Αρχική Blog Σελίδα 1953

Δεν επιτεύχθηκε συμφωνία με την Τουρκία για την εξαγωγή Ουκρανικών σιτηρών ανακοινώνει το Κρεμλίνο

0

Το Κρεμλίνο ανακοίνωσε σήμερα πως δεν επιτεύχθηκε συμφωνία με την Τουρκία για την εξαγωγή ουκρανικών δημητριακών μέσω της Μαύρης Θάλασσας.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε στους δημοσιογράφους πως οι εργασίες συνεχίζονται.

Η Τουρκία επιδώκει μια συμφωνία ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία πάνω σ’ ένα σχέδιο για την επανάληψη των εξαγωγών δημητριακών από ουκρανικά λιμάνια, αν και οι προοπτικές για μια συμφωνία είναι αμυδρές, σύμφωνα με το Ρόιτερς.

Το Κρεμλίνο ανακοίνωσε επίσης πως δεν περιμένει ότι η Gazprom θα διακόψει τις προμήθειες αερίου σε άλλους ευρωπαίους πελάτες της προσθέτοντας πως το σχέδιο για να υποχρεωθούν οι αγοραστές να πληρώνουν για το αέριο σε ρούβλια λειτουργεί όπως αναμενόταν.

Με πληροφορίες από Reuters μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΑ
Ελλάδα Αθήνα 

https://hellasjournal.com/2022/06/den-epitefchthike-simfonia-me-tin-tourkia-gia-tin-exagogi-oukranikon-sitiron-anakinoni-to-kremlino/

Με 16 χάρτες απαντά το ΥΠΕΞ στη «Γαλάζια Πατρίδα» και τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας

0

Ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας / ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI

09/06/2022  13:29
Στην προσπάθεια βαθύτερης κατανόησης από το ευρύτερο κοινό του τουρκικού αναθεωρητισμού, 16 χάρτες του υπουργείου Εξωτερικών απεικονίζουν με παραστατικό και αδιάψευστο τρόπο τις παράνομες και μονομερείς ενέργειες της Τουρκίας.

Οι χάρτες ξεκινούν από το status quo που είχε κατοχυρωθεί με τις Συνθήκες της Λωζάννης (1923) και των Παρισίων (1947).

Στη συνέχεια προβάλλονται οι τουρκικές αξιώσεις, όπως αυτές ξεκίνησαν με τις παράνομες αδειοδοτήσεις της κρατικής τουρκικής εταιρείας πετρελαίου (ΤΡΑΟ) για εξερεύνηση κοιτασμάτων πετρελαίου σε περιοχές ελληνικής υφαλοκρηπίδας στο Βόρειο Αιγαίο το 1973, συμπεριλαμβάνουν την προσπάθεια υφαρπαγής από την Ελλάδα της ευθύνης για έρευνα και διάσωση στο μισό Αιγαίο τη δεκαετία του ’80, τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» τη δεκαετία του ’90, την κλιμάκωση με νέες άδειες στην Ανατολική Μεσόγειο, την αποδοχή ως επίσημου δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», το «τουρκολιβυκό μνημόνιο» και φθάνουν μέχρι την τουρκική θεωρία περί του καθεστώτος αποστρατικοποίησης των νησιών του Αιγαίου.

Οι ανωτέρω χάρτες τεκμηριώνουν την έκταση του τουρκικού αναθεωρητισμού με σκοπό την ανατροπή του status quo, παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, απειλώντας την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή μας.

Οι χάρτες που έδωσε στη δημοσιότητα το ΥΠΕΞ για τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας
ΧΑΡΤΗΣ 1 – 1923: Παραίτηση της Τουρκίας από κάθε τίτλο κυριαρχίας επί των νήσων που βρίσκονται πέραν των τριών μιλίων από τις ακτές της Ασίας

To 1923 με τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης, η Τουρκία παραιτήθηκε από την κυριαρχία όλων των νησιών που βρίσκονται πέραν των 3 μιλίων από τις μικρασιατικές ακτές, με εξαίρεση την Ίμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες Νήσους (άρθρα 12 & 16).

Το 1932 υπεγράφη μια Συμφωνία και ένα Πρωτόκολλο, μεταξύ Τουρκίας και Ιταλίας, ειδικά για την περιοχή των Δωδεκανήσων, τα οποία είχαν παραχωρηθεί τότε στην Ιταλία, με την οποία αφενός προσδιορίστηκε η κυριαρχία επί των νησίδων που βρίσκονται μεταξύ των μικρασιατικών ακτών και της Μεγίστης και αφετέρου οριοθετήθηκαν τα θαλάσσια σύνορα σε όλη την περιοχή των Δωδεκανήσων.Η Συμφωνία και Πρωτόκολλο του 1932 εξακολουθούν να ισχύουν μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας, ως διαδόχου της Ιταλίας κράτους.


ΧΑΡΤΗΣ 1

ΧΑΡΤΗΣ 2 – 1972: Χωρικά ύδατα Ελλάδας & Τουρκίας

Μέχρι και το 1972, η Τουρκία, πέραν των χωρικών της υδάτων 6 ν.μ. στο Αιγαίο και 12 ν.μ. σε Μεσόγειο και Εύξεινο Πόντο, δεν είχε προχωρήσει σε κάποια μονομερή κίνηση διεκδίκησης σε θαλάσσιες ζώνες. Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’70.

ΧΑΡΤΗΣ 2

ΧΑΡΤΗΣ 3 – 1973: Δημοσίευση αδειών ΤΡΑΟ σε Βόρειο Αιγαίο

Την 1η Νοεμβρίου 1973 δημοσιεύθηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβέρνησης άδειες προς την ΤΡΑΟ για εξερεύνηση κοιτασμάτων πετρελαίου σε περιοχές ελληνικής υφαλοκρηπίδας στο Βόρειο Αιγαίο, ξεκινώντας από τις εκβολές του Έβρου προς τον νότο και μέχρι την περιοχή δυτικά των νησιών Χίος και Ψαρά.


