Αρχική Blog Σελίδα 1965

Η Τουρκία «μετακομίζει» πλήρως στα κατεχόμενα: Άλμα προσάρτησης  το νέο πρωτόκολλο Άγκυρας-ψευδοκράτους

0

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Άλμα και όχι ένα άλλο βήμα προς την κατεύθυνση της προσάρτησης των κατεχομένων έχει κάνει η Τουρκία με το «πρωτόκολλο οικονομικής και δημοσιονομικής συνεργασίας» μεταξύ Τουρκίας και «ΤΔΒΚ» για το 2022.

Παρά το γεγονός ότι ο έλεγχος της κατοχικής δύναμης ήταν πάντα ασφυκτικός, καταπιεστικός, αυτή τη φορά είναι προφανές πως η Τουρκία, με το πλαίσιο του νέου πρωτοκόλλου, είναι ως να ανοίγει υποκατάστημα στα κατεχόμενα.

Μεταφέρει όλες τις δομές του τουρκικού κράτους στην κατεχόμενη περιοχή και επιδιώκει να προσαρμόσει πλήρως το παράνομο καθεστώς των εγκάθετών της στον τρόπο λειτουργίας του τουρκικού κράτους.

  • Παράλληλα, ανοίγει διάπλατα τον δρόμο σε Τούρκους «επενδυτές», για να βάλει χέρι στην οικονομία, κυρίως στα έργα ανάπτυξης. Πρόκειται για μία μεθόδευση, στην οποία ο Ερντογάν θέλει να έχει λόγο, μέσω κάποιων φίλων του επενδυτών, επιχειρηματιών.

Το θέμα της προσάρτησης δεν είναι καινούργιο. Αποτελεί έκπαλαι σχεδιασμό της Άγκυρας. Τα τελευταία χρόνια αυτός ο σχεδιασμός έχει μπει πιο ψηλά στην ατζέντα και γίνονται βήματα προετοιμασίας για να προχωρήσουν όταν και όποτε θεωρηθεί η συγκυρία κατάλληλη.

Υπενθυμίζεται συναφώς ότι στις 20 Νοεμβρίου του 2016, ο σύμβουλος του Ερντογάν, Γιγίτ Μπουλούτ δήλωσε στο φιλοκυβερνητικό ενημερωτικό κανάλι A HABER, ότι «η επανένωση και η παράδοση της Κύπρου στην Ε.Ε. σηματοδοτεί τη δολοφονία της σύνθεσης τουρκισμού-Ισλάμ σε αυτή τη γεωγραφία.

Σε περίπτωση που η “ΤΔΒΚ” δεν επιθυμεί να συνεχίσει την πορεία της (με το υφιστάμενο καθεστώς), τότε θα μετατραπεί σε επαρχία της Τουρκίας και θα συνεχίσει την πορεία της. Σε αυτό το νησί εμείς παρέχουμε νερό και ηλεκτρικό. Η οικονομία (της “ΤΔΒΚ”) οργανώνεται στην Τουρκία».

Η αναφορά αυτή, όπως κι άλλες πολλές δίνουν το στίγμα των προθέσεων και συνδέεται με τα συστηματικά βήματα που γίνονται από την κατοχική δύναμη. Οι «πολιτογραφήσεις», για παράδειγμα, που περιλαμβάνονται και στο νέο πρωτόκολλο, κάνοντας λόγο για «διευκόλυνση» των διαδικασιών. Ήταν και είναι απαίτηση του Ερντογάν για μαζικές «πολιτογραφήσεις» εποίκων.

Το γενικό πλαίσιο των επιδιώξεων περιγράφεται σε μία παράγραφο, που καθορίζει και τα επόμενα βήματα.

Σύμφωνα με το πρωτόκολλο «για επίτευξη της περαιτέρω ενίσχυσης των δεσμών σε όλους τους τομείς που πηγάζουν από κοινές ιστορικές, πολιτιστικές, γλωσσικές, θρησκευτικές και πνευματικές αξίες και επίτευξη βιώσιμης οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, οι “δύο χώρες” θα ενεργήσουν με μία αντίληψη στρατηγικής συνεργασίας, η οποία προβλέπει συνέχιση και ενίσχυση της (συνεργασίας) στους τομείς της άμυνας, της ασφάλειας και της εξωτερικής πολιτικής, διασφαλίζει την πιο αποτελεσματική χρήση των υπόγειων και υπέργειων φυσικών πόρων, καθώς και των οικονομικών και ανθρώπινων πόρων, προς την κατεύθυνση των συμφερόντων των “δύο χωρών”, βελτιώνει την τεχνική υποδομή της “χώρας”, αυξάνει τον όγκο εμπορικών συναλλαγών Τουρκίας-“ΤΔΒΚ” και τις δυνατότητες παραγωγής, εξαπλώνει τη χρήση της ΤΛ εντός της “ΤΔΒΚ” και στο διμερές εμπόριο και διασφαλίζει την παροχή της βοήθειας στην “ΤΔΒΚ” με βάση την αποτελεσματικότητα και την παραγωγικότητα» (μετάφραση Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών).

  • Με δύο λόγια, «μετακομίζει» η Τουρκία στην κατεχόμενη Κύπρο. Σημαντική είναι και η αναφορά για έλεγχο και αξιοποίηση από την Άγκυρα των πόρων και των πλεονεκτημάτων της νήσου από την κατοχική δύναμη.

Πέραν τούτο, ως εργαλείο προώθησης και επιβολής, περιορίζονται οι ελευθερίες. Στα πλαίσια αυτά θα ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων και «νομικών ρυθμίσεων», για παρεμπόδιση των πολιτικών και ιδεολογικών δραστηριοτήτων των συντεχνιών που υπερβαίνουν τον σκοπό ίδρυσής τους, εκτός των συνδικαλιστικών δραστηριοτήτων.

Αυτή η αναφορά παραπέμπει στις παρεμβάσεις για το Κυπριακό συντεχνιών, όπως αυτή των Δασκάλων. Αλλά και έκφραση αντίθεσης προς πολιτικές της Τουρκίας. Την ίδια ώρα, δεν μπορεί να υποβαθμιστεί η συμπερίληψη στο πρωτόκολλο «κεφαλαίου» για την περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου. Αναφέρεται πως οι υποδομές και οι άλλες υπηρεσίες θα ολοκληρωθούν για να ετοιμαστεί το Βαρώσι για καθημερινή χρήση.

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία λειτουργούν —σε σχέση και με τις κινήσεις προσάρτησης εδαφών από τη Ρωσία— «υπέρ» των σχεδιασμών της Άγκυρας, κι αυτό θα πρέπει να διαμορφώσει πολιτικές αποτροπής. Το θέμα είναι ποιος θα τις σχεδιάσει και προωθήσει, γιατί είναι σαφές πως το «ιερατείο» του υπουργείου Εξωτερικών της Κύπρου είναι έξω από τη μόλα των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης.

Η Τουρκία «μετακομίζει» στα κατεχόμενα ξεκαθαρίζοντας ότι είναι για να μείνει. Αυτό το λέγαμε πάντα, τώρα υπάρχει και η φόρμουλα. Μένει να το αντιληφθούν και οι αιθεροβάμονες.

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com/2022/05/i-tourkia-metakomizi-pliros-sta-katechomena-alma-prosartisis-to-neo-protokollo-agkiras-psevdokratous/

Αυτή είναι η επιστολή της Ελλάδας στον ΟΗΕ για τα νησιά του Αιγαίου: Πλήρης αποδόμηση των ανυπόστατων ισχυρισμών της Τουρκίας

1

Επιστολή στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ επέδωσε χθες η Μόνιμη Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ, Μαρία Θεοφίλη, κατόπιν οδηγιών του Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια, σε απάντηση σχετικής επιστολής που είχε απευθύνει ο Τούρκος Μόνιμος Αντιπρόσωπος στον ΟΗΕ στις 30 Σεπτεμβρίου 2021.

  •  Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, με την επιστολή αυτή, η οποία αποτελεί προϊόν πολύμηνης ενδελεχούς εργασίας από τις αρμόδιες υπηρεσίες του ΥΠΕΞ, απορρίπτονται στο σύνολο τους, το σύνολο των ισχυρισμών της τουρκικής πλευράς, καθώς είναι αβάσιμοι νομικά, ιστορικά και επί των πραγματικών γεγονότων.

Συγκεκριμένα απορρίπτεται το σύνολο της τουρκικής επιχειρηματολογίας όσον αφορά την “διασύνδεση” της ελληνικής κυριαρχίας των νησιών και των παρακείμενων νήσων του Αιγαίου με την δήθεν υποχρέωση αποστρατικοποίησης των νησιών αυτών.

Τονίζεται ότι η διασύνδεση αυτή αποτελεί καθαρή αθέτηση τόσο του γράμματος όσο και του πνεύματος της συνθήκης της Λωζάννης του 1923 και της συνθήκης των Παρισίων του 1947, που ορίζουν μόνιμα σύνορα και εδαφικά δικαιώματα στις χώρες που αναφέρονται, χωρίς να υπάρχει κανένας άλλος όρος ή υποχρέωση.

Τονίζεται ότι σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, ότι όταν τα κράτη συνομολογούν μια συνθήκη που ορίζει σύνορα ή εδαφική κυριαρχία, ο βασικός σκοπός τους είναι να επιτύχουν σταθερότητα και τελικό καθεστώς (finality). Για τον λόγο αυτό, όταν μια συνθήκη ορίζει ένα σύνορο ή μια οριστική εδαφική διευθέτηση, αυτή η διευθέτηση αποτελεί ένα πραγματικό γεγονός από μόνο του, το οποίο δεν εξαρτάται πλέον από την συνθήκη.

Ο ορισμός ενός συνόρου αποτελεί μια αυτόνομη πραγματικότητα και δημιουργεί μονιμότητα.

Αντιθέτως, τονίζεται στην επιστολή της Ελληνίδας Μονίμου Αντιπροσώπου, οι τουρκικές μονομερείς αιτιάσεις υπονομεύουν αναφανδόν την περιφερειακή ειρήνη και ασφάλεια.

Παράλληλα, τονίζεται ότι τα νησιά αυτά, σύμφωνα με τις σχετικές προβλέψεις της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (άρθρο 121 (2), έχουν δικαιώματα σε χωρικά ύδατα, αποκλειστική οικονομική ζώνη και υφαλοκρηπίδα.

  • Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα απορρίπτει στο σύνολο τους, τις σχετικές αιτιάσεις της Τουρκίας.

Η επιστολή επίσης απορρίπτει στο σύνολο τους τις τουρκικές αιτιάσεις σχετικά με την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, υπογραμμίζοντας ότι οι αιτιάσεις αυτές, οι οποίες δεν στέκουν νομικά, αλλά έχουν καθαρά πολιτικά κίνητρα, τροφοδοτούν έτι περαιτέρω την αστάθεια που προκαλεί η Τουρκία με τις ενέργειές της.

Επίσης, γίνεται σαφής αναφορά στην κλιμάκωση της επιθετικότητας της Τουρκίας, με την επίκληση του casus belli, καθώς και την στάθμευση έναντι των νησιών του Αιγαίου, μεγάλου αριθμού στρατιωτικών δυνάμεων.

Παράλληλα επισημαίνεται η παραβατική συμπεριφορά της Τουρκίας με ιδιαίτερα απειλητικές ενέργειες, τόσο με τις υπερπτήσεις ελληνικού εδάφους, όσο και με την παρενόχληση πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού και ερευνητικών σκαφών.

Η επιστολή καταλήγει λέγοντας ότι η Ελλάδα καλεί την Τουρκία να σταματήσει να αμφισβητεί την κυριαρχία επί των νησιών του Αιγαίου, να απέχει από την απειλή χρήσης βίας, παραβιάζοντας έτσι το άρθρο 2(4) του Χάρτη ου ΟΗΕ, και να σταματήσει να πραγματοποιεί παράνομες ενέργειες, οι οποίες παραβιάζουν την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Οι πρακτικές αυτές, οι οποίες υποδηλώνουν ένα πνεύμα αναθεωρητισμού, βρίσκονται τελείως εκτός του βασικού πλαισίου των σχέσεων μεταξύ των κρατών, όπως ορίζει ο Χάρτης του ΟΗΕ, και αποτελούν σοβαρή απειλή για την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή.

Τέλος, επισημαίνεται ότι η Ελλάδα παραμένει πεπεισμένη ότι οι δύο χώρες μπορούν να επιλύσουν την μοναδική τους διαφορά, ήτοι τον ορισμό της Υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, στο πλαίσιο των σχέσεων καλής γειτονίας και πάντα στη βάση του Διεθνούς Δικαίου.

Η επιστολή της Ελλάδας στον ΟΗΕ:

   

https://hellasjournal.com/2022/05/afti-ine-i-epistoli-tis-elladas-ston-oie-gia-ta-nisia-tou-egeou-pliris-apodomisi-ton-anipostaton-ischirismon-tis-tourkias/

Νέα επίδειξη αυταρχισμού από τον Ρ.Τ.Ερντογάν: «Μα τι λέει αυτός; – Να αλλάξουμε εργολάβο!»

0

«Αν χρειαστεί θα αλλάξετε τις βάρδιες – Θα δουλέψετε νυχθημερόν»

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, βρέθηκε στην τελετή θεμελίωσης ενός γηροκομείου στην Τουρκία, και για μια ακόμη φορά έκανε επίδειξη αυταρχισμού, προσπαθώντας να την καλύψει με χιουμοριστική… διάθεση.

Καλώντας στο βήμα τον εργολάβο του έργου το οποίο πρέπει να παραδοθεί, σύμφωνα με τη σύμβαση σε 36 μήνες, ο Τούρκος Πρόεδρος του είπε ότι θέλει να το παραδώσει σε 12 μήνες, με τον εργολάβο να λέει ότι μπορεί σε 30 μήνες. Και αυτό δεν άρεσε στον Ερντογάν.

Ο διάλογος (μονόλογος βασικά του Ερντογάν):

Ερντογάν: Πότε θα ολοκληρώσεις αυτό το έργο;

Εργολάβος: Σε 30 μήνες κ.Πρόεδρε!

Ερντογάν: Μα τι λέει αυτός; Εσύ πως είσαι ο απόγονος του Πορθητή; Μα τι κάνεις; Κύριε Χαμζά είχες πει 36 μήνες, τώρα λες 30. Εμείς να αλλάξουμε εργολάβο! Δεν πάει έτσι! Αυτό το έργο οπωσδήποτε θα πρέπει να το ολοκληρώσετε του χρόνου τέτοια ημέρα. Αν χρειαστεί θα αλλάξετε τις βάρδιες, στην περιοχή δεν θα ενοχληθεί κανείς μην ανησυχείς. Θα δουλέψετε νυχθημερόν. Full time!

