Αρχική Blog Σελίδα 1967

ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Οι αυτοκτονικές τάσεις της Ευρώπης!…

1

της Caroline Galactéros*

Σε τριάντα τρία χρόνια από το γκρέμισμα του κομμουνιστικού Τείχους του Βερολίνου, παρά τις επίσημες δεσμεύσεις, η Δυτική Αυτοκρατορία των ΗΠΑ, μέσω του ΝΑΤΟ, έκτισε (βάλτε και τη Σουηδία και τη Φινλανδία με κόκκινο για πληρότητα) ένα καινούριο Τείχος διαίρεσης της Ευρώπης.

«Το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί ούτε μια ίντσα προς τα ανατολικά», είπε ο Τζέιμς Μπέικερ στον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ τον Φεβρουάριο του 1990, για να λάβει τη συμφωνία του για την επανένωση της Γερμανίας και την ενσωμάτωση του ανατολικού τμήματός της στην Ατλαντική Συμμαχία.

Σήμερα, η Φινλανδία και η Σουηδία εκφράζουν διακαώς την επιθυμία τους να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ [υπέβαλαν ήδη αίτηση]… για να προστατευτούν φυσιολογικά από τη Ρωσία! Ένα συγκλονιστικό σκεπτικό τυφλότητας και μάλιστα κακοπιστίας, καθώς είναι ακριβώς η αδιάκοπη γεωγραφική προέλαση του ΝΑΤΟ προς τα ρωσικά σύνορα κατά τη διάρκεια πέντε φάσεων διεύρυνσης και η ενθάρρυνση και η ενεργός στρατιωτική υποστήριξη που δόθηκε στην Ουκρανία, όπως και στη Γεωργία να ενταχθούν στη Συμμαχία, οι οποίες,  20 και πλέον χρόνια, έτρεφαν το έμμονο ρωσικό σύμπλεγμα και τελικά οδήγησαν τον Πρόεδρο Πούτιν να ξεκινήσει την ένοπλη επέμβαση του στην Ουκρανία. Έχουμε δει μόνο τις δραματικές συνέπειες, όχι για την Ουάσιγκτον αλλά για εμάς τους Ευρωπαίους, αυτής της στρατηγικής τρέλας.

Σχιζοφρενείς…άγγελοι!

Αλλά είναι αλήθεια ότι ζούμε, στη Δύση, σε μόνιμη αντιστροφή. Αντιστροφή θέσεων, αντιστροφή αρχών, αντιστροφή αξιών. Έχουμε αποδυναμώσει μεθοδικά τα Ηνωμένα Έθνη από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, καταστρέψαμε την πολυμέρεια, εφαρμόσαμε σωρηδόν την αλλαγή καθεστώτος,  γράφοντας στα παλιά μας τα παπούτσια την κυριαρχία των κρατών και κάνουμε παρεμβάσεις στο επίπεδο της εξουσίας ( με ήπια και σκληρά χτυπήματα μαζί) …αλλά όλα αυτά στο όνομα της δημοκρατίας! Καταστρέφουμε πληθυσμούς και εδάφη…αλλά στο όνομα της ελευθερίας και παίρνοντας με το «έτσι θέλω» την εντολή της «ευθύνης προστασίας» αυτών των δύστυχων λαών, τους οποίους επιστρέφουμε στη λίθινη εποχή όταν δεν μας παραδίδουν τους απόλυτους άρχοντές τους. Η Αυτοκρατορία και οι υποτελείς της κάνουν το Καλό, με σίδηρο και φωτιά, αλλά με αγνές προθέσεις και ανθρωπιστικές αξίες στην καρδιά τους! Εν ολίγοις, τσαλαβουτούμε ξέφρενα σε πλήρη κυνισμό, σχιζοφρενείς με μάσκα αγγέλου, Mister Hyde που παίζουν τους καλούς Doctor Jekyll…. Αλλά είναι για να φέρουμε το φως στους λαούς που βρίσκονται ακόμα κάτω από τον ζυγό αιμοδιψών τυράννων…

Αυτά που λέω φυσικά δεν λέγονται, δεν βλέπονται, υπόκεινται σε όλα τα αναθέματα και τις κατηγορίες για συμπαιγνία με το Κακό. Πουτινόφιλη, Πουτινολάτρις, Πουτινομανής!!! Υπαγε οπίσω μου Σατανά! Τα «καλοπροαίρετα» μέσα ενημέρωσης και ο χορός των ευσυνείδητων του καναπέ έτοιμοι να πολεμήσουν μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό, δεν έχουν καμία σχέση με τους άπορους Γάλλους που τώρα δυσκολεύονται να τραφούν, να ζεσταθούν ή να μετακινηθούν και που αναρωτιούνται αν η σύγκρουση μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ πρέπει απαραίτητα να γίνει εις βάρος τους (όταν οι ΗΠΑ εξακολουθούν να αγοράζουν Πετρέλαιο και Ουράνιο από τη Μόσχα και σχεδιάζουν τον ενεργειακό έλεγχο της Ευρώπης με το υπερτιμημένο LNG τους). Τι μετριότητα, τι πεζότητα! Η Ευρώπη είναι ενωμένη και τελικά ισχυρή ενάντια στη ρωσική βαρβαρότητα. Ζήτω η ρωσική βαρβαρότητα! Απρόσμενη νίκη! Ολοι στη γραμμή!

Να σώσουμε την Ουκρανία από την αιμοδιψή ρωσική αρκούδα, και κυρίως να καταστήσουμε τη Ρωσία μακροχρόνια αδύναμη,  να κάνουμε την ατυχή περιπέτειά της ένα νέο Αφγανιστάν: να ένας ευγενής και σωτήριος, μεταξύ άλλων, σκοπός, και που αξίζει λίγες στερήσεις. Οι Αμερικανοί ξέρουν για τι μιλάνε, μετά από 20 χρόνια δαπανηρής παρουσίας που έληξε με μια ακόμη στρατιωτική καταστροφή και την παράδοση της εξουσίας χωρίς πυροβολισμό, στους πρώην συντρόφους του Μπιν Λάντεν.

Ακρωτηριασμός της λογικής

Όσοι τολμούν ακόμα να αναρωτιούνται αν θα ήταν καλύτερο να οικοδομηθεί εκ νέου η ασφάλεια στην Ευρώπη σε ρεαλιστικές και ισορροπημένες βάσεις, με βάση το αδιαίρετο της, να εξουδετερωθεί στρατηγικά η Ουκρανία και να αναχαιτιστεί η στρατιωτική κλιμάκωση δεν είναι τίποτα λιγότερο από σκληρόκαρδοι οπαδοί του «Μονάχου**»! Και εδώ, ο αυτοακρωτηριασμός του συλλογισμού και η αντιστροφή του δεν φοβίζουν. Όσο μεγαλύτερος είναι, τόσο πιο αποδεκτός. Πότε θα ανακηρυχθεί ηρωικό το τάγμα Azov, παρελαύνοντας στα Ηλύσια Πεδία την Εθνική Εορτή; Μόνο τα μυαλά τα αλοιωμένα  από τη ναυτία της ρωσοφιλίας θα το δουν ως μια ζοφερή υπενθύμιση του 1940.

Η σκέψη, η κατανόηση, η μνήμη, η αίσθηση, η τοποθέτηση του εαυτού μας στη θέση του Αλλου, η αναζήτηση αμοιβαία αποδεκτών λύσεων, όλα αυτά δεν μετρούν πλέον έναντι της χιονοστιβάδας μονομερών πολεμικών εικόνων που πλημμυρίζουν το ανίδεο μυαλό μας, πρόθυμο στην επιλεκτική αγανάκτηση. Δεν ξέρουμε πια και κυρίως δεν θέλουμε πια να μπαίνουμε στη θέση του άλλου. Ίσως καταλάβουμε γιατί κάνει αυτό ή εκείνο. Είναι πολύ πιο εύκολο να τον δαιμονοποιούμε, να τον αποκαλούμε τρελό, να τον σπρώχνουμε διαρκώς στην πλειοδοσία και έτσι να μπορούμε, εμφανιζόμενοι ως θύμα, να δικαιολογούμε τη συνεχή μας παρενόχληση. Είναι ο θρίαμβος του δογματισμού επί της λογικής…στο όνομα της λογικής φυσικά. Υπάρχει μόνο μια διέξοδος: η ξέφρενη ορμή προς τα μπρος, προς την άβυσσο, αυτή της εκδίκησης και του αποκρουστικού μίσους. Αυτή του γενικευμένου πολέμου. Ο Πούτιν πρέπει να πληρώσει, ο Πούτιν πρέπει να σέρνεται, ο Πούτιν πρέπει να χάσει το πρόσωπό του. Προπαντός, ο Πούτιν πρέπει να φύγει. Επιτέλους ! Άλλη μια μικρή αλλαγή καθεστώτος! Γιατί θέλουμε να πιστεύουμε, στα πιο τρελά μας όνειρα, ότι μετά από αυτόν θα αναδυθεί ένας νέος Γιέλτσιν, ένας αδύναμος και φιλόφρων Τσάρος, που θα κάνει επιτέλους αυτό που θα του πούμε. Τίποτα δεν είναι λιγότερο σίγουρο. Είναι ρωσική ρουλέτα.

Τη στιγμή της συγγραφής αυτής της ανάρτησης, οι δυτικές δυνάμεις έχουν ήδη μεταφέρει, εδώ και βδομάδες, στρατεύματα και εξοπλισμό στη Μολδαβία για να αποτρέψουν μια εισβολή στη μικρή δημοκρατία από τις ρωσικές δυνάμεις μέσω της Υπερδνειστερίας. Οι αμερικανικές υπηρεσίες μας το ανακοινώνουν ως ισχυρή πιθανότητα. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα ήθελε, από καθαρή σκληρότητα, να επεκτείνει περαιτέρω την κακή του λαβή στην ατυχή ειρηνική και ανυπεράσπιστη Ουκρανία (της οποίας οι δυνάμεις εκπαιδεύονται από το 2015 από το ΝΑΤΟ και είναι ήδη υπεροπλισμένες) και να αντιμετωπίσει το φάσμα του βαλτώματος των δυνάμεών του… με τη διασπορά τους. Λογική ! Μπορεί κάλλιστα να αναγκαστεί να το κάνει, ωστόσο. Μια άλλη αυτοεκπληρούμενη προφητεία βασισμένη και αυτή στην αντιστροφή. Όπως συνέβη άλλωστε και στην περίπτωση της προετοιμαζόμενης ουκρανικής επίθεσης στο Ντονμπάς και που ώθησε τον Ρώσο πρόεδρο στο λάθος στις 24 Φεβρουαρίου.

