό μειονέκτημα.

Η ένταξη της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ δεν υπήρχε ούτε ως σκέψη πριν από τη ρωσική εισβολή. Ούτε μετά το 2014 άλλαξαν οι πολιτικές προτεραιότητες της χώρας. Μια χώρα που έχει μάθει να ζει με τον φόβο της Ρωσίας. Μια χώρα που απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1917 μετά από έναν αιώνα ως μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Εχασε ένα κομμάτι εδάφους κατά τον Πόλεμο του Χειμώνα (1939-40) από το καθεστώς Στάλιν και έζησε σε ημικυρίαρχη κατάσταση καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η «φινλανδοποίηση» κατέστη ορολογία στις διεθνείς σχέσεις. Και τώρα, μέσα σε μία νύχτα, μια συντριπτική πλειονότητα σε μία από τις πιο ανεπτυγμένες δημοκρατικές πολιτείες και κοινωνίες του κόσμου υποστηρίζει την ένταξη στο ΝΑΤΟ.

Μετά από αυτό, η Ρωσία θα αποκτήσει άλλα 1.330 χιλιόμετρα σύνορα με το ΝΑΤΟ. Ο Κόλπος της Φινλανδίας δεν θα είναι άβατο για το ΝΑΤΟ, το οποίο δεν θα βρίσκεται πλέον μόνο στις νοτιοανατολικές ακτές της Βαλτικής. Οι γεωστρατηγικές συνέπειες της νατοϊκής παρουσίας και στις βορειοδυτικές ακτές είναι μεγάλες. Η άμυνα των βαλτικών χωρών απέναντι σε ενδεχόμενο ρωσικό στρατιωτικό διάβημα θα είναι ευκολότερη, ενώ η ρωσική πρόσβαση στο Καλίνινγκραντ γίνεται ακόμη πιο δύσκολη. Ακόμη βεβαίως δεν είμαστε σε αυτό το σημείο.

Οι απειλές της Μόσχας δεν πρέπει να υποτιμώνται, αλλά τα περιθώριά της είναι ελάχιστα. Ετσι κι αλλιώς η πυρηνική της παρουσία στο Καλίνινγκραντ είναι μεγάλη, αλλά και στη Χερσόνησο Κόλα στη Θάλασσα Μπάρεντς υπάρχει η μεγαλύτερη συγκέντρωση ρωσικών πυρηνικών δυνάμεων από οπουδήποτε αλλού. Μια στρατιωτική επιχείρηση κατά της Φινλανδίας έχει ελάχιστες πιθανότητες. Οι φινλανδικές ένοπλες δυνάμεις είναι μεγάλες και υπερσύγχρονες. Η Μόσχα δεν έχει την πολυτέλεια ενός τέτοιου μετώπου.

* O κ. Κώστας Υφαντής είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και διευθυντής στο ΙΔΙΣ.

“Καθημερινή”

ΤΟ ΝΕΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Από
anixneuseis
-
23
του Γιώργου Τσουκαλά*
«Alle großen weltgeschichtlichen Vorgänge ereignen sich zweimal: Das eine Mal als Tragödie, das andere Mal als Farce», «κάθε τι μεγάλο ως γεγονός στην Παγκόσμια Ιστορία συμβαίνει δύο φορές, την μια ως τραγωδία και την δεύτερη ως αστείο», είχε αποφανθεί εύστοχα ο Γερμανός φιλόσοφος Έγελος (Georg Hegel, 1770-1831), στην περίφημη ρήση του.
«Ποταμῷ γὰρ οὐκ ἔστιν ἐμβῆναι δὶς τῷ αὐτῷ»! «Δεν είναι δυνατόν να μπεις στο ίδιο ποτάμι δυο φορές», όπως είχε πει κι ο αρχαίος φιλόσοφος Ηράκλειτος ο Εφέσιος… Αφού η ιστορία δεν αναβιώνει, μήπως η Ανατολική Μεσόγειος μοιάζει με κοινότητα της Οικουμένης, ως άλλη γεωπολιτική περιφέρεια, οι λαοί της οποίας, με μοίρα απ’ την γεωγραφία, θα πορεύονται διαχρονικά προς την περιφερειακή ολοκλήρωση;
Ο ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΣΜΟΣ.
Τα παγκόσμια προβλήματα ήταν πάντα, πολλώ δε μάλλον σήμερα, πολύ μεγάλα κι απειλητικά. Ο λειτουργισμός είναι μία θεωρία των διεθνών σχέσεων που βασίζεται στην υπόθεση πως ο πόλεμος κι η σύγκρουση είναι απότοκος ενός ανεπαρκώς οργανωμένου διεθνούς συστήματος, και πως οι κρατοκεντρικές και οι προσανατολισμένες στην αντιπαράθεση και στην άμυνα, στην κατίσχυση μέσω του καταναγκασμού της βίας θεωρίες, μοιάζουν ρεαλιστικές αν και εν τοις πράγμασι, είναι αυτοεκπληρούμενες προφητείες!
Κατά την θεωρία του λειτουργισμού, οι περιφέρειες πάντοτε τείνουν να συνενώνονται, να ολοκληρώνονται και πως αυτή η περιφερειακή ολοκλήρωση στέκει προπομπός της παγκόσμιας ενοποίησης. Οι λαοί της Ανθρωπότητας, κατά τον λειτουργισμό, τείνουν να συνεργάζονται όλο και περισσότερο, με απόληξη μακροχρόνια τις αναμεταξύ τους πολιτικές ενότητες, στις γεωγραφικές περιφέρειες όπου διάγουν. Και αυτό αποδεικνύεται στην ανθρώπινη ιστορία αλλά και στην ζέουσα πραγματικότητα, από την Κίνα και την Ρωσία, έως την Ευρώπη και την Αμερική…
ΜΙΑ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΛΑΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ.
Τι στάθηκε το Βυζάντιο; Στην Ανατολική Μεσόγειο, η ελληνόφωνη μεσαιωνική αυτοκρατορία, για κάμποσους αιώνες, έγινε ό,τι ήταν για τους μεσογειακούς λαούς προηγουμένως η αχανής αυτοκρατορία των Μηδοπερσών, τα ελληνιστικά βασίλεια των επιγόνων του Μεγαλέξανδρου, η παντοδύναμη Ρώμη, κι ακολούθως, η Οθωμανία.
Οι Έλληνες, οι Εβραίοι, οι Άραβες, αντάμα κι άλλοι, ταξίδευαν από την Αθήνα ως την Αλεξάνδρεια ή την Ιερουσαλήμ, διαλεγόμενοι, μετοικώντας κι αγοραπωλώντας… «Καίτοι ἀξιόλογός γε καὶ ὁ ἐν Ἐφέσῳ ἐστὶ νηὸς καὶ ὁ ἐν Σάμῳ. ἦσαν μέν νυν καὶ αἱ πυραμίδες λόγου μέζονες, καὶ πολλῶν ἑκάστη αὐτέων Ἑλληνικῶν ἔργων καὶ μεγάλων ἀνταξίη, ὁ δὲ δὴ λαβύρινθος καὶ τὰς πυραμίδας ὑπερβάλλει», «αν και ο ναός στην Έφεσο είναι αξιόλογος, όπως κι ο ναός στη Σάμο, όπως κι οι πυραμίδες επίσης φοβερές, μιας κι η καθεμιά τους αξίζει όσο πάμπολλα μαζί μεγάλα ελληνικά μνημεία, παρόλ’ αυτά ο λαβύρινθος ξεπερνά και τις πυραμίδες», έγραφε ο Ηρόδοτος, για τις εντυπώσεις του από τις περιηγήσεις του στην Ανατολική Μεσόγειο (Ηρόδοτος, Ιστορίαι, ΙΙ 148)…
Στην Ανατολική Μεσόγειο, επί χιλιετίες, οι ποικίλες αναβαθμίδες του πολιτισμού άλλαζαν, οι διάφορες γλώσσες κι η εξουσία μεταπλάθονταν, αλλά η γεωγραφία έφτιαχνε μια οικονομικοπολιτική ενότητα, αφήνοντας τους ανθρώπους να πηγαινοέρχονται, το εμπόριο των αγαθών να φουντώνει, τις μεταγωγές των στρατών να θεριεύουν, συνεπώς και το διάβα των ιδεών και των θρησκειών να γιγαντώνεται…
Στους μεγάλους καιρούς τους, όλα τα ιστορικά, κρατικά κι αυτοκρατορικά μορφώματα της Ανατολικής Μεσογείου έμοιαζαν φυσικά καινούργια, μοντέρνα, που απλώς τα έφερνε ελεύθερα ο ρους του ποταμού της Ιστορίας. Προφανώς, η ενοποιημένη Ανατολική Μεσόγειος ποτέ δεν ελάμβανε την ίδια σάρκα και οστά, παρά η ισχύς κι η μιλιά της άλλαζε, ενώ τα πολιτιστικά αγαθά εκσυγχρονίζονταν, οι ιδέες μετανάστευαν, αλλά η γεωγραφία στάθηκε ενιαία, πάντοτε.
ΟΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΕΘΝΗ ΚΡΑΤΗ ΤΟΥ 19ου ΚΑΙ 20ου ΑΙΩΝΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ.
«Σώπασε, κυρά Δέσποινα, και μη πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα είναι», παρηγορούσε τον νεώτερο ελληνισμό, ο λαϊκός ποιητής που έπλασε το πασίγνωστο δημοτικό τραγούδι, μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453). Παρά την οργιώδη φαντασία της ποίησης, η σοβαρότητα της φιλοσοφίας της Ιστορίας θα επιβεβαίωνε τον Έγελο και την διαπίστωσή του, πως το Βυζάντιο δεν γίνονταν να επανεμφανίζονταν! Αλλά πως κάτι νέο, μοντέρνο, και όλως πρωτότυπο θα ξεπηδούσε γεννημένο από την μήτρα της Ιστορίας, καθώς θα την ξεγεννούσε η Βία ως μαμή!
Κι ενώ πράγματι, τον Μάρτιο του 1821, οι νεώτεροι Έλληνες επαναστάτησαν κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για να απελευθερωθεί η Ρωμιοσύνη με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, όμως ο Χρόνος δεν πισωγύρισε! Αντί να αναστηθεί το Βυζάντιο, τελικά το 1830 ιδρύθηκε η Ελλάδα… Τοιουτοτρόπως, φτιάχτηκε για πρώτη φορά στην Ανατολική Μεσόγειο, ο ελληνισμός ως έθνος κράτος, γενόμενος ο πρόδρομος της συγκρότησης εθνών κρατών και από τους άλλους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου.
Εν τέλει, μέσα σε έναν ταραγμένο αιώνα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η πιο πρόσφατη πολυεθνική αυτοκρατορία της Ανατολικής Μεσογείου, θα καταλύονταν, και από τα σπλάχνα της, θα γεννιούνταν πολυάριθμα, τα σύγχρονα έθνη κράτη. Η μεσογειακή γεωγραφία τον 20ο αιώνα θα κατακερματίζονταν… Αλλά αυτός ο κατακερματισμός προορίζεται να κρατήσει για πάντα, ή ήταν μια μονάχα στιγμή στον ιστορικό χρόνο, που ήδη πέρασε;
Η ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ΩΣ ΕΝΙΑΙΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΚΑΙ Η ΤΑΣΗ ΓΙΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ.
Τι μαρτυρούν οι τριάντα αιώνες της μακράς μεσογειακής ιστορίας; Αν κανείς καταδυθεί στα βαθιά, και ψάξει στην Μεσόγειο θάλασσα του παρελθόντος, θα αντιληφθεί πως η περιφερειακή ολοκλήρωση στην Ανατολική Μεσόγειο ήταν πάντα ο τρανός κανόνας, ενώ ο κατακερματισμός η ταπεινή εξαίρεση. Από ολάκερους τους τριάντα αιώνες, οι περσότεροι αντίκρυσαν την Ανατολική Μεσόγειο ενωμένη, ενώ ελάχιστοι την γνώρισαν χωρισμένη. Ο 20ος αιώνας ήταν ένας απ’ αυτούς τους λίγους, πότε η αποικιοκρατία πότε η κρατογένεση, δεν αφήσανε το έδαφος λεύτερο να καρπίσει, τις συνεργασίες των λαών ν’ ανθίσουν.
Ξάφνου, το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ υπέγραψαν στην Αθήνα μια συνθήκη για έναν αγωγό που θα μετέφερε φυσικό αέριο, ενώ αλλού μαζί με την Αίγυπτο χαράξανε όρια αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, και τελικά όλοι συμφωνήσανε σε στρατιωτικές συμμαχίες… Έλληνες, Άραβες και Εβραίοι, σαν ν’ αναθυμούνται την εποχή που μεγαλουργούσαν ενωμένοι, και συναντιούνται για να ρυθμίσουν το καινούργιο, τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες, τους αγωγούς, να συμμαχήσουν αδελφωμένοι με συμβάσεις στρατιωτικές.
Λες, είναι το φυσικό αέριο, η θρυαλλίδα όπως στάθηκε ο άνθρακας κι ο χάλυβας το 1957 για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας; Ο αιώνας που θα έρθει θα δείξει! Άλλωστε τι είναι ο τόπος, τι κρύβεται πίσω από το πέλαγος, ζούμε ο ένας δίπλα στον άλλο! Πάνω στον χάρτη, ελάχιστες εκατοντάδες χιλιόμετρα μας χωρίζουν, καθιστώντας εύκολη μια μικροπεριφερειακή συνένωση.
Είναι τελικά η Ανατολική Μεσόγειος μία περιφέρεια; Οι τριάντα αιώνες απ’ το παρελθόν ασφαλώς το συνομολογούν. Αν και η πιο κοινή μέθοδος ορισμού των περιφερειών εδράζεται στις χερσαίες μάζες, οι τριάντα αιώνες της Ανατολικής Μεσογείου δείχνουν πως μπορεί οι περιφέρειες να ορίζονται κι απ’ τις θάλασσες. Άλλωστε, οι γλώσσες, οι θρησκείες, οι πολιτισμοί, οι πληθυσμοί συμβιώνουν ανέκαθεν στην Ανατολική Μεσόγειο, έστω κι αν στον 20ο αιώνα υπήρξαν οικονομικές ανισότητες μεταξύ των λαών της.
Δεν αποκλείεται η μοίρα να είναι ήδη γραμμένη, και να ακολουθήσουν αμυντικοί κι οικονομικοί περιφερειακοί οργανισμοί, καινοφανείς κι υβριδικοί σ’ όλα, μέσω των οποίων Έλληνες, Άραβες κι Εβραίοι θα εκτελούν πολυλειτουργικές δραστηριότητες, στα πλαίσια κοινών πότε συγχωνευτικών πότε πλουραλιστικών θεσμών.
Σε πολλά μπορούν να τα βρουν – αν όχι σ’ όλα – από τις μεταφορές, τον έλεγχο της μόλυνσης του περιβάλλοντος, την αλιεία, την αρχαιολογία και τον πολιτισμό, την παραγωγή και διανομή ενέργειας, τις τελωνειακές ενώσεις, την στρατιωτική συμμαχία…
Τελικά, οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις που μάστιζαν την Ανατολική Μεσόγειο τον 20ο αιώνα, ίσως ήταν μονάχα το λεγόμενο στάδιο της προ-ολοκλήρωσης από το οποίο όλες οι περιφέρειες περνούν πριν οι λαοί τους ξανανταμώσουν!
ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ.
«Τήν εἱμαρμένην οὐδ᾽ ἄν εἷς ἐκφύγοι» , έγραφε ο Πλάτωνας (Πλάτων, Γοργίας). Μοιάζει πρόσκαιρο; Κι όμως η συνεργασία της Ελλάδας, της Κύπρου, του Ισραήλ και της Αιγύπτου ανταποκρίνεται σε μία πανάρχαια ανάγκη, οι λαοί των Ελλήνων, των Αράβων και των Εβραίων, να επιβιώσουν αποτελεσματικά στην Ανατολική Μεσόγειο. Όσα κάνουν, τα έχουν ξανακάνει, μα νομίζουν πως τα κάνουν τώρα πρώτη φορά! Η γοητεία της στιγμής!
Τα έθνη κράτη τελικά φτιάχτηκαν, λες από το πουθενά, απροσδόκητα. Οι λαοί ελευθερώθηκαν, ανεξαρτητοποιήθηκαν. Ο 20ος αιώνας χάρισε στην Ανατολική Μεσόγειο την εθνική απελευθέρωση μαζί με τον κρατικό κατακερματισμό, όμως μπροστά στις χιλιετίες, αυτός ο αιώνας δεν ήταν παρά μια στιγμή της Ιστορίας που ήδη πέρασε, μια εξαίρεση του κανόνα.
Άλλωστε η μεσογειακή γεωγραφία δεν αλλοτριώθηκε, η θάλασσα και οι ακτές παραμένουν αμετάβλητες, αναγκάζοντας, εκόντες άκοντες, τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου να ξαναβρεθούν μαζί, για να κάνουν όσα έπρατταν ανέκαθεν επί χιλιετίες.
Ενόσω οι Τούρκοι βουληθήκανε στενόμυαλα να πισωγυρίσουν στον γνώριμο εθνικισμό του 20ου αιώνα και να φτιάξουν μια μικρή, μετανεωτερική «οθωμανική αυτοκρατορία», ασκώντας κοντόφθαλμο έλεγχο, και καταλαμβάνοντας λωρίδες γης από τους συνοριάτες τους, οι πολυμήχανοι Έλληνες, οι συμφεροντολόγοι Εβραίοι και οι αεικίνητοι Άραβες, πιο πραγματιστικά, πάνε να ξανασμίξουν σε μια καινούργια κοινότητα, σε μια εντελώς νέα, για τους παροντικούς οφθαλμούς τους, μετανεωτερική Ανατολική Μεσόγειο. Η Ιστορία είναι ετοιμόγεννη! «Τὸ πεπρωμένον φυγεῖν ἀδύνατον»!
Εν κατακλείδι, το νέο «Βυζάντιο» προφανώς δεν θα είναι όπως το μεσαιωνικό αλλά κάτι το εντελώς νέο, το πρωτόγνωρο και μετανεωτερικό…
*Ο κ. Γιώργος Τσουκαλάς είναι Δικηγόρος Ηλείας