ΧΑΡΤΗΣ 3

ΧΑΡΤΗΣ 4 – 1974: Δημοσίευση νέων αδειών ΤΡΑΟ σε Αιγαίο και μεταξύ Ρόδου και συμπλέγματος Καστελλορίζου

Στις 18 Ιουλίου 1974 δημοσιεύθηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβέρνησης νέες αποφάσεις που έδιναν άδειες προς την ΤΡΑΟ για εξερεύνηση κοιτασμάτων πετρελαίου σε ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Οι αποφάσεις αυτές αφενός επέκτειναν τις περιοχές των αδειών του 1973 δυτικά των νησιών Σαμοθράκη, Άγιος Ευστράτιος, Λέσβος, Ψαρά, Αντίψαρα και Χίος και αφετέρου έδιναν άδεια εξερεύνησης για πρώτη φορά στο Νότιο Αιγαίο, βορειοδυτικά και δυτικά των νησιών Ικαρία και Δωδεκάνησα, καθώς και σε μία περιοχή νοτιοανατολικά Ρόδου.


ΧΑΡΤΗΣ 4

ΧΑΡΤΗΣ 5 – Δημοσίευση τουρκικού Κανονισμού Έρευνας και Διάσωσης (SAR), ο οποίος ορίζει περιοχή ευθύνης που καλύπτει το μισό Αιγαίο

Το 1988 η Τουρκία εξέδωσε τον πρώτο Κανονισμό που ρύθμιζε ζητήματα αρμοδιότητας παροχής υπηρεσιών Έρευνας και Διάσωσης, ορίζοντας μονομερώς τουρκική περιοχή ευθύνης μέχρι τον 25ο μεσημβρινό, καλύπτοντας επί της ουσίας όλη την περιοχή στην οποία είχε δώσει άδεια στην ΤΡΑΟ για εξερεύνηση κοιτασμάτων πετρελαίου, τη δεκαετία του ’70.

Η περιοχή αυτή παρανόμως επικαλύπτει όχι μόνο την ελληνική περιοχή ευθύνης για θέματα έρευνας και διάσωσης, όπως αυτή έχει αποφασισθεί με περιοχικές συμφωνίες ICAO και έχει δηλωθεί στον ΙΜΟ από τη δεκαετία του ’70, αλλά και περιοχές ελληνικών χωρικών υδάτων και ελληνικά νησιά.

Η ίδια περιοχή ευθύνης επιβεβαιώθηκε από τουρκικής πλευράς και το 2001, όπου εκδόθηκε νεότερος Κανονισμός για θέματα έρευνας και διάσωσης.

Η έκδοση του εν λόγω Κανονισμού ήταν ενδεικτική των προθέσεων της Τουρκίας να αποκτήσει τον εν γένει έλεγχο στο Αιγαίο και να μην περιορισθεί στις διεκδικήσεις της ως προς την υφαλοκρηπίδα.


ΧΑΡΤΗΣ 5
ΧΑΡΤΗΣ 6 – 1996: Τουρκική θεωρία περί ύπαρξης νήσων ακαθορίστου κυριαρχίας («γκρίζες ζώνες»)

Το 1996, η τουρκική πλευρά προέβαλε επισήμως την μέχρι τότε ακαδημαϊκής φύσης θεωρία των «γκρίζων ζωνών», που συνίσταται στην αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε όλα τα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, τα οποία, δήθεν, δεν αποδόθηκαν ρητώς στην Ελλάδα με διεθνείς Συνθήκες.

Όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα η εν λόγω θεωρία, η τουρκική πλευρά υποστηρίζει είτε ότι το νομικό καθεστώς των νησιών αυτών είναι δήθεν αδιευκρίνιστο και συνεπώς απαιτούνται διαπραγματεύσεις για τον καθορισμό του, είτε ότι τα νησιά αυτά εξακολουθούν να τελούν υπό τουρκική κυριαρχία. Ο αριθμός τους δεν έχει προσδιοριστεί.

Συγκεκριμένα:
• την επαύριο της κρίσης των Ιμίων, η τότε Τουρκίδα Πρωθυπουργός κα Τσιλέρ μίλησε αρχικά για 1.000 και στη συνέχεια για 3.000 νησιά «ακαθορίστου κυριότητος».
• σε κοινοβουλευτικές ερωτήσεις στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση έχουν αναφερθεί ενδεικτικά 18+1 νησιά (το +1 είναι οι νήσοι Καλόγεροι στο Κεντρικό Αιγαίο).
• σε επίσημη αλληλογραφία μεταξύ των Υδρογραφικών Υπηρεσιών Ελλάδας – Τουρκίας, το 2008, η τελευταία μιλάει για απροσδιόριστο αριθμό αμφισβητούμενων ελληνικών νησιών.

Ο εν λόγω χάρτης παρουσιάζει ενδεικτικά κάποια από τα νησιά τα οποία έχουν αμφισβητηθεί επισήμως από τουρκικές Αρχές και Τούρκους αξιωματούχους ή μέσω παραβιάσεων των χωρικών τους υδάτων από τουρκικά στρατιωτικά σκάφη ή υπερπτήσεών τους από τουρκικά μαχητικά.

ΧΑΡΤΗΣ 7 – 2009, 2012: Δημοσίευση αδειών ΤΡΑΟ νοτίως συμπλέγματος Καστελλορίζου & νοτίως/νοτιοανατολικά Ρόδου

Η Τουρκία έστρεψε το ενδιαφέρον της προς την Ανατολική Μεσόγειο τη δεκαετία του 2000.

Στις 16.7.2009 δημοσιεύθηκε στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβέρνησης άδεια που είχε δοθεί το 2008 για διεξαγωγή γεωλογικών ερευνών σε περιοχές νοτίως συμπλέγματος Καστελλορίζου σε ελληνική υφαλοκρηπίδα (οικόπεδο 4512).

