Αρχική Blog Σελίδα 1966

Κ. Κυριακόπουλος: Βάστα Τούρκο να γιομίσω…

4

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Γίνεται πλέον αντιληπτό αυτό για το οποίο επιμέναμε από την πρώτη στιγμή, σε πείσμα όλων εκείνων που θεωρούν ότι το αισιόδοξο αφήγημα μπορεί να στήνεται αυθαίρετα και κυρίως ανέξοδα στο μυαλό των ανθρώπων, ανεξάρτητα από τους χειρισμούς και τις επιλογές της πολιτικής ηγεσίας, η οποία σε κάθε περίπτωση εντέλλεται να το υπηρετεί με συνέπεια και αποφασιστικότητα. Τι μας έλεγαν λοιπόν οι παπαγάλοι της πολιτικής και οι καιροσκόποι της υποτιθέμενα «νηφάλιας και συνετής» στρατηγικής σκέψης…

Μας έλεγαν – και επέμεναν ως προς αυτό – ότι ο πρωθυπουργός της χώρας, είχε την μοναδική ευκαιρία κατά την διάρκεια της επίσκεψής του στην Ουάσιγκτον, να θέσει ενώπιον της Αμερικανικής πολιτικής ηγεσίας και των Αμερικανών νομοθετών, όλο το φάσμα των προβλημάτων τα οποία αντιμετωπίζει η χώρα μας εξ αιτίας των ανορθόδοξων και επιθετικών πρακτικών του «κακού γείτονα», προκειμένου να αποσπάσει έτσι την συμπάθεια, την εύνοια, την κατανόηση και την αμέριστη υποστήριξή τους. Και όταν το έκανε, έστω και με κουτσουρεμένο και ημιτελή τρόπο, αφού κρίσιμα προβλήματα ζωτικής σημασίας έμειναν έξω από την πρωθυπουργική αφηγηματική ατζέντα, όλοι αυτοί οι κύριοι πανηγύρισαν ξέφρενα, μιλώντας για απροσδόκητη “επιτυχία” του πρωθυπουργικού ταξιδιού. Ποια είναι όμως η αλήθεια…

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η ευκαιρία μπορεί να ήταν όντως «μοναδική» για να αφηγηθούμε προβλήματα και να αποσπάσουμε χειροκρότημα “παίζοντας” με τις εντυπώσεις, αλλά ο συγκεκριμένος χειρισμός, ΔΕΝ ήταν αυτό που χρειαζόταν αυτήν την στιγμή η πατρίδα μας, πράγμα που ψευδώς ισχυρίστηκαν οι θιασώτες του εξευμενισμού και του παρασιτικού προστατευτισμού, οι οποίοι κατέφυγαν σε αυτό το ευφυολόγημα προκειμένου να προωθήσουν από το παράθυρο και με εύσχημο τρόπο, την ιδέα μιας φλύαρης αλλά ουσιαστικά άφωνης και συμβιβασμένης Ελλάδας.

Αντιθέτως… Ο συγκεκριμένος χειρισμός ήταν το «κάψιμο» και της τελευταίας ευκαιρίας που είχε η πολιτική ηγεσία του τόπου και την οποία όφειλε να αξιοποιήσει, όχι για να αναλωθεί αφηγούμενη πασίγνωστα πράγματα στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ, αλλά για να αποπνεύσει αποφασιστικότητα και δυναμισμό, έχοντας προετοιμαστεί…

  • Α. Για μια ουσιαστική και εύστοχη δημόσια εμφάνιση στο επίπεδο των δηλώσεων, προκειμένου να στείλει τα σωστά μηνύματα στους σωστούς αποδέκτες και παράλληλα με αυτό…
  • Β. Για μια σοβαρή και με διάχυτη την αυτοπεποίθηση διαπραγμάτευση ουσίας, ώστε να αποσπάσει κρίσιμες, σαφείς και με ξεχωριστή στρατηγική σημασία δεσμεύσεις, η τήρηση των οποίων θα καθόριζε τελικά και την συνολική στάση της χώρας μας, στα περιβάλλοντα των Ευρωατλαντικών θεσμών, στις γεωπολιτικές διεργασίες που συντελούνται στην Βαλκανική και εν τέλει στην ίδια την ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Και ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε την υποχρέωση να κινηθεί σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση, όχι μονάχα γιατί όφειλε να έχει επίγνωση του γεγονότος ότι τα πράγματα έχουν ήδη οδηγηθεί σε σημείο οριακό. Αλλά κυρίως διότι…

  • Οι πολιτικές της παρατεταμένης υποτίμησης των εξοπλιστικών αναγκών…
  • Η σημαντική υστέρηση στην αναγκαία επικαιροποίηση της αμυντικής υποδομής έτσι ώστε να εναρμονίζεται πλήρως με την νέα γενιά κινδύνων και απειλών που έχουν ανακύψει. Και φυσικά… 
  • Οι ολέθριες επιλογές δεκαετιών που αποδιοργάνωσαν πλήρως αντί να αναβαθμίσουν επαρκώς την αναιμική αμυντική βιομηχανία της χώρας…

Συνιστούν μια κρίσιμη ενότητα παραμέτρων που καθιστά κατεπείγουσα την διασφάλιση σοβαρού και λειτουργικού στρατηγικού υποκατάστατου με έντονα και αδιαμφισβήτητα τα αποτρεπτικά του χαρακτηριστικά.

Αυτή η ευκαιρία χάθηκε. Η στρατηγική διαχείρισης της μιζέριας έκανε και πάλι το θαύμα της. Και όταν η Τουρκική ηγεσία έσπευσε να σηκώσει το γάντι αξιοποιώντας την χρυσή ευκαιρία που της προέκυψε προκειμένου να διευρύνει έτι περαιτέρω τις απαιτήσεις της και να κλιμακώσει την επιθετική και αποσταθεροποιητική της ρητορική, οι καλοί μας «σύμμαχοι» αντί να προσφέρουν στήριξη στην καθ’ όλα πρόθυμη και δεδομένη Ελλάδα, την κέρασαν σιωπή και ισαποστακισμό, προτρέποντάς την να πάει με τον κηδεμόνα της και να τα βρει κατεπειγόντως με την Τουρκία.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη ήταν προδιαγεγραμμένη. Το μόνο που αιφνιδίασε όλους εμάς που την περιμέναμε, ήταν ο ρυθμός των γεγονότων που μεσολάβησαν και συνακόλουθα η ταχύτητα με την οποία κατέρρευσε αυτό το εθνικά κακόγουστο και επιζήμιο παραμύθι.

Αν σε όλα τα παραπάνω κουμπώσουμε την αδύνατη γενικώς στήριξη  των Εθνικών θέσεων στα διεθνή φόρα και ιδιαίτερα στον ΟΗΕ, όπου ο τουρκικός παραλογισμός έχει ουσιαστικά αφεθεί να «δουλεύει ανενόχλητος, καθώς και τις ανησυχητικές αξιολογήσεις που έρχονται στο φως της δημοσιότητας και αφορούν στην αποτελεσματικότητα των νέων πολεμικών εργαλείων και ιδιαίτερα των UAV που έχει εντάξει στο οπλοστάσιό της η Τουρκία, φαίνεται ότι υπάρχει ένας πολύ κακός συνδυασμός που σχετίζεται ευθέως τόσο με την βούληση και την αποφασιστικότητα της πολιτικής ηγεσίας, όσο και με τις μη δημοσιοποιημένες δεσμεύσεις που πιθανότατα έχουν αναληφθεί πίσω από κλειστές πόρτες και είναι φανερό ότι οι πολίτες έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν.

Η επικίνδυνη κλιμάκωση θα πρέπει να θεωρείται αναμενόμενη. Ο Ερντογάν με την στάση του, την έχει ουσιαστικά προαναγγείλει – ήδη την υλοποιεί – και τα πάντα συνηγορούν ότι η προαναγγελία αυτής της κλιμάκωσης, δεν ήταν μια τυχαία εξέλιξη. Όσοι θεωρούν ότι η Τουρκία θα δώσει την απαραίτητη πίστωση χρόνου στην χώρα μας προκειμένου να διασφαλίσει την εξοπλιστική της επάρκεια στην λογική του «βάστα Τούρκο να γιομίσω», καλό θα είναι να αλλάξουν πλευρό.

Η Ελληνική κοινωνία δεν πρέπει να παραδοθεί στον εφησυχασμό που συντηρεί η κατευναστική φλυαρία,  ούτε στις ψευδαισθήσεις που χτίζονται γύρω από το αφήγημα για τα F-35. Οφείλει να απαιτήσει ουσιαστική στροφή στην συνολική στάση της χώρας, πριν τα πράγματα οδηγηθούν σε σημείο που δεν θα υπάρχει επιστροφή.

Foreign Affairs: Γιατί ο Πούτιν θα χάσει τον πόλεμο στην Ουκρανία -Τι σχεδιάζει η Δύση για την «επόμενη ημέρα»

0

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν σε ομιλία του την Ημέρα της Νίκης / Φωτογραφία: AP
25/05/2022  21:30
Το Foreign Affairs αναλύει τους λόγους που ο πόλεμος στην Ουκρανία οδηγείται σε ήττα για τη Ρωσία και τα ενδεχόμενα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η Δύση.

Ανατρέποντας τις προβλέψεις των αναλυτών που τον ήθελαν να αναγγέλει είτε τη νίκη στη στρατιωτική του εκστρατεία κατά της Ουκρανίας είτε γενική επιστράτευση στην Ημέρα της Νίκης της 9ης Μαΐου, ο Βλαντίμιρ Πούτιν δεν έκανε τίποτα από τα δύο. Αντίθετα, υποστηρίζει ανάλυση του Foreign Affairs, μιλώντας από το βήμα στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, ακούστηκε σαν να παραδέχεται ότι έχει ήδη χάσει, γκρινιάζοντας ότι οι απειλές του ΝΑΤΟ τον «ανάγκασαν» να ενεργήσει προληπτικά στο Ντονμπάς.

Τρεις μήνες μετά την έναρξη της κακοσχεδιασμένης εισβολής του στην Ουκρανία, φαίνεται όλο και πιο πιθανό η προσπάθεια του Πούτιν να απελευθερώσει το Ντονμπάς από το Κίεβο να μείνει στη μνήμη ως μια από τις πιο θεαματικές αποτυχίες στη σύγχρονη στρατιωτική ιστορία. Τα ρωσικά στρατεύματα έχασαν τη μάχη για την πρωτεύουσα μέσα στον πρώτο μήνα της σύγκρουσης και τώρα αγωνίζονται να σημειώσουν πρόοδο στην ανατολική Ουκρανία.

Εν τω μεταξύ, συνεχίζουν να υφίστανται καταστροφικές απώλειες. Σύμφωνα με το Υπουργείο Άμυνας της Ουκρανίας, έως τις 16 Μαΐου οι ουκρανικές δυνάμεις είχαν σκοτώσει περισσότερους από 28.000 Ρώσους στρατιώτες. Το ερώτημα τώρα είναι αν η εθνική ταπείνωση που αντιμετωπίζει η Ρωσία μοιάζει περισσότερο με τον ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο του 1905, που σηματοδότησε την αρχή του τέλους της τσαρικής εποχής ή με την αποτυχημένη προσπάθεια του Ιωσήφ Στάλιν να καταλάβει τη Φινλανδία στον Χειμερινό Πόλεμο του 1939-1940.

Η εμπειρία και το πάθος των Ουκρανών «κερδίζουν» τον σαθρό στρατιωτικό εξοπλισμό της Ρωσίας
Η συστημική διαφθορά έχει περιορίσει την ικανότητα της Ρωσίας να αντεπεξέλθει με επιτυχία σε έναν πόλεμο. Από το 2013, για παράδειγμα, ο Πούτιν έχει αναθέσει τουλάχιστον 3,2 δισεκατομμύρια δολάρια σε συμβάσεις στρατιωτικών προμηθειών στον φίλο του Γεβγκένι Πριγκοζίν -ο οποίος παρείχε στα ρωσικά στρατεύματα τόσο πενιχρές προμήθειες τροφίμων που έχουν καταφύγει σε λεηλασίες παντοπωλείων για να τραφούν. Τα φτηνά, κακώς κατασκευασμένα κινεζικά ελαστικά έχουν κατηγορηθεί για την επιβράδυνση της προέλασης των ρωσικών στρατιωτικών πομπών. Σύμφωνα με αναφορές της υπηρεσίας καταπολέμησης της διαφθοράς της Ουκρανίας, ένας εργολάβος προμήθευε στα ρωσικά στρατεύματα κάτι που διαφημιζόταν ως αλεξίσφαιρα γιλέκα, αλλά στην πραγματικότητα ήταν γεμάτα με χαρτόνι αντί για θωρακισμένες πλάκες.

Αντίθετα, ο στρατός της Ουκρανίας έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία. Εκατοντάδες χιλιάδες Ουκρανοί έχουν προσφερθεί εθελοντικά να υπερασπιστούν την πατρίδα τους. Χάρη στον οκταετή πόλεμο στο Ντονμπάς, δεκάδες χιλιάδες Ουκρανοί στρατιώτες έχουν εμπειρία μάχης και πολλοί έχουν επωφεληθεί από την εκπαίδευση των ΗΠΑ και της Βρετανίας. Τα δυτικής κατασκευής αντιαρματικά όπλα και τα αντιαεροπορικά συστήματα Stinger της Ουκρανίας έχουν αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματικά και οι δυτικοί σύμμαχοί της ενισχύουν τις προμήθειες όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού.

Μετά την εισβολή της Ρωσίας στις 24 Φεβρουαρίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους επέβαλαν γρήγορα κυρώσεις για να καταποντίσουν την οικονομία της Ρωσίας. Οι δυτικές κυρώσεις δεν έχουν πλέον στόχο να αποτρέψουν τη Ρωσία, αλλά να αποδυναμώσουν τη ρωσική οικονομία και να μειώσουν την ικανότητά της να επιδιώκει πολέμους. Ουσιαστικά, οι δυτικές κυρώσεις στοχεύουν τώρα τις μεγάλες ρωσικές κρατικές τράπεζες. Η G-7 πάγωσε τα διεθνή συναλλαγματικά αποθέματα της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας και αφαίρεσε πολλές ρωσικές τράπεζες από το SWIFT, το διεθνές σύστημα για τις διατραπεζικές συναλλαγές. Σε απάντηση, η ρωσική κυβέρνηση προβαίνει σε ολοένα και περισσότερες ρυθμίσεις στην οικονομία, βλάπτοντας περαιτέρω την πολεμική προσπάθεια του Πούτιν. Μέσα σε μια μέρα, ο Πούτιν εξαφάνισε τα περισσότερα από τα οικονομικά κέρδη που είχε αποκομίσει η Ρωσία από το 1991.

Ο συγκεντρωτισμός και το πείσμα του Πούτιν τον οδηγούν στην αποτυχία
Το κύμα του πολέμου του Πούτιν στην Ουκρανία μετατοπίζεται ολοένα και περισσότερο εναντίον της Ρωσίας και σχεδόν σίγουρα θα καταλήξει σε μια καταστροφική ρωσική ήττα. Αυτή δεν θα είναι η πρώτη φορά που η Μόσχα ξεκινά μια φιλόδοξη στρατιωτική περιπέτεια αναζητώντας πρόσθετα εδάφη, μόνο για να βρεθεί ηττημένη και ταπεινωμένη.