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/nea-epideiksi-aytarxismou-apo-ton-r-t-erntogan-ma-ti-leei-aytos-na-allaksoume-ergolavo/?ref=storyteller

Οι Ρώσοι κατέρριψαν ουκρανικό μεταγωγικό αεροπλάνο με δυτικά οπλικά συστήματα στην Οδησσό

0

Το αεροσκάφος ήταν της ουκρανικής Αεροπορίας

Ρωσικά συστήματα αεράμυνας κατέρριψαν στρατιωτικό μεταφορικό αεροσκάφος της ουκρανικής Αεροπορίας με δυτικά οπλικά συστήματα στην περιοχή της Οδησσού.

Αυτό ανακοίνωσε την Πέμπτη ο επίσημος εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Άμυνας, υποστράτηγος Ιγκόρ Κονασένκοφ σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο TASS.

«Ένα στρατιωτικό μεταφορικό αεροσκάφος της ουκρανικής Αεροπορίας, το οποίο παρέδιδε πυρομαχικά και όπλα, καταρρίφθηκε στον αέρα κοντά στην Kremidovka, περιοχή της Οδησσού», είπε.

Οι ρωσικές δυνάμεις τον τελευταίο μήνα έχουν να επιδείξουν μεγάλες επιτυχίες σε ότι αφορά την καταστροφή δυτικού οπλισμού.

Αυτό σημαίνει πως πλέον λαμβάνουν την κατάλληλη πληροφόρηση για τις ώρες μεταφοράς, τα δρομολόγια αλλά και τους χώρους αποθήκευσης.

Όλα δείχνουν πως η Μόσχα έχει αρχίσει να χρησιμοποιεί στο έπακρο το πλεονέκτημα του πλειοψηφικού ρωσόφωνου πληθυσμού στις περιοχές της Νότιας και Ανατολικής Ουκρανίας.

Σύμφωνα με τον Κονασένκοφ, 13 ουκρανικά μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα καταστράφηκαν στις περιοχές των οικισμών Zeleny Gay (περιοχή Kherson), Gavrilovka, Veseleye (Kharkov), Epifanovka και Kirovsk στη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουχάνσκ.

«Συμπεριλαμβανομένων [καταστράφηκαν] δύο σοβιετικής κατασκευής αεροσκάφη Tu-143 κοντά στο χωριό Μελοβάτκα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ», είπε.

Η αεροπορία της Ρωσικής Ομοσπονδίας χτύπησε επίσης το οπλοστάσιο των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας και κατέστρεψε περισσότερους από 350 εθνικιστές.

«Η επιχειρησιακή τακτική και η στρατιωτική αεροπορία έπληξαν 49 περιοχές συγκέντρωσης ανθρώπινου δυναμικού και στρατιωτικού εξοπλισμού των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, δύο πληρώματα όλμων, καθώς και μια αποθήκη πυραύλων και πυροβολικού και πυρομαχικών», είπε ο Κονασένκοφ.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/oi-rosoi-katerripsan-ena-stratiotiko-metagogiko-aeroplano-me-ksena-opla-konta-stin-odisso/

Χρύσα Αράπογλου: όλη η χώρα στις κάλπες;

0
της Χρύσας Αράπογλου*
Υπάρχουν μέρες που παρακολουθώ πλήρη τα δελτία των ειδήσεων από διαφορετικούς ελληνικούς και αλλοδαπούς πομπούς και, όση ψυχραιμία και εάν επιστρατεύσω, είμαι, σχεδόν, βέβαιη ότι ο κόσμος οδεύει ολοταχώς στην άβυσσο.
Αν γλυτώσει από την πολεμική καταστροφή, θα ζήσει πρωτοφανή σε έκταση, για την εποχή μας, πείνα και προσφυγιά. Αν βρει τους τρόπους να περιορίσει και να κλείσει τα αιματηρά κεφάλαια των συγκρούσεων, θα βρεθεί αντιμέτωπος με την περιβαλλοντική κρίση, που, προσώρας, υποβάθμισε.
Υπάρχουν ωστόσο και μέρες που διαβάζω επιλεκτικά, ίσα για να είμαι ενημερωμένη, ενώ, οι πιο δικές μας, εγχώριες ειδήσεις καταλαμβάνουν τον χώρο του ενδιαφέροντός μου, αφήνοντας άλλοτε την αίσθηση ότι, με τόσα που περάσαμε, πάλι καλά, τον σταυρό μας να κάνουμε, άλλοτε ότι-το πιθανότερο- ζούμε το σύνδρομο του Τιτανικού με τις ορχήστρες των «καλών» και φτιασιδωμένων ειδήσεων να προσπαθούν να καλύψουν τον ήχο των νερών στο κατάστρωμα του εθνικού πλοίου, που, ακόμα και εάν τα καταφέρει ενάντια σε όλους τους καιρούς, σε λίγα χρόνια, με την επιδείνωση του δημογραφικού, θα μείνει από ναύτες.
Έχοντας ακατάβλητη πίστη στην Δημοκρατία και θεωρώντας ότι η συμμετοχή των πολιτών στις πολιτικές διαδικασίες, μπορεί να προλάβει θεσμικές παρεκτροπές και επανεμφάνιση φαντασμάτων του εικοστού αιώνα αλλά και να θεραπεύσει από τυφλές αντιπαραθέσεις, βεβαίως και ενθουσιάζομαι με τα πρωτοφανή, και εν πολλοίς ανεξήγητα, νούμερα που αφορούν στην προσέλευση πολιτών σε αμιγώς κομματικές εκλογές. Ακολουθώντας το πρώιμο παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ και του Γιώργου Παπανδρέου για εκλογή Προέδρου «από τη βάση», και τα τρία κόμματα, που πρωταγωνιστούν στην πολιτική σκηνή, προστρέχουν σε διευρυμένη ετυμηγορία για την ανάδειξη οργάνων. Αν και παραμένει αξεπέραστο το 1.020.000 του 2004, οι αριθμοί συνεχίζουν να εντυπωσιάζουν.
Στην πιο πρόσφατη εκλογή στον ΣΥΡΙΖΑ, που υιοθέτησε για πρώτη φορά αυτό το σύστημα ανάδειξης ηγεσίας προσήλθαν περίπου 170.000 πολίτες, στη διαδικασία εκλογής Προέδρου στο ΠΑΣΟΚ το φθινόπωρο, άνω των 270.000, ενώ στη Νέα Δημοκρατία παλαιότερα, περισσότεροι από 400.000. Ίσως ακόμα πιο εντυπωσιακός ο αριθμός των 160000 που επισκέφθηκε τις κάλπες του Μαΐου για τα τοπικά όργανα και το όνομα του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Εντέλει, αξίζει, αναλυτές και πολιτικοί επιστήμονες να απαντήσουν εάν η Πολιτική έχει απαξιωθεί ή εάν παραμένει πάντα παρούσα και θελκτική.
Είναι προφανές ότι αγαπάμε να ψηφίζουμε, παρά τους διαδικτυακούς μας αφορισμούς αρεσκόμαστε να βγαίνουμε από το παραβάν και, σε κάθε περίπτωση, να συμμετέχουμε σε κάτι που, όσο καχύποπτος και εάν είσαι, είναι μια γιορτή Δημοκρατίας που έλεγε και ο αείμνηστος Ανδρέας, που έζησε δόξες ανεπανάληπτες από τα μεγάλα πλήθη και με έναν, σχεδόν μαγικό τρόπο, επανέρχεται θριαμβικά, διεκδικούμενος από πολλούς. Το θέμα ωστόσο είναι, τι γίνεται την επόμενη μέρα. Καθώς πλέον όλοι ομνύουν στις «μεταρρυθμίσεις» και τις «ψηφιακές καινοτομίες», χρήσιμο είναι αυτός ο άτυπος συναγωνισμός ή άμιλλα κινητοποίησης των πολιτών να μεταφράζεται και σε μία κάποια κομματική λειτουργία πέραν των δεδομένων συσχετισμών στις Κεντρικές Επιτροπές, αν και όποτε συγκαλούνται.
Είμαστε τυχεροί όσοι ζήσαμε τις πρώτες μεταπολιτευτικές δεκαετίες, που μόνον οι απόντες και οι πονηροί τις ταυτίζουν με τα «αρχηγικά κόμματα». Τυχεροί όσοι ζήσαμε εξαντλητικές, υπερβολικές συζητήσεις, διυλίσεις θέσεων, μαχητικές αντιπαραθέσεις μεταξύ και εντός των κομμάτων. Όσοι πιστέψαμε και επιμείναμε στη σημασία της διαρκούς συμμετοχής.
Σήμερα, που τα προβλήματα του κόσμου έχουν γίνει πιο πολύπλοκα, που ζούμε τον πληθωρισμό της πληροφορίας και την ένδεια της γνώσης, αλλά και την ευκολία ηλεκτρονικών συζητήσεων και δημοψηφισμάτων, σήμερα, και μιλώντας για την Ελλάδα, τα κόμματα έχασαν τις οδηγίες της εσωτερικής τους λειτουργίας. Ούτε νοσταλγώ, ούτε συμβουλεύω. Δεν βρίσκω ωστόσο ενδιαφέρον πια να μειδιώ βλέποντας γνωστούς μου από άλλους πολιτικούς χώρους να στεκόμαστε στην ίδια ουρά γιατί «κατεβαίνει ένα φιλαράκι».
Δεν το βρίσκω χρήσιμο. Ούτε σύγχρονο. Ούτε αντίστοιχο του τρόπου που λειτουργούν τα κόμματα σε πολλές χώρες της υπόλοιπης Ευρώπης. Καθώς μπροστά μας έχουμε πλανητικά παγόβουνα και εθνικά ηφαίστεια, περισσότερο από ποτέ, η Ελλάδα έχει ανάγκη από συμμετοχή και ποιοτική Δημοκρατία.
ΠΕΡΙ ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Όταν αναφερόμαστε σε δημοψηφίσματα, αυτόματα προβάλλει η Ελβετία, όπου, όπως συνήθως λέμε, «εκεί κάνουν δημοψήφισμα για το παραμικρό». Εύκολα μπορείς να ανατρέξεις στα δημοψηφίσματα του μήνα και στα «εγκρίθηκε», «απορρίφθηκε». Χωρίς δράματα.
Εδώ δεν κάνουμε δημοψήφισμα για τίποτα. Προσπερνώ το 2015, που ψηφίσαμε για το μεγαλύτερο και αναποδογύρισε μαγικά το αποτέλεσμα. Η «Συμμετοχική Δημοκρατία», μία έκφραση της οποίας είναι τα εθνικά και τοπικά δημοψηφίσματα, αξιολογείται πλέον, σε ολόκληρο τον κόσμο, ως κοινωνικό αιτούμενο και δημοκρατικό προαπαιτούμενο για την προπαρασκευή και νομιμοποίηση των κανονιστικών αποφάσεων.
Η συμμετοχή των πολιτών στη διαμόρφωση κανόνων δικαίου, συμπληρωματική των τυπικών κυβερνητικών και κοινοβουλευτικών λειτουργιών, έχει θεσπιστεί με κοινοτικές οδηγίες και έχει ενσωματωθεί στην εθνική μας νομοθεσία που προβλέπει Δημόσια Διαβούλευση πριν την συζήτηση των νομοσχεδίων στην Βουλή και, με διαφορετικό τρόπο, στην Αυτοδιοίκηση.
Το πώς εφαρμόζεται αυτή η δημοκρατική δυνατότητα / αναγκαιότητα στη χώρα μας, είναι ένα θέμα που παρουσιάζει πολιτικό και δημοσιογραφικό ενδιαφέρον. Πως μπορεί δηλαδή μια δημοκρατική πρόβλεψη που αφορά στην παραγωγική κινητοποίηση της Κοινωνίας για τα δικά της θέματα, να εξελιχθεί σε άλλο ένα κέλυφος λειτουργίας χωρίς ουσία.
Σε κάθε περίπτωση, η τεχνολογία που παρέχει δυνατότητα διαρκούς συμμετοχής και οι απαιτήσεις των πολιτών για διαφάνεια, ορίζουν τη Συμμετοχική Δημοκρατία ως μονόδρομο πολιτικής λειτουργίας. Εάν λοιπόν η συμμετοχή είναι το κλειδί στη λειτουργία και στην αποδοχή/νομιμοποίηση των αποφάσεων για τις κυβερνήσεις, πολύ περισσότερο θα έπρεπε να είναι για το εσωτερικό των κομμάτων. Εκεί θαρρώ πως θα κριθεί και η πολιτική «ηγεμονία». Ποιος θα δημιουργήσει, επιτέλους, ένα σύγχρονο, συμμετοχικό κόμμα, που θα ανταποκρίνεται με την καθημερινή του λειτουργία στα θηριώδη νούμερα συμμετοχής που καταγράφονται όταν στήνονται κάλπες.

Βεστφαλική λογική και γεωπολιτική σύνεση στην πυρηνική εποχή

0

ΣΗΜΕΙΩΣΗ “ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ”

Καθώς διάβαζα το κείμενο που ακολουθεί και, γνωρίζοντας πως το CounterPunch είναι ένας αμερικανικός αριστερός ιστότοπος ήμουν σίγουρος πως θα έβλεπα κωδικοποιημένες τις ρωσικές θέσεις στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Έκανα λάθος. Παρόλο που στην αρχή το κείμενο μέμφεται τα συστημικά, όπως θα λέγαμε στην Ελλάδα, Μέσα Ενημέρωσης για την απουσία αντικειμενικής ενημέρωσης στον πόλεμο, στην ουσία θέτει μια διάσταση που συζητείται, ελάχιστα, ακόμη και σε ακαδημαϊκούς κύκλους: τη βαρύνουσα σημασία στις διεθνείς σχέσεις των γεωπολιτικών σφαιρών επιρροής.

Ο συντάκτης του κειμένου υπήρξε καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Πρνίστον, ενός απο τα αξιολογώτερα αμερικανικά πανεπιστήμια.Και δεν θα μπορούσε να αναλώσει το κύρος του υπερασπιζόμενος την ρωσική πολιτική.

Το πως αναπτύσσει τον συλλογισμό του μπορείτε να το μάθετε διαβάζοντας το κείμενο. Και, νομίζω, αξίζει τον κόπο, ιδίως όσοι εξ υμών κατέχουν θέση στον ακαδημαϊκό χώρο ή αποφαίνονται για τις τύχες μας. Αυτοί πρέπει να το μελετήσουν.

