Αρχές Οκτωβρίου του 2013 παρουσιάσθηκε το βιβλίο της Κατερίνας Βελλίδη:”Ήταν βαρύς ο χειμώνς που γεννήθηκα”. Περιγράφει την πολυτάραχη ζωή της και την ιστορία του μυθικού συγκροτήματος. Στο πάνελ βρισκόμουν και εγώ. Σήμερα, 19 Μαίου 2022 η Κατερίνα Βελλίδη “έφυγε” απο τη ζωή. Αξίζει μια αναφορά στον πολυτάραχο βίο της.

Π.Σ.

Κυρίες και κύριοι, αν λάβω υπόψη μου την απόφανση της Κατερίνας Βελλίδη στο βιβλίο της που παρουσιάζουμε σήμερα: «Τώρα πια δεν είμαι πλούσια αλλά είμαι ελεύθερη» θα μπορούσα να συμπεράνω πως η ζωή της ως σήμερα παρά τις δυσκολίες είχε μια αίσια κατάληξη. Συνεπώς, δικαιούμαι να πω πως αντί για τον τίτλο, «Ήταν βαρύς ο χειμώνας που γεννήθηκα» θα προτιμούσα να διαβάσω ως τίτλο «Μια ζωή σαν παραμύθι». Και αυτό γιατί τα παραμύθια έχουν συνήθως ένα happy end.

Αν πάλι η εκτίμησή μου με γελάει τότε τα πράγματα είναι βαριά και δύσκολα.

Δεν πρόκειται απλώς περί ενός βαρύ χειμώνα αλλά περί μιας τραγωδίας.

Αυτό που βίωσα εγώ ως εργαζόμενος στο συγκρότημα Βελλίδη επι μία εικοσαετία είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας τραγωδίας όπως την διδαχθήκαμε.

Θα μου πείτε από τις τραγωδίες εξάγεται ένα ηθικό συμπέρασμα. Ποιο είναι στην περίπτωσή μας; Ποια είναι η σπουδή που έκανε η μοίρα ως συγγραφέας;

Οι ανθρώπινες σχέσεις. Η άνοδος και η πτώση του ανθρώπου. Από όλες τις πλευρές.

Διαβάζοντας το βιβλίο, ο αναγνώστης που καλείται να πει δύο λόγια ως παρουσίαση, έχει πολλές επιλογές για το που να εστιάσει.

Η ακμή και η παρακμή μιας αυτοκρατορίας, ο υποκειμενικός παράγοντας στην ιστορία, τα ποντίκια και πως λειτουργούν υπογείως. Και άλλες πολλές.

Το βιβλίο κυρίες και κύριοι είναι μια αφήγηση ζωής της Κατερίνας Βελλίδη με τρόπο που δεν σε αφήνει να ησυχάσεις παρά μόνο αν διαβάσεις και την τελευταία αράδα.

Ίσως γιατί είναι ο πόνος και το παράπονο μιας ζωής, ίσως διότι μπορεί να έχει λογοτεχνικό ταλέντο η κ. Βελλίδη, δεν το γνωρίζω. Αλλά νομίζω πως δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία.

Η οπτική γωνία της αφήγησης είναι η οπτική γωνία ενός πρωταγωνιστή των γεγονότων που εξιστορούνται. Γεγονότων που έχουν και το προσωπικό στοιχείο αλλά και το στοιχείο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Και όλα αυτά ειδωμένα με τα μάτια ενός ανθρώπου που δεν θέλει να πιστέψει πως ο κόσμος άλλαξε και ο ρομαντισμός αποτελεί τάση του παρελθόντος.

Αυτός ο ρομαντισμός που σε στιγμές αυτοκριτικής στο βιβλίο η κ. Βελλίδη ομολογεί πως σε επιχειρηματικό επίπεδο την έβλαψε.

Αλλά αυτός ο ρομαντισμός κυρίες και κύριοι, και ο τρόπος που επέβαλε στην Κατερίνα Βελλίδη να συμπεριφερθεί ως επιχειρηματίας είναι που μας κάνει όλους εμάς να την συμπαθούμε και να βρισκόμαστε εδώ σήμερα.

Κυρίες και κύριοι, συμφωνώ απολύτως με την κ. Βελλίδη ότι στην κρισιμότερη στιγμή που πέρασε ως διευθύντρια του συγκροτήματος Βελλίδη, έπεσε θύμα πολιτικής σκοπιμότητας.

Το λέει ρητά η ίδια, το πιστεύω απολύτως και εγώ και έχω λόγους γι αυτό.

Ο κ. Σημίτης προσωπικά και οι άνθρωποι που του υπαγόρευαν πολιτική είχαν προγράψει την κ. Βελλίδη και είχαν αποφασίσει τον επιχειρηματικό της θάνατο. Γιατί; Είναι ένα ερώτημα. Ίσως να παραμένει ένα ερώτημα για όσους αναζητούν βαθύτερες αιτίες. Αλλά για μένα η απάντηση που δίνει η κ. Βελλίδη αρκεί. Την προδιέγραψαν διότι ήταν φίλη του Ανδρέα Παπανδρέου. Και προδιαγράφηκε από τον διάδοχό του στο κόμμα που ο Ανδρέας ίδρυσε.

Ο κ. Σημίτης μισούσε θανάσιμα ό,τι είχε σχέση με τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Αυτό το γνώριζα εξ ιδίας πείρας.

Αλλά η εκτίμησή μου επιβεβαιώνεται από την εξιστόρηση της κ. Βελλίδη.

«Δεν υπάρχει πολιτική βούληση κ,. Βελλίδη» ήταν η απάντηση του διοικητή της Εθνικής του Θόδωρου Καρατζά στο ερώτημά γιατί δεν βρίσκουμε μια λύση κ. διοικητά. Και αυτό τα λέει όλα.

Και συνεχίζει: «Όταν ζήτησα εκείνη την εποχή να δω το Σημίτη δεν δέχτηκε να με συναντήσει».

Ο κ. Σημίτης, θα προσέθετα εγώ, είχε δεσμεύσεις αλλού. Και αυτές οι δεσμεύσεις δεν του επέτρεπαν να βοηθήσει με νομιμότατο τρόπο τη διάσωση ενός εκ των πλέον ιστορικών συγκροτημάτων της χώρας.

Μια νέα γενιά νεόπλουτων εκδοτών εισήρχετο στο εκδοτικό στερέωμα, νεόπλουτων όχι τόσο διότι τότε επλούτισαν αλλά νεόπλουτων ως φορέων ιδεολογίας.

Ο νεοπλουτισμός είναι αντίληψη διαφορετική από την παραδοσιακή αστική αντίληψη περί επιχείρησης και κέρδους.

Και αυτοί οι νεόπλουτοι εκδότες, που δεν ήταν μόνο εκδότες αλλά και άλλου είδους επιχειρηματίες, είχαν συγκεκριμένα συμφέροντα πέραν των εκδοτικών. Τα εκδοτικά τους συμφέροντα υπόκειντο στα ευρύτερα. Χρησιμοποιούσαν τις εκδόσεις τους για άλλου είδους επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Η κυριαρχία αυτής της νεοπλουτίστικης αντίληψης οδήγησε τη χώρα στα σημερινά της αδιέξοδα. Διότι υπήρξε πλούτος χωρίς παιδεία και αρχές. Και αυτός είναι ο χειρότερος συνδυασμός.

Η Κατερίνα Βελλίδη ήταν αντιθέτως μια από τις τελευταίες γόνους παραδοσιακής εκδοτικής οικογένειας. Η οποία διατηρούσε μεν την εκδοτική της επιχείρηση, έβλεπε όμως τα πράγματα διαφορετικά. Ήταν μακράν των αντιλήψεων αυτού του είδους των εκδοτών η άσκηση εκβιασμών για απτό οικονομικό όφελος. Μπορεί οι παραδοσιακοί εκδότες να ασκούσαν πολιτικού χαρακτήρα πιέσεις, και αυτό είναι γνωστό, αλλά οι πιέσεις αυτές ήταν στο πλαίσιο ενός ευρύτερου πολιτικού παιχνιδιού. Δεν ήταν πιέσεις του είδους:  «δώσμου το έργο διαφορετικά θα σε εξαφανίσω πολιτικά».

Τα παραδοσιακά συγκροτήματα ή μάλλον οι παραδοσιακοί εκδότες ήταν εμπόδιο στην ανέλιξη αυτής της νέας τάξης. Και έπρεπε, να εξαφανισθούν.

Η κ. Βελλίδη υπήρξε θύμα μιας τέτοιας πολιτικής η οποία εκφράστηκε από τον κ. Σημίτη.

Δεν μιλάω τυχαία. Ήμουν τότε συνδικαλιστής. Αλλά από εκείνους τους συνδικαλιστές που εκτιμούσαν πως το συγκρότημα έπρεπε να σωθεί με την ιδιοκτησία που είχε διότι ο κόσμος την είχε δοκιμάσει, τη γνώριζε και την εκτιμούσε αυτήν την ιδιοκτησία.

Η άλλη τάση έλεγε πως έπρεπε η εφημερίδα να περάσει σε εκκαθάριση. Και επειδή, όπως σωστά επισημαίνει και η κ. Βελλίδη, η δεύτερη αυτή τάση είχε επαφές και ερείσματα και έξω από τον χώρο των μέσων, επικράτησε.

