Αρχική Blog Σελίδα 1956

Είναι απλώς ανίκανος ή έχει διπλή ατζέντα; Το Spiegel αποδομεί τη στάση του Όλαφ Σολτς στην Ουκρανία

0

Μια στρατηγική για την οποία ο Γερμανός καγκελάριος δέχεται ισχυρές επικρίσεις τόσο από τη συμπολίτευση και την αντιπολίτευση στη Γερμανία όσο και από χώρες της Δυτικής συμμαχίας. Στο άρθρο σημειώνεται η λανθασμένη όπως αποδείχθηκε εκτίμηση των Γερμανικών Μυστικών Υπηρεσιών ότι το Κίεβο «θα πέσει» σε ελάχιστες μέρες, εκτίμηση που τουλάχιστον στην αρχή του πολέμου καθόρισε την αντίδραση του Βερολίνου.

Ακολουθούν ευρύτατα αποσπάσματα του άρθρου του Σπήγκελ

Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς είναι εκνευρισμένος. Για μήνες, η αφήγηση ήταν ότι θα προτιμούσε να μην παραδώσει καθόλου όπλα στην Ουκρανία, και σίγουρα όχι βαρύ οπλισμό. Ο καγκελάριος, σύμφωνα με σπερμολογίες, εξαναγκαζόταν να προχωρήσει σε κάθε παραχώρηση και μετά καθυστερούσε τις παραδόσεις.

Την Τετάρτη, ο Σολτς  υποχρεώθηκε να ακούσει στη Bundestag, το γερμανικό κοινοβούλιο, τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Φρίντριχ Μερτς, των συντηρητικών Χριστιανοδημοκρατών (CDU) να τον κατηγορεί ως άθλιο φίλο της Ουκρανίας ενόψει της ρωσικής εισβολής. Ο Σολτς, είπε ο Μερτς, ίσως και να ακολουθεί μια «κρυφή ατζέντα».

Στη συνέχεια, ήταν η σειρά του Σολτς να μιλήσει. Κανονικά, ο κεντροαριστερός Σοσιαλδημοκράτης (SPD) διαβάζει κάποια προκατασκευασμένη δήλωση έως ότου το ακροατήριό του αποκοιμηθεί. Αυτή την εβδομάδα, όμως, ήταν δυναμικός.

«Παρέχουμε ολοκληρωμένη βοήθεια», φώναξε ο καγκελάριος, με τη φωνή του να τρέμει και ένα ατσάλινο βλέμμα στο πρόσωπό του. «Αυτό θα μπορούσε επίσης να αναγνωριστεί». Στη συνέχεια συνέχισε να απαριθμεί όλα όσα είχε ήδη παραδώσει η κυβέρνησή του – έναν σχετικά μακρύ κατάλογο, που αποτελείται κυρίως από ελαφρύ οπλισμό. Οι παραδόσεις αυτές είχαν ήδη ανακοινωθεί. Αλλά ο Σολτς υποσχέθηκε επιπλέον την παράδοση ενός σύγχρονου αντιαεροπορικού συστήματος που ονομάζεται IRIS-T SLM, που πιθανότατα θα σταλεί κάποια στιγμή αυτό το φθινόπωρο. Το Κίεβο θα λάβει επίσης τέσσερα πυραυλικά συστήματα πολλαπλής εκτόξευσης MARS II από τα αποθέματα της Bundeswehr, του γερμανικού στρατού.

«Κάνουμε ό,τι μπορούμε», είπε ο Σολτς. Και στη συνέχεια, για όλους εκείνους που μπορεί να μην έχουν πάρει το μήνυμα, πρόσθεσε: «Κάνουμε αυτό που πρέπει να γίνει, αυτός είναι ακριβώς ο δρόμος που ακολουθεί αυτή η κυβέρνηση».

Μετά την ομιλία του, ο Σολτς, φαινόταν αρκετά ευχαριστημένος με τον εαυτό του, όπως συμβαίνει συχνά. Καθισμένος στο κυβερνητικό έδρανο, απέπνεε μια αίσθηση βεβαιότητας ότι είχε καταφέρει με επιτυχία να αντικρούσει όλες τις κατηγορίες σχετικά με τις παραδόσεις όπλων που είχαν διατυπωθεί τις τελευταίες εβδομάδες. Αλλά ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η αυτοϊκανοποίηση του καγκελαρίου;

Μέχρι στιγμής, ούτε ένα βαρύ όπλο δεν έχει παραδοθεί απευθείας στην Ουκρανία από τη Γερμανία. Και ακόμη κι αν όλα τα συστήματα που έχουν υποσχεθεί τελικά φτάσουν στη χώρα, ο μεγάλος χρόνος που χρειάστηκε το Βερολίνο για να στείλει τελικά σημαντική βοήθεια δεν μπορεί να ανακτηθεί. Κάθε όπλο που θα έφτανε στην Ουκρανία νωρίτερα θα μπορούσε να έχει ανατρέψει την εξέλιξη του πολέμου υπέρ του Κιέβου.

Το παιχνίδι με το χρόνο: Ο κρίσιμος Αύγουστος 

Ο Σολτς και η κυβέρνησή του παίζουν ξεκάθαρα με το χρόνο. Αρχικά, δεν πίστευαν ότι οι Ουκρανοί θα είχαν κάποια τύχη εναντίον της Ρωσίας και έστειλαν το ελάχιστο απαραίτητο που σηματοδοτούσε ουσιαστικά την άρνηση, ξεκινώντας με 5.000 κράνη. Αργότερα, ήταν ένα μείγμα ανικανότητας και έλλειψης θέλησης μαζί με την επιθυμία να κρυφτεί πίσω από τους συμμάχους του. Για να μην αναφέρουμε την άρνηση ανάληψης διεθνούς ηγεσίας.

Φαίνεται πιθανό ότι ο Σολτς δεν θα είχε παραδώσει ποτέ κανένα όπλο χωρίς μαζική πίεση από το εξωτερικό και από το εσωτερικό του κυβερνητικού συνασπισμού του. Ο καγκελάριος έπρεπε να πιεστεί για να κάνει κάθε βήμα.

Μόλις δύο ημέρες πριν ανακοινώσει την προγραμματισμένη παράδοση των αντιαεροπορικών συστημάτων, ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας Ντμίτρο Κουλέμπα δήλωσε στην ιταλική εφημερίδα La Repubblica: «Υπάρχουν χώρες από τις οποίες περιμένουμε παραδόσεις και άλλες χώρες για τις οποίες έχουμε βαρεθεί να περιμένουμε. Η Γερμανία ανήκει στη δεύτερη ομάδα». Στα ανώτερα κλιμάκια των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) του Σολτς τέτοια σχόλια θεωρούνται το απόγειο της αναίδειας.

Ωστόσο, σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε η Civey, οι μισοί Γερμανοί δεν πιστεύουν ότι ο Scholz κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να παράσχει γρήγορα στην Ουκρανία τα όπλα που χρειάζεται.

Και αυτό παρά το γεγονός ότι το Κίεβο χρειάζεται όλη τη δυνατή βοήθεια. Η Ρωσία προχωρά στην ανατολική Ουκρανία. Στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες αρχίζουν να αναρωτιούνται πόσο καιρό ο ουκρανικός στρατός μπορεί να συνεχίσει να αντιστέκεται στην επίθεση. Η Bundesnachrichtendienst (BND), η εξωτερική υπηρεσία πληροφοριών της Γερμανίας, φοβάται ότι η ουκρανική αντίσταση θα μπορούσε ακόμη και να σπάσει τις επόμενες τέσσερις έως πέντε εβδομάδες.

Σε ορισμένες απόρρητες ενημερώσεις τις τελευταίες ημέρες, αναλυτές της BND ανέφεραν ότι ενώ οι Ρώσοι κινούνται πολύ πιο αργά από ό,τι στην αρχή του πολέμου, είναι σε θέση να κατακτούν μικρά κομμάτια εδάφους κάθε μέρα.

Το BND πιστεύει ότι είναι πιθανό τα στρατεύματα του Πούτιν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους όλο το Ντονμπάς μέχρι τον Αύγουστο. Κάτι που σημαίνει ότι έχει τεράστια διαφορά αν τα γερμανικά όπλα παραδοθούν την επόμενη εβδομάδα ή κάποια στιγμή τον Αύγουστο.

Η Ουκρανία “θα πέσει” σε λίγες μέρες: Γερμανικές μυστικές υπηρεσίες

«Ο Σολτς προσπαθεί για άλλη μια φορά να αντικαταστήσει τις πραγματικές παραδόσεις με ανακοινώσεις, λέει ο Johann Wadephul, ειδικός σε θέματα άμυνας του αντιπολιτευόμενου CDU. “Αντί να παραδώσει γρήγορα οχήματα μάχης πεζικού, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραδώσει ένα σύνθετο σύστημα κάποια στιγμή γενικά στο μέλλον. Όμως η Ουκρανία χρειάζεται πρακτική βοήθεια τώρα.”

Ο Θόρστεν Φρέι, ένας άλλος κορυφαίος συντηρητικός στο κοινοβούλιο, προσθέτει ότι η δράση είναι καθοριστική και όχι οι ανακοινώσεις. «Η γερμανική κυβέρνηση ενεργεί νωθρά σε αυτό το θέμα, χωρίς καμία ορμή και ενέργεια, είναι σε λήθαργο».

Τέτοιες κουβέντες βέβαια είναι αναμενόμενες από την αντιπολίτευση. Αλλά αν κοιτάξετε πίσω στις 100 ημέρες που έχουν περάσει από την αρχή του πολέμου, γίνεται σαφής η παθητικότητα της διοίκησης Σολτς .

Η πρώτη πράξη στο γερμανικό δράμα σχετικά με τις παραδόσεις όπλων στην Ουκρανία ανέβηκε στη σκηνή αμέσως μετά την έναρξη της εισβολής της Ρωσίας. Παρά τις προειδοποιήσεις, το Βερολίνο παρέλυσε. Χρειάστηκαν δύο μέρες πριν η κυβέρνηση αρχίσει να επανεξετάζει το μακροχρόνιο ταμπού κατά της παράδοσης όπλων σε εμπόλεμες ζώνες.

Και η απόφαση γι’ αυτό  ήρθε από το εξωτερικό, πράγμα που έχει γίνει πλέον συνήθεια. Την επομένη της έναρξης του πολέμου, μια Παρασκευή, η υπουργός Άμυνας της Ολλανδίας Karin Hildur Ollengren τηλεφώνησε στη Γερμανίδα ομόλογό της Christine Lambrecht και την ενημέρωσε ότι η Ολλανδία σκόπευε να παραδώσει 400 αντιαρματικά όπλα στην Ουκρανία. Επειδή αυτά τα όπλα είχαν παραχθεί στη Γερμανία, χρειαζόταν άδεια από το Βερολίνο για να το κάνει. Ήταν ένα κάλεσμα που αύξησε αμέσως την πίεση και στο Βερολίνο να αναλάβει δράση.

Οι επικεφαλής των υπουργείων Άμυνας και Εξωτερικών κατέληξαν γρήγορα στο συμπέρασμα ότι η χορήγηση άδειας στην Ολλανδία ήταν αναπόφευκτη. Αλλά σήμαινε επίσης ότι η Γερμανία έπρεπε να κάνει κάτι. Ο Σολτς πέρασε εκείνο το Σάββατο συναντώντας τους στενούς του συμβούλους, μια μέρα κατά την οποία διαμορφώθηκε η ιδέα για μια ένεση μετρητών 100 δισεκατομμυρίων ευρώ για τον γερμανικό στρατό.

Αλλά ο Σολτς αποφάσισε επίσης να ανατρέψει τη θέση του για τις εξαγωγές όπλων. Το Υπουργείο Άμυνας έλαβε εντολή να προετοιμάσει κατάλληλα όπλα για μεταφορά και οι στρατιωτικοί αξιωματούχοι κανόνισαν να μεταφερθούν αρκετές εκατοντάδες αντιαρματικοί εκτοξευτές πυραύλων και πύραυλοι εδάφους-αέρος Stinger πέρα ​​από τα σύνορα στην Πολωνία.

Αλλά αυτές οι ταραχώδεις ημέρες αμέσως μετά τη ρωσική εισβολή θα καθόριζαν επίσης την πορεία που έχει ερμηνευτεί από τον υπόλοιπο κόσμο ως δειλία. Αντί να προετοιμάσει πιθανές μελλοντικές παραδόσεις όπλων, η κυβέρνηση προφανώς βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε μια ανάλυση που έκανε η BND, η οποία υποστήριξε ότι η Ουκρανία θα έπεφτε στη Ρωσία εντός ημερών. Με βάση αυτή την ανάλυση, η Καγκελαρία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι περαιτέρω παραδόσεις όπλων δεν είχαν νόημα.

Ωστόσο, ακόμη και όταν η κυβέρνηση έβγαζε αυτό το συμπέρασμα, το Βερολίνο πλημμύριζε από κάθε είδους προσφορές από τη βιομηχανία όπλων. Τη Δευτέρα μετά την ομιλία του Σολτς, το Υπουργείο Άμυνας συγκέντρωσε μια ομάδα στελεχών από τους σημαντικότερους κατασκευαστές όπλων της Γερμανίας. Η αποστολή που τους ανατέθηκε από τον αντιναύαρχο Carsten Stawitzki, επικεφαλής προμηθειών όπλων για τον γερμανικό στρατό, ήταν σαφής: Η βιομηχανία έπρεπε να αναφέρει αμέσως ποια όπλα μπορούσαν να παραδώσουν ή ποια αποθέματα του Γερμανικού στρατού  θα μπορούσαν να παραδοθούν γρήγορα.

Οι προσφορές ήρθαν γρήγορα και σε σημαντικό αριθμό. «Υπήρχε ξεκάθαρη γραμμή ότι θα παραδίδαμε μόνο ελαφρά όπλα και όχι τεθωρακισμένα οχήματα», λέει ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος για αυτήν την περίοδο. «Γι’ αυτό δεν επεξεργαστήκαμε αμέσως τις προσφορές».

Το αποτέλεσμα ήταν η σπατάλη πολύτιμου χρόνου. «Το μόνο που θα χρειαζόμασταν για να ξεκινήσουμε τις  επισκευές ήταν ένα διακριτό μήνυμα», λέει ένα στέλεχος της αμυντικής βιομηχανίας. Αντίθετα, λέει, αξιωματούχοι στα περισσότερα από τα εμπλεκόμενα υπουργεία ήταν μόνο λόγια.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ακόμα και σήμερα, υπάρχουν μόνο γύρω στις 20 εγγραφές σε μια ταξινομημένη λίστα κρυμμένη σε έναν κόκκινο φάκελο που είναι διαθέσιμος για εξέταση από τους νομοθέτες σε μια ειδική αίθουσα στο Ράιχσταγκ, το κτίριο του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου της Γερμανίας. Ο κατάλογος περιλαμβάνει 500 αντιαεροπορικούς πυραύλους Stinger, 900 εκτοξευτές αντιαρματικών ρουκετών και 3.000 αντιαρματικές ρουκέτες, η παράδοση των οποίων συμφωνήθηκε τις αμέσως επόμενες ημέρες της εισβολής.

Ο κατάλογος περιλαμβάνει επίσης 2.000 αντιαεροπορικούς πυραύλους Strela από παλιά αποθέματα της Ανατολικής Γερμανίας, 100 πολυβόλα MG3, 16 εκατομμύρια βλήματα πυρομαχικών, 2.600 κατευθυντικές αντιαρματικές νάρκες, 3.00 αντιαρματικές νάρκες, εκρηκτικά και 100.000 χειροβομβίδες.

Η κυβέρνηση εξακολουθεί να κρατά μυστική αυτή τη λιτή λίστα από αμηχανία, μπαίνει κανείς στον πειρασμό να πει. Οι νομοθέτες από τα τρία κόμματα που αποτελούν τον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας – τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) του Σολτς, τους Πράσινους και τους φιλικούς προς τις επιχειρήσεις Ελεύθερους Δημοκράτες (FDP) – δεν είναι επίσης σαφείς αφού δεν γνωρίζουν τις λεπτομέρειες.

Ανύπαρκτη στρατηγική ή απλώς ισορροπίες;

Στα τέλη Απριλίου, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν έστειλε στους Ευρωπαίους ομολόγους του μια “αυτοσχέδια” πρόσκληση για συνάντηση στην αεροπορική βάση Ράμστάιν στη Γερμανία, ελπίζοντας να επιταχύνει την παράδοση όπλων.

Τα γεγονότα στο Βερολίνο μία ημέρα πριν από αυτή τη συνάντηση δείχνουν τέλεια την παντελή έλλειψη στρατηγικής της κυβέρνησης όσον αφορά αυτόν τον πόλεμο. Το πρωί, φαινόταν να υπάρχει διαύγεια. Σε μια κεκλεισμένων των θυρών συνάντηση εμπειρογνωμόνων σε θέματα ασφάλειας από τα κόμματα του συνασπισμού, η υπουργός Άμυνας Κριστίνε Λάμπρεχτ επέμεινε ότι η Γερμανία θα παραμείνει στη θέση της ότι η παράδοση βαρέων όπλων θα αυξήσει τον κίνδυνο κλιμάκωσης με τη Ρωσία. Ως εκ τούτου, είπε, η κυβέρνηση ήταν ενωμένη στην άρνησή της να στείλει τεθωρακισμένα οχήματα και τανκς στην Ουκρανία.

Αλλά μόλις λίγες ώρες αργότερα, η Λάμπρεχτ έλαβε νέες εντολές πορείας από την Καγκελαρία. Τώρα, ο Σολτς υποστήριξε ξαφνικά την αποστολή οχημάτων αεράμυνας Gepard. Αλλά την ίδια μέρα, οι στρατιωτικοί επικεφαλής  προειδοποίησαν ότι είχαν στην κατοχή τους πολύ λίγα κομμάτια και ότι θα έπαιρνε αρκετό χρόνο μέχρι να παραδοθούν .

Μια ακόμη απόφαση για τις παραδόσεις όπλων ήταν εξίσου χαοτική. Τον Απρίλιο, η Ολλανδία επικοινώνησε ξανά με το Βερολίνο για να ρωτήσει εάν θα μπορούσαν να στείλουν στην Ουκρανία μερικά από τα γερμανικής κατασκευής Panzerhaubitze του 2000. Η συζήτηση προχώρησε όπως είχε γίνει τον Φεβρουάριο, όταν στο επίκεντρο ήταν οι 400 αντιαρματικές ρουκέτες. Επειδή το Βερολίνο πάλι δεν ήθελε να φανεί ότι υστερεί σε σχέση με την  Ολλανδία, πάρθηκε η απόφαση να σταλούν επίσης τουλάχιστον επτά γερμανικά οβιδοβόλα.

Ο Όλαφ Σολτς δεν εξήγησε ποτέ ικανοποιητικά την άρνησή του για την αποστολή τεθωρακισμένων οχημάτων στην Ουκρανία. Στα μέσα Μαΐου, τουλάχιστον υπαινίχθηκε το σκεπτικό του σε συνάντηση με την Επιτροπή Άμυνας στη Βουλή. Η Γερμανία, είπε κατά τη διάρκεια της συνάντησης περίπου μιας ώρας, θα συνεχίσει τις παραδόσεις όπλων της «για όσο διάστημα είναι απαραίτητο να υποστηρίξει την Ουκρανία στην αμυντική της μάχη».

Όταν πρόκειται για παραδόσεις όπλων, είπε, δεν υπάρχουν «αιώνιες αρχές». Η Γερμανία συνεχίζει να συντονίζεται στενά με τους εταίρους της, είπε, και να υπολογίζει «τους κινδύνους και τη στρατιωτική αποτελεσματικότητα» των παραδόσεων – προσθέτοντας ότι τα άρματα μάχης παραμένουν απαγορευμένα. Ωστόσο, είπε, δεν υπήρχαν «απόλυτες αρχές», γι’ αυτό προτίμησε να παραμείνει ασαφής στα δημόσια σχόλιά του.