Αυτοκτονικές τάσεις της Ευρώπης

Εξώφυλλα του Economist:  Το φωτεινό πρόσωπο του Προέδρου Μπους βεβαιώνει για την… ειρηνική στρατιωτική επέμβαση (!!!) στο Ιράκ, ενώ το σκοτεινό πρόσωπο του Πούτιν κατά την εισβολή στην Ουκρανία προμηνύει μύρια δεινά, όταν μάλιστα συνοδεύεται από το εκφοβιστικό σχόλιο «Πού θα σταματήσει;»

Αυτή η ασυγχώρητη έφεση της Γηραιάς Ηπείρου μας για υποταγή συγγενεύει με τον μαζοχισμό και τις τάσεις αυτοκτονίας. Μια Ευρώπη που δεν θέλει να καταλάβει ότι είναι μόνο το όργανο, δεύτερο τη τάξει (πρώτο είναι η Ουκρανία) μιας αυτοκρατορικής κυριαρχίας, της οποίας ωστόσο αναλαμβάνει συνεχώς τις δαπάνες. Αυτό φέρνει στο νου μου τους αιματηρούς εορτασμούς της αίρεσης του Τάγματος του Ηλιακού Ναού, οι υπό επιρροή οπαδοί της οποίας, υπακούοντας στον πολυαγαπημένο τους ηγέτη, που τους υποσχόταν φως και ευδαιμονία, οδηγήθηκαν το 1997 στη συλλογική αυτοκτονία αφού, μετά από χρόνια, απογυμνώθηκαν από τα επίγεια αγαθά τους. Δεν θα υπάρξει, από δω και μπρος, άνετη ζωή για τους λαούς της Ευρώπης. Θα υπάρξει η κάθοδος στην κόλαση των ευρωπαϊκών μεσαίων τάξεων, ο αυξημένος κοινωνικός τους έλεγχος στο όνομα της ψηφιακής προόδου και φυσικά της ελευθερίας, η επιταχυνόμενη στράτευση τους σε σύγκρουση με την Κίνα για την αποκατάσταση της αμερικανικής ηγεμονίας απέναντι στην κινεζική ισχύ. Μια αμερικανική αυτοκρατορία χωρίς ίχνος ηθικής, που δεν θέλει να πεθάνει και σπρώχνει σαν ανθρώπινη ασπίδα, το κοπάδι των Ευρωπαίων προβάτων–παπαγάλων στο σφαγείο, και αυτοί ευγνωμονούν για αυτόν τον επικό αλλά κυρίως τραγικό ρόλο.

Αυτή είναι η τραγική ομορφιά της αναστροφής. Βουλιάζουμε ενώ πιστεύουμε ότι κερδίζουμε σε μεγαλείο. Διαλυόμαστε όταν πιστεύουμε ότι ενωνόμαστε. Αλλά η υστερία παραπληροφόρησης με την οποία μεθάμε παράγει μια γνωστική ημιπληγία που μας παγιδεύει σε έναν στρατηγικό αυτισμό που κινδυνεύει να μας κοστίσει ακριβά.

Είμαστε πράγματι εκείνοι οι «υπνοβάτες» που κατήγγειλε πρόσφατα ο Henri Guaino σε ένα άρθρο στη Le Figaro***, που σπεύδουν στον πόλεμο με τα μάτια τους ευχαρίστως κλειστά και χαίρονται που βλέπουν ένα νέο σιδηρούν παραπέτασμα να δημιουργείται, αποκόπτοντας την ΕΕ από τη Ρωσία και την Ευρασία πιθανώς για δεκαετίες, χωρίς να βλέπουν ότι αυτή η «νίκη» θα είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρό τους που θα τους βάλει σε αυστηρή ενεργειακή, πολιτική, οικονομική και στρατηγική εξάρτηση από τον Αμερικανό αφέντη τους. Για την αιωνιότητα. Ανάπαυσον Κύριε την ψυχήν του δούλου Σου.

*Η Caroline Galactéros-Luchtenberg είναι συνταγματάρχης εν αποστρατεία, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών, επικεφαλής τμήματος της Σχολής Πολέμου,  ειδικευμένη σε θέματα Βαλκανίων. Εργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη στρατηγική αξιολόγηση και πρόβλεψη για τις κρατικές υπηρεσίες. Είναι η δημιουργός και διευθύντρια της δεξαμενής σκέψης GéoPragma που είναι αφιερωμένη στη ρεαλιστική γεωπολιτική.

**Υπαινιγμός για τη Συμφωνία του Μονάχου (29 Σεπτ. 1938) την οποία υπέγραψαν η Μεγ. Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία, με την οποία, ερήμην της Τσεχοσλοβακίας, η Σουδητία προσαρτήσθηκε στη Γερμανία. Ο Χίτλερ όμως δεν εξευμενίστηκε: το επόμενο έτος κατέλαβε ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία και άρχισε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

***Αναρτήθηκαν στις Ανιχνεύσεις, ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Οδηγούμαστε σε πόλεμο υπνωτισμένοι…

 

L’Europe et l’Ukraine : du syndrome de Stockholm au complexe de l’autruche 

Από το «αδέρφια μας οι Σύριοι», οι μεμέτηδες, πέρασαν στο «έξω οι Σύριοι» για να φτάσουν τώρα στην ακροδεξιά ρητορική της «Μεγάλης Αντικατάστασης»

0

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]    www.kalkis.eu

Μακράν εμού κάθε ανεγκέφαλης και ανέφικτης υποδοχής ολόκληρης της μιζέριας του κόσμου των μεταναστών και των προσφύγων αλλά και της ακροδεξιάς θεωρίας της «Μεγάλης Αντικατάστασης» (δηλαδή του κινδύνου να μας αντικαταστήσουν δήθεν οι παράνομοι εισβολείς) η οποία σήμερα είναι διάχυτη στην δημοκρατική Ευρώπη, παράδειγμα στη Γαλλία (της Λεπέν, του Ζεμούρ και ΣΙΑ), στην Ελλάδα (της Χρυσής Αυγής και ΣΙΑ) κι όχι μόνο. Είναι πάρα πολύ εύκολο για τους ακραίους να εμποτίζουν με αντιμεταναστευτικό και αντιπροσφυγικό μίσος το μυαλό και τις ψυχές των άμυαλων γηγενών που, δικαίως ή αδίκως, είναι σήμερα μακροχρόνια άνεργοι και επαγγελματικά αποκλεισμένοι αφού δεν απέκτησαν τις απαραίτητες δεξιότητες για να μπορούν να μπουν στην αγορά εργασίας, όταν φυσικά θέλουν να εργαστούν. Το ίδιο εύκολο είναι και για τον εργατοπατερισμό ο οποίος δεν θέλει τον εν λόγω αλλοδαπό πληθυσμό να εισέλθει και να παραμείνει στη χώρα του «διότι πλήττει λέει τους μισθούς των γηγενών τους οποίους δεν προτιμούν οι εργοδότες αφού τους στοιχίζουν ακριβότερα».

Τι είδαμε και τι ακούμε σήμερα από το πρωϊ στα ελληνικά ΜΜΕ ; Εκατοντάδες άτομα φορτωμένα σε τουρκικά ιστιοφόρα και φουσκωτά, με τις ευλογίες φυσικά της Τουρκίας, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αποβιβαστούν σε ελληνικά νησιά της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ Σάμου και Χίου. Οι Τούρκοι «σύμμαχοί μας» εδώ και καιρό έχουν διανύσει τον υποκριτικό μακρύ δρόμο του «αδέρφια μας Σύριοι» για να περάσουν από το «έξω οι Σύριοι» (βλέπε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 5-9-2019) ΕΔΩ και να καταλήξουν στην προβολή της ακροδεξιάς θεωρίας της «Μεγάλης Αντικατάστασης», όπως αναφέρει το σημερινό (23-5-2022) ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Killian Cogan στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Journal du dimanche με τίτλο : «Στην Τουρκία στοχοποιούνται οι Σύριοι  πρόσφυγες» (En Turquie, les réfugiés syriens sont pris pour cibles). «Ένα βίντεο που δημοσιεύτηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μια ομιλία του προέδρου Ερντογάν πυροδότησε ένα κύμα μίσους κατά της Συρίας».

Πριν από σχεδόν ένα μήνα λέει το εν λόγω ρεπορτάζ, ο Ammar περίμενε ένα ταξί στην Κωνσταντινούπολη με φίλους του, όταν μια ομάδα ανδρών τους επιτέθηκε. «Γιατί μιλάς αραβικά εδώ ; Είστε στην Τουρκία, και οφείλατε να μιλάτε τουρκικά! », τους ξεστόμισαν πριν τους χτυπήσουνε. «Μετά από αυτό το περιστατικό, ο Ammar αρνείται να φύγει από το σπίτι χωρίς να συνοδεύεται», δηλώνει με λύπη η Bushra, 24 ετών, η μεγαλύτερη αδερφή του. Έφτασε σε ηλικία 6 ετών στην Τουρκία με την οικογένειά του, καταγόμενος από τη Δαμασκό, ο Ammar είναι  σήμερα 14 ετών. Είναι απόλυτα τουρκόφωνος και «τα πάει καλά στο σχολείο», σύμφωνα με την αδερφή του. Αλλά σπάνιες είναι οι μέρες που η συριακή του καταγωγή δεν προσελκύει τους εκφοβισμούς ως αλεξικέραυνο. «Σχεδόν κάθε βράδυ, όταν γυρίζει σπίτι από το γυμνάσιο, ο Ammar κλαίει και λέει ότι δεν θέλει πια να μένει  εδώ», συνεχίζει η Bushra.