Είναι ακριβής η περιγραφή που κάνει η κ. Βελλίδη για την περίοδο της κρίσης. Την έζησα όχι ως απλός εργαζόμενος αλλά όπως σας είπα δραστηριοποιούμενος συνδικαλιστικά.

Με αυτήν την ιδιότητα και μετά από απόφαση της συνέλευσης των συναδέλφων μου είχα συναντηθεί και μαζί της. Δεν το αναφέρει στο βιβλίο αλλά μου είχε προτείνει να κρατήσει τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, κάτι απολύτως λογικό, και να μας μεταβιβάσει τη διαχείριση της επιχείρησης, αν πιστεύαμε πως είχαμε τρόπο να ξεπεράσουμε την κρίση. Βρήκα λογική την πρόταση αλλά συνάντησα τείχος από την άλλη πλευρά.

Ήθελαν την υπογραφή της και την παραίτησή της από κάθε δικαίωμα

Η απόφαση για την εξόντωσή της, όπως λέει και η ίδια, ήταν ειλημμένη.

Το άλλο που θα ήθελα να επισημάνω είναι η αχαριστία. Κάτι που όλοι μας το λέμε και το γνωρίζουμε αλλά όταν έρχεται η ώρα το ξεχνάμε. Και όταν μιλώ για αχαριστία στην πρώτη αυτή προσέγγιση δεν εννοώ των διαφόρων τρίτων που με τρόπους που γνωρίζουν καλά πλησίασαν την Κατερίνα Βελλίδη και την εγκατέλειψαν όπως τα ποντίκια το σκάφος όταν βυθίζεται.

Εννοώ την αχαριστία ακόμη και πολιτικών που ευεργετήθηκαν τα μάλλα από το συγκρότημα.

Με ρητό τρόπο η κ. Βελλίδη, εκτός από τον κ. Σημίτη, αναφέρεται στην περίπτωση και του κ. Κώστα Καραμανλή, του προηγούμενου πρωθυπουργού. Περιγράφει πως την επισκέφθηκε με τον πατέρα του και της ζήτησαν βοήθεια, πως την παρείχε αφειδώς και πως την εγκατέλειψε όταν τον είχε ανάγκη. Και όλα αυτά από τον γόνο μιας πολιτικής οικογένειας που διατηρούσε φιλικότατες σχέσεις με την οικογένεια της κ. Βελλίδη και κυρίως τον πατέρα της. Εξαιρεί, βεβαίως, τον πατριάρχη της οικογένειας, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Εκεί που θα σταθώ κριτικός απέναντι στην κ. Βελλίδη δεν είναι ο διάχυτος ρομαντισμός της, διότι μου αρέσουν οι ρομαντικοί άνθρωποι, είναι ίσως το άλας της γής, αλλά η ψευδαίσθησή της ότι η πολιτική ηγεσία δεν θα εγκατέλειπε στην τύχη του το συγκρότημα διότι πίστευε στον εθνικό του ρόλο. Λάθος μεγάλο.

Φοβάμαι πως από την εποχή Σημίτη η Ελλάδα εισήλθε στον αστερισμό της αποδόμησης και ίσως μια αντιαποδομητική στάση της ίδιας και των εφημερίδων της να ήταν μια από τις αιτίες που η πολιτική ηγεσία την εγκατέλειψε.

Αυτοκριτικά στέκεται και η ίδια στο  γεγονός ότι δεν προχώρησε στη λειτουργία ενός δικού της τηλεοπτικού σταθμού, παρόλο που είχε τη σχετική άδεια, που θα της έδινε δύναμη τη στιγμή που η δύναμη των εφημερίδων απομειωνόταν.

Αυτοκρατορία

Είχε ένα όνομα και μια γοητεία αυτή η οικογένεια και η εφημερίδα που εξέδιδε.

Όσο και αν σας φαίνεται παράξενο στην επαρχία όπου μεγάλωσα εγώ τα δύσκολα χρόνια των αρχών της δεκαετίας του ’60 ήθελε κάποια αποφασιστικότητα να αγοράσεις «Μακεδονία». Ήταν, όμως, μια εφημερίδα με κύρος το οποίο επηύξανε η παρουσία και η δημόσια δραστηριότητα του Γιάννη Βελλίδη, την προσωπικότητα του οποίου περιγράφει πολύ χαρακτηριστικά η κ. Βελλίδη  στο βιβλίο της.

Ο παππούς μου ήταν καθημερινός αναγνώστης της εφημερίδας και η ταπεινότης μου από εκεί άρχισε να συλλαβίζει τα πρώτα γράμματα σε μια προσπάθεια που έκαναν οι γονείς μου να μου μάθουν να διαβάζω.

Γι αυτούς και άλλους λόγους είχαμε έναν ιδιαίτερο σεβασμό στην εφημερίδα αυτή ως θεσμό κυρίως. Και ένοιωθα ένα δέος όταν τύχη αγαθή, μου δόθηκε η δυνατότητα να εργαστώ στην αδελφή εφημερίδα της, τη «Θεσσαλονίκη». Τα δικά μου χαρακτηριστικά ως δημοσιογράφου, ταίριαζαν περισσότερο στα στοιχεία που συγκροτούσαν τη «Θεσσαλονίκη».

Άρχισα να εργάζομαι λίγο πριν τις χριστουγεννιάτικες γιορτές του 1977. Είχα  την τύχη να συναντήσω στους εργασιακούς χώρους, κάποιες ελάχιστες φορές το Γιάννη Βελλίδη. Και μόνο η παρουσία του πρόδιδε έναν άρχοντα. Φαντάζεστε αν προστεθεί και η φήμη που τον συνόδευε.

Θεσσαλονίκη  

Η κ. Βελλίδη αρχίζει την εξιστόρησή της με μια αναφορά στη Θεσσαλονίκη, την πόλη εννοώ.

«Είχε μια ατμόσφαιρα άλλη αυτή η πόλη-γράφει. Ακόμη και ο αέρας που ανέπνεες ήταν διαφορετικός! Όπου και να γυρνούσες τα μάτια σου αντίκριζες όμορφες εικόνες».

Με μελαγχολία διαπιστώνει σήμερα πως «χάθηκε σιγά σιγά το παραδοσιακό χρώμα της πόλης, χάθηκε και η γαλήνια ομορφιά της».

Γέννημα θρέμμα της εφημερίδας η Κατερίνα Βελλίδη και ας έζησε μακριά της αρκετά χρόνια. Έχει τη σφραγίδα αυτής της σχέσης της με τον τύπο.. Όταν ήταν σε ηλικία επτά ετών την εποχή που πρωτοπήγε στο σχολείο αρρώστησε βαριά. Η αιτία της αρρώστιας της ήταν το αντιμόνιο. Είχε πάθει μολυβδίαση διότι έμενε στο κτίριο της εφημερίδας στην Τσιμισκή. Η μολυβδίαση ήταν γνωστή ως αρρώστια των τυπογράφων.

Γενεαλογικό δένδρο.

Η αναφορά της στο γενεαλογικό δέντρο της οικογένεια έχει ενδιαφέρον διότι οδηγεί τον αναγνώστη στις ρίζες μιας οικογένειας που συμμετείχε και ως ένα βαθμό επηρέασε σημαντικά τις εξελίξεις από τα τέλη του 19^ου αιώνα ως τις μέρες μας.

Το ύφος της αφήγησης κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, το οποίο ενδιαφέρον κορυφώνεται στις αμέσως επόμενες σελίδες όπου γίνεται αναφορά στη μητέρα της.

Η μητέρα της κ. Βελλίδη είναι κεντρικό πρόσωπο όχι μόνο στο βιβλίο, ή μάλλον είναι κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου γιατί υπήρξε κεντρικό πρόσωπο της ζωής της οικογένειας.

Για λόγους που περιγράφονται στο βιβλίο οι σχέσεις μάνας και κόρης αλλά και μάνας και πατέρα ήταν ιδιόμορφες και αυτή η ιδιομορφία δίνει κάτι διαρκές και τραγικό στην εξέλιξη της ζωής τους.

Επηρεάζει την καθημερινότητα και τη συμπεριφορά τους ενώ αφήνεται να εννοηθεί πως ορισμένοι προέκτειναν την ιδιομορφία της σχέσης αυτής μάνας, πατέρα και κόρης ως αφετηρία και των τραγικών γεγονότων που βίωσε η οικογένεια.

Η περιγραφή του πατέρα από την κόρη έχει όλα εκείνα τα στοιχεία θαυμασμού που θα ανέμενε κανείς όχι απλώς από μια κόρη. Δεν είναι απλώς ο θαυμασμός μιας κόρης  προς τον πατέρα της αλλά μια απόπειρα περιγραφής μιας ισχυρής και άκρως ενδιαφέρουσας προσωπικότητας, όπως ήταν ο Γιάννης Βελλίδης

Τα χρόνια της αθωότητας

Η Κατερίνα Βελλίδη μας περιγράφει στη συνέχεια τα χρόνια της αθωότητας, όπως τα ονομάζει, τα μαθητικά της χρόνια.

«Ένα χρόνο πριν τελειώσω το γυμνάσιο, μας λέει, με κάλεσε ο πατέρας μου και μου είπε πως ήρθε η ώρα πια να διαλέξω αν θέλω να σπουδάσω ή να παντρευτώ και να κάνω μια ωραία οικογένεια, γιατί πίστευε πως ο γάμος ήταν εξίσου σημαντικός με τις σπουδές.