Οι απόψεις που διατυπώνει δεν μας συμφέρουν ως Ελλάδα. Διότι ο καθηγητής δίνει σημαντική διάσταση στην γεωπολιτική επιρροή, όσο και στο Διεθνές Δίκαιο.

Θεωρεί την γεωπολιτική επιρροή ως σημαντική παράμετρο μετά τον Β! ΠΠ που επηρέασε την ισορροπία και την ειρήνη στον κόσμο. Και πως χωρίς την αναγνώριση της ύπαρξής της θα είχαμε εδώ και καιρό διεξάγει έναν τρίτο, καταστροφικό, παγκόσμιο πόλεμο.

Αυτή είναι, πράγματι, η άποψη της Ρωσίας. Και αυτήν, ο Πούτιν, επικαλέστηκε για την εισβολή. Ότι, δηλαδή, κινδυνεύει η ασφάλειά της με την επέκταση του ΝΑΤΟ ανατολικά.

Ο συντάκτης του κειμένου καταδικάζει την εισβολή. Αλλά θεωρεί μυωπική και την πολιτική των ΗΠΑ που δεν σεβάστηκαν την ανησυχία της Ρωσίας. Και τα γεωπολιτικά της συμφέροντα τα οποία θεωρεί υπαρκτά.

Είναι αυτό που εδώ στην Ελλάδα, και στη δυτική αφήγηση, πολλοί κωδικοποιούν στην φράση: και ποια είναι η αυταρχική Ρωσία που θα καθορίσει την συμπεριοφορά κρατών.

Αν έτσι λειτουργούσε το διεθνές σύστημα, τότε οι πόλεμοι θα ήταν συχνό, καθημερινό φαινόμενο. Και, μάλιστα, πόλεμοι σε επίπεδο δυνάμεων.

Ο καθηγητής λέει ρητά πως δεν συμφωνεί με την αρχή της γεωπολιτικής επιρροής αλλά έτσι είναι δομημένος ο κόσμος. Και σαν παράδειγμα αναφέρει το γεγονός πως στον ΟΗΕ τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας έχουν δικαίωμα βέτο. Το βέτο είναι αναγνώριση της γεωπολιτικής τους επιρροής την οποία, σήμερα, δεν ασκούν όλα τα μέλη του αλλά, κυρίως, οι τρείς δυνάμεις: ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα.

Με όλη αυτήν την ιστορία της αναγνώρισης της γεωπολιτικής διάστασης το ανησυχητικό για την Ελλάδα είναι ότι σε περιφερειακό επίπεδο την διεκδικεί και η Τουρκία.

Για να σταθεί δυνατή η αντιμετώπισή της η Ελλάδα πρέπει να ισχυροποιηθεί στην στρατιωτική αποτρεπτική ικανότητα, την υψηλή διπλωματία και την ισχυρή οικονομία.

Η λογική του δεδομένου παραπέμπει σε υποδούλωση.

Μελετήστε το κείμενο. Αξίζει.

Παντελής Σαββίδης

 

Φωτογραφία Nathaniel St. Clair

Ο πόλεμος της Ουκρανίας, η πολυπλοκότητά του και οι παγκόσμιες δευτερογενείς επιπτώσεις του, δεν έχουν παρουσιαστεί, επαρκώς, ούτε από τους πολιτικούς ηγέτες ούτε από τα μέσα ενημέρωσης με μεγάλη επιρροή.

Συνηθέστερα, ο πόλεμος της Ουκρανίας έχει περιγραφεί στενά και αναγωγικά ως ένα απλό θέμα υπεράσπισης της Ουκρανίας ενάντια στη ρωσική επιθετικότητα. Μερικές φορές αυτή η τυπική απεικόνιση διευρύνεται κάπως με τη δαιμονοποίηση του Πούτιν ως εγκληματικά αφοσιωμένου στο μεγαλεπήβολο έργο της αποκατάστασης ολόκληρου του φάσματος των σοβιετικών συνόρων της Ρωσίας μετά το 1994 με τη βία, όπου είναι απαραίτητο.

Αυτό που τείνει να αποκλειστεί από όλες σχεδόν τις παρουσιάσεις του ουκρανικού πολέμου είναι η πολιτική ατζέντα της κυβέρνησης των ΗΠΑ για την πρόκληση μιας ταπεινωτικής ήττας στη Ρωσία, η οποία σχετίζεται ταυτόχρονα με την υπεράσπιση της Ουκρανίας, αλλά είναι αρκετά διαφορετική από αυτήν σε σημαντικά σημεία.

Αυτή η ατζέντα αναπαράγει τις αντιπαραθέσεις του Ψυχρού Πολέμου και στο παγκόσμιο περιβάλλον, επιδιώκει να υπενθυμίσει στην Κίνα καθώς και στη Ρωσία, ότι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν τη βούληση, την εξουσία και τις ικανότητες να ενεργούν ως θεματοφύλακες της παγκόσμιας ασφάλειας σε σχέση με τη συντήρηση ή την τροποποίηση των διεθνών συνόρων των κυρίαρχων κρατών οπουδήποτε στον πλανήτη.

Ενδεικτικά, το Ισραήλ έχει λάβει σιωπηρό πράσινο φως από την Ουάσιγκτον να προσαρτήσει τα Υψίπεδα του Γκολάν, αναπόσπαστο τμήμα της Συρίας μέχρι τον πόλεμο του 1967, ενώ η Ρωσία παραμένουσα υπό κυρώσεις για την προσάρτηση της Κριμαίας και τους τρέχοντες ισχυρισμούς της για ενσωμάτωση της περιοχής Dombas της Ουκρανίας έχει αντιμετωπιστεί με νέες σκληρές κυρώσεις και ισχυρισμούς για εγκλήματα πολέμου από τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν.

Οι πιο σημαντικές δυτικές πλατφόρμες μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων των CNN, BBC, NY Times, The Economist, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έχουν υποστηρίξει σε μεγάλο βαθμό αυτές τις μονοδιάστατες κυβερνητικές αφηγήσεις για τον πόλεμο της Ουκρανίας.

Οι απόψεις των προοδευτικών επικριτών του τρόπου με τον οποίο η αμερικανική εξωτερική πολιτική χειρίστηκε την κρίση δεν παρουσιάζονται, σχεδόν καθόλου, ενώ η εξτρεμιστική δεξιά επικρίνεται επειδή τόλμησε να αντιταχθεί στην εθνική συναίνεση λες και οι μόνοι διαφωνούντες να είναι φασίστες με τάση συνωμοσίας.

Σχεδόν καμία προσοχή δεν δόθηκε από αυτά τα μέσα ενημέρωσης στην κατανόηση είτε της συσσώρευσης εντάσεων σχετικά με την Ουκρανία τα χρόνια που προηγήθηκαν της ρωσικής επίθεσης είτε της ευρύτερης λογικής ασφάλειας που εξηγεί την αποφασιστικότητα του Πούτιν να επαναβεβαιώσει την προηγούμενη εξουσία του στην Ουκρανία.

Ομοίως, δεν υπήρξε ουσιαστικά καμία κύρια συζήτηση για κατάπαυση του πυρός/διπλωματικές επιλογές, που ευνοούνται από πολλές ειρηνευτικές και θρησκευτικές ομάδες, που προσπαθούν να δώσουν προτεραιότητα στον τερματισμό των δολοφονιών, σε συνδυασμό με την αναζήτηση πιθανών τύπων συμφιλίωσης που συνδύαζαν τα δικαιώματα κυριαρχίας της Ουκρανίας με ορισμένες προσαρμογές λαμβάνοντας υπόψη τις ρωσικές ανησυχίες.

Τα πιο αξιόπιστα μέσα ενημέρωσης στη Δύση λειτούργησαν ως πολεμοχαρής μηχανή προπαγάνδας που υποστήριξε με ελαφρά διαφορετική απόχρωση την επίσημη γραμμή της κυβέρνησης κάτι που θα περίμενε κανείς σε αναμφισβήτητα αυταρχικά καθεστώτα.

Η κάλυψη ανέδειξε οπτικές των καθημερινών βαρβαροτήτων του πολέμου σε συνδυασμό με μια σταθερή ροή καταδίκης της ρωσικής συμπεριφοράς, λεπτομερές ρεπορτάζ για την καταστροφή και τον πόνο των πολιτών και μια τακτική επισκόπηση του τρόπου με τον οποίο εξελίσσονται οι μάχες σε διάφορες ζώνες.

Αυτές οι πολεμικές αφηγήσεις ενισχύονταν τακτικά από σχόλια ειδικών από συνταξιούχους στρατηγούς και αξιωματούχους των μυστικών υπηρεσιών, και ποτέ δεν υποβλήθηκαν σε αμφισβήτηση από υποστηρικτές της ειρήνης, πολύ λιγότερο από διαφωνούντες και επικριτές.

Δεν έχω ακούσει ακόμη ή διαβάσει κείμενα σε αυτές τις πλατφόρμες μέσων ενημέρωσης από τους πιο διάσημους διανοούμενους, τον Νόαμ Τσόμσκι ή τον Ντάνιελ Έλσμπεργκ, ή ακόμα και από διπλωμάτες με ανεξάρτητο πνεύμα όπως ο Τσας Φρίμαν. Φυσικά, αυτά τα άτομα μιλούν και γράφουν, αλλά για να μάθετε τις απόψεις τους πρέπει να πλοηγηθείτε στο Διαδίκτυο αναζητώντας διαδικτυακούς ιστότοπους όπως το CounterPunch και το Common Dreams.

Η ομίχλη του πολέμου αντικαταστάθηκε από έναν πολεμικό πυρετό, ενώ περάσαμε από το να βοηθηθεί η Ουκρανία να αμυνθεί από την επιθετικότητα, στην επιδίωξη νίκης επί της Ρωσίας με ολοένα και μεγαλύτερη αδιαφορία για τους πυρηνικούς κινδύνους και τις παγκόσμιες οικονομικές εξάρσεις που απείλησαν πολλά εκατομμύρια με λιμό, οξεία ανασφάλεια και εξαθλίωση. Οι κραυγές των στρατηγών και των γκουρού ασφαλείας των δεξαμενών σκέψης κυριάρχησαν στα σχόλια, ενώ οι εκκλήσεις για ειρήνη από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, τον Δαλάι Λάμα και τον Πάπα Φραγκίσκο, περιορίζονταν στην ευαισθητοποίηση του κοινού.

Αυτή η ατυχής απουσία αιτιολογημένης και υπεύθυνης συζήτησης παραμορφώθηκε περαιτέρω από άκρως παραπλανητικές δηλώσεις του ανώτατου δημόσιου αξιωματούχου που είναι υπεύθυνος για τη διαμόρφωση και την εξήγηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, τον Υπουργό Εξωτερικών, Antony Blinken. Είτε από άγνοια είτε από την ευκολία της στιγμής, ο υπουργός Blinken έχει ευρέως αναφερθεί στο ότι οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν «σφαίρες επιρροής», μια ιδέα «που έπρεπε να είχε αποσυρθεί μετά τον Β!ΠΠ»

Πραγματικά! Χωρίς αμοιβαίο σεβασμό για τις σφαίρες επιρροής καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, είναι πιθανό ότι ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα είχε πυροδοτηθεί από σοβιετικές επεμβάσεις στην Ανατολική Ευρώπη, με πιο διαβόητη την Ουγγαρία (1956) και την Τσεχοσλοβακία (1968).

Ομοίως, οι παρεμβάσεις των ΗΠΑ στη Δυτική Ευρώπη καθώς και η αποστασία της Γιουγκοσλαβίας έγιναν ανεκτές από τη Μόσχα.

Εκεί που σημειώθηκαν οι πιο επικίνδυνες ένοπλες αντιπαραθέσεις ήταν στις τρεις διχοτομημένες χώρες τη Γερμανία, την Κορέα και το Βιετνάμ όπου οι κανόνες αυτοδιάθεσης ασκούσαν συνεχείς πιέσεις στα τεχνητά επιβαλλόμενα όρια σε αυτές τις χώρες για λόγους γεωπολιτικής.

Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο Blinken θα έπρεπε να ντρέπεται να λέει στους λαούς της Κούβας, της Νικαράγουας και της Βενεζουέλας ότι η ιδέα των σφαιρών επιρροής δεν περιγράφει το πώς οι ΗΠΑ διαμορφώνουν την πολιτική τους στο δυτικό ημισφαίριο. Ηλικίας δεκαετιών, ο Οκτάβιο Παζ, ο Μεξικανός συγγραφέας, βρήκε ζωηρές λέξεις για να εκφράσει την πραγματικότητα τέτοιων σφαιρών:

«Η τραγωδία του Μεξικού βρίσκεται στο ότι είναι τόσο μακριά από τον Θεό και τόσο κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες».

Όπως έχει παρατηρηθεί, η ρωσική διεκδίκηση μιας παραδοσιακής σφαίρας επιρροής έχει μεγαλύτερη σχέση με το παρελθόν από ό,τι ο σεβασμός της εδαφικής κυριαρχίας των χωρών που την ανέκτησαν μετά τη σοβιετική κατάρρευση.

Αυτή η αναγνώριση δεν έχει σκοπό να εκφράσει την επιδοκιμασία τέτοιων σφαιρών, χρησιμεύει, μόνο, ως συναίσθηση γεωπολιτικής πρακτικής που έχει διατηρηθεί σε όλη τη νεωτερικότητα και ως μια περαιτέρω αίσθηση ότι η δημιουργία μιας πρόκλησης, υπό το φως αυτής της πρακτικής, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προκαλέσει τριβές και θα αυξήσει τους κινδύνους του πολέμου, που στις σχέσεις μεταξύ κρατών που είναι οπλισμένα με πυρηνικά όπλα θα πρέπει να προκαλέσει εξαιρετική προσοχή στους συνετούς παράγοντες.

Το να προσποιούμαστε ότι οι σφαίρες επιρροής ανήκουν στο παρελθόν, όπως φαίνεται να κάνει ο Blinken σε σχέση με την Ουκρανία, είναι διπλά ατυχές—είναι ανόητο για τη σημασία της γεωπολιτικής σύνεσης στην πυρηνική εποχή και καταδικάζει είτε από άγνοια είτε κακόβουλα τη συμπεριφορά του άλλου, ενώ παραβλέπει την ανάλογη συμπεριφορά της χώρας του, υιοθετώντας έτσι μια στάση γεωπολιτικής ύβρεως των ΗΠΑ που δεν ταιριάζει στην ανθρώπινη επιβίωση στην πυρηνική εποχή.