Στις 27.4.2012 δημοσιεύθηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβέρνησης άδειες για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων σε τρεις περιοχές νοτίως συμπλέγματος Καστελλορίζου και νοτιο-νοτιοανατολικά νήσου Ρόδου (οικόπεδα 5033, 5034, 5035), καλύπτοντας όλη την περιοχή της ελληνικής υφαλοκρηπίδας που βρίσκεται νοτιοανατολικά Ρόδου και νοτίως συμπλέγματος Καστελλορίζου.

ΧΑΡΤΗΣ 8 – 2019: Η «Γαλάζια Πατρίδα» ως επίσημο δόγμα της Τουρκίας

Τον Οκτώβριο του 2018, ο χάρτης της «Γαλάζιας Πατρίδας» παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά από τον Τούρκο Υπουργό Άμυνας Hulusi Akar, σε τηλεοπτική συνέντευξη στο Anadolu, ως μία θαλάσσια περιοχή που καλύπτει 462.000 τ. χλμ. στο Αιγαίο, την Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο και τον Εύξεινο Πόντο. Μέχρι τότε η «Γαλάζια Πατρίδα» αναφερόταν σε μελέτες του τουρκικού ΠΝ και άρθρα εφημερίδων χωρίς καμία κυβερνητική στήριξη και χρήση.

Ως προς την Ελλάδα, η «Γαλάζια Πατρίδα» καλύπτει όλες τις περιοχές για τις οποίες η Τουρκία μέχρι τότε είχε εκδηλώσει διεκδικήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων και δικαιοδοσιών στο Αιγαίο (δηλαδή, την περιοχή για την οποία από τη δεκαετία του ’70 έχει δώσει άδειες στην ΤΡΑΟ και από το 1988 διεκδικεί αρμοδιότητες SAR) και την Ανατολική Μεσόγειο (άδειες ΤΡΑΟ νότια συμπλέγματος Καστελλορίζου και νότια και νοτιοανατολικά Ρόδου μέχρι τον 28ο Μεσημβρινό), αλλά και δυτικότερα μέχρι τα εξωτερικά όρια των ελληνικών χωρικών υδάτων των 6 ν.μ. των νησιών Κρήτης, Κάσσου, Καρπάθου.

Η Τουρκία με τον χάρτη αυτόν όχι μόνο δεν αναγνωρίζει δικαίωμα υφαλοκρηπίδας των ελληνικών νησιών στη Μεσόγειο, αλλά ούτε καν δικαίωμα χωρικών υδάτων πέραν των 6 ν.μ.

Έκτοτε, η «Γαλάζια Πατρίδα» έχει αναδειχθεί ουσιαστικά σε επίσημο τουρκικό δόγμα, με τον Πρόεδρο Erdogan και άλλα μέλη της τουρκικής κυβέρνησης να αναφέρονται συχνά σε αυτήν.


ΧΑΡΤΗΣ 9 – 2019: Ανακοίνωση στον ΟΗΕ της διεκδικούμενης τουρκικής υφαλοκρηπίδας ως τον 28ο μεσημβρινό – Υπογραφή τουρκολιβυκού Μνημονίου

Έναν χρόνο αργότερα, το Νοέμβριο του 2019, η Τουρκία καταθέτει επιστολή στα ΗΕ (Α/74/550/15.11.2019), με την οποία δηλώνει τα όρια της διεκδικούμενης τουρκικής υφαλοκρηπίδας μέχρι τον 28ο Μεσημβρινό (τέμνει τη Ρόδο στη μέση), σημειώνοντας ότι τα όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας δυτικότερα από τον μεσημβρινό αυτό θα καθοριστούν με βάση μελλοντικές συμφωνίες που θα αφορούν το Αιγαίο καθώς και τη Μεσόγειο μεταξύ όλων των σχετιζόμενων κρατών (in accordance with the outcome of future delimitation agreements in the Aegean, as well as in the Mediterranean among all relevant States).

Η Τουρκία είχε δηλώσει ότι δυτικά του 28ου μεσημβρινού τα όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας θα καθορισθούν με συμφωνίες μεταξύ των σχετιζόμενων κρατών. Προφανώς θεώρησε ότι η Ελλάδα δεν συγκαταλέγεται σε αυτά, καθώς 12 ημέρες αργότερα, στις 27.11.2019, υπογράφηκε το παράνομο τουρκολιβυκό Μνημόνιο, το οποίο βρίσκεται πέραν κάθε νομικής ορθότητας και γεωγραφικής πραγματικότητας, δεδομένου ότι αγνοεί την ύπαρξη ελληνικών νησιών της Δωδεκανήσου, όπως Ρόδου, Καρπάθου και Κάσσου, καθώς και της Κρήτης.

Η υπογραφή αυτού του παράνομου Μνημονίου αποτελεί περαιτέρω απόδειξη της βαθμιαίας υλοποίησης του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας».


ΧΑΡΤΗΣ 10 – 2020: Κατάθεση στον ΟΗΕ χάρτη με τα διεκδικούμενα όρια τουρκικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο

Τον Μάρτιο του 2020 (18.3.2020), η Τουρκία καταθέτει στα ΗΕ χάρτη στον οποίο εμφαίνεται, πέρα από την οριογραμμή του παράνομου τουρκολυβικού Μνημονίου, ολόκληρη η περιοχή που διεκδικεί στην Ανατολική Μεσόγειο.

Τα εξωτερικά όρια της διεκδικούμενης περιοχής αγγίζουν τα εξωτερικά όρια των χωρικών υδάτων της Κρήτης, εφάπτονται με τα εξωτερικά όρια των χωρικών υδάτων των νησιών Κάσσου και Καρπάθου και εισέρχονται σε ελληνικά χωρικά ύδατα στην περιοχή της Ρόδου (βραχονησίδες Χήνα & Παξιμάδα).