Foreign Affairs: Μπορεί ο στρατός της Ουκρανίας να συνεχίσει να κερδίζει; 

Από
anixneuseis
-
0
************
Καθώς η στρατηγική του Κρεμλίνου αλλάζει, το ίδιο πρέπει να κάνει και το Κίεβο.
******
Παρακάτω ένα μεταφρασμένο άρθρο του αμερικανικού περιοδικού διεθνών σχέσεων και εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α.  Foreign Affairs. Πρόκειται για μια εξαιρετική ανάλυση της παρούσης στρατιωτικής καταστάσεως αλλά και της κατάσταση που προηγήθηκε καθώς και εκτιμήσεις για το μέλλον της σύγκρουσης.
***********
Το άρθρο αυτό παρουσιάστηκε στην ενότητα ενημέρωσης της ηλεκτρονικής έκδοσης του περιοδικού Foreign Affairs, την 9η Μαΐου 2022. Το περιοδικό Foreign Affairs προσφέρει ένα ανοικτό πεδίο για συζήτηση των τρεχουσών διεθνών ζητημάτων, και επιζητεί να αντικατοπτρίζει τον τρόπο που οι διεθνείς παράγοντες αντιμετωπίζουν κρίσεις ανά το κόσμο.
*************
Στγος εα Μιχαήλ Κωσταράκος, επίτιμος Α/ΓΕΕΘΑ,
Μετάφραση-Επιμέλεια: Ανθστής ΠΑ  Άννα Χλωρού
*****
Το 2014, όταν οι ρωσικές δυνάμεις εισήλθαν στη χερσόνησο της Κριμαίας, αντιμετώπισαν εξαιρετικά μικρή αντίσταση. Ο ουκρανικός στρατός ήταν αδύναμος, ανεπαρκώς εκπαιδευμένος και διεφθαρμένος. Αυτός ήταν ο ουκρανικός στρατός τον οποίο ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν που ανέμενε να συναντήσει όταν εισέβαλε ξανά στη χώρα τον Φεβρουάριο του 2022. Υποθέτοντας ότι ο ουκρανικός στρατός δεν θα αντιστεκόταν σε μεγάλο μέρος της μάχης, η Ρωσία επέλεξε μια πολύπλευρη επίθεση που θα προχωρούσε από πολλές τοποθεσίες στη Ρωσία, τη Λευκορωσία και προηγουμένως στα κατεχόμενα ουκρανικά εδάφη. Μέχρι να γίνει σαφές ότι η πολύπλευρη εισβολή δεν θα επιτύγχανε την ταχεία παράδοση που ανέμενε το Κρεμλίνο, οι ρωσικές δυνάμεις διασκορπίστηκαν σε μια τεράστια χώρα και, σε πολλές περιπτώσεις, δεν είχαν προμήθειες.
Όπως ανακάλυψε ο Πούτιν, ο στρατός της Ουκρανίας έχει υποστεί ριζικό μετασχηματισμό τα τελευταία οκτώ χρόνια, χάρη στις εντατικές προσπάθειες αναδιοργάνωσης και μεταρρύθμισης και τα δισεκατομμύρια δολάρια στη δυτική βοήθεια ασφαλείας. Τον Ιανουάριο του 2022, η Υπηρεσία Έρευνας του Κογκρέσου ανέφερε ότι ο ουκρανικός στρατός είχε αυξηθεί από περίπου 6.000 στρατιώτες έτοιμους για μάχη το 2014 σε σχεδόν 150.000 στρατιώτες, αριθμός που αυξάνεται από τη ρωσική εισβολή, καθώς οι Ουκρανοί από όλα τα κοινωνικά στρώματα έχουν προσφερθεί εθελοντικά για στρατιωτική θητεία.
Ο ουκρανικός στρατός έχει επίσης αναβαθμίσει σημαντικά τον εξοπλισμό του, χάρη στη μαζική εισροή δυτικής στρατιωτικής βοήθειας. Από το 2014, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν παράσχει περισσότερα από 6,1 δισεκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια ασφαλείας στο Κίεβο, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 3,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων από την έναρξη του πολέμου στις 24 Φεβρουαρίου. Τις εβδομάδες μετά τη ρωσική εισβολή, ο κατάλογος του στρατιωτικού εξοπλισμού που έχει λάβει η Ουκρανία μόνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες περιλαμβάνει σχεδόν 6.000 αντιαρματικά συστήματα Javelin, 1.400 πυραύλους Stinger, 16 ελικόπτερα Mi-17 και 90 συστήματα πυροβολικού Howitzer 155mm, μαζί με περίπου 184.000 βλήματα πυροβολικού.
Εκτός από το υλικό, τα ουκρανικά στρατεύματα έχουν επωφεληθεί από χρόνια εκπαίδευσης στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Ως αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών συνεργασίας, οι ουκρανικές Δυνάμεις Ειδικών Επιχειρήσεων –που ιδρύθηκαν για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2015– διαθέτουν πλέον επτά συντάγματα ειδικών επιχειρήσεων, εκπαιδευμένα από τη Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη και ικανά να διαταράξουν τις ρωσικές επιχειρήσεις, σύμφωνα με ισχυρισμούς ακόμη και σε εχθρικά εδάφη. Ο ουκρανικός στρατός υιοθέτησε επίσης ένα πιο εξελιγμένο σύστημα διοίκησης και ελέγχου και δημιούργησε ένα επαγγελματικό σώμα αξιωματικών με βάση αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών. Τέλος, αν και η πλήρης έκταση αυτής της συνεργασίας είναι άγνωστη, οι Ουκρανοί λαμβάνουν εκτεταμένες, έτοιμες για δράση πληροφορίες από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους του ΝΑΤΟ για να υποστηρίξουν την άμυνά τους κατά των Ρώσων.
Οι Ουκρανοί έχουν ένα άλλο πλεονέκτημα: επειδή δίνουν μια υπαρξιακή μάχη για τη συνέχιση της ανεξαρτησίας της χώρας τους, έχουν μεγάλο κίνητρο και είναι ενωμένοι. Το ηθικό είναι πολλαπλασιαστής δύναμης. Πέρα από την προθυμία τους να πολεμήσουν, οι Ουκρανοί επιδεικνύουν επίσης μια εντυπωσιακή ικανότητα να αναπτύξουν ένα συγκεκριμένο είδος πολέμου: ασύμμετρες τακτικές τύπου εξέγερσης που ακόμη και προηγμένες συμβατικές στρατιωτικές δυνάμεις μεγάλων δυνάμεων έχουν ιστορικά αγωνιστεί να αντιμετωπίσουν. Αυτή η επιτυχημένη στρατηγική αμβλύνει τις επιθέσεις της Ρωσίας στο Κίεβο και σε άλλες μεγάλες πόλεις.
Καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται στον τρίτο μήνα του, ένα πράγμα που έγινε σαφές την τρίτη ημέρα εξακολουθεί να ισχύει: ότι το Κρεμλίνο υπερεκτίμησε σοβαρά τις ικανότητες του ρωσικού στρατού και υποτίμησε βαθιά την ικανότητα και την αποφασιστικότητα των Ουκρανών. Αλλά η εστίαση του πολέμου έχει πλέον μετατοπιστεί στην ανατολική Ουκρανία – και το ανοιχτό έδαφος αυτού του τμήματος της χώρας απαιτεί μια διαφορετική προσέγγιση. Για να κερδίσει ο ουκρανικός στρατός στο Ντονμπάς, πρέπει να πολεμήσει έναν πιο συμβατικό πόλεμο σε ένα λιγότερο ευνοϊκό επιχειρησιακό περιβάλλον. Αυτό που έφερε τους Ουκρανούς εδώ μπορεί να μην τους βοηθήσει εκεί.
ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΤΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ
Παρά τις αντίθετες προσδοκίες, ο ουκρανικός στρατός δεν έχει καταρρεύσει και ο πόλεμος κατά της Ρωσίας δεν έχει μετατραπεί σε εξέγερση. Αυτή η μοίρα αποφεύχθηκε σε μικρό βαθμό επειδή οι ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας υιοθέτησαν αντισυμβατικές τακτικές. Ενώ οι συμβατικοί στρατιωτικοί έχουν γενικά το πλεονέκτημα σε αριθμούς και δύναμη πυρός, οι τακτικές εξέγερσης επιτρέπουν σε μια μικρότερη δύναμη να αντισταθμίσει με ευελιξία, κινητικότητα και τοπική γνώση.
Αποφασίζοντας να μην εμπλέξουν τον εχθρό σε ανοιχτό έδαφος, όπου το πλεονέκτημα της Ρωσίας σε αριθμούς και βαριά όπλα θα μπορούσε να αποδειχθεί συντριπτικό, οι ουκρανικές δυνάμεις επέστρεψαν στις πόλεις, όπου ακόμη και οι καλύτερα εξοπλισμένοι εισβολείς αντιμετωπίζουν κακές πιθανότητες. Καθώς τα ρωσικά στρατεύματα προσπαθούσαν να στραφούν προς το Κίεβο και άλλες μεγάλες πόλεις, οι Ουκρανοί εκμεταλλεύτηκαν τις σε μεγάλο βαθμό ανυπεράσπιστες γραμμές εφοδιασμού των Ρώσων και την ανεξήγητη συνήθειά τους να μεταφέρουν άρματα μάχης και άλλα στρατιωτικά οχήματα σε ανοιχτούς δρόμους χωρίς να χρησιμοποιήσουν καλυπτικά  στρατεύματα πεζικού για να εντοπίσουν πιθανές ενέδρες. Λειτουργώντας σε μικρότερες, περισσότερες κινητές μονάδες, το ουκρανικό πεζικό αιφνιδίασε τα ρωσικά άρματα μάχης και τα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού. Οπλισμένοι με φορητά αντιαρματικά όπλα που προμήθευαν το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες, κατέστρεψαν και αιχμαλώτισαν ρωσικό εξοπλισμό και σταμάτησαν την προέλαση της Ρωσίας. Ως μπόνους, η πρόκληση τέτοιας ζημιάς στις ρωσικές δυνάμεις μέσω ενέδρας και τακτικής εκτέλεσης είχε την ψυχολογική επίδραση της ταπείνωσης του υποτιθέμενου ανώτερου ρωσικού στρατού.
Αντιμετωπίζοντας έναν υπαρξιακό αγώνα για την ανεξαρτησία τους, οι Ουκρανοί είναι πολύ παρακινημένοι. Το ηθικό είναι ένας πολλαπλασιαστής δύναμης.
Ακόμη και τα τάγματα άμυνας εδάφους, τα οποία αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από εθελοντές με ελάχιστη προηγούμενη εμπειρία μάχης, έχουν χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά τακτικές ανταρτών. Εξετάστε ένα επεισόδιο που αναφέρθηκε από τις δυνάμεις της εδαφικής άμυνας της Ουκρανίας στις αρχές Μαρτίου: ένας ανειδίκευτος 20χρονος στρατολογημένος με έναν εύχρηστο εκτοξευτή χειροβομβίδων σταμάτησε το μολύβδινο άρμα μάχης σε μια ρωσική φάλαγγα στα περίχωρα του Κιέβου πριν καλέσει τις κανονικές Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις για να καταστρέψει το υπόλοιπο της φάλαγγας. Αυτά τα τάγματα άμυνας εδάφους χρησίμευαν ως η πρώτη γραμμή άμυνας σε ορισμένες περιοχές, λαμβάνοντας γρήγορη δράση πριν τα συμβατικά στρατεύματα να μπορέσουν να κινητοποιηθούν. Σύμφωνα με συνεντεύξεις με τοπικές αρχές που ανέφεραν στα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης, όταν τα ρωσικά στρατεύματα εισήλθαν για πρώτη φορά στην πόλη Sumy, στη βορειοανατολική Ουκρανία, στα τέλη Φεβρουαρίου, απωθήθηκαν από εδαφικές αμυντικές μονάδες και τσούρμο πολιτών που χρησιμοποιούν χειροβομβίδες, μικρά όπλα και Μολότωφ. Αυτές οι ενέργειες κέρδισαν χρόνο για τον Ουκρανικό στρατό ώστε να αναπτύξει βαρύτερο πυροβολικό, αεροσκάφη και πρόσθετες δυνάμεις για να υπερασπιστεί την πόλη, ακόμη και όταν η γύρω περιοχή έπεσε υπό ρωσική κατοχή.