Το εμπάργκο των τανκς δεν έχει τεθεί ποτέ σε επίπεδο ΝΑΤΟ, πολύ περισσότερο δεν έχει αποφασιστεί, λένε άνθρωποι κοντά στη γερμανική κυβέρνηση, αλλά ανεπίσημα, υπάρχει πλήρης συμφωνία για το θέμα μεταξύ Ουάσιγκτον, Λονδίνου και Παρισιού. Επιπλέον, λένε πηγές, η Γερμανία δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι η πρώτη χώρα που θα παραδώσει τανκς για ιστορικούς λόγους.

Οι γερμανικές επιφυλάξεις έναντι του Ζελένσκι

Την ίδια στιγμή, πηγές κοντά στην κυβέρνηση αναφέρουν ότι υπάρχει ανησυχία ότι η Ουκρανία θα μπορούσε να αποκτήσει υπερβολική αυτοπεποίθηση εάν πετύχει μια σειρά από νίκες στο πεδίο της μάχης και θα μπορούσε να  γλιστρήσει προς το ρωσικό έδαφος – κάτι που θα σήμαινε ότι τα γερμανικά τανκς θα βρεθούν ξανά στη Ρωσία. Είναι μια ανησυχία που υπογραμμίζει μια κάποια δυσπιστία στο Βερολίνο προς τον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι  Και αυτός, επίσης, είναι ένας λόγος για τον οποίο η αμυντική βιομηχανία στη Γερμανία δεν έχει εξουσιοδοτηθεί να παραδίδει άρματα μάχης.

Η κοινή γραμμή που έχει δημιουργηθεί με τους εταίρους της συμμαχίας, στο Βερολίνο έχει ερμηνευτεί ότι δεν υπάρχει ακόμη ανάγκη προετοιμασίας τεθωρακισμένων οχημάτων για παράδοση. Κάτι που σημαίνει ότι εάν η Ουάσιγκτον αποφασίσει τελικά να στείλει τεθωρακισμένα οχήματα μια μέρα, θα χρειαστούν ακόμη αρκετοί επιπλέον μήνες για να μπορέσουν να επισκευαστούν τα γερμανικά Marders. Και η ευθύνη για την πραγματοποίηση τέτοιων προετοιμασιών, πιστεύει το Βερολίνο, ανήκει στις αμυντικές εταιρείες και όχι στην κυβέρνηση.

Η γερμανική κυβέρνηση, ωστόσο, συμμετέχει σε συμφωνίες ανταλλαγής, σύμφωνα με τις οποίες η Γερμανία θα συμπλήρωνε οπλισμό που αποστέλλεται από συμμαχικά κράτη στην Ουκρανία. Η πρώτη τέτοια συμφωνία αφορούσε παλιό ανατολικογερμανικό στρατιωτικό εξοπλισμό που κατείχε η Εσθονία – «σκουριασμένα οβιδοβόλα της ΛΔΓ», όπως απαξιωτικά τα  ανέφερε η Καγκελαρία. Αργότερα, άλλες χώρες της ΕΕ ακολούθησαν το παράδειγμά τους, όπως η απόφαση της Τσεχικής Δημοκρατίας να στείλει παλιό σοβιετικό υλικό στην Ουκρανία.

Σε αντάλλαγμα, το Βερολίνο προσπαθεί να γεμίσει τα οπλοστάσια των εταίρων του με σύγχρονα όπλα. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η παράδοση από τη Σλοβακία στην Ουκρανία πριν από αρκετές εβδομάδες ρωσικής κατασκευής αντιαεροπορικών συστημάτων S-300. Στη συνέχεια, η Γερμανία και άλλα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ ανέπτυξαν συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας Patriot στη Σλοβακία.

Το σύστημα, ωστόσο, δεν λειτουργεί πάντα ομαλά. Η Πολωνία, για παράδειγμα, έδωσε στην Ουκρανία τα περισσότερα από τα παλιά ρωσικά τανκς της, με τη Βαρσοβία να βασίζεται στη δέσμευση της Γερμανίας να επανεφοδιάσει τον στόλο των αρμάτων μάχης της Πολωνίας. Αλλά οι Πολωνοί ήλπιζαν ότι θα λάμβαναν τα νεότερα μοντέλα του τανκς Leopard – μια επιθυμία που δεν εκπληρώθηκε. Ακόμη και ο γερμανικός στρατός έχει μόνο μερικές δεκάδες από αυτά.

Περιμένοντας τις παραδόσεις όπλων που ποτέ δε φτάνουν

Στις αρχές αυτής της εβδομάδας, η συζήτηση στο εσωτερικό της γερμανικής κυβέρνησης κέρδισε ξανά δυναμική. Και για άλλη μια φορά, η ώθηση δεν ήρθε από την Καγκελαρία. Στη μυστική τηλεδιάσκεψη των υποστηρικτών της Ουκρανίας που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν είχε ανακοινώσει ότι η Ουάσιγκτον θα παραδώσει σύντομα πυραυλικά συστήματα μεσαίου βεληνεκούς στην Ουκρανία, λέγοντας ότι διαφορετικά η χώρα θα έχανε την ικανότητά της να αντισταθεί στους προελαύνοντες Ρώσους.

Ο Όστιν ενθάρρυνε και άλλους να συμμετάσχουν στην προσπάθεια. Στη συνέχεια, το περασμένο Σαββατοκύριακο, η Ουάσιγκτον και η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου επικοινώνησαν με το Βερολίνο για να ρωτήσουν πού είχε καταλήξει η Γερμανία.

Για άλλη μια φορά, ο καγκελάριος αναγκάστηκε να πάρει θέση και ξανά, υπήρξε ένας έντονος γύρος συναντήσεων στο Βερολίνο. Τελικά, η διοίκηση Σολτς αποφάσισε να προσθέσει στη δέσμευση των ΗΠΑ τέσσερα συστήματα πολλαπλών εκτοξευτήρων πυραύλων MARS II από την Bundeswehr. Και ξαφνικά, η μυστικότητα δεν ήταν πλέον τόσο σημαντική όσο πριν. Την Τετάρτη διέρρευσαν στον Τύπο τα νέα για τις παραδόσεις MARS II.

Ταυτόχρονα, το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο Ασφαλείας της Γερμανίας ενέκρινε την παράδοση υπερσύγχρονων αντιαεροπορικών συστημάτων IRIS-T SLM που κατασκευάστηκαν από την Diehl Defence. Δεν είναι σαφές, ωστόσο, αν θα παίξουν κάποιο ρόλο. Ακόμη και οι αισιόδοξοι στη διοίκηση του Σολτς παραδέχονται ότι πιθανότατα δε θα είναι έτοιμα για παράδοση πριν από το φθινόπωρο. Ή και αργότερα.

Ακόμα κι αν οι νέες ανακοινώσεις από το Βερολίνο κατάφεραν τελικά να δημιουργήσουν ένα θετικό κλίμα στον Τύπο, υπάρχουν και πάλι πολλές ενδείξεις ότι οι Γερμανοί και πάλι καθυστέρησαν αρκετά. Ο Ουκρανός πρέσβης στη Γερμανία  Άντριι Μέλνικ λέει ότι οι Ουκρανοί βρίσκονται σε συνομιλίες με την Καγκελαρία για την απευθείας παράδοση του IRIS-T εδώ και τρεις μήνες. Ο Μέλνικ λέει ότι ο Γερμανός υπουργός Οικονομίας Ρόμπερτ Χάμπεκ ήταν ιδιαίτερα ενεργητικός στην πίεση για μια συμφωνία μεταξύ της γερμανικής κατασκευαστικής εταιρείας όπλων και της Ουκρανίας. Άλλα υπουργεία, ωστόσο, είπε ο πρέσβης, ήταν πιο επιφυλακτικά.

Μόλις την περασμένη Δευτέρα, τρεις ημέρες πριν από την ομιλία του Σολτς επιτεύχθηκε συμφωνία και ο Μέλνικ ενημερώθηκε διακριτικά ότι η παράδοση IRIS-T θα έπαιρνε το πράσινο φως. Πληροφορίες αναφέρουν ότι η αίτηση εξαγωγής από την Diehl Defence είχε σταλεί στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο Ασφαλείας στις αρχές Μαΐου. Την ίδια περίπου ώρα, ο Ουκρανός υπουργός Άμυνας  Αλεξέι Ρέζνικοφ έστειλε επιστολή στη Γερμανίδα ομόλογό του Κριστίνε Λάμπρεχτ ζητώντας την ταχεία παράδοση του συστήματος.

Η επιστολή, με ημερομηνία 1 Μαΐου, περιλάμβανε επίσης μια σειρά από άλλες προσδοκίες. Ο Ρέζνικοφ ζήτησε επειγόντως την «ταχεία παράδοση όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού». Στη λίστα του ήταν άρματα μάχης Leopard 1A5 και Leopard 2A7 μαζί με πυρομαχικά 105 mm και 120 mm. «Τα θωρακισμένα οχήματα μάχης», έγραψε, «είναι ζωτικής σημασίας προς το παρόν για την ενίσχυση των ικανοτήτων του ουκρανικού στρατού». Ωστόσο, η παράδοση δεν φαίνεται πουθενά.

Καχυποψία και από τους κυβερνητικούς εταίρους για τη στάση Σολτς

Το γιατί ο καγκελάριος ενεργεί πάντα καθυστερημένα και πάντα υπό τεράστια πίεση –αν ενεργεί καθόλου– είναι ένας γρίφος για πολλούς. Ακόμη και μεταξύ των εταίρων του στο συνασπισμό, η πορεία του παρακολουθείται με ένα μείγμα σκεπτικισμού και ανησυχίας. Η Marie-Agnes Strack-Zimmerman, η υπεύθυνη για την αμυντική πολιτική στο FDP, εδώ και καιρό ασκεί κριτική,  υποστηρίζοντας ότι η Γερμανία δεν κάνει αρκετά.

Στο Υπουργείο Οικονομικών του Ρόμπερτ Χάμπεκ, είναι απογοητευμένοι εδώ και καιρό με το πόσο λίγες εξαγωγές όπλων έχουν εγκριθεί. Ο Χάμπεκ και η ομάδα του είναι έτοιμοι να παραδώσουν άρματα μάχης από τα αποθέματα του Γερμανικού στρατού, κερδίζοντας έτσι χρόνο. Τόσο οι Πράσινοι όσο και το FDP είναι έτοιμοι να δεχτούν την προσωρινή αποδυνάμωση του γερμανικού στρατού που θα προέκυπτε από μια τέτοια κίνηση. «Τα γεωπολιτικά μας συμφέροντα παίζονται αυτήν τη στιγμή στην Ουκρανία», λέει υψηλόβαθμος αξιωματούχος του υπουργείου του Χάμπεκ.

Ερωτήματα σχετικά με την ηγετική ικανότητα του Σολτς

Υπό μια έννοια, η συμφωνία των Πρασίνων με τον καγκελάριο θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο  ο καγκελάριος αντιμετωπίζει τον Βλαντιμίρ Πούτιν, δηλαδή να αποφεύγεται η ευθεία κριτική  με την ελπίδα ότι δεν θα αποκλειστεί παντελώς η επικοινωνία..

Ο πρώην υπουργός Επικρατείας του Ηνωμένου Βασιλείου για την Ευρώπη Ντέιβιντ Λίντινγκτον λέει ότι στο Λονδίνο, υπάρχουν αυξανόμενες αμφιβολίες για την αξιοπιστία της Γερμανίας ως εταίρου στον τομέα της ασφάλειας. Και σε ένα άρθρο των New York Times για τον Σολτς η αμερικανική εφημερίδα έγραψε ότι υπάρχουν «ερωτήματα σχετικά με την ηγεσία και την… ικανότητά του να βοηθήσει να οδηγηθεί η Ευρώπη μέσα από τη δραματικότερη κρίση ασφάλειας στην ήπειρο από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο».

Η κυβέρνηση του Βερολίνου πιστεύει ότι η κριτική είναι εντελώς υπερβολική. Γιατί δεν έχει αναγνωριστεί περισσότερο η οικονομική συνεισφορά πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ της Γερμανίας; Η Γαλλία, λένε ορισμένοι στην κυβέρνηση, κάνει λιγότερα για την Ουκρανία, αλλά δεν δέχεται καμία απολύτως κριτική, ούτε η χώρα καταναλώνεται σε μια εσωτερική διαμάχη για το θέμα. Ο Ουκρανός πρεσβευτής στο Παρίσι, λένε άλλοι, είναι πολύ πιο συγκρατημένος από τον ομόλογό του στο Βερολίνο, ο οποίος διαρκώς διατυπώνει νέα αιτήματα -και φρέσκες προσβολές- προς τη γερμανική κυβέρνηση.

Αλλά ακριβώς ο Μέλνικ από όλους τους ανθρώπους, είναι αυτός που παραδόξως έδωσε την υποστήριξή του στον Σολτς τις τελευταίες ημέρες. «Αυτή είναι μια καλή απόφαση, μια καλή αρχή», είπε αυτή την εβδομάδα σχετικά με τις προγραμματισμένες παραδόσεις των συστημάτων αεράμυνας. «Αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι και ακολουθήσουν κι άλλα βαριά όπλα, τότε κάποια στιγμή, μπορούμε πραγματικά να πούμε: Μπράβο, Γερμανία!».

Θα φτάσει πραγματικά ο Μέλνικ να πει κάτι τέτοιο; Η μέχρι τώρα εμπειρία με το Γερμανό  καγκελάριο δείχνει όχι

Με πληροφορίες από spiegel.de 
Ελλάδα Αθήνα

https://hellasjournal.com/2022/06/ine-aplos-anikanos-i-echi-dipli-atzenta-to-spiegel-apodomi-ti-stasi-tou-olaf-solts-stin-oukrania/

Putin thinks West will blink first in war of attrition, Russian elites say

0

The Kremlin is seeking to ramp up economic pressure to erode foreign support for Ukraine

Russian President Vladimir Putin attends a wreath-laying ceremony after the military parade marking the anniversary of the end of World War II in Moscow on May 9. (Anton Novoderezhkin/Sputnik/Pool/AP) 

Russian President Vladimir Putin is digging in for a long war of attrition over Ukraine and will be relentless in trying to use economic weapons, such as a blockade of Ukrainian grain exports, to whittle away Western support for Kyiv, according to members of Russia’s economic elite.

The Kremlin has seized on recent signs of hesitancy by some European governments as an indication the West could lose focus in seeking to counter Russia’s invasion of Ukraine, especially as global energy costs surge following the imposition of sanctions on Moscow.

Putin “believes the West will become exhausted,” said one well-connected Russian billionaire, speaking on the condition of anonymity for fear of retribution. Putin had not expected the West’s initially strong and united response, “but now he is trying to reshape the situation, and he believes that in the longer term, he will win,” the billionaire said. Western leaders are vulnerable to election cycles, and “he believes public opinion can flip in one day.”

The embargo on Russia’s seaborne oil exports announced by the European Union this week — hailed by Charles Michel, president of the European Council, as putting maximum “pressure on Russia to end the war” — would “have little influence over the short term,” said one Russian official close to Moscow diplomatic circles, also speaking on the condition of anonymity for fear of retribution. “The Kremlin mood is that we can’t lose — no matter what the price.”

The Kremlin has pointed out that the E.U.’s move has only provoked a further surge in global energy prices and says it will seek to divert supplies to markets in Asia, despite a ban on insuring Russian shipments that was also imposed by the E.U. and Britain.

The populations of E.U. countries “are feeling the impact of these sanctions more than we are,” Kremlin spokesman Dmitry Peskov said in an interview with The Washington Post. “The West has made mistake after mistake, which has led to growing crises, and to say that this is all because of what is going on in Ukraine and what Putin is doing is incorrect.”

This posture suggests that the Kremlin believes it can outlast the West in weathering the impact of economic sanctions. Putin has little choice but to continue the war in hopes the Ukraine grain blockade will “lead to instability in the Middle East and provoke a new flood of refugees,” said Sergei Guriev, former chief economist at the European Bank for Reconstruction and Development.

The Kremlin’s aggressive stance seems to reflect the thinking of Nikolai Patrushev, the hawkish head of Russia’s Security Council, who served with Putin in the Leningrad (St. Petersburg) KGB and is increasingly seen as a hard-line ideologue driving Russia’s war in Ukraine. He is one of a handful of close security advisers believed by Moscow insiders to have access to Putin. In three vehemently anti-Western interviews given to Russian newspapers since the invasion, the previously publicity-shy Patrushev has declared that Europe is on the brink of “a deep economic and political crisis” with rising inflation and falling living standards already impacting the mood of Europeans, and that a fresh migrant crisis would create new security threats.

“The world is gradually falling into an unprecedented food crisis. Tens of millions of people in Africa or in the Middle East will turn out to be on the brink of starvation — because of the West. In order to survive, they will flee to Europe. I’m not sure Europe will survive the crisis,” Patrushev told Russian state newspaper Rossiyskaya Gazeta in one of the interviews.

In an interview last week with the popular Argumenty i Fakty tabloid, Patrushev said Russia is “not rushing to meet deadlines” in its military campaign in Ukraine.

The Russian military has been gradually making gains in Ukraine’s eastern Donbas region, and rather than seeking an immediate and decisive battle, Putin believes time is on his side, the Russian billionaire said. Putin “is a very patient guy. He can afford to wait six to nine months,” the billionaire said. “He can control Russian society much more tightly than the West can control its society.”

Josep Borrell, high representative for foreign affairs and security policy in the European Union, arrives for the second day of an E.U. summit in Brussels on May 31. (Johanna Geron/Reuters)

The weeks-long diplomatic haggling over the terms of the E.U. oil embargo was seen by the Kremlin as a sign of faltering western resolve, economists and the Russian official said. Phone calls to Putin over the weekend by French President Emmanuel Macron and German Chancellor Olaf Scholz about ways to lift the blockade on Ukraine’s ports will have further bolstered that view. When Western leaders call Putin and seek to do a deal, “it means he thinks he has leverage,” a former U.S. government official said.

The Kremlin has insisted that the blockade on Ukrainian grain exports is due to Ukrainian mining of the Black Sea — a claim denied by Kyiv — while Peskov said Western sanctions were also preventing grain shipments from being dispatched.

Russia’s potential losses due to the E.U. ban on its seaborne oil exports could be minimal, said Sergei Aleksashenko, a former deputy chairman of Russia’s Central Bank who now lives in exile in the United States. If Russia is able to divert the entire seaborne volume to India and China, Russian losses as a result of the ban could total only $10 billion, he said.

Putin’s economic advisers will “tell him what the estimated loss is from the embargo, and he will laugh quietly,” Aleksashenko said. “He is not changing his course.”

The E.U. embargo should be seen as “only a first step” in efforts to cut off the Kremlin’s hard currency earnings, said Edward Fishman, adjunct professor of international and public affairs at Columbia University and a former official with the State Department.

Several current and former senior Western officials have been discussing proposals for the United States and E.U. to form a cartel and impose a price cap on Russian oil, possibly at $30 or $40 per barrel. This step could be more effective than the E.U. ban and help drive down global prices, Guriev and Fishman said. Under the proposal, the United States could impose secondary sanctions on anyone buying Russian oil at a price over the cap, they said.

Italian Prime Minister Mario Draghi first floated the idea of creating a cartel of oil consumers at a meeting with President Biden, while the European Commission is now examining Draghi’s proposal for a potential gas price cap.