ΧΑΡΤΗΣ 11 – 2020: Δημοσίευση αιτήσεων στην ΤΡΑΟ για άδεια εξερεύνησης υδρογονανθράκων στην περιοχή τουρκολιβυκού Μνημονίου

Έναν μήνα αργότερα (21.4.2020) δημοσιεύονται στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβέρνησης αιτήσεις της ΤΡΑΟ για χορήγηση αδειών για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων σε όλη την περιοχή που η Τουρκία διεκδικεί βάσει του παράνομου τουρκολιβυκού Μνημονίου και σύμφωνα με τον ως άνω χάρτη.

Αν και μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να έχει δοθεί σχετική άδεια, η απόφαση του τουρκικού Υπουργικού Συμβουλίου, που χορηγεί τις άδειες στην ΤΡΑΟ, δύναται εκδοθεί και δημοσιοποιηθεί ανά πάσα στιγμή.


ΧΑΡΤΗΣ 12 – 2020: Επέκταση της διεκδικούμενης τουρκικής περιοχής ευθύνης για Έρευνα & Διάσωση

Τον Οκτώβριο του 2020, η Τουρκία εκδίδει νέο Κανονισμό για ζητήματα έρευνας και διάσωσης, με τον οποίο επεκτείνει, κυρίως στην Ανατολική Μεσόγειο, τη διεκδικούμενη περιοχή αρμοδιότητάς της, ώστε αυτή να ταυτίζεται με τα όρια της «Γαλάζιας Πατρίδας».


ΧΑΡΤΗΣ 13 – Μέση γραμμή σημείων βάσης που ορίζονται στο τουρκολιβυκό Μνημόνιο

Η Τουρκία μέσω του παράνομου τουρκολιβυκού Μνημονίου θέλησε να αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο μελλοντικής περαιτέρω επέκτασης της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Στο Παράρτημα ΙΙ του Μνημονίου αυτού ορίζονται 18 σημεία βάσης στις τουρκικές ακτές και άλλα 18 σημεία βάσης στις λιβυκές ακτές. Στο δε άρθρο Ι παρ. 3 του Μνημονίου ορίζεται ότι οι συντεταγμένες των σημείων βάσης που εμφαίνονται στο Παράρτημα χρησιμοποιούνται για να καθορίσουν τη μέση γραμμή ίσης απόστασης (Base points coordinates that are used to determine the equidistance line are shown in Annex).

Εάν αποτυπωθεί αυτή η μέση γραμμή που ορίζεται στο άρθρο Ι παρ. 3, η οποία διέρχεται πάνω από το έδαφος της Κρήτης, και ενωθούν με γραμμή τα άκρα της με τα σημεία βάσης 1 και 18 τόσο των τουρκικών όσο και των λιβυκών ακτών, εμφανίζεται μία ευρύτερη περιοχή, η οποία προφανώς περιγράφει τις τουρκικές βλέψεις στην περιοχή.


ΧΑΡΤΗΣ 14 – 2021: Τα σύμφωνα με την τουρκική θεωρία αποστρατιωτικοποιημένα ελληνικά νησιά

Η Τουρκία, στο πλαίσιο της γνωστής πολιτικής της για να αποκτήσει τον εν γένει έλεγχο του μισού Αιγαίου, προώθησε το 2021, με την κατάθεση σχετικών επιστολών της στον ΓΓΗΕ, μία καινοφανή θεωρία που συνδέει την από δεκαετίες αξίωσή της για πλήρη αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων με την ελληνική κυριαρχία επ’ αυτών και το δικαίωμα της Ελλάδας να επικαλείται τόσο την ίδια την κυριαρχία όσο και τα δικαιώματα που απορρέουν από αυτήν ως προς την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών.

Όπως φαίνεται από τον χάρτη, ο οποίος παρουσιάζει τόσο τα δήθεν αποστρατιωτικοποιημένα νησιά όσο και κάποιες από τις δήθεν «γκρίζες ζώνες», η Τουρκία επιδιώκει να «ακυρώσει» νομικά την ύπαρξη όλων των ελληνικών νησιών από τον 25ο Μεσημβρινό και ανατολικά.


ΧΑΡΤΗΣ 15 – Συνολική αποτύπωση των τουρκικών διεκδικήσεων σήμερα (2022)

Ο χάρτης αυτός αποτυπώνει το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων σήμερα, που αφορούν τόσο θέματα κυριαρχικών δικαιωμάτων (δικαιώματα επί της υφαλοκρηπίδας) όσο και θέματα δικαιοδοσιών (έρευνα και διάσωση).


ΧΑΡΤΗΣ 16 – Συγκριτική αποτύπωση των τουρκικών διεκδικήσεων/βλέψεων 1972-2022

Μία σύγκριση του Χάρτη Νο 2 (1972) με τον Χάρτη Νο 15 (2022) περιγράφει ανάγλυφα το εύρος της κλιμάκωσης των τουρκικών διεκδικήσεων τα τελευταία 50 χρόνια.

Πόλεμος στην Ουκρανία: Ελλιπής εκπαίδευση στα όπλα

0
THE NEW YORK TIMES

Το Κίεβο παραλαμβάνει σύγχρονο δυτικό εξοπλισμό, δίχως οι στρατιώτες να γνωρίζουν τον χειρισμό των συστημάτων

Πόλεμος στην Ουκρανία: Ελλιπής εκπαίδευση στα όπλα

Ολοένα και πιο προηγμένα οπλικά συστήματα προωθεί το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, με ακόμη περισσότερα να αναμένονται, όπως το προηγμένο σύστημα πολλαπλού εκτοξευτή ρουκετών, το οποίο ΗΠΑ και Λονδίνο έχουν δεσμευθεί να προσφέρουν στον ουκρανικό στρατό.