Τους μήνες πριν γίνει πολιτικά βολικό να πετάμε σφαίρες επιρροής στον κάδο των αχρήστων της ιστορίας, ο Blinken έκανε διαλέξεις στους Κινέζους σχετικά με την τήρηση μιας «κυβερνούμενης από κανόνες» διεθνούς τάξης και υποστήριξε ότι με αυτό περιέγραφε την συμπεριφορά των ΗΠΑ.

Μια τέτοια σύγκριση ήταν ένα κάλυμμα για την αντιμετώπιση της πολύ διαφορετικής κινεζικής πρόκλησης στη μονοπολικότητα, η οποία προέκυψε ως αποτέλεσμα της αυξανόμενης οικονομικής και διπλωματικής επιρροής της Κίνας.

Ένας γρίφος για την Ουάσιγκτον προέκυψε επειδή δεν μπορούσε να παραπονεθεί ότι η κινεζική άνοδος οφειλόταν στις στρατιωτικές της δυνατότητες και στην επιθετική τους χρήση (εκτός -και αυτό είναι ενδιαφέρον- απο τις παραδοσιακές παράκτιες και εδαφικές σφαίρες επιρροής της).

Και έτσι, προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι η Κίνα δεν σεβόταν τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας σύμφωνα με τους κανόνες, αλλά  με το ποιοι είναι αυτοί οι κανόνες και από πού πηγάζει η εξουσία τους; Ο Blinken ήταν προσεκτικός στις καταγγελίες του για κινεζικές παραβιάσεις με το να μην ταυτίζει τους κανόνες με το διεθνές δίκαιο ή τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών. Από που τότε;

Υπάρχει, βεβαίως, μια λεπτή πολυπλοκότητα σχετικά με τους κανόνες στις διεθνείς σχέσεις, ειδικά σε θέματα που σχετίζονται με τη χρήση βίας.

Μια κανονιστική διαχωριστική γραμμή μπορεί να προσδιοριστεί ως το 1928, όταν πολλές ηγετικές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, υπέγραψαν το Σύμφωνο του Παρισιού που απαγορεύει τον πόλεμο ως μέσο εθνικής πολιτικής, [βλ. Oona A. Hathaway & Scott Shapiro, The Internationalists: How a Radical Το Plan to Outlaw War Remade the World (2017].

Αυτός ο φιλόδοξος κανόνας, στη συνέχεια μετατράπηκε στη διατύπωση του Crime Against Peace στη Συμφωνία του Λονδίνου του 1944 που παρείχε τη νομική βάση για τις ποινικές διώξεις της Νυρεμβέργης και του Τόκιο των επιζώντων Γερμανών και Ιάπωνων πολιτικών ηγετών. Αυτές οι νομικές καινοτομίες, ακόμη και αν αντιμετωπίζονται ως σημαντικά ορόσημα στην ανάπτυξη του διεθνούς δικαίου, δεν προορίζονταν ποτέ να συνιστούν νέους κανόνες τάξης και λογοδοσίας που θα δέσμευαν κυρίαρχα κράτη που απολαμβάνουν γεωπολιτικής υπόστασης.

Διαφορετικά, πώς θα μπορούσε κανείς να εξηγήσει την παραχώρηση δικαιώματος αρνησικυρίας στα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, που μπορεί να θεωρηθεί μόνο ως γεωπολιτικό δικαίωμα εξαίρεσης, τουλάχιστον, στο πλαίσιο του ΟΗΕ.

Οι απολογητές γι αυτή τη φαινομενική απόρριψη μιας προσέγγισης προσανατολισμένης στον νόμο, όταν επρόκειτο για τα πιο επικίνδυνα κράτη εκείνη την εποχή, επισημαίνουν την ανάγκη να δοθούν στη Σοβιετική Ένωση διαβεβαιώσεις ότι δεν θα διαμορφωνόταν πλειοψηφία υπέρ της Δύσης, διαφορετικά δεν θα ήταν πρόθυμη να συμμετάσχει στα Ηνωμένα Έθνη, και ο Οργανισμός θα μαράζωνε όπως η Κοινωνία των Εθνών.

Αλλά εάν αυτός ήταν πραγματικά ο κυρίαρχος λόγος για το βέτο, θα μπορούσε να υπάρξει ένας λιγότερο ενοχλητικός τρόπος παροχής διαβεβαίωσης, όπως η απαίτηση για τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας στις οποίες αντιτίθεται η Σοβιετική Ένωση να υποστηρίζεται από όλα τα μη μόνιμα μέλη. Δεν θα υπήρχε ανάλογη ανάγκη να δοθεί στα άλλα τέσσερα κράτη το βέτο, εκτός και αν υπήρχε ένα πρωταρχικό κίνητρο για να εδραιωθούν στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών τα προνόμια της γεωπολιτικής μόχλευσης, όπως μετρώνται με το να είσαι στη νικήτρια πλευρά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μια τέτοια παρατήρηση μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει μία πηγή κανονιστικής αρχής σε διεθνή ζητήματα αλλά τουλάχιστον δύο.

Υπάρχει η θεμελιώδης ιδέα που προέρχεται από τις απαρχές του σύγχρονου κρατικού συστήματος που ταυτίζεται με την Ειρήνη της Βεστφαλίας το 1648, η οποία παρείχε ισότητα σε κυρίαρχα κράτη.

Και μετά, υπάρχει μια δεύτερη πηγή σε μεγάλο βαθμό άγραφης κανονιστικής εξουσίας που ρυθμίζει εκείνα τα λίγα κράτη που απελευθερώνονται από τους περιορισμούς του διεθνούς δικαίου και χαίρουν ατιμωρησίας για τις ενέργειές τους.

Αυτά είναι τα κράτη που έχουν το δικαίωμα αρνησικυρίας, και μεταξύ αυτών των κρατών είναι εκείνα που αναζητούν την πρόσθετη διακριτική ευχέρεια να μην λογοδοτούν για τις πράξεις τους.

Αυτός ο σεβασμός στην ισχύ και την εθνική υπεροχή, υπονομεύει την πίστη στο νόμο όπου είναι περισσότερο απαραίτητο, και είναι εδώ και πολύ καιρό μια θεμελιώδης έλλειψη για τη διατήρηση της ειρήνης σε έναν κόσμο με πυρηνικά όπλα.

Ωστόσο, η γεωπολιτική, όπως και το ίδιο το διεθνές δίκαιο, διαθέτει μια κανονιστική τάξη που έχει σχεδιαστεί για να επιβάλλει ορισμένα όρια σε αυτούς τους γεωπολιτικούς παράγοντες.

Το Ινστιτούτο Κουίνσι αναγνωρίζει αυτό το ζωτικό χαρακτηριστικό των διεθνών σχέσεων με την έκκλησή του για «υπεύθυνη πολιτεία», η οποία είναι περίπου ισοδύναμη με την έκκλησή μου για «γεωπολιτική σύνεση».

Μια κρίσιμη γεωπολιτική συνταγή προς αυτή την κατεύθυνση ήταν η εκτίμηση των σφαιρών επιρροής ως ορίων εξωεδαφικών ζωνών αποκλειστικής επιρροής, που μπορεί να περιλαμβάνουν «παράνομες» παρεμβάσεις και εκμεταλλεύσεις ασθενέστερων κρατών (π.χ. «δημοκρατίες της μπανάνας»).

Όσο καταχρηστική ήταν η διπλωματία των σφαιρών επιρροής για τις στοχευμένες κοινωνίες, άλλο τόσο ήταν ένας τρόπος αποθάρρυνσης ανταγωνιστικών παρεμβάσεων που διαφορετικά θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε εντατικούς πολέμους μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων και, όπως αναφέρθηκε, παίζει σημαντικό ρόλο στη μείωση της προοπτικής επικίνδυνων κλιμακώσεων την πυρηνική εποχή. Το πώς ο Blinken μπορεί να είναι τόσο μυωπικός στην αντιμετώπιση αυτού του ουσιαστικού χαρακτηριστικού της παγκόσμιας τάξης είναι εκπληκτικό, όπως και η αποτυχία των μέσων ενημέρωσης να αποκαλύψουν τέτοιες επικίνδυνες και ιδιοτελείς ανοησίες.

Είναι βέβαιο ότι το διεθνές δίκαιο επηρεάζεται το ίδιο απο την γεωπολιτική επιρροή στη διαμόρφωση των κανόνων του και στην άνιση εφαρμογή τους και απέχει πολύ από το να υπηρετεί τη δικαιοσύνη σε πολλές κρίσιμες περιστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της επικύρωσης της αποικιοκρατίας των εποίκων. [Βλ. Noura Erakat, Justice for Some: Law and the Question of Palestine (2019)]

Ωστόσο, όταν πρόκειται για την απαγόρευση της μη αμυντικής χρήσης βίας και της λογοδοσίας για εγκλήματα πολέμου, έχει προσπαθήσει να τηρήσει τους κανόνες εκτός εάν παραβιαστούν από σημαντικούς γεωπολιτικούς παράγοντες και τους ιδιαίτερους φίλους τους. Το ad hoc Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την Πρώην Γιουγκοσλαβία, που ιδρύθηκε από τον ΟΗΕ, δεν έκανε διάκριση μεταξύ νικητών και ηττημένων με τον τρόπο των Δικαστηρίων της Νυρεμβέργης και του Τόκιο ή για το ίδιο θέμα το Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο του Ιράκ (2005-06), το οποίο επέβαλε θανατική ποινή στον Σαντάμ Χουσεΐν, αγνόησε τα επιθετικά εγκλήματα ΗΠΑ/ΗΒ στον ίδιο πόλεμο το 2003.

Συμπερασματικά, είναι σημαντικό να αναγνωριστεί η αλληλεπίδραση του διεθνούς δικαίου και της γεωπολιτικής κανονιστικής τάξης. Το πρώτο βασίζεται σε νομική συμφωνία ίσων κρατών ως προς τους κανόνες και τις εθιμικές πρακτικές. Το διεθνές δίκαιο στηρίζεται επίσης όλο και περισσότερο στην εκούσια συμμόρφωση, όπως φαίνεται από το Παγκόσμιο Δικαστήριο, το οποίο περιορίζεται στον νομοθετικό του ρόλο στην έκδοση «Συμβουλευτικής Γνώμης» που επιτρέπεται να αγνοήσουν τα κράτη και οι διεθνείς οργανισμοί. Ή πιο ουσιαστικά, σε σχέση με τη συμμόρφωση με τις δεσμεύσεις για τις εκπομπές άνθρακα των μερών της Συμφωνίας του Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή του 2015.

Η γεωπολιτική κανονιστική τάξη εξαρτάται από τη σύνεση σύμφωνα με τις γραμμές της αρχής της προφύλαξης, με τους κανόνες της να αυτοερμηνεύονται, να καθοδηγούνται καλύτερα από την εμπειρία του παρελθόντος, την παράδοση, την αμοιβαιότητα και την κοινή λογική. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το γεωπολιτικό καθεστώς των Μόνιμων Μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας δεν αντανακλά τον de facto ρόλο τους στις διεθνείς σχέσεις. Επί του παρόντος, μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα και η Ρωσία απολαμβάνουν υπαρξιακό γεωπολιτικό καθεστώς. Η Γαλλία και το ΗΒ δεν έχουν, και ίσως, η Ινδία, η Νιγηρία/Νότια Αφρική, η Βραζιλία έχουν κάποια de facto γεωπολιτικά χαρακτηριστικά, αλλά δεν διαθέτουν αντίστοιχη de jure αναγνώριση.

Στο πλαίσιο του Πολέμου της Ουκρανίας, η Ρωσία πρέπει να κατηγορηθεί για την κατάφωρη παραβίαση της απαγόρευσης του επιθετικού πολέμου και των εγκλημάτων πολέμου της στις ζώνες μάχης της Ουκρανίας, καθώς και για τη διατύπωση της προθυμίας της να καταφύγει στα πυρηνικά όπλα εάν απειληθούν τα ζωτικά της συμφέροντα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ευθύνονται για την ανεύθυνη πολιτική τους ή την ασύνετη γεωπολιτική τους που αντικατέστησε τον αμυντικό ρόλο υποστήριξης της ουκρανικής αντίστασης πιέζοντας για την ήττα της Ρωσίας μέσω της μαζικής αύξησης της βοήθειας, της ενθάρρυνσης διεύρυνσης των ουκρανικών στόχων, της παροχής επιθετικών όπλων, της συνέχισης της δαιμονοποίησης του Πούτιν, την μη υπεράσπιση της κατάπαυσης του πυρός και της ειρηνευτικής διπλωματίας, της απροσεξίας στους κινδύνους κλιμάκωσης ειδικά σε σχέση με τους πυρηνικούς κινδύνους και της συνολικής χειραγώγησης της κρίσης στην Ουκρανία ως μέρους της στρατηγικής της μονοπολικής γεωπολιτικής που προέκυψε στον απόηχο του Ψυχρού Πολέμου, που συνεπάγεται την αποκήρυξη των κινεζικών και ρωσικών προσπαθειών να αντικαταστήσουν τη μονοπολικότητα με την πολυπολικότητα.

Αυτή η τελευταία ένταση είναι που, αν δεν αντιμετωπιστεί, θα οδηγήσει στον Β’ Ψυχρό Πόλεμο, τους πυρετώδεις αγώνες εξοπλισμών, τις περιοδικές κρίσεις και την εκτροπή πόρων και ενεργειών από επείγουσες παγκόσμιες ανάγκες όπως η κλιματική αλλαγή, η επισιτιστική ανασφάλεια και οι ανθρώπινες μεταναστεύσεις.