Η τουρκική ρητορική της «Μεγάλης Αντικατάστασης»

«Πολλοί Σύριοι γονείς αποφασίζουν να αποσύρουν τα παιδιά τους από το τουρκικό σχολικό σύστημα για να τα προστατεύσουν από αυτήν την παρενόχληση, λέει ο Σύρος ακτιβιστής SalehYossef, ο οποίος ζει στην Τουρκία από το 2014. Μετά τη διακοπή του σχολείου, αυτοί οι ανήλικοι στέλνονται συχνά σε εργαστήρια κλωστοϋφαντουργίας, για παράδειγμα». Πριν από τέσσερις μήνες, ο Saleh συν ίδρυσε μια ένωση που στοχεύει να αλλάξει την αντίληψη της τουρκικής κοινής γνώμης για τους Σύριους πρόσφυγες. Το φαινόμενο της αυξανόμενης εχθρότητας στην οποία υπόκεινται τα σχεδόν 4 εκατομμύρια Σύριοι επηρεάζει επίσης έμμεσα εκατοντάδες χιλιάδες άλλους πρόσφυγες και μετανάστες, Αφγανούς, Πακιστανούς ή Ιρακινούς, στην Τουρκία. Οι εντάσεις επιδεινώνονται από την πληθωριστική κρίση που πλήττει τη χώρα για περισσότερο από ενάμιση χρόνο. Τον περασμένο Αύγουστο, μετά από έναν καυγά μεταξύ νεαρών Τούρκων και Σύριων που οδήγησε στο θάνατο ενός Τούρκου, χίλιοι άνθρωποι εισέβαλαν στη γειτονιά με μεγάλο συριακό πληθυσμό στο Altindag (δεξιά), προάστιο της Άγκυρας. Τον περασμένο Ιανουάριο, η συνοικία Esenyurt (αριστερά), στην Κωνσταντινούπολη, ήταν επίσης αντικείμενο αντισύριων επιδρομών. Ο,τι έκαναν δηλαδή οι χρυσαυγίτες στην Ελλάδα. Αυτή η δυσαρέσκεια τροφοδοτείται ιδιαίτερα από το κοσμικό Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), κληρονόμο του Μουσταφά Κεμάλ και κύρια δύναμη της αντιπολίτευσης, το οποίο υπόσχεται να «στείλει όλους τους Σύριους πρόσφυγες στα σπίτια τους», εάν έρθει στην εξουσία μετά τις προεδρικές εκλογές που έχουν προγραμματιστεί για τον Ιούνιο του 2023. Δηλαδή το κόμμα του «φιλοπόντιου» Ιμάμουγλου.

Στις αρχές Μαΐου 2022, ένας άλλος πολιτικός σχηματισμός, αυτός του μικρού «Κόμματος της Νίκης» (Zafer Partisi), του οποίου η κύρια πολιτική πλατφόρμα είναι η επιστροφή των προσφύγων στις χώρες καταγωγής τους, υποστήριξε ως χορηγός την κυκλοφορία μιας μικρού μήκους ταινίας με τίτλο Sessiz Istila (δηλαδή «η σιωπηλή κατοχή»). Η εν λόγω ταινία, άκρως ερασιτεχνική, δείχνει την Τουρκία του 2043 ως προοπτική, όπου οι Σύριοι θα αποτελέσουν πλέον τη δημογραφική πλειοψηφία της χώρας των 83 εκατομμυρίων. Στη συνέχεια βλέπουμε ένα συριακό κόμμα να παίρνει την εξουσία και να ανακοινώνει την εισαγωγή της αραβικής ως επίσημης γλώσσας της χώρας. Ένας από τους «ηθοποιούς», ένας νεαρός Τούρκος που εργάζεται ως καθαριστής σε ένα νοσοκομείο, εξηγεί στους γονείς του ότι οι Τούρκοι έχουν γίνει πολίτες δεύτερης κατηγορίας και ότι απαγορεύεται να μιλάς τουρκικά στο νοσοκομείο. Δηλαδή φρικαλέα ψέματα  της τουρκικής ακροδεξιάς. Κι όμως το ρεπορτάζ λέει ότι η εν λόγω ταινία έχει ήδη συγκεντρώσει σχεδόν 4,5 εκατομμύρια προβολές στο YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=EpPo5vjC2bE.

Νέο κύμα αναχωρήσεων προς την Ευρώπη

Την επομένη της μετάδοσης αυτής της μικρού μήκους ταινίας, στις 4 Μαΐου 2022, ο Ερντογάν, φιλεύσπλαχνος, ανακοίνωσε ότι ετοιμαζόταν να στείλει πίσω 1 εκατομμύριο Σύρους πρόσφυγες στη βορειοδυτική Συρία, που τώρα καταλαμβάνεται από την Άγκυρα και τις τοπικές αντιΑσαντ βοηθητικές δυνάμεις της. Όμως, τρεις μέρες αργότερα έγινε η κυβίστηση. Ο Τούρκος πρόεδρος δήλωσε ότι, τελικά, «δεν θα διώξει [τους Σύριους πρόσφυγες] και ότι θα συνεχίσει να τους υποδέχεται».

Ωστόσο, οι τουρκικές αρχές τους απελαύνουν συστηματικά στη βόρεια Συρία. «Εδώ και έξι μήνες, η Τουρκία στέλνει πίσω σχεδόν 5.000 από αυτούς κάθε μήνα», λέει ο Samer Aldeyaei, ένας Σύρος δικηγόρος που ζει στην πόλη Gaziantep από το 2012 και ο οποίος διευθύνει την Ένωση Ελεύθερων Σύριων Δικηγόρων. Στο πλαίσιο αυτό πολλοί πρόσφυγες φέρονται να προσπαθούν να φύγουν από την Τουρκία. «Το κλίμα μίσους και ο κίνδυνος απέλασης έχουν προκαλέσει ένα νέο κύμα αναχωρήσεων προς την Ευρώπη», επισημαίνει ο Samer Aldeyaei στον Killian Cogan. «Εδώ και αρκετές εβδομάδες, χιλιάδες Σύριοι πηγαίνουν καθημερινά στη Σμύρνη για να φτάσουν στην Ελλάδα».

Ιδού λοιπόν πώς εξηγούνται οι σημερινές σχετικές ειδήσεις από το πρωϊ στα ελληνικά ΜΜΕ.

Η μουσουλμανική Τουρκία θέλει να τους ξεφορτωθεί, παρά τα δις που εισέπραξε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να τους φορτώσει σε εμάς, να προμηθεύσει με βίντεο τις δικαιωματικές οργανώσεις φιλανθρωπίας εναντίον της Ελλάδας για επαναπροώθηση προσφύγων και μεταναστών και με μια FRONTEX ακρωτηριασμένη προσφάτως κι όχι φύλακα των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης.

 

 

Russia to build 12 new military bases, units in response to NATO expansion

0

Russian military parade marking the 73rd anniversary of Victory in the 1941–45 Great Patriotic War. (Kremlin/Released)

MAY 23, 2022  

Russia is planning to establish 12 new military bases and units in the western part of the country by the end of the year in response to the North Atlantic Treaty Organization’s (NATO) eastward expansion toward Russia.

On Friday, Russian Defense Minister Sergei Shoigu announced “12 military units and subunits will be formed in the Western Military District by the end of the year,” the state-run TASS news agency reported. Shoigu said the new units are forming as “tensions continue to mount in the area of responsibility of the Western Military District” where Russian forces are engaged in the ongoing invasion of Ukraine.

Shoigu also said Russia will also bolster its western military forces with more than 2,000 pieces of new military equipment.

The military expansion in Russia’s west comes after NATO dispatched thousands of troops to member nations located on the eastern edge of the alliance as Russian forces invaded Ukraine.

Shoigu said the move to bolster Russia’s Western Military District comes as Finland and Sweden await consideration for their applications to join NATO.

Finland’s eastern border runs for 830 miles along the northwestern edge of Russia. By allowing Finland into the alliance, NATO would more than double the length of the alliance border region that runs along Russia’s borders.

Russia has repeatedly warned against NATO allowing Finland and Sweden into the alliance.

In April, former Russian President Dmitry Medvedev, who now serves as the deputy chairman of Russia’s Security Council, threatened that Russia would deploy more nuclear weapons near the Baltic region if Finland and Sweden join NATO.

U.S. President Joe Biden has expressed his support for Finland and Sweden to be accepted into NATO.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan has opposed Finland and Sweden entering NATO. Turkey maintains a complicated relationship with Russia as well as NATO. Turkey and Russia have regional partnerships, especially in the area around Armenia, Azerbaijan and Georgia. Turkey has also partnered with Ukraine and has sent the eastern European country key military aid, such as the Bayraktar TB2 combat drone. Turkey has also offered to mediate peace talks between Ukraine and Russia.

In addition to its complicated relations with Russia, Turkey has also criticized Sweden and Finland for their support for the Kurdistan Workers’ Party (PKK), a Kurdish militia force in eastern Syria and western Iraq that Turkey considers a terrorist organization.

It remains to be seen if Russia will continue its military buildup along its western borders if NATO rejects Finland and Sweden’s membership bids.

americanmilitarynews.com

Westphalian Logic and Geopolitical Prudence in the Nuclear Age

0

 

Photograph by Nathaniel St. Clair

The Ukraine War, its complexities and global spillover effects, have not been adequately depicted by either political leaders or the more influential media. Most commonly, the Ukraine War has been narrowly and reductively depicted as a simple matter of defending Ukraine against Russian aggression. Sometimes this standard portrayal is somewhat enlarged by demonizing Putin as criminally committed to the grandiose project of restoring the full spectrum of Soviet boundaries of post-1994 Russia by force as necessary. What tends to be excluded from almost all presentations of the Ukrainian struggle is the U.S. Government policy agenda of inflicting a humiliating defeat on Russia which is at once related to the defense of Ukraine yet quite separate from it in significant respects. This agenda replicates Cold War confrontations, and in the global setting, seeks to remind China as well as Russia, that only the United States possesses the will, authority, and capabilities to act as the guardian of global security with respect to the maintenance or modification of international boundaries of sovereign states anywhere on the planet. Illustratively, Israel has been given a tacit green light by Washington to annex the Golan Heights, an integral part of Syria until the 1967 War, while Russia remains sanctioned for its annexation of Crimea and its current claims to incorporate parts of the Dombas region of Ukraine have been met with harsh punitive sanctions and allegations of war crimes by the U.S. president, Joe Biden.