Αναξιοποίητο το JIM LR

Πριν από ένα μήνα, μονάδα του ουκρανικού πυροβολικού έλαβε δυτικής κατασκευής λέιζερ εντοπισμού στόχων, το οποίο κανείς δεν ήξερε να χρησιμοποιήσει. Το όργανο, γνωστό ως JIM LR, μοιάζει με ζευγάρι κυάλια και αποτελεί ιδανικό «συμπλήρωμα» για τα παλαιά αντιαρματικά πυροβόλα του ουκρανικού στρατού. Το JIM είναι ικανό να εντοπίσει και να αναγνωρίσει στόχους και να μεταδώσει στους χειριστές την απόσταση, κατεύθυνση και γεωγραφική θέση. Ο διοικητής της ίλης πυροβολικού λέει ότι προσπαθεί να μάθει τον χειρισμό χάρη σε βιβλίο οδηγιών και με τη βοήθεια μεταφραστικής εφαρμογής.

«Οι Ουκρανοί αδημονούν να αναπτύξουν δυτικά όπλα στο πεδίο της μάχης. Τα όπλα αυτά απαιτούν, όμως, συντήρηση από εκπαιδευμένο προσωπικό. Κάποια πράγματα απαιτούν τον χρόνο τους», λέει ο Μάικλ Κόφμαν του ινστιτούτου CNA στη Βιρτζίνια.

ΟΙ ΗΠΑ και άλλα κράτη του ΝΑΤΟ είχαν εκπαιδεύσει στελέχη του ουκρανικού στρατού πριν από τη ρωσική εισβολή, αν και τα προηγμένα αυτά συστήματα δεν περιλαμβάνονταν στο πρόγραμμα. Παρ’ όλα αυτά, μεταξύ 2015 και 2021 περισσότεροι από 27.000 Ουκρανοί εκπαιδεύθηκαν από τουλάχιστον 150 Αμερικανούς ειδικούς στο κέντρο Γιαβορίβ κοντά στο Λβιβ.

Το σύστημα εντοπισμού και στόχευσης JIM LR, κατασκευασμένο στη Γαλλία, μπορεί να συνδυαστεί αποτελεσματικά με το αμερικανικό πυροβόλο τύπου Χάουιτζερ Μ777 των 155 χιλιοστών. Και τα δύο συστήματα εμφανίζουν, όμως, ιδιαιτερότητες, που απαιτούν διά ζώσης εκπαίδευση. Το Μ777 είναι πολύ ευκίνητο, παρά τους 4,5 τόνους βάρους και είναι ικανό να πλήττει στόχους σε αποστάσεις μεγαλύτερες των 80 χλμ. Η έλλειψη εκπαίδευσης των ανδρών του πυροβολικού, όμως, δεν έχει επιτρέψει την ανάπτυξη των ισχυρών αυτών πυροβόλων σε κρίσιμες ζώνες του μετώπου.

Διαφορετικά εργαλεία

Οταν οι εκπαιδευμένοι από Αμερικανούς Ουκρανοί πεζικάριοι προσπάθησαν να συντηρήσουν τα Μ777 διαπίστωσαν ότι χρειάζονταν νέα –αμερικανικά– εργαλεία, καθώς οι βίδες και τα παξιμάδια των πυροβόλων απαιτούσαν εργαλεία σε ίντσες και πόδια, αντί για εκατοστά και μέτρα.

Το JIM LR, από τη μεριά του, παρότι ακριβές και εύχρηστο, εμφανίζει τις γεωγραφικές συντεταγμένες του στόχου του με διαφορετικό τρόπο από τις συντεταγμένες της σοβιετικής χαρτογραφικής υπηρεσίας, πάνω στην οποία βασίζονται οι σύγχρονοι ουκρανικοί χάρτες, υποχρεώνοντας τους παρατηρητές σε μαθηματικές πράξεις την ώρα της μάχης.

«Τα μέσα στη διάθεσή μας είναι λιγότερα από αυτά που διαθέτει ο στρατός μας στα μέτωπα της Ανατολής. Εμείς στον νότο έχουμε αποφύγει τα χειρότερα. Για την ώρα βλέπουμε μόνο στην τηλεόραση τα νέα όπλα που παραλαμβάνει το Κίεβο, αλλά πιστεύω ότι θα φθάσουν και σε εμάς», λέει ο ταγματάρχης Ρομάν Κοβαλιόφ, διοικητής πυροβολαρχίας έξω από τη Χερσώνα.

“Καθημερινή”

Όλα τα άπλυτα της οικογένειας Μπάιντεν – στο βιβλίο της πρώην νύφη του: Διαφθορά, κοκαΐνη και πορνοβίντεο

0

Η Κάθλιν Μπούλ ήταν παντρεμένη για περισσότερα από 20 χρόνια με τον Χάντερ Μπάιντεν και έζησε μαζί του μια πραγματική κόλαση

Όλα τα άπλυτα του Χάντερ, μικρού γιου του προέδρου των ΗΠΑ Τζo Μπάιντεν έρχονται στο φως από την Κάθριν Μπουλ, παντρεμένη για πάνω από 20 χρόνια με τον Χάντερ Μπάιντεν.

H εκδίκηση είναι ένα πιάτο που σερβίρεται κρύο. Η Κάθλιν Μπούλ ήταν παντρεμένη για περισσότερα από 20 χρόνια με τον Χάντερ Μπάιντεν, τον μικρό γιο του προέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν και έζησε μαζί του μια πραγματική κόλαση.

Οχι μόνο έπρεπε κάθε μέρα να έρχεται αντιμέτωπη με τα ψέμματά του, τα μεθύσια του, την εξάρτησή του από την κοκαϊνη αλλά και να ζει τους διαρκείς εξευτελισμούς με τα πορνό βίντεο που ανέβαζε ο Χάντερ με τις πόρνες στο internet και την σχέση του με τη συνυφάδα της, Χάλι.