Το FA παραλληλίζει την σημερινή κατάσταση με τον Χειμερινό Πόλεμο του 1939-40, μια εκστρατεία στο περιθώριο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κατά την οποία ο ίδιος ο Στάλιν αποφάσισε να εισβάλει στη Φινλανδία και να δημιουργήσει τη δική του φινλανδική κυβέρνηση. Ο Κόκκινος Στρατός απέτυχε να προελάσει ενάντια στον μικρό αλλά γενναίο φινλανδικό στρατό και υπέστη τρομερές απώλειες. Όμως οι παραλληλισμοί τελειώνουν εκεί.

Όταν η προσπάθεια απέτυχε, ο Στάλιν άφησε τους επαγγελματίες στρατηγούς να αναλάβουν τη διοίκηση, δίνοντας στον αρχηγό του επιτελείου του σοβιετικού στρατού, Στρατάρχη Μπόρις Σαπόσνικοφ, πλήρη εξουσία για τις επιχειρήσεις στη φινλανδική σκηνή. Μετά από τρεις μήνες, ο Στάλιν συμφώνησε με μια συνθήκη ειρήνης με περιορισμένα κέρδη και τεράστιο τίμημα. Ο Πούτιν, αντίθετα, δεν έχει παραδώσει τη διοίκηση στους στρατηγούς του, αλλά ενισχύει τον έλεγχο κάθε λεπτομέρειας, την ώρα που οι Ουκρανοί ηγέτες δεν είναι διατεθειμένοι να παραδώσουν οποιοδήποτε έδαφος χαθεί μετά τις 23 Φεβρουαρίου.

Ο πιο εύλογος παραλληλισμός, πάντως, είναι αυτός με τον ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο του 1904-1905. Αιτία του ήταν η αυτοκρατορική αντιπαλότητα. Η Ρωσία αναζήτησε ένα λιμάνι με ζεστά νερά στον Ειρηνικό Ωκεανό, συγκρουόμενη με τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες της Ιαπωνίας. Ο πόλεμος ξεκίνησε άσχημα για τη Ρωσία, αλλά ο Τσάρος Νικόλαος Β’ επέμενε να πολεμήσει, την ώρα που η ελπίδα για νίκη διαλυόταν. Ακόμα κι έτσι, συνέχισε τον πόλεμο για να διατηρήσει την αξιοπρέπεια της Ρωσίας αποτρέποντας μια «ταπεινωτική ειρήνη». Τελικά, οι Ρώσοι ταπεινώθηκαν από την ήττα και ξεσηκώθηκαν ενάντια στον Τσάρο Νικόλαο Β’, κερδίζοντας έτσι ένα πιο φιλελεύθερο καθεστώς.

Οικονομική κατάρρευση και στρατιωτικές απώλειες προκαλούν τριγμούς στην αξιοπιστία του Πούτιν
Σήμερα, η Ρωσία δεν αντιμετωπίζει απλώς μια ταπεινωτική ήττα, αλλά και μια φρικτή οικονομική κατάρρευση, για την οποία ο Πούτιν φέρει την πλήρη ευθύνη. Οι επίσημες προβλέψεις της Ρωσίας είναι μείωση του ΑΕΠ κατά 8-12%, αλλά αυτό μπορεί να διπλασιαστεί. Τον Αύγουστο του 1998, μετά από έξι ημέρες μιας πολύ λιγότερο σοβαρής οικονομικής κρίσης, ο Ρώσος πρόεδρος Μπόρις Γέλτσιν απέλυσε την κυβέρνησή του. Ο Πούτιν, αντίθετα, δεν επέτρεψε σε κανέναν από την κυβέρνησή του να παραιτηθεί, αναγκάζοντας τους πάντες να είναι μαζί του μέχρι το πικρό τέλος. Περιττό να πούμε ότι ο φόβος φαίνεται να κυριαρχεί πλέον στη ρωσική κυβερνητική ελίτ.

Η συμβατική άποψη είναι ότι η Πραιτωριανή Φρουρά του Πούτιν, η Υπηρεσία Προστασίας του Προέδρου, είναι τόσο ισχυρή, καλοπληρωμένη και πιστή στον αρχηγό της που θα τον προστατεύσει από οποιαδήποτε απόπειρα πραξικοπήματος. Ωστόσο, το κόστος της συνεχιζόμενης ηγεσίας του Πούτιν στη ρωσική κοινωνία είναι τόσο μεγάλο που θα ήταν έκπληξη αν καμία ομάδα δεν κινητοποιηθεί εναντίον του. Ξαφνικές και συνεχείς διαρροές από την κατά τα άλλα μυστικοπαθή κοινότητα πληροφοριών υποδηλώνουν αυξημένο βαθμό αντιπαλότητας μεταξύ των υπηρεσιών.

Ακόμα κι αν η Ρωσία συνεχίσει να λογοκρίνει τις ειδήσεις για τον πόλεμο και το εύρος των απωλειών στην Ουκρανία, η αλήθεια τελικά θα φανεί. Κατά τη διάρκεια ενός δεκαετούς πολέμου στο Αφγανιστάν, σκοτώθηκαν 15.000 Σοβιετικοί στρατιώτες -μια αποτυχία που συνέβαλε στην κατάρρευση της κομμουνιστικής εξουσίας- αλλά περισσότεροι ήταν εκείνοι που σκοτώθηκαν τους δύο πρώτους μήνες των μαχών στην Ουκρανία.

Το εσωτερικό περιβάλλον της Ρωσίας φαίνεται εκρηκτικό σε κάθε επίπεδο. Διαδίδονται πιστευτές φήμες για συλλήψεις και απολύσεις ανώτατων στελεχών ασφαλείας. Τουλάχιστον επτά κορυφαίοι Ρώσοι επιχειρηματίες φέρεται να αυτοκτόνησαν αφού πρώτα είχαν σκοτώσει τις οικογένειές τους, με αποτέλεσμα να φαίνονται σαν εκτελέσεις. Η κοινωνική αναταραχή δεν ήταν εκτεταμένη τα τελευταία χρόνια, αλλά υπάρχει, και το επίπεδο της αναμενόμενης μείωσης της παραγωγής και του βιοτικού επιπέδου από εδώ και στο εξής έχει να καταγραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Μια φυσική λαϊκή αντίδραση θα ήταν η εκτεταμένη κοινωνική αναταραχή, η οποία θα επιδείνωνε τις εντάσεις μεταξύ των υπηρεσιών ασφαλείας.

Η επόμενη μέρα στην εξουσία της Ρωσίας και τι θα σημαίνει για τη Δύση
Τελικά το Συμβούλιο Ασφαλείας της Ρωσίας θα μπορούσε να εκδιώξει τον Πούτιν. Αυτό το όργανο συνεδριάζει μία φορά την εβδομάδα, αλλά τα τελευταία δύο χρόνια συνεδρίασε μόνο μία φορά, στις 21 Φεβρουαρίου, όταν ο Πούτιν ζήτησε την έγκριση του πολέμου κατά της Ουκρανίας. Συναντήθηκαν σε μια από τις μεγάλες αίθουσες του Κρεμλίνου σε απόσταση πολλών μέτρων από τον Πούτιν. Αρχικά, η επιφυλακτικότητα του Πούτιν να συναντηθεί με τους συναδέλφους του αποδόθηκε στον ακραίο φόβο του για τον κορωνοϊό, αλλά τώρα φαίνεται περισσότερο από όλα να φοβάται τους συνεργάτες του, όπως φαίνεται από την προτίμησή του να κάθεται στην άκρη ενός μεγάλου τραπεζιού.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας έχει αντικαταστήσει το Πολιτικό Γραφείο ως το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων, αλλά δεν έχει λαϊκή εξουσία. Εάν αναλάμβανε το Συμβούλιο Ασφαλείας, η Ρωσία μπορεί να βιώσει για άλλη μια φορά την κατάρρευση της πολιτικής εξουσίας, όπως στην απόπειρα πραξικοπήματος τον Αύγουστο του 1991, και η εξουσία θα μπορούσε να καταλήξει στους δρόμους. Ενδεχομένως να ακολουθήσουν μερικά χρόνια απρόβλεπτης διαταραχής. Η εναλλακτική θα ήταν ο Πούτιν να καταφέρει να κινητοποιήσει τη μυστική του αστυνομία και να μεταμορφώσει τη Ρωσία σε μια νέα Βόρεια Κορέα, κάτι που θα ήταν πολύ χειρότερο. Είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς μέση οδό σε αυτή τη δραματική κατάσταση.

Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, η Δύση πρέπει να αρχίσει να σχεδιάζει την αντίδρασή της είτε στην κατάρρευση, είτε στην ενίσχυση του καθεστώτος του Πούτιν. Εάν ο Ρώσος πρόεδρος ενισχύσει τη δύναμή του, η δυτική πολιτική πρέπει να ενεργήσει αντίστοιχα. Οι κυρώσεις της στη Ρωσία πρέπει να διατηρηθούν έως ότου όλα τα ρωσικά στρατεύματα εγκαταλείψουν την Ουκρανία. Ενώ η Δύση θα πρέπει να προσφέρει στην Ουκρανία ουσιαστική υλική υποστήριξη για την ανοικοδόμησή της, οι κυρώσεις στη Ρωσία θα πρέπει να διατηρηθούν έως ότου η Μόσχα συμφωνήσει να προβεί σε αποζημιώσεις για την τρομερή ζημιά που προκάλεσε στην Ουκρανία. Οι μελλοντικές ροές Ρώσων μεταναστών είναι πιθανό να υπερβούν τα εκατομμύρια που φεύγουν τώρα από την Ουκρανία.

Εάν ο Πούτιν χάσει την εξουσία, ωστόσο, το μέλλον της Ρωσίας φαίνεται πολύ πιο ελπιδοφόρο. Θα ήταν αναμενόμενη μια περίοδος αταξίας, αλλά εάν η Ρωσία επιτύχει τελικά ένα αξιοπρεπές δημοκρατικό καθεστώς, η Δύση θα πρέπει να το στηρίξει και να εφαρμόσει ένα σωστό σχέδιο Μάρσαλ, όπως δεν έκανε το 1991. Ας ελπίσουμε ότι η ανοικοδόμηση προηγουμένως της Ουκρανίας από τη Δύση μπορεί να εξυπηρετήσει ως γενικό σχέδιο.

iefimerida.gr

Ρωσία: Μεγάλα τα οφέλη της από τη διεθνή επισιτιστική κρίση

0

Περιζήτητα και σε αυξημένες τιμές τα σιτηρά της, 1,9 δισ. δολ. στα ταμεία της

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αλλά και ο συνεχιζόμενος επί τρεις μήνες πόλεμος επιδεινώνει την παγκόσμια επισιτιστική κρίση οδηγώντας ολόκληρους λαούς στη λιμοκτονία. Αποβαίνει όμως προς όφελος της Ρωσίας, που σε αντίθεση με την Ουκρανία εξακολουθεί να εξάγει τα σιτηρά της και μάλιστα σε πολύ αυξημένες τιμές. Σύμφωνα με τη συμβουλευτική για θέματα εμπορίου αγροτικών προϊόντων SovEcon, από την αρχή του έτους οι τιμές των σιτηρών έχουν αυξηθεί κατά περισσότερο από 50% σε παγκόσμιο επίπεδο, και το Κρεμλίνο έχει έως τώρα συγκεντρώσει έσοδα ύψους 1,9 δισ. δολαρίων από τους φόρους στις εξαγωγές.

Υπήρξε μόνο μια σύντομη διακοπή στο εξωτερικό της εμπόριο αμέσως μετά την εισβολή της στην Ουκρανία, ωστόσο ανέκτησε πλήρως την ικανότητά της να εξάγει τα αγροτικά της προϊόντα και πολύ πιο γρήγορα σε σύγκριση με τους ρυθμούς του περασμένου έτους. Σύμφωνα με την εταιρεία για το παγκόσμιο εμπόριο αγροτικών προϊόντων AgFlow, στη διεθνή πελατεία της συγκαταλέγονται κολοσσοί του παγκόσμιου εμπορίου τροφίμων όπως οι Cargill και Viterra, ενώ προμήθευσε με αγροτικά προϊόντα και το Ισραήλ που παραδοσιακά εισάγει από την Ουκρανία. Μέχρι την εβδομάδα που διανύουμε, οι φορτώσεις ρωσικών σιτηρών για την περίοδο 2021-2022 έχουν ανέλθει σε 34,1 εκατ. τόνους, καταγράφοντας μείωση μόλις 11% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του περασμένου έτους.

Με τον πόλεμο εξουδετερώνει, άλλωστε, τον σημαντικότερο ανταγωνιστή της στη διεθνή αγορά, όπως επισημαίνει ο Ούγκο Μουντέ, αναλυτής της AgFlow, ο οποίος τονίζει πως από την 1η Απριλίου μέχρι τις 23 Μαΐου η Ρωσία αύξησε σημαντικά τις εξαγωγές των σιτηρών της σε χώρες όπως η Τουρκία και το Ιράν. «Η Ουκρανία ήταν ο κύριος ανταγωνιστής της», επισημαίνει ο κ. Μουντέ και υπογραμμίζει πως η Ρωσία «τώρα είναι σε πλεονεκτική θέση επειδή αντιμετωπίζει πολύ λιγότερο ανταγωνισμό, ενώ έχει μειωθεί η παραγωγή φέτος τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στη Βόρεια Αφρική». Τα λιμάνια της Ουκρανίας έχουν αποκλειστεί από ρωσικά πλοία, με αποτέλεσμα να μην μπορεί η χώρα να εξάγει τα σιτηρά της διά θαλάσσης και να αφήνει χωρίς προμήθειες όσες χώρες εξαρτώνται από τις εξαγωγές της, κατά κύριο λόγο χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Με τον αποκλεισμό των ουκρανικών λιμανιών, η Ρωσία αναγκάζει την Ουκρανία να μεταφέρει οδικώς τα σιτηρά της προς τα λιμάνια των γειτονικών χωρών, με αποτέλεσμα όχι μόνον να καθυστερούν στον προορισμό τους αλλά και να μειώνεται δραματικά ο όγκος των εξαγωγών. Ουσιαστικά, η Ουκρανία δεν εξάγει πλέον παρά μόλις το ένα τέταρτο από όσα θα μπορούσε να εξάγει υπό κανονικές συνθήκες.

Με τον πόλεμο έχει εξουδετερώσει τον σημαντικότερο ανταγωνιστή της στην παγκόσμια αγορά, την Ουκρανία.