The most influential Western media platforms, including CNN, BBC, NY Times, The Economist, with few exceptions, have largely supported these one-dimensional governmental narrative accounts of the Ukraine War. The views of progressive critics of the manner that American foreign policy has handled the crisis are almost totally unrepresented, while the extremist right is castigated for daring to oppose the national consensus as if only the only dissenters are conspiracy inclined fascists. Almost no attention given by these media outlets to understanding either the buildup of tensions relating to Ukraine in the years preceding the Russian attack or the wider security rationale that explains Putin’s resolve to reassert its former authority in the Ukraine. Similarly, there was virtually no mainstream discussion of ceasefire/diplomatic options, favored by many peace and religious groups, that sought to give priority to ending the killing, coupled with a search for possible reconciling formulas that combined Ukrainian sovereign entitlements with some adjustments taking account of Russian concerns. The most trusted media in the West functioned as a war-mongering propaganda machine that was only slightly more nuanced in its support for the official line of the government than what one would expect from unambiguously autocratic regimes. Coverage highlighted visual portrayals of the daily brutalities of the war coupled with a steady stream of condemnations of Russian behavior, detailed reportage on the devastation and civilian suffering, and a tactical overview of how the fighting was going in various combat zones. These bellicose narratives were routinely reinforced by expert commentary from retired generals and intelligence officials, and never subjected to challenge from peace advocates, much less dissenters and critics. I have yet to hear the voice or read texts on these influential media platforms from the most celebrated public intellectuals, Noam Chomsky or Daniel Ellsberg, or even from independent minded diplomats like Chas Freeman. Of course, these individuals are talking and writing but to learn their views you have to navigate the internet in search of such online websites as CounterPunch and Common Dreams.

The fog of war has been replaced by a war fever while making the transition from helping Ukraine defend itself against aggression to pursuing a victory over Russia increasingly heedless of nuclear dangers and worldwide economic dislocations that threatened many millions with famine, acute insecurity, and destitution. The shrill assured voices of generals and think tank security gurus dominated commentary, while pleas for peace from the UN Secretary General, the Dalai Lama, and Pope Francis, if noticed at all, were confined to the outer margins of public awareness.

This unfortunate absence of reasoned and responsible debate was further distorted by highly misleading statements made by the highest public official responsible for the formation and explanation of American foreign policy, the Secretary of State, Antony Blinken. Whether out of ignorance or the convenience of the moment, Secretary Blinken has been widely quoted as explaining to the public here and abroad in prime time that the U.S. does not recognize ‘spheres of influence,’ an idea “that should have been retired after World War II.” Really! Without mutual respect for spheres of influence throughout the Cold War it is probable that World War III would have been ignited by Soviet interventions in East Europe, most notoriously in Hungary (1956) and Czechoslovakia (1968). Similarly, U.S. interferences in Western Europe as well as the defection of Yugoslavia were tolerated by Moscow. Where the most dangerous armed confrontations occurred were revealingly in the three divided country of Germany, Korea, and Vietnam where norms of self-determination exerted continuous pressures on boundaries artificially imposed on these countries for reasons of geopolitical convenience.

Since the end of the Cold War, Blinken should be embarrassed about telling the peoples of Cuba, Nicaragua, and Venezuela that the idea of spheres of influence is no longer descriptive of how the U.S. shapes its policy in the Western Hemisphere. Decades age Octavio Paz, the Mexican writer found vivid words to express the reality of such spheres: “The tragedy of Mexico is to be so far from God and so near to the United States.”  As has been observed, the Russian assertion of a traditional spheres of influence has more continuity with the past than does respect for territorial sovereignty of the countries that have regained statehood within such spheres after the Soviet collapse. This recognition is not meant to express approval of such spheres, serving only as a realization of geopolitical practice that has persisted through the whole of modernity and a further sense that mounting a challenge in light of this practice is almost certain to produce friction and heighten risks of war, which in relations among states armed with nuclear weapons should induce extreme caution on the part of prudent actors. To pretend that spheres of influence are a thing of the past, as Blinken seems to be doing in relation to Ukraine, is doubly unfortunate—it is mindless about the relevance of geopolitical prudence in the nuclear age and it either ignorantly or maliciously condemns behavior of others while overlooking the analogous behavior by his own country, thereby adopting a U.S. posture of geopolitical hubris ill-suited to human survival in the nuclear age.

In the months before it became politically convenient to throw spheres of influence into the dustbin of history, Blinken was lecturing the Chinese about adhering to a ‘rule-governed’ international order that he contended was descriptive of U.S. behavior. Such an invidious comparison was a cover for confronting the quite different Chinese challenge to unipolarity being mounted as a result of China’s rising economic and diplomatic influence. A puzzle for Washington arose because it could not complain that the Chinese ascent was due to its military capabilities and its aggressive use (except, interestingly, within its traditional coastal and territorial spheres of influence). And so, the claim was made that China was not playing the game of power with respect to intellectual property rights by the rules, but what are these rules and where does their authority derive from? Blinken was careful in his complaints about Chinese violations not to identify the rules with international law or decisions of the United Nations. Wherefrom then?

There is, to be sure, a subtle complexity about rules of order in international relations, especially on matters bearing on the use of force in international relations. A normative dividing line can be identified as 1928 when many leading governments, including the U.S., signed on to the Pact of Paris outlawing war as an instrument of national policy, [see Oona A. Hathaway & Scott Shapiro, The Internationalists: How a Radical Plan to Outlaw War Remade the World (2017]. This ambitious norm, was then turned into the formulation of Crime Against Peace in the London Agreement of 1944 that provided the jurisprudential foundation for the Nuremberg and Tokyo criminal prosecutions of surviving German and Japanese political leaders and military commanders. These legal innovations, even if treated as major milestones in the development of international law, were never meant to constitute new rules of order and accountability that would bind sovereign states enjoying geopolitical stature.

Otherwise, how could one explain the conferral of a right of veto on the five permanent members of the UN Security Council, which can only be viewed as a geopolitical right of exception, at the very least within the UN context. Apologists for this seeming repudiation of a law-oriented approach when it came to the most dangerous states at the time point to the need to give the Soviet Union assurances that it would not be outvoted by the West, or otherwise it would be unwilling to participate in the UN, and the Organization would wither on the vine in the manner of the League of Nations. But if this was truly the dominant reason for the veto, there could be a less obtrusive way of providing reassurance, such as requiring decisions of the Security Council opposed by the Soviet Union to be supported by all non-permanent members. There would be no comparable need to give the four other states the veto unless there was an overriding motive to entrench in the UN Charter the prerogatives of geopolitical leverage as measured by being on the winning side in World War II.

Such an observation makes us aware that there exists not one source of normative authority in international but at least two. There is the fundamental idea deriving from the origins of the modern states system identified with the Peace of Westphalia in 1648, which accorded equality to sovereign states. And then there is a second source of largely unwritten normative authority that regulates those few states that are freed from the constraints of international law and enjoy impunity for their actions. These are the states given the veto power, and among these states are those that seek the added discretion of being non-accountable for their acts. This deference to power and national supremacy, undermines fidelity to law where it is most needed, and has long been a fundamental deficiency of sustaining peace in a nuclear-armed world. Yet geopolitics, like international law itself, possesses a normative order that is designed to impose certain limits on these geopolitical actors. The Quincy Institute recognizes this vital feature of international relations by its call for ‘responsible statecraft,’ which is roughly equivalent to my call for ‘geopolitical prudence.’

A crucial geopolitical prescription along these lines was the appreciation of spheres of influence as delimiting extraterritorial zones of exclusive influence, which might include ‘unlawful’ interventions and exploitations of weaker states (e.g. ‘banana republics’). As abusive as the diplomacy of spheres has been for targeted societies it has also been a way of discouraging competitive interventions that might otherwise lead to  intensive wars between the Great Powers, and as mentioned, plays an indispensable role in reducing the prospect of dangerous escalations in the nuclear age. How Blinken can be so myopic in addressing this essential feature of world order is stunning, as is the failure of the media to expose such dangerous and self-serving nonsense.

To be sure international law is itself subject to geopolitical influence in the formation of its rules and their unequal implementation, and is far from serving justice in many critical circumstances, including its validation of settler colonialism. [See Noura Erakat, Justice for Some: Law and the Question of Palestine (2019)] Yet when it comes to upholding the prohibition on non-defensive uses of force and accountability for war crimes, it has sought to uphold the norms unless violated by major geopolitical actors and their special friends. The ad hoc International Criminal Tribunal for Former Yugoslavia, established by the UN, did not distinguish between winners and losers in the manner of the Nuremberg and Tokyo Tribunals or for that matter the Supreme Iraqi Criminal Tribunal (2005-06), which imposed a death sentence on Saddam Hussein while ignoring the U.S./UK crimes of aggression in the Iraq War of 2003.

In conclusion, it is important to recognize the interplay of international law and the geopolitical normative order. The former rests on agreement of juridically equal states as to norms and customary practice. International law also increasingly rests on voluntary compliance as illustrated by the World Court being confined in its law-declaring role to issuing ‘Advisory Opinion’ that states and international institution are permitted to disregard. Or more substantively, in relation to compliance with carbon emission pledges of parties to the Paris Climate Change Agreement of 2015.

The geopolitical normative order depends on prudence along the lines of the precautionary principle, its norms being self-interpreted, best guided by past experience, tradition, mutuality, and common sense. It should be understood that geopolitical status of the Permanent Members of the Security Council is not reflective of their de facto role in international relations. At present, only the United States, China, and Russia enjoy an existential geopolitical status; France and the UK do not, and perhaps, India, Nigeria/South Africa, Brazil have some de facto geopolitical attributes, but lack a corresponding de jure recognition.