Τώρα με ένα εκρηκτικό βιβλίο, αποκαλύπτει τα πάντα: Από τους εθισμούς του Χάντερ στα ναρκωτικά και στο αλκοόλ, μέχρι τις υποθέσεις διαφθοράς στις οποίες εμπλέκεται με εταιρείες στην Ουκρανία και την Κίνα. Από τα ρόζ βίντεο με τις πόρνες μέχρι και τη σχέση του με την νύφη του νεκρού αδελφού του. Το βιβλίο της Κάθλιν Μπουλ είναι ο νέος εφιάλτης του προέδρου Μπάιντεν.

Καθλιν Μπούλ και Χάντερ Μπάιντεν ήταν παντρεμένοι για 22 χρόνια όταν η Κάθλιν έκανε τη φρικτή ανακάλυψη το 2015 ότι ο σύζυγός της, ο πατέρας των τριών κορών της, ήταν απελπιστικά εθισμένος στο ποτό, τα ναρκωτικά και το σεξ.

«Βρήκα εκατοντάδες χρεώσεις πιστωτικών καρτών σε μπαρ, κάβες και στριπτιτζάδικα», γράφει η Κάθλιν.

«Όλη την ώρα, μου έλεγε ότι ήταν υγιής και νηφάλιος – και ότι εγώ ήμουν η τρελή. Του έλεγα συνεχώς ότι ήμουν το μόνο άτομο που προσπαθούσε να τον βοηθήσει να μείνει νηφάλιος. Έτσι αυτή η προσπάθεια έγινε πια το δικό μου είδος εθισμού.»

Σύντομα, μετά τη συνειδητοποίηση του προβλήματος εθισμού του συζύγου της, η Κάθλιν θα μάθαινε ότι ο Χάντερ – τον οποίο είχε γνωρίσει όταν υπηρετούσαν μαζί στα 20 τους χρόνια στο Σώμα Εθελοντών Ιησουιτών – καλούσε συχνά ιερόδουλες, ανέβαζε με εμμονή τις ερωτικές περιπτύξεις μαζί τους σε πορνοσάιτ στο Διαδίκτυο και είχε τόσο σοβαρό πρόβλημα με τα ναρκωτικά που ξέχναγε παντού μέσα στο σπίτι τα σύνεργά του. Η Κάθλιν έγινε έξαλλη όταν βρήκε μια πίπα κοκαΐνης στο τασάκι του σαλονιού.

Το χειρότερο όμως από όλα, ήταν η σχέση που είχε συνάψει με τη χήρα του ίδιου του αδερφού του, μια συγκλονιστική εξέλιξη ακόμα και για κάποιον τόσο διεφθαρμένο όπως τον 52χρονο Χάντερ. Και το χειρότερο ήταν ότι την ανακάλυψη έκαναν τα ίδια τα παιδιά τους όταν ανακάλυψαν ενοχοποιητικά μηνύματα στο τηλέφωνό του.

Σε αντίθεση με τον άσωτο μικρότερο αδερφό του, ο Μπο Μπάιντεν, ο μεγαλύτερος γιός του προέδρου Μπάιντεν, ήταν ένας υψηλού επιπέδου πρώην γενικός εισαγγελέας του Ντέλαγουερ, ο οποίος στόχευε σε μια λαμπερή καριέρα στην κέντρική πολιτική σκηνή όταν χτυπήθηκε από καρκίνο στον εγκέφαλο το 2015 και πέθανε. Ο Χάντερ και η «συντετριμμένη» χήρα του αδερφού του σύντομα έγιναν εραστές.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όλα αυτά τα χρόνια ο άσωτος τρόπος ζωής του Χάντερ χρηματοδοτήθηκε από εκατομμύρια δολάρια που κέρδισε από αδιαφανή κινεζικά επιχειρηματικά συμφέροντα και μια θέση στο διοικητικό συμβούλιο μιας ουκρανικής εταιρείας ενέργειας που προκάλεσαν κατηγορίες για διαφθορά- που αρνήθηκαν οι Μπάιντεν – ότι, δηλαδή ο Χάντερ χρησιμοποιούσε το όνομα Μπάιντεν για σκοτεινές συμφωνίες και μπίζνες.

Χάντερ Μπάιντερ σε έξαλλες στιγμές

Η 53χρονη Κάθλιν που τελικά χώρισε από τον Χάντερ το 2017, περίμενε μέχρι το 2022 για να σπάσει τη σιωπή της για τον άθλιο γάμο τους στην αποκαλυπτική νέα αυτοβιογραφία, If We Break: A Memoir Of Marriage, Addiction, And Healing που πρόκειται να κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ την επόμενη εβδομάδα — αλλά τα πρώτα αποσπάσματα που δημοσιεύονται έχουν ήδη κάνει τους αξιωματούχους του Λευκού Οίκου πολύ νευρρικούς. Από όσα έχουν διαβάσει, είναι σαφές ότι η οικογένεια Μπάιντεν δεν θα γλιτώσει εύκολα τον δημόσιο εξευτελισμό και σίγουρα αυτό θα μετρήσει στις ερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές. Ρούμπος για την Κάθλιν. Ξέρει ακριβώς πότε πρέπει να χτυπήσει για να κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο.

Το «κουκούλωμα» από τα μίντια

Βέβαια η άσωτη ζωή του Χάντερ Μπάιντεν είναι εδώ και χρόνια ένα θέμα που τα ΜΜΕ της Αμερικής που πρόσκεινται στους Δημοκρατικούς είτε αγνοούν επιδεικτικά, είτε το αντιμετωπίζουν εξ απαλών ονύχων.

Οι προσωπικές τραγωδίες που έχει ζήσει ο Πρόεδρος Μπάιντεν τον έχουν καταστήσει συμπαθή, ακόμα και στους πολιτικούς του αντιπάλους. Εκτός από τον πρόωρο χαμό του γιου του, Μπο, η πρώτη σύζυγος του προέδρου και η κόρη τους σκοτώθηκαν σε τροχαίο το 1972. Όμως ο τρόπος με τον οποίο καλύπτει σήμερα τα συνεχή παραστρατήματα του μικρού του γιου Χάντερ και η ανοχή που δείχνει, έχει αρχίσει να ενοχλεί τους ψηφοφόρους.