Putin has declared that “the economic blitzkrieg” against Russia has failed, and on the surface, the economy has been cushioned against the initial shock of Western sanctions by the inflow of nearly $1 billion in revenue per day from oil and gas exports to Europe before the E.U. embargo on seaborne oil. Thanks to capital controls and orders that Russian exporters sell half their hard currency earnings to the state, the ruble has strengthened to prewar highs.

But Russia’s Central Bank chief, Elvira Nabiullina, has warned that the full impact of Western sanctions is yet to be felt. A ban on high-tech imports is just beginning to bite, while shortages of some goods are only now starting to be seen. Inflation is set to exceed 20 percent, and Russia is facing its deepest recession in 30 years. Putin’s attempt to protect the population against inflation, estimated at 18 percent, by ordering a 10 percent increase in pensions and the minimum wage falls far short.

With risks growing for all sides, “it is going to be a war of attrition from the economic, political and moral point of view,” the Russian official said. “Everyone is waiting for autumn,” when the impact of sanctions will hit the hardest, he said.

So far, however, with Ukrainian President Volodymyr Zelensky estimating Kyiv needs $7 billion in aid a month just to keep the country running, Putin appears to be betting on the West blinking first, the former U.S. government official said. Putin’s “goal of subjugating Ukraine and eventually placing a Russian flag in Kyiv has not changed.”

The Washington Post

Θέλουν να τελειώσουν τον Μπόρις Τζόνσον εδώ και τώρα: Σήμερα η ψηφοφορία για την πρόταση μομφής

0

Ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον θα αντιμετωπίσει πρόταση μομφής προερχόμενη από βουλευτές του κυβερνώντος Συντηρητικού Κόμματός του αργότερα σήμερα, δήλωσε στους βουλευτές ο πρόεδρος της Επιτροπής 1922 Γκρέιαμ Μπρέιντι.

“Το όριο του 15% των βουλευτών του κόμματος που επιδιώκουν να διεξαχθεί ψηφοφορία για πρόταση μομφής κατά του ηγέτη του Συντηρητικού Κόμματος ξεπεράστηκε”, γράφει ο Μπρέιντι σε επιστολή του στους βουλευτές των Τόρις.

“Σύμφωνα με τους κανόνες, η ψηφοφορία θα διεξαχθεί μεταξύ των 18:00 και 20:00 (20:00 και 22:00 ώρα Ελλάδος) σήμερα 6η Ιουνίου– αναμένεται να επιβεβαιωθούν οι λεπτομέρειες. Οι ψήφοι θα καταμετρηθούν αμέσως μετά. Ανακοίνωση θα γίνει εν ευθέτω χρόνω”, προσθέτει.

Αν ο Μπόρις Τζόνσον χάσει την ψήφο εμπιστοσύνης του κοινοβουλίου, θα απομακρυνθεί από πρωθυπουργός και θα υπάρξει μια κούρσα για την ηγεσία για να αποφασιστεί το πρόσωπο που θα τον αντικαταστήσει.

Η αντίδραση της Ντάουνινγκ Στριτ

Η ψηφοφορία για την πρόταση μομφής κατά του πρωθυπουργού της Βρετανίας Μπόρις Τζόνσον που αναμένεται να διεξαχθεί αργότερα σήμερα θα προσφέρει την ευκαιρία να δοθεί τέλος στις εικασίες μηνών για την ηγεσία του, δήλωσε εκπρόσωπος του Τζόνσον.

“Σήμερα δίνεται η ευκαιρία να τερματιστούν μήνες εικασιών και να επιτραπεί η κυβέρνηση να τραβήξει μια γραμμή και να προχωρήσει”, σημείωσε ο εκπρόσωπος του Βρετανού πρωθυπουργού σε ανακοίνωση που εξέδωσε.

“Ο πρωθυπουργός χαιρετίζει την ευκαιρία να στηρίξει την υπόθεσή του στα μέλη του κοινοβουλίου και θα τους υπενθυμίσει ότι, όταν είναι ενωμένοι και επικεντρωμένοι στα ζητήματα που έχουν σημασία για τους ψηφοφόρους, δεν υπάρχει πιο εξαιρετική πολιτική ομάδα”, κατέληξε.

Mε πληροφορίες από Reuters μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
Λονδίνο, Βρετανία

https://hellasjournal.com/2022/06/theloun-na-teliosoun-ton-boris-tzonson-edo-ke-tora-poli-pithani-protasi-momfis-akomi-ke-mesa-stin-imera/

Επιχείρηση «Βαλκυρία»: Η απόπειρα εξόντωσης του Χίτλερ

0

Οι λόγοι που απέτυχε η επιχείρηση

Ο Χίτλερ δεν υπήρξε ποτέ συμπαθής στους στρατηγούς του. Ήδη από το 1938 άρχισαν να ωριμάζουν οι πρώτες σοβαρές συνωμοτικές κινήσεις με στόχο τη ανατροπή του, με αφορμή το ζήτημα της Τσεχοσλοβακίας.

Ευτυχώς για τον ίδιο και δυστυχώς για τους συνωμότες οι Βρετανοί και οι Γάλλοι υποχώρησαν στις πιέσεις του Γερμανού δικτάτορα και τον έσωσαν από τον ίδιο του τον στρατό.

Αργότερα ήρθαν οι μεγάλες νίκες και οι στρατηγοί υποτάχτηκαν στο άστρο του «Αυστριακού δεκανέα». Η καταστροφή του Στάλινγκραντ όμως άνοιξε και πάλι τον ασκό του Αιόλου. Οι δύο απόπειρες όμως που έγιναν την άνοιξη του 1943 δεν είχαν αποτέλεσμα. Χρειαζόταν σοβαρότερη οργάνωση για να απαλλαγεί η Γερμανία από τον Φύρερ της.  

Το καλοκαίρι του 1944 η τύχη των όπλων είχε αναφανδόν και οριστικά στρέψει τα νώτα της στον Αδόλφο Χίτλερ. Στη Δύση οι Σύμμαχοι είχαν αποβιβαστεί στη Νορμανδία και ήδη οι εκεί γερμανικές στρατιές παρέπαιαν. Στην Ανατολή οι Σοβιετικοί είχαν διαλύσει εντελώς την Ομάδα Στρατιών Κέντρου και είχαν φτάσει από το Κουρσκ στη Βαρσοβία, πιέζοντας παράλληλα και στα Βαλκάνια και στις Βαλτικές χώρες.

Οι γερμανικές απώλειες ήταν τεράστιες. Μόνο ένας ανόητος φανατικός θα μπορούσε ακόμα να ελπίζει σε ανατροπή των δεδομένων. Ο φανατικός αυτός υπήρχε και άκουγε στο όνομα Αδόλφος Χίτλερ. Ο Χίτλερ στην πραγματικότητα δεν ξεπέρασε ποτέ τη συντριβή του Στάλινγκραντ, οι ευθύνες για την οποία βάρυναν αποκλειστικά τον ίδιο.

Έχοντας χάσει κάθε αίσθηση μέτρου είχε πέσει και ο ίδιος θύμα των φαντασιώσεών του, αναμένοντας τη λύτρωση από τα νέα «θαυμαστά όπλα». Το σώμα των Γερμανών αξιωματικών – και δεν μιλάμε για του αυλοκόλακες τύπου Κάιτελ, Κρεμπς και Γιόντλ – είχε ριζικά αντίθετη άποψη περί της τύχης του πολέμου, άποψη τεκμηριωμένη στα πραγματικά γεγονότα που βίωναν καθημερινά, αντιμετωπίζοντας τους εχθρούς με μια ρημαγμένη πολεμική μηχανή. Μοιραία, ενόψει της απολύτως διαφαινόμενης ήττας, η δυσαρέσκεια των αξιωματικών κατά του Χίτλερ άρχισε να αυξάνεται.

Τα παλιά σχέδια δολοφονίας του και ανατροπής του ναζιστικού καθεστώτος με σκοπό την επίτευξη ειρήνης σε ένα τουλάχιστον μέτωπο βγήκαν ξανά στο προσκήνιο. Κύρια εστία εξύφανσης της νέας συνωμοσίας ήταν τα στρατηγεία της Δύσης, πριν ακόμα την συμμαχική απόβαση.

Η συμμαχική απόβαση και οι τραγικές επιλογές του Χίτλερ που επέτειναν το μοιραίο οδήγησαν τους συνωμότες στο συμπέρασμα ότι αν δεν ενεργούσαν αρκετά γρήγορα η Γερμανία θα κατέρρεε σε πολύ μικρό χρόνο – όπως και τελικά συνέβη.

Η συνομωσία

Το σχέδιο κατάληψης της εξουσίας βασίστηκε στο ήδη υπάρχων σχέδιο «Βαλκυρία», που είχε εγκρίνει ο ίδιος ο Χίτλερ. Αυτό ήταν ένα σχέδιο εσωτερικής ασφάλειας του Ράιχ σε περίπτωση εσωτερικών ταραχών, ή εξέγερσης των εκατομμυρίων ξένων εργατών που εργάζονταν στην πολεμική γερμανική βιομηχανία.

Το σχέδιο προέβλεπε την αποκατάσταση της εσωτερικής τάξης από τον Στρατό του Εσωτερικού. Ακριβώς στο σχέδιο αυτό βασίστηκαν οι συνωμότες και σκόπευαν να το εφαρμόσουν αμέσως μετά τον θάνατο του Χίτλερ, για να αποδιαρθρώσουν την ναζιστική διοίκηση και να σχηματίσουν νέα κυβέρνηση με την προοπτική επίτευξης συνθήκης ειρήνης, τουλάχιστον στο ένα μέτωπο.

Η κατά του Χίτλερ συνομωσία είχε μακρά προϊστορία. Από τους πρώτους συνωμότες ήταν ο στρατάρχης Ερικ φον Βίτσλέμπεν, ο στρατηγός Λούντβιχ Μπεκ και ο υποστράτηγος Χανς Όστερ.

Οι στρατιωτικοί συνεργάστηκαν με τα μέλη του λεγόμενου κύκλου Κράιζουερ, δηλαδή με Γερμανούς ευπατρίδες, απογόνους παλαιών και ιστορικών οικογενειών, που επίσης επιθυμούσαν την «εκθρόνιση» του Χίτλερ, μεταξύ των οποίων ξεχώριζαν άνδρες όπως ο φον Μόλτκε (απόγονος των διάσημων στραταρχών του 1870 και του 1914), ο Γιορκ (απόγονος του Πρώσου στρατάρχη που το 1813 πρώτος κτύπησε τους Γάλλους) κ.α.

Οι πρώτες κινήσεις του 1938 –39 δεν απέδωσαν, όπως αναφέρθηκε, ενώ μετά τις επιτυχίες στην Πολωνία και τη Γαλλία το 1940, το γόητρο του Χίτλερ είχε τόσο ανυψωθεί που η δολοφονία του θα ήταν τουλάχιστον απερισκεψία. Το 1941 δημιουργήθηκε μια νέα ομάδα συνωμοτών, υπό τον συνταγματάρχη φον Τρέσκοβ, επιτελάρχη της Ομάδας Στρατιών Κέντρο στο Ανατολικό Μέτωπο.

Σταδιακά οι δύο ομάδες ήρθαν σε επαφή, συγκεκριμένα ο Όστερ συνάντησε τον Τρέσκοβ και αποφάσισαν να ακολουθήσουν κοινή γραμμή. Ωστόσο πολύ λίγα μπορούσαν να γίνουν, τουλάχιστον όσον αφορά την φυσική εξόντωση του Χίτλερ, ο οποίος φρουρούνταν άριστα και από την άλλη οι συνωμότες δεν είχαν πρόσβαση στο κοντινό του περιβάλλον. Οι συνωμότες κατάφεραν πάντως να στρατολογήσουν ένα ακόμα «μεγάλο όνομα», τον στρατηγό Φρίντριχ Όλμπριχ, του Γενικού Επιτελείου, ο οποίος είχε υπό τον έλεγχό του το δίκτυο επικοινωνιών του Στρατού του Εσωτερικού.

Τον Μάρτιο ο Όλμπριχ και ο Τρέσκοβ αποφάσισαν να δολοφονήσουν τον Χίτλερ κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης του τελευταίου στο στρατηγείο της ΟΣ Κέντρο, τοποθετώντας βόμβα στο αεροσκάφος που θα τον μετέφερε πίσω.

Η βόμβα όμως δεν εξερράγη από σφάλμα του πυροδοτικού μηχανισμού.

Δεύτερη απόπειρα, που ανέλαβε ο νεαρός αξιωματικός φον Κλάιστ (γόνος επίσης μιας από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές οικογένειες της Γερμανίας), ο οποίος δέχτηκε να ανατιναχτεί μαζί με τον Χίτλερ, κατά τη διάρκεια μιας έκθεσης στο Βερολίνο, απέτυχε γιατί ο Χίτλερ αναχώρησε πολύ νωρίτερα από του προβλεπόμενου από την έκθεση.

Καθώς πάντως τα νέα από τα πολεμικά μέτωπα συνεχώς χειροτέρευαν, οι συνωμότες κατάλαβαν ότι έπρεπε να κινηθούν ταχύτερα. Τον Αύγουστο του 1943 ο Τρέσκοβ συναντήθηκε με έναν άλλο συνταγματάρχη, τον Κλάους φον Στάουφενμπεργκ, έναν αγνό Γερμανό πατριώτη και θρησκευόμενο αξιωματικό. Ο Στάουφενμπεργκ υπηρετούσε στο επιτελείο αλλά ζήτησε μόνος του να σταλεί σε μάχιμη θέση.

Τον έστειλαν στην Τυνησία. Εκεί τραυματίστηκε σοβαρά, χάνοντας το δεξιό βραχίονα, δύο δάκτυλα από το αριστερό χέρι και το αριστερό του μάτι. Επιστρέφοντας στη Γερμανία, ο Στάουφενμπεργκ κατάφερε να παραμείνει στο στράτευμα και τοποθετήθηκε στο επιτελείο του αρχηγού του Στρατού του Εσωτερικού, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την εσωτερική ασφάλεια στη Γερμανία και τα κατεχόμενα εδάφη. Αμέσως μετά την τοποθέτησή του, συναντήθηκε με τους Όλμπριχ και Τρέσκοβ και αποφάσισαν να αξιοποιήσουν το υπάρχων σχέδιο «Βαλκυρία» προς όφελός τους.

Θα μπορούσαν έτσι, μετά τη δολοφονία του Χίτλερ να καταλάβουν άμεσα τα στρατηγικά σημεία και να εξουδετερώσουν τον ναζιστικό μηχανισμό. Υπήρχε ένα όμως πρόβλημα. Το σχέδιο «Βαλκυρία» μπορούσε να τεθεί σε εφαρμογή μόνο κατ’ εντολή του Χίτλερ, ή του αρχηγού του Στρατού του Εσωτερικού, στρατηγού Φρίντριχ Φρομ, ο οποίος κατά συνέπεια έπρεπε ή να μυηθεί στη συνωμοσία, ή να εξοντωθεί. Ο Φρομ ήταν ενήμερος, σε μέσες άκρες, για τη συνωμοσία, αλλά ούτε είχε προσχωρήσει σε αυτή, ούτε όμως την είχε καταγγείλει.

Μέχρι πάντως την 20η Ιουλίου 1944, οι συνωμότες επιχείρησαν 4 φορές να δολοφονήσουν τον Χίτλερ (Μάρτιος 1943, Νοέμβριος 1943, Φεβρουάριος 1944, Μάρτιος 1944). Ο Χίτλερ γλίτωνε, αφού είχε καταστεί εξαιρετικά δύσκολος στόχος. Σπάνια εμφανιζόταν πλέον δημόσια, ή πήγαινε στο Βερολίνο.

Συνήθως βρισκόταν στο άριστα φρουρούμενο αρχηγείο του στο Ράστενμπουργκ της Ανατολικής Πρωσίας.

Η κατάσταση άρχισε να δυσκολεύει και ο χρόνος να πιέζει. Τότε ήρθε η απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία. Η στρατιωτική κατάσταση σταδιακά εξελίχτηκε σε καταστροφική για τους Γερμανούς. Αυτός ήταν λοιπόν ένας ακόμα λόγος επίσπευσης της δολοφονίας του Χίτλερ.

Έτσι η απόφαση για μια νέα απόπειρα ελήφθη. Άλλωστε για πολλούς από τους συνωμότες η επιτυχία καθαυτή δεν είχε πια σημασία. Η ενέργεια τους, μετά την δήλωση των Συμμάχων ότι μόνο την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας αποδέχονταν, αποκτούσε χαρακτήρα συμβολικό.

Όπως ο υπολοχαγός Χάινριχ, κόμης του Λέντορφ – Στάινορτ έγραψε στον Στάουφενμπεργκ : «Η απόπειρα πρέπει να γίνει όποιο και αν είναι το κόστος. Ακόμα και αν αποτύχουμε, οφείλουμε να αναλάβουμε δράση. Οι πρακτικοί λόγοι δεν έχουν πλέον σημασία. Αυτό που μετράει είναι να φανεί ότι υπάρχει γερμανική αντίσταση, να φανεί στα μάτια όλου του κόσμου, να γραφτεί στην ιστορία. Σε σύγκριση με τον σκοπό αυτό τίποτα άλλο δεν μετράει».

Την ίδια πάντως ο Χίμλερ έλαβε επίσημη διαβεβαίωση ότι «κάτι υπήρχε», από τον μυημένο στη συνωμοσία και παλαιό του φίλο Γιόχαν Πόπιτς, υπουργό στην τοπική κυβέρνηση της Πρωσίας, ο οποίος ανοικτά του ζήτησε τη βοήθειά του για την ανατροπή του Χίτλερ. Κατόπιν του είπε, θα αναλάμβανε ο ίδιος την διακυβέρνηση και θα επιχειρούσε την επίτευξη ανακωχής σε ένα μέτωπο τουλάχιστον. Ο Χίμλερ δεν δέχτηκε, αλλά ούτε επίσης κατήγγειλε τον Πόπιτς. Θα το έκανε μετά την 20η Ιουλίου, απλώς και μόνο για να καλυφθεί ο ίδιος.

Η πρόταση προσέγγισης του Χίμλερ, βάση ορισμένων πηγών, υλοποιήθηκε και μέσω της γερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών, της Αμπβέρ και του επικεφαλής της ναυάρχου φον Κανάρις. Ωστόσο οι πληροφορίες για την αντίδραση του Κανάρις, ή την ανοικτή συμμετοχή του στη συνωμοσία δεν υπάρχουν, παρά συγκεχυμένες.

Τελικά αποφασίστηκε την νέα απόπειρα να την εκτελέσει ο Στάουφενμπεργκ, ο οποίος λόγω θέσης ήταν ο μόνος που μπορούσε να πλησιάσει τον Χίτλερ. Εξάλλου η προσχώρηση στη συνωμοσία και του διοικητή των γερμανικών στρατευμάτων στη Γαλλία φον Στιλπνάγκελ, δημιουργούσε νέες δυνατότητες.

Αινιγματικός πάντως παραμένει ο ρόλος των δύο στραταρχών του Ρόμμελ και του Κλούγκε, οι οποίοι γνώριζαν πράγματα για τη συνωμοσία, αλλά δεν την κατήγγειλαν, χωρίς ωστόσο να συμμετάσχουν ανοικτά. Ο Ρόμμελ άλλωστε, χωρίς ιδιαίτερη συμπάθεια στον Χίτλερ και βιώνοντας την διάλυση των γερμανικών δυνάμεων στη Γαλλία, από τις 6 Ιουνίου και μετά, ήταν ο μόνος που τόλμησε ανοικτά να συντάξει έκθεση προς τον Χίτλερ δηλώνοντας πως επιβαλλόταν η παύση των εχθροπραξιών στο Δυτικό μέτωπο.