In the context of the Ukraine War Russia is to be faulted for its flagrant violation of the prohibition of aggressive war and its war crimes in Ukrainian combat zones, and for intimating a willingness to have recourse to nuclear weapons if its vital interests are threatened. The United States is to be faulted for irresponsible statecraft or imprudent geopolitics by its replacement of a defensive role of support of Ukrainian resistance by pushing for the defeat of Russia through the massive increase of aid, encouragement of enlarged Ukrainian goals, supplying offensive weaponry, continuation of demonizing Putin, absence of advocacy of ceasefire and peace diplomacy, inattentiveness to escalation risks especially in relation to nuclear dangers, and overall manipulation of Ukraine Crisis as part of its strategic commitment to the sort of unipolar geopolitics that has emerged during the aftermath of the Cold War, which entails a repudiation of Chinese and Russian efforts to replace unipolarity with multipolarity. It is this latter tension that if not addressed points to Cold War II, feverish arms races, periodic crises, and diversion of resources and energies from such urgent global challenges as climate change, food security, and humane migration policies.

Richard Falk is Albert G. Milbank Professor Emeritus of International Law at Princeton University and Visiting Distinguished Professor in Global and International Studies at the University of California, Santa Barbara.

counterpunch.org

Daniel Pipes: “It’s time to kick Turkey out of NATO”

0

Daniel Pipes, president of the Middle East Forum, historian and orientalist, called for Turkey’s expulsion from NATO on TVP World.

He called the position, policy and actions of Ankara on joining the alliance of Sweden and Finland a banal blackmail. According to Pipes, Turkey is trying to bargain for advantages in exchange for agreeing to expand the alliance. The expert did not fail to recall and criticize all the directions of Ankara’s international policy over the past 20 years:

“From 1952 to 2002, Turkey was a very good NATO ally, but in the last 20 years it has become extremely bad. Not even an ally. Ankara pursues a policy hostile to NATO members such as Greece, it invaded Syria, threatened Europe with Syrian migrants, buys C complexes -400 for Russia. It’s time to exclude Turkey from NATO. Let it go to Russia, China and Iran. Good riddance.”

Finland and Sweden submitted NATO Secretary General Jens Stoltenberg applications to join the alliance. Turkey said it could not say “yes” to these countries joining the alliance because of their approaches to the Kurdish problem.

The head of the leading faction of the European Parliament – the European People’s Party (EPP) – Manfred Weber said that Turkey could expect isolation if it blocks the entry of Finland and Sweden into NATO:

“Anyone who questions NATO cohesion will be isolated within the community. <…> If both countries themselves want [вступить в НАТО], then Finland and Sweden are part of it, there are no questions. There is no reason to slow it down or block it.”

However experts believethat so far this is just talk, since it is absolutely impossible to ignore such an important partner in NATO, with its 2nd army in the bloc and its unique position. Washington and Brussels are well aware of this, and they also understand that they will have to bargain with Erdogan, writes BB.LV.

Source link

Σάββας Πεταλάς: Η ευλογιά των πιθήκων στην Ελλάδα μολύνει μόνο την υγιή δημοσιογραφία.

0

του Σάββα Πεταλά*

Στις ΗΠΑ όλα τα μέσα συμπεριλαμβανομένου του συστημικού CNN αναμεταδίδουν ότι  ο υπεύθυνος εκστρατείας της κυρίας κ Hillary ή Kill-ary Clinton ισχυρίστηκε σε δίκη ότι αυτή ήταν ο εγκέφαλος πίσω από τη διαρροή ψευδών ειδήσεων σε δημοσιογράφους, αλλά δεν γνωρίζει ποιος ενέκρινε τις διαρροές στο FBI που έγιναν από δικηγόρο του επιτελείου λίγο πριν τις εκλογές του 2016 για δήθεν στενούς δεσμούς του υποψηφίου της κ Donald Trump  με την κορυφαία ρωσική τράπεζα Alfa.

Επιπρόσθετα αποκάλυψε ότι ο ίδιος πίστευε διαρκώς ότι επρόκειτο για μία θεωρεία χαμηλής αξιοπιστίας.  Στην Ελλάδα το Σαββατοκύριακο  ούτε ένα συστημικό μέσο αναπαρήγαγε την είδηση. Τα κανάλια της λίστας πέτσα, οι εφοπλιστές ιδιοκτήτες των καναλιών που μεταφέρουν σιωπηρά το αιματοβαμενο πετρέλαιο του Πούτιν, όπως έλεγαν αρχικά για να δικαιολογήσουν τις σκληρές κυρώσεις,  οι δημοσιογράφοι των καναλιών  και η κ Σία Κοσιώνη έκριναν ότι πρέπει να αναμεταδίδουν την είδηση για την ευλογιά των πιθήκων. Το πρόβλημα είναι ότι με αυτά και με αυτά η επιστροφή των Ρεπουμπλικάνων ακόμα και του ίδιου του  κ Trump το 2024 είναι πολύ πιθανή και το εγχώριο πολιτικό σύστημα δεν επιδιώκει να έχει καλές σχέσεις με το σύνολο των ΗΠΑ, δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους.

Συνομιλούν μόνον με μέρος από τους  δημοκρατικούς των λοατκι, της αντιρωσικής υστερίας, της εικονικής οικονομίας των χρηματιστών , του Σόρος κτλ Και αν ο “άξεστος” Τραμπ-ακουλας όπως τον θεωρούν τα μέλη της αθηναϊκής ψευδοελίτ  ξαναβγεί,  τι θα λέτε τότε; Και καλά εσείς έχετε δουλίτσες και κοινά συμφέροντα με τμήμα των δημοκρατικών,  η Ελλάδα δεν πρέπει να τηρεί ισορροπίες με το σύνολο των κέντρων εξουσίας των ΗΠΑ; Σε τι θα έβλαπτε μία απλή αναμετάδοση της είδησης χωρίς καν σχολιασμό; Τόσο πολύ ταυτίζονται με τον κ Μπάιντεν που με την πολιτική του έσωσε δουλειές στους πλοιοκτήτες μεταφοράς LNG?

Θρίλερ με τον Πούτιν: Οι Ουκρανικές Μυστικές Υπηρεσίες υποστηρίζουν ότι επιχείρησαν να τον δολοφονήσουν – Πως γλύτωσε ο Ρώσος Πρόεδρος

0

Απόπειρα δολοφονίας έγινε κατά του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, σύμφωνα με δηλώσεις του επικεφαλής της Γενικής Διεύθυνσης Πληροφοριών του ουκρανικού υπουργείου Άμυνας Κιρίλο Μπουντάνοφ στην Ukrainska Pravda.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο Μπουντάνοφ δήλωσε ότι η απόπειρα έγινε πριν δύο μήνες, δηλαδή ενώ ήδη είχε ξεκινήσει η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Μάλιστα, όπως είπε, πίσω από την κίνηση βρίσκονται εκπρόσωποι της περιοχής του Καυκάσου, που περιλαμβάνει την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, τη Γεωργία και τμήματα της νότιας Ρωσίας.

«Αυτές είναι μη δημόσιες πληροφορίες. (Ήταν μια) απολύτως ανεπιτυχής προσπάθεια, αλλά συνέβη πραγματικά. Ήταν πριν από περίπου δύο μήνες» φέρεται ότι δήλωσε ο Μπουντάνοφ, προσθέτοντας ότι αν και δεν υπήρξε καμία δημοσιότητα για το γεγονός, αυτό συνέβη.

Ο Πούτιν φέρεται να φοβάται ότι θα προσπαθήσουν να τον σκοτώσουν

Οι πληροφορίες από τη ρωσική πλευρά αναφέρουν ότι ο Πούτιν φοβάται το ενδεχόμενο απόπειρας δολοφονίας εις βάρος του, μετά και την απόφασή του για τη ρωσική εισβολή.

Τον περασμένο μήνα, ο Πούτιν πήρε το «πυρηνικό ποδόσφαιρο» του, δηλαδή έναν χαρτοφύλακα με τον οποίο μπορεί να επιτεθεί από απόσταση, στην κηδεία ενός ακροδεξιού πολιτικού.

Οι πενθούντες απομακρύνθηκαν όταν ο πρόεδρος απέδωσε τα σέβη του στον υπερεθνικιστή Βλαντίμιρ Ζιρινόφσκι, δείχνοντας ότι ο ίδιος φοβάται για απόπειρα δολοφονίας.

Προειδοποιήσεις για το ενδεχόμενο απόπειρας δολοφονίας

Τον Μάρτιο, πρώην αξιωματούχος του βρετανικού στρατού υποστήριξε ότι το ΝΑΤΟ αλλά και οι δυτικοί σύμμαχοι δεν θα έπρεπε να αποκλείσουν την πιθανότητα δολοφονίας του Ρώσου προέδρου.

Ο Πούτιν, είχε αναφέρει ο συνταγματάρχης Ρίτσαρντ Κεμπ, αντιπροσωπεύει μια «μόνιμη και θανατηφόρα απειλή». Η δολοφονία του, πρόσθεσε, μπορεί να είναι «απαράδεκτη» για κάποιους, αλλά θα μπορούσε να βοηθήσει να σωθούν χιλιάδες ζωές.

Ο συνταγματάρχης Ρίτσαρντ Κεμπ, ο οποίος διοικούσε τα βρετανικά στρατεύματα στο Αφγανιστάν, δήλωσε στην βρετανική εφημερίδα «The Mirror»: «Το ΝΑΤΟ θα πρέπει να εξετάσει όλες τις επιλογές για να τον απομακρύνει από την εξουσία. Κάτι τέτοιο περιλαμβάνει τη δολοφονία του, αν και το σενάριο δεν είναι πιθανό να είναι βιώσιμο ή επιθυμητό».

Θρίλερ με τον Πούτιν: Οι Ουκρανικές Μυστικές Υπηρεσίες υποστηρίζουν ότι επιχείρησαν να τον δολοφονήσουν – Πως γλύτωσε ο Ρώσος Πρόεδρος

Ρ.Τ.Ερντογάν: «Για μένα δεν υπάρχει πια Μητσοτάκης – Ας σκεφτεί μόνος του» δηλώνει σαν απατημένος εραστής

0

«Συμφωνήσαμε να μην συμπεριλάβουμε τρίτες χώρες στις διαπραγματεύσεις μας αλλά πήγε στις ΗΠΑ»

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, δήλωσε τα εξής για τον  Έλληνα πρωθυπουργό Κ.Μητσοτάκη, συμπεριφερόμενος σα να τον έχουν απατήσει σε σχέση:

«Για μένα δεν υπάρχει πια Μητσοτάκης. Ας σκεφτεί μόνος του. Δεν θα του μιλήσω από εδώ και στο εξής. Συμφωνήσαμε να μην συμπεριλάβουμε τρίτες χώρες στις διαπραγματεύσεις μας αλλά πήγε στις ΗΠΑ και άσκησε κριτική στην Τουρκία» είπε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν σκοπεύει να συναντηθεί ξανά με τον Έλληνα πρωθυπουργό.