Ενώ το στρατόπεδο του Μπάιντεν μπόρεσε στο παρελθόν να αντικρούσει οποιαδήποτε σχετικό δημοσίευμα των μίντια στον Χάντερ ως «πολιτκή επίθεση» θα είναι πολύ πιο δύσκολο να «κουκουλώσει» το θέμα όταν δημοσιευθεί το βιβλίο της πολυπαθούς πρώην συζύγου του Χάντερ και στενής φίλης της Μισέλ Ομπάμα, Κάθλιν Μπουλ. Ακόμα και οι New York Times και η Washington Post που στο παρελθόν ισχυρίζονταν ότι οι αποκαλύψεις για τον Χάντερ ήταν… παραπληροφόρηση του Κρεμλίνου, πολύ δύσκολα μπορούν να πείσουν το κοινό τους σήμερα ότι Κάθλιν είναι…δάκτυλος του Πούτιν.

Και για τον Πρόεδρο, ο χρόνος που βγαίνουν όλα τα άπλυτα του Χάντερ στη φόρα πραγματικά δεν θα μπορούσε να είναι ο χειρότερος: Εν μέσω συνεχιζόμενων ερωτημάτων σχετικά με την πνευματική του διαύγεια, κατάρρευση στις δημοσκοπήσεις και με ανησυχητικές προβλέψεις ότι οι προσεχείς ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου θα χτυπήσουν αλύπητα τους Δημοκρατικούς.

Πέρα από όλα αυτά, υπάρχουν ακόμα και οι αναπάντητες ερωτήσεις σχετικά με τα email που ανακτήθηκαν από έναν κατεστραμμένο υπολογιστή του Χάντερ που ο ίδιος άφησε για σέρβις τον Απρίλιο του 2019 και που φαίνεται να έρχονται σε αντίθεση με την επανειλημμένη επιμονή του προέδρου Μπάιντεν ότι ο γιος του δεν συζήτησε ποτέ τις σκοτεινές επαγγελματικές του υποθέσεις μαζί του.

Ο «φορητός υπολογιστής από την κόλαση»

Αυτός ο υπολογιστής (ο οποίος ονομάστηκε «φορητός υπολογιστής από την κόλαση» για τις ατελείωτες σκοτεινές αποκαλύψεις του) προκάλεσε νέο σκάνδαλο πρόσφατα, όταν διαπιστώθηκε ότι περιείχε δεκάδες σπιτικά πορνό βίντεο στα οποία ο Χάντερ βιντεοσκοπούσε τον εαυτό του να κάνει σεξ με ιερόδουλες. Στη συνέχεια δημοσίευσε τα βίντεο στον ιστότοπο Pornhub. Ο Χάντερ μάλιστα έστειλε ένα μήνυμα για μια σελίδα Pornhub σε έναν αριθμό τηλεφώνου που είχε αποθηκεύσει στο βιβλίο επαφών του ως «Μπαμπάς» στις 22 Οκτωβρίου 2018.

Ωστόσο, και άλλα κείμενα που βρέθηκαν στο «κομπιούτερ της κόλασης» δείχνουν ότι ο Χάντερ και ο Τζο Μπάιντεν χρησιμοποίησαν ο ένας τους αριθμούς τηλεφώνου του άλλου σε διάφορες περιπτώσεις, επομένως δεν είναι σαφές εάν ο Πρόεδρος χρησιμοποιούσε τον αριθμό που εμπλέκεται εκείνη τη στιγμή.

Αυτή την εβδομάδα, αποκαλύφθηκε ότι σε μια από αυτές τις σεξουαλικές συναντήσεις του Χάντερ με ιερόδουλες, που καταγράφηκε σε δωμάτιο ξενοδοχείου το 2018, περιελάμβανε τον Χάντερ γυμνό με ένα όπλο που είχε αγοράσει παράνομα, αφού είπε ψέματα για το ιστορικό του με τα ναρκωτικά.

Σύμφωνα με μηνύματα κειμένου που βρέθηκαν επίσης στον σκληρό δίσκο του «φορητού υπολογιστή από την κόλαση», η κουνιάδα του Χάλι (με την οποία ο Χάντερ είχε σχέση) πέταξε αργότερα το όπλο, φοβούμενη για την ασφάλεια των παιδιών της.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν με τα εγγόνια του Ρόμπερτ Χάντερ Μπάιντεν ΙΙ, η Φίνεγκαν Μπάιντεν, και Νάταλι Μπάιντεν

Οι «δουλειές» σε Ουκρανία και Κίνα

Ο Χάντερ ερευνάται επί του παρόντος από ομοσπονδιακούς αξιωματούχους στο Ντέλαγουερ για πιθανές φορολογικές απάτες, ξέπλυμα χρήματος και προώθηση συμφερόντων λόμπι με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Ο Χάντερ κέρδισε γύρω στα 8 εκατομμύρια δολάρια μεταξύ 2013 και 2018 — κυρίως από τη θέση του στην ουκρανική εταιρεία φυσικού αερίου Burisma και επιχειρηματικές συμφωνίες με κινεζικές εταιρείες που συνδέονται με το καθεστώς του Πεκίνου.

Ο Χάντερ και ο Τζο Μπάιντεν αρνούνται ότι υπήρξε ποτέ οποιαδήποτε σύγκρουση συμφερόντων, αν και ο Χάντερ τώρα παραδέχεται ότι μπορεί να πήρε τη δουλειά στην Ουκρανία (η οποία τον πλήρωνε έως και 35.000 δολάρια το μήνα) λόγω του επώνυμού του.