Στις 7 Ιουλίου παρουσιάστηκε η ευκαιρία να δολοφονηθεί ο Χίτλερ στη στο Ράστενμπουργκ, στη «Φωλιά του Λύκου». Ο στρατηγός Τσίεφ όμως που ανέλαβε την εκτέλεση δεν προχώρησε τελικά. Η επόμενη ευκαιρία δόθηκε στις 11 Ιουλίου, όταν ο Στάουφενμπεργκ πήγε, με μια βόμβα στον χαρτοφύλακά του στην αίθουσα συσκέψεων του Χίτλερ, αλλά η οδηγία που του είχε δοθεί ήταν να εκτελέσει την απόπειρα μόνο αν ήταν παρόντες ο Γκαίρινγκ και ο Χίμλερ.

Έτσι και η ευκαιρία αυτή χάθηκε. Στις 15 Ιουλίου δόθηκε άλλη μια ευκαιρία. Στην σύσκεψη της μέρας ήταν παρόντες και ο Χίμλερ και ο Γκαίρινγκ, αλλά την τελευταία στιγμή αποχώρησε ο Χίτλερ. Στις 20 Ιουλίου ο Στάουφενμπεργκ όφειλε να παραβρεθεί σε μια νέα σύσκεψη στη «Φωλιά του Λύκου». Ήταν η τελευταία ευκαιρία, καθώς είχε πληροφορίες ότι η Γκεστάπο πλησίαζε.

20η Ιουλίου1944

Η 20η Ιουλίου ξημέρωσε ολόφωτη.  Στις 07.00 ένα αεροπλάνο απογειώθηκε από το Βερολίνο με προορισμό το Ράστενμπουργκ. Επιβάτες του ήταν ο φον Στάουφενμπεργκ και ο υπασπιστής του, υπολοχαγός Βέρνερ φον Χαίφτεν. Ο καθένας τους είχε μαζί του έναν βαρύ χαρτοφύλακα. Κάθε χαρτοφύλακας περιείχε μία βόμβα.

Γνώριζαν ότι ήταν η τελευταία απόπειρα. Ο κλοιός γύρω τους έκλεινε. Ένας από τους πιο σημαίνοντες συνωμότες, ο σοσιαλιστής πρώην βουλευτής στο Ράιχσταγκ Γιούλιους Λέμπερ, είχε συλληφθεί πριν από μερικές ημέρες. Στο Βερολίνο την ίδια ώρα είχαν συγκεντρωθεί εκείνοι που πρόκειται να αποτελέσουν τα μέλη τής μεταχιτλερικής προσωρινής κυβερνήσεως.

Πρόεδρος τής Δημοκρατίας ο στρατάρχης Μπεκ, καγκελάριος ο συντηρητικός πολιτικός Γκαίρντελερ, υπουργός εξωτερικών, ο φον Χάσελ, αρχιστράτηγος ο στρατάρχης φον Βίτσλέμπεν. Ο στρατιωτικός διοικητής του Βερολίνου, στρατηγός φον Χάζε, και ο αστυνομικός διευθυντής κόμης Χέλντορφ ήταν μυημένοι. Ο Χάζε υπολογίζει στην υποστήριξη τμημάτων από τη Σχολή Πεζικού στο Νταίμπεριτς, τη Σχολή Τεθωρακισμένων στο Κράμπνιτς και στο μηχανοκίνητο τάγμα της μεραρχίας «Γκρόσντοϋτσλαντ».

Έπειτα από τρίωρη πτήση το αεροπλάνο τού Στάουφενμπεργκ προσγειώθηκε στο Ράστενμπουργκ. Αμέσως μετά την προσγείωση του Στάουφενμπεργκ κινήθηκε προς τη «Φωλιά του Λύκου» ο στρατηγός Έριχ Φελγκίμπελ, διευθυντής διαβιβάσεων τού Ανωτάτου Αρχηγείου της Βέρμαχτ, σημαίνον στέλεχος τής συνωμοσίας και ο άνθρωπος που θα έπρεπε, μετά το εγχείρημα, να απομονώσει τις επικοινωνίες του στρατηγείου τού Χίτλερ.

Περνώντας από διάφορους σταθμούς ελέγχου που εξετάζουν τις ταυτότητες αλλά δεν ενδιαφέρονται για το φορτίο, το αυτοκίνητο που είχε σταλεί στο αεροδρόμιο για να τον παραλάβει αποβίβασε τον Στάουφενμπεργκ μπροστά στο γραφείο του στρατάρχη Κάιτελ. Ο Στάουφενμπεργκ κατέβηκε με κόπο από το αυτοκίνητο, κρατώντας χαρτοφύλακά του με τα τρία δάκτυλα που έχουν απομείνει στο μοναδικό του χέρι. Η άλλη βόμβα μένει στο αυτοκίνητο μαζί με τον Χαίφτεν.

Ήταν άχρηστη, αφού ο Στάουφενμπεργκ δεν ήταν σε θέση, σωματικά, να μπει στην αίθουσα του Χίτλερ κρατώντας δύο χαρτοφύλακες. Άλλωστε, οι πυροτεχνουργοί της συνωμοσίας εγγυήθηκαν ότι μία και μόνη βόμβα ήταν αρκετή και δεν θα άφηνε κανέναν ζωντανό.

Ο Στάουφενμπεργκ παρουσιάστηκε στον Κάιτελ και συζήτησε μαζί του το θέμα για το οποίο είχε έρθει στο Ράστενμπουργκ, για τις νέες μεραρχίες του Στρατού του Εσωτερικού, που σχηματίσθηκαν με την πρόσκληση ηλικιωμένων εφέδρων και στις οποίες δόθηκε η ονομασία «Μεραρχίες Λαϊκών Γρεναδιέρων». Όταν ο Κάιτελ πήρε το πηλίκιό του για να βγει, ο Στάουφενμπεργκ έμεινε μόνος τους και έσπασε το φυσίγγιο που περιείχε το οξύ που θα προξενούσε, σε 10 λεπτά την πυροδότηση του επικρουστήρα και στη συνέχεια της βόμβας. Τίποτα πια δεν μπορεί να εμποδίσει την βόμβα να εκραγεί, δέκα λεπτά αργότερα. Έξω, ο στρατάρχης Κάιτελ άρχισε να τον φωνάζει. Ο Στάουφενμπεργκ βγήκε τελικά, ζητώντας συγγνώμη για την αργοπορία. Ο Κάιτελ προσφέρθηκε να κρατήσει τον χαρτοφύλακά του. Εκείνος όμως αρνήθηκε ευγενικά.

Οι δύο άνδρες έφτασαν στην αίθουσα συσκέψεων. Ήταν ένα ξύλινο οίκημα ενισχυμένο με ένα στρώμα σκυροδέματος. Φωτιζόταν από δέκα παράθυρα και εντός της υπήρχε ένα τηλεφωνικό κέντρο που υπηρετούνταν από έναν υπαξιωματικό. Ο Στάουφενμπεργκ, μπαίνοντας, απευθύνθηκε στον υπαξιωματικό, λέγοντάς του ότι περιμένει μια επείγουσα τηλεφωνική πρόσκληση από το Βερολίνο και τον παρακάλεσε να τον ειδοποιήσει.

Κατόπιν, ακολουθώντας τον Κάιτελ και τον στρατηγό Μπούλε, μπήκε στην αίθουσα συσκέψεων. Η σύσκεψη είχε αρχίσει εδώ και ένας αξιωματικός αναφέρεται στις τελευταίες εξελίξεις στο Ανατολικό μέτωπο. Ο Κάιτελ διέκοψε τον εισηγητή για να παρουσιάσει τον Στάουφενμπεργκ. Μόνος καθήμενος  ανάμεσα σε 20 αξιωματικούς, που στέκονταν όρθιοι ήταν ο Χίτλερ, οποίος αφού χαιρέτησε τον Στάουφενμπεργκ ζήτησε από τον εισηγητή να συνεχίσει.

Ο Στάουφενμπεργκ αμέσως πλησίασε όσο μπορούσε και άφησε διακριτικά τον χαρτοφύλακα με το 1 κιλό πλαστικού εκρηκτικού κάτω από το τραπέζι, προς το μέρος τού Χίτλερ. Αμέσως μετά βγήκε, όσο πιο αθόρυβα και διακριτικά από την αίθουσα. Ο Κάιτελ ήταν αυτός που αντιλήφθηκε την απουσία του και αμέσως βγήκε έξω, με σκοπό να πει στον Στάουφενμπεργκ να επιστρέψει αμέσως, αφού σε λίγο ο Χίτλερ θα άκουγε τη δική του εισήγηση. Ο Στάουφενμπεργκ όμως δεν βρισκόταν εκεί.

Ο Κάιτελ τότε επέστρεψε στην αίθουσα. Η ώρα ήταν 12.42 ακριβώς. Η βόμβα εξερράγη, την ώρα που ο Στάουφενμπεργκ και ο Χαίφτεν είχαν ήδη βγει από τον χώρο  και καπνίζοντας ένα τσιγάρο, περίμεναν την έκρηξη. Ο ήχος της έκρηξης ήταν τρομακτικός. Φλόγες ξεπετάγονταν από την αίθουσα, φωνές και κραυγές πόνου.

Αμέσως, με οδηγό τον Χαίφτεν, το αυτοκίνητο τους κατευθύνθηκε προς το αεροδρόμιο. Ο υπεύθυνος του σταθμού ελέγχου του αεροδρομίου, που παραξενεύτηκε από την έκρηξη, δεν τους επέτρεψε παρόλα αυτά την είσοδο, αλλά ο Στάουφενμπεργκ κατάφερε να περάσει τηλεφωνώντας σε ένα μυημένο λοχαγό στη «Φωλιά του Λύκου». Λίγα λεπτά αργότερα πετούσαν προς το Βερολίνο.

Έφτασαν στις 15.45  και αμέσως ο Στάουφενμπεργκ τηλεφώνησε στον στρατηγό Όλμπριχ την είδηση, ο Χίτλερ ήταν νεκρός.

Ο Όλμπριχ αμέσως πήγε στο γραφείο του Φρομ, στον οποίο ανακοίνωσε το γεγονός και του ζήτησε να διατάξει την εφαρμογή του σχεδίου «Βαλκυρία». Ο Φρομ όμως αρνήθηκε ζητώντας επιβεβαίωση της πληροφορίας. Ο Όλμπριχ σήκωσε τότε το ακουστικό και τηλεφώνησε στο Ράστενμπουργκ, ζητώντας τον Κάιτελ με την πεποίθηση ότι το Ράστενμπουργκ δεν θα απαντούσε, αφού θα είχαν διακοπεί οι επικοινωνίες.  Ωστόσο, ο Κάιτελ ήρθε στο τηλέφωνο σε λίγα δευτερόλεπτα. Ο Φρομ του είπε πως στο Βερολίνο κυκλοφορούσε η φήμη ότι είχε γίνει απόπειρα κατά τού Χίτλερ.

Ο Κάιτελ επιβεβαίωσε το γεγονός, προσθέτοντας όμως  ότι ο Χίτλερ δεν τραυματίσθηκε σοβαρά και είχε πάει κανονικά να υποδεχθεί τον Μουσολίνι στον σιδηροδρομικό σταθμό του Ράστενμπουργκ.

Τόνισε επίσης ότι δεν υπήρχε λόγος να εφαρμοσθεί το σχέδιο «Βαλκυρία», αλλά ρώτησε τον Φρομ μήπως γνώριζε πού βρισκόταν ο επιτελάρχης του, φον Στάουφενμπεργκ, ο οποίος βρισκόταν στη σύσκεψη με τον Χίτλερ μερικές στιγμές πριν από την έκρηξη, αλλά εξαφανίστηκε. Ο Φρομ απάντησε ότι δεν γνώριζε τίποτα.

Ο Στάουφενμπεργκ δεν έγινε αμέσως στόχος των υπονοιών. Η έκρηξη στάθηκε τρομερά σφοδρή και 4 άτομα σκοτώθηκαν, ο στρατηγός Σμουντ, ο πτέραρχος Κέρτεν, ο στενογράφος Μπέργκερ και ο συνταγματάρχης Μπραντ, ο οποίος, μετακινώντας τον χαρτοφύλακα τού Στάουφενμπεργκ, επάνω στον οποίο είχε σκοντάψει, έσωσε αυτός ίσως την ζωή τού Χίτλερ.

Την ώρα εκείνη, ηρεμότερος από όλους στάθηκε ο Χίτλερ. Όταν η αμαξοστοιχία τού Μουσολίνι μπήκε στον σταθμό, στεκόταν στην αποβάθρα, έχοντας πίσω του τον Γκαίρινγκ, τον Χίμλερ, τον Ρίμπεντροπ, τον Μπόρμαν.

Ο χαιρετισμός με τον αριστερό βραχίονα, μια αμυχή στο χέρι και μια γάζα τοποθετημένη στο δεξιό αφτί, όπου είχε διαρραγεί το ακουστικό τύμπανο, αποτελούσαν τα μόνα ορατά ίχνη της απόπειρας. «Ντούτσε», είπε ο Χίτλερ, «Πριν από λίγο ανατίναξαν ένα διαβολικό μηχάνημα εναντίον μου. Η Θεία Πρόνοια με φύλαξε».

Όταν έφθασαν στην Βόλφσαντσε, ζήτησε συγγνώμη και κλείστηκε μόνος με τον Χίμλερ, ενώ οι άλλοι κορυφαίοι του ναζισμού άρχισαν να διαπληκτίζονται μπροστά στους εμβρόντητους Ιταλούς και ο Γκαίρινγκ απειλούσε τον Ρίμπεντροπ με την στραταρχική ράβδο του. Η επανεμφάνιση τού Χίτλερ αποκατέστησε την ευπρέπεια. Ο Χίμλερ αναχώρησε για το Βερολίνο, αφού διορίσθηκε ανώτατος διοικητής του Στρατού του Εσωτερικού. Έπειτα, ο Χίτλερ συνομίλησε με τον Μουσολίνι.

Βερολίνο – Γαλλία

Στο υπουργείο Στρατιωτικών, στο Βερολίνο, διαδραματίστηκε άλλη σκηνή. Φθάνοντας ο Στάουφενμπεργκ συναντήθηκε με τον Φρομ, τον οποίο ανακοίνωσε ότι ο Χίτλερ ήταν νεκρός. Όταν ο Φρομ του είπε ότι είχε συνομιλήσει με τον Κάιτελ, ο οποίος υποστήριζε ότι ο Χίτλερ ζούσε, ο Στάουφενμπεργκ άρχισε να ορκίζεται ότι ο Χίτλερ ήταν νεκρός και μάλιστα ότι είδε να βγάζουν το πτώμα του από την κατεστραμμένη αίθουσα. Ο Φρομ όμως δεν τον πίστεψε.

Στο μεταξύ, ο Στάουφενμπεργκ είχε παρατηρήσει ότι στους δρόμους δεν είχαν κινηθεί τα στρατιωτικά τμήματα που προβλεπόταν από το σχέδιο. Η έκπληξή του μετατράπηκε σε οργή όταν έμαθε ότι το σύνθημα «Βαλκυρία» μόλις εκείνη τη στιγμή είχε δοθεί και μάλιστα αποκλειστικά χάρη στην ενεργητικότητα του συνταγματάρχη Μερτς φον Κιρχάιμ, που αντικατέστησε τους διστακτικούς προϊσταμένους του.

Το τάγμα της φρουράς του Βερολίνου το διοικούσε ο ταγματάρχης Ότο Ερνστ Ρέμερ, 32 χρονών, αξιωματικός μάχιμος, με εννιά τραύματα, στον οποίο ο Χίτλερ, πρόσφατα, είχε απονείμει ιδιοχείρως τον Σταυρό των Ιπποτών. Ο Χέλντορφ είχε ζητήσει την απομάκρυνση του Ρέμερ από το Βερολίνο, υπολογίζοντας τα αμφίβολα πολιτικά του αισθήματα, οι λοιποί όμως συνωμότες δεν έδωσαν σημασία στην προειδοποίησή του.

Ο Ρέμερ λοιπόν κλήθηκε, από τον φον Χάζε, ο οποίος τον πληροφόρησε πως ο Χίτλερ ήταν νεκρός και του ανάθεσε  την κατάληψη των ραδιοφωνικών σταθμών, τον αποκλεισμός τής περιοχής των υπουργείων, την κατάληψη της έδρας της Γκεστάπο, τη σύλληψη του Γκαίμπελς και των άλλων ναζιστών ηγετών. Ο Ρέμερ δεν έφερε καμία αντίρρηση. Επέστρεψε στο Νταίμπεριτς, έδωσε τις σχετικές εντολές και έφυγε ο ίδιος, για να πραγματοποιήσει την σύλληψη του Γκαίμπελς.

Ο Γκαίμπελς όμως είχε προειδοποιηθεί. Ένας έφεδρος υπολοχαγός, του τάγματος φρουράς του Βερολίνου, τον είχε προειδοποιήσει. Όταν έφτασε ο Ρέμερ με το περίστροφο στο χέρι, βρήκε απέναντί του έναν Γκαίμπελς εντελώς ψύχραιμο. «Τι επιθυμεί ο κύριος ταγματάρχης ; Να με συλλάβει; Γιατί; Γιατί ο Χίτλερ ήταν νεκρός;». 

Ο Γκαίμπελς χαμογέλασε. «Ο κύριος ταγματάρχης έχει πέσει θύμα απάτης», είπε.

«Έχετε στον λαιμό σας τον Σταυρό του Ιππότη, που σας τον έδωσε ο ίδιος ο Φύρερ. Άρα γνωρίζεται τη φωνή του, δεν είναι έτσι; Ακούστε λοιπόν τη φωνή του». Σε τριάντα μόλις δευτερόλεπτα ο Γκαίμπελς συνδέθηκε τηλεφωνικώς με τη Φωλιά τού λύκου. Έδωσε στον Ρέμερ το ακουστικό.

Ο Χίτλερ, από την άλλη άκρη του σύρματος είπε στον νεαρό ταγματάρχη ότι οι προδότες τής γερμανικής πατρίδας έκαναν πράγματι απόπειρα να τον δολοφονήσουν, αλλά ούτε καν τραυματίστηκε και τώρα, είχε έρθει η ώρα για την τιμωρία των προδοτών. Ανέθεσε μάλιστα στον ίδιο τον Ρέμερ, προσωπικά, να συλλάβει τους συνωμότες και του ζήτησε, ως την άφιξη του Χίμλερ, να μην υπακούει σε κανέναν άλλον εκτός από τον Γκαίμπελς.

Η ώρα ήταν περίπου 18.00. Οι  συνωμότες είχαν πλέον βάσιμες υποψίες ότι ο Χίτλερ δεν ήταν νεκρός. Ωστόσο ήταν πάντα κύριοι του Υπουργείου Στρατιωτικών, είχαν καταλάβει την έδρα τού Επιτελείου και πίστευαν πως ήταν κοντά στην επιτυχία. Στο Τσόσεν ο Βίτσλεμπεν ανέλαβε τη διοίκηση της Βέρμαχτ. Από την Μπέντλερστράσε, ο Στάουφενμπεργκ, χρησιμοποιώντας το όνομα τού Φρομ, διέταξε τους κατά τόπους διοικητές να συλλάβουν τα στελέχη της ναζιστικής διοίκησης. Έγινε επίσης επαφή με το Παρίσι, όπου ο Στυλπνάγκελ, ανέπτυξε αμέσως δράση.