Η απουσία των ουκρανικών εξαγωγών σε συνδυασμό με τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες και την ξηρασία που έχουν πλήξει άλλες περιοχές του πλανήτη, έχουν οδηγήσει στα ιστορικά υψηλά επίπεδα τις τιμές των σιτηρών. Ως εκ τούτου η Ρωσία βρίσκει αγοραστές για τα σιτηρά της πρόθυμους να καταβάλουν όλο και υψηλότερες τιμές και συγκεντρώνει όλο και μεγαλύτερα έσοδα. Εκτιμάται, άλλωστε, πως την επόμενη περίοδο συγκομιδής θα έχει μεγάλη σοδειά και θα εξακολουθήσει να αντλεί όλο και μεγαλύτερα κέρδη από τον πόλεμο που οδηγεί στην καταστροφή και τη λιμοκτονία. Σχολιάζοντας τη δήλωση του Κρεμλίνου πως θα άρει τον αποκλεισμό του λιμανιού της Οδησσού όταν χαλαρώσουν οι κυρώσεις που έχει επιβάλει η Δύση, ο Τιμ Μπέντον, διευθυντής Ερευνών Νέων Κινδύνων στον οίκο Chatham House, τονίζει πως «στην πράξη χρησιμοποιεί τα είδη διατροφής ως όπλο στον πόλεμο, επιτείνοντας την παγκόσμια κρίση αντί να επιτίθεται άμεσα στον πληθυσμό». Ο ίδιος ερευνητής αναφέρει πως «από πολιτικής απόψεως βρισκόμαστε σε μια εντελώς νέα κατάσταση, δεδομένης της σημασίας που έχουν οι αγορές σιτηρών».

Οπως, άλλωστε, επισήμανε από το βήμα του Νταβός ο Ντέιβιντ Μπίσλεϊ, επικεφαλής του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών, εκατομμύρια άνθρωποι μπορεί να μην έχουν καμία πρόσβαση σε τρόφιμα και να αναγκαστούν να μεταναστεύσουν. Διευκρίνισε πως στην παρούσα συγκυρία βρίσκονται στα πρόθυρα λιμού περίπου 49 εκατ. άνθρωποι σε 43 χώρες, αλλά για κάθε 1% αύξηση στον αριθμό των ανθρώπων που πεινούν, καταγράφεται 2% αύξηση στη μετανάστευση. Σε μια ηχηρή προειδοποίηση προς τις ευημερούσες χώρες του δυτικού κόσμου για τις παρενέργειες στις δικές τους οικονομίες, ο κ. Μπίσλεϊ τόνισε πως «αυτές οι 43 χώρες είναι που μας εμπνέουν μεγάλη ανησυχία για τη μαζική μετανάστευση που μπορεί να ακολουθήσει και τη συνεπακόλουθη αποσταθεροποίηση».

“Καθημερινή”

Ελλάς Ινδία συμμαχία

0

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η είδηση ότι η Ινδία θεωρεί την Ελλάδα ως «συνεργάτη κλειδί» είναι εντυπωσιακή, αλλά απολύτως λογική. Οι εκ μέρους της Ινδίας λόγοι της αναβαθμίσεως των δεσμών της με τη χώρα μας δεν είναι τόσο οικονομικοί, όσο γεωπολιτικοί.

Η Ινδία  στο Κασμίρ αντιμετωπίζει την ένοπλη επιθετικότητα του Πακιστάν, στο οποίο η Τουρκία προμηθεύει σύγχρονα όπλα, συμπεριλαμβανομένων και drones. Από τη μεριά του το Πακιστάν υποστηρίζει την Τουρκία στον διαμελισμό της Κύπρου και στη συγκρότηση κράτους μαριονέτας στα κατεχόμενα εδάφη της  Μεγαλονήσου. Επίσης το Πακιστάν  είναι από τις ελάχιστες χώρες που έχουν αναγνωρίσει το ψευδοκράτος, κατά παράβαση των ψηφισμάτων των Γενικών Συνελεύσεων και των αποφάσεων του Συμβουλίου  Ασφαλείας του ΟΗΕ..

Ο σημερινός πρωθυπουργός της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι άλλαξε τον τρόπο διεξαγωγής της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του. Παλαιότερα οι κυβερνήσεις της ασχολούντο μόνο με τα ζητήματα που προέκυπταν με τις όμορες χώρες και με αυτά της Νότιας Ασίας. Ο Μόντι εγκαινίασε μια ευρύτερη γεωπολιτική προσέγγιση. Παράδειγμα η Τουρκία. Από την ώρα που αυτή βοηθάει στρατιωτικά το Πακιστάν στην επιδίωξή του να καταλάβει εδάφη της Ινδίας στο Κασμίρ ο Μόντι αποφάσισε να απαντήσει στην προκλητικότητα της Τουρκίας, δια της σφυρηλάτησης δεσμών με χώρες που έχουν αποδείξει ότι σέβονται το διεθνές δίκαιο και φρενάρουν με επιτυχία τις επιδιώξεις της.

Μια τέτοια  χώρα, κατά τον  Μόντι, είναι η Ελλάδα. Το ότι η Τουρκία ενοχλείται από την στάση της Ελλάδας αποδεικνύεται πρώτον από το γεγονός ότι ο Πρόεδρός της  Ερντογάν σε κάθε ευκαιρία μιλάει εναντίον Της, δεύτερον από την κομπλεξική του  απόφασή να μετατρέψει την Εκκλησία της Αγίας Σοφίας σε τζαμί  και τρίτον από τις  συνεχείς προκλητικές ενέργειές του στην Κύπρο και στο Αιγαίο. Εις επίρρωση των έναντι της χώρας μας αισθημάτων του Ερντογάν ο γεωπολιτικός αναλυτής και αξιωματικός ε.α. Ερντογάν Καρακούς σε δήλωση του στις 25 παρελθόντος Απριλίου  δήλωσε ότι «η υπ’ αριθμόν μία απειλή για την Τουρκία  είναι η Ελλάδα»… Όταν η Τουρκία συνορεύει με οκτώ χώρες (Ελλάδα, Βουλγαρία, Συρία, Ιράκ. Ιράν, Αρμενία, Γεωργία και τον θύλακα Ναχιτσεβάν του Αζερμπαϊτζάν)  και βρίσκεται από τη Μαύρη θάλασσα κοντά σε άλλες τρεις (Ρουμανία, Ουκρανία, Ρωσία) και από όλες αυτές ο Ερντογάν ασχολείται μόνο ή κυρίως με την Ελλάδα, αποδεικνύει την ψυχιατρικού επιπέδου εμμονή του με την χώρα μας και τη σημαντική γεωπολιτική  αξία της, την οποία ο πρωθυπουργός της μακρινής  Ινδίας εμπράκτως αναγνωρίζει…

Για την Ελλάδα είναι σημαντικό να έχει σύμμαχο και να συνεργάζεται με την Ινδία, μία τεράστια σε μέγεθος χώρα, που αναπτύσσεται ραγδαία. Στη συνεργασία σε πολλούς τομείς με την Ινδία προσβλέπει και η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως απέδειξε η πρόσφατη επίσκεψη της Προέδρου της Κομισιόν κας φον Ντερ Λάιεν στο Νέο Δελχί. Σημειώνεται ότι στο πρόσφατο τεύχος του «Εκόνομιστ» (14-20/05/2022) υπάρχει αφιέρωμα στην Ινδία. Στο εξώφυλλο γράφει «Η ώρα της Ινδίας – Ο Μόντι θα την εκτοξεύσει;». Σημειώνεται επίσης ότι το Δεθνές Νομισματικό Ταμείο προβλέπει ότι το 2027 η Ινδία θα είναι η πέμπτη παγκόσμια οικονομική δύναμη.-

ardin.gr

Ξενοφών Μαυραγάνης: ποιός έριξε την πρώτη σφαίρα στην Ουκρανία

0

Του Ξενοφώντα Ε. Μαυραγάνη*

Παρακολουθώντας την εξέλιξη της Ρωσοουκρανικής  σύγκρουσης , δεν διαπίστωσα αναλύσεις σχετικές με την επίδραση του εκκλησιαστικού διαχωρισμού ή σχίσματος, όπως αποκαλείται ανάλογα με τον προσανατολισμό του καθένα.

Όπως είναι γνωστό στα δύο συγκρουόμενα κράτη, επικρατούσα θρησκεία είναι η ορθόδοξη ανατολική, πλην του νοτιοδυτικού τμήματος της Ουκρανίας, όπου επικρατεί ο καθολικισμός με την ιδιότυπη μορφή που  προσιδιάζει  προς την ορθόδοξη εκκλησία  . Ίδια εξωτερική μορφή των ιερέων (ράσα), ίδια άμφια, ίδιο τελετουργικό εκτός από την περίπτωση του Φιλιόκβε , ίδια διακόσμηση ναών .(Ουνίτες) Εκεί κάπως μπερδεύονται τα πράγματα, ώσπου να διαπιστώσει κανείς ότι οι ιερείς μνημονεύουν  τον Πάπα και  όχι τον πατριάρχη τους.

Αυτή λοιπόν η θρησκευτική πίστη και προσήλωση συγκροτώντας την θρησκεία, αποτελεί ισχυρό κρίκο σύνδεσης μεταξύ των ανθρώπων που πιστεύουν τα ίδια πράγματα ή προέρχονται από τέτοιων καταβολών  προγόνους. Λαμπρό παράδειγμα οι συσπειρώσεις των Ελλήνων ή Εβραίων  ή Αρμενίων της διασποράς, που συνδέονται στενά με τον εκκλησιαστικό χώρο, αν και πολλές φορές δεν είναι πιστοί.

Τι όμως σημαίνει θρησκεία; «Αποτελεί» κατά έναν ορισμό μη κοινά αποδεκτό, «σύστημα σχεδιασμένων ηθών, συμπεριφορών, απόψεων και καθημερινών πρακτικών, όπως κοσμοθεάσεων, ιερών κειμένων, ιερών τόπων και οργανισμών τα οποία συνδέουν τους ανθρώπους  με υπερφυσικά φαινόμενα ή οντότητες. Επίσης θρησκεία  είναι ο σεβασμός , ο ιερός φόβος και η αφοσίωση του ανθρώπου προς ένα υπέρτατο ον».

Η Ρωσία (ενωμένη τότε  αδιάσπαστα με την  Ουκρανία) προσήλθε στον χριστιανισμό όταν ο πρίγκιπας των Ρως του Κιέβου Βλαντιμίρ βαφτίστηκε τον 10ο αιώνα στην Κριμαία, που έκτοτε θεωρείται ιερός τόπος.

Το 1686 ο και οικουμενικός, ονομαζόμενος, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως  παραχώρησε στον Ρώσο πατριάρχη το μέχρι τότε προνόμιό του να χειροτονεί , άρα και να επιλέγει, τον εκάστοτε μητροπολίτη Κιέβου, που αποτελεί τον ανώτατο εκκλησιαστικό ηγέτη στην περιοχή της Ουκρανίας.

Μετά το 1990  όταν η Ουκρανία, αποτέλεσε για πρώτη φορά ίσως στην  ιστορία της ανεξάρτητο κράτος, εξακολουθούσε να είναι υπό την  εκκλησιαστική  ηγεσία του πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών,  φέροντας  τον τίτλο γι αυτό ακριβώς τον λόγο. Πάντως τον ίδιο χρόνο, δηλαδή το 1990 , η σύνοδος του πατριαρχείου Μόσχας, αναγνώρισε το «αυτοδιοίκητο» της Ουκρανικής ορθόδοξης εκκλησίας, όχι όμως και το αυτοκέφαλο, με τον εκάστοτε  Μητροπολίτη Κιέβου να αποτελεί μόνιμο μέλος της συνόδου.

Στο μεταξύ ο προηγούμενος Μητροπολίτης Κιέβου Φιλάρετος (Ουνισένκο) και κάποιοι επίσκοποι που τον ακολουθούσαν για την  δημιουργία του Πατριαρχείου Κιέβου, αφορίσθηκαν και καθαιρέθηκαν από την εκκλησία της Μόσχας, γεγονός που αναγνωρίσθηκε και επικυρώθηκε από το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Μετά το 2015, με την προτροπή και πιθανόν την βοήθεια των ΗΠΑ, αναζωπυρώθηκε το κλίμα για τον χωρισμό των εκκλησιών Ρωσίας και Ουκρανίας, οπότε το 2018 ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, αφού είχε στείλει στο Κίεβο τον τότε μητροπολίτη  Γαλλίας και ήδη γέροντα Χαλκηδόνος Εμμανουήλ (επαξίως προαχθέντα) να προετοιμάσει το έδαφος παραχώρησε το αυτοκέφαλο στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, διαγράφοντας μια ιστορία  300 ετών με επικεφαλής τον Επιφάνιο. Ο οποίος κατόρθωσε να   συγκεντρώσει μικρό αριθμό επισκόπων, από τους οποίους μόνο δύο ανήκαν στο κλίμα Μόσχας και αφού προηγουμένως είχε επαναφέρει στην κανονική τάξη τον Φιλάρετο και τους λίγους οπαδούς του, για τις ανάγκες μιας ευπρόσωπης παρουσίας. Βεβαίως ο Φιλάρετος σχεδόν αμέσως  αποχώρησε από την  ομάδα Επιφάνιου, ανακτώντας, πάντα αυτοβούλως, τον μη αναγνωριζόμενο τίτλο «πατριάρχης» Κιέβου.

Στην ερώτηση τι σημαίνει για την Κωνσταντινούπολη ο μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριος του κλίματος Μόσχας ο κ. Βαρολομαίος απαντά. «Ένας  εκκλησιαστικός αξιωματούχος, που διαμένει στο Κίεβο».

Όταν λοιπόν ο Κωνσταντινουπόλεως, παρέδιδε τον τόμο αυτοκεφαλίας στον Επιφάνιο, εν μέσω λαμπρών τελετών, γνώριζε  τους τριγμούς που θα προκαλούσε σε πολιτικό επίπεδο, πράγμα για το οποίο τον είχε προειδοποιήσει έγκαιρα  ο Ιλαρίων, πρωθιεράρχης στις ΗΠΑ της υπερορίου  ρωσικής εκκλησίας, δηλώνοντας στις 18.12.2018  ότι «η απόφαση του πατριάρχη Κων/πόλεως να χορηγήσει το αυτοκέφαλο σε μία νέα δομή, δημιουργεί επιπρόσθετο τρόπο διαιρέσεως των  λαών Ρωσίας-Ουκρανίας, κάτι το οποίο μπορεί να προκαλέσει αιματοχυσία και βία. Όπερ και εγένετο.

Τώρα ο κ, Βαρθολομαίος προσεύχεται υπέρ της Ειρήνης, καταδικάζοντας τον πόλεμο, που με δικές του ενέργειες πήρε φωτιά.

Για τον περίφημο εθνοφυλετισμό, που ως αμάρτημα καταδικάζει η Ορθόδοξη εκκλησία, αλλά τον εφαρμόζει σχολαστικά, ίσως μιλήσουμε άλλη φορά.

*πρώην δημοισογράφος και δικηγόρος. συγγραφέας

Κώστας Λάμπος: Στο δρόμο για μια ειρηνική παγκόσμια αντιηγεμονική και αμεσοδημοκρατική κοινωνική επανάσταση

0

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

[email protected],

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

«Ν’ αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μονάχος μου

θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω».