«Αν ο γάμος είναι αυτό που θέλεις…» πρόσθεσε, «θα πρέπει να ακούσεις εμένα και να δεχτείς αυτό που θα σου πω εγώ. Εάν και εφόσον δεν συμφωνείς, αποφάσισε πως πρέπει να γίνεις μια αυτόνομη προσωπικότητα, και για σένα και για μένα».

Όπως καταλαβαίνετε, σχολιάζει η κ. Βελλίδη, δεν μου άφηνε και πολλά περιθώρια.

Το αναφέρω διότι το στοιχείο του γάμου της κ. Βελλίδη ήταν καθοριστικό για την ισορροπία των σχέσεων στην οικογένεια και για την εξέλιξη της τραγωδίας.

Οι σπουδές της ήταν αξιόλογες. Φοίτησε στο πανεπιστήμιο της Γενεύης, στη φιλοσοφική σχολή, έκανε το ντοκτορά της και μετά στο Παρίσι, στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης σπούδασε τρία χρόνια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Στη συνέχεια έκανε την άσκησή της εργαζόμενη αμισθί στις εφημερίδες Μόντ και Φιγκαρό. Εργάστηκε στο γραφείο τύπου του ΟΗΕ στη Γενεύη.

Εκεί βέβαια παντρεύτηκε τον κ. Γεωργίου υπάλληλο της τότε ΚΥΠ και αρκετά μεγαλύτερό της και το γεγονός αυτό οδήγησε σε οριστική ρήξη τις σχέσεις της με τους γονείς της.

Ένα στοιχείο το οποίο ίσως να έχει και ενδιαφέρον ιστορικό για τους ιστοριοδίφες είναι η περιγραφή της πρώτης αρρώστιας του πατέρα της στην Κοπεγχάγη όταν επι δικτατορίας πήγε και συναντήθηκε με τον τότε βασιλιά Κωνσταντίνο.

Για όσους δεν το γνωρίζουν ο Γιάννης Βελλίδης δεν ήταν απλώς ένας εκδότης. Ήταν από τους εκδότες εκείνους που είχαν ενεργό ανάμιξη στις εξελίξεις με άποψη για το που έπρεπε να οδηγηθεί η χώρα.

Ήταν μια από τις σημαντικές προσωπικότητες της χώρας όσο ζούσε και η παρουσία του βάρυνε καταλυτικά και στο ενδιαφέρον που επιδεικνύετο για τη βόρεια Ελλάδα.

Ήταν άνθρωπος που αγαπούσε τη δουλειά του και για το λόγο αυτό ήξερε καλά πως για να τη φέρει εις πέρας έπρεπε να έχει επαφή με τον καθημερινό άνθρωπο. Όχι να απομονώνεται στα τείχη του.

Έτσι, φρόντιζε να κάνει πολλές από τις επαφές του όχι στο γραφείο του αλλά σε δύο καφενεία. Στον Ποσειδώνα στη Θεσσαλονίκη και στο Κρυστάλ στην Αθήνα.

Στο βιβλίο θα διαβάσετε για τους σημαντικούς ανθρώπους από τον πολιτικό και καλλιτεχνικό χώρο που επισκέπτονταν το σπίτι της οικογένειας Βελλίδη. Δεν λείπει καμιά από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της χώρας.

Ο Γιάννης Βελλίδης διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο και στα γεγονότα του 64-65. Αυτό είναι γνωστό από την ιστορία. Η κ. Βελλίδη δίνει μια ερμηνεία για τη στάση των εφημερίδων του συγκροτήματος του πατέρα της τότε που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη από τους ιστορικούς της περιόδου.

«Επιθυμούσε ο πατέρας μου να κατέβει λίγο το «τουπέ» και η υπεροψία που επιδείκνυε ο Παπανδρέου- μας λέει η κ. Βελλίδη- και γι αυτόν το λόγο είχε εκθέσει την άποψή του σε μια ομάδα βουλευτών που συμμερίζονταν τη γνώμη του. Έτσι, συμφώνησαν, όταν θα ψήφιζαν για να εκλέξουν πρόεδρο της βουλής να μην τον στηρίξουν με την πρώτη ψηφοφορία, ώστε να τον συγκρατήσουν και να δει και ο ίδιος από πού ουσιαστικά αντλούσε τη δύναμή του και να του δώσουν την ψήφο τους στη δεύτερη ψηφοφορία. Θα καταλάβαινε τότε πως δεν ήταν μόνος του στη σκακιέρα. Και όντως, οι πιστοί στον πατέρα μου βουλευτές το έπραξαν.

Η Κατερίνα περιγράφει έναν άλλο κόσμο μιας Ελλάδας που χάθηκε.

Και το παρακάτω κεφάλαιο που αναφέρεται στην αποστασία, τη δικτατορία και τη μεταπολίτευση έχει πέραν του προσωπικού και ιστορικό ενδιαφέρον. Ιδιαίτερα θα μείνω στην επισήμανση της κ. Βελλίδη πως υπήρξε συνεννόηση μαζί με τον Καραμανλή να επιστρέψει στην Ελλάδα μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας και ο Βασιλιάς. Υπόσχεση, που δεν υλοποιήθηκε από συγκυριακούς χειρισμούς.

Στις 21 Μαρτίου 1978 σε ηλικία 69 ετών πεθαίνει Ο Γιάννης Βελλίδης και αρχίζει ο Γολγοθάς του συγκροτήματος.

Η τραγωδία αρχίζει. Προσωπική, της Κατερίνας Βελλίδη, οικογενειακή, επιχειρησιακή αλλά και τραγωδία για τα Μέσα Ενημέρωσης της Θεσσαλονίκης. Η Θεσσαλονίκη από τότε δεν μπόρεσε να αποκτήσει Μέσο Ενημέρωσης της εμβέλειας της Μακεδονίας, πρωτίστως, και της Θεσσαλονίκης δευτερευόντως, όπως επι εποχής Βελλίδη.

Βεβαίως, γενικότερα με την εξέλιξη της τεχνολογίας, αλλάζει και η μορφή των Μέσων και αυτή η αλλαγή επηρεάζει τις συνήθειες των πολιτών.

Εδώ μπορεί κανείς να μιλήσει για τον υποκειμενικό παράγοντα στην ιστορία  Η απουσία του Βελλίδη είναι εμφανής.

Την ιδιοκτησία την κατέχει η Άννα Βελλίδη, μητέρα της Κατερίνας.

Οι σχέσεις κόρης και μητέρας, με την υποβοήθηση τρίτων καλοθελητών φθάνουν στα άκρα και δεν θα βελτιωθούν παρά στο κρεβάτι του πόνου. Η τραγική μοίρα της οικογένειας ήθελε και τη μητέρα, λίγο μετά το θάνατο του πατέρα να πάσχει από προχωρημένο καρκίνο και να βρίσκει παρηγοριά στα χάδια της κόρης. Αυτές οι στιγμές είναι ιερές σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας.

Κόρη και μητέρα βρίσκουν έναν κώδικα επικοινωνίας.

Από το θάνατο του Βελλίδη και μετά ζω τα γεγονότα και προς το τέλος του προσπαθώ να τα επηρεάσω, διαφοροποιούμενος από την κυρίαρχη γραμμή.

Οι εφημερίδες χωρίζονται σε δύο στρατόπεδα. Τα νέα με λεπτομέρειες γίνονται γνωστά και επηρεάζουν το ηθικό των εργαζομένων.

Οι γνωστοί καλοθελητές αναλαμβάνουν δράση. Το δαιμόνιο του έλληνα σε τέτοιες περιπτώσεις απογειώνεται.

Μη έχοντας μήτε ιερό μήτε όσιο προσπαθούν να επηρεάσουν τη σχέση μάνας και κόρης ακόμη και στο κρεβάτι του πόνου λίγο πριν από τον αναμενόμενο θάνατο. Αλλά εδώ πια λειτουργούν αρχέγονες ανθρώπινες δυνάμεις και αποτυγχάνουν.

Η διαίσθηση της κόρης επαληθεύεται και η μητέρα αφήνει την τελευταία της πνοή.

Η Κατερίνα Βελλίδη αναλαμβάνει το συγκρότημα με το βαρύ όνομα. Θα τα καταφέρει; Ήταν το ερώτημα όλων.

Από δω και πέρα ξετυλίγεται μια άλλου είδους τραγωδία, πολύ διδακτική.

Οι νέες τεχνολογίες επιβάλλουν αλλαγή στον τρόπο έκδοσης των εφημερίδων.

Επιτρέπεται η ιδιωτική τηλεόραση.

Οι εφημερίδες περνούν στον αστερισμό της κρίσης.

Το πολιτικό σκηνικό αλλάζει.

Τα ποντίκια τα αντιλαμβάνονται όλα αυτά και περιμένουν να μπατάρει το πλοίο για να πηδήσουν έξω αλλά ωφελημένα.

Δοκιμάζονται οι σχέσεις των ανθρώπων.

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Οι εφημερίδες πέρασαν σε καθεστώς εκκαθάρισης από την Εθνική, το συγκρότημα πουλήθηκε αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να ορθοποδήσει.