Η ικανότητα των υπερασπιστών της Ουκρανίας να επικοινωνούν αποτελεσματικά μεταξύ τους και με τοπικούς πληθυσμούς ήταν ζωτικής σημασίας για την επιτυχία τους. Οι Ουκρανοί πολίτες και οι εδαφικές αμυντικές μονάδες έχουν χρησιμοποιήσει φορητούς υπολογιστές, smartphones και ακόμη και μία εφαρμογή ανταλλαγής μηνυμάτων Telegram για να κρατήσουν ο ένας τον άλλον και το στρατό ενημερωμένο για τις ρωσικές κινήσεις. Στα τέλη Φεβρουαρίου, οι συμβουλές των κατοίκων επέτρεψαν στις ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας να καταστρέψουν πάνω από 200 μονάδες ρωσικού στρατιωτικού εξοπλισμού στην περιοχή Poltava. Οι πολιτικοί εθελοντές έχουν επίσης παράσχει ουκρανικές δυνάμεις με τρόφιμα, ρούχα, θωρακισμένα γιλέκα, ιατρικό εξοπλισμό και συσκευές νυχτερινής όρασης.
Στη Μαριούπολη, οι ουκρανικές δυνάμεις απέτυχαν να αποκρούσουν τη ρωσική εισβολή, αλλά παρόλα αυτά επιστράτευσαν αστικές αμυντικές τακτικές  για να αρνηθούν στους Ρώσους μια πολύ επιθυμητή νίκη. Για πάνω από δύο μήνες, οι Ρώσοι έχουν χρησιμοποιήσει βαρύ πυροβολικό και πυραύλους, αεροπορικές επιθέσεις και συνεχή βομβαρδισμό πολιτικών δομών και υποδομών για να πάρουν αυτή τη στρατηγικά σημαντική πόλη-λιμάνι. Παρόλα αυτά, η άκαμπτη ουκρανική αντίσταση ανάγκασε τους Ρώσους να θυσιάσουν πολλά στρατεύματα. Σύμφωνα με μια βρετανική υπηρεσία πληροφοριών, η αστική μάχη έχει εξαντλήσει τις ρωσικές δυνάμεις και μείωσε την αποτελεσματικότητα της μάχης. Παρά τις ανανεωμένες ρωσικές προσπάθειες να αναλάβουν το τελευταίο οχυρό της ουκρανικής αντίστασης στο εργοστάσιο χάλυβα της πόλης Azovstal, οι εικόνες των Ουκρανών υπερασπιστών που κρατώντας το δικό τους ενάντια στις ρωσικές επιθέσεις στη Μαριούπολη συνεχίζουν να διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο στον πόλεμο πληροφόρησης, εκθέτοντας τη βιαιότητα και καταστροφή που προκλήθηκε από τη Ρωσία και τη συγκέντρωση της δυτικής υποστήριξης για την Ουκρανία.
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑΤΟΠΙΖΕΤΑΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ
Αφού ανακοίνωσε την απόφασή της να μετατοπίσει τις επιθετικές επιχειρήσεις στην περιοχή του Ντονμπάς τον περασμένο μήνα, η Ρωσία έχει αποσύρει τις δυνάμεις της από το Κίεβο και το Τσερνίβο, μια πόλη 100 μίλια βόρεια της πρωτεύουσας. Το βάρος των αγώνων τώρα φαίνεται συγκεντρωμένο στην ανατολική Ουκρανία. Αυτό το θέατρο επιχειρήσεων προσφέρει πολύ διαφορετικές συνθήκες από εκείνες που αντιμετώπισαν νωρίτερα στην εκστρατεία και θα απαιτήσουν τόσο οι Ρώσους όσο και οι Ουκρανοί να προσαρμόσουν τις στρατηγικές τους.
Για να κερδίσουν στο Ντονμπάς, οι Ρώσοι πρέπει γρήγορα να στραφούν μακριά από την αποτυχημένη στρατηγική να προσπαθήσουν να καταλάβουν το Κίεβο που τους εγκλώβισε σε αστικά κέντρα που εκτείνονται στο βορρά, ανατολικά και νότια της Ουκρανίας. Αντ’ αυτού, πρέπει να εφαρμόσουν ένα σχέδιο που εκμεταλλεύεται το ευνοϊκότερο έδαφος στην Ανατολή. Οι ανοιχτοί χώροι και οι πεδιάδες της περιοχής του Ντονμπάς παρουσιάζουν το είδος του επιχειρησιακού περιβάλλοντος που προτιμούν οι μεγάλοι, οι συμβατικοί στρατοί όπως η Ρωσία. Αυτό το έδαφος θα μπορούσε να επιτρέψει στη Ρωσία να συγκεντρώσει δυνάμεις, να οδηγήσουν μεγάλα κομμάτια πυροβολικού, όπως όλμους Mortar και Howitzer και να προωθήσουν τεθωρακισμένες επιθέσεις για να περιβάλλουν και να κόψουν τα ουκρανικά στρατεύματα στα ανατολικά. Οι Ρώσοι θα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιήσουν εκτενέστερα την Πολεμική Αεροπορία τους. Η γειτνίαση με τη Ρωσία και τα εδάφη υπό ρωσική κατοχή, εν τω μεταξύ, θα μπορούσαν να βοηθήσουν να μετριάσουν τις προκλήσεις διοικητικής μέριμνας στο έδαφος.
Αλλά οι ρωσικές δυνάμεις μπορεί να είναι υπερβολικά εξαντλημένες και απογοητευμένες για να επωφεληθούν πλήρως τα επιχειρησιακά πλεονεκτήματα της νέας γεωγραφίας του πολέμου. Τα τανκς της Ρωσίας και οι μηχανοκίνητες μονάδες τουφέκι και η ελίτ του Spetsnaz και οι αερομεταφερόμενες δυνάμεις, που θα ήταν η συλλογική ραχοκοκαλιά του αγώνα στο Ντονμπάς, έχουν ήδη υποστεί καταστροφικές απώλειες και είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αντικατασταθούν. Παρόλο που η Ρωσία έχει διορίσει έναν γενικό διοικητή για την επιχείρηση για να βοηθήσει με τον συντονισμό και έστειλε ακόμη και τον αρχηγό του γενικού επιτελείου του ρωσικού στρατού, Στρατηγού Valery Gerasimov, για να επισκεφθεί τις πρώτες γραμμές, τα πιο θεμελιώδη προβλήματα διοικητικής μέριμνας, επικοινωνιών και διοίκησης και ελέγχου δεν επιλύονται εύκολα. Επιπλέον, η πίεση για να επιδείξει στόχους  εγκαίρως για τις 9 Μαΐου, όταν η Ρωσία γιορτάζει τη νίκη επί της ναζιστικής Γερμανίας, θα μπορούσε να εξαναγκάσει σε λάθη.
Οι Ουκρανοί αντιμετωπίζουν σχεδόν την αντίθετη πρόκληση. Για να κερδίσουν στο Ντονμπάς, πιθανότατα θα πρέπει να μετατοπιστούν σε μια πιο συμβατική μάχη σε ανοιχτό έδαφος, όπου μπορεί να είναι πιο ευάλωτοι. Το έδαφος στα ανατολικά δεν προσφέρει την κάλυψη που επιτρέπεται από τα δάση και τις αστικές περιοχές, καθιστώντας πιο δύσκολο για τις ουκρανικές δυνάμεις να διεξάγουν τις επιθέσεις τύπου εξέγερσης που λειτούργησαν τόσο καλά στο πρώτο στάδιο του πολέμου. Σε αυτό το συμβατικό ύφος του πολέμου, οι Ουκρανοί χρειάζονται περισσότερες τανκ, πυροβολικό και πυραύλους για να διεξάγουν μια μεγάλης κλίμακας αντεπίθεση. Αλλά η απόκτηση των όπλων και του εξοπλισμού που φτάνει από τις δυτικές χώρες στις πρώτες γραμμές θα μπορούσε να πάρει περισσότερο χρόνο και να απαιτήσει την κάλυψη περισσότερου εδάφους από ότι πριν, ενδεχομένως αφήνοντας τις γραμμές εφοδιασμού ευάλωτες στις ρωσικές επιθέσεις.
Οι αριθμοί έχουν επίσης σημασία για την ουκρανική πλευρά. Μια μικρή, καλά εξοπλισμένη, με υψηλό κίνητρο δύναμη θα μπορούσε να υπερασπιστεί μια πόλη ενάντια σε μια πολύ μεγαλύτερη επιθετική δύναμη και ακόμη και να κερδίσει. Σε ανοιχτό έδαφος, ειδικά αν οι Ουκρανοί θέλουν να μετακινηθούν από μια αμυντική στάση, να ανακτήσουν την απώλεια της επικράτειας και να εκδιώξουν τους Ρώσους στρατιώτες από την περιοχή του Ντονμπάς, θα χρειαστούν σοβαρές ενισχύσεις. Υπάρχουν περιορισμένες πληροφορίες σχετικά με το πόσοι Ουκρανοί έχουν πεθάνει μέχρι στιγμής στη μάχη. Δεδομένης της έντασης του αγώνα και της κλίμακας των ρωσικών απωλειών, είναι πιθανό να είναι πολύ υψηλότερες από τις επίσημες εκτιμήσεις της Ουκρανίας.
Οι Ουκρανοί αποδείχθηκαν πιο ευέλικτοι από τους Ρώσους. Η δομή διάχυτης διοίκησης και η αυτονομία που επέτρεψε σε κάθε επιχειρησιακή διοίκηση να συντονίζει τις επιχειρήσεις που ταιριάζουν καλύτερα στις τοπικές συνθήκες θα πρέπει να συνεχίσουν να εργάζονται για το πλεονέκτημα της Ουκρανίας – και οι δυνάμεις που αναπτύσσονται στο Ντονμπάς είναι μερικές από τις καλύτερες και πιο έμπειρες της χώρας, έχοντας περάσει τα τελευταία οκτώ χρόνια πολεμώντας τους Ρώσους και τους υπαλλήλους που υποστηρίζονται από τους Ρώσους. Αν και πιθανότατα πιο επικίνδυνες σε ανοικτό έδαφος, οι ενέδρες και οι «hit-and-run» επιθέσεις εναντίον των ρωσικών γραμμών ανεφοδιασμού μπορούν ακόμα να προκαλέσουν ζημιά. Το ηθικό παραμένει υψηλό και οι δυτικές χώρες φαίνονται αφοσιωμένες στην παροχή στρατιωτικής βοήθειας και υποστήριξης υπηρεσιών πληροφοριών. Ενώ τίποτα δεν είναι εγγυημένο, οι Ουκρανοί έχουν μερικά από τα κύρια κομμάτια  στη θέση τους για να διατηρήσουν τη δυναμική τους και να προσαρμοστούν στο νέο πεδίο μάχης στο Ντονμπάς.
ΕΝΑ ΑΒΕΒΑΙΟ ΜΕΛΛΟΝ
Η προσπάθεια πρόβλεψης της πορεία αυτού του πολέμου έχει αποδειχθεί μία άσκηση ματαιότητας. Και ενώ η διαπίστωση εκ των υστέρων είναι πάντα 20/20, οι πιθανότητες μιας γρήγορης, αποφασιστικής νίκης για τη Ρωσία δεν ήταν ποτέ καλές. Όχι για μια επιθετική εκστρατεία που υποτίθεται ότι θα έπαιρνε μια πόλη μεγέθους του Κίεβου χωρίς σκληρό αγώνα. Σίγουρα όχι όταν η επίθεση έγινε χίλια κομμάτια σε πολλαπλά αστικά μέτωπα. Η ιστορία του αστικού πολέμου, τελικά, χαρακτηρίζεται από πικρές μάχες φθοράς. Ο πόλεμος στο Ντονμπάς διαμορφώνεται για να είναι ένας σε μεγάλο βαθμό συμβατικός αγώνας, που πολέμησε σε ανοιχτό έδαφος μεταξύ δύο πλευρών που είναι σχετικά ισάξιες σε αριθμούς και εξοπλισμό. Αν και αυτό το νέο επιχειρησιακό περιβάλλον στην Ανατολή αναγκάζει τόσο τη Ρωσία όσο και την Ουκρανία να προσαρμόσουν τις στρατηγικές τους, η ισοτιμία ισχύος, στην περίπτωση αυτή, δεν ευνοεί μια γρήγορη νίκη.
Ούτε ένα γρήγορο, αποφασιστικό αποτέλεσμα είναι πιθανό όταν ληφθεί υπόψη η πολιτική. Οι Ουκρανοί ενθαρρύνονται από την επιτυχή απώθηση της επίθεσης Ρωσίας στο Κίεβο και είναι εξοργισμένοι από τα αποδεικτικά στοιχεία για τα ειδεχθή εγκληματικά πολέμου εναντίον απλών αμάχων. Έχουν ελάχιστα κίνητρα να δεχτούν μια κατάπαυση του πυρός που κατατρώει την επικράτειά τους. Ταυτόχρονα, ο Πούτιν είναι απίθανο να συμφωνήσει σε έναν αδιευκρίνιστο αγώνα με περιορισμένο έλεγχο πέρα από τα ήδη αμφισβητούμενα μέρη της ανατολικής Ουκρανίας ως αποτέλεσμα ενός πολέμου που υποσχέθηκε πολλά περισσότερα και έχει ήδη κοστίσει στο ρωσικό στρατό τόσο πολύ. Οι πρόσφατες αξιολογήσεις εμπειρογνωμόνων υποδεικνύουν ότι η Ρωσία μπορεί να προετοιμάζετε διπλωματικά, στρατιωτικά και οικονομικά για μια παρατεταμένη σύγκρουση. Επομένως, ο αγώνας στο Ντονμπάς είναι πιθανό να είναι βάναυσος, αλλά δεν θα είναι γρήγορος και μπορεί να μην είναι αποφασιστικός.

ΟΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟΙ

Από
anixneuseis
-
14
του Παντελη Σαββίδη
Η θέση του κ. Μητσοτάκη “είμαστε δεδομένα στη Δύση για να έχουμε δεδομένη υποστήριξη”, όπως και η θέση του για την σωστή πλευρά της ιστορίας είναι σωστή, με την προϋπόθεση πως η πλευρά στην οποία τοποθετούμεθα θα νικήσει.
Αν δεν νικήσει; Εδώ βρίσκεται το ρίσκο του πολιτικού.
Ο κ. Μητσοτάκης είναι με τη Δύση από ιδεολογική τοποθέτηση περισσότερο. Με την Δύση θα τοποθετούνταν ακόμη και αν δεν διαφαινόταν νίκη της. Τώρα διαφαίνεται;
Δεν είναι σαφές, ακόμη, τι είδους κόσμο θέλουν οι ΗΠΑ. Θέλουν να σηκώσουν ένα νέο Σιδηρούν Παραπέτασμα; Τότε, θα κυριαρχούν στην μια πλευρά του, όπως και επί ψυχρού πολέμου.
Αν, όμως, θέλουν έναν ενιαίο κόσμο χωρίς παραπετάσματα, τότε το διακύβευμα είναι ποιος θα μείνει, μόνος, στην κορυφή. Και η διακύβευση αυτή θα χρειαστεί και άλλους πολέμους δι αντιπροσώπων. Οι ΗΠΑ θα αποφύγουν την απευθείας αντιπαράθεση και με την Ρωσία και με την Κίνα. Αλλά θα ενθαρρύνουν δυνάμεις προσκείμενες σε αυτές να διαδραματίσουν ρόλο αντιπροσώπου τους. Η Ταϊβάν είναι μία απο αυτές.
Είναι και η Ελλάδα; Όταν κορυφώθηκε η αμερικανοτουρκική κρίση η, τότε, ελληνική κυβέρνηση ενθαρρύνθηκε να προβεί σε παρακινδυνευμένες κινήσεις. Αντιλαμβάνεστε το γιατί. Ευτυχώς, δεν προχώρησε.
Οι επιλογές, λοιπόν, που υπάρχουν είναι είτε δύο χωρισμένοι κόσμοι, όπως στον ψυχρό πόλεμο, είτε ένας πολυπολικός κόσμος, αν δεν κερδίσουν οι ΗΠΑ, είτε ένας κόσμος υπό αμερικανική κηδεμονία αν κερδίσουν.
Η άποψή μου είναι ότι θα πάμε σε ένα πολυπολικό σύστημα μετά από διαρκείς αναμετρήσεις των μεγάλων δυνάμεων, κυρίως, δι αντιπροσώπων.
Σε έναν τέτοιο, πολυπολικό κόσμο ίσως η δεδομένη τοποθέτηση θα χρειαζόταν μεγαλύτερη προσοχή.
Πράγματι, μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853) η Ελλάδα τοποθετήθηκε στην σωστή πλευρά της ιστορίας με την έννοια ότι οι σύμμαχοί της κέρδισαν τις κρίσιμες αντιπαραθέσεις και ευνοήθηκε και η ίδια.
Αυτό συνέβη το 1878, συνέβη στους βαλκανικούς πολέμους, συνέβη στον Α!ΠΠ (εδώ, μάλιστα, η ουδετερότητα θα επισώρευε δεινά στη χώρα), συνέβη στον Β!ΠΠ και συνέβη με τον Εμφύλιο.
Για τον Εμφύλιο, ακόμη και κομμουνιστές ηγέτες μακάριζαν την χώρα που βρέθηκε στην πλευρά της Δύσης.
Δεν συνέβη, όμως, το 22. Εκεί, αρχικά, οι νικήτριες δυτικές δυνάμεις συμπαρατάχθηκαν και ενθάρρυναν την Ελλάδα αλλά όταν άρχισαν οι ανταγωνισμοί μεταξύ τους την εγκατέλειψαν με τραγικές συνέπειες.
Η διαφορά του 22 με το σήμερα είναι ότι το 22 υπήρχαν περισσότερες της μία δυτικές δυνάμεις, με ίδιες δυνατότητες ενώ σήμερα δεν αμφισβητείται στη Δύση η ηγεμονία των ΗΠΑ.
Άρα συμπαράταξη με την Δύση, σημαίνει σήμερα, συμπαράταξη με τις ΗΠΑ.
Η Ελλάδα είναι δεδομένη για τις ΗΠΑ. Οι θέσεις των ΗΠΑ είναι δεδομένες υπέρ της Ελλάδας;
Μάλλον όχι.
Κραυγαλέα περίπτωση υπονόμευσης της Ελλάδας από τις ΗΠΑ είναι το 1974 και γενικότερα το κυπριακό. Οι αμερικανικές θέσεις σε όλες τις περιπτώσεις βαρύνουν υπέρ της Τουρκίας.
Για να έρθουμε στο σήμερα. Υποστηρίζουν οι ΗΠΑ τις ελληνικές θέσεις στο μείζον πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα, στις σχέσεις της με την Τουρκία;
Η απάντηση είναι όχι. Το θέμα είναι γνωστό και δεν χρειάζεται λεπτομερή ανάλυση.
Άρα, τι αναμένει ο κ. Μητσοτάκης ως υποστήριξη από τη Δύση, την στιγμή που αυτή η Δύση ούτε καν κάποιες κυρώσεις δεν επέβαλε στην Τουρκία ύστερα από την προκλητική καταπάτηση όχι, απλώς, αμφισβήτηση, κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας; Ακόμη και κυριαρχίας με τις υπερπτήσεις πάνω από κατοικημένα νησιά;
Σε αντίθεση με την Ελλάδα και την δεδομένη θέση της, η Τουρκία ακολουθεί την πολιτική που της απέδωσε ο πετυχημένος τίτλος του βιβλίου “Επιτήδειος Ουδέτερος” με συνεχή κέρδη από την πολιτική αυτή. Αρχής γενομένης από το 1922 ως σήμερα.
Στα κρίσιμα ζητήματα που έχουν να κάνουν με αυτό που λέγεται κράτος (άμυνα και εξωτερική πολιτική) η Τουρκία έχει παράγει ικανότατα στελέχη και πολιτικούς, στοιχεία τα οποία στερείται η Αθήνα.
Στην Ελλάδα συντηρείται, επίσης, ένας μύθος περί πολιτισμένων Ελλήνων σε αντίθεση με τους απολίτιστους τούρκους. Με αυτό βαυκαλιζόμαστε. Αγνοούμε, όμως, πως το κοσμικό μέρος της Τουρκίας είναι σε όλα πολύ πιο προηγμένο από της Ελλάδας.
Η επίγνωση αυτής της πραγματικότητας είναι επικίνδυνη.
Η Τουρκία έχει την δυνατότητα να παράγει, όπου την συμφέρει, ανεξάρτητη πολιτική, σε αντίθεση με την Αθήνα η οποία αναμένει τις εντολές που παίρνει ο δεδομένος.
Μήπως δεν είναι ούτε η θέση της, ουτε ο πληθυσμός της αλλά η ικανότητα της ιθύνουσας τάξης της να παράγει πολιτική;

Οι Αμερικανοί εγκατέλειψαν τον εξτρεμιστικό λόγο προ της πυρηνικής απειλής: Ο ΥΠΑΜ των ΗΠΑ Λ.Όστιν κάλεσε το Ρώσο ομόλογο του Σ.Σοϊγκού για συνομιλίες

Από
pcuser
-
0

Προηγήθηκε έκκληση του Ιταλού πρωθυπουργού Μ.Ντράγκι να καλέσει ο Τ.Μπάιντεν τον Β.Πούτιν για να του ζητήσει «ειρήνη»

Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν τηλεφώνησε σήμερα στον Ρώσο υπουργό Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού μετά από τρεις ολόκληρους μήνες!

Ο αρχηγός του Πενταγώνου κάλεσε για άμεση κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία και τόνισε τη σημασία της διατήρησης των γραμμών επικοινωνίας, ανακοίνωσε το Πεντάγωνο.

Είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν τον εξτρεμιστικό τους λόγο διότι πλέον τα οικονομικά προβλήματα που προκάλεσε η πολιτική Μπάιντεν είναι πολύ μεγάλα ακόμα και για τις αμερικανικές αγορές.

Σημειώνεται ότι χθες ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι  ζήτησε από τον Τ.Μπάιντεν να τηλεφωνήσει στον Β.Πούτιν και να του ζητήσει να συμφωνήσουν σε ένα σχέδιο ειρήνευσης για την Ουκρανία.

Είναι σαφές ότι η Δύση και οι ΗΠΑ έχουν πλέον πολύ σοβαρά οικονομικά προβλήματα με τον πληθωρισμό στον δυτικό κόσμο να «τρέχει» κατά μέσο όρο στο 10%.

Προφανώς, ο Ιταλός πρωθυπουργός έχει κατανοήσει πως οι οικονομίες κινδυνεύουν να διαλυθούν και κατάλαβε ότι όλο αυτό πρέπει να τελειώσει.

Γνωρίζει άλλωστε ότι οι μόνοι που μπορούν να το λήξουν είναι αυτοί που το ξεκίνησαν δηλαδή οι Αμερικανοί.

Όπως γράφει στην ηλεκτρονική της έκδοση η εφημερίδα La Repubblica, o Ιταλός τεχνοκράτης πρωθυπουργός πρόσθεσε ότι «στα πλαίσια αυτά, ο Τζο Μπάιντεν πρέπει να τηλεφωνήσει στον Πούτιν».

//www.pronews.gr/kosmos/oi-amerikanoi-egkateleipsan-ton-ekstremistiko-logo-pro-tis-pyrinikis-apeilis-o-ypam-ton-ipa-l-ostin-kalese-to-roso-omologo-tou-s-soigkou-gia-synomilies/

The second American civil war is already happening

Από
anixneuseis
-
0

Robert Reich

America will still be America. But it is fast becoming two versions of itself. The open question is: how will the two be civil toward each other?

‘One America is largely urban, racially and ethnically diverse, and young. The other is largely rural or exurban, white and older.’
‘One America is largely urban, racially and ethnically diverse, and young. The other is largely rural or exurban, white and older.’ Photograph: Hannah Beier/Reuters

The US supreme court’s upcoming decision to reverse Roe v Wade (an early draft of which was leaked last week) doesn’t ban abortions; it leaves the issue to the states. As a result, it will put another large brick in the growing wall separating blue and red America.

The second American civil war is already occurring, but it is less of a war than a kind of benign separation analogous to unhappily married people who don’t want to go through the trauma of a formal divorce.

One America is largely urban, racially and ethnically diverse, and young. The other is largely rural or exurban, white and older.

The split is accelerating. Red zip codes are getting redder and blue zip codes, bluer. Of the nation’s total 3,143 counties, the number of super landslide counties – where a presidential candidate won at least 80% of the vote – jumped from 6% in 2004 to 22% in 2020.

Surveys show Americans find it increasingly important to live around people who share their political values. Animosity toward those in the opposing party is higher than at any time in living memory. Forty-two per cent of registered voters believe Americans in the other party are “downright evil”.

Almost 40% would be upset at the prospect of their child marrying someone from the opposite party. Even before the 2020 election, when asked if violence would be justified if the other party won the election, 18.3% of Democrats and 13.8% of Republicans responded in the affirmative.

Increasingly, each America is running under different laws.

Red states are making it nearly impossible to get abortions but easier than ever to buy guns.

They’re also suppressing votes. (In Florida and Texas, teams of “election police” have been created to crack down on the rare crime of voter fraud, another fallout from Trump’s big lie.)

They’re banning the teaching of America’s history of racism. They’re requiring transgender students to use bathrooms and join sports teams that reflect their gender at birth.

They’re making it harder to protest; more difficult to qualify for unemployment benefits or other forms of public assistance; and almost impossible to form labor unions.

And they’re passing “bounty” laws – enforced not by governments, which can be sued in federal court, but by rewards to private citizens for filing lawsuits – on issues ranging from classroom speech to abortions to vaccinations.

Blue states are moving in the opposite direction. Several, including Colorado and Vermont, are codifying a right to abortion. Some are helping cover abortion expenses for out-of-staters.

When Idaho proposed a ban on abortions that empowers relatives to sue anyone who helps terminate a pregnancy after six weeks, nearby Oregon approved $15m to help cover the abortion expenses of patients from other states.

Maryland and Washington have expanded access and legal protections to out-of-state abortion patients. One package of pending California bills would expand access to California abortions and protect abortion providers from out-of-state legal action.

After the governor of Texas ordered state agencies to investigate parents for child abuse if they provide certain medical treatments to their transgender children, California lawmakers proposed making the state a refuge for transgender youths and their families.

Another California proposal would thwart enforcement of out-of-state court judgments removing children from the custody of parents who get them gender-affirming health services.

California is also about to enforce a ban on ghost guns and assault weapons with a California version of Texas’ recent six-week ban on abortion, featuring $10,000 bounties to encourage lawsuits from private citizens against anyone who sells, distributes or manufactures those types of firearms.

Blue states are also coordinating more of their policies. During the pandemic, blue states joined together on policies that red states rejected – such as purchasing agreements for personal protective equipment, strategies for reopening businesses as Covid subsided, even on travel from other states with high levels of Covid.

At one point, New York, New Jersey and Connecticut required travelers from states with high positivity rates – Arkansas, Florida, North and South Carolina, Texas and Utah – to quarantine for two weeks before entering.

But what will happen to the poor in red states, who are disproportionately people of color?

“States rights” was always a cover for segregation and harsh discrimination. The poor – both white and people of color – are already especially burdened by anti-abortion legislation because they can’t afford travel to a blue state to get an abortion.

They’re also hurt by the failure of red states to expand Medicaid eligibility under the Affordable Care Act; by red state de facto segregation in public schools; and by red state measures to suppress votes.

One answer is for Democratic administrations and congresses in Washington to prioritize the needs of the red state poor and make extra efforts to protect the civil and political rights of people of color in red states. The failure of the Senate to muster enough votes to pass the Freedom to Vote Act, let alone revive the Voting Rights Act, suggests how difficult this will be.

Blue states have a potential role here. They should spend additional resources on the needs of red state residents, such as Oregon is now doing for people from outside Oregon who seek abortions.

They should prohibit state funds from being spent in any state that bans abortions or discriminates on the basis of race, ethnicity, or gender. California already bars anyone on a state payroll (including yours truly, who teaches at UC Berkeley) from getting reimbursed for travel to states that discriminate against LGBTQ+ people.

Where will all this end? Not with two separate nations. What America is going through is analogous to Brexit – a lumbering, mutual decision to go separate ways on most things but remain connected on a few big things (such as national defense, monetary policy and civil and political rights).

America will still be America. But it is fast becoming two versions of America. The open question is like the one faced by every couple that separates: how will the two find ways to be civil toward each other?

The Guardian

Δρ Δ. Μουζάκης, Σχολή Ευελπίδων: Πώς τα drones αλλάζουν το σύγχρονο δόγμα μάχης -Τι συμβαίνει στο Αιγαίο

Από
anixneuseis
-
1

Πώς τα στρατιωτικά drones αλλάζουν το σύγχρονο δόγμα μάχης
ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΚΟΥΛΟΥΔΗΣ
12/05/2022  20:10
Σε «υπερόπλο» εξελίσσονται τα στρατιωτικά drones.

Η συμβολή τους, όπως αποφαίνονται και οι ειδικοί, είναι τόσο καταλυτική, που πλέον μεταβάλλεται ολοκληρωτικά το μοντέρνο επιχειρησιακό δόγμα των μαχών.

Ήδη τα πολεμικά UAV έδειξαν τα «δόντια» τους σε όλους τους πρόσφατους πολέμους (Ουκρανία, Ναγκόρνο Καραμπάχ αλλά και νωρίτερα στο Ιράκ), ενώ όλοι οι σύγχρονοι στρατοί επιδιώκουν να αποκτήσουν υπεροπλία στον τομέα αυτόν, όσο και συστήματα αναχαίτισής τους.

Οι εξελίξεις αυτές αφορούν φυσικά και τη χώρα μας. Την ώρα που τα τουρκικά Bayraktar παραβιάζουν το FIR Αθηνών σχεδόν καθημερινά, η Ελλάδα κινείται συστηματικά για την αξιοποίηση των πιο σύγχρονων και αποτελεσματικών λύσεων, ενώ αξιόλογη είναι και η εγχώρια βιομηχανία.

Το Iefimerida.gr συναντήθηκε με τον καθηγητή Διονύση Μουζάκη, Δρ Μηχανικός (Μηχανική των Προηγμένων Αμυντικών Υλικών) Τομέας Μαθηματικών και Επιστημών Μηχανικού στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.

O Διονύσης Μουζάκης, Δρ Μηχανικός (Μηχανική των Προηγμένων Αμυντικών Υλικών) Τομέας Μαθηματικών και Επιστημών Μηχανικού στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων
Πώς έχει αλλάξει το δόγμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων
Κατά τον Διονύση Μουζάκη, μπορεί το δόγμα διεξαγωγής του πολέμου να μην έχει αλλάξει ολοκληρωτικά, αφού ακόμα απαιτείται η παρουσία οχημάτων στο έδαφος, καθοδηγούμενα από έμψυχο προσωπικό στις ηπειρωτικές εμπόλεμες ζώνες, αλλά σίγουρα έχει αλλάξει το δόγμα επιχειρήσεων.

«Έχει συντελεστεί μια σημαντική αλλαγή στο πώς μπορείς να επιφέρεις σημαντικές καταστροφές σε βαρύ και ακριβό υλικό του εχθρού, χάρη στη δυνατότητα πληγμάτων ακριβείας από μεγάλες αποστάσεις», εξηγεί.

Δεν πρόκειται για νέα θεωρία πολέμου, άλλωστε, ούτε για θεωρητικές ασκήσεις επί χάρτου. Οι δυνατότητες των ένοπλων μη επανδρωμένων εναέριων μέσων (UCAV) είναι γνωστές από τις αμερικανικές επιχειρήσεις στο Ιράκ. Εκεί έγινε εξόντωση δεκάδων κρίσιμων στόχων χωρίς καν να εμπλακούν οι Αμερικανοί σε μάχη, χάρη στα χτυπήματα των Predator και των Northrop Grumman RQ-4 Global Hawk. «Η χρήση τους βέβαια δημιουργεί και σημαντικά ζητήματα ηθικής του πολέμου», όπως προσθέτει ο Δ. Μουζάκης, λόγω των παράπλευρων απωλειών που μπορεί να υπάρξουν.