Νίκος Κaζαντζάκης

Όταν οι λεγόμενες ‘Μεγάλες Δυνάμεις’, μετά τον 2ο μεγάλο παγκόσμιο καταστροφικό πόλεμο, υποκριτικά υπόσχονταν, θανάσιμα ανταγωνιζόμενες, διαρκή ειρήνη και κοινωνική ευημερία θεμελιωμένη πάνω στην λεηλασία του πλανήτη και των χωρών του Νότου και της καπιταλιστικής Περιφέρειας, στην περιθωριοποίηση και στην άγρια εκμετάλλευση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και στους ασύδοτους πολεμικούς εξοπλισμούς, τότε η λαβωμένη Ευρώπη και η ανθρωπότητα θα έπρεπε να προβληματιστούν για το κατά πόσο θα έπρεπε να εμπιστευτούν το μέλλον τους στους επίδοξους ηγεμόνες του πλανήτη.

Όταν ο Αμερικανισμός[1] με την διαχρονικά μεροληπτική και συνεπώς καταχρηστική ενεργοποίηση όλων των διεθνών οργανισμών, υποτάσσει, εδώ και δεκαετίες, οικονομικά, πολιτικά, πολιτιστικά και ιδεολογικά με την άμεση και έμμεση βία του δολαρίου και του ΝΑΤΟ ολόκληρη τη Δύση στα ιμπεριαλιστικά σχέδιά του, υπονομεύοντας τον υφιστάμενο πολυπολικό κόσμο με διακηρυγμένο, μέσω του προφήτη της παγκοσμιοποίησης, τον Sbignew Brzezinsky, σκοπό την αποκλειστική παγκόσμια ηγεμονία του, η Ευρώπη και η ανθρωπότητα θα έπρεπε να ανησυχούν σοβαρά και να επεξεργάζονται εναλλακτικές λύσεις για το μέλλον, γιατί διαφορετικά στο καταστροφικό παιχνίδι θα έμπαιναν, όπως και συνέβη και νέοι ‘προφήτες της αποκάλυψης’  και διεκδικητές της παγκόσμιας ηγεμονίας.

Σήμερα που ο μανιακός αμερικανισμός βλέπει και δημιουργεί παντού πραγματικούς και φανταστικούς εχθρούς, καταπατά συμφωνίες, ισοπεδώνει οικονομίες, πολιτισμούς και χώρες ολόκληρες και αναθεωρεί μονομερώς και βίαια διεθνείς συνθήκες σπέρνοντας παντού βάσεις θαΝΑΤΟυ και πολέμους με ‘πρόθυμους’ και αχυράνθρωπους, με σκοπό την μονοκρατορία του. Ο εφιάλτης του αμερικανισμού που στην τρέχουσα περίοδο καλύπτεται ιδεολογικά από τις θεωρητικές ανοησίες του ‘Μαντείου του Davos’ με πρωθιερέα τον Klaus Swab και δεξιό ιεροψάλτη τον πολύ Γιουβάλ Νώαχ Χαράρι, που προδιαγράφει την ιστορία του μέλλοντος μέσω της ‘μεγάλης επανεκκίνησης’ του καπιταλισμού, η Ευρώπη και η ολόκληρη η δετική ανθρωπότητα με την έννοια των αυτόνομων, ανεξάρτητων και αυτοδιεθυνόμενων κοινωνικών και πολυεθνικών, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση[2], οντοτήτων έχουν αφιονισμένες παραδοθεί στον αμερικανισμό. Αυτό όμως δεν σήμαινε κατά καμία έννοια ότι το ίδιο θα έκανε και η άμεσα απειλούμενη Ρωσία, ή και η Ανατολή και κυρίως η Ασία, που κι’ αυτή αισθάνεται στο σβέρκο της την ανάσα του αμερικανισμού, του ‘πολιτισμού του θανάτου’, όπως χαρακτηρίζει τον αμερικανισμό ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Jeremy Rifkin. Πάνω σ’ αυτή την δυστοπική πραγματικότητα των μεγάλων καπιταλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών συσσωρεύτηκαν τόσα όπλα και συστήματα μαζικής καταστροφής που μπορούν να καταστρέψουν τον πλανήτη χιλιάδες φορές, ενώ ημείς φερόμαστε ως χάνοι θεατές.

Το μεγάλο κακό έρχεται ολοταχώς, μέσω Ουκρανίας[3], και η τύχη της ανθρωπότητας και του πλανήτη εξαρτώνται από την εκρηκτική αφύπνιση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού με στόχο την οριστική και ριζική, αλλά δημιουργική καταστροφή όλων των θεσμών και των δομών που προκαλούν ακραίες κοινωνικές ανισότητες και καταστρέφουν την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της.

Ο παραπλανητικά λεγόμενος ‘πόλεμος του Πούτιν’, στην ουσία δεν είναι παρά ένας πόλεμος μεταξύ του δυτικού και του ανατολικού καπιταλισμού για τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας και κατά συνέπεια της ανθρωπότητας. Το γεγονός πως οι δυτικοί ισχυρίζονται ότι πολεμούν τον αυταρχισμό για τη σωτηρία της δημοκρατίας αποτελεί μέγιστη απάτη, γιατί τι σόι δημοκρατία είναι αυτή που οι ακραίες κοινωνικές ανισότητες οδηγούν, κατά την μη κυβερνητική οργάνωση Oxfam και σύμφωνα με επίσημα στοιχείο του ΟΗΕ ώστε «ένα εκατομμύριο άνθρωποι να βυθίζονται στην ακραία φτώχεια κάθε ώρα που περνά», για να μπορεί το 1% να λεηλατεί τις ζωές του 99% των πολιτών της;

Το ίδιο απατηλός, αν και περισσότερο λογικοφανής, είναι και ο ισχυρισμός των ανατολικών, ότι πρόκειται για τον ‘πόλεμο του Μπάιντεν’, της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου και του αμερικανισμού, στον οποίο αντιστέκονται με στόχο να διατηρήσουν τον πολυπολικό κόσμο της ειρήνης και της προόδου, στον οποίο όμως την εξουσία ασκούν οι οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχες ελίτ με τις κοινωνίες στο περιθώριο.

Μετά από αυτά το λίγα, που ορίζουν το πανανθρώπινο Γίγνεσθαι και γκριζάρουν το μέλλον, καταντάει γελοία η στράτευση ή ακόμα και η απλή τοποθέτηση του καθενός μας υπέρ του ενός και κατά του άλλου, με την ψευδαίσθηση πως έτσι ‘βρίσκεται από την σωστή πλευρά της ιστορίας’, όπως ισχυρίζεται ο μικρός και λίγος Μητσοτάκης, που όσοι σχεδιάζουν κυβερνήσεις κατάφεραν να έχει την τύχη ως μονόφθαλμος να κυβερνά τυφλούς, κωφούς και άλαλους δεξιούς, κεντρώους, σοσιαλδημοκράτες και τριτοδιεθνιστές δούλους ‘θείων σκιάχτρων’ και πέντε-έξι ντόπιων αφεντάδων που λειτουργούν ως υπεργολάβοι του αμερικανισμού.

Περισσότερο αξιολύπητοι είναι όσοι διαγκωνιζόμενοι, που ενώ γνωρίζουν τι πραγματικά συμβαίνει, σπρώχνονται στους προθάλαμους εφημερίδων, ιστοσελίδων, κομμάτων, μεγαλοπαραγόντων και πρεσβειών για να καταδικάσουν τον ‘πόλεμο του Πούτιν’, να αποθεώσουν τον αχυράνθρωπο Ζελένσκι που έσυρε την Ουκρανία στην καταστροφή, επειδή το αμερικανοΝΑΤΟϊκό κατεστημένο αποφάσισε να παγιδεύσει την Ρωσία στις πεδιάδες της Ουκρανίας[4], με την ελπίδα ότι θα την νικήσει, ή τουλάχιστον να την αποδυναμώσει για να σχεδιάσει την επόμενη κίνησή του απέναντι στην Κίνα, στην Ασία και στην Ανατολή. Το φαινόμενο να χειροκροτούν όρθιοι, οι διάφοροι εθνοπατέρες στα διάφορα κοινοβούλια της Δύσης, ένα ανθρωπάκι δέσμιο του Δεξιού Τομέα και των νεοναζί του Αζόφ, υποχρεώνοντάς το να βγαίνει σε παγκόσμια θέα με τον σιδηρούν σταυρό, το σύμβολο των SS, αποτελεί ύψιστη ύβρι κατά των εβδομήντα και πλέον εκατομμυρίων αγωνιστών και αμάχων που έδωσαν τη ζωή τους για να αποτραπεί το ‘Τρίτο Ράιχ των χιλίων ετών’, αλλά και ντροπή για ολόκληρη την ανθρωπότητα που άφησε τα πράγματα να εξελιχθούν μέχρι αυτό το σημείο, όπου το κεφάλαιο και οι ίδιες δυνάμεις στρώνουν τον δρόμο για ένα τέταρτο Ράιχ με τη μορφή του αμερικανικού ηγεμονισμού.

Απέναντι σε αυτές τις δρομολογημένες εξελίξεις υπάρχει μόνο μια δύναμη που μπορεί να σταθεί και να τις ακυρώσει και αυτή δεν είναι άλλη από εμάς τους ίδιους τους πολίτες, που ως δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού πρέπει να μετακινηθούμε από τη θέση του αντικειμένου εκμετάλλευσης από το κεφάλαιο, δυτικό ή ανατολικό, της ελεύθερης τάχα αγοράς, ή της κρατικομονοπωλιακής μορφής του, στην θέση του υποκειμένου της ιστορίας, που σημαίνει ότι αρνούμαστε να μας κυβερνούν ερπετά και άρπαγες, γιατί με τους διαχρονικούς αγώνες μας έχουμε δημιουργήσει όλες τις υλικές, πνευματικές, επιστημονικές και τεχνολογικές προϋποθέσεις για να μπορούμε να αυτοκυβερννιώμαστε σε συνθήκες κοινωνικής ισότητας, με τη μορφή της άμεσης δημοκρατίας[5] και τις αρχές και τις αξίες του αταξικού ανθρωπισμού[6].

Για να συμβεί όμως αυτό είναι αναγκαίο να ξεβολευτούμε και να σηκωθούμε από τον καναπέ που μας κοιμίζει με τα πνευματικά σκουπίδια που μας σερβίρει το κεφάλαιο και οι υπάλληλοί του, μέσω των ΜΜΕ και να ξεκινήσουμε μια επανάσταση ενάντια στα στερεότυπα που έχουν φυτέψει στο μυαλό μας, να σκεφτούμε και να συσκεφτούμε με τους γύρω μας, μέτρα, μέσα και τρόπους που θα μας κάνουν να κερδίσουμε τον αυτοσεβασμό και την αυτοπεποίθησή μας, για να μπορέσουμε να οραματιστούμε και όλοι μαζί ενωμένοι να αγωνιστούμε για έναν καλύτερο κόσμο[7]. Να αγωνιστούμε με τα μυαλά μας, που όταν απαλλαγούν από τους σκοταδιστικούς μύθους[8] και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες καμιά προπαγάνδα, κανένα ψέμα και κανένα όπλο δεν μπορεί να τα νικήσει. Ξέρω και καθημερινά ακούω εκφράσεις, ‘τι να κάνω εγώ;’ ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη’, ‘είμαστε λίγοι, οι πολλοί δεν καταλαβαίνουν’, ‘μπορείς να τα βάλεις με τους ισχυρούς;’ Και τόσα άλλα δείγματα πνευματικής αδράνειας, δουλείας και ηττοπάθειας, που όμως αν δεν λέγονται λόγω άγνοιας, αποτελούν άλλοθι που παραπέμπει στην κουτοπονηριά που ο φορέας τους θέλει να ωφεληθεί από τον αγώνα των άλλων. Τόσο η ιστορία όσο και η Φύση διδάσκουν πως οι λίγοι μπορούν να γίνουν πολλοί όταν συμφωνήσουν για το καλό όλων και την αποτροπή εξελίξεων που θα βλάψουν όλους, όπως ακριβώς οι σταγόνες γίνονται ρυάκια, ρέματα, παραπόταμοι και ορμητικά ποτάμια που στον ρου τους καταστρέφουν κάθε εμπόδιο μέχρι να φτάσουν στην θάλασσα και στον Ωκεανό.

Αυτό, για το οποίο ο καθένας μας καταδικάζει την κυβέρνηση, το κεφάλαιο, το σύστημα ή την ‘μοίρα του’, σχετίζεται με την ανισότητα, την αδικία, την ανηθικότητα ανθρώπων και θεσμών, μπορεί επεξεργασμένο συλλογικά και υπεύθυνα να αποκαλύψει την συνολική ανηθικότητα του καπιταλιστικού συστήματος και όσων το υπηρετούν και στο βαθμό που θα γίνει κοινή πεποίθηση, κοινωνική συνείδηση της πλειονότητας των κοινωνιών στον ίδιο βαθμό θα εκφραστεί κάποια στιγμή και ως απόφαση αλλαγής του τρόπου της κοινωνικής συμβίωσης, από αυτόν που στηρίζεται στην ατομική ιδιοκτησία[9] πάνω στα μέσα παραγωγής που μας χωρίζει για το συμφέρον του 1% σε εκείνον που θα μας ενώνει στη βάση ‘από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του’. Η απλή Λογική των αγώνων και η εμπειρία των αιώνων μπορούν να μετασχηματιστούν στην δύναμη που θα μπορέσει ως παγκόσμια ειρηνική κοινωνική αντιηγεμονική και αμεσοδημοκρατική επανάσταση, να μετατρέψει αναίμακτα και ειρηνικά την ανισότητα 1%>99% στη μορφή της εξίσωση 99%=100%-1%.

Σε αυτή την κρίσιμη καμπή της ιστορίας της ανθρωπότητας οι λαοί της Ευρώπης[10] μπορούν και πρέπει να διαδραματίσουν καταλυτικό ρόλο που θα συμβάλει στην αλυσιδωτή πνευματική αντίδραση και επαναστατικοποίηση ολόκληρης της εργαζόμενης ανθρωπότητας κατά του ηγεμονισμού και υπέρ της αυτοδιεύθυνσης των κοινωνιών σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο.

Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, είναι τώρα η ώρα τους να κλείσουν τα αυτιά τους στις σειρήνες του δυτικού και του ανατολικού ηγεμονισμού και να βγουν αποφασισμένες στους δρόμους, στις πλατείες, στους χώρους δουλειάς, εκπαίδευσης και ψυχαγωγίας και ως σύγχρονες ‘Εκκλησίες του Δήμου’ και της Άμεσης Δημοκρατίας αρθρωμένες σε μια ενιαία και αδιαίρετη παγκόσμια ουμανιστική επανάσταση, για να ματαιώσουν τώρα τα ηγεμονικά σχέδια του κεφαλαίου, όλων των εκδοχών, μια για πάντα και παντού.

[1] Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, Παπαζήσης, Αθήνα 2009.