*Ο Richard Falk είναι ομότιμος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Albert G. Milbank στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και επισκέπτης διακεκριμένος καθηγητής σε παγκόσμιες και διεθνείς σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Μπάρμπαρα.

counterpunch.org

Άρθρο του Ε. Ζεμενίδη στην «Κ»: «Η Ελλάδα είναι παράδειγμα προς μίμηση»

0

Κατά τη διάρκεια μιας ακροαματικής διαδικασίας ενώπιον της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της αμερικανικής Γερουσίας τον περασμένο μήνα, ο υπουργός Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν μίλησε για «μια πολύ σημαντική στρατηγική συγκυρία», κατά την οποία οι ΗΠΑ θα πρέπει να ενθαρρύνουν εκείνους –όπως η Ινδία και η Τουρκία– που επανεξετάζουν τη σχέση τους με τη Ρωσία

Κατά τη διάρκεια μιας ακροαματικής διαδικασίας ενώπιον της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της αμερικανικής Γερουσίας τον περασμένο μήνα, ο υπουργός Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν μίλησε για «μια πολύ σημαντική στρατηγική συγκυρία», κατά την οποία οι ΗΠΑ θα πρέπει να ενθαρρύνουν εκείνους –όπως η Ινδία και η Τουρκία– που επανεξετάζουν τη σχέση τους με τη Ρωσία. Ο γερουσιαστής Μπομπ Μενέντεζ απάντησε με μια απλή αλλά ισχυρή επισήμανση: «Η επιλογή δεν είναι ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα [ή τη Ρωσία], η επιλογή είναι σε τι είδους κόσμο θέλουμε να ζήσουμε. Κάποιον που τελικώς διέπεται από ένα κράτος δικαίου… ή κάποιον [που είναι απολυταρχικός]. [Στο] τέλος της ημέρας, επιδιώκοντας να καταστήσουμε αυτή την επιλογή ξεκάθαρη, ελπίζω ότι θα έχουμε υψηλότερες προσδοκίες από εκείνους που περιγράφουμε ως συμμάχους…».

Σε αυτό το πλαίσιο, το ταξίδι του κ. Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον και οι δεξιοτεχνικές επιδόσεις του σε πολλαπλούς τομείς δεν θα μπορούσαν να έρθουν σε καλύτερη στιγμή. Οι Αμερικανοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και το αμερικανικό κοινό αποκτούν έντονη επίγνωση των επιπτώσεων της «επιλογής» που περιέγραψε ο γερουσιαστής Μενέντεζ. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι –όπως συμβαίνει τόσο συχνά– δεν έχουν προλάβει το κοινό αίσθημα, αλλά η αξιακή πρόταση έχει γίνει πολύ πιο σημαντικό μέρος του δημόσιου λόγου – τόσο στη Δεξιά όσο και στην Αριστερά. Η υπόθεση του πάστορα Μπράνσον κλιμακώθηκε επειδή οι Ευαγγελιστές Χριστιανοί άσκησαν μεγάλη πίεση. Το hashtag #NoJetsForTurkey και το αντίστοιχο βίντεο έγιναν viral επειδή η αριστερή σφαίρα του Twitter το υιοθέτησε. Αν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν αντιληφθεί σύντομα ότι οι αμιγώς γεωπολιτικές εκτιμήσεις δεν πρόκειται να κερδίσουν το αμερικανικό κοινό, το κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον θα παρασυρθεί τελικά από το κοινό αίσθημα.

Αρκετοί Αµερικανοί αξιωματούχοι μοιράστηκαν αποσπάσματα ελληνικής σοφίας κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του πρωθυπουργού, αλλά να ένα που φαίνεται να υιοθετεί το αμερικανικό κοινό: «Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι». Ως εκ τούτου, ο πρωθυπουργός προσέφερε τη μεγαλύτερη δυνατή υπηρεσία στην Ελλάδα και στον Ελληνισμό την περασμένη εβδομάδα: παρουσίασε την Ελλάδα ως κάτι περισσότερο από έναν «πυλώνα σταθερότητας», κάτι περισσότερο από έναν «αξιόπιστο σύμμαχο». Μετά από αυτή την εβδομάδα, η Ελλάδα είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση.

Ακόμα και για όσους σκέφτονται πρωτίστως γεωπολιτικά, η Ελλάδα ξεχωρίζει. Οσες χώρες προσπαθούν να εξισορροπήσουν τις σχέσεις τους μεταξύ Ρωσίας και Δύσης αναφέρουν τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι οικονομίες τους, οι τουριστικές τους βιομηχανίες, οι σχέσεις ασφαλείας τους, αν ακολουθήσουν σκληρή γραμμή απέναντι στη Ρωσία. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει τεράστιους κινδύνους σε όλα αυτά τα μέτωπα, αλλά εξακολουθεί να επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις, να κλείνει τον εναέριο χώρο της και να παρέχει άνευ όρων υποστήριξη στην Ουκρανία. Οπως ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης εξέθεσε με σαφήνεια ενώπιον του Κογκρέσου, η δέσμευση για το κράτος δικαίου και την εδαφική κυριαρχία δεν μπορεί να είναι ασυνεπής. Σε αυτό το μέτωπο, η Ελλάδα αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.

Οπως ο πρωθυπουργός εξέθεσε με σαφήνεια ενώπιον του Κογκρέσου, η δέσμευση για το κράτος δικαίου και την εδαφική κυριαρχία δεν μπορεί να είναι ασυνεπής.

Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός μπόρεσε να τραβήξει μια σαφή γραμμή ανάμεσα σε αυτές τις αρχές που επηρεάζουν τόσο πολύ βασικές αμερικανικές αξίες και συμφέροντα, και σε θεμελιώδη ελληνικά εθνικά θέματα όπως η Κύπρος και το Αιγαίο, κατέδειξε ένα επίπεδο πολιτικής ωριμότητας που κανείς δεν περίμενε από την Ελλάδα. Ο κ. Μητσοτάκης δεν προχώρησε σε χοντροκομμένα παζάρια. Αφουγκράστηκε σχεδόν τέλεια το κλίμα στην Αμερική, δηλώνοντας ουσιαστικά: «Η Ελλάδα έχει επιλέξει σε τι είδους κόσμο θέλει να ζήσει, και αυτός είναι ένας κόσμος που διέπεται από το κράτος δικαίου. Αλλά δεν θα έχουμε έναν τέτοιο κόσμο αν δεν εφαρμόσουμε το κράτος δικαίου στην Κύπρο και στο Αιγαίο». Για άλλη μια φορά, η Ελλάδα αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.

Η λιγότερο προβεβλημένη συνομιλία του πρωθυπουργού με τον Ντέιβιντ Ιγκνάσιους της Washington Post ήταν επίσης πολύ αποκαλυπτική. Το γεγονός ότι ο Ιγκνάσιους παρουσίασε την Ελλάδα ότι «ξανάχτισε τον κεντρώο χώρο» και ζήτησε από τον κ. Μητσοτάκη συμβουλές για την αμερικανική πολιτική, θα έπρεπε να εξυμνείται περισσότερο. Η αρχαία ελληνική δημοκρατία αποτελεί εδώ και καιρό πηγή έμπνευσης εδώ στις ΗΠΑ. Τώρα η σύγχρονη ελληνική δημοκρατία γίνεται παράδειγμα προς μίμηση.

Το γεγονός ότι το brand της Ελλάδας έλαβε μια τέτοια ώθηση την ίδια εβδομάδα που η Τουρκία άρχισε τους εκβιασμούς της προς το ΝΑΤΟ, τις συνεχείς παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν θα μπορούσε να αποτελέσει καλύτερη αντίθεση. Η ανασκόπηση των ροών στο Twitter πολλών μελών του Κογκρέσου καθιστά σαφές ότι οι ίδιοι πιστεύουν ότι το ταξίδι του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον ήταν ιστορικό. Είναι καιρός για την Αθήνα και την ελληνοαμερικανική κοινότητα να αρχίσουν να χτίζουν πάνω στα θεμέλια του «Η Ελλάδα είναι παράδειγμα προς μίμηση».

* Ο κ. Εντι Ζεμενίδης είναι εκτελεστικός διευθυντής του Συμβουλίου Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας (HALC).

“Καθημερινή”

Ο Τσαρλς Κάπτσαν στην «Κ»: Η Ουκρανία δεν μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο

1

Δεν υπάρχει πια καλό σενάριο για τη Ρωσία, όμως η Ουκρανία δεν μπορεί να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο. Συμπέρασμα; Ωρα για διαπραγμάτευση, η οποία είναι καλύτερο να έρθει γρηγορότερα παρά αργότερα. Την άποψη αυτή διατυπώνει στην «Κ» ο ανώτερος συνεργάτης στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (CFR), καθηγητής Διεθνών Υποθέσεων στο Πανεπιστήμιο Georgetown, Τσαρλς Κάπτσαν

Δεν υπάρχει πια καλό σενάριο για τη Ρωσία, όμως η Ουκρανία δεν μπορεί να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο. Συμπέρασμα; Ωρα για διαπραγμάτευση, η οποία είναι καλύτερο να έρθει γρηγορότερα παρά αργότερα. Την άποψη αυτή διατυπώνει στην «Κ» ο ανώτερος συνεργάτης στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (CFR), καθηγητής Διεθνών Υποθέσεων στο Πανεπιστήμιο Georgetown, Τσαρλς Κάπτσαν, εκφράζοντας ένα σκεπτικό το οποίο αρχίζει να κερδίζει έδαφος ανάμεσα στους ειδικούς, που θεωρούν ότι όλες οι πλευρές βγαίνουν χαμένες από μια παρατεταμένη σύγκρουση με αχρείαστο ρίσκο. Εκτιμά πως ο πόλεμος θα κρατήσει μήνες ακόμη και πως οδεύουμε προς μια «παγωμένη σύγκρουση», αν δεν μεσολαβήσει ένας συμβιβασμός αποκλιμάκωσης.

– Μπορεί η Ουκρανία να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο; Ορισμένοι θεωρούν ότι η στήριξη των ΗΠΑ και των συμμάχων της στο πεδίο της μάχης απλώς καθυστερεί τη νίκη του Πούτιν με κόστος για όλες τις πλευρές.

– Ο ουκρανικός στρατός έχει επιδείξει πολύ μεγαλύτερη ικανότητα και δύναμη από αυτήν που οποιοσδήποτε θα περίμενε, αξιοποιώντας στο μέγιστο την εκπαίδευση την οποία παρείχε το ΝΑΤΟ από το 2014, όπως και τον οπλισμό και τις πληροφορίες στις οποίες έχει πρόσβαση από την έναρξη του πολέμου. Το πιθανότερο αποτέλεσμα πλέον, αν ο πόλεμος συνεχιστεί, δεν είναι ούτε μια καθαρή νίκη της Ρωσίας ούτε μια καθαρή νίκη της Ουκρανίας. Είδαμε τους Ουκρανούς να μπλοκάρουν την αρχική προσπάθεια της Ρωσίας να ανατρέψει την κυβέρνηση και να καταπιεί την ανατολική Ουκρανία, αν όχι όλη την Ουκρανία. Τώρα όμως που οι Ρώσοι επικεντρώθηκαν στο Ντονμπάς και στη σύνδεση του Ντονμπάς με την Κριμαία, έχουν μεγαλύτερη επιτυχία και η μάχη έχει γίνει αδιέξοδη. Η Ρωσία τη μία μέρα έχει κέρδη, την επομένη αναποδιές. Δεν είναι ωστόσο προετοιμασμένη να χάσει, δηλαδή να οδηγηθεί έξω από το Ντονμπάς και την Κριμαϊκή Χερσόνησο. Επομένως, είναι μη ρεαλιστικό να στοχεύουμε σε μια πλήρη νίκη της Ουκρανίας, αν αυτό σημαίνει πλήρη αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας.

– Ποια είναι τελικά η στρατηγική της Ουάσιγκτον στηρίζοντας την Ουκρανία σε στρατιωτικούς όρους; Να εξαντλήσει τον Πούτιν; Να τον ανατρέψει ενδεχομένως από την εξουσία;

– Νομίζω ότι ο βασικός στόχος της είναι να παράσχει στην Ουκρανία τη δυνατότητα να αμύνεται για τον εαυτό της. Ο πρόεδρος Μπάιντεν και οι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ πήραν την απόφαση αρκετά πριν από τον πόλεμο να μην πάνε σε πόλεμο για την Ουκρανία. Είναι λογικό να παράσχουν στην Ουκρανία ό,τι χρειάζεται για να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Αυτός είναι ο βασικός στόχος, και σε μεγάλο βαθμό έχει επιτευχθεί. Πού πηγαίνει αυτός ο πόλεμος; Είναι ακόμη ασαφές και νομίζω ότι αρχίζουμε να βλέπουμε πια κάποιες ρωγμές ανάμεσα στους συμμάχους στο ΝΑΤΟ. Η οπτική της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου είναι ότι τους στόχους στον πόλεμο τους ορίζουν οι Ουκρανοί και το ΝΑΤΟ θα στηρίζει την Ουκρανία για όσο χρειαστεί. Αλλα μέλη του ΝΑΤΟ, ιδίως η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία, στέλνουν διαφορετικά μηνύματα, με το σκεπτικό ότι είναι ώρα για κατάπαυση πυρός με στόχο μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων. Νομίζω ότι είναι ήδη αργά, διότι η συζήτηση αυτή θα έπρεπε να έχει ήδη ξεκινήσει. Αλλά είναι η σωστή συζήτηση.

Πιθανότατα θα έχουμε ακόμη μια «παγωμένη σύγκρουση». Ουκρανοί και Ρώσοι θα συνεχίσουν να πολεμούν για μερικούς μήνες ακόμη και, τελικά, θα πάρουμε κάτι που θα μοιάζει με αυτό που είχαμε το 2014.

– Ο Ζελένσκι δείχνει πλέον διατεθειμένος να αποδεχτεί ένα καθεστώς ουδετερότητας της Ουκρανίας. Πώς αξιολογείτε τη στρατηγική του;

– Ο Ζελένσκι, όπως και οι περισσότεροι Ουκρανοί, οι περισσότεροι Ρώσοι και οι περισσότεροι αναλυτές στις χώρες του ΝΑΤΟ δεν πίστευαν ότι ο Πούτιν θα εισέβαλλε στην Ουκρανία. Σήμερα είναι σε πολύ δύσκολη θέση, διότι καταλαβαίνει ότι στο ορατό μέλλον δεν θα προχωρήσει η προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Μιλώντας εκ των υστέρων, μάλλον θα έβγαζε νόημα για την Ουκρανία να είχε επιδιώξει την ουδετερότητα αντί για την ένταξη στο ΝΑΤΟ. Ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι η προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ έπαιξε ρόλο, μαζί και με άλλες παραμέτρους, στην απόφαση του Πούτιν. Σε κάθε περίπτωση, ο Ζελένσκι καταλαβαίνει τώρα ότι αν θα υπάρξει διπλωματική διευθέτηση που θα περιλαμβάνει την ουδετερότητα της Ουκρανίας, ακόμη και αν θα υπάρχουν εγγυήσεις ασφαλείας, δεν θα είναι εύκολο για εκείνον να την «πουλήσει» στο ουκρανικό εκλογικό σώμα ύστερα από έναν τέτοιο βάρβαρο πόλεμο με τη Ρωσία. Επομένως, ο Ζελένσκι επέδειξε αξιοσημείωτες δεξιότητες ως ηγέτης σε καιρό πολέμου, έχοντας τη χώρα και το μεγαλύτερο μέρος της διεθνούς κοινότητας από πίσω του, όμως οι πολιτικές προκλήσεις είναι τεράστιες μπροστά του, στην προσπάθεια να τερματίσει έναν πόλεμο που προκάλεσε θηριώδη καταστροφή και συμφορά στον ουκρανικό λαό.