Αξίζει να υπενθυμιστεί πως γράψαμε νωρίτερα στο pronews.gr, πως ο Τούρκος πρόεδρος είχε εξαπολύσει «βέλη» κατά Ελλάδας και της Κύπρου, λέγοντας ότι «ο κακός γείτονας μάς έκανε ιδιοκτήτη αμυντικής βιομηχανίας».

Πραγματικά είναι εντυπωσιακή η προσέγγιση του Τούρκου προέδρου. Δεν αντέχει σε πολιτική ή διπλωματική κριτική. Μόνο απατημένοι εραστές τα λένε αυτά….

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/r-t-erntogan-gia-mena-den-yparxei-pia-mitsotakis-as-skeftei-monos-tou/

Η Αλβανίδα ΥΠΕΞ έθεσε το ζήτημα των Τσάμηδων μετά τη συνάντησή της με τον Νίκο Δένδια 

1

«Η Ελλάδα είναι διατεθειμένη να συζητήσει μόνο για ζητήματα που θεωρεί ότι υφίστανται»

Η Αλβανίδα υπουργός Εξωτερικών Όλτα Χάκα, μετά το τέλος της συνάντησής της με τον Νίκο Δένδια, έθεσε στις δηλώσεις της το ζήτημα των Τσάμηδων και της άρσης του εμπόλεμου.

Από την πλευρά του, ο Έλληνας ΥΠΕΞ της απάντησε πως «η Ελλάδα είναι διατεθειμένη να συζητήσει μόνο για ζητήματα που θεωρεί ότι υφίστανται», ξεκαθαρίζοντας ότι για την ελληνική πλευρά «δεν τίθεται τέτοιου είδους θέμα».

Μάλιστα, ανέφερε πως «οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργίας και συζήτησης μη υπαρκτών ζητημάτων» θα μπορούσε να θέσει ζητήματα που αφορούν στην ενταξιακή πορεία της Αλβανίας.

Συγκεκριμένα, η Αλβανίδα υπουργός Εξωτερικών ανέφερε:

«Ελπίζουμε ότι την προθυμία μας να βρεθεί μια αμοιβαία συμφωνημένη λύση σε ένα ζήτημα τόσο δύσκολο όσο ο θαλάσσιος χώρος μπορεί να χρησιμεύσει ως εποικοδομητική προσέγγιση μέσω της οποίας οι φίλες μας χώρες μπορούν να ξεκινήσουν συζητήσεις για άλλα θέματα τόσο δύσκολα όσο έχουμε κληρονομήσει από την ιστορία της τραγικής περιόδου του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όπως η ανάγκη κατάργησης του νόμου του πολέμου ή τα ζητήματα των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας ή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της κοινότητας των Τσάμηδων».

Για να λάβει απάντηση από τον κ. Δένδια, ο οποίος ανέφερε: «Πράγματι, οι διμερείς μας σχέσεις έχουν αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό, που η διατήρηση του “νόμου περί εμπολέμου” αποτελεί έναν αναχρονισμό και θα πρέπει να απαλειφθεί. Και σε αυτό νομίζω ότι συμφωνήσαμε ότι πρέπει να εργαστούμε ώστε οι εσωτερικές διαδικασίες για την κατάργησή του να ολοκληρωθούν το συντομότερο δυνατό.

Βεβαίως, θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σου. Αυτό σημαίνει συζήτηση επί πραγματικών ζητημάτων, δηλαδή ζητημάτων που η ελληνική πλευρά αποδέχεται ότι υφίστανται και όχι επί ζητημάτων που η ελληνική πλευρά θεωρεί ότι δεν υφίστανται. Και βέβαια, η οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργίας και συζήτησης μη υπαρκτών ζητημάτων φοβούμαι ότι θα έχει συνέπειες σε πολλαπλά επίπεδα, π.χ. την ανάγκη της Ελλάδας να θέσει ζητήματα που αφορούν και τη δική σας ενταξιακή πορεία.

Ούτως ή άλλως, εμείς θεωρούμε ότι η Ελληνική Εθνική Μειονότητα εδώ στην Αλβανία, αλλά και η Αλβανική κοινότητα που ζει και εργάζεται στην Ελλάδα είναι γέφυρα μεταξύ των δύο χωρών μας. Και γι’ αυτό θα πρέπει να συζητάμε και συζητήσαμε θέματα που απασχολούν και τις δύο ομάδες, και την Ελληνική Εθνική Μειονότητα, αλλά και την Αλβανική κοινότητα που ζει στην Ελλάδα».

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ypex/i-alvanida-ypeks-ethese-to-zitima-ton-tsamidon-meta-ti-synantisi-tis-me-ton-niko-dendia-foto/

«Ουκρανικός ιός», ξανθός και δίμετρος κατακλύζει την Ευρώπη και διαλύει οικογένειες: 300.000 Ουκρανές σε «άλλα κόλπα»

0

Διαβάστε την μία από τις απίστευτες ιστορίες που συνέβη στην Βρετανία

Ουκρανικός ιός της απιστίας πλήττει όλη την Ευρώπη με τις εκατοντάδες χιλιάδες «πρόσφυγες» δίμετρες Ουκρανές καλλονές να προκαλούν «πανδημία απιστιών» με τους άντρες να διαλύου τα σπίτια τους και να φτάνουν ακόμα και στο διαζύγιο!

Το σκηνικό που έζησε η Ελλάδα την δεκαετία του ’90 με τις χιλιάδες καλλονές από Ουκρανία, Βουλγαρία, Ρουμανία κλπ. που κατέκλυζαν μπαρ, κλαμπα και νυχτερινά κέντρα παντός είδους (ειδικά στην επαρχία κια έπαιρναν τα μυαλά στους Έλληνες παντρεμένους, ειδικά στην σεξουαλικά πεινασμένη ελληνική επαρχία, τώρα το βιώνει ολόκληρη η Ευρώπη: Από τα 6 εκατομμύρια Ουκρανών που βρήκαν την ευκαιρία να φύγουν από τη χώρα, μόλις άνοιξαν τα σύνορα της ΕΕ, με όλα τα έξοδα πληρωμένα (διαμονή, μετακίνηση και μετρητά), οι 300.000 είναι νέες, μέχρι 30 ετών, όμορφες και ανύπαντρες, ενώ άλλες 500.000 υπολογίζονται οι παντρεμένες χωρίς συζύγους που βρήκαν καταφύγιο στις χώρες τις ΕΕ.

Γυναίκες χωρίς ερωτικές αναστολές, λειτουργούν σαν «ιός» στις οικογένειες και τις διαλύουν. Χαρακτηριστική η περίπτωση της οικογένειας του 29χρονου Βρετανού Τόνι Γκάρνερ , ο οποίος έβαλε στην οικογένειά του, με την σύμφωνη γνώμη της γυναίκας του Λόρνα που λυπήθηκε την «Ουκρανή προσφυγοπούλα» Σοφία Καρκάρντιμ, 22 ετών.

Η συνέχεια άκρως προβλεπόμενη: Ο 29χρονος ξεμυαλίστηκε, με την ομορφιά της και τα νάζια της, σύναψε άμεσα ερωτική σχέση μαζί της και εγκατέλειψε την σύντροφό του και τα δύο τους παιδιά, τριών και έξι ετών αντίστοιχα.

«Ο έρωτάς μας είναι αληθινός. Η γυναίκα του δεν τον ικανοποιούσε όπως έπρεπε. Αυτή φταίει», είπε η νεαρή Ουκρανή στην εφημερίδα «The Sun».

«Η ζήλεια της τον έσπρωξε σε μένα. Έλεγε συνεχώς ότι κάτι έτρεχε μεταξύ μας ενώ αυτό δεν συνέβαινε. Τελικά συνέβη. Άρα αυτή φταίει», δήλωσε στην εφημερίδα «The Sun»

Σε χθεσινές δηλώσεις της στην εφημερίδα «The Sun», η απατημένη σύζυγος δηλώνει ότι αισθάνεται διαλυμένη όταν ο σύζυγός της αποφάσισε να την παρατήσει για χάρη της νεαρής Ουκρανής που φιλοξενούσαν.

Η ίδια πιστεύει ότι, εξαρχής η νεαρή Ουκρανή είχε βάλει στο… μάτι τον Άντονι, αποφάσισε ότι τον ήθελε και τον πήρε». «Δεν την ένοιαξε ότι κατέστρεφε μία οικογένεια», πρόσθεσε.

Η Λόρνα δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα ότι είχε επιφυλάξεις σχετικά με το πρόγραμμα φιλοξενίας Ουκρανών προσφύγων αλλά θεώρησε ότι ήταν το σωστό βλέποντας στην τηλεόραση τι επικρατούσε στην Ουκρανία.

Από την πλευρά του, ο Τόνι υποστηρίζει ότι νιώθει άσχημα αλλά «Δεν ήταν προγραμματισμένο να ερωτευτούμε με τη Σοφία και δεν είχαμε σκοπό να βλάψουμε κανέναν», προσθέτει.

Μάλιστα την έβαλαν να κοιμάται μαζί με τα παιδιά στο δικό τους δωμάτιο!

Ο Τόνι εξήγησε: «Ήταν προφανές από την αρχή ότι η Σοφία και εγώ κάναμε κλικ. Βλέπαμε ως αργά τηλεόραση και πηγαίναμε μαζί γυμναστήριο. Μιλούσαμε στον τελευταίο όροφο ενός πολυώροφου πάρκινγκ για ώρες και εκεί μέσα δώσαμε τα πρώτα μας φιλιά»!

 

Ανάλογες περιπτώσεις είναι χιλιάδες σε όλη την Ευρώπη. Οι Ουκρανές, «καυτές», απελευθερωμένες ερωτικά, αναζητούν την τρυφερότητα, μακριά από την φρίκη του πολέμου, μιας χώρας που έχει καταστραφεί.