[2] Λάμπος Κώστας, Χωρίς Ευρωπαϊκή Ταυτότητα δεν υπάρχει μέλλον για την Ευρώπη,https://www.blogger.com/blog/post/edit/5909381204985884097/4097544794604472655 1

[3] Λάμπος Κώστας, Πόλεμος και πολιτική στον 21ο αιώνα, https://www.blogger.com/blog/post/edit/5909381204985884097/955452506224115095

[4] Λάμπος Κώστας, Αιτιολογώντας τον πόλεμο μεταξύ Αμερικής-Δύσης και Ρωσίας-Ανατολής,https://www.blogger.com/blog/post/edit/5909381204985884097/9187125630183701051

[5] Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[6] Lampos Kostas, Social in/Equality and Classless Humanism, On Time Books, London 2021.

[7] Λάμπος Κώστας, Μερικές σκέψεις για μια οικονομία της ισότητας και της ελευθερίας, στο συλλογικό: Ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός. Να θεμελιώσουμε τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2020.

[8] Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.

[9] Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[10] Λάμπος Κώστας, Η Ευρώπη στη δίνη της κρίσης Μεταξύ Ανατολής και Δύσης, https://www.blogger.com/blog/post/edit/5909381204985884097/723267917289500673

Assassination of IRGC Officer Reveals Iran’s Hollow System

0

Πυρηνική απειλή – Πυρηνική απενοχοποίηση| B΄ μέρος

0

 Ρούντι Ρινάλντι

Διαβάστε το Μέρος Α’

Εχουν πληθύνει στον επιστημονικό κόσμο οι φωνές και οι αναλύσεις που κάνουν λόγο για μετάβαση στην «Ανθρωπόκαινο εποχή» Η Ανθρωπόκαινος εποχή είναι μια προτεινόμενη γεωλογική εποχή που χρονολογείται από την έναρξη σημαντικών ανθρώπινων επιπτώσεων στη γεωλογία και τα οικοσυστήματα της Γης – συμπεριλαμβανομένης, ενδεικτικά, της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής. Όσοι υποστηρίζουν την άποψη αυτή τοποθετούν τις απαρχές της στα μέσα του 20ού αιώνα, και πιο ειδικά τη συνδέουν με τις πρώτες ρίψεις και δοκιμές ατομικών βομβών. Φυσικά, της προσδίδουν ορισμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά που τη διακρίνουν από τις προηγούμενες γεωλογικές περιόδους. Το κύριο χαρακτηριστικό που επισημαίνουν στην Ανθρωπόκαινο εποχή είναι η δραστική επίδραση (ίσως και μη αναστρέψιμη ως ένα σημείο) της ανθρώπινης δραστηριότητας επί της φύσης γενικά, και επί των οικοσυστημάτων πιο συγκεκριμένα.

Ο καταστροφισμός και η ισχύς που έχουν ιδιαίτερα τα ατομικά όπλα και η πυρηνική ενέργεια (και οι μέχρι σήμερα επιπτώσεις τους) δημιουργούν μεγάλες ανησυχίες για το μέλλον της ζωής επί του πλανήτη και τις ζημιές που μπορούν να προκληθούν σε όλα τα συστήματα ισορροπίας που για χιλιάδες χρόνια υπήρχαν και λειτουργούσαν. Εντούτοις, ιδιαίτερη συζήτηση διεξαγόταν κυρίως για την κλιματική αλλαγή – και πολλές από τις αναδιαρθρώσεις που αποσκοπούσαν στην αναζήτηση κέρδους για το κεφάλαιο πήραν «πράσινο χρώμα», εμφανιζόμενες ως μετάβαση σε έναν κόσμο πιο οικολογικό. Πολλά διεθνή φόρα, συνέδρια αλλά και επιστημονικές εκδηλώσεις και δημοσιεύσεις αφορούσαν την «πράσινη μετάβαση» προς τον ψηφιακό καπιταλισμό, και σιγά-σιγά ξεχάστηκε η πυρηνική απειλή και οι εξοπλισμοί, όπως και το ενδιαφέρον για την πυρηνική ενέργεια. Για να φθάσουμε σήμερα στην επιχείρηση απενοχοποίησης της πυρηνικής ενέργειας και στον χαρακτηρισμό της ως «πράσινης» αφού δεν εκπέμπει διοξείδιο του άνθρακα!

Προειδοποιήσεις

Ήδη 12 χώρες της Ε.Ε. (Γαλλία, Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Φινλανδία, Ολλανδία, Σουηδία, Ρουμανία, Σλοβακία, Σλοβενία, Βουλγαρία, Κροατία) θεωρούν την πυρηνική ενέργεια κατάλληλη για την «πράσινη μετάβαση» και ενισχύουν τα πυρηνικά προγράμματα. Η Ελλάδα, δια στόματος Κ. Μητσοτάκη, συμφώνησε να συμπεριληφθεί η πυρηνική στις «πράσινες ενέργειες»…

Ο καθηγητής Πυρηνικής Φυσικής Θανάσης Γεράνιος σε συνέντευξή του τόνιζε: «Τα τελευταία χρόνια, μεθοδικά και συστηματικά, το πυρηνικό λόμπι έχει ξεκινήσει μια προπαγάνδα υποστήριξης των πυρηνικών αντιδραστήρων, προσπαθώντας να πείσει την κοινωνία για την αναγκαιότητά τους. Παρόλο που ήπιες μορφές ενέργειας υπάρχουν άφθονες στη φύση, προσπαθεί να πείσει την κοινωνία ότι η πυρηνική ενέργεια, προβαλλόμενη με καινούρια μορφή, είναι πράσινη ενέργεια, ασφαλής και καθαρή. Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή, γιατί ούτε ασφαλής, ούτε φθηνή, ούτε καθαρή είναι. Ούτε ειρηνική είναι, αφού χρησιμεύει σε στρατιωτικές εφαρμογές» (Lifo, 12.3.2022).

«Η ακριβή και απαρχαιωμένη πυρηνική ενέργεια δεν θα πρέπει ποτέ να προωθείται –με το ψεύτικο πρόσχημα μιας λύσης για το κλίμα– ως δικαιολογία για τη διαιώνιση της βιομηχανίας πυρηνικών όπλων»

Ενδιαφέρον έχει και η παρατήρηση της Linda Pentz Gunter, εκπροσώπου της οργάνωσης Beyond Nuclear International (BNI): «Καθώς εμείς στο αντιπυρηνικό κίνημα καταστρέφουμε τον εγκέφαλό μας για να καταλάβουμε γιατί τα απόλυτα εμπειρικά και επιτακτικά επιχειρήματά μας κατά της χρήσης πυρηνικής ενέργειας για το κλίμα πέφτουν συνεχώς στο κενό… ελπίζω ότι θα γίνει συνείδηση επίσης ότι η ακριβή και απαρχαιωμένη πυρηνική ενέργεια δεν θα πρέπει ποτέ να προωθείται –με το ψεύτικο πρόσχημα μιας λύσης για το κλίμα– ως δικαιολογία για τη διαιώνιση της βιομηχανίας πυρηνικών όπλων». («Το άρρητο επιχείρημα για περισσότερη πυρηνική ενέργεια», 1/11/2021).

Ο πόλεμος στην Ουκρανία και η «πυρηνική διπλωματία», δηλαδή οι απειλές χρησιμοποίησης πυρηνικών όπλων, επανέφεραν με σφοδρότητα το θέμα και προκάλεσαν τη γενική ανησυχία – δικαιολογημένα. Δηλώσεις όπως «ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος θα είναι πυρηνικός», «αν τεθεί ζήτημα υπόστασης της χώρας μας θα προβούμε σε χρήση των πυρηνικών όπλων», καθώς και πλήθος δηλώσεων του τύπου «σε 3 λεπτά (ή σε 200 δευτερόλεπτα) μπορούν να εξαφανιστούν τόσες πρωτεύουσες από τον χάρτη», δεν αφήνουν περιθώρια εφησυχασμού.

Πόλεμος – Νέα οπλικά συστήματα – Τακτικά πυρηνικά

Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Πολλοί νομίζουν ότι μπορούν να είναι ήσυχοι, κάνοντας τη σκέψη ότι κανένας λογικός άνθρωπος (ή ηγέτης) δεν θα χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά – αν μη τι άλλο, διότι θα καταστραφεί κι αυτός. Πρόκειται για αφέλεια τεραστίων διαστάσεων. Πρώτον, επειδή έχουν ήδη πέσει δύο ατομικές βόμβες (Χιροσίμα και Ναγκασάκι, Αύγουστος 1945). Δεύτερον, επειδή δεν κατασκευάζονται, αποθηκεύονται, βελτιώνονται, εκσυγχρονίζονται για να μείνουν στα αζήτητα, κι όλο ερωτοτροπούν –όσοι τα έχουν– με την ιδέα να κατατροπώσουν τους ανταγωνιστές τους, αν μπορέσουν. Τρίτον, επειδή σε κάθε πόλεμο μέχρι σήμερα δοκιμάστηκαν νέα οπλικά συστήματα, και οι πόλεμοι είναι περίοδος επιτάχυνσης και πειραματισμών σε πιο καταστροφικές μορφές πολέμου. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στον πόλεμο της Ουκρανίας με τους νέου τύπου πυραύλους που χρησιμοποιούνται και τη χρήση νέων όπλων. Τέταρτον, επειδή υπάρχουν τόσα πυρηνικά όπλα και συστήματα που δεν αποκλείεται μια τεράστια καταστροφή είτε από πρόθεση, είτε από λάθος υπολογισμό-συναγερμό, είτε από ατύχημα.

Οι «αναδυόμενες τεχνολογίες» (ποικίλες παρεμβάσεις στον κυβερνοχώρο, χρησιμοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης και των κβαντικών υπολογιστών κ.λπ.), που υποτίθεται ότι μπορούν να προστατεύουν την ασφάλεια των πυρηνικών όπλων, δεν μπορούν να εγγυηθούν ότι θα αποτραπεί εν τέλει μια τρομακτικά άσχημη εξέλιξη. Όπως τονίζει η ICAN (International Campaign to Abolish Nuclear Weapons) σε σχετική έκδοσή της: «Οποιαδήποτε χρήση πυρηνικών όπλων, είτε από πρόθεση, είτε από ατύχημα είτε με λάθος υπολογισμό, θα προκαλέσει καταστροφικές ανθρωπιστικές συνέπειες… Η υιοθέτηση μέτρων μέσω των αναδυόμενων τεχνολογιών με στόχο να μειώσουν ή να μετριάσουν τον πρόσθετο κίνδυνο που ενέχουν τα πυρηνικά όπλα δεν αποτελεί επαρκή απάντηση στο πυρηνικό status quo. Η εξάλειψη των πυρηνικών όπλων είναι ο μόνος τρόπος για να εξαλειφθούν εντελώς αυτοί οι κίνδυνοι».

Αντίθετα, οι «αναδυόμενες τεχνολογίες» έχουν οδηγήσει στην αναζήτηση «έξυπνων και ευέλικτων» πυρηνικών όπλων, των ονομαζόμενων «τακτικών πυρηνικών». Δηλαδή όπλων με μικρότερη πυρηνική κεφαλή, η οποία θα προκαλούσε τοπική καταστροφή χωρίς να απειλεί π.χ. ολόκληρη την Ευρώπη. Πρόκειται για όπλα που διατίθενται σε διάφορα μεγέθη και η εμβέλειά τους εξαρτάται από το αν εκρήγνυνται στο έδαφος ή στον αέρα. Τα τακτικά πυρηνικά όπλα (TNW) θεωρούνται όπλα μικρότερης καταστροφικής ισχύος (0,3 – 5 κιλοτόνων) σε σχέση τα στρατηγικά πυρηνικά (π.χ. στη Χιροσίμα και Ναγκασάκι ήταν ισχύος 15 κιλοτόνων). Τα τακτικά πυρηνικά εκτοξεύονται ως κεφαλές σε πυραύλους ακριβείας με βεληνεκές μικρότερο από 500 χλμ., αλλά μπορούν να εκτοξευθούν και με πυραύλους μεγαλύτερου βεληνεκούς.

Τα περισσότερα πυρηνικά όπλα σήμερα είναι μεταβλητής απόδοσης, εκτονώνοντας μια καθορισμένη ποσότητα εκρηκτικής ενέργειας, που μπορεί να κυμαίνεται από κλάσματα του κιλοτόνου έως πολλαπλάσια του μεγατόνου. (Για παράδειγμα, η νεότερη έκδοση της πυρηνικής βόμβας B61 των ΗΠΑ μπορεί να απελευθερώσει εκρηκτική ενέργεια 0,3/1/5/10, ακόμη και 50 κιλοτόνων).

Συνεπώς όλα δείχνουν ότι τα πυρηνικά εξαπλώνονται και αποτελούν μια τεράστια απειλή. Τα παράγουν όχι για να τα αχρηστεύσουν, αλλά για να τα χρησιμοποιήσουν. Η πυρηνική απειλή είναι πάνω από τα κεφάλια μας και ο κίνδυνος ενός «πυρηνικού χειμώνα» είναι τεράστιος. Οι ατομικές βόμβες που έπεσαν, τα νέα οπλικά συστήματα που παράγονται, αποθηκεύονται ή σεργιανούν ανά τον κόσμο σε πλοία, υποβρύχια και αεροπλάνα, ή μετακινούνται στη στεριά σε κινητούς εκτοξευτήρες, ο πολλαπλασιασμός των πυρηνικών σταθμών και αντιδραστήρων σε όλο τον κόσμο, συνιστούν τη μέγιστη απειλή για την ανθρωπότητα, τη ζωή, το κλίμα, το περιβάλλον, τη βιοποικιλία, την ίδια την ύπαρξη και την τροχιά του πλανήτη. Αποτελούν εξαιρετικά πιο μεγάλη απειλή από τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, και είναι τεράστιος κίνδυνος για ό,τι απομείνει μετά από πυρηνικό ατύχημα ή καταστροφή. Για χιλιάδες χρόνια!

Να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη ενός κινήματος ενάντια στα πυρηνικά όπλα και την πυρηνική απειλή

Αποτελεί ένα καθήκον πρώτης αιχμής ο αγώνας για την ειρήνη και τη διάσωση της ανθρωπότητας από τα ίδια τα δημιουργήματά της (εκμεταλλευτικό σύστημα, διατάραξη όλων των ισορροπιών και μεταβολισμών με τη φύση, φτώχεια, αποικιοποίηση της συνείδησης, αλλοτρίωση). Στον αγώνα αυτόν η πάλη ενάντια στα πυρηνικά πρέπει να πάρει την πιο σημαντική θέση, επειδή ίσως από αυτήν εξαρτηθεί η ίδια η επιβίωση της ανθρωπότητας. Η ανθρωπότητα κινδυνεύει πολλαπλά από την εξάπλωσή τους, τη χρήση τους, τον κίνδυνο που φέρει μια ανακάλυψη την οποία ακόμα ο άνθρωπος αδυνατεί να τιθασεύσει και να ελέγξει, ενώ τη χρησιμοποιεί για τους φονικούς πολέμους και τις ηγεμονικές κοσμοκρατορικές επιδιώξεις των κυρίαρχων δυνάμεων και τάξεων.