– Είναι σωστό το timing για την ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ; Σας ανησυχεί η αντίδραση της Ρωσίας;

– Νομίζω ότι το timing είναι σωστό και ότι ο Πούτιν θα λάβει αυτό που αξίζει, που είναι ένα ισχυρότερο και μεγαλύτερο ΝΑΤΟ, με καλύτερες δυνατότητες στην ανατολική πτέρυγα. Ο Πούτιν πήγε γυρεύοντας και πρέπει να καταλάβει ότι μια επιθετική, προκλητική συμπεριφορά το μόνο που καταφέρνει είναι να αποδυναμώνει περαιτέρω τη Ρωσία και να τη φέρνει αντιμέτωπη με έναν αντίπαλο συνασπισμό. Επιπλέον, η ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας δεν είναι απειλητική για τη Ρωσία, όπως ενδεχομένως θα ήταν κατά κάποιον τρόπο η ένταξη της Ουκρανίας ή της Γεωργίας.

– Πώς θα μπορούσε να τελειώσει αυτός ο πόλεμος;

– Οι συγκρούσεις συνεχίζονται όταν μία πλευρά πιστεύει ότι έχει να κερδίσει συνεχίζοντας και τερματίζονται όταν υπάρχει ένας «λογαριασμός» στο πεδίο της μάχης. Η ελπίδα μου είναι ότι πλησιάζουμε σε ένα στρατιωτικό ισοζύγιο που αποσαφηνίζει την κατάσταση στο πεδίο της μάχης και δίνει και στις δύο πλευρές το κίνητρο να κηρύξουν κατάπαυση πυρός και να βρουν ένα διπλωματικό τέλος του παιχνιδιού. Η δική μου πρόβλεψη είναι ότι πιθανότατα θα έχουμε ακόμη μια «παγωμένη σύγκρουση». Οι Ουκρανοί και οι Ρώσοι θα συνεχίσουν να πολεμούν για μερικούς μήνες ακόμη και, τελικά, θα πάρουμε κάτι που θα μοιάζει με αυτό που είχαμε το 2014. Μια γραμμή επαφής σχετικά στατική, αλλά όχι ειρηνική. Σποραδικά πυρά από ελεύθερους σκοπευτές και μονάδες του πυροβολικού, αλλά σχετικά ήσυχα. Νομίζω ότι δεν είναι πιθανό η Ουκρανία να εξωθήσει τη Ρωσία από το Ντονμπάς. Ιδανικά το ΝΑΤΟ θα έπρεπε να ξεκινήσει εσωτερικές συζητήσεις με την Ουκρανία, ώστε να εμπεδώσει ότι είναι καλύτερο να τερματιστεί η σύγκρουση γρηγορότερα παρά αργότερα. Και αυτό να γίνει μέσω της διπλωματίας, παρά μέσω μιας «παγωμένης σύγκρουσης». Γιατί μακροπρόθεσμα η Ουκρανία θα έχει να κερδίσει αν υπάρχει μια πολιτική – διπλωματική διαδικασία. Αυτό δεν σημαίνει πως θα λυθούν όλα τα εδαφικά ζητήματα. Αλλά θα έχει ενεργοποιηθεί μια προσπάθεια να λυθούν τα θέματα αυτά με το πέρασμα του χρόνου. Είναι αδύνατο αυτήν τη στιγμή να προσδιορίσει κάποιος πού μπορεί να βρίσκεται η διπλωματική συνοριακή γραμμή. Στα σύνορα της 24ης Φεβρουαρίου; Στο σενάριο ότι η Ουκρανία παίρνει πίσω το Ντονμπάς αλλά όχι την Κριμαία; Κάτι ανάμεσα σε αυτά τα δύο; Αυτή είναι η στιγμή να ξεκινήσει αυτή η συζήτηση. Τώρα πρέπει να αρχίσουμε να διερωτώμεθα πού πηγαίνουμε. Πώς θα τελειώσουμε αυτόν τον πόλεμο.

Ρωσία – Κίνα

– Ορισμένοι θεωρούν ότι η στάση των ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία, πριν και μετά την εισβολή στην Ουκρανία, ρίχνει τον Πούτιν στην αγκαλιά της Κίνας. Ποια είναι η γνώμη σας;

– Σε ένα βαθμό, είναι μια σωστή εκτίμηση. Η Ρωσία εξαρτάται όλο και περισσότερο από την Κίνα, ήδη από το 2014, μετά τις κυρώσεις για την προσάρτηση της Κριμαίας. Οι Ρώσοι έγιναν τότε πιο αυτόνομοι, επικεντρώθηκαν περισσότερο στην εγχώρια κατανάλωση και στις εσωτερικές εφοδιαστικές αλυσίδες, εμβαθύνοντας τις σχέσεις τους με την Κίνα. Το ίδιο θα συμβεί συνεπεία και αυτού του πολέμου, μετά τις κυρώσεις της Δύσης εις βάρος της Ρωσίας. Ομως, νομίζω ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η αντίδραση της Δύσης είναι η κατάλληλη και αποτελεσματική.

– Η Ρωσία από την πλευρά της μάλλον εγκλωβίστηκε, καθώς φαίνεται ότι προκάλεσε έναν πόλεμο που δεν ήθελε, σε αυτό το εύρος και τη διάρκεια. Υπάρχει πλέον καλό σενάριο για τη Ρωσία;

– Οχι, δεν υπάρχει πλέον καλό σενάριο για τη Ρωσία, η οποία αντιμετωπίζει θεμελιώδη στρατηγική οπισθοδρόμηση. Είναι το μεγαλύτερο πλήγμα που υπέφερε από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης. Είναι τεράστιο το κόστος για τη Ρωσία σε στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο και στα μάτια της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Και είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους πρέπει να κεφαλαιοποιήσουμε όσα έχει πετύχει μέχρι τώρα η Ουκρανία, αντί να συνεχίσουμε την πίεση, αναλαμβάνοντας αχρείαστο ρίσκο. Η Ρωσία έχει ήδη υποστεί μια σημαντική αποτυχία και η πλάτη του Πούτιν είναι στον τοίχο. Αυτός ο πόλεμος έκανε ήδη καθαρό στον Πούτιν και στους ανθρώπους γύρω από αυτόν ότι ο επεκτατισμός δεν αποδίδει.

Ο Τσαρλς Κάπτσαν στην «Κ»: Η Ουκρανία δεν μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο-1
Ο ανώτερος συνεργάτης στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (CFR), καθηγητής Διεθνών Υποθέσεων στο Πανεπιστήμιο Georgetown, Τσαρλς Κάπτσαν.”Καθημερινή”

These 3 High-Tech NATO Weapons Could Force Russia to Flee Ukraine

0

Kyle Mizokami – Yesterday 6:28 PM  

© Sgt. Joseph Scanlan/DVIDS

  • Ukraine has a new list of weapons it hopes to get from the United States and its NATO allies.
  • Ukraine wants long-range weapons that can target Russian forces far behind enemy lines if necessary and break the naval standoff that is isolating the country at sea.
  • The wish list is emerging just as Russian forces are gaining new ground in the eastern part of the country.

With its defenses already bolstered by shipments of weapons from NATO, Ukraine now has a new wishlist of weapons it hopes will prove decisive in the ongoing war with Russia. Kyiv has asked for long-range rocket artillery, attack drones, and anti-ship missiles to beat back the Russian invasion, and already at least one NATO ally, Denmark, has pledged to step up. The weapons are more necessary than ever as a fresh Russian offensive makes gains in the Ukrainian state of Luhansk.

Ukraine already fields all three of those weapon types, as Defense News points out, but U.S. and NATO-made versions would be both more technologically advanced and generally more capable. The weapons would serve alongside those already provided by NATO, including Javelin anti-tank missiles, NLAW anti-tank rockets, M777 howitzers, and Switchblade kamikaze drones.

M142 HIMARS Rocket Artillery System

The U.S.-made HIMARS is at the top of the list. The High Mobility Artillery Rocket System (HIMARS) is an armored five-ton truck equipped to launch 227-millimeter (8.93-inch diameter) rockets. Each HIMARS carries six GPS-enabled Guided Multiple Launch Rocket System (GMLRS) rockets. And, according to the U.S. Army, each conducts “high-volume destructive, suppressive, and counter-battery fires,” or artillery missions at ranges of up to 43 miles. HIMARS can “out-stick” most Russian artillery, firing on it from beyond the range of Russian guns and rocket launchers.

Ukraine already has a variety of rocket artillery systems, including the BM-30 Smerch 300-millimeter rocket system. Most rocket artillery systems are unguided, and rocket artillery is less accurate than tube (howitzer) artillery. Rocket artillery is therefore typically relegated to the suppression mission, with each rocket carrying smaller high-explosive or anti-tank cluster munitions. As the rocket flies over the target, the cluster munitions disperse, covering a wide area.

Here’s a video of U.S. forces using HIMARS in live-fire exercises:

HIMARS is different from other rocket systems. In recent years, outrage over the threat that unexploded submunitions pose to civilians led to a global treaty outlawing the weapons. Although the United States is not a party to the treaty, it no longer develops them and has shelved existing submunition ammo stocks. This has forced HIMARS to take a different path: instead of showering a wide area with thousands of tennis ball-sized bomblets, HIMARS makes each rocket count. Each GMLRS rocket is capable of first-round hits on a set of GPS coordinates, using a unitary, single large warhead designed to make up for the loss of hundreds of smaller submunition warheads.

It was unthinkable three months ago that Ukraine might receive HIMARS, but times are changing. So far, the Biden administration has not approved the request, but is reportedly considering it. Senate Minority Leader Mitch McConnell suggested he wouldn’t say no to a transfer, indicating there could be bipartisan support.

MQ-1 Gray Eagle Attack Drone

An MQ-1C Gray Eagle, assigned to Delta Company, 25th Aviation, takes-off from Ladd Army Airfield April 12, 2016, at Fort Wainwright, Alaska.

© U.S. Army photo by Staff Sgt. Sean BradyAn MQ-1C Gray Eagle, assigned to Delta Company, 25th Aviation, takes-off from Ladd Army Airfield April 12, 2016, at Fort Wainwright, Alaska.

Ukraine also wants reusable attack drones. It already operates a small fleet of TB-2 Bayraktar attack drones, each capable of carrying smart micro munition (MAM-L) guided bombs. Although Bayraktars have proven effective in striking Russian supply convoys and armored vehicles, particularly behind enemy lines, it’s less capable than NATO-operated drones. Ukraine is also likely running low on Bayraktars, as combat losses mount.

Although the U.S. government has provided Switchblade 300 and 600 kamikaze drones, these are one-way weapons that are not designed to fly more than one mission. An obvious solution to Ukraine’s problem is the U.S. Army’s MQ-1C Gray Eagle. Gray Eagle is larger, faster, flies higher, and carries a bigger and better weapons payload than Bayraktar. Gray Eagle has much longer legs than Bayraktar, capable of flying up to 2,500 nautical miles versus 186 miles due to the use of satellite navigation.

Here’s a video of a Gray Eagle taking off from an unspecified country “in the Middle East region.” Note the two AGM-114 Hellfire missiles:

Gray Eagle, which acts as an uncrewed scouting platform for AH-64 Apache attack helicopters, would be a considerable upgrade from Bayraktar. Gray Eagle can carry up to four Hellfire anti-tank missiles, each with a range of up to 6.8 miles. By contrast, Bayraktar must fly much closer to the target to release its MAM-L bombs. This boost in range will allow Ukrainian drone operators to conduct standoff attacks, staying out of the range of all but dedicated air systems, and in general lasting longer over the battlefield.

Ukraine first asked for Gray Eagle drones in late April, and has held discussions with its manufacturer, General Atomics. The U.S. government may be hesitant to sign off on a transfer due to Russia’s past complaints that armed drones like the Predator, Reaper, and Gray Eagle are technically equivalent to cruise missiles, and this could open up Washington to allegations that it’s providing cruise missiles to Kyiv. Armed drone transfers are also strictly regulated under the Missile Technology Control Regime, an international agreement meant to prevent the proliferation of long-range missile technology, as Politico points out. The Trump administration loosened those rules, but the Biden administration may be hesitant to follow suit.

Harpoon Anti-Ship Missile

The battleship USS New Jersey fires a Harpoon missile off the coast of Hawaii, 1983. Harpoon has gradually been upgraded to today’s Block II standard.

© HUM Images – Getty ImagesThe battleship USS New Jersey fires a Harpoon missile off the coast of Hawaii, 1983. Harpoon has gradually been upgraded to today’s Block II standard.

One of the most spectacular of Russia’s many failures in the war was the loss of the Moskva, a guided-missile cruiser and flagship of the Black Sea Fleet. Two Ukrainian-made Neptune missiles, fired from a truck based on shore, sunk the 600-foot-long warship. While that was the humiliating end of Moskva, it wasn’t the end of the Russian Navy, which continues to patrol Ukraine’s coastline and threaten amphibious landings behind the front line.

Neptune is a brand-new missile system that became operational pretty recently in late 2021. Ukraine has requested more anti-ship missiles from NATO that would allow it to take the offensive, sinking Russian warships blocking its ports—including critical grain shipments to countries worldwide—or pushing them far enough out to sea that they become irrelevant.

The most likely candidate for Ukraine is the American-made Harpoon. Harpoon, originally deployed in the 1980s, is an anti-ship cruise missile. Harpoon is launched from a ship via rocket booster, which accelerates the missile skyward until the built-in turbine engine can take over. The missile is designed to fly low over the waves at subsonic speeds to avoid radar detection, has a 500-pound warhead, and a range in excess of 67 nautical miles.

Here’s a video of the retired amphibious cargo ship USS Durham, struck by three Harpoon missiles during the 2020 Rim of the Pacific Exercise, the world’s largest international maritime warfare exercise:

Harpoon uses a radar built into its nose to find its target. An operator can program a missile to fly to a specified area and only then turn on its radar, a useful capability for flying past friendly ships and islands, and preventing the enemy from detecting the missiles’s radar emissions until the last minute. A newer version, Harpoon Block II, includes GPS guidance, resistance to enemy jamming, and a re-attack capability that allows the missile to turn around and try again if it misses an enemy ship.