Σημειώνεται ότι οι περισσότερες Ουκρανές προέρχονται όχι από τις ανατολικές περιοχές, αλλά από τα δυτικά και τα κεντρικά της Ουκρανίας που ο πόλεμος δεν δεν έχει φτάσει εκεί, τουλάχιστον σε επίπεδο χερσαίων δυνάμεων.

Στις Ελλάδα υπολογίζονται σε 50.000 οι Ουκρανοί και οι Ουκρανές που έχουν έρθει με τις τελευταίες να κατακλύζουν τα ξενοδοχεία πολυτελείας και τα νότια προάστια, με πολυτελή αυτοκίνητα τους. Τρελαίνουν τις παραλίες του Αστέρα και του Καβουρίου με τα λυγερόκορμες σιλουέτες τους και τα ξανθά μακριά μαλλιά τους…

https://www.pronews.gr/koinonia/oukranikos-ios-ksanthos-kai-dimetros-kataklyzei-tin-eyropi-kai-dialyei-oikogeneies-300-000-oukranes-se-alla-kolpa/

REPowerEU: ευκαιρία για επανεκκίνηση που δεν πρέπει να χαθεί

1

Είναι ιστορικής σημασίας το ενεργειακό πρόγραμμα REPowerEU που ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 18 Μαΐου 2022. Προκειμένου να αντιμετωπίσει τη νέα κατάσταση λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, το πρόγραμμα επιφέρει σημαντικές αλλαγές στο Fit-for-55 (το πρόγραμμα της πράσινης ενεργειακής μετάβασης, που προτάθηκε ένα χρόνο πριν) και εισάγει πολλά νέα στοιχεία

Είναι ιστορικής σημασίας το ενεργειακό πρόγραμμα REPowerEU που ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 18 Μαΐου 2022. Προκειμένου να αντιμετωπίσει τη νέα κατάσταση λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, το πρόγραμμα επιφέρει σημαντικές αλλαγές στο Fit-for-55 (το πρόγραμμα της πράσινης ενεργειακής μετάβασης, που προτάθηκε ένα χρόνο πριν) και εισάγει πολλά νέα στοιχεία.

Στην ουσία το REPowerEU είναι ένα σχέδιο ταχείας απεξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο και ταυτόχρονα επιτάχυνσης της πράσινης ενεργειακής μετάβασης. Το νέο σχέδιο αλλάζει το ενεργειακό μείγμα και μειώνει δραστικά τη χρήση φυσικού αερίου σε όλους τους τομείς, και έτσι το φυσικό αέριο παύει να αποτελεί μεταβατικό καύσιμο στο πλαίσιο της πράσινης μετάβασης, όπως προέβλεπαν τα προηγούμενα σχέδια:

Η επέκταση του φυσικού αερίου δεν είναι πλέον επιλογή.

Η εξισορρόπηση της μεταβλητότητας των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) θα πρέπει να γίνεται κυρίως με άλλα μέσα, όπως η αποθήκευση ηλεκτρισμού (υδροηλεκτρικά και μπαταρίες) και το πράσινο υδρογόνο.

Η πράσινη μετάβαση στη θέρμανση θα πρέπει να βασισθεί στις αντλίες θερμότητας και όχι σε επέκταση της χρήσης του φυσικού αερίου.

Το διανεμόμενο φυσικό αέριο με αγωγούς πρέπει γρήγορα να «πρασινίσει» αναμειγνύοντας μεγάλες ποσότητες βιομεθανίου και πράσινου υδρογόνου.

Το υδρογόνο δεν μπορεί να παράγεται από φυσικό αέριο (ούτε «μπλε» υδρογόνο έχει νόημα) αλλά μόνο από ΑΠΕ.

Οι ΑΠΕ και η εξοικονόμηση ενέργειας υποκαθιστούν το φυσικό αέριο. Υπάρχουν ελάχιστες δυνατότητες να υποκατασταθεί το φυσικό αέριο από επιπλέον στερεά καύσιμα ή επιπλέον πυρηνική ενέργεια. Η παραγωγή στερεών καυσίμων και οι ηλεκτροπαραγωγικές εγκαταστάσεις είναι αρκετά χρόνια τώρα σε συνεχή παρακμή και απαξίωση, και επομένως δεν αξίζει να γίνουν επενδύσεις εκσυγχρονισμού τους, αφού σε λίγα χρόνια θα εγκαταλειφθούν σε κάθε περίπτωση. Η τυχόν αύξηση της πυρηνικής ενέργειας απαιτεί πολλά χρόνια και εξαρτάται από νέες τεχνολογίες, ενώ μερικά από τα υφιστάμενα εργοστάσια έχουν τεχνικές δυσκολίες, όπως στη Γαλλία. Η Γερμανία επιμένει, παρά την κρίση, στον οριστικό τερματισμό του πυρηνικού της προγράμματος.

Επομένως, οι ΑΠΕ και η εξοικονόμηση είναι οι μόνοι τρόποι για να μειωθεί το φυσικό αέριο από το μείγμα και να αντιμετωπισθεί η κρίση. Αυτή η επιλογή μειώνει ταυτόχρονα τις τιμές μαζί με την εξάρτηση, ενώ αυξάνει τα οικονομική οφέλη για την οικονομία, τις επενδύσεις και την απασχόληση. Το REPowerEU στην ουσία φέρνει 7-8 χρόνια πιο νωρίς τους στόχους που είχε θέσει το προηγούμενο σχέδιο Fit-for-55. Οι στόχοι του 2030 για τις ΑΠΕ αυξάνονται ακόμα περισσότερο, ενώ εισάγονται σπουδαία επενδυτικά προγράμματα:

Φωτοβολταϊκά με έμφαση την ανάπτυξη στις ταράτσες (προτεραιότητα βιομηχανικά και εμπορικά κτίρια) και με επιτάχυνση της ανάπτυξης των δικτύων.

Φιλόδοξο πρόγραμμα ανάπτυξης βιομεθανίου σε μεγάλη κλίμακα (και έγχυση στο δίκτυο).

Γρήγορο πρόγραμμα υποδομών πράσινου υδρογόνου με διπλασιασμό των στόχων που είχαν τεθεί προηγουμένως και με πιο ταχεία εφαρμογή.

Ειδικά ενισχυμένα προγράμματα εξοικονόμησης ενέργειας και χρήσης αντλιών θερμότητας.

Αναγνώριση των ΑΠΕ ως επενδύσεις δημοσίου συμφέροντος, αντί να είναι οχλούσες βαριές βιομηχανίες, διευκόλυνση των χωροθετήσεων και άλλα μέτρα με σκοπό την επιτάχυνσή τους.

Ειδική αναφορά και επαύξηση των επενδύσεων σε αποθήκευση ηλεκτρικής ενέργειας.

Ακόμα πιο γρήγορη ανάπτυξη της ηλεκτροκίνησης, της χρήσης πράσινου υδρογόνου στις μεταφορές, της παραγωγής καθαρών καυσίμων από ηλεκτρισμό και τα έξυπνα συστήματα.

Το REPowerEU αποτελεί τεράστια ευκαιρία για επιτάχυνση των επενδύσεων και της πράσινης μετάβασης. Χρειάζονται τροποποιήσεις ορισμένων επιλογών στο σχέδιο της πράσινης μετάβασης στην Ελλάδα, προσαρμογή προτεραιοτήτων και συγκεκριμένα επενδυτικά προγράμματα που υλοποιούν αυτά που αναφέρονται στον παραπάνω πίνακα, περιλαμβανομένων των σχεδίων που δεν έχουν ακόμα ενσωματωθεί στο ελληνικό πρόγραμμα των χρηματοδοτήσεων. Το νέο πρόγραμμα είναι πολύ φιλόδοξο, και ίσως σε αυτό το σημείο μπορεί να υπάρξουν επιφυλάξεις. Ομως στην Ελλάδα πρέπει να ληφθεί ως ευκαιρία, με σκοπό η διοίκηση να οργανωθεί πιο αποτελεσματικά και με πιο φιλόδοξους στόχους ως προς την κλίμακα και την ταχύτητα. Τα οφέλη για την οικονομία, την απασχόληση, τις τιμές της ενέργειας και την ασφάλεια θα είναι μεγάλα. Θα πρότεινα την άμεση εκπόνηση ειδικού προγράμματος εφαρμογής του REPowerEU στην Ελλάδα, χωρίς να περιμένουμε την Ε.Ε.

* Ο κ. Παντελής Κάπρος είναι ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ.

“Καθημερινή”

Τι κοινό έχει ο Α΄ ΠΠ με τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας;

0

Ο ιστορικός Κρίστοφερ Κλαρκ, συγγραφέας του βιβλίου “Οι Υπνοβάτες: Πώς η Ευρώπη Πήγε στον Πόλεμο το 1914”, μίλησε στην Deutsche Welle για τα κοινά σημεία του Α’ Π.Π. με τον πόλεμο στην Ουκρανία.

    Έφοδος Γάλλων στρατιωτών σε αναχώματα των Γερμανών κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο

DW: Το βιβλίο σας “οι Υπνοβάτες” (ελληνική έκδοση 2014) έκανε τον κόσμο να ξανασκεφτεί κατά πόσο η Γερμανία άρχισε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ή αν τελικά πολλά ευρωπαϊκά κράτη υπνοβάτησαν προς μια μεγάλη σύγκρουση. Ποιο ήταν το τελικό συμπέρασμα του έργου σας;

Κρίστοφερ Κλαρκ: Πιστεύω ότι το συμπέρασμα του βιβλίου γύρω από το 1914 ήταν ότι τα αίτια του πολέμου ήταν πολυσύνθετα.Ήδη βρισκόταν σε εξέλιξη μια συζήτηση – η οποία δεν έχει ολοκληρωθεί – για το τι προκάλεσε τον πόλεμο. Αυτό συμβαίνει γιατί η ιστορία εκείνη ήταν τόσο πολύπλοκη. Υποθέτω λοιπόν ότι το βιβλίο απευθύνει μια έκκληση να αναγνωρίσουμε τις πολυεπίπεδες συνδέσεις. Αυτό ήταν το πρώτο μου βασικό επιχείρημα.