Το ότι δεν χρησιμοποιήθηκαν πυρηνικά όπλα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν οφείλεται στο ότι υπήρχε «ισορροπία τρόμου» (γιατί για αρκετά χρόνια μόνο οι ΗΠΑ διέθεταν τέτοια όπλα), αλλά επειδή η θύελλα που θα σηκώνονταν σε ολόκληρη τη Γη μετά το έγκλημα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι θα έπνιγε όσους το επιχειρούσαν. Αυτή η συνειδητοποίηση, αυτό το κίνημα που υπήρχε τότε, ήταν η μεγαλύτερη αποτρεπτική δύναμη. Σήμερα είναι αναγκαίο να οικοδομηθεί ένα νέο κίνημα αντιπυρηνικό, οικολογικό, αντιπολεμικό. Καμία «πυρηνική ομπρέλα» δεν θα μας σώσει από τους επίδοξους κοσμοκράτορες. Καμία «πυρηνική αποτροπή» δεν θα υπάρξει όσο παράγονται και μεγεθύνονται τα πυρηνικά οπλοστάσια και οι πυρηνικοί αντιδραστήρες σε όλο τον κόσμο.

Το ότι δεν χρησιμοποιήθηκαν πυρηνικά όπλα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν οφείλεται στο ότι υπήρχε «ισορροπία τρόμου», αλλά επειδή η θύελλα που θα σηκώνονταν σε ολόκληρη τη Γη μετά το έγκλημα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι θα έπνιγε όσους το επιχειρούσαν

Μπορεί σήμερα να μην υπάρχει ένα ρωμαλέο αντιπολεμικό κίνημα. Υπάρχουν όμως πολλές ενώσεις και κινήσεις, υπάρχουν μικρές αλλά ενεργές οργανώσεις επιστημόνων που υψώνουν φωνή διαμαρτυρίας και καταγγελίας, αποκάλυψης και επισήμανσης των κινδύνων που ελλοχεύουν. Στο σημείωμα χρησιμοποιήθηκαν αναφορές και στοιχεία που έχουν επεξεργαστεί τέτοιες κινήσεις, και που εύκολα μπορεί κανείς να τις βρει στο διαδίκτυο. Πολλές κινήσεις έχουν το χαρακτήρα της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης, άλλες έχουν πιο ακτιβίστικο χαρακτήρα, ενώ υπάρχουν και επιστημονικές ενώσεις που συμβάλλουν με τις εργασίες τους. Ενδιαφέρον έχει η Διεθνής Καμπάνια για την Κατάργηση των Πυρηνικών Όπλων (International Campaign to Abolish Nuclear Weapons, ICAN), που προώθησε στον ΟΗΕ τη Συνθήκη για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Όπλων (TPNW). Η TPNW τέθηκε σε ισχύ και έγινε διεθνές δίκαιο στις 22 Ιανουαρίου 2021, 90 ημέρες αφότου έφτασε τις απαιτούμενες 50 επικυρώσεις/προσχωρήσεις. Τα ακόλουθα 89 κράτη έχουν επικυρώσει ή προσχώρησαν μέχρι σήμερα στην TPNW, προκαλώντας έτσι την έναρξη ισχύος της Συνθήκης:

Αλγερία, Αγκόλα, Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, Αυστρία, Μπαγκλαντές, Μπελίζ, Μπενίν, Βολιβία, Μποτσουάνα, Βραζιλία, Μπρουνέι, Καμπότζη, Πράσινο Ακρωτήριο, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Χιλή, Κολομβία, Κομόρες, Κονγκό, Νήσοι Κουκ, Κόστα Ρίκα, Ακτή Ελεφαντοστού, Κούβα, Δομινίκα, Δομινικανή Δημοκρατία, Λ.Δ. Κονγκό, Εκουαδόρ, Ελ Σαλβαδόρ, Φίτζι, Γκάμπια, Γκάνα, Γρενάδα, Γουατεμάλα, Γουινέα-Μπισάου, Γουιάνα, Βατικανό, Ονδούρα, Ινδονησία, Ιρλανδία, Τζαμάικα, Καζακστάν, Κιριμπάτι, Λάος, Λεσόθο, Λιβύη, Λιχτενστάιν, Μαδαγασκάρη, Μαλάουι, Μαλαισία, Μαλδίβες, Μάλτα, Μεξικό, Μογγολία, Μοζαμβίκη, Μιανμάρ, Ναμίμπια, Ναούρου, Νεπάλ, Νέα Ζηλανδία, Νικαράγουα, Νίγηρας, Νιγηρία, Νιούε, Παλάου, Παλαιστίνη, Παναμάς, Παραγουάη, Περού, Φιλιππίνες, Άγιος Χριστόφορος και Νέβις, Αγία Λουκία, Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες.

Η Ελλάδα ψήφισε κατά… Και δεν έχει επικυρώσει καμία από τις διεθνείς συμφωνίες για την κατάργηση των πυρηνικών όπλων. Συνολικά 42 χώρες τάχθηκαν ενάντια. Οι εξής:

Αρμενία, Αλβανία, Αυστραλία, Λευκορωσία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Καναδάς, Κίνα, Κροατία, Τσεχία, Δανία, Εσθονία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Ισλανδία, Ινδία, Ιταλία, Ισραήλ, Ιαπωνία, Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Νησιά Μάρσαλ, Μαυροβούνιο, Ολλανδία, Βόρεια Κορέα, Βόρεια Μακεδονία, Νορβηγία, Πακιστάν, Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Ρωσία, Σλοβακία, Σλοβενία, Νότια Κορέα, Ισπανία, Τουρκία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ηνωμένες Πολιτείες. [Στοιχεία από το Nuclear Weapons Ban Monitor, που συνεργάζεται με τη Norwegian People‘s Aid (NPA), η οποία συμμετέχει στη Διεθνή Καμπάνια για την κατάργηση των Πυρηνικών Όπλων (ICAN)]

Είναι λοιπόν αναγκαίο άμεσα να δημιουργηθούν κέντρα αντιπληροφόρησης και ενημέρωσης, ημερίδες, εκδηλώσεις, δράσεις και κινητοποιήσεις ενάντια στο πυρηνικό ολοκαύτωμα, την πυρηνική αποκάλυψη, που βρίσκεται πλέον εντός του πεδίου των πιθανοτήτων…

Τι ακριβώς συμβαίνει σε μια πυρηνική έκρηξη;

Ανάπτυξη ωστικού, θερμικού και ραδιενεργού κύματος. Κι έπειτα, ένας πυρηνικός χειμώνας:

– Το ωστικό κύμα, που έχει ταχύτητα 200 χλμ./ώρα και πίεση 2,5 τόνους ανά τετραγωνικό μέτρο, δημιουργείται από τη συμπύκνωση του αέρα της ατμόσφαιρας και προκαλεί την καταστροφή όλων των κατασκευών.

– Το θερμικό κύμα κατακαίει ό,τι εύφλεκτο συναντήσει. Φυσικά, και το ανθρώπινο σώμα.

– Το ραδιενεργό κύμα έρχεται να αποτελειώσει ό,τι έμεινε από τα πρώτα δύο κύματα, προσθέτοντας θανατηφόρες δόσεις στο 90% των κατοίκων. Αυτά τα αποτελέσματα διαπιστώνονται σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από το επίκεντρο της έκρηξης. Τα θύματα σε πυκνοκατοικημένες πόλεις κυμαίνονται από ένα έως τέσσερα εκατομμύρια.

– Στη συνέχεια κάνει την εμφάνισή του ο πυρηνικός χειμώνας, αποτέλεσμα πολλών πυρηνικών εκρήξεων συνολικής ισχύος 1.000 έως 5.000 μεγατόνων. Αν μιλάμε για το βόρειο ημισφαίριο, στα μεσαία πλάτη της Γης η επισκίαση του Ήλιου από τη σκόνη και τον καπνό που θα δημιουργήσουν οι αλλεπάλληλες εκρήξεις θα φθάσει στο 99%. Το σκοτάδι θα διαρκέσει μήνες και θα έχει επιπτώσεις στον φυτικό κόσμο. Λόγω της μείωσης της ηλιακής ακτινοβολίας η γήινη επιφάνεια θα ψυχθεί μέχρι και τους -23 βαθμούς Κέλσιου.

Αν προσθέσουμε όλα τα αποτελέσματα μαζί, δηλαδή το κρύο, τα χημικά και τοξικά στοιχεία από τις πυρκαγιές και το ραδιενεργό νέφος, έχουμε μια νέα κατάσταση νέκρωσης της φύσης που θα επικρατήσει μετά την εξαφάνιση του ανθρώπινου γένους.

Είναι αλήθεια ότι τα πυρηνικά απόβλητα παραμένουν επικίνδυνα για 100.000 χρόνια;

Αν ο πυρηνικός πόλεμος είναι δυνητικός, το πρόβλημα των πυρηνικών αποβλήτων που παράγονται από την «ειρηνική» (και «πράσινη»…) χρήση της πυρηνικής ενέργειας είναι παρόν εδώ και δεκαετίες. Και άλυτο. Τα πυρηνικά απόβλητα αποτελούνται από πληθώρα ραδιενεργών στοιχείων που, από τη στιγμή που θα παραχθούν στην καρδιά του αντιδραστήρα, ακτινοβολούν από δευτερόλεπτα μέχρι 240.000 χρόνια.

Χαρακτηριστικά, χρειάζεται να περάσουν 24.000 χρόνια για να μειωθεί κατά το ήμισυ η ακτινοβολία του πλουτώνιου-239 (ενός ισοτόπου που έχει παραχθεί από τον άνθρωπο…). Ο χρόνος που απαιτείται για να μειωθεί κάθε φορά κατά το ήμισυ η ακτινοβολία ενός ισοτόπου αποκαλείται ημιζωή. Υπάρχει και το ουράνιο-235, που έχει ημιζωή 700 εκατομμυρίων ετών.

edromos.gr

ΓΙΑΤΙ Η ΑΓΚΥΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΩΝ 2,5 ΠΟΛΕΜΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

3

του Λάζαρου Καμπουρίδη*, Αντιστράτηγου ε.α.

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει από πλευράς εφαρμογής στρατηγικής αλλά και επιχειρησιακής άποψης, η καταγραφή και μελέτη του τρόπου με τον οποίο η τουρκική πλευρά εφαρμόζει εδώ και σχεδόν 30 έτη με μικρές παραλλαγές το Δόγμα των 2,5 Πολέμων – Μετώπων, αφού η Χώρα μας συνεχίζει να αποτελεί ένα κύριο εξωτερικό μέτωπο για την Τουρκία. Το πλέον ενδιαφέρον είναι ότι, η Άγκυρα με την εμπλοκή και συνεχή παραμονή των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΤΕΔ) και Τουρκικών Δυνάμεων Ασφαλείας (ΤΔΑ) στο Ιράκ και στη Συρία, δείχνει σημάδια αδυναμίας εφαρμογής του Δόγματος αυτού σε ότι αφορά την Ελλάδα.

Τι είναι το «Δόγμα – Στρατηγική των 2,5 Πολέμων»

Ο Τούρκος πολιτικός και διπλωμάτης Şükrü Elekdağ, πρότεινε το 1994 τη Στρατηγική αυτή, η οποία έτυχε αποδοχής και ακολούθησε η εφαρμογής της. Σκοπό είχε με βάση τις απειλές της εποχής, την ετοιμότητα των ΤΕΔ σε επίπεδο σχεδίασης αλλά και επιχειρησιακής δυνατότητας, αντιμετώπισης ταυτόχρονα των μετώπων με Ελλάδα και Συρία (2 εξωτερικά μέτωπα) και ενός εσωτερικού μετώπου (μισό μέτωπο) με το ΡΚΚ (Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν). Την περίοδο εκείνη η Συρία, στήριζε τον αγώνα του ΡΚΚ και δεν παρέλειπε να προβάλλει τις αξιώσεις της για το Hatay. Η δράση του ΡΚΚ την ίδια περίοδο στη ΝΑ Τουρκία είχε αυξητική δυναμική, προκαλώντας ανησυχία στην Άγκυρα, ενώ η Χώρα μας ήταν στο «κάδρο των απειλών» ως ένα εξωτερικό μέτωπο πολέμου, λόγω των θεμάτων του Αιγαίου.

Şükrü Elekdağ / t24.com.tr/haber

Εφαρμογή  Δόγματος – Μετακινήσεις Δυνάμεων

Οι μεγάλες μετακινήσεις Μονάδων από χερσαίους Σχηματισμούς της Θράκης αλλά και Ειδικών Δυνάμεων από διάφορες περιοχές προς τη ΝΑ Τουρκία, άρχισαν τη δεκαετία του 1990 με σκοπό την αντιμετώπιση του ΡΚΚ. Η αποκλειστικότητα προώθησης δυνάμεων στο μέτωπο της ΝΑ Τουρκίας (ΡΚΚ) συνεχίστηκε μέχρι το 2014, όπου πλέον άρχισαν νέες μετακινήσεις τουρκικών Μονάδων από την τουρκική Θράκη αλλά και από το Αιγαίο προς τα νότια σύνορα με τη Συρία με το πρόσχημα της εμφάνισης του ISIS (Ισλαμικό Κράτος) αλλά με απώτερο σκοπό την αντιμετώπιση των Κούρδων του YPG (Μονάδες Προστασίας Λαού).

Από τις μετακινήσεις των Μονάδων – Σχηματισμών των ΤΕΔ από το ένα μέτωπο στο άλλο, διακρίνουμε αδυναμία της Άγκυρας να εφαρμόσει το Δόγμα των 2,5 Πολέμων – Μετώπων, αφού η εφαρμογή αυτού, προϋποθέτει την ταυτόχρονη αντιμετώπιση όλων των μετώπων. Το ίδιο συμπέρασμα εξάγεται και από το Σχέδιο «Βαριοπούλα» (Balyoz) το οποίο διέρρευσε στα τουρκικά ΜΜΕ το 2011 και στο οποίο έγινε φανερό ότι, για την ανάληψη επιθετικών επιχειρήσεων από τις ΤΕΔ στο μέτωπο του Έβρου, έπρεπε να μετακινηθούν Σχηματισμοί από τα ανατολικά της Τουρκίας.

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΩΝ 2,5 ΠΟΛΕΜΩΝ https://www.telkindergi.org/post/

Τι άλλαξε στο ισοζύγιο των δυνάμεων των 2,5 Μετώπων την τελευταία 6ετία

Την τελευταία 6ετία, διαφαίνεται μία δυσκολία από τουρκικής πλευράς να εφαρμόσει το Δόγμα διαχείρισης ταυτόχρονα όλων των μετώπων, αφού έχει αλλάξει ριζικά το Αμυντικό Δόγμα (από Αποτροπής σε Δόγμα Προληπτικού Χτυπήματος). Επιπρόσθετα, ο βαθμός δυσκολίας εφαρμογής του αυξάνεται, αφού η επιδίωξη απόκτησης στρατηγικού βάθους εντός της εδαφικής επικράτειας γειτονικών χωρών (Ιράκ – Συρία) εξαναγκάζει τους Τούρκους επιτελείς να σχεδιάζουν πλέον για κατάληψη και διατήρηση ξένων εδαφών, αυξάνοντας τις απαιτήσεις σε στρατιωτικές δυνάμεις. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι ΤΕΔ να αδυνατούν να εξυπηρετήσουν ταυτόχρονα μία σχεδίαση για εκτεταμένες επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον της Χώρας μας, διατηρώντας ενεργά (διεξαγωγή επιχειρήσεων – κατοχή εδάφους) τα άλλα δύο μέτωπα.