Σύστημα χειρισμού και ελέγχου drone από τον Ελληνικό Στρατό
Τι συνέβη στην Ουκρανία και το Ναγκόρνο Καραμπάχ
Η σημασία τους φυσικά αναδεικνύεται και στις ευρύτερες πρόσφατες περιφερειακές συρράξεις. Τα τουρκικά Bayraktar ήταν ο «κομβικός παράγων» στον πόλεμο του Ναγκόρνο Καραμπάχ, όπου οι Αζέροι χρησιμοποίησαν ακόμα και παλιά ψεκαστικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη ως δολώματα, ως ιπτάμενους στόχους, ώστε να εντοπίσουν τα σημεία που τοποθέτησαν οι Αρμένιοι τα συστήματα αεράμυνας S-300 και στη συνέχεια να τα εξουδετερώσουν. Από εκεί και πέρα, ο πόλεμος έγινε εύκολος για τους συμμάχους των Τούρκων, αφού με πολλαπλά χτυπήματα από τα drones, σε ορισμένες περιπτώσεις κατάφεραν να εξουδετερώσουν τους Αρμένιους στρατιώτες ακόμα και κατά τη μεταφορά τους στο πεδίο των μαχών.

Στην Ουκρανία, δε, ήδη η αποτελεσματικότητά τους φαίνεται ακόμα πιο έντονα, με τα ρωσικά τεθωρακισμένα που έχουν καταστραφεί, πάλι κυρίως χάρη σε μερικές δεκάδες Bayraktar, που έχουν προμηθευτεί οι Ενοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας από την Τουρκία, ενώ χαρακτηριστική είναι και η ιστορία της περίφημης ρωσικής φάλαγγας, μήκους 65 χιλιομέτρων, που χρησιμοποιήθηκε για τον αποκλεισμό του Κιέβου, η οποία σε μεγάλο βαθμό παρενοχλήθηκε και αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει χάρη και στη δράση των ουκρανικών μη επανδρωμένων συστημάτων. Αναφορές κάνουν λόγο για μια μικρή ομάδα 30 Ουκρανών που κατάφεραν να το επιτύχουν αυτό.

Ο καθηγητής και διευθυντής του Εργαστηρίου Μηχανικής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων δεν παραλείπει να σημειώσει ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή UAV που μπορούν να διεξάγουν ακόμη και ηλεκτρονικό πόλεμο έναντι στόχου, με σκοπό να παρεμβληθεί η άμυνα αυτού, ενώ την ίδια ώρα να δέχεται επίθεση από άλλο καταστρεπτικό για αυτόν σύστημα.

Το άλλο που αναμένεται στο άμεσο μέλλον είναι σμήνη από μικρά drones, με σημαντικές καταστροφικές δυνατότητες, ικανά να καταστείλουν την αεράμυνα των εχθρικών δυνάμεων, να την «ξεγελάσουν» και με τη χρήση καταστροφικών drones, όπως τα ισραηλινά HARPY, να επιφέρουν τρομακτικές ζημιές στα αντίπαλα ραντάρ.

Ακόμη ένα προφανές πλεονέκτημα αυτών των συστημάτων δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι στις απώλειες δεν προσμετρώνται ανθρώπινες ζωές.

«Δεν χάνεις σημαντικούς πιλότους, όταν ο εχθρός σού καταρρίπτει ένα UAV. Ας μην ξεχνάμε το παράδειγμα της Ιαπωνίας, που στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και είχαν μεγάλο στόλο από μαχητικά αεροσκάφη, στις αρχικές αερομαχίες στον Ειρηνικό έχασαν τόσους πολλούς έμπειρους πιλότους, που στη συνέχεια δεν είχαν ποιον να τα πετάξει και υπέστησαν το περίφημο ”Great Marianas Turkey Shoot” στην αεροναυμαχία της θάλασσας των Φιλιππίνων το 1944».


Drone του ελληνικού στρατού
Τρόποι αντιμετώπισης των UAV -Η δυσκολία της κατάρριψης
Όπως επίσης έγινε σαφές και στην Ουκρανία κατά της πρώτες ώρες της ρωσικής εισβολής, ο πρώτος στόχος είναι η αεράμυνα. Στο μοντέρνο πεδίο μάχης απαιτείται η ανάγκη πολλαπλών στρώσεων αεράμυνας (layers). Στη Συρία, αυτό οι Ρώσοι το είχαν καταφέρει πολύ αποτελεσματικά και είχαν πολλές επιτυχίες στη διασφάλιση της άμυνάς τους και του εναέριου χώρου τους.

Όπως περιγράφει ο καθηγητής Μουζάκης, υπάρχει η πρώτη ακτίνα προστασίας, της τάξης των 0-5 χιλιομέτρων, το επόμενο στρώμα φτάνει τα 5-15 χιλιόμετρα και μετά η μεγάλη ακτίνα αεροκάλυψης, που μπορεί να φτάνει και τα 70-300 χιλιόμετρα. Τέτοια ακτίνα έχουν, για παράδειγμα, τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα… Ό,τι περάσει από αυτή την εξωτερική «στρώση» καταρρίπτεται άμεσα. Πέραν αυτών των αποστάσεων, υπάρχουν συστήματα για αντιβαλλιστική προστασία, έως 2.000 χιλιόμετρα.

Ωστόσο, η κατάρριψη ενός μη στρατιωτικού UAV μπορεί να μην είναι εύκολη υπόθεση. Όσο πιο μικρό είναι το ίχνος που αφήνουν στο ραντάρ τόσο πιο εύκολα το UAV μπορεί να τα ξεγελά, αφού μπορεί να εκτιμηθεί ως μη υπάρχουσα απειλή, π.χ. να εκληφθεί ως ένα σμήνος πουλιών.

Εκτός του ότι ο εντοπισμός τους μπορεί να είναι δύσκολος, «φανταστείτε να δεσμεύονται υπερπολύτιμα μαχητικά αεροσκάφη για την αναχαίτηση Drones, ενώ την ίδια ώρα τα αντίπαλα μαχητικά θα αλωνίζουν. Τίθεται λοιπόν θέμα απασχόλησης χρήσιμων μονάδων για να αντιμετωπιστούν επαρκώς και για αυτό πρέπει να βρεθούν εναλλακτικές λύσεις», επισημαίνει ο Διονύσης Μουζάκης.


Σύστημα ηλεκτρονικής παρεμβολής εχθρικών drones
Οι Ισραηλινοί, π.χ., για στόχους «μέχρι τον ορίζοντα» έχουν αναπτύξει συστήματα λέιζερ, τα οποία μπορούν να καταρρίψουν αποτελεσματικά τα εχθρικά UAV, αλλά για μεγαλύτερη απόσταση απαιτούνται εξελιγμένα πυραυλικά και άλλα συστήματα.

Τίθεται δε και θέμα σοβαρού κόστους, αφού πολλές φορές ο πύραυλος αναχαίτισης μπορεί να κοστίζει αρκετά περισσότερα από ό,τι ο στόχος που καταστρέφει. Χαρακτηριστικά, ένας πύραυλος Patriot κοστίζει περίπου 8 εκατομμύρια ευρώ, ενώ το τουρκικό Bayraktar 2 εκατομμύρια ευρώ.

Τέλος, ένας ακόμη πρόσφορος τρόπος αναχαίτισης των UAV δεν είναι άλλος από τα ηλεκτρονικά συστήματα παρεμβολών, τα οποία μπορούν να «μπλοκάρουν» τα συστήματα πλοήγησης των εχθρικών UAV, να τα αποπροσανατολίσουν από τους στόχους τους, ακόμα και να τα υποχρεώσουν σε πτώση. Ωστόσο, τονίζει ο καθηγητής, «υπάρχουν ήδη εξελιγμένα συστήματα στα σύγχρονα UAV, τα οποία αμύνονται ουσιαστικά σε αυτές τις παρεμβολές.


Drone μάχης σε πρόσφατη άσκηση των Ειδικών Δυνάμεων
»Επίσης, ορισμένα μοντέλα διαθέτουν ψηφιακά αποθηκευμένους χάρτες αναγλύφου, όπου πραγματοποιούν την πτήση τους και κατευθύνονται προς τον προκαθορισμένο στόχο τους παθητικά χωρίς δορυφορική πλοήγηση. Άρα, σε αυτά δεν υπάρχει τρόπος εύκολος παρεμβολής.

»Όπως συμβαίνει και σε άλλους τομείς, και εδώ ισχύει το παιχνίδι του κλέφτη με τον αστυνόμο. Ο πρώτος θα βγάζει ένα σύστημα και μετά ο δεύτερος θα πρέπει να βρίσκει άλλο σύστημα για να το αντιμετωπίζει».

Τι συμβαίνει στο Αιγαίο: Η απάντηση της Ελλάδας στην Τουρκία
Κατά τον κύριο Μουζάκη, ο εναέριος χώρος του Αιγαίου ελέγχεται και φυλάσσεται με μεγάλη επάρκεια και επιτυχία από τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας, παρά τις συνεχείς τουρκικές παραβιάσεις.

«Η Πολεμική Αεροπορία επάξια κρατάει το Αιγαίο ασφαλές και τιμωρεί τους επιτιθέμενους, κι αυτό μας κρατά σε ασφάλεια και ήσυχους. Πέραν των εικονικών θεατρικών επιδείξεων της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας, που συνήθως δεν καταλήγουν καλά γι’ αυτούς. Φυσικά, το Πολεμικό μας Ναυτικό απέδειξε πρόσφατα πόσο απειλητικό μπορεί να γίνει, ενώ ο Ελληνικός Στρατός έχει εξοπλίσει και καταστήσει όσα νησιά μας χρειάζεται ”φρούρια” έναντι του εξ ανατολών άσπονδου ”συμμάχου”».

«Οι Τούρκοι μάς δοκιμάζουν στο Αιγαίο»
«Με τις συνεχείς παραβιάσεις, οι Τούρκοι ακολουθούν νέες τακτικές, ενώ δοκιμάζουν και τις δικές μας τακτικές έναντι των μη επανδρωμένων αεροσκαφών τους. Καταγράφουν δηλαδή πώς αντιδρούμε, ώστε να ξέρουν πώς να μας αντιμετωπίσουν εάν έρθει η ώρα. Επίσης, το κάνουν και για ψυχολογικούς λόγους, δηλαδή μας επιδεικνύουν ότι έχουν αυτά τα συστήματα, ενώ εμείς δεν είμαστε τόσο εξελιγμένοι σε αυτά, και μπορεί να θεωρούν ότι δείχνουν υπεροπλία», εκτιμά ο καθηγητής.

Ωστόσο, «δεν είναι δύσκολη η κατάρριψη των τουρκικών drones στο Αιγαίο. Δεν είναι πολιτική της χώρας μας προφανώς, όμως, να δείξουμε κάτι τέτοιο και περιοριζόμαστε στην ασφάλεια του εναέριου χώρου», επισημαίνει.

Από την άλλη μεριά, «εάν δεν μπορούμε να προστατέψουμε τους αιθέρες μας από την παρείσφρηση εχθρικών drone, τότε θα είμαστε αναγκασμένοι να υποστούμε πολύ σοβαρές απώλειες» προσθέτει, σε κάποιο μελλοντικό θερμό επεισόδιο.

Akinci, ο απόγονος του Bayraktar έναντι του φιλόδοξου Neuron
Όπως μας ενημερώνει ο κύριος Μουζάκης, η Τουρκία έχει σχεδόν έτοιμο το UCAV νέας γενιάς, τον «απόγονο» του Bayraktar. Πρόκειται για το High-Altitude Long-Endurance Akinzi, του οποίου οι δυνατότητες «είναι πολύ καλές»: Έχει υψηλή ταχύτητα 360 χιλιόμετρα την ώρα και μεγάλο φόρτο μάχης, εμβέλεια 7.500 χιλιομέτρων, διαθέτει πολύ καλό ραντάρ ηλεκτρονικής σάρωσης, καταγράφει τις εχθρικές ηλεκτρονικές εκπομπές, έχει σύστημα δορυφορικής ναυτιλίας, 25 ώρες δυνατότητα παραμονής στον αέρα, επιχειρησιακή οροφή μέχρι τα 40.000 πόδια.

Πάντως, ένα τέτοιο αεροσκάφος «είναι εύκολα ορατό στα ελληνικά ραντάρ».

«Η Ελλάδα, από τη μεριά της, πολύ ορθά, προ-οικονομώντας για το μέλλον, συμμετέχει με την ΕΑΒ σε ποσοστό 10% στο stealth μη επανδρωμένο αεροσκάφος της Dassault, το nEUROn, το οποίο είναι μη επανδρωμένο αεροσκάφος επόμενης γενιάς και θα βγει στην παραγωγή το επόμενο χρονικό διάστημα. Τότε, η χώρα μας θα δικαιούται να το προμηθευτεί σε μεγάλους αριθμούς», εξηγεί.

Το συγκεκριμένο UCAV διακρίνεται για τη διείσδυσή του από πολύ χαμηλά ύψη σε περιοχές υψηλής αξίας. Όλα του τα χαρακτηριστικά υπερβαίνουν κατά πολύ το Akinzi. Έχει υψηλή υποηχητική ταχύτητα, που φτάνει τα 980 χιλιόμετρα την ώρα, 45.000 πόδια επιχειρησιακή οροφή, μεταφέρει δύο έξυπνες βόμβες των 500 λιβρών, ενώ πιστοποιείται τώρα και για άλλα πυρομαχικά.

«Αποτελεί πολύ μεγάλη ενίσχυση στην αποτρεπτική δύναμη της χώρας μας. Πετάει επίσης σε αγαστή συνεργασία με τα Rafale. Η χώρα μας έχει κάνει ένα πολύ σοφό πρώτο βήμα, καθώς θα έχει στο μέλλον ένα δίδυμο πολύ υψηλής τεχνολογίας, και θα ανέβει ακόμα ένα σκαλί στην αποτρεπτική μας ικανότητα», εκτιμά ο κύριος Μουζάκης.

Eλληνικό οικοσύστημα κατασκευής UAV
Ο καθηγητής καταλήγει λέγοντας ότι αυτή δεν είναι η μόνη λύση, καθώς η χώρα μας, εφόσον το κρίνει το ΥΠΕΘΑ, μπορεί να στηριχθεί και σε εγχώριες παραγωγές.

«Υπάρχει ήδη ένα μικρό ελληνικό οικοσύστημα κατασκευής UAV, για την πολιτική προστασία, την επιτήρηση, τη γεωεπισκόπηση κ.λπ. Κατά απαίτηση του ΥΠΕΘΑ, ελληνικές εταιρείες αλλά και η ΕΑΒ, με το υπάρχον επιστημονικό δυναμικό τους, μπορούν να παράγουν και πολεμικά drones με μεγάλη επιτυχία, εκτιμάται. Δεν έχουμε σε τίποτε να ζηλέψουμε άλλα κράτη, εφόσον το επιλέξουμε να γίνει, είμαστε καθ’ όλα άξιοι. Δείτε και τις πρόσφατες επιτυχίες των Ευελπίδων μας σε διεθνείς combat διαγωνισμούς».