Στο μέτωπο, μετά το γνωστό επεισόδιο του σχεδόν μοιραίου τραυματισμού του Ρόμμελ, επικεφαλής της ομάδας στρατιών που αυτός διοικούσε είχε τοποθετηθεί ο στρατάρχης φον Κλούγκε. Ο Κλούγκε δεν ήταν φιλικά διακείμενος προς τον Χίτλερ, αλλά δεν συμμετείχε και στη συνωμοσία. Όταν μετά από μια σύσκεψη με τους στρατηγούς των μάχιμων σχηματισμών του ο Κλούγκε επέστρεψε στο στρατηγείο του, ο επιτελάρχης του, Σπάιντελ, επιτελάρχης και του Ρόμμελ και μυημένος στη συνωμοσία, ανακοίνωσε στον στρατάρχη πως έγινε απόπειρα δολοφονίας κατά του Χίτλερ, η οποία φαίνεται να πέτυχε. Ο Κλούγκε αντέδρασε καθόλου. Μόνο ρώτησε : «Άλλο τίποτε;».  «Όχι στρατάρχα». «Ευχαριστώ» κατέληξε.

Στις 19.00  τον κάλεσε στο τηλέφωνο ο Λούντβιχ Μπεκ : «Κλούγκε, ο Χίτλερ είναι νεκρός. Προσχωρήστε αμέσως στο κίνημά μας… Σας υπενθυμίζω τις συζητήσεις μας και τη θέση που πήρατε τότε». Ο Κλούγκε όμως αρνήθηκε.

«Όχι, η κατάσταση δεν είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένη. Ο θάνατος τού Χίτλερ πιθανολογείται. Δεν ήταν εντελώς σίγουρος», απάντησε αυτός.

«Αυτό όμως δεν είχε σημασία, το κίνημά μας αναπτύσσεται και θα συνεχισθεί ως το τέλος. Το παν εξαρτάται από τα στρατεύματα τής Δύσης, από σας. Απαιτώ απάντηση χωρίς περιστροφές», ήρθε η αυστηρή απάντηση από την άλλη άκρη. Ο Κλούγκε όμως και πάλι δεν πήρε θέση. «Οφείλω, να συμβουλευτώ το επιτελείο μου. Θα σας τηλεφωνήσω σε μισή ώρα», αρκέστηκε να απαντήσει.

Την επόμενη στιγμή, παρουσιάστηκε ενώπιον του ο Στυλπνάγκελ, με δύο ακόμα συνωμότες, τον δόκτορα Χορστ, που ήταν γαμπρός τού Σπάιντελ, και τον φον Χόφακερ. Οι τέσσερις αποσύρθηκαν στο γραφείο του στρατάρχη. Ο Χόφακερ, πήρε τον λόγο: «Ο πόλεμος είναι χαμένος. Δώστε ένα τέλος στη σφαγή, εμποδίστε να ξεσπάσει πάνω στον γερμανικό λαό η καταστροφή».

Ο Κλούγκε σηκώθηκε όρθιος και είπε : «Κύριοι, η απόπειρα απέτυχε. Το πληροφορήθηκα πριν από λίγο απευθείας από το Ράστενμπουργκ. Κάθε περαιτέρω συζήτηση είναι μάταιη». Ο στρατάρχης Γκύντερ φον Κλούγκε είχε πάρει την απόφασή του. Ωστόσο ο Κλούγκε δεν γνώριζε πως ο Στύλπναγκελ είχε ήδη διατάξει, χωρίς να ζητήσει την έγκρισή του, τη σύλληψη όλων των μελών των SS και των SD στο Παρίσι!

Έξαλλος από θυμό ο Κλούγκε διέταξε την άμεση ακύρωση της διαταγής. Το κακό όμως είχε ήδη γίνει και περίπου 1.200 άνδρες των SS  και των SD είχαν ήδη συλληφθεί στο Παρίσι, χωρίς να προβάλουν αντίσταση. Οι αξιωματικοί του Στύλπναγκελ γιόρταζαν κιόλας την επιτυχία. Αν και το ραδιόφωνο είχε επίσημα ανακοινώσει ότι η απόπειρα κατά του Χίτλερ είχε αποτύχει, ήταν βέβαιοι για την προσχώρηση του Κλούγκε στο κίνημα.

Πίστευαν μάλιστα ότι ο Κλούγκε θα πήγαινε αυθημερόν να συναντήσει τον Αϊζενχάουερ. Στις 23.00 όμως οι αυταπάτες τους διαλύθηκαν όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Από το ακουστικό ακούστηκε η φωνή του Στάουφενμπεργκ. Ψύχραιμα ανακοίνωσε στους επιτελείς του Στύλπναγκελ πως το κίνημα είχε αποτύχει.

Η «Γκρόσντοϋτσλαντ», αντί να προστατεύσει το υπουργείο Στρατιωτικών, το περικυκλώνει και το καταλαμβάνει. Άνδρες των SS, πράκτορες της Γκεστάπο ενώνονται με τους στρατιώτες. «Βρίσκονται έξω από την πόρτα τού γραφείου μου… Φτάνουν», ήταν τα τελευταία του λόγια.

Στο ο Φρομ, έχοντας απελευθερωθεί το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε ήταν να κάνει να σιωπήσουν συντομότερο οι άνθρωποι αυτοί, τών οποίων υπήρξε, με σιωπηρή συμφωνία, συνένοχος. Ο Βίτσλεμπεν, επέστρεψε στο σπίτι του περιμένοντας τη σύλληψή του. Ο Γκαίρντελερ, εξαφανίστηκε. Ο γενικός επιτελάρχης, στρατηγός Βάγκνερ, πρόλαβε να αυτοκτονήσει. Ο Χέπνερ, στον οποίον ο Φρομ, εν ονόματι μιας παλιάς φιλίας, πρότεινε ένα περίστροφο, αρνήθηκε να αυτοκτονήσει  και οδηγήθηκε στην στρατιωτική φυλακή τού Μοαμπίτ.

Μερικοί κατάφεραν να ξεφύγουν. Άλλοι, ανάμεσά τους ο Γιορκ, ο Σβέριν και ο Μπέρτχολντ φον Στάουφενμπεργκ, αδελφός του Κλάους, οδηγήθηκαν στην Γκεστάπο. Ο Μπεκ αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι του, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να τραυματιστεί επιπόλαια στο μέτωπο. Όταν συνήλθε επανέλαβε την απόπειρα, αλλά και πάλι απέτυχε. Τότε επενέβη ο Φρομ και διατάσσει ένα υπαξιωματικό να «βοηθήσει τον γηραιό κύριο».

Ο υπαξιωματικός πράγματι εκτέλεσε τον Μπεκ σε ένα διπλανό γραφείο.

Μένουν τέσσερις άντρες, και οι τέσσερις συνεργάτες τού στρατηγού Φρομ. Ο Φρομ, σε συνεννόηση με τον Ρέμερ και τον περιβόητο Σκόρτσενι καταδικάζει άμεσα σε θάνατο τον στρατηγό Όλμπριχ, τον συνταγματάρχη φον Κίρχαϊμ, τον υπολοχαγό Χέφτεν και τον Στάουφενμπεργκ. Κατέβασαν και τους τέσσερις στην αυλή του υπουργείου και υπό το φως των προβολέων ενός αυτοκινήτου τους εκτέλεσαν.

Η επιχείρηση Βαλκυρία απέτυχε, κυρίως λόγω του κακού σχεδιασμού της και όχι λόγω του γεγονότος ότι ο Χίτλερ επέζησε της εναντίον του απόπειρας.

Αν οι συνωμότες δρούσαν αποφασιστικά στο Βερολίνο τις πρώτες, κρίσιμες ώρες μετά την απόπειρα, θα μπορούσαν να εξουδετερώσουν τους αμφίβολης πίστης αξιωματικούς και να έχουν υπό τον έλεγχό τους τα στρατιωτικά τμήματα στην γερμανική πρωτεύουσα.

Αν αυτό επιτυγχάνονταν θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι και τα στρατεύματα του Δυτικού μετώπου με τους αρχηγούς τους θα προσχωρούσαν στο κίνημα.

Η αποτυχία πάντως συνοδεύτηκε με ένα άνευ προηγουμένου, ακόμα και για τη ναζιστική Γερμανία, «κυνήγι μαγισσών». Πάνω από 7.000 άτομα συνελήφθησαν και 5.000 εκτελέστηκαν. Ανάμεσα στα θύματα ήταν και ο Κλούγκε, που προτίμησε να αυτοκτονήσει παρά να εξευτελιστεί και ο Ρόμμελ, που με αντάλλαγμα την ασφάλεια της οικογένειάς του, υποχρεώθηκε να αυτοκτονήσει.

Η υπόθεση του Ρόμμελ παραμένει πάντως σκοτεινή.

Ο Ρόμμελ ενεπλάκη στα της συνωμοσίας από τα μισόλογα που με τη βία απέσπασε η Γκεστάπο από συλληφθέντες αξιωματικούς. Επίσης θύμα των εκκαθαρίσεων ήταν και ο φον Κανάρις. 

Την χειρότερη μοίρα όλων είχε ο Γιόχαν Πόπιτς, τον οποίο φρόντισε να εξαφανίσει ο Χίμλερ και μάλιστα χρησιμοποιώντας τους καλύτερους δήμιους των SS.

https://www.pronews.gr/istoria/epixeirisi-valkyria-i-apopeira-eksontosis-tou-xitler/

Καναδάς: H ανακοίνωση τουυ Τ.Τριντό για την απαγόρευση πιστολιών δημιούργησε… ορές στα οπλοπωλεία

0

Χρησιμοποιήθηκαν πιστόλια στα 2/3 των εγκλημάτων στον Καναδά

Ουρές στα οπλοπωλεία στον Καναδά, καθώς ο Τζάστιν Τριντό προανήγγειλε πάγωμα στις πωλήσεις πιστολιών.

Συγκεκριμένα, ο Αμάν Σάντου πήγαινε από οπλοπωλείο σε οπλοπωλείο στη Βρετανική Κολομβία, στον Καναδά, για να αγοράσει πιστόλι προτού επιβληθεί πάγωμα στις πωλήσεις όπλων χειρός, όπως ζήτησε ο πρωθυπουργός Τζάστιν Τριντό την περασμένη εβδομάδα.

«Ανησυχώ. Αν δεν αγοράσω τώρα, ίσως η ευκαιρία να μην παρουσιαστεί ποτέ ξανά», εξήγησε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο κ. Σάντου. Ο Καναδός πρωθυπουργός ανακοίνωσε προ ημερών ότι θα καταρτιστεί σχέδιο νόμου για να «ανασταλεί σε εθνικό επίπεδο η κατοχή πυροβόλων όπλων χειρός», μετά τη σειρά των πρόσφατων σφαγών με τη χρήση πυροβόλων όπλων στις γειτονικές ΗΠΑ. Το σχέδιο όμως θα χρειαστεί να εγκριθεί από το κοινοβούλιο, όπου το Φιλελεύθερο κόμμα του κ. Τριντό μειοψηφεί.

Αν και ο κ. Σάντου θέλει να αγοράσει πιστόλι, φοβάται ταυτόχρονα ότι θα αντιμετωπίσει αυστηρούς περιορισμούς, καθώς η καναδική νομοθεσία προβλέπει βαριές ποινές ακόμη και για σχετικά μικρές παραλείψεις. «Αν κάνω καμιά βλακεία, τα υπόλοιπα όπλα μου μπορεί να τεθούν σε κίνδυνο», λέει.

Στη Βρετανική Κολομβία, αρκετά οπλοπωλεία είδαν να μακραίνουν οι ουρές στις πόρτες τους μερικές ώρες μόλις μετά την ανακοίνωση του πρωθυπουργού, την περασμένη εβδομάδα. Σε όλο τον Καναδά, τα καταστήματα που πωλούν πιστόλια είδαν όλο τους το στοκ να εξαντλείται μέσα σε μερικές ημέρες.

«Οι πωλήσεις ήταν ταχύτατες», εξήγησε η Τζεν Λαβίν, συνιδιοκτήτρια του Hunting Store, σε εμπορικό κέντρο στα περίχωρα της πρωτεύουσας. «Πουλήσαμε 100 πιστόλια, σχεδόν ολόκληρο το στοκ μας, μέσα σε τρεις ημέρες αφού ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε το (σχεδιαζόμενο) πάγωμα» των πωλήσεων, πρόσθεσε, δείχνοντας τα σχεδόν άδεια ράφια.

Πανικός στα οπλοπωλεία μετά την ανακοίνωση του Τριντό

Παρομοίως στο DoubleTap Sports, στο Τορόντο. Σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του, τον Γιόσκο Κόβιτς, η ανακοίνωση της κυβέρνησης «προκάλεσε πανικό και ο κόσμος βιάστηκε να αγοράσει πιστόλια άμεσα». «Σχεδόν όλα τα καταστήματα έχουν εξαντλήσει το στοκ τους, συμπεριλαμβανομένου του δικού μου», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις της κυβέρνησης, στον Καναδά υπάρχουν περίπου ένα εκατομμύριο πιστόλια, επί συνόλου πληθυσμού 38 εκατομμυρίων. Κάπου 2.500 καταστήματα πωλούν πιστόλια στη χώρα.

Σήμερα, απαιτείται άδεια οπλοφορίας, που χορηγείται με αυστηρά κριτήρια, για την αγορά πιστολιού. Οι περισσότεροι χρειάζονται επίσης ειδική άδεια για τη μεταφορά τους από τη μια περιοχή του Καναδά σε άλλη, και πρέπει να είναι τοποθετημένα μέσα σε ασφαλή θήκη.

Τα σκοπευτήρια είναι από τους λιγοστούς χώρους όπου μπορούν να χρησιμοποιούνται νόμιμα. Το σχέδιο του πρωθυπουργού, που ανακοινώθηκε μετά τις επιθέσεις με 21 θύματα σε πρωτοβάθμιο σχολείο στο Τέξας και 10 θύματα στη Νέα Υόρκη, προβλέπει ότι δεν θα είναι πλέον εφικτό να αγοράζονται, να πωλούνται, να μεταφέρονται ή να εισάγονται πιστόλια οπουδήποτε στον Καναδά.

Ενδέχεται να τεθεί σε ισχύ το φθινόπωρο, και παράλληλα αναμένεται να υπάρξει πάταξη της παράνομης εμπορίας όπλων από τις ΗΠΑ στα σύνορα. «Η βία με τη χρήση πυροβόλων όπλων είναι περίπλοκο πρόβλημα», αναγνώρισε ο κ. Τριντό, όμως, «σε τελευταία ανάλυση, ο υπολογισμός είναι στην πραγματικότητα πολύ απλός: όσο λιγότερα όπλα υπάρχουν στις κοινότητές μας, τόσο πιο ασφαλής είναι ο καθένας μας».

Χρησιμοποιήθηκαν πιστόλια στα 2/3 των εγκλημάτων στον Καναδά

Σύμφωνα με τα κυβερνητικά δεδομένα, σχεδόν στα δύο τρίτα των εγκλημάτων τα οποία διαπράχθηκαν με τη χρήση πυροβόλων όπλων σε καναδικές πόλεις την τελευταία δεκαετία χρησιμοποιήθηκαν πιστόλια. Στο Hunting Store, ο Ντέιβιντ, που αγόρασε καινούργιο πιστόλι, στηλίτευσε το ότι οι νέοι περιορισμοί έρχονται να προστεθούν στους προϋπάρχοντες, που ήταν ήδη εξαιρετικά αυστηροί.

«Είναι γελοίο», κρίνει. «Χρειάζονται δύο μήνες για να πάρεις άδεια (οπλοφορίας) ακόμα κι αν έχεις όλα τα απαιτούμενα δικαιολογητικά», όπως ιδίως λευκό ποινικό μητρώο, πρόσθεσε. Οι καταστηματάρχες που ερωτήθηκαν σχετικά από το Γαλλικό Πρακτορείο επέκριναν, ομόφωνα, την εξαγγελία του Τζάστιν Τριντό για το πάγωμα των πωλήσεων των πιστολιών.

«Το μέτρο αυτό δεν θα κάνει τίποτε άλλο παρά να βλάψει τους νόμιμους ιδιοκτήτες όπλων», έκρινε η κυρία Λαβίν, προσθέτοντας «δεν θα μειώσει την εγκληματικότητα, διότι οι κακοποιοί δεν τηρούν τους νόμους» ούτως ή άλλως. Ο Ντάριλ Τόμλινσον, ιδιοκτήτης του Canadian Gun Guys στο Ουίνιπεγκ, ανησυχεί για το μέλλον του οπλοπωλείου του και του σκοπευτηρίου του.

«Το μέτρο για τα πιστόλια θα καταστρέψει θέσεις εργασίας και θα κάνει κοινότητες κομμάτια», διατείνεται. «Έχουμε ζήτηση τώρα», προσθέτει, «αλλά φοβάμαι πως θα βρεθούμε σε κατάσταση χρεοκοπίας το φθινόπωρο».

https://www.pronews.gr/kosmos/kanadas-h-anakoinosi-tou-t-trinto-gia-tin-apagoreysi-pistolion-dimiourgise-oures-sta-oplopoleia/

Ανδρέας Θεοφάνους: Ο ανταγωνισμός Δύσης-Ρωσίας, η Τουρκία και εμείς

0

Ανδρέας Θεοφάνους*  

Όπως κατ’ επανάληψιν έχει σημειωθεί ο πόλεμος στην Ουκρανία σηματοδοτεί την απαρχή τεκτονικών αλλαγών στο διεθνές σύστημα.  Οι πρωτοφανείς κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας ενίσχυσαν τις πληθωριστικές πιέσεις οι οποίες στην πορεία του χρόνου είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε μια νέα ύφεση.  Η διαιώνιση του πολέμου στην Ουκρανία οδηγεί επίσης σε μια Ευρώπη με λιγότερη ασφάλεια και λιγότερη ευημερία.  Διαφαίνεται επίσης ότι για τη Δύση τον πρώτο λόγο στη σημερινή κρίση έχουν οι ΗΠΑ και η Βρετανία, με την ΕΕ να ακολουθεί.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία συνιστά μια ανθρώπινη τραγωδία.  Η μη πρόληψη του αποτελεί αποτυχία του διεθνούς συστήματος.  Αποτελεί επίσης σοβαρή αδυναμία της ΕΕ να αποτρέψει εξελίξεις που αποβαίνουν εις βάρος των συμφερόντων των λαών της ΕΕ αλλά και της ίδιας της Ουκρανίας.  Ούτως ή άλλως, καθώς το ρολόι της ιστορίας δεν γυρνά πίσω, η ουσία είναι πώς θα αντιμετωπισθούν πλέον οι υφιστάμενες προκλήσεις.

Ήδη παρουσιάζονται ρωγμές στη Δύση σε σχέση με τη στάση που πρέπει να ακολουθηθεί έναντι της Ρωσίας.  Η κυρίαρχη άποψη στις ΗΠΑ και στη Βρετανία είναι ότι θα πρέπει να στηριχθεί μέχρι τέλους η Ουκρανία και να αντιμετωπισθεί η Ρωσία όχι μόνο για να ματαιωθούν οι στόχοι της στον πόλεμο αλλά και για να εξέλθει αποδυναμωμένη. Τη στάση αυτή υιοθετούν επίσης ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη, κυρίως η Πολωνία και οι Βαλτικές χώρες.  Στην ΕΕ όμως υπάρχουν και άλλες προσεγγίσεις οι οποίες θεωρούν ότι ο διάλογος με τη Ρωσία είναι όχι μόνο αναπόφευκτος αλλά και επιβεβλημένος.

Αλλά και στις ΗΠΑ υπάρχει εκείνη η σχολή σκέψης η οποία υπογραμμίζει ότι δεν θα ήταν σοφό να στριμωχτεί η Ρωσία πέραν του δέοντος.  Η σχολή σκέψης Κίσινγκερ και όσοι την ακολουθούν μάλιστα ευθαρσώς τονίζουν ότι η Ουκρανία θα πρέπει να αποδεχθεί την απώλεια της Κριμαίας και να ακολουθήσουν συνομιλίες για τα περαιτέρω.  Οι τοποθετήσεις αυτές εντάσσονται στο πλαίσιο της Realpolitic.  Με βάση αυτή την προσέγγιση θεωρείται στρατηγικό λάθος η οριστική απομάκρυνση της Ρωσίας από τη Δύση και ως εκ τούτου οι ακόμα πιο στενές σχέσεις με την Κίνα.