Ως χρονικό σημείο αναφέρεται η τελευταία 6ετία, καθώς από το 2016 και μετά, χρονιά απόπειρας του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, η Τουρκία ανέλαβε επιχειρήσεις εντός της συριακής επικράτειας, και διατηρεί μεγάλο αριθμό Μονάδων των ΤΕΔ και των ΤΔΑ οι οποίες παρέχουν ασφάλεια στους φορείς δημιουργίας μόνιμων κρατικών δομών. Πολλές από τις Μονάδες αυτές προέρχονται από την περιοχή του μετώπου του Έβρου. Επίσης, Μονάδες Ειδικών Δυνάμεων του δυτικού μετώπου (Ελλάδα) έχουν εμπλακεί σε επιχειρήσεις στο Ιράκ εναντίον του ΡΚΚ.

Syria in 2022: Strategic Map u/NationalFront_Disco

Συμπεράσματα από την κρίση με το Oruç Reis

Παρά το γεγονός της κινητοποίησης – ερευνητικής δραστηριότητας του Πλοίου Σεισμικών Ερευνών Oruç Reis νοτίως του Καστελόριζου αλλά και της ιδιαίτερης προβολής του από τουρκικής πλευράς το καλοκαίρι του 2020, δεν αναφέρθηκε από τα τουρκικά ΜΜΕ και Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης καμία κινητοποίηση τουρκικών χερσαίων Σχηματισμών στη Θράκη και στο Αιγαίο καθώς επίσης και ουδεμία μετακίνηση Μονάδων για ενίσχυση αυτών από άλλο μέτωπο.

ORUÇ REIS  www.tovima.gr/2022/01/21

Τονίζεται δε, ότι κάθε προσπάθεια επικοινωνιακού «παιχνιδιού» από τα τουρκικά ΜΜΕ για μετακίνηση τουρκικών τεθωρακισμένων από το μέτωπο του Idlip / Συρία, προς τη Θράκη, διαψεύσθηκε άμεσα από τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ μόλις τα συριακά Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ανέφεραν προώθηση συριακών δυνάμεων προς τις τουρκικές θέσεις (05 Σεπ 2020).

https://www.veryansintv.com/ 05 ΣΕΠ 20

Η τουρκική πλευρά απέφυγε να ρισκάρει τη μετακίνηση στρατιωτικών δυνάμεων από το συριακό μέτωπο αφού η διατήρηση συριακών εδαφών εξυπηρετεί τα ζωτικά συμφέροντα της Άγκυρας.

Η Τουρκία εκβίασε την κρίση με τη Χώρα μας και προσπάθησε να παρασύρει την ελληνική πλευρά σε λάθος, ώστε να φανεί ως επιτιθέμενη.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι:

Η Τουρκία κατά το παρελθόν σε περίοδο πραγματικής κρίσης με τη Χώρα μας (Ίμια – 1996) κινητοποίησε όλους τους Σχηματισμούς στην Τουρκική Θράκη αλλά και στο Αιγαίο.

Τούρκοι απόστρατοι αξιωματικοί αλλά και στρατιωτικοί αναλυτές αναφέρουν πολύ συχνά στα ΤΜΜΕ ότι, η Άγκυρα έχει επιθετικά σχέδια στο Αιγαίο και στη Θράκη για κατάληψη μέρους της ελληνικής επικράτειας σε γενικευμένο πόλεμο.

Τα συμπεράσματα από την κρίση με το Oruç Reis, όπου η τουρκική πλευρά δείχνει αδύναμη την παρούσα χρονική περίοδο να κινητοποιήσει χερσαίους Σχηματισμούς στη Θράκη και στο Αιγαίο, αλλά και απρόθυμη να επαναφέρει Μονάδες που βρίσκονται σε Συρία και Ιράκ, ώστε να μην ρισκάρει τα εδαφικά κέρδη που πέτυχε τα τελευταία 6 χρόνια.

Τις υψηλές δυνατότητες των ΤΕΔ να μετακινήσουν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα  Μονάδες των Ειδικών Δυνάμεων από άλλα μέτωπα αλλά και  να χρησιμοποιήσουν εξοπλισμένα Μη Επανδρωμένα Αεροσκάφη (ΜΕΑ) για επίτευξη γρήγορου αποτελέσματος στο Αιγαίο.

Συμπεραίνονται τα παρακάτω:

Εάν είναι ενεργό το ένα ή και τα δύο μέτωπα στα ανατολικά – νοτιοανατολικά (ΡΚΚ) και νότια (Συρία), υφίσταται δυσκολία οι ΤΕΔ – ΤΔΑ να διεξάγουν επιθετικές επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας εναντίον της Χώρας μας  (δυτικό μέτωπο).

Μεγάλης κλίμακας επιχείρηση εναντίον της Χώρας μας από τις ΤΕΔ θα ήταν δυνατή μόνο υπό την προϋπόθεση μεταφοράς χερσαίων Σχηματισμών καθώς και Μονάδων Ειδικών Δυνάμεων – Ειδικών Επιχειρήσεων οι οποίες είναι δεσμευμένες σε Ιράκ (ΡΚΚ) και Συρία (Ένοπλες Δυνάμεις Συρίας – YPG).

Σε περίπτωση που η Τουρκία αποφύγει το ρίσκο αποδέσμευσης δυνάμεων από Ιράκ και Συρία, τότε δύναται να αναλάβει εναντίον της Χώρας μας στρατιωτική επιχείρηση μικρής έκτασης (χρονικά και εδαφικά).

Το τουρκικό ερευνητικό πρόγραμμα σε θαλάσσιες περιοχές ελληνικής  κυριαρχίας, οι υπερπτήσεις και γενικά η παραβατικότητα των ΤΕΔ, αποτελούν μέσο άσκησης πίεσης για διάλογο και απόκτηση του επιθυμητού αποτελέσματος από πλευράς Άγκυρας χωρίς ένοπλη σύγκρουση.

Η τουρκική επιθετική ρητορική αποστρατικοποίησης νησιών μας επινοήθηκε και πλέον χρησιμοποιείται από την τουρκική πλευρά, αμέσως μετά την αποτυχία της να «ρευστοποιήσει» την πρόκληση κρίσης του Oruç Reis με δική μας υπαιτιότητα.

Εκτιμάται ότι:

Επειδή το πλεονέκτημα της επιλογής του χρόνου και του τόπου επιχειρήσεων ανήκει στον επιτιθέμενο, οι τουρκικές εξοπλιστικές δυνατότητες και ιδιαιτέρως η ύπαρξη μεγάλου αριθμού εξοπλισμένων ΜΕΑ, επιθετικών και μεταφορικών Ε/Π καθώς και Μονάδων Ειδικών Δυνάμεων και Ειδικών Επιχειρήσεων, δίνουν τη δυνατότητα στην τουρκική πλευρά να σχεδιάζει την διατήρηση στρατευμάτων σε περιοχές που ήδη κατέχει στο Ιράκ και στη Συρία, αλλά ταυτόχρονα να αναλάβει και μικρής κλίμακας επιχείρηση με μικρό εδαφικό Αντικειμενικό Σκοπό (ΑΝΣΚ)  στη νησιωτική μας επικράτεια.

Δεν θα πρέπει να αναμένεται μία συνηθισμένη επιθετική ενέργεια των Τούρκων. Υπενθυμίζεται η δήλωση του Τούρκου Υπουργού Άμυνας H. Akar την 23 Ιαν 2022, με αφορμή την αγορά μαχητικών αεροσκαφών Rafale από τη Γαλλία: «Τα όπλα που αγόρασαν (Ελλάδα) είναι πάρα πολλά για την κανονική άμυνα, πολύ λίγα για την Τουρκία».

Σε περίπτωση που η τουρκική πλευρά πετύχει με δική μας υπαιτιότητα και η ίδια φανεί στα μάτια των ισχυρών δρώντων θύμα των εξελίξεων, θα επιχειρήσει να μας εξαναγκάσει σε διάλογο με κατάληψη μικρού εδαφικού ΑΝΣΚ (Αντικειμενικός Σκοπός). Εάν αυτό δεν καταστεί δυνατό, δεν αποκλείεται η με μεγάλο ρίσκο μετακίνηση δυνάμεων από άλλα μέτωπα (ανατολικά και νότια) και γενίκευση του πολέμου, αφού μία ήττα του R. T. Erdoğan θα σηματοδοτούσε το τέλος της πολιτικής του καριέρας και όχι μόνο.

*Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α., Απόφοιτος Σχολής Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ), Κάτοχος MBA NOTTINGHAM TREND UNIVERSITY, Πτυχιούχος ΔΠΘ – ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΘΝΟΛΟΓΙΑΣ, Υποψήφιος Διδάκτορας Παντείου Παν/νιου, Διπλωματική Αντιπροσωπεία στην Κων/πολη την περίοδο 1995-1999,  Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017.   

Αυξήθηκαν οι κροίσοι και η ακραία φτώχεια

1

573 περισσότεροι μέσα σε ένα χρόνο οι δισεκατομμυριούχοι σε όλο τον κόσμο

Σύμφωνα με την Oxfam, φέτος ανά 33 ώρες βυθίζονται στη φτώχεια ένα εκατ. άνθρωποι. Αιτίες είναι η πανδημία, η διευρυνόμενη ανισότητα και η εκτόξευση των τιμών των τροφίμων, που είχε καταγραφεί πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αλλά επιταχύνθηκε εις το έπακρον εξαιτίας του πολέμου. [AP]

Ο αριθμός των βαθύπλουτων αυξάνεται και μαζί του αυξάνονται και τα εκατομμύρια των ανθρώπων που βυθίζονται σε βαθύτατη ένδεια και κινδυνεύουν να λιμοκτονήσουν. Τον Μάρτιο του 2022 οι δισεκατομμυριούχοι του κόσμου ήταν κατά 573 περισσότεροι σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2020, ενώ στη διάρκεια του τρέχοντος έτους ενδέχεται να βυθιστούν σε ακραία φτώχεια 263 εκατ. άνθρωποι. Τον ανησυχητικό και θλιβερό υπολογισμό αναφέρει η οργάνωση κατά της φτώχειας και της ανισότητας Oxfam, ενώ η παγκόσμια οικονομική και πολιτική ελίτ συγκεντρώνεται από την Κυριακή στο Νταβός, για πρώτη φορά μετά την έναρξη της πανδημίας.

Οπως αναφέρει η εν λόγω οργάνωση, ο συνολικός πλούτος των δισεκατομμυριούχων του κόσμου ανέρχεται πλέον σε 12,7 τρισ. δολάρια, ποσό που αντιστοιχεί σχεδόν στο 14% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Υπογραμμίζει δε πως η αύξηση του αριθμού των βαθύπλουτων στη διάρκεια της πανδημίας ισοδυναμεί με την εμφάνιση ενός νέου δισεκατομμυριούχου ανά 30 ώρες, ενώ περίπου ίδιος είναι ο ρυθμός με τον οποίο διολισθαίνουν εκατομμύρια άνθρωποι στη φτώχεια μέσα στο τρέχον έτος. Για την ακρίβεια, ανά 33 ώρες βυθίζονται στη φτώχεια ένα εκατ. άνθρωποι φέτος. Οπως τονίζει η Oxfam, αιτίες είναι η πανδημία, η διευρυνόμενη ανισότητα και η εκτόξευση των τιμών των τροφίμων που είχε καταγραφεί πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αλλά επιταχύνθηκε εις το έπακρον εξαιτίας του πολέμου.

Με εμφανώς επικριτική διάθεση η εκτελεστική διευθύντρια της Oxfam, Γκαμπριέλα Μπούχερ, σχολίασε πως οι δισεκατομμυριούχοι που κατέφθασαν στο Νταβός έρχονται «για να γιορτάσουν την αδιανόητη εκτόξευση του πλούτου τους». Οπως χαρακτηριστικά τόνισε η ίδια, «η πανδημία και τώρα η απότομη εκτόξευση των τιμών των τροφίμων και της ενέργειας υπήρξαν απλούστατα ευεργετικοί παράγοντες γι’ αυτούς και για τα πλούτη τους». Μιλώντας σε διεθνή ΜΜΕ και με τρόπο που απηχεί προειδοποιήσεις και εκκλήσεις από πλευράς των Ηνωμένων Εθνών και άλλων διεθνών οργανισμών, η κ. Μπούχερ προσέθεσε πως «στο μεταξύ αντιστρέφεται η πρόοδος που έχει σημειωθεί εδώ και δεκαετίες σε ό,τι αφορά την εξάλειψη της ακραίας φτώχειας και εκατομμύρια άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με μια ασύλληπτη αύξηση του κόστους και της πιο στοιχειώδους επιβίωσης».

Ενόψει του οικονομικού φόρουμ η Oxfam προτείνει την επιβολή εφάπαξ φόρου αλληλεγγύης στα κέρδη των δισεκατομμυριούχων.

Σύμφωνα με την ανάλυση της Oxfam σε επιμέρους τομείς του επιχειρηματικού κόσμου και του πλούτου του, προκύπτει πως οι περιουσίες όσων δισεκατομμυριούχων κινούνται στους τομείς των τροφίμων και της ενέργειας αυξήθηκαν τα δύο τελευταία χρόνια κατά 453 δισ. δολάρια. Και όπως τονίζει η οργάνωση, το ποσό αυτό ισοδυναμεί με αύξηση πλούτου κατά ένα δισ. δολάρια ανά δύο ημέρες. Η κολοσσιαία βιομηχανία τροφίμων Cargill, για παράδειγμα, είναι μια από τις τέσσερις επιχειρήσεις που ελέγχουν περισσότερο από το 70% της παγκόσμιας αγοράς γεωργικών προϊόντων. Ο όμιλος Cargill, που ανήκει στην οικογένεια Κάρτζιλ, είχε στη διάρκεια του περασμένου έτους καθαρά κέρδη σχεδόν 5 δισ. δολ., που ήταν και υψηλό ρεκόρ στην ιστορία του. Ετσι σήμερα η οικογένεια Κάρτζιλ αριθμεί 12 δισεκατομμυριούχους, ενώ πριν από την πανδημία ο αντίστοιχος αριθμός μεταξύ των μελών της οικογένειας ήταν οκτώ. Οι δισεκατομμυριούχοι ωφελήθηκαν, άλλωστε, τα μέγιστα από τα μονοπώλια στα οποία είχαν τον έλεγχο οι επιχειρήσεις τους σε εμβόλια, σε θεραπευτικές αγωγές, σε τεστ και σε υλικό προσωπικής προστασίας. Προκειμένου να αποτραπεί η περαιτέρω διεύρυνση του χάσματος της ανισότητας και να στηριχθούν οι πλέον ευάλωτες κατηγορίες ανθρώπων για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν το αυξανόμενο κόστος των τροφίμων και της ενέργειας, η Oxfam καλεί τις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο να επιβάλουν έναν εφάπαξ φόρο αλληλεγγύης στα κέρδη των δισεκατομμυριούχων.