Σημαντικές εξελίξεις στον τεχνολογικό τομέα των συστημάτων μη επανδρωμένων αεροχημάτων εξετάζει φυσικά και το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, σε συνεργασία με τα Γενικά Επιτελεία, και, εφόσον προκύψει ανάγκη επιχειρησιακής απαίτησης, προβαίνει στις απαραίτητες διαδικασίες ενεργοποίησης αντίστοιχου προγράμματος.

Όπως ανέφερε πρόσφατα ο υπουργός Νίκος Παναγιωτόπουλος, εξετάζονται οι προτάσεις κατασκευής νέων συστημάτων μη επανδρωμένων αεροχημάτων, καθώς επίσης και τυχόν αναβαθμίσεων των υφισταμένων, είτε με προμήθεια είτε με συνεργασία στη συμπαραγωγή, αξιολογούνται από τους αρμόδιους φορείς των Γενικών Επιτελείων, όπως και η δυνατότητα συσχέτισης οποιασδήποτε προμήθειας με την εγχώρια αμυντική βιομηχανία.

iefimerida.gr

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Εις ώτα μη ακουόντων: H νέα τρομερή προειδοποίηση από την Ινδία

Από
anixneuseis
-
1

Η κυριαρχία των χωρών στα παλιατζίδικα;

Από
anixneuseis
-
0

 Ρούντι Ρινάλντι

Οπόλεμος στην Ουκρανία διανύει τον τρίτο μήνα και όλα δείχνουν ότι θα παραταθεί για καιρό. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι δεν αφορά δύο χώρες (Ουκρανία και Ρωσία) αλλά είναι πόλεμος ολόκληρης της Δύσης απέναντι στη Ρωσία και τους πιθανούς συμμάχους της. Και γίνεται εμφανές ότι διαμορφώνονται νέοι παγκόσμιοι συσχετισμοί. Όμως υπάρχει ένα θέμα, αυτό της κυριαρχίας των χωρών, που (όπως το «κοινωνικό ζήτημα», με το οποίο ασχοληθήκαμε στο προηγούμενο φύλλο) πηγαίνει πραχτικά στα αζήτητα. Μοιάζει σαν ρετρό ζήτημα, χωρίς πραγματικό νόημα. Επειδή η υποβάθμισή του, μέχρι και η εξαΰλωσή του πρακτικο-πολιτικά, είναι ιδιαίτερα κρίσιμο θέμα, θα επιμείνουμε: δεν μπορεί κανένας να το προσπεράσει σαν να μην έχει τεράστια σημασία για τους λαούς, για τις μικρές, μεσαίες και ανίσχυρες χώρες και, με άλλους όρους, για την πορεία της συντριπτικής πλειοψηφίας στον πλανήτη. Με αυτό θα ασχοληθούμε στο σημερινό σημείωμα.

Εθνοκρατική συγκρότηση και σύγχρονος κόσμος

Σήμερα στον κόσμο υπάρχουν περίπου 208 χώρες. Τυπικά ανεξάρτητες, με συμμετοχή στον ΟΗΕ και διεθνώς αναγνωρισμένες, δηλαδή με κάποια ισχυρότερη ή ασθενέστερη μορφή κυριαρχίας, είναι 195.

Οι ρίζες της εθνοκρατικής οργάνωσης ανάγονται στα τέλη του 18ου αιώνα. Ωστόσο, μόνο στη σύγχρονη εποχή τόσο το κράτος-έθνος (ως ανθρώπινο σύνολο που διακρίνεται από τη δική του ταυτότητα) όσο και το εθνικό κράτος (ως πολιτική, νομική και στρατιωτική οργάνωση που απορρέει από την κυριαρχία του), καθώς και ο εθνισμός (ως πολιτιστικό και πολιτικό κίνημα που θεμελιώθηκε στην πρωτοκαθεδρία του κράτους-έθνους), αναδείχθηκαν και καθιερώθηκαν ως οι κύριοι πρωταγωνιστές των πολιτικών και στρατιωτικών γεγονότων που μεταμόρφωσαν την εσωτερική και διεθνή ζωή, διαδραματίζοντας επίσης καθοριστικό ρόλο στους μεγάλους οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς μετασχηματισμούς που έχουν διαμορφώσει τον σημερινό κόσμο.

Το εθνικό φαινόμενο έφτασε σε πλανητική διάσταση στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Σε αυτήν την περίοδο, μάλιστα, καταγράφεται το υψηλότερο ποσοστό δημιουργίας νέων κρατών, όπως αποδεικνύεται από την αύξηση των μελών του ΟΗΕ: 51 χώρες το 1945, κατά την ίδρυσή του, 82 το 1960, 135 το 1973, 159 το 1988, έως και 187 το 1997. Μετά το 1989, λόγω της κατάρρευσης του σοβιετικού μπλοκ, δυνάμωσε η τάση για την εμφάνιση νέων εθνικών κρατών: διάλυση της ΕΣΣΔ (1991), διάλυση της Γιουγκοσλαβίας (1991-92), διαίρεση της Τσεχοσλοβακίας (1993) κ.λπ.

Η αντίδραση των Μεγάλων Δυνάμεων και της παγκοσμιοποίησης

Συνεπώς, η δημιουργία εθνικών κρατών δεν είναι τόσο παλιό και απαρχαιωμένο φαινόμενο που τείνει προς εξαφάνιση «φυσιολογικά» λόγω της οικονομικής και τεχνολογικής εξέλιξης. Η ανάδειξη του εθνοκρατικού συστήματος χωρών πρόκυψε μέσα από τη διάλυση παλιών αυτοκρατοριών, την ανάδυση ισχυρών εθνικών κινημάτων, και μεταπολεμικά τον μεγάλο αντιαποικιακό αγώνα, που έφερε στην επιφάνεια μια σειρά νέων χωρών, κυρίως στον «Τρίτο Κόσμο».

Οι Μεγάλες Δυνάμεις και το ιμπεριαλιστικό σύστημα στην πορεία έκαναν τα πάντα ώστε η ανεξαρτησία των χωρών να είναι μονάχα τυπική, και να δημιουργηθούν δίκτυα εξάρτησης και οικονομικού-πολιτικού-στρατιωτικού ελέγχου. Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις πολέμων, επεμβάσεων, πραξικοπημάτων, εμπάργκο, κυρώσεων, εισβολών σε κυρίαρχες χώρες. Τόσο οι ιμπεριαλιστικές όσο και οι επεκτατικές βλέψεις διαφόρων δυνάμεων υπήρξαν και είναι εχθροί της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας των χωρών.

Πρόσφατα δε, από το 1990 και μετά, η «παγκοσμιοποίηση» με όλα τα παρελκόμενά της κήρυξε τη «λήξη» του εθνοκρατικού τρόπου οργάνωσης, και διέταξε την απορρόφηση εθνικών και κυριαρχικών λειτουργιών από υπερεθνικούς μηχανισμούς και ολοκληρώσεις. Παράλληλα ενισχύθηκαν όλες οι στρατιωτικές συμμαχίες που θα εξασφάλιζαν αυτήν την απρόσκοπτη πορεία κυριαρχίας μεγάλων ιμπεριαλιστικών εθνοκρατικών χωρών σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας χωρών και λαών του πλανήτη.

Σιγά-σιγά εξουδετερώνονται οι έννοιες του διεθνούς δικαίου, ο ΟΗΕ παίζει διακοσμητικό ρόλο, και βεβαίως σύνορα και χώρες ρευστοποιούνται. Οι Μεγάλες Δυνάμεις τείνουν να καταπιέζουν, να παρακάμπτουν, να ελέγχουν, να επεμβαίνουν και να μην αναγνωρίζουν την κυριαρχία των μικρών, μεσαίων ή ανίσχυρων χωρών. Τους προσφέρουν βέβαια την «προστασία» τους, τις προσδένουν στις οικονομικές και στρατιωτικές τους δομές, και δεν διστάζουν να καταλύουν στην ουσία την κυριαρχία τους. Αντίστροφα, η κυριαρχία χωρών ή, πιο σωστά, η πορεία απόκτησης βαθμών κυριαρχίας των χωρών απέναντι στις κοσμοκρατορικές και επεκτατικές δυνάμεις, είναι στον σύγχρονο κόσμο μια προοδευτική πράξη αντίστασης.

Η αμφισβήτηση της κυριαρχίας των χωρών ως βασικό στοιχείο κοσμοκρατορικών και επεκτατικών δυνάμεων

Η βορειοαμερικανική ηγεμονία στον «ελεύθερο» κόσμο προσφέρει τη ΝΑΤΟϊκή ομπρέλα ως προστασία τάχα της κυριαρχίας των χωρών μελών της συμμαχίας απέναντι στην διεθνή τρομοκρατία και τα κράτη παρίες (χθες), και σήμερα απέναντι στην Ρωσία και τον «ευρασιανισμό». Τις χώρες που μετέχουν στη Βορειοατλαντική Συμμαχία τις αποκαλεί «ΝΑΤΟϊκά εδάφη», και στην ουσία τις αδειάζει από κάθε νόημα κυριαρχίας – ιδιαίτερα τις μικρές και ανίσχυρες. Σπέρνει βάσεις, ενσωματώνει όλες τις στρατιωτικές δομές των χωρών στους στόχους των ΗΠΑ, και ασκεί πίεση για πλήρη ευθυγράμμιση.

Η ΝΑΤΟφροσύνη είναι μια επιδίωξη που επιτυγχάνεται χωρίς πολλά εμπόδια, με τη συμμαχία με τις αστικές τάξεις των χωρών μελών, αλλά και με τη συναίνεση μεγάλων τμημάτων των πληθυσμών της Ευρώπης. Φυσικά είναι εύκολο σε αριστερές δυνάμεις να αναφέρονται στα εγκλήματα και τις επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, αλλά είναι λίγο πιο δύσκολο να ερμηνεύσουν τη συναίνεση πολλών χωρών, ιδιαίτερα αυτών που έζησαν υπό την κυριαρχία του σοβιετικού μπλοκ, στο να επιλέγουν το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. ως χώρο και πεδίο ένταξής τους. Όπως είναι παράξενη σήμερα η επιλογή της Σουηδίας και της Φινλανδίας –που τυγχάνει ευρείας αποδοχής εντός των κοινωνιών τους– να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ.

Από την άλλη, υπάρχουν παλιότερες συμπεριφορές της Σοβιετικής Ένωσης απέναντι σε χώρες που μετείχαν στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας (το σοβιετικό ανάλογο του ΝΑΤΟ). Π.χ. εισβολή στην Τσεχοσλοβακία (1968), εισβολή στο Αφγανιστάν (1979), δικτατορία Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία (1981). Μαζί με τις τωρινές κινήσεις της πουτινικής Ρωσίας, όλα δείχνουν πως τα συμφέροντα της –ως μεγάλου μπλοκ ή μεγάλης χώρας– τίθενται σε μια προτεραιότητα που αμφισβητεί την κυριαρχία χωρών και περιοχών.

Επί Μπρέζνιεφ είχε εξαγγελθεί το δόγμα της «περιορισμένης κυριαρχίας» των χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας (κάτι ανάλογο επικαλούνται και οι Δυτικοί ιμπεριαλιστές με επικεφαλής τις ΗΠΑ). Τώρα η Ρωσία, με πρόσχημα ότι υπερασπίζεται τις ρωσόφωνες περιοχές και πληθυσμούς, διεξάγει έναν πόλεμο ενάντια στην Ουκρανία και ταυτόχρονα ενάντια στη Δύση. Και στον πόλεμο αυτό, πέρα από τα «τυπικά» που δεν είναι πάντα τυπικά, δηλαδή την εισβολή σε μια χώρα και την καταπάτηση της κυριαρχίας της (αυτά πολιτικά πληρώνονται πολύ ακριβά και για δεκαετίες), αρχίζει να απειλεί με χρήση και του πυρηνικού οπλοστασίου αν απειληθεί η ίδια η υπόσταση της Ρωσίας…

Επιπλέον, τώρα η Μόσχα δηλώνει κυνικά ότι τα εδάφη που έχει κατακτήσει ο ρώσικος στρατός θα πρέπει να μην συνυπολογίζονται πλέον στην Ουκρανία και ότι ντε φάκτο της ανήκουν. Ακόμα χειρότερα, σε διάφορα ρωσικά ΜΜΕ αναλυτές κάνουν λόγο για διάλυση και εξαφάνιση της Ουκρανίας από τον διεθνή χάρτη, με την έννοια ότι ένα μέρος θα προσαρτηθεί στη Ρωσία, ενώ τα υπόλοιπα θα διαμοιραστούν ανάμεσα σε Πολωνία, Ουγγαρία και Ρουμανία. Μοιάζει σαν να σερβίρει μια λύση για «ουδετερότητα» της Ουκρανίας μέσω του διαμελισμού της… Όλα αυτά είναι άκρως επικίνδυνες απόψεις.

Η κυριαρχία των χωρών ή, πιο σωστά, η πορεία απόκτησης βαθμών κυριαρχίας των χωρών απέναντι στις κοσμοκρατορικές και επεκτατικές δυνάμεις, είναι στον σύγχρονο κόσμο μια προοδευτική πράξη αντίστασης

Η στάση της Κούβας

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να αναφερθούμε στην άποψη της Κούβας σχετικά με όσα γίνονται με την είσοδό μας σε μια νέα φάση στο παγκόσμιο σκηνικό με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Σε δήλωσή της η κουβανική κυβέρνηση αναφέρει:

«Είναι αδύνατο να γίνει μια αυστηρή και ειλικρινής εξέταση της σημερινής κατάστασης στην Ουκρανία χωρίς να εκτιμηθούν προσεκτικά τα δίκαια αιτήματα της Ρωσικής Ομοσπονδίας προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, καθώς και οι παράγοντες που οδήγησαν στη χρήση βίας και στη μη τήρηση των νομικών αρχών και των διεθνών κανόνων, τους οποίους η Κούβα υποστηρίζει σθεναρά και, αποτελούν, ιδιαίτερα για τις μικρές χώρες, βασικό πόρο αντίστασης στην ηγεμονία, την κατάχρηση εξουσίας και την αδικία. Η Κούβα είναι μια χώρα που υπερασπίζεται το Διεθνές Δίκαιο και είναι προσηλωμένη στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η Κούβα θα υπερασπίζεται πάντοτε την ειρήνη και θα αντιτίθεται στη χρήση βίας, και στις απειλές για χρήση βίας, εναντίον οποιουδήποτε κράτους. Λυπούμαστε βαθύτατα για την απώλεια αθώων αμάχων στην Ουκρανία. Ο κουβανικός λαός είχε και συνεχίζει να έχει πολύ στενή σχέση με τον ουκρανικό λαό. […] Καλούμε για μια σοβαρή, εποικοδομητική και ρεαλιστική διπλωματική λύση της τρέχουσας κρίσης στην Ευρώπη, με ειρηνικά μέσα, διασφαλίζοντας την ασφάλεια και την κυριαρχία όλων, καθώς και την περιφερειακή και διεθνή ειρήνη, σταθερότητα και ασφάλεια»(1).

Είναι ιδιαίτερα προσεκτική η δήλωση. Δεν συντάσσεται χωρίς κριτήρια και προϋποθέσεις με κάποια από τις δύο πλευρές, και είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη στα θέματα κυριαρχίας των χωρών, του ΟΗΕ και του διεθνούς δικαίου.