Είναι ενδιαφέρον να αξιολογηθεί η στάση της Τουρκίας στην κρίση αυτή.  Η θέση ότι η χώρα αυτή είναι ο επιτήδειος ουδέτερος είναι ανεπαρκής.  Υπογραμμίζεται ότι η Τουρκία δεν αρκείται στο να είναι μόνο μια περιφερειακή δύναμη.  Η Άγκυρα θεωρεί ότι είναι μια υπολογίσιμη δύναμη σε ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα.  Πέραν τούτου, ενώ είναι χώρα μέλος του ΝΑΤΟ έχει το δικαίωμα να διατηρεί και να ενισχύει τις σχέσεις της με οποιεσδήποτε χώρες η ίδια επιλέγει.  Ως εκ τούτου η Τουρκία δεν ακολούθησε τις Δυτικές χώρες στις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας.  Είναι αξιοσημείωτο όμως να υπογραμμισθεί ότι αρκετά κέντρα λήψης αποφάσεων στη Δύση έδειξαν «κατανόηση» για την τουρκική στάση.

Η Τουρκία επίσης τονίζει ότι δεν θα δεχθεί την ένταξη της Σουηδίας και της Φιλανδίας στο ΝΑΤΟ για τους δικούς της λόγους.  Θεωρώ ότι το όλο ζήτημα δεν προκύπτει μόνο εξ αιτίας της ύπαρξης κουρδικών οργανώσεων στις χώρες αυτές.  Η Τουρκία έκρινε ότι η στάση της θα της προσφέρει επιπρόσθετα ερείσματα στη Ρωσία.  Η Άγκυρα επίσης θεωρεί ότι η Μόσχα θα επανέλθει στο διεθνές σύστημα και η παρουσία της θα έχει τη δική της σημασία.  Κάτω απ’ αυτό το πλέγμα σχέσεων η Τουρκία εξακολουθεί να παραμένει μια αναθεωρητική δύναμη.  Πέραν τούτου, η σημασία του ορόσημου του 2023 για τον Πρόεδρο Ερτογάν και για την ίδια τη χώρα θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ΄ όψιν.

Η Ελλάδα ακολούθησε τις κυρώσεις της Δύσης εναντίον της Ρωσίας.  Επιπρόσθετα, προσπάθησε να ευθυγραμμισθεί πλήρως με τις ΗΠΑ.  Η ελληνική στάση προκάλεσε την οργή της Μόσχας ενώ υπήρξαν και λεκτικές αντιπαραθέσεις αξιωματούχων των δύο χωρών.  Θεωρώ ότι ενώ η ευθυγράμμιση με τις θέσεις της ΕΕ ήταν επιβεβλημένη, θα ήταν προτιμότερο να είχαν αποφευχθεί κάποιες υπερβολές. Η Ελλάδα προσδοκεί όμως ότι οι τοποθετήσεις της θα τη βοηθήσουν να εξυπηρετήσει τους εθνικούς της στόχους.

Η Κύπρος ακολούθησε την πολιτική που υιοθέτησε η ΕΕ εναντίον της Ρωσίας.  Σημειώνεται συναφώς ότι τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Βρετανία επιθυμούν να δουν τη Ρωσική επιρροή και παρουσία στην Κύπρο να μειώνονται δραστικά.  Αναμφίβολα, η Κύπρος θα μπορούσε να προσφέρει στη Δύση «γη και ύδωρ» με αντάλλαγμα το τέλος της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο και μια βιώσιμη και λειτουργική ομοσπονδιακή διευθέτηση.  Κάτω από ποιες προϋποθέσεις όμως είναι δυνατό να πραγματοποιηθούν τέτοιες προσδοκίες;

Παραδοσιακά οι ΗΠΑ και η Δύση γενικότερα ανέχονται τις υπερβολές της Τουρκίας.  Αρκετές φορές μου είχε λεχθεί από διάφορους διπλωμάτες και αναλυτές ότι εάν οι ΗΠΑ είχαν να επιλέξουν μεταξύ της Τουρκίας αφ’ ενός και της Ελλάδας και της Κύπρου αφ’ ετέρου η επιλογή θα ήταν η Τουρκία.  Ως εκ τούτου στη σημερινή συγκυρία ενώ η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους, ταυτόχρονα πρέπει να συνεχίσουν να πολιτεύονται με σοβαρότητα, χωρίς υπερβολές, με διεκδικητικό πραγματισμό και με ενίσχυση της άμυνας τους.  Μεταξύ άλλων, ενώ θα προβάλλεται το αφήγημα για τον τουρκικό αναθεωρητισμό, Αθήνα και Λευκωσία θα πρέπει να έχουν ολοκληρωμένες θέσεις για την επίλυση των προβλημάτων με την Τουρκία.  Σε σχέση με το Κυπριακό ενώ είναι πολύ δύσκολο να διεκδικηθεί η εφαρμογή αποτελεσματικών κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας, είναι εφικτό να ζητηθεί από τη Δύση να ασκήσει την επιρροή της για μια βιώσιμη και λειτουργική διευθέτηση.

* Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Το πρόβλημα της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ και τη Δύση είναι μόνο η Σουηδία και η Φινλανδία;

1

Όλα στα τραπέζι των διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ

Ακολουθεί ακριβής μετάφραση άρθρου του αρθρογράφου της εφημερίδας Γενί Σαφάκ, Hüseyin Likoğlu, στο οποίο περιγράφεται ο πυρήνας της πολιτικής που ακολουθεί η Τουρκία στις διαπραγματεύσεις της με το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και την Ε.Ε., για να μην εμποδίσει την είσοδο της Σουηδίας και της Φινλανδίας στη Συμμαχία.

Επειδή ακούγονται και γράφονται πολλά στην Ελλάδα για το θέμα αυτό, πιστεύουμε ότι το άρθρο αξίζει της προσοχής μας. Αν μη τι άλλο, είναι εξαιρετικά διαφωτιστικό και θα μας βοηθήσει να μην κάνουμε για άλλη μια φορά λάθος ανάλυση…

Σάββας Καλεντερίδης

Τίτλος άρθρου: Το πρόβλημα είναι μόνο η Σουηδία και η Φινλανδία;

Μόλις ήρθαν στο προσκήνιο οι φιλοδοξίες της Σουηδίας και της Φινλανδίας να γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ, όλα τα βλέμματα στράφηκαν στην Τουρκία. Η Σουηδία, η οποία είναι η πατρίδα των αντιτουρκικών τρομοκρατικών οργανώσεων εδώ και χρόνια, και η Φινλανδία, η οποία είναι γνωστή για τη στάση της κατά της Τουρκίας στις διεθνείς πλατφόρμες, έθεσαν αυτό το αίτημα όσο συνεχίζεται ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος. Αναμφίβολα το αίτημα των δύο αυτών χωρών έχει μεγάλο ενδιαφέρον για την Τουρκία.

Η Τουρκία έδειξε τη στάση της για το θέμα αυτό από την πρώτη κιόλας μέρα. Ο Πρόεδρος Ερντογάν ανακοίνωσε ότι θα ασκήσει βέτο στην ένταξη και των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ. Στην πρώτη αίτηση που έγινε μετά από αυτή τη δήλωση τέθηκε αμέσως βέτο. Οι επαφές μεταξύ της Τουρκίας και των χωρών που επιθυμούν την ένταξη στο ΝΑΤΟ συνεχίζονται. Χώρες-μέλη όπως οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η Γερμανία, ιδιαίτερα η Σουηδία και η Φινλανδία, άρχισαν να εκφράζουν ότι κατανοούν τις ανησυχίες της Τουρκίας για την ασφάλεια, στέλνοντας ένθερμα μηνύματα στην Τουρκία, προκειμένου να επιτευχθεί ένα αποτέλεσμα προς την κατεύθυνση που ήθελαν.

Λοιπόν, το ζήτημα των ενστάσεων της Τουρκίας είναι το γεγονός ότι η Σουηδία έχει γίνει το σπίτι των τρομοκρατών ή οι ανησυχίες που εκφράζει για την ασφάλειά της η χώρα μας;

Η Τουρκία πλήρωσε το τίμημα πριν γίνει μέλος του ΝΑΤΟ. Δεν ήμασταν μέλη του ΝΑΤΟ όταν στείλαμε στρατεύματα στον πόλεμο της Κορέας. Η Τουρκία μπόρεσε να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ μετά από αυτόν τον πόλεμο στον οποίο χάθηκαν δεκάδες στρατιώτες μας ως μάρτυρες.

Μετά την αποδοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, εκπλήρωσε πλήρως τις υποχρεώσεις της και συνέχισε να πληρώνει το τίμημα. Από την άλλη, όποτε η Τουρκία είχε ανάγκη την υποστήριξη της Συμμαχίας, καμία χώρα μέλος του ΝΑΤΟ δεν έκανε αυτό που έπρεπε.

Από την άλλη, η απόφαση για την επανένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, στην οποία ο Πρόεδρος Ερντογάν αναφέρθηκε με τις λέξεις «Δεν θα ξανακάνουμε το ίδιο λάθος», δεν είναι ένα λάθος που πρέπει να υποτιμηθεί. Γνωρίζουμε ότι όλα τα προβλήματα που υπάρχουν στην Ανατολική Μεσόγειο σήμερα, πηγάζουν από αυτήν την απόφαση.

Θεμελιώδη ζητήματα όπως το άλυτο Κυπριακό, το πρόβλημα των νησιών, το πρόβλημα του Αιγαίου και το γεγονός ότι η Τουρκία περιμένει στην πόρτα της ΕΕ εδώ και μισό αιώνα, είναι το αποτέλεσμα του λάθους που προέκυψε από την επανένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ πριν από 42 χρόνια.

Ας πούμε ότι η Σουηδία και η Φινλανδία εκπλήρωσαν όλες τις απαιτήσεις της Τουρκίας, τότε θα που ναι και θα πάρουμε αυτές τις δύο χώρες στο ΝΑΤΟ χωρίς δισταγμό; Το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε πριν από 73 χρόνια. Η Τουρκία έγινε μέλος αυτής της οργάνωσης πριν από 70 χρόνια. Ενώ η Σουηδία και η Φινλανδία απολάμβαναν το καθεστώς της ουδετερότητας, τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ, ειδικά η Τουρκία, κράτησαν ζωντανή αυτήν την ομπρέλα ασφαλείας πληρώνοντας ένα τίμημα για χρόνια.

Τώρα, όταν αυτές οι δύο χώρες αισθάνονται απειλή για τον εαυτό τους, θέλουν να μπουν κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ, στο οποίο δεν έχουν καμία συνεισφορά, ενώ δεν θα έχουν καμία συνεισφορά ακόμα και αν γίνουν μέλη. Αυτή η πτυχή του ζητήματος πρέπει να ληφθεί υπόψη.

Η Τουρκία εφιστά την προσοχή στο γεγονός ότι οι διεθνείς οργανισμοί δεν ήταν σε θέση να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους εδώ και πολύ καιρό, ενώ υπενθυμίζεται ότι έχει τονιστεί (από τον Ερντογάν) η ανάγκη αναδιάρθρωσης αυτών των οργανισμών, ιδίως του ΟΗΕ.

Το αίτημα ένταξης της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ δεν μπορεί να αποφασιστεί μόνο εξετάζοντας τις σχέσεις τους με την Τουρκία. Η Τουρκία, η οποία έχει τον δεύτερο ισχυρότερο στρατό στο ΝΑΤΟ, είναι ένα από τα πρώτα μέλη που έχουν λόγο στις αποφάσεις σχετικά με το μέλλον του ΝΑΤΟ.

Ενώ ο πόλεμος Ουκρανίας-Ρωσίας υπογραμμίζει τη σημασία του ΝΑΤΟ και την ανάγκη για αναδιάρθρωση, δεν είναι αποδεκτό να γίνονται συζητήσεις μόνο γύρω από τη Σουηδία, τη Φινλανδία και την Τουρκία. Αν και η συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών φαίνεται να αυξάνεται λόγω του πολέμου, δεν μπόρεσε να επιτευχθεί κανένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Σε μια περίοδο που η αλληλεγγύη θα έπρεπε να έρθει περισσότερο στο προσκήνιο, η κλιμακούμενη συμπεριφορά της Ελλάδας στο Αιγαίο, τη Μεσόγειο και την Κύπρο δέχεται υποστήριξη από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Η εικόνα που προέκυψε κατά τις επαφές του Έλληνα πρωθυπουργού Μητσοτάκη στις ΗΠΑ είναι μια ανεξήγητη εικόνα όσον αφορά την θέση της στο ΝΑΤΟ.

Ο Μητσοτάκης καταχειροκροτήθηκε 37 φορές στην 40λεπτη ομιλία του στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Τι είπε ο Μητσοτάκης για να του αξίζει 37 φορές το χειροκρότημα; Είπε ότι επρόκειτο να σταματήσει τη Ρωσία; Έδωσε ελπιδοφόρα μηνύματα για επίλυση των προβλημάτων στην περιοχή; Όχι, αντιθέτως, ήταν η αντιτουρκική πτυχή του στην ομιλία του, η οποία απέσπασε χειροκροτήματα.

Η Ελλάδα, στην οποία οι ΗΠΑ έχουν δεσμευτεί να δώσουν μαχητικά αεροσκάφη F-35, θα χρησιμοποιήσει αυτά τα αεροπλάνα εναντίον της Ρωσίας ή υπέρ του ΝΑΤΟ; Γιατί τα F-35 δεν δίνονται στην Τουρκία, παρόλο που είναι εταίρος στο πρόγραμμα F-35 και προπληρωμένα και δίνονται στην Ελλάδα; Υπάρχει κάποιος λόγος που η Ελλάδα ενθαρρύνεται ακόμη και σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή;

Αυτοί που λένε ότι κατανοούν τις ανησυχίες της Τουρκίας για την ασφάλεια και εργάζονται για την επίλυση των ανησυχιών, καταλαβαίνουν και αυτή τη στάση της Ελλάδας; Οι ΗΠΑ, που εξακολουθούν να δίνουν όπλα στη μαρξιστική-λενινιστική τρομοκρατική οργάνωση που η Τουρκία πολεμά εδώ και 40 χρόνια, καταλαβαίνουν πραγματικά τις ανησυχίες της Τουρκίας για την ασφάλεια;

Το αίτημα της Σουηδίας και της Φινλανδίας να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ είναι άσχετο. Δεν έχει σημασία αν αυτές οι δύο χώρες κατανοούν τις ανησυχίες της Τουρκίας για την ασφάλεια. Δεν έχει καν σημασία που παίρνουν θέση ενάντια στην τρομοκρατική οργάνωση PKK, την οποία υποστηρίζουν εδώ και χρόνια.

Όσο είναι ανοιχτό το κεφάλαιο του ΝΑΤΟ, θα πρέπει να λάβουμε την τελική μας απόφαση αφού πρώτα κάνουμε όλον τον απολογισμό του παρελθόντος, ώστε να μην επαναληφθεί το λάθος που κάναμε πριν από 42 χρόνια, όπως ακριβώς είπε ο κ. Ερντογάν, λέγοντας ναι στην επάνοδο της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Και δεν αρκεί να μην κάνουμε ξανά λάθη, αλλά θα πρέπει να τηρήσουμε μια τέτοια στάση, που θα μας επιτρέψει να αναπληρώσουμε τα λάθη του παρελθόντος.

Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να αποδείξουν οι σύμμαχοί μας ότι κατανοούν την αναγκαιότητα της 5ης επιχείρησης που θα πραγματοποιήσει η Τουρκία στο έδαφος της Συρίας, εναντίον των τρομοκρατικών οργανώσεων.

infognomonpolitics.gr

ΑΛΗΘΕΥΟΥΝ ΟΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΟΥ “ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ”;

0
Αν αυτά που δημοσίευσε ο “Ριζοσπάστης”, χθές, ως οπλικά συστήματα και πολεμοφόδια που εστάλησαν στην Ουκρανία είναι αλήθεια, ο κ. Μητσοτάκης να εύχεται να μην συμβεί τίποτε αρνητικό για την Ελλάδα στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση το επόμενο διάστημα.
Θα πρόκειται για μια έντεχνη, κατά το μυαλό του κ. Μητσοτάκη και των συμβούλων του έντεχνη, αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, πολύ επίκινδυνη για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.
Θέλουμε να πιστεύουμε πως οι πληροφορίες του “Ριζοσπάστη” δεν είναι ακριβείς. Περιμένουμε πειστική κυβερνητική διάψευση. Δεν είναι δικαίωμα της κυβέρνησης να ενημερώσει αλλά υποχρέωσή της.
Ο κ. Μητσοτάκης χώνει βαθιά την χώρα στον πόλεμο, την στιγμή που πολλές χώρες προσπαθούν να δουν πιο ψύχραιμα τις εξελίξεις.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η Γερμανία.
Αν τα BmP απεστάλησαν, ήδη, χωρίς να έχει η χώρα προμηθευθεί τα αντίστοιχα Γερμανικά, τότε θα πρόκειται για έγκλημα.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ;

7

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

          Ο πρωθυπουργός της χώρας μας κατά την παρουσία του στο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός απαντώντας στο υπονοούμενο του Τούρκου προέδρου, πως μετά τη συνάντησή τους στην Κωνσταντινούπολη ο κ. Μητσοτάκης δεν τήρησε το λόγο του, είπε χαρακτηριστικά: “Πήγα στην Κωνσταντινούπολη και συναντήθηκα με τον πρόεδρο Ερντογάν. Νόμιζα ότι ήταν μια καλή συνάντηση, αλλά ένα μήνα αργότερα είδαμε έναν άνευ προηγουμένου αριθμό υπερπτήσεων πάνω από τα ελληνικά νησιά. Αυτή η συμπεριφορά είναι εντελώς απαράδεκτη. Και θα θέτω αυτό το θέμα όπου μπορώ έως ότου η Τουρκία αλλάξει συμπεριφορά” (Καθημερινή 26/5/2022). Έτσι είναι ασφαλώς όπως ανέφερε ο κ. Μητσοτάκης, αφού η παραβίαση του εναέριου χώρου της πατρίδας μας από την Τουρκία αποτελεί συνήθη πρακτική. Όμως τί μεσολάβησε στο χρονικό διάστημα του μηνός;

Στις 13 Μαρτίου επισκέφθηκε ο κ. Μητσοτάκης την Κωνσταντινούπολη, μια συνάντηση που άφησε πολλές υποσχέσεις για μια νέα εποχή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις σύμφωνα με τις δηλώσεις εκατέρωθεν. Μία εβδομάδα αργότερα και συγκεκριμένα στις 21 Μαρτίου εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων της ΕΕ, που απαρτίζεται από τους υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας των 27 κρατών – μελών, το τελικό κείμενο της “Στρατηγικής Πυξίδας” της Ε.Ε.

Η ελληνική πλευρά σε στενό συντονισμό και συνεργασία με την κυπριακή πέτυχε να ενσωματωθούν αρκετές και σημαντικές αρνητικές αναφορές για την Τουρκία (Καθημερινή 22/3/2022) που προκάλεσαν τις έντονες αντιδράσεις του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.

Έτσι σε λίγες μόνον ημέρες τα αποτελέσματα της συνάντησης Μητσοτάκη – Ερντογάν ακυρώθηκαν και το κείμενο της Στρατηγικής Πυξίδας της Ε.Ε. αποτέλεσε αφορμή για νέες αντιπαραθέσεις, που σύντομα προσέλαβαν ακραίες διαστάσεις  με πρόσθετες αφορμές, όπως το ταξίδι του κ. Μητσοτάκη στις ΗΠΑ και οι αναφορές του στην Τουρκία κατά την ομιλία του στο Κογκρέσο.