Κρίστοφερ ΚλαρκΟ ιστορικός Κρίστοφερ Κλαρκ

Το δεύτερο επιχείρημα ήταν ότι πρέπει να σκεφτούμε όχι μόνο πώς πυροδοτούνται οι πόλεμοι και ποιος ευθύνεται γι’ αυτό. Πρέπει επίσης να αναλογιστούμε πώς πυροδοτούνται προκειμένου την επόμενη φορά να μην ξανασυμβεί.

Σκεπτόμενοι για παράδειγμα το σημερινό πόλεμο στην Ουκρανία, αν απλώς αποφασίσουμε ότι ο κ. Πούτιν είναι ένας πολύ κακός άνθρωπος και ότι προκάλεσε έναν πόλεμο και αυτό ήταν, τότε δεν θα διδαχθούμε τίποτα από τον πόλεμο αυτό. Μπορούμε να διδαχθούμε πολύ περισσότερα εάν συλλογιστούμε ολόκληρη την ιστορία γύρω από το πώς φτάσαμε εδώ. Αυτό δεν θα περιόριζε σε καμία περίπτωση την ευθύνη του για ό,τι συνέβη, κάτι τέτοιο είναι αδιαμφισβήτητο. Θα μας επέτρεπε όμως τουλάχιστον να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τέτοιες καταστάσεις καλύτερα στο μέλλον.

DW: Πώς θα μπορούσαμε να αντλήσουμε μαθήματα από αυτό; Ποιοι είναι οι παραλληλισμοί ανάμεσα στο δρόμο που οδήγησε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη σημερινή κατάσταση;

Κ.Κ.: Κατά κάποιον τρόπο μπορούμε να αντλήσουμε μαθήματα. Έχει ενδιαφέρον γιατί όταν ξέσπασε ο πόλεμος [στην Ουκρανία] ή τουλάχιστον λίγο πριν ξεσπάσει, η κατάσταση μου θύμιζε αυτήν πριν το 1914, γιατί θεώρησα ότι το σχέδιο του Πούτιν είναι να στείλει 200,000 άνδρες στα σύνορα κι έπειτα να τους αποσύρει έχοντας πιέσει τη Δύση ή την ίδια την Ουκρανία να κάνουν παραχωρήσεις. Έπειτα αποδείχθηκε ότι εξαρχής σχεδίαζε έναν πόλεμο.

Φραγκίσκος ΦερδινάνδοςΛίγο πριν ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος δολοφονηθεί από τον Γκαβρίλο Πρίντσιπ

Συνεπώς δεν είναι όπως το 1914, γιατί το 1914 δεν πήρε απλώς ένας παράγοντας την απόφαση να εισβάλει σε άλλο έδαφος. Τότε ο πόλεμος άρχισε σε μια απροσδόκητη τοποθεσία, στα Βαλκάνια, στο Σαράγεβο, με μια δολοφονία. Έπειτα ήρθε το πολυσύνθετο ερώτημα: πώς θα αντιδράσουν οι Αυστριακοί; Πώς θα αντιδράσουν οι Σέρβοι στην αντίδραση των Αυστριακών; Πώς θα αντιδράσουν οι Γερμανοί στην αντίδραση των Αυστριακών απέναντι στους Σέρβους; Θα υποστηρίξουν οι Ρώσοι τους Σέρβους ή όχι, παρότι οι ίδιοι οι Ρώσοι δεν δέχονται επίθεση;

Είναι εξαιρετικά πολύπλοκο και κάθε δύναμη που εμπλέκεται σε αυτόν τον πόλεμο λειτουργεί με διαφορετική λογική. Τώρα όμως έχουμε μια πολύ απλούστερη κατάσταση: η Ρωσία είναι αρκετά απομονωμένη και ο Πούτιν πήρε αυτήν την απόφαση μόνος του.

Είναι σαφές ότι πολλά από τα ανώτερα στελέχη του συστήματός του δεν γνώριζαν γι’ αυτήν την απόφαση μέχρι που αυτή ελήφθη. Πρόκειται για τον πόλεμο του Πούτιν. Και αυτή τη στιγμή, όπως γνωρίζουμε από αναφορές των μυστικών υπηρεσιών, ο ίδιος προσωπικά διαδραματίζει ένα ρόλο στη διαχείριση αυτού του πολέμου λαμβάνοντας αποφάσεις ακόμη και σε υπηρεσιακό επίπεδο.

Συνεπώς η κατάσταση είναι αρκετά διαφορετική σε σχέση με το 1914. Είναι λιγότερο πολύπλοκη.

DW: Έμαθε κάτι η ανθρωπότητα από τα τελευταία 100 χρόνια ή όχι; 

Κ.Κ.: Σαφώς μάθαμε να κάνουμε κάποια πράγματα αρκετά καλύτερα. Το κατά πόσο όμως γίναμε πιο νοήμονες ως πολιτικά όντα, ως ένα είδος homo politicus, είναι ένα διαφορετικό ζήτημα. Πιστεύω πως σε αυτό το κομμάτι μαθαίνουμε με πολύ βραδύτερους ρυθμούς και υπάρχει πάντοτε μια τάση να επιστρέφουμε σε παλιές συμπεριφορές. Θεωρώ πως η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί ένα είδος ιστορικού μαθήματος που πήραμε. Είναι το μάθημα από δύο παγκόσμιους πολέμους που μεταφράστηκε σε πολιτική τάξη και απέκτησε ένα είδος μονιμότητας, η οποία διαφορετικά δεν θα υπήρχε.

Πούτιν, άλογοΟ Πούτιν δίνει ιδιαίτερη σημασία στην αυτοπροβολή

Αν όμως κανείς σκεφτεί τον Πούτιν, όχι μόνο την απόφασή του να εισβάλει στην Ουκρανία αλλά την προσωπικότητά του ως ηγέτη γενικότερα, π.χ. το ότι ιππεύει γυμνόστηθος και την εικόνα του νταή που προβάλλει… όλα αυτά είναι πολύ αταβιστικά. Από την άλλη, αν σκεφτεί κανείς πόσοι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι γυναίκες και σε ποιο βαθμό οι στρατηγικές διαχείρισης αυτών των επιθετικών ενεργειών αναπτύσσονται από γυναίκες, αυτό μας δείχνει ότι έχουμε αλλάξει.

Πιστεύω ότι η Δύση είναι πολύ διαφορετική απ’ ό,τι ήταν, το ίδιο και η Ρωσία. Πολλοί Ρώσοι δεν θέλουν οποιαδήποτε συμμετοχή σε αυτήν την επικίνδυνη και τυχοδιωκτική πολιτική του Πούτιν. Δυστυχώς όμως ο Πούτιν, για λόγους που πιθανώς έχουν τις ρίζες τους στη βιογραφία του, είναι κάποιος που επιδεικνύει αταβιστική συμπεριφορά και αυτοπροβολή, με έναν τρόπο που δείχνει ότι δεν έχουμε μάθει.

DW: Πιστεύετε λοιπόν ότι από αυτήν την άποψη βρισκόμαστε στο χείλος ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου;

Κ.Κ.: Η πρώτη μου απάντηση είναι ότι ελπίζω πως όχι, όπως εσείς και όλοι οι υπόλοιποι. Δεύτερον, πιστεύω ότι ο Πούτιν γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ένα είδος αυτοκαταστροφής. Θα έπρεπε να έχει τάσεις αυτοκτονίας για να φτάσει σε μια τέτοια επιλογή.

Πούτιν, ΚρεμλίνοΟ Πούτιν προεδρεύει συμβουλίου ασφαλείας στο Κρεμλίνο

Πολλά εξαρτώνται από το κατά πόσο είναι παράλογος και εάν το σύστημά του θα ακολουθούσε εάν έπαιρνε μια τέτοια απόφαση. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι το ίδιο το σύστημα είναι αρκετά ισχυρό για να αντισταθεί σε έναν τέτοιο κίνδυνο. Συνεπώς η απάντηση είναι ότι φυσικά δεν το γνωρίζουμε.

Εφόσον όμως του επιτρέψουμε να κάνει ό,τι θέλει τότε καταλήγουμε να εγκρίνουμε και ουσιαστικά να νομιμοποιούμε την εγκληματική του παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Εάν από την άλλη αντιδράσουμε και ανταποκριθούμε υπερβολικά υπάρχει ο κίνδυνος περαιτέρω κλιμάκωσης του προβλήματος.

DW: Είστε λοιπόν αισιόδοξος ότι οι άνθρωποι που περιβάλλουν τον Πούτιν θα τον συγκρατήσουν ώστε να μην πατήσει το κουμπί των πυρηνικών;

Κ.Κ.: Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι ο Πούτιν αντιμετωπίζει δυσκολίες με πολλούς στον ευρύτερο κύκλο του συστήματος υποστήριξης του καθεστώτος του. Ο Πούτιν απομονώνεται όλο και περισσότερο.

Πούτιν“Απομονωμένος” ο Πούτιν

Ελπίζω λοιπόν ότι σε περίπτωση μιας μείζονος απόφασης κλιμάκωσης του κινδύνου μέσω για παράδειγμα της ανάπτυξης τακτικών πυρηνικών όπλων, θα υπάρξουν κάποιοι που θα πουν ‘όχι, δεν θα το κάνουμε’. Κάτι τέτοιο έχει συμβεί και στο παρελθόν.

Η Ρωσία δεν μιλάει με μία φωνή. Είναι ένα πολύπλοκο έθνος. Είναι ένα ιδιαίτερα ανεπτυγμένο έθνος. Είναι τμήμα της Ευρώπης. Πολύ μεγάλος αριθμός Ρώσων έχουν εγκαταλείψει τη χώρα και βρίσκονται τώρα αλλού. Σε αυτούς περιλαμβάνονται πολλά μέλη της διανόησης και των μέσων ενημέρωσης κοκ. Το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει ακόμα και ο Πούτιν δεν μιλά εκ μέρους ολόκληρης της Ρωσίας.

Λουίζα Σέφερ

Επιμέλεια: Κατερίνα Αλεξανδρίδη

Deutsche Welle