Late last week, Reuters reported that the U.S. had backed the request and was trying to find NATO countries that could fill it. Ukraine has virtually no navy and its air force is fixated on the land war, so the best solution is another ground-launched missile system. The United States has anti-ship missiles in its arsenal, including the Harpoon and new Naval Strike Missile anti-ship missiles, but does not operate a truck-mounted version.

On Monday, Denmark stepped up to provide one truck-mounted Harpoon system and missile reloads. Denmark received Block II Harpoon upgrade kits in 1999, so Ukraine will almost certainly get the newer, more capable version. Denmark, a peninsular nation in the Baltic Sea, needs the weapon to defend its hundreds of miles of coastline, but with Finland and Sweden joining NATO and strengthening the organization, defense of the Baltic just got a little easier.

There is also the possibility that Ukraine could receive the Norwegian-designed Naval Strike Missile. Poland, a staunch ally of Ukraine, operates a land-based, truck-mounted version.

A destroyed Russian Army T-72B1 at Buzova village in Kyiv, Ukraine on May 20, 2022.

© Anadolu Agency – Getty ImagesA destroyed Russian Army T-72B1 at Buzova village in Kyiv, Ukraine on May 20, 2022.

Russia’s retreat from northern Ukraine has allowed it to focus on the eastern part of the country, releasing its fury on the Donbas region. The challenge to the United States and NATO is to provide new weapons, and the training to use them, in time for the Ukrainians to operate them effectively. Weapons like HIMARS, Gray Eagle, and Harpoon will give Kyiv a technological edge and hopefully convince Russia it has bitten off more than it can chew, and a full withdrawal is in Moscow’s best interests. If not, Ukraine has proven more than capable of escorting Russia to the border.

msn.com/

Δημήτρης Τσαϊλάς: Είναι οι σφαίρες επιρροής που επηρεάζουν την τουρκική συμπεριφορά

0

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Ο επεκτατισμός της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια έχει εισαγάγει μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα στην περιοχή. Μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αναιρεθεί εύκολα. Η Άγκυρα έχει αναλάβει νέες δεσμεύσεις, έχει εμπλακεί σε πλέγματα συμφερόντων και έχει κάνει επενδύσεις στις περιοχές όπου ήδη επιχειρούν τα τουρκικά στρατεύματα. Αν και πρόκειται για πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά δαπανηρές πρωτοβουλίες, μια υποχώρηση μπορεί να είναι πιο δαπανηρή όσον αφορά την περιφερειακή ισορροπία ισχύος και την εσωτερική πολιτική της. Έτσι, ακόμη κι αν μια νέα τουρκική κυβέρνηση αποφασίσει την απεμπλοκή, η απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων ή τον τερματισμό των στρατιωτικών εμπλοκών αυτό θα ήταν αρκετά περίπλοκο σενάριο.

Ποιοι παράγοντες ενίσχυσαν τη τουρκική αδιαλλαξία στο νέο Γεωπολιτικό πλαίσιο;

Σε έναν όλο και πιο πολυπολικό κόσμο, η Άγκυρα κατάφερε να βελτιώσει τις σχέσεις της με χώρες όπως η Ρωσία, το Ιράν και τη Κίνα. Ο βασικός λόγος που πρέπει να εξεταστεί είναι ο ρόλος της αλλαγής των σφαιρών επιρροής που την ενθαρρύνει να αναζητήσει εναλλακτικές λύσεις εκτός των παραδοσιακών συμμάχων της και να υιοθετήσει μια πιο ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Έτσι, όταν τα συμφέροντά της αποκλίνουν από εκείνα των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, η Τουρκία αναλαμβάνει μονομερείς διπλωματικές και στρατιωτικές πρωτοβουλίες όπως τη μη συμμετοχή στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας μετά την εισβολή της τελευταίας στην Ουκρανία ή τον εκβιασμό με βέτο στο ΝΑΤΟ για την εισδοχή της Φινλανδίας και Σουηδίας, ή την απειλή για νέα εισβολή στη Συρία.

Οι μελλοντικές τουρκικές κυβερνήσεις θα σχεδιάζουν την εθνική τους στρατηγική με τους ίδιους δομικούς παράγοντες, και μπορεί να το κάνουν πιο αποτελεσματικά από τη σημερινή κυβέρνηση. Εάν η Ουάσιγκτον συνεχίσει να στρέφει την επιρροή της στον Ειρηνικό ασκώντας μια πολιτική χωρίς πηδάλιο με σημαντική απουσία από τη Μέση Ανατολή, και εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμείνει ανίκανη να εμπλακεί αποτελεσματικά στις εξελίξεις πέρα ​​από τα σύνορά της, η τουρκική πολιτική θα ανταποκριθεί ανάλογα αναπληρώνοντας το κενό ισχύος. Αυτό δεν σημαίνει ρήξη στις σχέσεις της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σημαίνει όμως ότι η Άγκυρα θα αντιδρά εφόσον το δυτικό κοινό δεν συμμεριστεί τις ανησυχίες της για την τρομοκρατία ή τις περιφερειακές κρίσεις, ειδικά στη Συρία και το Ιράκ. Στο μεταξύ, η Άγκυρα θα πρέπει ακόμα να συνεργαστεί με τη Ρωσία για να διαχειριστεί τις προκλήσεις που θέτει η συριακή κρίση. Και, παράλληλα με την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας στην περιοχή, η Άγκυρα μπορεί να πλησιάσει ακόμη περισσότερο το Πεκίνο. Τα περιφερειακά κενά ισχύος και η αστάθεια στην περιοχή αφήνουν την Τουρκία να αναλάβει άμεση δράση. Εν ολίγοις, σε σύγκριση με την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, η Άγκυρα μπορεί να επιλέξει έναν πιο αυτόνομο τρόπο μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων αντί να επιμείνει στους δυτικούς συμμάχους της.

Υπό τον Ερντογάν, η Τουρκία έχει αγκαλιάσει όλο και πιο επιθετικές στρατιωτικές πρωτοβουλίες, συνεργάστηκε με ριζοσπαστικές ή εγκληματικές ομάδες, έκανε φιλικές προσεγγίσεις σε ρεβιζιονιστικές δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα και αποστασιοποιήθηκε από τους δυτικούς θεσμούς και αξίες. Ωστόσο, θα ήταν παραπλανητικό να αποδοθούν όλες αυτές οι αλλαγές στον Ερντογάν ή στο κόμμα του. Όπως και ότι η Τουρκία στη μετά-Ερντογάν εποχή θα παύσει να απειλεί και να εκβιάζει. Πέρα από κάθε αμφιβολία, η απουσία ενός απερίσκεπτου, φιλόδοξου και θερμοκέφαλου ηγέτη θα έχει θετικό αντίκτυπο στη λήψη αποφάσεων στην Άγκυρα. Οι θεσμοί, ιδιαίτερα στο Υπουργείο Εξωτερικών, ενδέχεται να έχουν μεγαλύτερη επιρροή, φέρνοντας μεγαλύτερη σταθερότητα και συνέπεια στις εξωτερικές σχέσεις της Άγκυρας. Οι εταίροι της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ πιθανότατα θα έβρισκαν τους διαδόχους του Ερντογάν πιο συμπαθητικούς και ευκολότερους στην επικοινωνία, όμως είναι δύσκολο να συζητήσουμε την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας χωρίς έννοιες όπως ο Νεο-Οθωμανισμός, ο Πανισλαμισμός ή ο Παντουρκισμός. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τους δομικούς παράγοντες που παίζουν στην τουρκική πολιτική. Επομένως, μόνο με μια ρεαλιστική προσέγγιση που θα λαμβάνει υπόψη τις παγκόσμιες και περιφερειακές επιρροές παράλληλα με την ιδεολογία και την κακοδιαχείριση είναι ζωτικής σημασίας.

Τι πρέπει να κάνουμε εμείς;

Γνωρίζουμε πως τα πλεονεκτήματα μιας στρατηγικής απόφασης εξαρτώνται από την εύλογη  αντιμετώπιση καταστάσεων. Για παράδειγμα, εάν ενεργήσω με τον Α τρόπο, περιμένω να συμβεί το Β λόγω του Γ. Οι αμυντικοί σχεδιαστές πρέπει να είναι σε θέση να δουν (ή να συμπεράνουν) αυτόν τον βασικό αιτιώδη λόγο και να βρουν την βέλτιστη λύση. Όταν πραγματοποιούμε επενδύσεις που αλλάζουν τη στρατηγική ισορροπία, όπως μια μεγάλη δαπάνη για σύγχρονα αεροσκάφη και πλοία υψηλής τεχνολογίας που μας εισαγάγει στο δικτυοκεντρικό πόλεμο, η λογική μας πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστική. Και θα πρέπει να προσέξουμε τη διαχείριση, ή τουλάχιστον να γνωρίζουμε, τους κινδύνους, υπολογίζοντας και τις “ομίχλες” που σχετίζονται με την απόφασή μας (διαχείριση ρίσκου).

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η αμυντική στρατηγική αναθεώρηση είναι σημαντική ενέργεια. Δεν χωράει αποτυχία και απαιτεί άμεσες τεχνολογικές προβλέψεις για «το μέλλον του πολέμου». Είναι λογικό για τον Ελληνισμό να συγκεντρώσει τους πόρους στον ζωτικό του χώρο αντί να μετατρέπει τον στρατό του ως ένα είδος διεθνούς αμυντικού οργανισμού. Είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί η εκτίμηση του περιβάλλοντος ασφάλειας στο οποίο ανταποκρινόμαστε και χαρακτηρίζεται από έναν ανυπόφορο και αναθεωρητικό τουρκικό επεκτατισμό και έναν αναξιόπιστο, στρατηγικά ασταθή σύμμαχο, των ΗΠΑ. Ο Ελληνισμός πρέπει να αντισταθμίσει την ακανόνιστη εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και την τουρκική επιθετικότητα  στο γεωστρατηγικό του χώρο σταθμίζοντας τις σφαίρες επιρροών. Όλα αυτά πρέπει να καταστούν ξεκάθαρα στην Εθνική μας Στρατηγική.

Ο νέος σκοπός της προσπάθειας εκσυγχρονισμού των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων είναι να αποτρέψουμε την Τουρκία από περιορισμένο συμβατικό πόλεμο από μόνοι μας, χωρίς βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή συμμάχους. Πρέπει να πιστεύουμε ότι οι νέες στρατιωτικές δυνατότητες μας θα είναι ικανές να αποτρέψουν την Τουρκία καλύτερα από την υπάρχουσα στρατηγική και την υπάρχουσα δομή δύναμης. Είναι αδικαιολόγητη η όποια αισιοδοξία για την έλλειψη αποφασιστικότητας των Τούρκων. Η ανισορροπία δυνάμεων ευνοεί μόνο την Άγκυρα και πρέπει να πιστέψουμε ότι ένας πόλεμος ενάντια του Ελληνισμού δεν συνεπάγεται την υποστήριξή μας από μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών ή συμμάχων. Και αν το στοίχημα του Ελληνισμού σε μια μονομερή επιλογή αποτροπής πάει άσχημα, δεν θα πληρώσει μόνο η Αθήνα το τίμημα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι γείτονες μας ευρωπαίοι θα επιβαρυνθούν επίσης.

Συμπεράσματα

Οι ενεργειακοί πόροι στην Ανατολική Μεσόγειο και η επιθετικότητα της Τουρκίας έχουν διευκολύνει τη σύναψη συμφωνίας μεταξύ της Αιγύπτου, της Κύπρου, της Ελλάδας και του Ισραήλ, καθώς και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ωστόσο, μια νέα κυβέρνηση στην Άγκυρα και οι ανανεωμένες διπλωματικές καλλιέργειες δεν σημαίνουν αυτόματα ότι αυτή η συμμαχία θα σπάσει ή ότι η Τουρκία θα εισέλθει σε αυτήν.

Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός και τα θαλάσσια σύνορα ενδέχεται να συνεχίσουν να προκαλούν εντάσεις στην περιοχή. Για να είμαστε σαφείς, οι Ηνωμένες Πολιτείες έθεσαν τον Ελληνισμό σε αυτήν τη θέση. Η ίδια η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ είναι η κύρια πηγή αβεβαιότητας στη Νοτιανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο και την Κύπρο, οπότε η αμυντική στρατηγική αναθεώρηση αποτελεί αντιστάθμιση έναντι αυτού. Όμως, η αντιστάθμιση μπορεί να λάβει πολλές μορφές, και με τον τρόπο που επιλέξουμε να το κάνουμε, μπορεί να διαβρώσουμε κατά λάθος το κεντρικό σύστημα της ασφάλειας της Ελλάδος για γενιές (αξιοπιστία απειλής συμμαχίας) χωρίς να την αντικαταστήσουμε.

Απαιτείται να επιτύχουμε έναν εξειδικευμένο καταμερισμό της συμμαχικής δουλείας που να καθιστά πιο πιθανό για τις Ηνωμένες Πολιτείες να τηρήσουν τη δέσμευσή τους.  Η Ελλάδα μπορεί ακόμη και να αντισταθμίσει με δομές αποτροπής που να ενσωματώνουν τις ένοπλες δυνάμεις σε συνεργασία με τρίτα μέρη εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως ήδη ενεργεί. Το θέμα είναι απλώς ότι ενώ η ελληνική εθνική στρατηγική πρέπει να ανταποκρίνεται σε ένα περιβάλλον ασφάλειας στο οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες έπαιξαν στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν έναν κύριο ρόλο, δεν υπάρχει τίποτα αναπόφευκτο για το πώς η Ελλάδα θα ανταποκρίνεται σε αυτό.

Τέλος, και ίσως το πιο σημαντικό, ο Ερντογάν έχει επανειλημμένα αποδείξει πώς η διεκδίκηση και ο επεκτατισμός στην εξωτερική πολιτική μπορεί να είναι χρήσιμοι στην εσωτερική πολιτική. Βοηθούν στην κινητοποίηση των εθνικιστικών συναισθημάτων μεταξύ των ψηφοφόρων και απομακρύνουν την προσοχή από τα εγχώρια προβλήματα. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια, οι Τούρκοι ψηφοφόροι απολαμβάνουν τα συναισθήματα μεγαλείου που έχουν προκαλέσει οι στρατιωτικές επιχειρήσεις και τα drones της Τουρκίας. Η λαϊκή απαίτηση για ισχύ, ή η ανάγκη για εκτροπή από εσωτερικά προβλήματα, θα μπορούσε επίσης να αποπλανήσει τους διαδόχους του Ερντογάν, οι οποίοι θα διοικήσουν μια έμπειρη στρατιωτική δύναμη. Οπότε, ακόμη και στη μετά-Ερντογάν εποχή, κανείς στην Ουάσιγκτον ή τις Βρυξέλλες πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, δεν θα πρέπει να περιμένει από την Τουρκία να μετατραπεί ξαφνικά σε έναν πειθήνιο και υπάκουο σύμμαχο. Οι δομικές αλλαγές στο διεθνές περιβάλλον, οι μετακινήσεις των σφαιρών επιρροής και τα νέα δεδομένα είναι οι παράγοντες που επηρεάζουν την τουρκική συμπεριφορά.