Εύλογα λοιπόν διερωτάται κανείς για την σκοπιμότητα της συνάντησης του πρωθυπουργού με τον Τούρκο πρόεδρο στην Κωνσταντινούπολη. Τί εξυπηρετούσε; Είναι τόσο διφορούμενη και αντιφατική η εξωτερική πολιτική της χώρας μας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις; Στερείται στρατηγικής;

Το ίδιο είχε συμβεί και πριν ένα χρόνο ακριβώς, στις 14 Ιουνίου (14/6) στις Βρυξέλλες όταν με αφορμή τη σύνοδο κορυφής των κρατών μελών του ΝΑΤΟ συναντήθηκαν οι δύο πολιτικοί. Τότε, εκπέμφθηκε πάλι ένα θετικό μήνυμα για την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Λογικά θα περιμέναμε να ακολουθήσει μία περίοδος άμβλυνσης των εκατέρωθεν αντιπαραθέσεων για να καλλιεργηθεί ένα κλίμα προσέγγισης.

Όμως, αμέσως σχεδόν μετά τη συνάντηση και ενόψει της επικείμενης συνόδου κορυφής της Ε.Ε. στις 24 και 25 Ιουνίου, τέθηκε μετ’ επιτάσεως ως πρωταρχική επιδίωξη της ελληνικής κυβέρνησης στη σύνοδο το θέμα πάλι των κυρώσεων κατά της γείτονος. Το αποτέλεσμα ήταν το αρχικό προσχέδιο των συμπερασμάτων της συνόδου να αναθεωρηθεί επί το δυσμενέστερο για την Τουρκία.

Η Die Welt έγραψε πως Μακρόν, Κουρτς και Μητσοτάκης αντέδρασαν στην πρόταση της Μέρκελ που ήθελε πιο φιλική διατύπωση στο κείμενο συμπερασμάτων για τον εκσυγχρονισμό της τελωνειακής ένωσης Ε.Ε. – Τουρκίας.

Μετά από λίγες ημέρες, στις 5/7, ο κ. Δένδιας επισκέφθηκε το Κίεβο επιπλήττοντας την Ουκρανία για τις ιδιαίτερα φιλικές σχέσεις της με την Τουρκία, συσχετίζοντας μάλιστα την ευρωπαϊκή της πορεία με τις σχέσεις Κιέβου – Άγκυρας.

Στις 9/7, στο διεθνές φόρουμ του Ντουμπρόβνικ, αναφερόμενος στην πορεία των Δυτικών Βαλκανίων προς την Ε.Ε., επισήμανε την ανάγκη αντιμετώπισης “κακόβουλων επιρροών τρίτων χωρών” και λίγες ημέρες μετά, στις 13/7, κατά την υπογραφή μνημονίου συνεργασίας στο Κάιρο ανάμεσα στην Ελλάδα και στον Αραβικό Σύνδεσμο, ο κ. Δένδιας επιτέθηκε για μια ακόμη φορά κατά της Τουρκίας αναφερόμενος “σε χώρες στην περιοχή μας, που δεν ανήκουν στον Αραβικό Σύνδεσμο, (και) μέσω των δράσεών τους αποτελούν μια πολύ σοβαρή απειλή για την περιφερειακή σταθερότητα…”. Δηλαδή, σε ένα μήνα μόνον από την ελπιδοφόρα συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν, κάθε ευοίωνη προοπτική είχε ακυρωθεί. Για ποιό λόγο λοιπόν συναντήθηκε ο πρωθυπουργός της χώρας μας με τον πρόεδρο Ερντογάν στις Βρυξέλλες;

Να υπενθυμίσουμε ότι με πρωτοβουλία της Γερμανίας πραγματοποιήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020 στο Βερολίνο συνάντηση της διευθύντριας του διπλωματικού γραφείου του πρωθυπουργού Ελένης Σουρανή με τον σύμβουλο του Τούρκου προέδρου Ιμπραχήμ Καλίν και τον Γιαν Χέκερ, σύμβουλο της καγκελαρίου Μέρκελ, με αντικείμενο την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

Γιαυτό, το Oruc Reis είχε αποσυρθεί από την Ανατολική Μεσόγειο στην Αττάλεια και ενώ το πρωί της 7ης Αυγούστου επρόκειτο να ανακοινωθεί η επανέναρξη των ελληνοτουρκικών διερευνητικών συνομιλιών στα τέλη Αυγούστου, το απόγευμα της προηγουμένης ανακοινώθηκε η συνομολόγηση της συμφωνίας της τμηματικής οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας – Αιγύπτου με αποτέλεσμα να ακυρωθεί η πρωτοβουλία της Γερμανίδας καγκελαρίου, να ακυρωθούν οι διακοινοτικές συνομιλίες, και  να αποπλεύσει εκ νέου το Oruc Reis από την Αττάλεια για έρευνες με αποτέλεσμα να αντιπαρατεθούν επί μακρόν οι στόλοι των δύο κρατών στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν υπήρχε καλύτερο timing για την ανακοίνωση της συμφωνίας μας με την Αίγυπτο; Γιατί αποδεχθήκαμε την πρωτοβουλία της καγκελαρίου Μέρκελ;

Έκτοτε είναι χαρακτηριστική η αφωνία του Βερολίνου στις εκκλήσεις της Αθήνας και η πολιτική των ίσων αποστάσεων που ακολουθεί στα ελληνοτουρκικά ζητήματα.

Ποιά ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία προσέγγισης; Τον Ιούλιο του 2019 ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί κοινοποίησε στον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη επιστολή που απέστειλε  στον Γ.Γ. του ΟΗΕ με την οποία πρότεινε τη συγκρότηση κοινής επιτροπής υδρογονανθράκων, για τον διαμοιρασμό των κερδών και τις υφιστάμενες αδειοδοτήσεις. Στην ίδια επιστολή περιλαμβάνονταν πρόταση για δημιουργία κοινού ταμείου υδρογονανθράκων  καθώς και για συνεργασία με την ελληνοκυπριακή πλευρά στην έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων γύρω από την Κύπρο. Η πρόταση του Τουρκοκύπριου ηγέτη απορρίφθηκε ομόφωνα από το Συμβούλιο Αρχηγών που συνήλθε υπό τον πρόεδρο Αναστασιάδη, διότι σύμφωνα με το κοινό ανακοινωθέν η πρόταση αυτή, «δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή καθώς αποπροσανατολίζει από την ουσία του Κυπριακού».

Ποιά είναι η ουσία του Κυπριακού; Να υπενθυμίσουμε την ανοιχτή επιστολή του τ. ΥΠΕΞ της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Ρολάνδη για την αναλογική κατανομή των υδρογονανθράκων (Καθημερινή 16/5/2019) ή την άποψη του Κύπριου Νομπελίστα Χριστόφορου Πισσαρίδη, συμβούλου αρχικά του προέδρου Αναστασιάδη, ο οποίος σε  παλαιότερη συνέντευξή του, σε ότι αφορά την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, τάχθηκε υπέρ της δημιουργίας «εθνικού κεφαλαίου», όπως το ονόμασε, που να προβλέπει δίκαιο ποσοστό για τους Τουρκοκυπρίους, «άσχετα  αν μέχρι τότε θα έχει επιλυθεί ή όχι το Κυπριακό», όπως είπε; Διότι εκεί σήμερα εστιάζεται το κυπριακό πρόβλημα, στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων που είναι ο καταλύτης της κρίσης στην Ανατολική Μεσόγειο και έφερε αντιμέτωπους τον ελληνικό με τον τουρκικό στόλο. Μάλιστα,  η πρόταση Ακιντζί είχε την έγκριση της Άγκυρας.

Διότι παράλληλα με τη δημοσιοποίηση της συγκεκριμένης κίνησης του κ. Ακιντζί, ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου σε άρθρο του στην τουρκοκυπριακή εφημερίδα Kibris Postasi ανέφερε ότι σε περίπτωση απόρριψης της πρότασης Ακιντζί για συνεκμετάλλευση, η Τουρκία θα συνεχίσει τις έρευνες και τις γεωτρήσεις, όπως και έγινε, ενώ αργότερα καυτηρίασε επανειλημμένα την απόρριψή της.

Τρεις ήταν οι συνέπειες της απόρριψης της πρότασης Ακιντζί:

Πρώτον, η αποδοχή της πρότασης, η οποία προηγήθηκε μήνες του συμφώνου Ερντογάν – Σάραζ, θα αποστερούσε από την Άγκυρα, κατά τη διάρκεια των συζητήσεων των δύο κοινοτήτων για την κατανομή των ενεργειακών πηγών, κάθε επιχείρημα ώστε να προβεί στη συνομολόγηση του συμφώνου με τη Λιβύη. Διότι θα ήταν αδιανόητο να συζητούν οι δύο κοινότητες με τη συναίνεση της Άγκυρας για την κατανομή των ενεργειακών πηγών εντός της κυπριακής ΑΟΖ και ταυτόχρονα ο Ερντογάν να συνυπογράφει με τον Σάρατζ το σύμφωνο που αγνοούσε (μηδένιζε) την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δεύτερον θα έφερνε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων πέρα από τις δύο κοινότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας, την Ελλάδα και την Τουρκία και στη χειρότερη περίπτωση της αποτυχίας των διαπραγματεύσεων θα ήταν ένα πρώτο βήμα για τη Χάγη.

Τρίτον, η αποδοχή της πρότασης θα ενίσχυε μεταξύ των τουρκοκυπρίων τη θέση του Μουσταφά Ακιντζί και την επανεκλογή του, ο ρόλος του οποίου θα ήταν σημαντικός σήμερα στη διαμόρφωση των εξελίξεων, διότι υιοθετούσε τη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας ως λύση του Κυπριακού έναντι των δύο κρατών που προβάλλει πλέον η Άγκυρα. Γιατί η Αθήνα δεν αξιοποίησε τις δυνατότητες της πρότασης Ακιντζί; Αφέθηκε στην πρωτοβουλία και στις αποφάσεις της Λευκωσίας με αποτέλεσμα τη βαθμιαία κλιμάκωση της έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις; Η Αθήνα είναι το κέντρο του Ελληνισμού ή η Λευκωσία;

Δεν έχει καταστεί ακόμη αντιληπτό ότι όσο η χώρα μας επαφίεται για την ασφάλειά της σε προστάτες (Ε.Ε, Γαλλία, ΗΠΑ), το χάσμα με την Τουρκία διευρύνεται και νέες διεκδικήσεις ανακύπτουν; Χαρακτηριστικό είναι το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νήσων που προβάλλεται μετ’ επιτάσεως από την Άγκυρα μεταφέροντας την εστία της αντιπαλότητας από την Ανατολική Μεσόγειο στο Αιγαίο, ζήτημα το οποίο δεν ετίθετο καν στην αρχή της νέας ελληνοτουρκικής κρίσης.

Αυτό συμβαίνει διότι οι ισχυρές χώρες στις οποίες αναζητούμε προστασία, συντηρούν τις διαφορές μεταξύ των κρατών μιας περιοχής του ενδιαφέροντός τους χάριν της προώθησης των συμφερόντων τους, για να μπορούν να διεισδύουν στην περιοχή. Βέβαια στην εξωτερική πολιτική είθισται να αξιοποιείται τυχόν σύμπλευση των εθνικών συμφερόντων με τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών στην περιοχή με την προσδοκία της εκπλήρωσής τους. Όμως, επειδή οι σχέσεις αυτές είναι ετεροβαρείς (όπως π.χ. Ελλάδας – ΗΠΑ, Ελλάδας – Γαλλίας ή Γερμανίας, κοκ) οι εξελίξεις δεν οριοθετούνται εκεί όπου εκπληρώνονται τα εθνικά συμφέροντα αλλά των ισχυρών γιαυτό συνήθως είναι καταστροφικές. Αυτό συνέβη στη Μικρασιατική Καταστροφή, αυτό συμβαίνει και σήμερα, όπως π.χ. με τη Γαλλία που ανταγωνίζεται την Τουρκία σε περιοχές εκτός ελληνικού ενδιαφέροντος, ή τις ΗΠΑ που έχουν μεταβάλλει ολόκληρη τη χώρα σε στρατιωτική βάση διότι στοχεύουν στη Ρωσική Ομοσπονδία.

Και η Τουρκία; Η πολιτική του προέδρου Ερντογάν, θα διερωτηθείτε; Τον Τούρκο πρόεδρο και την πολιτική του θα πρέπει να τον κρίνει ο τουρκικός λαός, που πληρώνει τον φόρο αίματος και τις επώδυνες έως ακραίες οικονομικές συνέπειες των επιλογών του. Εμείς θα πρέπει να κρίνουμε τη δική μας πολιτική ηγεσία αφού εμείς την εκλέγουμε και πληρώνουμε σε όλα τα επίπεδα τις συνέπειες της πολιτικής της.

Η αναφορά στην Τουρκία, αποτελεί καθημερινά την επωδό κάθε διπλωματικής δραστηριότητας της χώρας μας, οπουδήποτε κι αν λαμβάνει χώρα, σε σημείο ώστε να διερωτάται κανείς αν αυτή η τακτική υπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα, δηλαδή την επίλυση των διμερών προβλημάτων στη βάση του Διεθνούς Δικαίου στο οποίο καθημερινά ορκιζόμαστε, προκειμένου η χώρα να μπορέσει να αναπτυχθεί, ή επελέγη για να προωθούνται χωρίς αντιστάσεις οι νεοφιλελεύθερες επιλογές της κυβέρνησης.

Διότι η εντύπωση που διαμορφώνουν καθημερινά τα ΜΜΕ είναι ότι η χώρα μας υφίσταται μόνον χάριν της αντιπαλότητάς μας με την Τουρκία, και η πολιτική στη χώρα μας έχει συρρικνωθεί πλέον στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση υποβαθμίζοντας, ακόμη και αγνοώντας κάθε κοινωνικό πρόβλημα που ταλανίζει την κοινωνία. Γιατί;

Διότι, όπως έγραφε ο Ούλριχ Μπεκ, «οι εικόνες του εχθρού έχουν απόλυτη προτεραιότητα στις συγκρούσεις, υπερβαίνουν τις ταξικές συγκρούσεις… Εν όψει της απειλής του εχθρού όλες οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις διαλύονται..». Το ίδιο συμβαίνει και στην άλλη πλευρά του Αιγαίου αφού επίκεινται εκλογές και στις δύο χώρες. Παρατηρούμε μάλιστα ότι και η αντιπολίτευση εκατέρωθεν πλειοδοτεί σε πατριωτισμό προσβλέποντας στις εκλογές, διαμορφώνοντας έτσι όλοι μαζί ένα εκρηκτικό μείγμα  που επιτείνει τα αδιέξοδα ανάμεσα στις δύο χώρες. Αυτό, συμβαίνει όταν δεν αξιοποιούνται οι ευκαιρίες προσέγγισης των δύο χωρών και η μικροπολιτική επικρατεί της πολιτικής.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

4/6/2022

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η πρόσφατη παρέμβαση του Κ. Καραμανλή

0

Νίκος Ταυρής

 

Οπως συνηθίζει ο Κ. Καραμανλής κάθε τόσο και με αφορμή διάφορες εκδηλώσεις κάνει παρεμβάσεις κυρίως για τη συνολική πορεία της χώρας και τα εθνικά ζητήματα. Στην πρόσφατη παρέμβασή του αναφέρθηκε πρώτα στη διεθνή συγκυρία και τον πόλεμο στην Ουκρανία και στη συνέχεια στην ανάγκη αντιμετώπισης των τουρκικών προκλήσεων.

Σχετικά με τη διεθνή συγκυρία και τον πόλεμο στην Ουκρανία φαίνεται ότι αντιλαμβάνεται αρκετά καθαρά το νέο γεωπολιτικό σκηνικό και τους κινδύνους που αυτό φέρει. Διαφοροποιείται από την αμερικάνικη πολιτική που θεωρεί ότι θέλει την παράταση του πολέμου και παίρνει θέση για την άμεση κατάπαυση του πυρός και το σταμάτημα του πολέμου με πρωτοβουλίες που πρέπει να πάρει η Ευρώπη. Φυσικά δεν παραλείπει να περιγράψει τα χάλια της σημερινής Ευρώπης και το πώς υπολείπεται από το να μπορεί να διαδραματίσει έναν σημαντικό ρόλο.

Σχετικά με την αντιμετώπιση της Τουρκίας και της επεκτατικής της πολιτικής διαφοροποιήθηκε πολύ από την εφαρμοζόμενη πολιτική των κυβερνήσεων, διαφοροποιήθηκε από το πνεύμα υποχωρήσεων και εκπτώσεων στα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, πήρε σαφείς αποστάσεις από όλες τις προτάσεις περί «συνεκμετάλλευσης» και επανέλαβε την πάγια θέση από το 1974 ότι το μόνο πρόβλημα που συζητούμε σε διεθνή φόρα είναι το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας των νησιών.

Η παρέμβαση του Καραμανλή γίνεται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη κατάσταση κι όταν οι πιέσεις τόσο από τον δυτικό παράγοντα όσο και από τη συνεχιζόμενη προκλητική πολιτική της Τουρκίας είναι ιδιαίτερα έντονες. Έρχεται σε μια στιγμή που η εξωτερική πολιτική της χώρας ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις ΗΠΑ πολλαπλασιάζοντας τους εχθρούς της Ελλάδας (Ρωσία, Ιράν, σε λίγο και την Κίνα). Σε αυτό έγκειται η ιδιαίτερη σημασία της. Επίσης καταδεικνύει και καταγράφει μια ιδιαίτερη διαφοροποίηση εντός του αστικού στρατοπέδου σε ένα ιδιαιτέρως κρίσιμο ζήτημα όπως είναι η όξυνση των σχέσεων λόγω της προκλητικής επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας.

Είναι γεγονός ότι ένα τμήμα της δεξιάς παράταξης με εκπροσώπους τους κυρίως τον Κ. Καραμανλή και τον Α. Σαμαρά διαφωνούν με την ακολουθητέα πολιτική. Κοντά σε αυτούς πρέπει να σημειώσουμε τον πρώην πρόεδρο της Δημοκρατίας Π. Παυλόπουλο και τον πρώην υπουργό Γ. Βαληνάκη που είτε με βιβλία είτε με ομιλίες και συνεντεύξεις δίνουν ένα άλλο στίγμα από αυτό που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις στα θέματα αυτά. Ο ρόλος μέχρι τώρα ήταν να αποτρέψουν μια τεράστια υποχωρητικότητα που εκφράζεται ανοικτά από το μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών και οικονομικών ελίτ της χώρας.

Είναι δικαιολογημένη η απορία για το τι θα εφάρμοζαν επί του πρακτέου απέναντι στις πιέσεις που αναφέραμε αλλά γνωρίζουμε ότι ο Κ. Καραμανλής βρέθηκε στη θέση που βρίσκεται αφού γνώρισε σε πρώτο πρόσωπο τις επιπτώσεις ορισμένων διαφοροποιήσεών του. Η πολιτική όμως δεν είναι ζήτημα προσωπικής στάσης κάποιων πολιτικών αλλά πραγματικών δυνατοτήτων και δημιουργίας διά της πολιτικής των προϋποθέσεων για την εφαρμογή ή αξιοποίηση των δυνατοτήτων. Επομένως πέρα από τον πόλεμο που δέχθηκε ο Καραμανλής από Αμερικάνους και ντόπιες ελίτ, τώρα, αντιμετωπίζεται με τη σιωπή για όσα είπε, με ειρωνείες του στυλ «αυτά που είπε είναι εκθέσεις ιδεών», «τώρα θυμήθηκε ο Βούδας να μιλήσει», «στην ομιλία του ήταν παρόντες ο Αντώναρος, ο Γκλέτσος, ο Σαμαράς» και άλλα τέτοια.