Η στάση της Κίνας

Την ίδια στιγμή η Κίνα, πολύ πιο προσεκτικά κινούμενη και όντας ακόμα υπερασπιστής της παγκοσμιοποίησης (οι εμπορικές και οικονομικές σχέσεις της με τον Δυτικό κόσμο είναι 7πλάσιες αυτών με τη Ρωσία), υποστηρίζει μια «πολυμέρεια» και καταγγέλλει τον ηγεμονισμό των ΗΠΑ. Παράλληλα όμως, πέρα από το άπλωμα του νέου Δρόμου του Μεταξιού (που εκφράζει τα μεγαλοκρατικά σχέδια της Κίνας στον μελλοντικό κόσμο), ο Σι Τζινπίνγκ σχετικά πρόσφατα μίλησε μεταφορικά για την ανάγκη «μεγάλων καραβιών»:

«Τα γεγονότα έδειξαν για άλλη μια φορά ότι μέσα στους μαινόμενους χείμαρρους μιας παγκόσμιας κρίσης, οι χώρες δεν πλέουν χωριστά σε περίπου 190 μικρές βάρκες, αλλά βρίσκονται όλες σε ένα γιγάντιο πλοίο, από το οποίο εξαρτάται το κοινό μας πεπρωμένο. Τα μικρά σκάφη μπορεί να μην επιβιώνουν σε μια καταιγίδα, αλλά ένα γιγάντιο πλοίο είναι αρκετά δυνατό για να την αντιμετωπίσει.

Η οικονομική παγκοσμιοποίηση είναι η τάση των καιρών. Αν και είναι βέβαιο ότι υπάρχουν αντίθετα ρεύματα σε ένα ποτάμι, κανένα δεν θα μπορούσε να το εμποδίσει να ρέει προς τη θάλασσα.[…] Η οικονομική παγκοσμιοποίηση ποτέ δεν πρόκειται να παρεκκλίνει από την πορεία της. Πράξεις μονομερούς οικοδόμησης “αποκλειστικών αυλών με ψηλούς τοίχους” ή δημιουργίας αποκλειστικών μικρών κύκλων ή μπλοκ που πολώνουν τον κόσμο, υπέρμετρης επέκτασης της έννοιας της εθνικής ασφάλειας για την αναχαίτιση της οικονομικής και τεχνολογικής προόδου άλλων χωρών… θα υπονομεύσουν σοβαρά τις διεθνείς προσπάθειες για την αντιμετώπιση κοινών προκλήσεων.[…]

Η Κίνα θα κρατά πάντα ψηλά το λάβαρο της μεταρρύθμισης και του ανοίγματος. Η Κίνα θα συνεχίσει να αφήνει την αγορά να διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο στην κατανομή των πόρων, και θα φροντίσει ώστε η κυβέρνηση να παίξει καλύτερα τον ρόλο της. Θα οικοδομήσουμε ένα ενιαίο, ανοιχτό, ανταγωνιστικό και τακτοποιημένο σύστημα αγοράς, όπου όλες οι επιχειρήσεις θα απολαμβάνουν ίσο καθεστώς ενώπιον του νόμου και ίσες ευκαιρίες στην αγορά»(2).

Η Ελλάδα και η πείρα που μπορούμε να έχουμε

Στη χώρα μας οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ έχουν κάνει την επιλογή τους. Χωρίς καμία επιφύλαξη, συντάσσονται με το ΝΑΤΟ και ευθυγραμμίζονται πλήρως σε όσα οι ΗΠΑ κελεύουν. Δικαιολογούν κιόλας αυτήν την επιλογή σαν τη μοναδική δυνατή. Ξεχνούν τα διδάγματα της πιο πρόσφατης ιστορίας, όπου μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ απειλείται από άλλη χώρα της «συμμαχίας», όπου μια άλλη κυρίαρχη χώρα, η Κύπρος υπέστη στρατιωτική εισβολή και για πάνω από 48 χρόνια το βόρειο μέρος της τελεί υπό τουρκική κατοχή. Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, κι αυτό περνά αμάσητο από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, την ίδια στιγμή που είναι εξωφρενική η φιλοτουρκική πολιτική χωρών όπως η Αγγλία, η Γερμανία, η Ισπανία κ.λπ.

Η Ελλάδα σύρεται κυριολεκτικά να λάβει αντιρωσικές θέσεις και κυρώσεις, να κινείται δηλαδή ενάντια στα ίδια τα συμφέροντά της, τη στιγμή που τόσο η Τουρκία όσο και το Ισραήλ δεν χάλασαν καθόλου τις καλές τους σχέσεις με τη Ρωσία – παρόλο που η μεν Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, το δε Ισραήλ προπύργιο του Δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή.

Η χώρα μας βιώνει ένα διαρκές άδειασμα της κυριαρχίας της με τη μνημονιακή καθεστωτική ομηρεία, με τη μετατροπή της σε ορμητήριο ΝΑΤΟϊκών και αμερικάνικων βάσεων, με τα σύνορά της να έχουν τεθεί υπό τον έλεγχο δυνάμεων όπως η Frontex και το ΝΑΤΟ, με το γκριζάρισμα περιοχών της… Και τώρα θα συρθεί στην περίφημη «συνεκμετάλλευση» των υδρογονανθράκων με την Τουρκία, δηλαδή υπό την Τουρκία. Στο προσεχές ταξίδι του στις ΗΠΑ ο Μητσοτάκης θα λάβει στο χέρι τις «παραγγελιές» των Αμερικάνων «φίλων».

Στη βάση αυτής της πρόσφατης πείρας πρέπει να παλευτεί ο στόχος της ουδετερότητας της χώρας, της ενίσχυσης των βαθμών κυριαρχίας της σε όλα τα επίπεδα, της επίτευξης φιλικών σχέσεων με όλες τις χώρες που επιθυμούν καλές σχέσεις μαζί της, και το βάδισμα σε έναν δρόμο που να θέτει στο επίκεντρο τη διέξοδο και τη διάσωση της Ελλάδας (έστω ως μικρού καραβιού) στις μεγάλες φουρτούνες που έρχονται. Ο ρόλος της Πολιτικής και η σφυρηλάτηση μιας νέας Συνείδησης είναι υπεραναγκαίοι όροι.

(1) «Η Κούβα υποστηρίζει μια λύση που εγγυάται την ασφάλεια και την κυριαρχία όλων» (Δήλωση της Επαναστατικής Κυβέρνησης της Κούβας, 28/2/2022).
(2) Ομιλία του Κινέζου προέδρου στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός (18/1/2022). 

* Άρθρο σε συντετμημένη μορφή. Το πλήρες κείμενο θα αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Δρόμου (www.edromos.gr).

edromos.gr

YUVAL HARARI: «Πρόδρομος» κατάργησης της ελευθερίας μας; 

Από
anixneuseis
-
0

του Edouard Husson*  Courrier des stratèges

Για πολύ καιρό ο Klaus Schwab ήταν κάτι περισσότερο από έναν πιο φιλόδοξο Alain Minc**, με ένα πιο διεθνή και διευρυμένο κατάλογο διευθύνσεων. Και μετά, σταδιακά, ο διοργανωτής των συναντήσεων του Νταβός μετατράπηκε σε προφήτη των νέων καιρών. Διαμόρφωσε την ατζέντα για τη Μεγάλη Επανεκκίνηση. Ένας άνθρωπος σχετίζεται πολύ με αυτό: ο Yuval Noah Harari, συγγραφέας ενός από τα μπεστ σέλερ της τελευταίας δεκαετίας, του  Sapiens.  Όταν διαβάσουμε προσεκτικά, αυτό το δοκίμιο παγκόσμιας ιστορίας είναι μέτριο. Αλλά το σημαντικό είναι αλλού: ο Harari βρήκε τα λόγια για να κάνει τους εφευρέτες της Silicon Valley και τους διοργανωτές του Φόρουμ του Νταβός να πιστέψουν ότι ήταν «άνθρωποι-θεοί», οι αρχιτέκτονες μιας τόσο σημαντικής κοινωνικο-οικονομικής επανάστασης, εδώ και χιλιετίες. Την εποχή των Sapiens θα διαδέχονταν εκείνη του μεταανθρωπισμού και ο Klaus Schwab θα ήταν ο προφήτης της. Επιστροφή σε μια απάτη.

Το περίεργο και ανησυχητικό δεν είναι όσα σερβίρει ο ντεμέκ φιλόσοφος Harari αλλά, ότι στη σύμπασα «εκκλησία» της ενημέρωσης -εφημερίδες, τηλεοράσεις, ιστότοποι – έχει μόνιμο άμβωνα, απ’ όπου κηρύττει την κατάργηση της ελευθερίας μας…

Όταν αρχίζουμε να ανασυνθέτουμε  τη διαδρομή του Υ.Ν. Harari,  δεν μπορούμε παρά να πούμε: μπράβο στον καλλιτέχνη! Ομολογουμένως, αυτός ο καλός ιστορικός του Μεσαίωνα έχει γίνει, από ακαδημαϊκή άποψη, ένας κάπως ριψοκίνδυνος δοκιμιογράφος. Αλλά σήμερα, αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο είναι οι πληθωρικές δηλώσεις ως Μεγάλου Οραματιστή και λιγότερο το έργο του ως ιστορικού. Τρία βιβλία  – Sapiens, Homo Deus και 21 Lessons for the 21st Century – τον έχουν κάνει διάσημο μέσα σε δέκα χρόνια.

Η ανάγνωση του  Sapiens,  η παγκόσμια ιστορία που δίδασκε ο Harari το 2011 στους φοιτητές του και για την οποία έφτιαξε ένα βιβλίο, είναι πραγματικά πολύ βαρετό, όταν κάποιος έχει διαβάσει τις υπέροχες τοιχογραφίες Gombrich, Spengler, Toynbee, Braudel ή, πιο πρόσφατα,  Jared Diamond. Κι όμως, το βιβλίο έγινε μπεστ σέλερ από τη στιγμή που το σύστησε ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ, ο Μπιλ Γκέιτς, ο Μπαράκ Ομπάμα. Η ανάγνωσή του έχει γίνει  απαραίτητη  στο Silicon Valley ή στο Νταβός.

Από πού προήλθε αυτή η επιτυχία; Σίγουρα παίζει ρόλο o τύπος που διαμόρφωσε για τον εαυτό του o Harari. Ο άντρας είναι μαχητικός βίγκαν, ζει με την ομοφυλόφιλη σύντροφό του σε μια συνεταιριστική φάρμα και λέει ότι κάνει δύο ώρες διαλογισμό Vipassana κάθε μέρα. Ο YN Harari θα ταίριαζε απόλυτα σε ένα μυθιστόρημα του Houellebecq και μπορεί να φανταστούμε το υπερβολικό φορτίο που θα είχε ο μεγαλύτερος σύγχρονος Γάλλος μυθιστοριογράφος. Αλλά μην γελιέστε: Ο Harari καθησυχάζει τις δυτικές ελίτ αφού ενσαρκώνει ένα είδος ιδανικού τύπου του φωτισμένου ανθρώπου των αρχών του 21ου αιώνα.

Ωστόσο, όταν οι «μαστόροι» της Μεγάλης Επανεκκίνησης άρχισαν να τον προωθούν, ο χαρακτήρας του Harari ήταν ακόμα σε μεγάλο βαθμό άγνωστος. Αν έγινε ό,τι έγινε είναι γιατί αυτό που έγραψε ευχαριστεί! Ο Harari είπε στις παγκοσμιοποιημένες ελίτ αυτό που ήθελαν να ακούσουν. Όλα συνδέονται με ένα «ταυτόχρονα»: η ανθρώπινη ελευθερία δεν υπάρχει, αλλά ο μύθος του φιλελευθερισμού είναι χρήσιμος γιατί επιτρέπει στις ελίτ του ανοιχτού κόσμου να επιφέρουν τη νέα, γιγαντιαία επανάσταση, αυτή της «Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης», του Διαδικτύου των Πραγμάτων και σύντομα το Διαδίκτυο των Σωμάτων όπου θα έχουμε εμφυτευμένα τσιπ και αισθητήρες .

Σε μια αξιοσημείωτη ανάλυση που δημοσιεύτηκε στη Haaretz, ο Danny Gutwein επισημαίνει ότι ο Harari ασχολείται με όλο και λιγότερη ιστορία και όλο και περισσότερο  αμφίβολη μελλοντολογία, αλλά έχει το πλεονέκτημα ότι «αντιμετωπίζει την κρίση της φιλελεύθερης δημοκρατίας, την οποία [ο συγγραφέας] θεωρεί τον βέλτιστο τύπο για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του σύγχρονου κόσμου. Εντοπίζει τις απαρχές της κρίσης στο ιδεολογικό επίπεδο. Ο λαϊκισμός θριάμβευσε επειδή η «φιλελεύθερη ιστορία» έχασε την αξιοπιστία της στον απόηχο της οικονομικής κρίσης του 2008, έχοντας ήδη αποτύχει να δώσει «προφανείς απαντήσεις» στους παγκόσμιους κινδύνους που θέτει η πυρηνική απειλή, η υπερθέρμανση του πλανήτη και η τεχνολογική καινοτομία. Για να ανακτήσουν οι φιλελεύθερες ελίτ την εξουσία, ο Harari λέει ότι πρέπει να δημιουργήσουν «μια ενημερωμένη ιστορία για τον κόσμο“. Καθώς είναι ανίκανες να το κάνουν, αναλαμβάνει τον ρόλο του ιδεολόγου τους και προσφέρει στα «Μαθήματα» μια ενημερωμένη εκδοχή της φιλελεύθερης ιστορίας βασισμένη στη «μυθολογία των Sapiens». Ο λαϊκισμός αποτελεί κίνδυνο για το μέλλον του κόσμου επειδή ενθαρρύνει «νοσταλγικές φαντασιώσεις», πυροδοτεί την εθνικιστική απόσχιση και υπονομεύει τη διεθνή συνεργασία, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για την αντιμετώπιση των παγκόσμιων προκλήσεων του 21ου αιώνα. Ως εκ τούτου, ο Harari πιστεύει ότι «στο τέλος, η ανθρωπότητα δεν θα εγκαταλείψει τη φιλελεύθερη ιστορία, γιατί δεν έχει εναλλακτική. Οι άνθρωποι μπορούν να δώσουν στο σύστημα μια θυμωμένη κλωτσιά στο στομάχι, αλλά, επειδή δεν έχουν πού αλλού να πάνε, τελικά θα επιστρέψουν ».

Η ελευθερία είναι επικίνδυνη!

Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στον  Guardian τον Σεπτέμβριο του 2018, με τίτλο «ο μύθος της ελευθερίας», ο Harari είχε βγάλει τη μάσκα:

« Οι άνθρωποι έχουν σίγουρα θέληση – αλλά δεν είναι ελεύθερη. Δεν μπορείτε να αποφασίζετε ποιες επιθυμίες έχετε. Δεν αποφασίζετε να είσαι εσωστρεφείς ή εξωστρεφείς, χαλαροί ή ανήσυχοι, γκέι ή ετεροφυλόφιλοι. Οι άνθρωποι κάνουν επιλογές – αλλά δεν είναι ποτέ ανεξάρτητες επιλογές. Κάθε επιλογή εξαρτάται από έναν μεγάλο αριθμό βιολογικών, κοινωνικών και προσωπικών συνθηκών που δεν μπορείτε να καθορίσετε μόνοι σας. Μπορώ να επιλέξω τι θα φάω, ποιον θα παντρευτώ και ποιον θα ψηφίσω, αλλά αυτές οι επιλογές καθορίζονται εν μέρει από τα γονίδιά μου, τη βιοχημεία μου, το φύλο μου, το οικογενειακό μου υπόβαθρο, την εθνική μου κουλτούρα κ.λπ.