*Υποναύαρχος ε.α.

geopolitics.iisca.eu

 

Ο Ερντογάν βάζει «φωτιά» στην Ανατολική Μεσόγειο – Το γινάτι γέννησε νέα κρίση

1

Στον αέρα κάθε προσπάθεια για ειρηνική επίλυση των διαφορών στην Ανατολική Μεσόγειο – Γυρίζει την πλάτη στη διπλωματία η Τουρκία και επιστρέφει στο δρόμο των προκλήσεων – Μπαράζ παραβιάσεων σε ΑΟΖ και Αιγαίο – Παίζει και με τις μεταναστευτικές ροές ο Ερντογάν – Δυσοιωνες προβλέψεις για την εξέλιξη των περιφερειακών σχέσεων

Ήταν ένα κουμπί και το… πάτησε ο Ερντογάν, επαναφέροντας το σκηνικό έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Μετά από αρκετές εβδομάδες ηρεμίας, η τουρκική πλευρά επέστρεψε σ’ αυτό που ξέρει να κάνει πολύ καλά. Την πολιτική των κανονιοφόρων και τους λεονταρισμούς, μέσα από τους οποίους προσπαθεί να επιβάλει και να επιβληθεί.

Το σύνθημα έδωσε ο Τούρκος Πρόεδρος με την προσωπική επίθεση που εξαπέλυσε την περασμένη Δευτέρα στον Έλληνα Πρωθυπουργό. Xρειάστηκε σχεδόν μια εβδομάδα για να αντιδράσει επί της ουσίας για όσα είπε ο Μητσοτάκης στη συνάντηση με τον Μπάιντεν και την ιστορική ομιλία του στο Κογκρέσο. Τελικά ο Ερντογάν βρέθηκε στα δυο στενά και επέλεξε -κυρίως για εσωτερική κατανάλωση- να ανακοινώσει πως κόβει κάθε επαφή με την Αθήνα. Επέλεξε να θυσιάσει τη θετική ατζέντα, στο βωμό της ψηφοθηρίας που ήδη άρχισε ενόψει των Εθνικών Εκλογών στην Τουρκία το καλοκαίρι του 2023.

Σχεδόν ταυτόχρονα με τις δηλώσεις Ερντογάν άρχισαν να εκδηλώνονται και οι προκλήσεις επί του εδάφους. Μια συντονισμένη επιχείρηση με δράσεις σε τρία επίπεδα: Κύπρος, Αιγαίο – Αλεξανδρούπολη και μεταναστευτικό.
Σε ό,τι αφορά την Κύπρο, είδαμε να γίνονται κινήσεις (εντυπωσιασμού περισσότερο) στα Βαρώσια και ακούσαμε απειλές για «αντίποινα» σε σχέση με την έναρξη της γεώτρησης των ENI και TOTAL στο Οικόπεδο 6. Δεν προκάλεσε καμία έκπληξη η επαναφορά του χάρτη των τουρκικών διεκδικήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ (οριοθετημένη και μη) σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ της Τουρκίας.

Σαν έτοιμη από καιρό, η τουρκική αεροπορία άρχισε ξανά τις υπερπτήσεις πάνω από το Αιγαίο και την Αλεξανδρούπολη. Μετά από μια μακρά περίοδο σχετικής ηρεμίας, μέσα σε λίγες μέρες καταγράφηκαν πολλές δεκάδες παραβιάσεις από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη. Σε ορισμένες περιπτώσεις έγιναν αερομαχίες με τα ελληνικά που σηκώθηκαν για να τα αναχαιτίσουν. Κινητικότητα είχαμε όμως και στη θάλασσα, με την Άγκυρα να εκδίδει navtex και να στέλνει στο κεντρικό Αιγαίο το ερευνητικό σκάφος «Yunus S».

Το τρίτο επίπεδο είναι αυτό του μεταναστευτικού, με τον Ερντογάν να επιβεβαιώνει με το χειρότερο τρόπο πως όποτε βρεθούν τα δυο του πόδια σε ένα παπούτσι θα εκβιάζει εργαλειοποιώντας ανθρώπινες ψυχές. Ολιγον τον ενδιαφέρει, όπως απέδειξε η ιστορία του. Κάπως έτσι το Αιγαίο και ο Έβρος γέμισαν ξανά με σαπιοκάραβα και καραβάνια μεταναστών.

Η Τουρκία αυξάνει την ένταση σε όλα τα επίπεδα, απογοητεύοντας οικτρά όσους πίστεψαν πως μέσα από τη διπλωματία θα μπορούσαν να επιλυθούν προβλήματα που ταλανίζουν ολόκληρη την περιοχή εδώ και δεκαετίες. Πως μπροστά στο δικό της συμφέρον, θα έβαζε νερό στο παχύρευστο κρασί της με τις εντελώς παράλογες αξιώσεις. Η συμπεριφορά της τα τελευταία εικοσιτετράωρα, δυστυχώς δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

cyprustimes.com

ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΙ ΣΥΜΒΑΊΝΕΙ;

4
Το καθεστώς Πούτιν είναι ένα αυταρχικό, δεσποτικό καθεστώς που εξαλείφει κάθε αντιπολιτευτική προσπάθεια στην Ρωσία.
Ο πόλεμος της Ουκρανίας είναι μια καταδικαστέα ρωσική εισβολή που προκάλεσε ανθρώπινη τραγωδία, κατέστρεψε μια χώρα και έθεσε σε αβεβαιότητα την ασφάλεια της Ευρώπης και προκαλεί επαναθεώρηση της πολιτικής της.
Το ενδεχόμενο να υποστεί επίθεση οποιαδήποτε χώρα της Ανατολικής Ευρώπης ή των Βαλτικών χωρών λόγω του ρωσικού αναθεωρητισμού δεν αποκλείεται, πλέον.
Η επιθετική πολιτική της Ρωσίας πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ναι.
Αλλά στη βάση αρχών που διέπουν τον δυτικό πολιτισμό. Την ελευθερία έκφρασης, την ανεξαρτησία των Μέσων Ενημέρωσης και μια φιλειρηνική πολιτική.
Τίποτε απο αυτά δεν βλέπουμε.
Στο όνομα μιας προπαγανδιστικής λογικής που έχει να κάνει με συμφέροντα, η, καθόλου προσφιλής στον υπογραφόμενο για την πολιτική της, Γερμανία κάθισε στο σκαμνί διότι σε ουδέτερη περίοδο και ενώ το διεθνές σύστημα βρισκόταν υπο ανακατάταξη μετά την πτώση του κομμουνισμού, ανέπτυξε οικονομικές σχέσεις με την Ρωσία. Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό; Οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί ήθελαν και θέλουν μια μεγάλη χώρα, με ισχυρό πυρηνικό οπλοστάσιο παρία της διεθνούς κοινότητας; Μπορεί να συμβεί; Και γιατί να συμβεί;
Την ίδια στιγμή βρίσκεται στο απυρόβλητο η πολιτική της Τουρκίας απο την οποία διέρχονται σχεδόν όλοι οι ενεργειακοί αγωγοί και η οποία απαιτεί να έχει το μονοπώλιο σε ενδεχόμενη κατασκευή νέων.
Πράγματι ο Πούτιν φυλακίζει οποιαδήποτε αντιπολιτευτική φωνή.
Το ίδιο δεν κάνει και ο Ερντογάν; Οι φυλακές του είναι γεμάτες απο στρατιωτικούς που κατηγορήθηκαν για συμμετοχή στο πραξικόπημα, για σχέσεις με τον Γκιουλέν, ανθρώπων που υπεράσπιζαν τα ανθρώπινα δικαιώματα ή ανήκαν σε πολιτικούς χώρους τους οποίους ο τούρκος πρόεδρος θεωρεί ότι απειλούν την μονοκρατορία του.
Πολύ σωστά η δύση διαμαρτύρεται για τον Ναβάλνι. τον ρώσο αντιπολιτευόμενο ηγέτη. Ακούσατε τίποτε για τον Ντεμιρτάς, τον κούρδο ηγέτη ενός κόμματος που πήρε 11% και χάλασε τα σχέδια του Ερντογάν;
Γιατί για τον Ναβάλνι, μόνο, και όχι για τον Ντεμιρτάς; Δεν ήταν στο βουνό για να πει κανείς ότι απειλούσε την ακεραιότητα της Τουρκίας. Ήταν ηγέτης ενός κοινοβουλευτικού κόμματος.
Γιατί δεν ακούγεται τίποτε για την κατοχή, απο την Τουρκία, μέρους της Συρίας, του Ιράκ, της Λιβύης;
Γιατί δεν λέγεται τίποτε για την εκμηδένιση στην Τουρκία κάθε έννοιας ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ασχολούνται όλοι- μόνο- με τη Ρωσία; Καλά κάνουν και ασχολούνται με τη Ρωσία. Αλλά γιατί μόνο με αυτήν;
Μία πολιτική για να είναι πιστευτή πρέπει να έχει στοιχεία αντικειμενικότητας. Και η δυτική πολιτική δεν έχει.
Τον πόλεμο της Ουκρανίας, σε στρατιωτικό επίπεδο, δεν θα τον χάσει η Ρωσία. Οι δυτικοί, απλώς, πειραματίζονται με τα όπλα τους, τις αντοχές της Ρωσίας και νέες μεθόδους πολέμου.
Αυτό ήταν εξ αρχής γνωστό. Εκείνοι που θα χάσουν είναι οι Ουκρανοί. Η ζωή αυτής της γενιάς καταστράφηκε. Το ίδιο και η χώρα. Δεν τα γνώριζε αυτά η ηγεσία τους; Εκτός και αν είναι πρόθυμοι να αποδυθούν σε έναν πόλεμο τύπου Αφγανιστάν. Αλλά, εκεί, όλες οι συνθήκες ήταν διαφορετικές.
Δεν θα μπορούσε η Ουκρανία να διαχειριστεί διπλωματικά τις σχέσεις της με την Ρωσία;
Είμαι απολύτως καταδικαστικός απέναντι στην ρωσική πολιτική. Είναι και αναθεωρητική και επιθετική. Και βεβαίως απέναντι στην εισβολή. Για όποιον πιστεύει πως μπορεί να το κάνω για να εξισορροπήσω το κείμενο απαντώ: το κάνω απο θέση αρχής αλλά αν δεν το πιστεύετε το κάνω για να μπορώ να υπερασπιστώ την Κύπρο. Και την Ελλάδα αν υποστεί επίθεση.
Είχε, όμως, η ουκρανική ηγεσία στοιχεία που να διασφάλιζαν νίκη της σε περίπτωση πολεμικής αναμέτρησης; Πίστευε πως η δύση θα εμπλεκόταν η ίδια άμεσα στον πόλεμο; Και θα τον κέρδιζε; Αντιλαμβανόταν τι θα σήμαινε μια εμπλοκή του ΝΑΤΟ απέναντι στη Ρωσία; Τίποτε δεν θα έμαινε όρθιο. Όχι, μόνο, η Ουκρανία. Εκτός και αν αποθανέτω η ψυχή μου…
Αποδεκτή η επιθυμία της να αποκαστήσει τη ακεραιότητα της χώρας στα σύνορα που της αναγνωρίσθηκαν το 1991.
Διακινδυνεύεις, όμως, να χάσεις περισσότερα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κερδίσεις αυτά που είχες;
Θα μου πείτε πως ο επιτιθέμενος είναι η Ρωσία. Ναι. έτσι είναι. Η Ρωσία επιτέθηκε. Αλλά πριν την επίθεση είχε θέσει ένα πλαίσιο το οποίο φαινόταν διατεθειμένη να το διαπραγματευθεί διπλωματικά.
Ήταν λιγότερο επώδυνο το ρωσικό σχέδιο απο τις απώλειες που έχει σήμερα η Ουκρανία και θα έχει με μια ειρηνευτική συμφωνία.
Το θέμα στις σχέσεις μεταξύ των κρατών είναι αν δεν κερδίζεις αυτό που δικαιούσαι, τουλάχιστον, να μην χάνεις.
Σ αυτήν την κρίση ο ρόλος των ΜΜΕ ήταν για άλλη μια φορά αρνητικός.
Για τα ρωσικά δεν συζητάμε. Είναι ελεγχόμενα. Και αυτό προστίθεται στα αρνητικά του καθεστώτος το οποίο χαρακτηρίσαμε αυταρχικό. Θέλετε και ολοκληρωτικό; Ναι, είναι και ολοκληρωτικό.
Είμαστε ικανοποιημένοι, όμως, με τον προπαγανδιστικό τρόπο που αντιμετωπίζουν τον πόλεμο τα δυτικά ΜΜΕ;
Και πάλι, αν υπάρξει διαφορά θα την κάνουν τα αμερικανικά ΜΜΕ.
Με αφορμή, λοιπόν, την δαιμονοποίηση Ρωσίας και Κίνας οι δυτικοί προπαγανδιστικοί μηχανισμοί αναπαράγουν και βλέπουν θετικά μια κλιμάκωση της δυτικής (κυρίως αμερικανικής) αντιπαράθεσης με τις δύο αυτές μεγάλες δυνάμεις.
Γνωρίζει η κοινή γνώμη που βλέπει θετικά αυτήν την κλιμάκωση εν ονόματι… της δημοκρατίας, τις συνέπειες για την ειρήνη απο αυτήν την πολιτική;
Πέρασαν αρκετά χρόνια απο τον τελευταίο καταστροφικό πόλεμο. Μεγάλωσαν τρείς, τουλάχιστον, γενιές σε ειρηνικό περιβάλλον και δεν γνωρίζουν τι σημαίνει πολεμική καταστροφή. Και, μάλιστα, πυρηνική την οποία αντιμετωπίζουν με μια επιπολαιότητα που προκαλεί κατάπληξη.
Εν κατακλείδι, έχουμε, πράγματι, συνείδηση του τι συμβαίνει αυτήν την στιγμή και που οδηγούνται τα πράγματα;
Π.ΣΑΒ