Η κ. Βελλίδη υπήρξε μια γυναίκα ιδιοκτήτρια εφημερίδων που αναμφισβήτητα προσπάθησε αλλά λόγοι πολιτικής συγκυρίας, όπως ο θάνατος του Ανδρέα Παπανδρέου και η ανάδειξη του Κώστα Σημίτη, ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και η μικρή πείρα της από τη διαχείριση των επιχειρήσεών της δεν της επέτρεψαν να διατηρήσει των έλεγχο της ιδιοκτησίας της

Δημιούργησε, όμως το ίδρυμα Ιωάννης και Άννα Βελλίδη με το οποίο ασχολείται και τώρα και επιχείρησε, πριν από οποιονδήποτε άλλο ιδιώτη να ανεγείρει και να λειτουργήσει το Βελλίδειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο.

Όπως μας λέει τα προβλήματα ήταν τεράστια αλλά δεν εγκατέλειψε την ιδέα.

Μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως την διέκρινε αυτό που λέμε κοινωνική ευαισθησία. Είχε την έγνοια ανθρώπων οικογενειαρχών που εργάζονταν στο συγκρότημάτης και ζούσαν από αυτό.

Αυτήν της την ευαισθησία τη θεωρεί τη μεγάλη αδυναμία της που δεν της επέτρεψε να διατηρήσει το συγκρότημά της. Αλλά η ίδια πάλι λέει πως αν ξεκινούσε από την αρχή πάλι με τον ίδιο τρόπο θα συμπεριφερόταν.

Το πιστεύω απολύτως

Θα μου πείτε πως αυτός είναι ένας κόσμος που χάνεται. Ίσως ναι. Από αυτούς τους ανθρώπους που χάνονται είναι και η Κατερίνα Βελλίδη.

Ανοιχτόκαρδη πάντα, χαμογελαστή έδειχνε να παλεύει με πολύ κουράγιο.

Και παλεύει και σήμερα.

Στις δύσκολες στιγμές αποτιμάς και τον χαρακτήρα του ανθρώπου.

Νομίζω πως η Κατερίνα Βελλίδη έχει κάτι από εκείνο που διακρίνουμε στους ανθρώπους που αποκαλούμε άρχοντες. Έχει αρχοντιά. Και αυτή φαίνεται και σήμερα.

Της εύχομαι καλή επιτυχία σε ό,τι κάνει.

«Δεν είμαι πλούσια αλλά είμαι ελεύθερη» μας λέει.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πλούτος από την ελευθερία και την αρχοντιά.

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Στην Ουάσιγκτον, ο Έλληνας Πρωθυπουργός, είπε αυτά που έπρεπε να πει, άκουσε ευχάριστα και μεγάλα λόγια, ειδικά με αφορμή την επανάσταση του 1821, αφού όλοι ξέρουν, ότι, οι αναβαθμισμένες διπλωματικά προσκλήσεις, από τον Λευκό Οίκο και το Κογκρέσο, από αυτό το γεγονός καθορίστηκαν.

Πίσω από αυτά όμως, υπάρχει η σκληρή γεωπολιτική πραγματικότητα, οι τακτικοί και στρατηγικοί σχεδιασμοί των ΗΠΑ, τα οικονομικά και τα κρατικά συμφέροντα δηλαδή.

Στην θέση, μιας ατέρμονης αισιοδοξίας, των προηγούμενων δεκαετιών, υπάρχει τελευταία, η αβεβαιότητα και η αγωνία, με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης.

Αυτό είναι αποτέλεσμα της επέκτασης της παγκοσμιοποίησης και των συχνών κυκλικών κρίσεων, του μοναδικού οικονομικού και κοινωνικού συστήματος στον κόσμο, του καπιταλιστικού. Δεν υπάρχει πλέον ένας μοναδικός αστέρας, οι ΗΠΑ, με όλες τις χώρες να περιστρέφονται γύρω, από αυτόν, λόγω της οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος της. Δημιουργήθηκαν πλέον πολλά κέντρα, κυρίως η ΕΕ και η Κίνα, και αρκετές περιφερειακές συσπειρώσεις. Τα τελευταία χρόνια η Κίνα απέκτησε πιο ισχυρή θέση, σημαντικές συμμαχίες, και συνεχώς ενισχύεται.

Οι ανατροπές δημιουργούν τριβές και αντιπαραθέσεις.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, επιταχύνει τις εξελίξεις σχηματισμού δυο συνασπισμών, με πολλές χώρες να θέλουν να κρατήσουν αποστάσεις, αργά ή γρήγορα όμως, λόγω των μεγάλων και πολύπλευρων οικονομικών, εμπορικών και στρατιωτικών εξαρτήσεων, θα αναγκαστούν, είτε από καταναγκασμό είτε από επιλογή, να ενταχθούν, σε ένα από τους δύο, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο.

Τα νέα στρατόπεδα χτίζονται γύρω από τις ΗΠΑ και την Κίνα. Οι ΗΠΑ, το επιδιώκουν, για να προλάβουν την ανεξέλεγκτη πλέον οικονομική και γεωπολιτική επέκταση της Κίνας, ενώ η Κίνα, θέλει να αποφύγει την άμεση αντιπαράθεση, γιατί ο χρόνος δουλεύει, για αυτήν.

Η ανατροπή θα ισορροπήσει, με οικονομική σύγκρουση, με οικονομική και πολιτική σύγκρουση ή και με στρατιωτική;

Κάτι ανάλογο, συνέβαινε στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου.
Στην σημερινή θέση των ΗΠΑ, ήταν τότε η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία,  και στην σημερινή θέση της Κίνας, ήταν τότε η Γερμανία.
Οι οικονομίες των χωρών αυτών, απαίτησαν από την πολιτική των κρατών, να υποστηρίξουν τους στόχους τους, και επειδή, δεν μπορούσαν να βρουν τις νέες οικονομικές και γεωπολιτικές ισορροπίες, δια ασήμαντον αφορμή, ξεκίνησε ο πόλεμος, για να δώσει λύση. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, είχε σαν αποτέλεσμα, να καταστραφούν οι ευρωπαϊκές οικονομίες, να διαλυθούν οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες, να γίνει μια επανάσταση στην Ρωσία, και να γίνει το οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό κέντρο του κόσμου, οι ΗΠΑ.

Η διάλυση της Γαλλικής Αυτοκρατορίας, γέννησε περίπου 20 εθνικά κράτη και της Βρετανίας, ακόμη περισσότερα, έφεραν βίαιες μετακινήσεις εθνοτικών ομάδων και αρκετές γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις.

Στις συνθήκες που επέβαλαν οι νικητές του πολέμου, με κύρια ευθύνη της Γαλλίας, υπάρχουν τα σπέρματα, του Δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, που είχε και ιδεολογικό υπόβαθρο, και εκτός από την νέα καταστροφή των κρατών της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, οργάνωσε ένα ολοκαύτωμα,  αρκετές γενοκτονίες, έφερε μια επανάσταση, στην Κίνα, και δημιούργησε μια νέα υπερδύναμη, την Σοβιετική Ένωση.

Οι νεοτσαρικές φαντασιώσεις του δεσποτικού καθεστώτος του Πούτιν, με τις δυστοπικές δημοκρατίες στην Ουκρανία και όχι μόνο, αποτέλεσαν την τραγική αφετηρία, ενός καταστροφικού πολέμου, που εκτός από την ισοπεδωμένη Ουκρανία, θα την πληρώσουν, η ίδια η Ρωσία, οι χώρες της ΕΕ, και πολλές τρίτες χώρες, με πολύ χαμηλή ανάπτυξη, και μεγάλα, επισιτιστικά προβλήματα.

Υπάρχουν και χώρες όμως, όπως η Τουρκία, που μπορεί να υφίστανται και αυτές την δίνη της ενεργειακής κρίσης, η θέση τους όμως, στο νέο και συνεχώς μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό περιβάλλον, τις επιτρέπει να αποκομίζουν και οφέλη. Ουσιαστικά ο Ερντογάν, έχει ήδη πετύχει, να αναγνωριστεί η Τουρκία, ως Περιφερειακή υπερδύναμη, με μεγάλη δυνατότητα αυτόνομων επιλογών.

Το αντίθετο συνέβη με την χώρα μας, για αντικειμενικούς λόγους, αλλά και από επιλογή της κυβέρνησης. Η χώρα μας από εταίρος και σύμμαχος των Δυτικών οικονομικών, πολιτικών, και στρατιωτικών θεσμών, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, μετατοπίστηκε στο χώρο των προθύμων, ταυτιζόμενη πλήρως με τις τακτικές και στρατηγικές επιλογές της Ουάσιγκτον.

Στην νέα γεωπολιτική πραγματικότητα, ουσιαστικά, στα νέα ψυχροπολεμικά μέτωπα που χτίζονται, εμείς δεν είμαστε απλώς εταίροι και συμμέτοχοι του Δυτικού πόλου, μετατρεπόμαστε σε εκτελεστές εντολών, του ισχυρού κέντρου, του πόλου αυτού. Μόνο που, τόσο στην σύγκρουση με την Ρωσία, η Ουάσιγκτον έχει πιο μεγάλη ανάγκη την Άγκυρα και, αυτή ξέρει να το αξιοποιεί, όσο και στο πιο μεγάλο μέτωπο απέναντι στην Κίνα.

Το αίτημα του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, προς το Κογκρέσο: «να αρθούν οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις», για την πώληση, σύγχρονου στρατιωτικού εξοπλισμού στην Τουρκία και την Ινδία, για να μην χαθούν, με την οριστική μετακίνησή τους προς την Μόσχα, αλλά και οι θέσεις του, για την άμεση επίλυση των διαφορών, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, χωρίς να κατονομάζει, ποιες είναι αυτές και ποιος τις δημιουργεί, για να ενισχυθεί το ΝΑΤΟ στην περιοχή, δείχνει τις πάγιες, αλλά και τις τακτικές επιλογές των ΗΠΑ. Δυστυχώς δεν είναι και πολύ διαφορετικές οι τακτικές και οι στρατηγικές, κυρίως για οικονομικούς λόγους, των περισσότερων χωρών της ΕΕ.