Καλεί επίσης τις κυβερνήσεις να μεριμνήσουν και να δώσουν τέλος στην «καπηλεία των κρίσεων», επιβάλλοντας προσωρινό φόρο ύψους 90% στα υπερκέρδη που συγκέντρωσαν οι μεγάλοι βιομηχανικοί όμιλοι, αδιακρίτως του τομέα στον οποίο ανήκουν. Ζητάει, όμως, επίσης να υιοθετηθεί σε μόνιμη βάση φόρος στον πολύ μεγάλο πλούτο, στις περιπτώσεις επιχειρηματικής ισχύος που στοιχειοθετεί ουσιαστικά μονοπώλιο και στις μεγάλες εκπομπές καυσαερίων από τις βιομηχανίες των βαθύπλουτων. Προτείνει μάλιστα να επιβληθεί ετήσιος φόρος πλούτου ύψους 2% στους εκατομμυριούχους και 5% στους δισεκατομμυριούχους. Υπογραμμίζει πως με έναν τέτοιο μόνιμο φόρο στον μεγάλο πλούτο, κυβερνήσεις και χώρες μπορούν να συγκεντρώσουν στα ταμεία τους συνολικά έως και 2,52 τρισ. δολάρια ετησίως. Το ποσό αυτό, όμως, επισημαίνει η Oxfam αρκεί για να βγουν από τη φτώχεια τουλάχιστον 2,3 δισ. άνθρωποι, να παραχθούν και να διατεθούν αρκετά εμβόλια για το σύνολο του παγκόσμιου πληθυσμού, καθώς και για να προσφερθεί ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και κοινωνική προστασία σε όλους όσοι ζουν σε χώρες χαμηλού και σχετικά χαμηλού εισοδήματος.

“Καθημερινή”

Προβληματίζουν τα τουρκικά UAV «Μπαϊρακτάρ»

0

Τι δείχνει μελέτη του Στρατού Ξηράς για τη χρήση τους στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ

Την αξία που έχουν τα τουρκικά UAV «Μπαϊρακτάρ» ΤΒ-2 στο πεδίο της μάχης αποτιμούν τα αποτελέσματα μελέτης που πραγματοποιήθηκε από στελέχη του Στρατού Ξηράς και αναλύεται από στρατιωτικούς και διπλωμάτες, και έχει ως επίκεντρο τη χρήση τους από τους Αζέρους κατά των Αρμενίων στον πόλεμο των 44 ημερών στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Τα συμπεράσματα των αναλυτών περιέχουν σημαντικές πληροφορίες και για την ελληνική πραγματικότητα και, κυρίως, συντείνουν στο συμπέρασμα ότι τα μέσης εμβέλειας αντιαεροπορικά που διαθέτει η ελληνική αεράμυνα, και δη εκείνα που είναι ρωσικής κατασκευής, είναι αναποτελεσματικά απέναντί τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Τούρκοι διέθεσαν στους Αζέρους UAV, αλλά και συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και διοίκησης ελέγχου, επικοινωνιών, υπολογιστών, πληροφοριών, επιτήρησης και στοχοποίησης (C4ISTAR).

Οι αναλυτές του Στρατού συγκλίνουν στα εξής σημεία:

• Πρώτον, τα συστήματα που η Τουρκία προμήθευσε το Αζερμπαϊτζάν και κατά πάσα πιθανότητα χειρίστηκαν στελέχη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων (ΤΕΔ) συνέβαλαν στη νίκη κατά των Αρμενίων.

• Δεύτερον, διαπιστώθηκε η επιχειρησιακή ικανότητα των στελεχών των ΤΕΔ στη χρήση UAV και συστημάτων C4ISTAR σε πραγματικές συνθήκες πολέμου.

Αναποτελεσματικά τα μέσης εμβέλειας αντιαεροπορικά που διαθέτει η ελληνική αεράμυνα, και δη εκείνα που είναι ρωσικής κατασκευής.

• Τρίτον, το ηθικό των αμυνομένων καταρρακώθηκε λόγω της αδυναμίας αντιμετώπισης των συνδυασμένων επιχειρήσεων ηλεκτρονικού πολέμου με την υποστήριξη UAV.

• Τέταρτον, οι Αρμένιοι λόγω του ηλεκτρονικού πολέμου δεν διέθεταν πραγματική εικόνα του πεδίου επιχειρήσεων.

• Πέμπτον, τα «Μπαϊρακτάρ» επιχειρούσαν εκτός δραστικού βεληνεκούς των αντιαεροπορικών πυροβόλων και των φορητών αντιαεροπορικών των Αρμενίων. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην αδυναμία των ρωσικής κατασκευής OSA-AK και TOR-M1 να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά όχι μόνο τα «Μπαϊρακτάρ», αλλά και τα περιφερόμενα πυρομαχικά (Loitering Munitions), ιδιαίτερα όταν αυτά επιχειρούσαν σε περιβάλλον ηλεκτρονικού πολέμου. Υπενθυμίζεται ότι OSA-AK και TOR-M1 διαθέτουν και οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις.

Ειδικότερα τα OSA-AK δεν είχαν καν δυνατότητα εγκλωβισμού των «Μπαϊρακτάρ», καθώς επιχειρούσαν από ύψος 23.000 ποδιών. Τα OSA-AK κατόρθωσαν να καταρρίψουν περίπου 60 μικρότερα drones. Τα TOR-M1 κατέρριψαν κάποια «Μπαϊρακτάρ». Πολύ πιο αποτελεσματικοί έναντι των εναέριων στόχων ήταν οι πύραυλοι S-300. Τα αρμενικά φορητά αντιαεροπορικά (SA-18) ήταν αποτελεσματικά έναντι μόνο ελικοπτέρων και ουσιαστικά άχρηστα εναντίον αεροσκαφών, UAV και περιφερόμενων πυρομαχικών. Εντελώς ανίκανος να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε σύγχρονη απειλή θεωρείται και ο τύπος του αντιαεροπορικού πυροβόλου ZU-23, το οποίο, επίσης, διαθέτουν οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις.

Η μελέτη εντοπίζει, ακόμα, τα τεράστια προβλήματα που είχαν οι αμυνόμενοι λόγω της –υποβοηθούμενης από τους Τούρκους– αζέρικης υπεροπλίας και στον τομέα των πληροφοριών. Κατ’ αρχάς με τη χρήση δορυφορικών μέσων οι Αζέροι γνώρισαν εκ προοιμίου τη θέση του πεζικού των αντιπάλων τους. Σε αυτή την κατεύθυνση βοήθησαν ιδιαίτερα και οι νυχτερινές πτήσεις των UAV, τα οποία παρείχαν ζωντανή εικόνα στο αζέρικο πυροβολικό. Τέλος, οι Αζέροι κατόρθωναν να έχουν ως διαρκή πηγή πληροφοριών το σύνολο των απαρχαιωμένων επικοινωνιακών συστημάτων των Αρμενίων. Σε αυτό το πλαίσιο παρακολουθούνταν και όλα τα κινητά τηλέφωνα των Αρμενίων εμπολέμων.

Βλήματα πυροβολικού στην Ουκρανία

Η Ελλάδα μαζί με χώρες όπως η Ιταλία, η Νορβηγία και η Πολωνία ανακοίνωσαν ότι θα στείλουν συστήματα πυροβολικού και πυρομαχικά στην Ουκρανία, σύμφωνα με όσα δήλωσε χθες ο υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Οστιν. Οι δηλώσεις του κ. Οστιν έγιναν μετά την τηλεδιάσκεψη που είχαν υπουργοί Αμυνας και αξιωματούχοι από 44 χώρες με τη συμμετοχή του ύπατου εκπροσώπου της Ε.Ε. Ζοσέπ Μπορέλ και του ανώτατου διοικητή Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης Τοντ Ουόλτερς. Από ελληνικής πλευράς συμμετείχαν ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος. Στο ανακοινωθέν του υπουργείου Εθνικής Αμυνας αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι «σε πνεύμα αλληλεγγύης και έμπρακτης στήριξης προς την Ουκρανία, η χώρα μας προσφέρει κάθε δυνατή βοήθεια, ανθρωπιστική και αμυντική», ενώ καταδικάζεται για ακόμα μια φορά ο αναθεωρητισμός. Σύμφωνα με πληροφορίες, η νέα συνεισφορά της Αθήνας, η οποία συνεχίζει να στέλνει πυρομαχικά στην Ουκρανία μέσω της Πολωνίας, αφορά την αποστολή βλημάτων πυροβολικού.

“Καθημερινή”

Η διάσκεψη για το μέλλον της Ευρώπης και το νέο ευρωπαϊκό περιβάλλον

0

Η νέα συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και σημασία, καθώς ξεκίνησε στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης

Η Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης ολοκλήρωσε τις εργασίες της, μετά από ένα χρόνο εκδηλώσεων, συζητήσεων, κατάθεσης και ανταλλαγής απόψεων και γόνιμου διαλόγου των Ευρωπαίων πολιτών. Στην Έκθεση που παρέλαβαν την Ημέρα της Ευρώπης οι Πρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής περιλαμβάνονται οι προτάσεις της Διάσκεψης για τη μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) σε εννέα (9) τομείς.

Η νέα συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και σημασία, καθώς ξεκίνησε στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης, η οποία μετέβαλε σημαντικά τους όρους της κοινωνικής και οικονομικής ζωής διεθνώς.

Η ανοιχτή ευρωπαϊκή κοινωνία βρέθηκε αντιμέτωπη με ταυτόχρονες προκλήσεις που αφορούσαν το υγειονομικό, το περιβαλλοντικό, το δημοσιονομικό και το νομικό περιβάλλον. Η Ένωση κατέβαλε έντονες προσπάθειες για να διαχειριστεί αποτελεσματικά την πανδημία, προστατεύοντας τους πολίτες, διαφυλάσσοντας τα δικαιώματά τους, και λαμβάνοντας ταυτόχρονα σειρά μέτρων για την ανάκαμψη και την ανθεκτικότητα της οικονομίας και της κοινωνίας.

Ο ιστορικός χρόνος που εξελίσσεται φαίνεται να είναι τόσο πυκνός καθώς, λίγους μήνες μετά την επιτυχή διοργάνωση του συνεδρίου για τη Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης από την Ο.Κ.Ε. στην Ελλάδα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πρόκληση διεθνώς, όπως αυτή εκδηλώνεται μετά την αποδοκιμαστέα εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και την αδυναμία εξεύρεσης διπλωματικής λύσης. Αυτή η νέα πραγματικότητα, ή ακόμη και διατήρηση ενός νέου διεθνούς status-quo με την επιβολή των όπλων, δοκιμάζει σημαντικά τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες και διαμορφώνει νέα διλήμματα πολιτικής και διεθνούς προσανατολισμού. Μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η αβεβαιότητα και η αστάθεια παραμένει σταθερή παράμετρος στη διεθνή σκηνή με σημαντικές προεκτάσεις για τις εθνικές πολιτικές, και ίσως αυτή τη φορά η αβεβαιότητα και η αστάθεια εμφανίζονται με το πιο βίαιο πρόσωπο.

Διανύοντας μια περίοδο διαδοχικών ως προς την έναρξη και ταυτόχρονων ως προς τις επιπτώσεις κρίσεων (οικονομική, δημοσιονομική, υγειονομική και ενεργειακή), τόσο η Ελλάδα όσο και η Ευρώπη, βρέθηκαν παράλληλα στο μεταίχμιο της «εξέλιξης» της κλιματικής αλλαγής σε κλιματική κρίση, στο μεταίχμιο της Ευρωπαϊκής ανταπόκρισης στην πανδημία και της διατήρησης της κοινωνικής συνοχής, με τα γεγονότα αυτά να καθιστούν απαραίτητη την αναζήτηση των κατάλληλων μέσων και μέτρων για την αντιμετώπιση των σύγχρονων προκλήσεων σε οικονομικό, κοινωνικό και θεσμικό επίπεδο.

Οι συνέπειες της υγειονομικής κρίσης στην απασχόληση και την οικονομία, οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη, ο ψηφιακός μετασχηματισμός και οι συνακόλουθες αλλαγές σε εργασία και επιχειρηματικότητα θέτουν στο επίκεντρο την ανάγκη για ένα νέο ευρωπαϊκό κοινωνικό συμβόλαιο, βασισμένο στην εφαρμογή πολιτικών συμβατών με το στόχο της βιώσιμης ανάπτυξης, την ενίσχυση της οικονομικής δημοκρατίας και την προσέγγιση της απασχόλησης ως εργαλείο ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής, σύμφωνα και με την Ατζέντα του 2030 του ΟΗΕ για τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Η Ο.Κ.Ε. θεωρεί κρίσιμο οι πολιτικές αυτές να αντανακλούν τις ευρωπαϊκές αξίες της κοινωνικής δικαιοσύνης, της δημοκρατικής διακυβέρνησης και της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς σε συνδυασμό με την προστασία του περιβάλλοντος και την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Διαφαίνεται σήμερα ότι με βάση τις τρέχουσες διεθνείς εξελίξεις, ο «πράσινος μετασχηματισμός» θα αποτελέσει τη νέα τεχνολογική και οργανωτική πραγματικότητα για τις στρατηγικές, τη λειτουργία και την ανάπτυξή τους στις κοινωνίες και την αγορά.

Διαφαίνεται επίσης ότι απαιτούνται ισχυρές θεσμικές παρεμβάσεις για την εμπέδωση της διεθνούς συνεργασίας, την εμβάθυνση της διπλωματίας, αλλά και την εφαρμογή πολιτικών στο εσωτερικό των χωρών με έμφαση στην κοινωνική προστασία, τα δικαιώματα των ευπαθών ομάδων και τη δημοκρατία εν γένει.

Ειδικότερα ως προς την εμβάθυνση του κοινωνικού διαλόγου και της ανάπτυξης καλών πρακτικών σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο, η Ο.Κ.Ε. Ελλάδος, σε συνεργασία με την ΕΟΚΕ, αποτελούν τους κατ’ εξοχήν εκφραστές και υπερασπιστές των διαδικασιών που διευρύνουν τη ενεργό συμμετοχή των πολιτών και οδηγούν σε κοινωνική λογοδοσία και θωράκιση των θεσμικών εργαλείων.

Το επόμενο διάστημα, καθώς τα τρία θεσμικά όργανα της Ένωσης θα εξετάσουν τον τρόπο με τον οποίο θα δοθεί συνέχεια στις προτάσεις της Διάσκεψης για το Μέλλον της Ευρώπης, θα παρακολουθούμε τις εξελίξεις και θα ενημερώνουμε και θα ενθαρρύνουμε την οργανωμένη κοινωνία των πολιτών για τη διαρκή ενεργό συμμετοχή της στο ευρωπαϊκό εγχείρημα.

*Γιάννης Πάιδας, Πρόεδρος της Ο.Κ.Ε.

“Καθημερινή”