Αν και η «ελεύθερη βούληση» ήταν πάντα ένας μύθος, ήταν χρήσιμη στους προηγούμενους αιώνες. Ενθάρρυνε τους ανθρώπους που έπρεπε να πολεμήσουν ενάντια στην Ιερά Εξέταση, το θείο δικαίωμα των βασιλιάδων, την KGB και το KKKίνας. Ο μύθος είχε επίσης μικρό κόστος. Το 1776 ή το 1945, ήταν σχετικά μικρή ζημιά αν πιστεύεις ότι τα συναισθήματα και οι επιλογές σου ήταν προϊόν κάποιας «ελεύθερης βούλησης» και όχι αποτέλεσμα βιοχημείας και νευρολογίας. 

Αλλά σήμερα, η πίστη στην «ελεύθερη βούληση» γίνεται ξαφνικά επικίνδυνη. Εάν οι κυβερνήσεις και οι εταιρείες καταφέρουν να χακάρουν το ανθρώπινο ζώο, οι πιο εύκολοι άνθρωποι για χειραγώγηση θα είναι αυτοί που πιστεύουν στην ελεύθερη βούληση.

Ο άνθρωπος είναι…ζώο!

Η επιτυχής εισβολή στη ζωή των ανθρώπων απαιτεί δύο πράγματα: καλή κατανόηση της βιολογίας και πολλή υπολογιστική ισχύ. Η Ιερά Εξέταση και η KGB δεν είχαν αυτή τη γνώση και αυτή τη δύναμη. Σύντομα όμως οι εταιρείες και οι κυβερνήσεις μπορεί να έχουν και τα δύο, και μόλις μπορέσουν να εισβάλλουν στη ζωή σας, όχι μόνο θα μπορούν να προβλέψουν τις επιλογές σας, αλλά και να αναδιατάξουν τα συναισθήματά σας. Για να γίνει αυτό, οι εταιρείες και οι κυβερνήσεις δεν θα χρειαστεί να σας γνωρίζουν τέλεια. Είναι αδύνατο. Απλώς πρέπει να σε γνωρίσουν λίγο καλύτερα από ό,τι ξέρεις εσύ τον εαυτό σου. Και δεν είναι αδύνατο, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον εαυτό τους πολύ καλά.

Ο φιλελευθερισμός έχει αναπτύξει ένα εντυπωσιακό οπλοστάσιο επιχειρημάτων και θεσμών για την υπεράσπιση των ατομικών ελευθεριών ενάντια στις εξωτερικές επιθέσεις καταπιεστικών κυβερνήσεων και φανατικών θρησκειών, αλλά είναι απροετοίμαστος για μια κατάσταση όπου η ατομική ελευθερία ανατρέπεται από το εσωτερικό και όπου οι ίδιες οι έννοιες «ατομικότης». και η «ελευθερία» δεν έχει πλέον πολύ νόημα. Για να επιβιώσουμε και να ευδοκιμήσουμε στον 21ο αιώνα, πρέπει να εγκαταλείψουμε την αφελή άποψη του ανθρώπου ως ελεύθερου ατόμου –μια άποψη που κληρονομήθηκε τόσο από τη χριστιανική θεολογία όσο και από τον σύγχρονο Διαφωτισμό– και να αποδεχτούμε αυτό που πραγματικά είναι ο άνθρωπος: ένα ζώο***. Πρέπει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας καλύτερα

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να μάθετε να γνωρίζετε τις αδυναμίες σας. Είναι τα κύρια εργαλεία όσων προσπαθούν να σας βλάψουν. Οι υπολογιστές παραβιάζονται από προϋπάρχουσες ελαττωματικές γραμμές κώδικα. Οι άνθρωποι παραβιάζονται από προϋπάρχοντες φόβους, μίση, προκαταλήψεις και πόθους. Οι «εισβολείς» δεν μπορούν να δημιουργήσουν φόβο ή μίσος από τον αέρα. Αλλά όταν ανακαλύπτουν τι φοβούνται και μισούν ήδη οι άνθρωποι, είναι εύκολο να πατήσουν τα κατάλληλα συναισθηματικά κουμπιά και να προκαλέσουν ακόμη μεγαλύτερη οργή.

Εάν οι άνθρωποι δεν μπορούν να γνωρίζονται από τα μέσα που χειρίζονται, ίσως η τεχνολογία που χρησιμοποιούν οι «εισβολείς» μπορεί να κλαπεί και να χρησιμοποιηθεί για την προστασία μας. Ακριβώς όπως ο υπολογιστής σας διαθέτει ένα πρόγραμμα προστασίας από ιούς που εντοπίζει κακόβουλο λογισμικό, ίσως χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα προστασίας από ιούς για τον εγκέφαλο. Η σύντροφός σας τεχνητή νοημοσύνη θα μάθει από την εμπειρία τι έχετε ιδιαίτερη αδυναμία – είτε πρόκειται για διασκεδαστικά βίντεο με γάτες είτε για εξοργιστικές ιστορίες με τον Τραμπ – και θα τους αποκλείσει για λογαριασμό σας ».

Εισβολή στο ανθρώπινο σώμα!..

 «Η Ιερά Εξέταση και η KGB δεν είχαν αυτή τη γνώση και αυτή τη δύναμη [βιολολογία και υπολογιστές]. Σύντομα όμως οι εταιρείες και οι κυβερνήσεις μπορεί να έχουν και τα δύο, και μόλις μπορέσουν να εισβάλλουν στη ζωή σας, όχι μόνο θα μπορούν να προβλέψουν τις επιλογές σας, αλλά και να αναδιατάξουν τα συναισθήματά σας». Αυτός είναι ο αυριανός κόσμος που οραματίζεται o Harari…

Ολα τα «καλά» μαζεμένα: η άρνηση της ελευθερίας – ενάντια σε 30 αιώνες ιουδαιοχριστιανικού πολιτισμού. Η άρνηση της σύγχρονης δημοκρατίας αφού θα είναι αδύνατο να αντισταθεί κανείς στην χειραγώγηση δεδομένων από κυβερνήσεις και διεθνικές εταιρείες. Αλλά και η πρόταση να εμπιστευτούμε τον εγκέφαλό μας και τα συναισθήματά μας σε μια φωτισμένη ελίτ και τεχνικούς χειραγώγησης των ατόμων, αλλά, για το καλό μας αυτή τη φορά.

Ο Leo Hohnmann  είχε την καλή ιδέα να βάλει δύο βίντεο παράλληλα: το ένα με διάφορες παρεμβάσεις του Yuval Noah Hariri, οι οποίες βασικά επαναλαμβάνουν το επιχείρημα του άρθρου του Guardian αλλά χωρίς καμία ρητορική προφύλαξη. Και το άλλο, όπου βλέπουμε τον Klaus Schwab να εξηγεί  πώς θα εισβάλουμε στο ανθρώπινο σώμα  με τεχνολογικά εμφυτεύματα για να το ελέγξουμε. Ο παραλληλισμός μεταξύ των δύο επιχειρημάτων είναι εντυπωσιακός, ειδικά στον τρόπο με τον οποίο οι δύο ομιλητές, ο Μεγάλος Επανεκκινητής και ο γκουρού του, χρησιμοποιούν το επιχείρημα της κρίσης COVID ως μια μοναδική ευκαιρία, την οποία πρέπει να αρπάξουμε για να ξεκινήσει η στροφή προς την ελεγχόμενη ανθρωπότητα .

Ο δάσκαλός μου Claude Tresmontant ξεκινούσε  συχνά τα μαθήματά του υπενθυμίζοντάς μας ότι οι μεγάλες καταστροφές της ανθρωπότητας ξεκινούν με μια καταστροφή στον τομέα των ιδεών. Θα υπήρχε φασισμός και κομμουνισμός χωρίς τη λατρεία του κράτους που ενστάλαξε ο Χέγκελ στους Ευρωπαίους της εποχής του; Λοιπόν, στην περίπτωσή μας αυτό συμβαίνει: όσο μέτρια και αν είναι η διανοητική του κατασκευή, ο Yuval Noah Harari σίγουρα έσπρωξε τον Klaus Schwab στην ιδεολογική τρέλα και στην επιθυμία να μεταμορφώσει τον κόσμο, πιο απλά να τον ερμηνεύσει. Ακριβώς τη στιγμή που ο Μπλόφελντ**** του Νταβός δεχόταν χτυπήματα από το Brexit και τη νίκη του Τραμπ – το ξύπνημα των λαών για την ελευθερία τους – ήλθε ο Harari και του ψιθύρισε στο αυτί λόγια παρηγορητικά, φαινομενικά λαμπερά.

Ο Harari είναι εκπρόσωπος του σύγχρονου ακαδημαϊκού ρεύματος στις κοινωνικές επιστήμες: είναι απλώς ένας ημιμαθής που ασπάζεται την τελευταία ιδεολογία του συρμού. Οι ημιμαθείς και οι ιδεολόγοι, σύμμαχοι αυτής που ο David Rothkopf αποκαλεί  «η υπερτάξη», έχουν εφαρμόσει την καταστροφική διαχείριση του COVID-19, με μέγιστο καταναγκασμό και λανθασμένα εμβόλια, με βάση ανεπαρκώς ελεγμένες διαδικασίες, τόσο επικίνδυνα όσο και αναποτελεσματικά. Ο Harari είναι πολύ επιτυχημένος μεταξύ των ελίτ της παγκοσμιοποίησης επειδή τις ωραιοποιεί. Στην πραγματικότητα είναι η εικόνα τους, πνευματικά μέτριος και ελευθεροκτόνος. Στον διεθνή «κύκλο του λόγου», ο Harari ήρθε να καθησυχάσει, όταν ο Νάιτζελ Φάρατζ, ο Ντόναλντ Τραμπ ή τα Κίτρινα Γιλέκα ταρακούνησαν τη στασιμότητα. Θα συμφωνήσουμε να καταγγείλουμε αυτόν που αντιπροσωπεύει αυτή την ασυγχώρητη «αμαρτία κατά του Πνεύματος»  – να θέσει τη νοημοσύνη στην υπηρεσία της κατάχρησης εξουσίας και της καταπάτησης της δικαιοσύνης. Δεν αρκεί όμως να καταγγέλλουμε, χρειάζεται να επισημαίνουμε, να αναιρούμε, να ενημερώνουμε. Ο αγώνας κατά του απατεώνα μόλις ξεκίνησε.

*Πολυγραφότατος καθηγητής (γεν. 1969) σύγχρονης ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Πικαρδίας και από το 2018 στο Πανεπιστήμιο του Σερζύ-Ποντουάζ, όπου διευθύνει το Ινστιτούτο Γαλλο-γερμανικών σχέσεων. Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, γενικος διευθυντής του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Πανεπιστημίου.

**Πολιτικος σύμβουλος (γεν. 1949) δοκιμιογράφος και διευθυντής επιχείρησης. Συμμετέχει επίσης στο ΔΣ των εταιρειών Prisa, CaixaBank, Fnac, Poweo Direct Énergie, Ingenico et Yves Saint Laurent.

***Επαναλαμβάνεται εδώ η βασική θέση του Διαφωτισμού από την οποία προήλθαν ο ναζισμός και ο κομμουνισμός: «ένα δίποδο ζώο καλούμενο άνθρωπος» (Βολταίρος στη Κα Ντεφάντ, 10 Απρ. 1772). «δίποδα καλούμενα άνθρωποι· δίποδες αφίδες που καλούνται άνθρωποι» (Ντιντερώ στη Σοφία Βολάν, 25 Ιουλ. 1762) ή «το δίποδο ζώο που φέρει το όνομα άνθρωπος» ( Ντιντερώ στην Κα Μώ (; ), καλοκαίρι 1769) «Στο ανθρώπινο είδος μπορούν να ανήκουν πλάσματα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους: ο άνθρωπος, το άλογο ή ο σκύλος» (Χόλμπαχ Η Κοινή Λογική, 1772).

****Φανταστικός και κακός χαρακτήρας του Ιαν Φλέμινγκ από τη σειρά μυθιστορημάτων και ταινιών του Τζέιμς Μποντ. Εγκληματικός εγκέφαλος – επικεφαλής της παγκόσμιας εγκληματικής οργάνωσης Specter – έχει φιλοδοξίες παγκόσμιας κυριαρχίας.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://artofuss.blog/2022/05/10/yuval-noah-harari-le-gourou-liberticide-qui-chuchote-a-loreille-de-klaus-schwab/

Γιώργος Τσερτεκίδης: «Κανιβαλίζοντας» τις Ρούλες: Cui bono?

Από
anixneuseis
-
0

του Γιώργου Τσερτεκίδη*

Κάθε τόσο, στην εν Ελλάδι δημόσια σφαίρα, εύκολα παρατηρείται η επανάληψη ενός συγκεκριμένου μοτίβου. Κάποια είδηση, συνήθως κάποια εγκληματική πράξη που αξίζει κοινωνική απαξία και προκαλεί αποτροπιασμό έρχεται στην επιφάνεια. Η πλέον πρόσφατη είναι αυτή της Πάτρας, γι’ αυτό και ο τίτλος, αλλά το μιντιακό μοτίβο δε διαφοροποιείται ιδιαιτέρως.

Τα μέσα ορμούν στο θέμα, το ξεχειλώνουν, το εξαντλούν, δίνουν βήμα σε ειδικούς, σε «ειδικούς», στο γείτονα, στη γειτόνισσα, στον περιπτερά της γειτονιάς, στη μανάβισσα της γειτονιάς κοκ. Ο/η θύτης όσο περνούν οι ημέρες, παραδίδεται κλιμακωτά και σχεδόν τελετουργικά στον μιντιακό βωμό. Εκεί, οι τηλεπαρουσιάστριες και οι τηλεπαρουσιαστές οι οποίοι ελέω διευθυντών ειδήσεων θέτουν την ατζέντα και αποφασίζουν για ποιο θέμα και πώς ακριβώς θα ενημερωθεί η Ελληνίδα και ο Έλληνας τηλεθεατής ή αντιστοίχως οι διαχειριστές των διαδικτυακών και εναλλακτικών μέσων ενημέρωσης «σφάζουν» την persona και παραδίδουν τις «σάρκες» της στο πλήθος που εξουθενωμένο από την κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα που βιώνει χρειάζεται κάπου να εκτονωθεί.

Αυτό το σημείο χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Ο πληθωρισμός καλπάζει, το κόστος ζωής εκτοξεύεται, η φτώχεια θεριεύει, η ενεργειακή κρίση είναι μια πραγματικότητα και ο κίνδυνος επισιτιστικής κρίσης πλανάται πάνω από την Ευρώπη, με τρόπο πρωτόγνωρο μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα προβλήματα όμως που απασχολούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και για τα οποία φροντίζουν με τόση επιμέλεια να κρατούν το κοινό ενημερωμένο, φυσικά και έχουν τη σημασία τους, αλλά σίγουρα δεν αφορούν την ουσία της κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας που αφορά όλες και όλους.

Ένα καλό με τα μέσα μαζικής επικοινωνίας είναι ότι είναι ιδιωτικά και άρα όχι κρατικά ελεγχόμενα. Ένα κακό με τα μέσα μαζικής επικοινωνίας είναι ότι είναι ιδιωτικά και άρα κερδοσκοπικού χαρακτήρα στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς. Όπως όλες οι επιχειρήσεις, λοιπόν, στην ελεύθερη αγορά, έτσι και τα ΜΜΕ έχουν ιδιοκτήτες ή ομάδες ιδιοκτητών με πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα και πολύ συγκεκριμένες σχέσεις (ή/και συναλλαγές;) με τις εκάστοτε οικονομικές και πολιτικές ελίτ.

Ένα καίριο ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι: Cui bono? (=ποιος ωφελείται;)

 

*Τσερτεκίδης Γεώργιος

Υπ. Δρ. Κοινωνικών Επιστημών

Πολιτικός Επιστήμων

YouTube-FaceBook: Γιώργος Τσερτεκίδης

1...1,9751,9761,977...3,041Σελίδα 1,976 από 3,041