Δυστυχώς, διαβλέπω στην χώρα μας, μια άγονη, εκτός ουσίας, κομματική αντιπαράθεση, αντί για βαθύ αναστοχασμό, για να κατανοηθούν οι καταλυτικές εξελίξεις που τρέχουν και να συγκροτηθεί μια νέα εθνική στρατηγική, για να αντιμετωπισθούν οι κίνδυνοι για τα εθνικά μας συμφέροντα, που διαγράφονται στον κοντινό χρονικό ορίζοντα.

*Διετέλεσε υφυπουργός εξωτερικών

του Ξενοφώντα Μαυραγάνη*

Είχε κουραστεί ν’ ακούει χρόνια τώρα τη μάνα του να του λέει για την χαμένη αδερφή της.

Δεν περνούσε μέρα που να μην τη μνημονεύσει. Ήταν πανέμορφη, όπως έλεγε , η αδερφή της η Σώρα. Δυο χρόνια πιο μεγάλη  απ’ αυτήν η Σιμέλα, αλλά αχώριστες από μωρά παιδιά, εκεί στο Καρς την βορειοανατολική περιοχή της Τουρκίας και κάποτε της Ρωσίας, ζούσαν και μεγάλωναν κάτω από τη σκέπη των γονιών τους.

Πλούσιοι δεν ήταν, καλοστεκούμενοι όμως, αφού ο πατέρας τους είχε μεγάλο μπακάλικο όπου Ρωμιοί και Τούρκοι συνωστίζονταν κάθε μέρα για τα ψώνια τους.

Και τι δεν είχε αυτό το μαγαζί. Παστουρμάδες, κοινό μεζέ Χριστιανών και Μουσουλμάνων, λουκάνικα, σουτζούκια, όσπρια τα καλύτερα φερμένα απ’ τη Ρωσία, μπαχαρικά  σε ‘ότι μυρωδιά και άρωμα αποζητούσε η ψυχή σου. Πάντα γεμάτο το μαγαζί.

Τα κορίτσια μόλις έγιναν έξι χρονών, γράφτηκαν στο ελληνικό  δημοτικό σχολείο της περιοχής τους γιατί, μπορεί να μην ήταν εντελώς αποδεκτά  τα γράμματα για τις γυναίκες, αλλά οι γονείς της Σιμέλας  και της Σώρας, τις ήθελαν μαθήτριες. Πιο πολύ για να μάθουν ελληνικά όπως μιλιούνταν στην Ελλάδα κι όχι μόνο ποντιακά με τα οποία συνεννοούνταν καθημερινά.

Είχε φτάσει πια το 1920 η Σιμέλα έφηβη   κι η Σώρα, διανύοντας τα πρώτα στάδια της εφηβείας της. Τα πράγματα όμως είχαν αρχίσει να δυσκολεύουν. Από  το  1917 όλη η περιοχή πέρασε στην Οθωμανική επικράτεια και οι πιέσεις των Τούρκων άρχισαν να γίνονται αισθητές, παρ’ όλο που οι Πόντιοι , ανεξαρτήτως εθνικότητας είχαν τις ίδιες συνήθειες. Τη λύρα, τους ποντιακούς χορούς, που όλοι τους χόρευαν απολύτως ίδια, τα φαγητά και τους μεζέδες, με μόνη τη  διαφορά πως οι μουσουλμάνοι δεν έτρωγαν το χοιρινό.

Εκεί που δεν χωρίζονταν οι Καρσλίδες, Χριστιανοί και Οθωμανοί ήταν το πιοτί. Ρακί πολύ ρακί περνούσε απ’ τον οισοφάγο τους κι ας το απαγόρευαν ρητά οι μουσουλμανικοί θρησκευτικοί κανόνες.

Πα’ όλα αυτά, άρχισε βαθμιαία η φυγή των Χριστιανών ποντίων από τον τόπο στον οποίο κατοικούσαν τα τελευταία 300 χρόνια. Η ζωή τους κάθε μέρα γινόταν πιο επικίνδυνη με τους Τσέτες, να επιδίδονται σε αναίτιες σφαγές και διώξεις, αρκεί οι  διωκόμενοι να ήταν Χριστιανοί.

Ανάμεσα στους πρώτους που αποφάσισαν  με πόνο ψυχής να εγκαταλείψουν το Καρς, την πατρίδα της γενιάς τους ήταν η οικογένεια της Σιμέλας και της Σώρας.  Ετοίμασε η μάνα ό, τι  χρειάζονταν για το ταξίδι, έβαλε στην τσέπη ο πατέρας  τις  οικονομίες της δουλειάς του  και ξεκίνησαν για το Βατούμι. Το πρώτο πλοίο που βρήκαν έτοιμο να σαλπάρει από το λιμάνι, ήταν ένα γαλλικό εμπορικό, που διέθετε και κάποιο χώρο  για επιβάτες, μικρό  και στενάχωρο, αλλά τους χώρεσε.

Τέσσερις μέρες θα ταξίδευαν για να φτάσουν στη Θεσσαλονίκη κι όσο στενάχωρα κι αν ήταν θα το άντεχαν. Έπιασαν μια γωνιά στη μεγάλη σάλα του πλοίου κι άρχισαν να μετράν τις ώρες του ταξιδιού, καταναλώνοντας τα τρόφιμα που είχαν πάρει μαζί τους. Τα κορίτσια περνούσαν τις ατέλειωτες ώρες του ταξιδιού, γυρνώντας εδώ κι εκεί στο καράβι. Καταστρώματα, γέφυρες, εσωτερικούς διαδρόμους. Τίποτα δεν είχαν αφήσει. Η μάνα τους η κυρά Παρθένα, είχε συνέχεια το νου της στα δυο κορίτσια, προσέχοντας να μη χαθούν απ’ τα μάτια της.

Το κακό όμως δεν αργεί να έρθει και μάλιστα εντελώς ξαφνικά, εκεί  που δεν το περιμένεις. Φθάνοντας μετά τέσσερα εικοσιτετράωρα πλού κι αφού πέρασαν από  τα στενά της Μαύρης Θάλασσας, την Προποντίδα και τα Δαρδανέλια, θαύμασαν από μακριά την ομορφιά της Κωνσταντινούπολης, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ετοιμάστηκαν να κατεβούν , όταν διαπίστωσαν πως η μικρή τους κόρη η Σώρα, δεν ήταν μαζί τους.

Έβαλε τις φωνές η μάνα, τρόμαξε ο πατέρας και η Σιμέλα, κινητοποιήθηκε το πλήρωμα του βαποριού, ήρθε η λιμενική αστυνομία, ερευνήθηκε το πλοίο σε κάθε γωνιά του. Πουθενά η Σώρα. Άνοιξε το πέλαγος και την κατάπιε.

Συντετριμμένη η υπόλοιπη οικογένεια, αναγκάστηκε να κατεβεί στον προορισμό της χωρίς την μικρή της κόρη. Χάνοντας κάθε ελπίδα να βρουν το  κατά περίεργο και αναπάντεχο τρόπο , εξαφανισμένο   μικρό της οικογένειας, αποβιβάστηκαν στην καινούργια τους πατρίδα.  Απευθύνθηκαν  στις αρμόδιες αρχές, που τους παραχώρησαν προσωρινά ένα μέτριο σε έκταση τόπο, στην επάνω περιοχή της Καλαμαριάς, αρκετά μακριά από τη θάλασσα, όπου έμελλε να χτίσουν το σπίτι τους και να περάσουν εκεί  την υπόλοιπη ζωή τους. Σε μια περιοχή που αργότερα, μετά την καταστροφή του 1922,  υποδέχθηκε κι άλλους συμπατριώτες τους κι ονομάσθηκε «Καρσλίδικα». Γιατί ναι μεν από τον Ιούνιο του 1919  ο  ελληνικός στρατός αντικαθιστούσε  την αστυνομία των αγγλογάλλων  στη Σμύρνη και τα παράλια της Μικρασίας, αλλά στο εσωτερικό της Τουρκίας και στο βορειοανατολικό της τμήμα, την περιοχή των Ποντίων, όπως αργότερα ονομάσθηκε, η βία και ο τρόμος κυριαρχούσε.

Μέρα με τη μέρα η Σώρα, ξεθώριαζε  χωρίς  ποτέ να σβήσει   απ’ το μυαλό τους, που το απασχολούσε η καθημερινότητα. Το χτίσιμο του σπιτιού όπου θα έμεναν, η επαγγελματική αποκατάσταση και συνέχεια του πατέρα, ο γάμος της Σιμέλας, που είχε πια γίνει είκοσι χρονών.

Χωρίς ποτέ να σταματήσει η οικογένεια να αναζητεί την χαμένη κόρη. Τί στα υπουργεία εσωτερικών και εξωτερικών απευθύνθηκαν , τί στον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, που δεν σταμάτησε να την περιλαμβάνει στις ανακοινώσεις του ακόμα και μετά το 1960, μέχρις ότου  αυτές δεν εκπέμπονταν πια.