Διεθνώς υπάρχει ένα μέρος του πολιτικού κόσμου (και τμήμα του κρατικού, διπλωματικού και στρατιωτικού δυναμικού) που δεν συμφωνεί με τη «στροφή» που έχει επιβληθεί εκ των πραγμάτων στη διεθνή ζωή, που δεν συμφωνεί με τον πόλεμο και την παράτασή του, που βλέπει τη νέα διεθνή πραγματικότητα πιο καθαρά, που ανησυχεί για όσα έρχονται. Είναι σαφές ότι αυτό το τμήμα ανήκει στη μειοψηφία του αστικού κόσμου και ότι το πάνω χέρι στο βαθύ πυρήνα της αστικής-ιμπεριαλιστικής τάξης το έχουν όσοι πασχίζουν με κάθε τρόπο να επιβάλλουν τη δυτική παγκοσμιοποίηση με πολεμικά μέσα, ανατινάζοντας όλες τις ισορροπίες που υπήρχαν κάποτε.

edromos.gr

Ανάλυση Economist: Πώς η Ουκρανία απαντά στο ρωσικό πυροβολικό

0

Τα συστήματα που έχει στη διάθεσή του το Κίεβο για να αποκρούσει τις ρωσικές βολές στο πεδίο

Καθώς το επίκεντρο του πολέμου στην Ουκρανία έχει στραφεί στην ανατολική περιοχή του Ντονμπάς, η Ρωσία προσπαθεί να νικήσει την ουκρανική άμυνα και να σημειώσει σταδιακή πρόοδο.

Ένας κρίσιμος τρόπος για να γίνει αυτό είναι μέσω της χρήσης βαρέος πυροβολικού, το οποίο είναι ικανό να πυροβολεί έμμεσα (που σημαίνει ότι ο στόχος δεν χρειάζεται να είναι εντός οπτικού πεδίου) σε μεγάλες αποστάσεις.

Αυτό ήταν εδώ και πολύ καιρό κεντρικό σημείο στο ρωσικό στρατιωτικό δόγμα – ο Γιόζεφ Στάλιν το αποκάλεσε «ο θεός του πολέμου». Στην Ουκρανία το πυροβολικό της Ρωσίας έχει προκαλέσει τεράστια ζημιά – εικόνες της Μαριούπολης και άλλων πόλεων δείχνουν γειτονιές που έχουν γίνει ερείπια.

Με τον τρόπο αυτόν όμως τραβούν και τα πυρά του ουκρανικού πυροβολικού, πράγμα που οδηγεί σε μονομαχίες πυροβολικού γάτας και ποντικιού. Η εξουδετέρωση του ρωσικού πυροβολικού είναι ζωτικής σημασίας εάν η Ουκρανία θέλει να σταματήσει την προέλαση της Ρωσίας. Τι χρειάζεται για να έχεις το πάνω χέρι;

Για να αντιμετωπίσει μια επίθεση πυροβολικού, η άλλη πλευρά πρέπει να γνωρίζει από πού προήλθε. Οι μονάδες πυροβολικού μπορεί να χρειαστούν αρκετά λεπτά για να χτυπήσουν έναν στόχο, κάτι που κινδυνεύει να τις κάνει να καθίσουν σαν… πάπιες σε αυτό το διάστημα, εν μέρει επειδή οι οβίδες μπορεί να χρειαστούν έως και 40 δευτερόλεπτα για να φτάσουν και ο στόχος πρέπει να προσαρμοστεί εάν οι πρώτοι γύροι χαθούν.

Ο καλύτερος τρόπος για να εντοπίσει κανείς τα εχθρικά πυροβόλα όπλα είναι το ραντάρ κατά πυροβολικού, λέει στον Εκόνομιστ ο Πάτρικ Μπένχαμ-Κρόσγουελ, πρώην αξιωματικός δεξαμενής του βρετανικού στρατού και συγγραφέας του «Ο επικίνδυνος κόσμος του Τόμι Άτκινς: Εισαγωγή στον πόλεμο της ξηράς». Πρόκειται για σύστημα το οποίο ανιχνεύει οβίδες σε πτήση και εντοπίζει την τροχιά τους πίσω στο σημείο προέλευσης.

Η Αμερική προμήθευσε στην Ουκρανία με σετ ραντάρ κατά πυροβολικού, τα οποία μπορούν να εντοπίσουν τα όπλα που εκτοξεύονται πριν εκτοξευθούν οι πρώτες οβίδες. Διαθέτει και η Ρωσία έχει παρόμοια συστήματα.

Εναλλακτικά, τα drones μπορούν να εντοπίσουν τα σύννεφα καπνού που παράγονται από τη βολή του πυροβολικού. Ειδικότερα, η Ουκρανία έχει αναπτύξει μεγάλο αριθμό μη επανδρωμένων αεροσκαφών για να υποστηρίξει το πυροβολικό της.

Όπου είναι πιθανή η αντιπυρική βολή, το πυροβολικό υιοθετεί μια τακτική «πυροβολώ και φεύγω», πλήττοντας έναν στόχο πριν προχωρήσει γρήγορα. Αυτό είναι δυνατό μόνο με αυτοκινούμενα όπλα όπως το ρωσικό 2S19 Msta, ένα πυροβόλο 152 χιλιοστών που κινείται στις δικές του γραμμές.

Τα ρυμουλκούμενα πυροβόλα όπλα, όπως τα οβιδοβόλα M777 155 mm που προμήθευσαν πρόσφατα στην Ουκρανία από την Αμερική, ή τα ρωσικά 2A65 Msta-B των 152 χιλιοστών, χρειάζονται χρόνο για να κολλήσουν και να μετακινηθούν μετά την βολή. Τα πληρώματά τους βρίσκονται επίσης στην ύπαιθρο, καθιστώντας τα ευάλωτα σε σκάγια, ενώ τα πληρώματα αυτοκινούμενων πυροβόλων όπλων προστατεύονται από την θωράκιση του οχήματος. Ωστόσο, τα συρόμενα όπλα είναι πολύ φθηνότερα και ελαφρύτερα, αλλά και ευκολότερο να σταλούν στην Ουκρανία από τους συμμάχους της, καθώς και λιγότερο περίπλοκα στη χρήση.

Ένα άλλο είδος όπλου πυροβολικού, τα συστήματα πολλαπλής εκτόξευσης πυραύλων (MLRS) που τοποθετούνται σε φορτηγά, όπως οι πανταχού παρόντες εκτοξευτές BM-21 «Grad» 40 σωλήνων που χρησιμοποιούνται και από τις δύο πλευρές, μπορούν να αποτελέσουν ένα γρήγορο αντίμετρο (αν και όχι με τρομερή ακρίβεια). Το μειονέκτημά τους είναι ότι μπορούν να παράγουν σύννεφα πολύ ορατού καπνού.

Ο πιο σημαντικός παράγοντας σε μια μάχη πυροβολικού είναι η εμβέλεια. Η πλευρά που πυροβολεί πιο μακριά μπορεί να τεθεί εκτός εχθρού. Τα κατευθυνόμενα με GPS οβίδες Excalibur του αμερικανικού οβιδοβόλου M777, για παράδειγμα, έχουν βεληνεκές άνω των 40 χιλιομέτρων, σε σύγκριση με 25 χιλιόμετρα για το ρωσικό 2A65 Msta-B των 152 χιλιοστών. Η επιθυμία για μεγαλύτερη εμβέλεια βρίσκεται πίσω από τα αιτήματα της Ουκρανίας για κινητούς εκτοξευτές MLRS αμερικανικής κατασκευής. Οι πύραυλοι των 270 χιλιοστών – οι οποίοι έχουν επίσης καθοδήγηση GPS – μπορούν να χτυπήσουν στόχους έως και 84 χλμ. μακριά με υψηλή ακρίβεια, ταιριάζοντας ή ακόμα και νικώντας τα καλύτερα συστήματα της Ρωσίας.

Οι ίδιοι εκτοξευτές μπορούν επίσης να εκτοξεύσουν έναν πύραυλο ATACMS πάνω από 300 χιλιόμετρα, προκαλώντας ανησυχίες στη Δύση σχετικά με τον εφοδιασμό της Ουκρανίας με όπλα που θα μπορούσαν να χτυπήσουν βαθιά σε ρωσικό έδαφος.

Την 1η Ιουνίου, η Αμερική ανακοίνωσε ότι θα στείλει προηγμένα όπλα MLRS στην Ουκρανία, αν και μόνο με πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς. Η Βρετανία και η Γερμανία φέρεται να σχεδιάζουν επίσης να στείλουν παρόμοια όπλα. Αν η Ουκρανία θέλει να σταθεί στα φράγματα πυροβολικού της Ρωσίας, θα χρειαστεί πολλά περισσότερα.

Πηγή: The Economist

To άγνωστο παρασκήνιο με το «Lana»

0

Το χρονικό της δέσμευσης του δεξαμενόπλοιου στην Κάρυστο, της κατάσχεσης του φορτίου του και το μπρα ντε φερ ΗΠΑ – Ιράν

Στη χρηματοδότηση των «Φρουρών της Επανάστασης» και της σιιτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ θα όδευαν τα χρήματα από την πώληση των 107.000 τόνων ιρανικού πετρελαίου του δεξαμενόπλοιου «Lana» (πρώην «Pegas»), που βρίσκεται από τις 14 Απριλίου αγκυροβολημένο στον κόλπο της Καρύστου. Αυτό τουλάχιστον αναφέρεται στο επίσημο αίτημα δικαστικής συνδρομής, που την 20ή Απριλίου κατέθεσαν οι ΗΠΑ στις ελληνικές διπλωματικές και δικαστικές αρχές επικαλούμενες ειδική, διμερή συμφωνία με την Ελλάδα.

Η δέσμευση των 700.000 βαρελιών αργού πετρελαίου κατόπιν υπόδειξης των ΗΠΑ προκάλεσε την αντίδραση της Τεχεράνης, με τους «Φρουρούς της Επανάστασης» (σ.σ. πρόκειται για τμήμα των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων) να καταλαμβάνουν την 27η Μαΐου, ως αντίποινα, τα δύο υπό ελληνική σημαία δεξαμενόπλοια «Delta Poseidon» και «Prudent Warrior», στον Περσικό Κόλπο. Eκτοτε, βρίσκονται σε εξέλιξη υπόγειες διαπραγματεύσεις για την αποδέσμευσή τους, ενώ την Πέμπτη αντιπροσωπεία της Eνωσης Ελλήνων Εφοπλιστών επισκέφθηκε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι τα μέλη της δεν έκρυψαν τη δυσαρέσκειά τους για τους κυβερνητικούς χειρισμούς στην υπόθεση.

Την Παρασκευή, ο δικηγόρος που εκπροσωπεί την ιρανική πλευρά κατέθεσε αίτημα αναστολής εκτέλεσης της δικαστικής συνδρομής των ΗΠΑ. Μάλιστα, όπως είναι σε θέση να γνωρίζει η «Κ», το αίτημα διαβιβάστηκε από την πρεσβεία του Ιράν στην Αθήνα στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών.

Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών (Department of Treasury), στο μεταξύ, ανακοίνωσε την περασμένη Τετάρτη ότι εντόπισε την ύπαρξη ενός δικτύου λαθρεμπορίας ιρανικού πετρελαίου και «ξεπλύματος» το οποίο διευθύνεται από νυν και πρώην αξιωματούχους των «Φρουρών της Επανάστασης», στελέχη της ρωσικής κυβέρνησης και των μυστικών υπηρεσιών, καθώς και συνεργάτες τους με έδρα την Τουρκία. Στη σχετική ανακοίνωση παρατίθενται τα ονόματα των εμπλεκομένων προσώπων και εταιρειών (RPP Limited Liability Company, Zamanoil DMCC κ.ά.) με την επισήμανση ότι έχουν μετάσχει στη διακίνηση χιλιάδων τόνων ιρανικού πετρελαίου, καθώς και στο «ξέπλυμα» πολλών εκατομμυρίων δολαρίων από την πώλησή του.

To άγνωστο παρασκήνιο με το «Lana»-1

Στην ανακοίνωση δεν γίνεται αναφορά στην υπόθεση του δεξαμενόπλοιου «Lana» (πρώην «Pegas»). Ομως, στελέχη της αμερικανικής οργάνωσης United Against Nuclear Iran – UANI στην οποία μετέχουν πρώην διπλωμάτες και στελέχη μυστικών υπηρεσιών, δήλωσαν στην «Κ» ότι το συγκεκριμένο ιρανορωσικό δίκτυο κρύβεται πίσω και από το «Lana», επικαλούμενοι πάντως πηγές ενημέρωσης που δεν μπορούν να κατονομάσουν.

Ακόμα, τα μέλη της UANI μοιράστηκαν με την «Κ» δορυφορική φωτογραφία που απεικονίζει το «Lana» να φορτώνει τους 107.000 τόνους πετρελαίου από το ιρανικό νησί Sirri στις 19 Αυγούστου 2021, καθώς επίσης και δύο επιστολές που κοινοποίησαν στην τουρκική εταιρεία πετρελαίου Opet Petroleum Corporation με έδρα τη Μαρμαρίδα της Τουρκίας. «Εχουμε βάσιμες υποψίες ότι το “Lana” παράνομα ξεφορτώνει ιρανικό πετρέλαιο στον τερματικό σταθμό του Μαρμαρά», αναφέρεται σε επιστολή με ημερομηνία 18 Ιανουαρίου, ενώ μια εβδομάδα αργότερα το δεξαμενόπλοιο μετακινήθηκε στο αγκυροβόλιο του Μαρμαρά, χωρίς προηγουμένως να έχει εκφορτώσει το πετρέλαιο που μετέφερε στις δεξαμενές του.

Τρεις μήνες αργότερα, πάντως, το δεξαμενόπλοιο κατέπλευσε ρυμουλκούμενο λόγω βλάβης στο αγκυροβόλιο της Καρύστου. Υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι επρόκειτο να μεταφορτώσει το πετρέλαιο νότια της Καλαμάτας σε άλλο δεξαμενόπλοιο με προορισμό υπό ρωσικό έλεγχο λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας. Αρχικά δεσμεύθηκε με απόφαση της Αρχής για το Ξέπλυμα, με το αιτιολογικό ότι η πλοιοκτήτρια εταιρεία συγκαταλεγόταν «ανάμεσα στις 890 οντότητες συνδεδεμένες με το καθεστώς Πούτιν», εναντίον των οποίων τέθηκαν σε ισχύ κυρώσεις μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Την Παρασκευή, ο δικηγόρος που εκπρο-σωπεί την ιρανική πλευρά κατέθεσε αίτημα αναστολής εκτέλεσης της δικαστικής συνδρομής των ΗΠΑ.

Το πλοίο πράγματι ανήκε σε ρωσική τράπεζα που χρηματοδοτεί τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, ωστόσο οι διαδικασίες μεταβίβασής του σε άλλη ρωσική εταιρεία εκτός της λίστας των κυρώσεων είχαν ξεκινήσει το 2021 και ολοκληρώθηκαν στα μέσα Μαρτίου 2022, ένα μήνα δηλαδή πριν από τον κατάπλου του στην Ελλάδα. Νομικές πηγές δήλωσαν στην «Κ» ότι η επίκληση του ρωσικού παράγοντα στο αίτημα δέσμευσης του πλοίου ήταν προσχηματική και αποσκοπούσε στην ακινητοποίησή του μέχρις ότου οι ΗΠΑ εκδώσουν απόφαση για κατάσχεση, όχι του πλοίου αλλά του φορτίου του, που εξάλλου ήταν και αυτό που τους ενδιέφερε.

Παρότι αρχικά η Αρχή για το Ξέπλυμα ήρε την απόφαση κατάσχεσής του, στο πλοίο δεν επετράπη ο απόπλους, καθώς στο μεταξύ κατετέθη (20 Απριλίου) από την εισαγγελία της Περιφέρειας της Κολούμπια, το FBI και την υπηρεσία Ερευνών Εσωτερικής Ασφάλειας (Homeland Security Investigations) αίτημα κατάσχεσης των 107.000 τόνων ιρανικού πετρελαίου που μετέφερε στις δεξαμενές του.

«Το δεξαμενόπλοιο υπόκειται σε κυρώσεις των ΗΠΑ για τη μεταφορά ιρανικού φορτίου πετρελαίου, τα έσοδα του οποίου θα υποστηρίξουν μια ξένη τρομοκρατική οργάνωση», αναφέρεται στο επίσημο αμερικανικό έγγραφο.

Το αίτημα κοινοποιήθηκε αρχικά στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, εν συνεχεία στο υπουργείο Δικαιοσύνης, προτού καταλήξει στην εισαγγελία Χαλκίδας. Σ’ αυτό οι ΗΠΑ κάνουν επίκληση διμερούς συμφωνίας δικαστικής συνεργασίας που υπεγράφη αρχικά το 1999 και επικαιροποιήθηκε το 2006 και που σύμφωνα με νομικούς κύκλους υποχρεώνει την Ελλάδα να εκτελέσει το αμερικανικό αίτημα, ακόμα κι αν η πράξη για την οποία υποβάλλεται δεν διώκεται στην Ελλάδα.

Το Πρωτοδικείο Χαλκίδας άναψε το πράσινο φως για την κατάσχεση του ιρανικού πετρελαίου και τη μετάγγισή του σε δύο ναυλωμένα από τις ΗΠΑ δεξαμενόπλοια στις 20 Μαΐου, με αρμόδιους αξιωματούχους πάντως να σχολιάζουν δηκτικά ότι ο φάκελος της υπόθεσης δεν ελέγχθηκε με προσοχή από τους δικαστικούς λειτουργούς και τους κυβερνητικούς αξιωματούχους που χειρίστηκαν την υπόθεση. Αποκαλύπτουν δε ότι είχαν από την πρώτη στιγμή επισημάνει τον κίνδυνο ιρανικών αντιποίνων σε περίπτωση ικανοποίησης του αμερικανικού αιτήματος.

Νωρίτερα τη διαδικασία μετάγγισης είχε εγκρίνει με σήμα του και το αρχηγείο του Λιμενικού Σώματος, παρά το γεγονός ότι η ισχύουσα νομοθεσία απαγορεύει τη μετάγγιση πετρελαίου από δεξαμενόπλοιο σε δεξαμενόπλοιο (ship to ship) παρά μόνο ανοικτά της Λήμνου, στον δίαυλο της Πρέβεζας και τους Καλούς Λιμένες, νότια της Κρήτης. Κάτι εξάλλου που φέρεται να επισήμανε σε έγγραφά της προς την ηγεσία του σώματος και η λιμενάρχης Καρύστου. Η παράκαμψη της νομοθεσίας απαιτεί, σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, ειδική αιτιολογημένη έκθεση από την ηγεσία του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας. Σχετικό έγγραφο έχει, σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πληροφορίες, υπογράψει ο Γιάννης Πλακιωτάκης την 12η Μαΐου.

Στο διάστημα από τις 24 Μαΐου έως την 1η Ιουνίου πραγματοποιήθηκε η μετάγγιση του κατασχεμένου ιρανικού πετρελαίου στο δεξαμενόπλοιο «Ice Energy», ενώ η εναπομείνασα στο «Lana» ποσότητα πετρελαίου θα μεταφορτωθεί στο δεξαμενόπλοιο «Ice Victory», αρχής γενομένης από αύριο. Το πετρέλαιο πρόκειται να μεταφερθεί στις ΗΠΑ.

“Καθημερινή”