Όμως η ζωή προχωρούσε. Η Σιμέλα παντρεύτηκε, με τη λύρα  και το νταούλι να κυριαρχούν στο γλέντι, έκανε τρία παιδιά που μεγάλωναν ακούγοντας συνεχώς το όνομα της θείας Σώρας και αποστηθίζοντας την ιστορία της, που συνεχώς η μάνα τους την επαναλάμβανε.

Μνημόσυνο ή άλλη θρησκευτική τελετή, για τη συγχώρεση της ψυχής της,  δεν έκαναν ποτέ κι όσο ζούσαν οι γονείς και αργότερα, γιατί πίστευαν πως κάτι τέτοιο θα έβαζε ταφόπλακα στην  ελπίδα τους να ξαναδούν την κόρη και αδελφή.

Μεγάλωσαν και τα παιδιά της Σιμέλας, κάνανε δικές τους δουλειές, παντρεύτηκαν με τη σειρά τους χαρίζοντας στη μάνα τους εγγόνια μπόλικα, να’ χει να τους λέει ιστορίες απ’ την πατρίδα. Που δεν ξέχασε ποτέ, όπως και την αγνοούμενη αδελφή της.

Παππούς είχε γίνει κι ο μεγάλος γιος της Σιμέλας, ο  Ιεροκλής, περνώντας τα 60, όταν έλαβε ένα αναπάντεχο γράμμα από τον Δήμο Μασσαλίας . Στα γαλλικά, που δεν γνώριζε. Έτρεξε στη Θεσσαλονίκη, στο γνωστό κέντρο γαλλικής γλώσσας το Lycee, όπου ακούγοντας την μετάφραση αναλύθηκε σε λυγμούς.

Η θεία του η Σώρα Ναχατίδου, από το Καρς  του Πόντου ζούσε στη Μασσαλία κι αναζητούσε τους συγγενείς της στην Ελλάδα. Έκλαιγε από συγκίνηση ο Ιεροκλής βρίσκοντας αναπάντεχα  η θεία του κι ακόμα πιο πολύ από λύπη ,που η μάνα του η Σιμέλα, δεν ζούσε πια να μάθει την χαρμόσυνη είδηση.

Ούτε μέρα δεν άφησε να περάσει ο Ιεροκλής. Ετοίμασε διαβατήρια και βαλίτσα, ειδοποίησε  τον Δήμο  και το ελληνικό προξενείο Μασσαλίας και σε δέκα μέρες έπαιρνε το αεροπλάνο για Ζυρίχη Ελβετίας κι από κει για Μασσαλία.

Μόνος του, χωρίς να έχει καμιά γνώση ξένης γλώσσας. Ευτυχώς τα πράγματα εξελίχθηκαν κατ ευχήν. Το προξενείο είχε φροντίσει να συνεννοηθεί με την αρμόδια υπηρεσία του Δήμου κι όταν έφτασε βρήκε τη θεία του να τον περιμένει.

Γερασμένη πια, καλοστεκούμενη όμως, γαλλίδα σκέτη άνοιξε την αγκαλιά της μ’ ένα

Bienvenue. Je suis heureuse de vous connaitre , meme  maintnent.

Η συνεννόηση θείας Γαλλίδας πια και ανεψιού, θα ήταν αδύνατη, αν δεν υπήρχε η κοινή ρίζα, που κανείς τους δεν είχε ξεχάσει:

-Ντο εφτας; Είπε στη θεία του.

-Καλά  ευχαριστώ σε.Εχάρα  ντο είδα σε. Ατόσα χρόνε εδέβανε  μεράκ εποικ  ατό, καλά είστουν. Η αδελφή μ’ ντο εφτάει;

-Οπέρτς επέθανεν.

-Την μάρσαν, ατόσον ήθελα να ελέπ’ ατέν. Την ίδια στιγμή που τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

-Έργεψες κι’ επρόφτασες να ελέπς; Ατέν. Πώς έντονε κι εχάθες;

– Χάσον. Θα λέμ’ ατά  υστέρε. *

Μετά τις πρώτες αγκαλιές και το σκούπισμα των δακρύων της συγκίνησης, έφθασαν στο σπίτι της Σώρας.

Μεγαλοαστική μονοκατοικία στα προάστια της πόλης, με κήπο και πρασιές γύρω. Σάστισε  ο Ιεροκλής. Γνώρισε τον άνδρα της, Γάλλο  συνταξιούχο πια του εμπορικού ναυτικού και τα δυο παιδιά της γιο και κόρη που μη ξεχνώντας τις ρίζες της  έδωσε το όνομα της μάνας της Παρθένα, που στη γαλλική του απόδοση έγινε Vergine  που και στα σύγχρονα ελληνικά έγινε Βιργινία.

Οι μέρες πέρασαν πολύ γρήγορα με την Σώρα να αφηγείται στα ποντιακά πάντα, πως μέσα στο πλοίο γνώρισε τον σύζυγό της αξιωματικό του πλοίου, πως τον ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα, πως αποφάσισε να φύγει μαζί του, θέλοντας ταυτόχρονα να δει κι άλλα μέρη, να γνωρίσει κι άλλους κόσμους  και να μετανιώνει πικρά, που τόσες δεκαετίες άφησε στο σκοτάδι γονείς και αδελφή.

Με την ελληνική ποντιακή ρίζα να επιβιώνει και να ξαναζεί τώρα, που το τέλος αργά ή γρήγορα θα ερχόταν σκεπάζοντας τα πάντα.

• Θερμές ευχαριστίες στον κ. Σάββα Καλεντερίδη, που με τη μεσολάβηση του συναδέλφου Παντελή Σαββίδη, έκανε την ματαγλώττιση στο σημείο με τα ποντιακά.

*Ο Ξενοφών Μαυραγάνης υπήρξε διακεκριμένος δικηγόρος Θεσσαλονίκης και δημοσιογράφος. 

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, είναι από μόνη της ένα σημαντικό γεγονός, αφού σε κάθε περίπτωση – και κάθε ξεχωριστή φορά – επισφραγίζει αποφάσεις κρίσιμες τόσο για την χώρα μας, όσο και για την ευρύτερη γεωπολιτική μας γειτονιά…

Προφανώς υπάρχει ξεχωριστή βαρύτητα ΚΑΙ στο επίπεδο των συμβολισμών, πρωτίστως για τις ΗΠΑ που έχουν στοχεύσεις ευρύτερες και δευτερευόντως βέβαια και για το Ελληνικό πολιτικό προσωπικό το οποίο κατά κανόνα σπεύδει να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά και δι’ ίδιον όφελος το «φωτογραφικό αποτύπωμα» του γεγονότος.

Θεωρούμε λοιπόν πως δεν έχει ιδιαίτερη χρησιμότητα το να παραμείνει η δημόσια συζήτηση καθηλωμένη στα αυτονόητα και στα ταρατατζούμ, για τους συμβολισμούς και τα events, αν και ως κοινωνία έχουμε την απολύτως δικαιολογημένη ανάγκη να αισθανθούμε ότι η όποια πολιτική αποταμίευση του Έλληνα πρωθυπουργού, μεταφράζεται αυτόματα και σε γεωστρατηγική ισχυροποίηση της χώρας. Οφείλουμε όμως παράλληλα με αυτό να έχουμε και επίγνωση πως ο ίδιος ο πυροτεχνηματικός χαρακτήρας των συμβολισμών, δεν επιτρέπει μακροχρόνιες “επενδύσεις” στην λαγνεία τους από κανέναν.

Αυτός είναι και ο λόγος που επιμένουμε να λέμε από την πρώτη στιγμή, ότι η πολιτική αποτίμηση του αποτελέσματος της συνάντησης του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Αμερικανό πρόεδρο, θα πρέπει να γίνεται με νηφαλιότητα, με την επιβεβλημένη γεωπολιτική αυστηρότητα και κυρίως με βάση το εύρος της συμβολής την οποία μπορεί να έχει αυτή η συνάντηση, στην προώθηση ενός συγκεκριμένου και στρατηγικά ιεραρχημένου «πακέτου» Εθνικών στοχεύσεων στο πλαίσιο του οποίου θα πρέπει απαραιτήτως να εντάσσεται και το συγκεκριμένο πολιτικό γεγονός.

Με βάση λοιπόν όλα τα παραπάνω και παρά τα επικοινωνιακά ταρατατζούμ που ομολογουμένως περίσσεψαν, η αποτίμηση του αποτελέσματος θεωρούμε ότι παραμένει εξαιρετικά ασαφής έως και προβληματική, για τους εξής συγκεκριμένους λόγους…

Α. Ανύπαρκτο πλαίσιο στρατηγικών ιεραρχήσεων έτσι ώστε να μπορεί βάσιμα να ισχυριστεί κάποιος ότι η επόμενη μέρα τοποθετεί την πατρίδα μας ως παράμετρο με πραγματική προστιθέμενη αξία στο περιφερειακό γίγνεσθαι. Ο πρωθυπουργός έφυγε για την Ουάσιγκτον αποφασισμένος να πλέξει το εγκώμιο της Ελληνικής «μεγαλοσύνης» που έδωσε τα πάντα στους Αμερικανούς, αλλά δεν τοποθέτησε πουθενά τον πήχη με βάση τον οποίο θα μπορούσε και ο τελευταίος Έλληνας πολίτης να σταθμίσει το αποτέλεσμα αυτής της επίσκεψης.

Β. Ανυπαρξία κάθε αναφοράς που να κατονομάζει το ευρύ αναθεωρητικό πλαίσιο το οποίο έχει ενεργοποιήσει ήδη και επιχειρεί να επιβάλει ντε φάκτο η επιθετική Τουρκία στην ευρύτερη περιοχή.

• Το τυχοδιωκτικό αίτημα περί αποστρατιωτικοποίησης Ελληνικών νησιών…
• Το εκτρωματικό για το διεθνές Δίκαιο Τουρκολιβυκό μνημόνιο…
• Η διαρκής προκλητική συμπεριφορά που αμφισβητεί ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα και την κυριαρχία Ελλάδας και Κύπρου, σε συνδυασμό με την ανυπαρξία επίσης κάθε αναφοράς για το νόμιμο δικαίωμα της χώρας επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 νμ και να οριοθετήσει ΑΟΖ με βάση τα νομίμως προβλεπόμενα…

Είναι αν μη τι άλλο ενδεικτικά του γεγονότος ότι πέρα από τις φλυαρίες και τις παραδοσιακές αμερικανιές των «Μπαϊντενόπουλων» και «Μπαϊντενάκηδων», καμία σοβαρή δέσμευση… Καμιά σημαντική δήλωση… Καμία ουσιαστική στροφή στην ερμαφρόδιτη στάση των Αμερικανών δεν καταγράφτηκε ΟΥΤΕ αυτήν την φορά.

Γ. Καμία αυτοκριτική τοποθέτηση των ΗΠΑ για την εγκληματική στάση και τις επιλογές του παρελθόντος που έφεραν στην Κύπρο τον Αττίλα της Κατοχής και στα νερά των Ιμίων το γκρίζο χρώμα της Τουρκοποίησης δεν υπήρξε. Και αυτό είναι ενδεικτικό του γεγονότος ότι στην ουσία καμιά απολύτως αλλαγή στρατηγικής πλεύσης δεν υφίσταται. Γι’ αυτό και η εξαιρετικά «θορυβώδης» επικοινωνιακή διαχείριση στην οποία κατέφυγαν οι Αμερικανοί, θα πρέπει αν μη τι άλλο τουλάχιστον να προβληματίσει…

Δ. Καμιά απολύτως δημόσια δέσμευση δεν ανελήφθη που να ξεκαθαρίζει προς κάθε κατεύθυνση ότι η Αμερικανική υπερδύναμη θα εγγυηθεί ότι το Αιγαίο και η ΝΑ Μεσόγειος, θα καταστούν ζώνη υποδειγματικής εφαρμογής των προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου σε ξηρά, θάλασσα και αέρα. Και φυσικά…

Ε. Καμία απολύτως αναφορά δεν υπήρξε που να καταδεικνύει ότι έχει ενεργοποιηθεί η διαδικασία τροποποίησης της γεωοικονομικής ταυτότητας της Ελλάδας σε χώρα παραγωγός άρα και σε γεωπολιτικό μέγεθος με ενισχυμένη προστιθέμενη αξία στην περιφερειακή σκακιέρα και με επίκεντρο τα ενεργειακά.

Όλα τα παραπάνω, δεν απουσιάζουν τυχαία από τον ορυμαγδό των πυροτεχνημάτων που επιστρατεύτηκαν προκειμένου να πείσουν τους αφελείς ότι αυτό το διήμερο στην Ουάσιγκτον συντελέστηκε κάποια δήθεν σημαντική γεωπολιτική κοσμογονία.

Προφανώς καταγράφεται στα θετικά της επίσκεψης, το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός της χώρας επιχείρησε αν και όχι με ιδιαίτερη τόλμη, να θέσει κάποια ζητήματα κρίσιμου εθνικού ενδιαφέροντος με ακροατές τα μέλη του Κογκρέσου και στελέχη της Αμερικανικής κυβέρνησης. Καλό θα είναι όμως όσοι το επιχειρούν, να σταματήσουν να συντηρούν αυταπάτες για το γεγονός ότι το ακροατήριο επηρεάστηκε θετικά από την πρωθυπουργική παρέμβαση και ότι αυτό θα σηματοδοτήσει ουσιαστική μεταστροφή στην Αμερικανική Εξωτερική πολιτική.

Πρώτον γιατί αυτό για να γίνει, απαιτεί καλό σχεδιασμό, διαρκή και στοχευμένη διπλωματική παρέμβαση και παρουσία της χώρας μας στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Και από μια τέτοια αντίληψη, είναι φανερό ότι ΔΕΝ διακατέχεται η Ελλάδα. Και…

Δεύτερον γιατί  ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν, οι Αμερικανοί επιτελείς αλλά και τα πολιτικά στελέχη απέδειξαν ότι την κρίσιμη ώρα των αποφάσεων δεν σταθμίζουν την στάση τους με εργαλείο τα συναισθήματα, αλλά με γνώμονα την καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση των ισχυρών οργανωμένων συμφερόντων που εκπροσωπούν. Και αυτό ακριβώς θα κάνουν και πάλι όταν θα κληθούν να πάρουν θέση στην “πειραγμένη ζυγαριά” όπου θα έχει τοποθετηθεί από την μία μεριά η παραδοσιακή Αμερικανική σκοπιμότητα, και από την άλλη μεριά το ειδικό βάρος κρίσιμων αποφάσεων από τις οποίες θα εξαρτηθεί εν πολλοίς και η πορεία των Εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων…

Ας είμαστε λοιπόν ξεκάθαροι…

Κατά την διάρκεια της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον, λειτούργησαν ΔΥΟ παράλληλοι κόσμοι, στο περιβάλλον ΜΙΑΣ φιέστας με ΔΥΟ διαφορετικά ακροατήρια και ΑΡΚΕΤΟ παρασκήνιο που σύντομα αναμένεται να αρχίσει να εκπλήσσει πολύ δυσάρεστα τους ευκολόπιστους συμπολίτες μας.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός πήγε στην Ουάσιγκτον ΧΩΡΙΣ στάνταρντς… ΧΩΡΙΣ την απαραίτητη διπλωματικοπολιτική προετοιμασία ώστε να αποσπαστούν δεσμεύσεις ουσιαστικές… ΧΩΡΙΣ να έχει προσδιορισμένο το ύψος του πήχη… ΧΩΡΙΣ να έχει αποσαφηνιστεί επ’ ακριβώς το προφίλ της επιτυχίας, της αποτυχίας ή το προφίλ μιας άχρωμης και άγευστης επίσκεψης με αυστηρά διεκπεραιωτικό χαρακτήρα.  ΧΩΡΙΣ συγκεκριμένο σχέδιο χειρισμών ικανό να του εξασφαλίσει την πρωτοβουλία έξυπνης διαπραγματευτικής διαχείρισης. Ο πρωθυπουργός της χώρας πήγε στην Ουάσιγκτον για να «πουλήσει» το προφίλ του «πάρτα όλα» με ευγένεια και ήθος, προσβλέποντας στην συμπάθεια και έχοντας το βλέμμα του στραμμένο στο εσωτερικό ακροατήριο… Αυτό όμως, με κανέναν τρόπο δεν συνιστά αναβάθμιση του περιφερειακού και του διεθνούς ρόλου της χώρας.

Από την άλλη μεριά ο Μπάιντεν ως πρόεδρος των ΗΠΑ, πήρε πολλά. Πήρε σχεδόν τα πάντα. Προσβλέπει και στα ρέστα που απέμειναν, προκειμένου να διευκολύνει την Αυστραλία (της AUKUS) να ξεφορτωθεί μια ιδιαίτερα κοστοβόρα μοίρα των F-35, για να την εντάξει η πτωχή πλην τίμια Ελλάς στον επιχειρησιακό σχεδιασμό της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Δεν είχε λοιπόν κανέναν απολύτως λόγο να είναι φειδωλός ούτε στους αστεϊσμούς, ούτε βεβαίως στην πολιτική φιέστα που διοργανώθηκε.

Ο πρόεδρος Μπάιντεν αυτήν την περίοδο έχει μπροστά του δυο κρίσιμα στοιχήματα να διαχειριστεί.

• Την πολιτική φθορά. Και το ειδικό βάρος της Ελληνικής ομογένειας, είναι εξαιρετικά σημαντικό για να το αγνοήσει…
• Και τους χειραφετημένους εκβιασμούς του Ερντογάν τους οποίους επιχειρεί πάση θυσία να ακυρώσει… Δηλαδή να συμψηφίσει με διαχειρίσιμες «παροχές»…

Ας μην έχουμε λοιπόν αυταπάτες… Το πραγματικό ακροατήριο του προέδρου Μπάιντεν, ΔΕΝ ήταν ο Ελληνικός λαός ούτε ο δεδομένος και διαχειρίσιμος πρωθυπουργός της χώρας. Το πραγματικό ακροατήριο του προέδρου Μπάιντεν, βρίσκεται στην άλλη πλευρά του Αιγαίου. Είναι ο Τούρκος πρόεδρος και οι Τούρκοι επιτελείς, οι οποίοι φρόντισαν από την πρώτη στιγμή να σηκώσουν το γάντι και να εμφανίσουν τα Ελληνοαμερικανικά κολλητηλίκια ως προπαρασκευή Ελληνοαμερικανικής επίθεσης με στόχο την Τουρκία.

Δείτε πως έθεσε το ζήτημα η τουρκική εφημερίδα «Milliyet» για να προετοιμάσει το έδαφος για έναν νέο κύκλο ακόμη πιο ακραίων προκλήσεων αλλά και εκβιασμών…

“Οι ΗΠΑ – γράφει η Milliyet – σχεδιάζουν να προσθέσουν 4 ακόμη βάσεις στις 5 υπάρχουσες στρατιωτικές τους βάσεις στην Ελλάδα. Έτσι, ολόκληρη η ακτή του Αιγαίου μας θα περικυκλωθεί από ένα μισοφέγγαρο από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κρήτη. Θα πραγματοποιηθεί μια αεροπορική επίθεση – παγίδα, στην οποία η Τουρκία θα αναγκαστεί να απαντήσει και τότε θα την παρουσιάσουν ως επιτιθέμενη. ΗΠΑ και Ελλάδα στο πλαίσιο της Αμυντικής Συμφωνίας θα ξεκινήσουν μια ευρεία επίθεση εναντίον της Τουρκίας. Στην επίθεση θα συμμετάσχουν και οι Κούρδοι του Ιράκ και της Συρίας. Η επίθεση δε θα είναι εκτός πλαισίου ΝΑΤΟ γι’ αυτό και καμιά χώρα του ΝΑΤΟ δεν θα εναντιωθεί”

Νομίζουμε ότι και ο πλέον ανυποψίαστος αναγνώστης αντιλαμβάνεται με ποιο τρόπο πρόκειται να εξαργυρωθεί αυτή η ιδιαίτερα ευρηματική Τουρκική τρίπλα.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν γιατί από την πρώτη στιγμή και ενώ οι πάντες έσπευσαν να πανηγυρίσουν, εμείς αντιμετωπίσαμε το όλον αποτέλεσμα με ιδιαίτερο σκεπτικισμό τονίζοντας πως ένα τέτοιο ταξίδι δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως “Σαββατοκύριακο στην Αράχωβα με 92 ευρώ το άτομο και όλα τα έξοδα πληρωμένα”. Και το τονίσαμε αυτό αποσαφηνίζοντας πως κατά την γνώμη μας, το ταξίδι του  Έλληνα πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, ειδικά αυτήν την περίοδο, συνιστά κορυφαία στρατηγική κίνηση και ως τέτοια θα πρέπει να έχει ξεκάθαρες στρατηγικές επιδιώξεις. Κι επειδή εμείς αυτές τις επιδιώξεις δεν τις διακρίναμε, καλέσαμε δημόσια τους φίλους που τις αντιλαμβάνονται να σπεύσουν να μας τις υποδείξουν.

Επίλογος…

Η Ελλάδα κύριοι γι’ ακόμη μια φορά χρησιμοποιήθηκε σε ένα παιχνίδι με πολλούς αποδέκτες και το αποτέλεσμα θα το δούμε σύντομα να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας ως τραγωδία. Ο απόηχος της «εμπνευσμένης ομιλίας» θα εξανεμιστεί σύντομα και οι μέρες που έρχονται αναμένεται να είναι ιδιαίτερα οδυνηρές…

Γράφει ο Ξενοφών Ε.Μαυραγάνης

Ο καθηγητής του ΠΑΜΑΚ Νίκος Μαραντζίδης, δε θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι διάκειται φιλικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως και να μην έχω σαφή αντίληψη των δεδομένων. Σήμερα όμως στην τακτική του στήλη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, λέει κάποια πράγματα, που θα πρέπει να τα προσέξουμε όλοι. Κι όταν λέω όλοι, εννοώ όλοι. Διότι διαβάζω ας πούμε, στον αριστερό τύπο του οποίου είμαι αείποτε αναγνώστης, δημοσιεύματα, που δείχνουν όχι και τόσο δημοκρατική αντίληψη.

Π.χ.  «Κυριαρχούν οι προεδρικοί. Συρρικνώνεται η Ομπρέλα».

Δεν ανήκω στους προεδρικούς, δεν ξέρω ποιοι ακριβώς είναι στην Ομπρέλα, στην  οποία όμως καταλέγονται μερικά πολύ αξιόλογα στελέχη, ανάμεσα στα οποία ο Νίκος Φίλης, τον οποίο εκτιμώ απεριόριστα και ως δημοσιογράφο και ως υπουργό παιδείας και ως βουλευτή τώρα.

Ανήκω απλώς στην Ανανεωτική Αριστερά από την νεότητά μου. Πιστεύοντας πως αυτή στα σημερινά δεδομένα, δεν απηχεί πλέον τις πάντα υπάρχουσες και κυρίαρχες ταξικές διαφορές,  καλλιεργεί όμως την ευαισθησία  για τον πόνο και την ανέχεια των ανθρώπων, την αλληλεγγύη, την συνεργασία για το καλό όλων και όχι ορισμένων, την αποτροπή των δυσάρεστων για τον καθημερινό άνθρωπο καταστάσεων. Πιστεύω δηλαδή σε μια Αριστερά, που έχει ως μότο την ρήση του αείμνηστου στοχαστή Νίκου Πουλαντζά  «   Ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός  ή  δεν θα υπάρξει».

Βέβαια είναι γνωστό πως ο Πουλαντζάς αυτοκτόνησε, εγκλωβισμένος ανάμεσα στις θεωρητικές απόψεις του και στην αμετακίνητη θέση του να  μην υποτάξει ποτέ, την ανεξαρτησία της σκέψης του στην κομματική του ένταξη.

Όπως μερικές δεκάδες χρόνια νωρίτερα αυτοκτόνησε ο μέγας ποιητής Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, διαπιστώνοντας ότι τα επαναστατικά του όνειρα δεν μπορούσαν (τουλάχιστον μέχρι τότε) να υλοποιηθούν από την νεαρή  σοβιετική επανάσταση. Ασφαλώς υπάρχουν και άλλες ερμηνείες για την αυτοκτονία του ποιητή, αλλά δεν είναι της ώρας.

Προφανώς και δεν είμαι ούτε Πουλαντζάς, ούτε Μαγιακόφσκι. Γι αυτό και δεν πιστεύω  ότι στις μέρες μας και κάτω από τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που ζούμε  μπορεί να υπάρξει τώρα ή στο άμεσο μέλλον επανάσταση. Γιατί όπως λέει κι ένας φίλος μου μαρξιστής, αλλά όχι πλέον κομμουνιστής, χωρίς να έχουν   εκλείψει οι προϋποθέσεις  για την ταξική ανατροπή, οι εργάτες και οι σύμμαχοί τους, δεν είναι πρόθυμοι ταξικοί  να προκαλέσουν την επανάσταση.

Τι μένει λοιπόν; Ο αγώνας για ουσιαστική βελτίωση των συνθηκών ζωής, για εξάλειψη της βαρβαρότητας που αυτή τη στιγμή σημαδεύει τις κοινωνίες μας, η επικράτηση των γνήσιων δημοκρατικών αρχών και διαδικασιών. Που πρώτα απ’ όλα πρέπει να κυριαρχήσουν στο κόμμα μας.

Ναι σωστά γράφει στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ο Νίκος Μαραντζίδης, πως «η διαδικασία των εσωκομματικών εκλογών στον Σ.Π.Σ. συμπίπτει χρονικά με την ανάκαμψη της εικόνας του Αλέξη Τσίπρα, έπειτα από καιρό.

Και συνεχίζει « Η απόφασή του να περιοδεύσει ανά την Ελλάδα, μόνο τυχαία δεν είναι. Αξιοποιώντας το γενικότερο κλίμα και το προσωπικό του χάρισμα στην άμεση επαφή με καθημερινούς ανθρώπους, ο Τσίπρας καταφέρνει να μεταδώσει αισθήματα αισιοδοξίας στους φίλους του κόμματος… Αρέσει δεν αρέσει, είναι γεγονός πως ο Τσίπρας είναι από όλους τους Έλληνες πολιτικούς ηγέτες, ο πιο ικανός στο να παράγει πολιτικό αποτέλεσμα, όταν βρίσκεται στο δρόμο σε άμεση επαφή με τους πολίτες». Γράφει κι άλλα θετικά ο καθηγητής Μαραντζίδης, όπως  ότι «η συλλογική συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας , αντιλαμβάνεται την Αριστερά ως κατεξοχήν την παράταξη που συμπονά, υποστηρίζει και υπερασπίζεται  τους απλούς ανθρώπους, εκείνους που δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα».

Ναι έτσι είναι και εμείς το αντιλαμβανόμαστε. Εκείνο όμως που πρέπει να  ενστερνισθούμε είναι η πεποίθηση και η  απόφαση να οπλίσουμε  το κόμμα με εσωτερική δημοκρατία, να ακούγονται και να εισακούονται οι απόψεις των μελών και ιδιαίτερα οι διαφορετικές απόψεις, να μην επαναλάβουμε τα λάθη και τις αγκυλώσεις του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, όπου το σχέδιο απόφασης που κατεβαίνει στα μέλη των οργανώσεων, επιστρέφει στην κορυφή ως απόφαση, συνήθως αναλλοίωτη και αμετάβλητη.

Προσοχή λοιπόν. Μεγάλη προσοχή. Διαθέτουμε πράγματι έναν ηγέτη με προσωπικότητα, γνώση, δυνατότητα επικοινωνίας, γοητεία. Πολιτική  εννοώ. Ας μην τον αφήσουμε μόνον, να σκέφτεται, να  αποφασίζει, να δρα, γιατί μπορεί να πέσουμε στο άλλο άκρο του προσωποπαγούς κόμματος, που δεν είναι ό, τι καλύτερο για την Δημοκρατία .

πηγή: Νησί, Λέσβου