Η πρώην σύζυγος Κάθλιν ισχυρίζεται στο νέο της βιβλίο ότι σαν την στρουθοκάμηλο «έκρυβε το κεφάλι της βαθιά θαμμένο στην άμμο για τα οικονομικά τους» από την στιγμή που παντρεύτηκαν το 1992 και εγκαταστάθηκαν στην πολιτεία του Ντέλαγουερ με τις τρεις μικρές κόρες τους.

Η Κάθλιν, η οποία καταγόταν από μια εργατική οικογένεια στο Σικάγο, άρχισε να υποπτεύεται ότι ζούσαν πέρα ​​από τις δυνατότητές τους, λέγοντας: «Ο Χάντερ και εγώ οδηγούσαμε ωραία αυτοκίνητα και είχαμε ένα όμορφο σπίτι και όλα έρχονταν πολύ γρήγορα, χωρίς ζώρια και «πονοκεφάλους» για το μέλλον μας».

Ήξερε ότι είχε ξεκινήσει μια εταιρεία ανάπτυξης ακινήτων και μια εταιρεία τεχνολογίας, αλλά επιμένει ότι δεν έκανε ποτέ ερωτήσεις, τουλάχιστον στην αρχή – όταν περιστασιακά η χρεωστική κάρτα της δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε ένα κατάστημα, καθώς δεν υπήρχαν χρήματα στον λογαριασμό. Απλως τηλεφωνούσε στον Χάντερ και εκείνος τις μετέφερε άμεσα τα απαραίτητα χρήματα για να ολοκληρώσει τις αγορές της.

«Ο Τζακ Ντάνιελς ήταν ο καλύτερός του φίλος»

Τα ερωτήματά της Κάθλιν για τα οικονομικά τους προβλήματα συνέπεσαν με το γεγονός ότι το πρόβλημα αλκοολισμού του Χάντερ εξελίχθηκε «από κοινωνικό σε προβληματικό».

Θυμάται, ένα Σάββατο πρωί, όταν ο Χάντερ μπήκε στην κουζίνα «σαν να μην είχε πάει για ύπνο» γύρω στις 10 το πρωί. Η Κάθλιν έφτιαχνε τηγανίτες για τις κόρες τους και ο Μπάιντεν έβγαλε ένα μπουκάλι ουίσκι Τζακ Ντάνιελς από ένα ντουλάπι

Η Κάθλιν τον ρώτησε τι νόμιζε ότι έκανε. «Δεν νομίζω ότι ήξερε τι ώρα ήταν και φαινόταν ακόμα μεθυσμένος», λέει. «Γέλασε και έβαλε το μπουκάλι πίσω. Όλοι κοιτούσαμε.» Σε πολλές άλλες περιπτώσεις, δεν έβαζε το μπουκάλι πίσω στο ντουλάπι…

Ο Χάντερ, ο οποίος έχει παραδεχτεί επανειλημμένα και δημόσια ότι πάλεψε με τον εθισμό στο ποτό και τα ναρκωτικά, πέρασε χρόνια μέσα σε κέντρα αποτοξίνωσης, αφήνοντας τη σύζυγό του να τον δικαιολογεί ατα κορίτσια τους – τη Ναόμι, τώρα 28, την Φίνεγκαν, 22 και τη Μέιζι, 21 ετών.

Ωστόσο, παρά την αφοσίωσή της στην οικογένεια Μπάιντεν, η Κάθλιν σημείωνει στο βιβλίο της ότι ποτέ δεν αισθάνθηκε πραγματικό μέλος της οικογένειας. Όταν ο Τζο έγινε Αντιπρόεδρος το 2009, η Μυστική Υπηρεσία επισκέφτηκε το σπίτι τους και εξήγησε πώς ο Χάντερ και τα παιδιά θα έπαιρναν σωματοφύλακες — αλλά όχι εκείνη.

Ακόμα χειρότερα, σε μια συγκέντρωση της οικογένειας Μπάιντεν, η Κάθλιν έμεινε εκτός οικογενειακής φωτογραφίας καθώς ήθελαν μόνο «αίμα Μπάιντεν» σε αυτήν… Αποκαλύπτει επίσης ότι ο Τζο Μπάιντεν, της ξεκαθάρισε ότι θα την αγαπούσε επειδή την αγαπούσε ο Χάντερ.

Η πίπα κοκαΐνης σε τασάκι στο σαλόνι

Τρία χρόνια αργότερα, ο Χάντερ εθισμένος τελείως στο αλκοόλ επέδειξε «μανιακή» συμπεριφορά τη νύχτα που το δίδυμο Ομπάμα-Μάιντεν κέρδισε την επανεκλογή το 2012: Βρέθηκε μεθυσμένος σε μια εκδήλωση συγκέντρωσης κεφαλαίων, σύμφωνα με την Κάθλιν. Το 2014, αποτάχθηκε από έφεδρος ναυτικός των ΗΠΑ καθώς βρέθηκε θετικός σε κοκαΐνη. Έναν χρόνο αργότερα, ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο Μπο πέθανε, αφήνοντας πίσω τη Χάλι και δύο μικρά παιδιά

Καθώς οι Μπάιντεν είναι μια πολύ δεμένη οικογένεια, ο Χάντερ —μαζί με τους γονείς του και τη Χάλι— ήθελαν να ιδρύσουν μια φιλανθρωπική οργάνωση στο όνομα του νεκρού αδερφού το Μπο. Ακόμα κι έτσι, η Κάθλιν λέει ότι αναρωτήθηκε γιατί ο σύζυγός της χρειαζόταν να περνάει τόσο πολύ χρόνο στο σπίτι της Χάλι. Σταμάτησε να το συζητά καθώς την αποθάρρυνε ο ψυχοθεραπευτής της, ο οποίος επέμεινε ότι ήταν «ένα σημαντικό κομμάτι του πένθους του Χάντερ».

Η Κάθλιν τελικά τον πέταξε έξω από το σπίτι της οικογένειας εκείνο το καλοκαίρι, όταν ανακάλυψε τη πίπα κοκαΐνης σε ένα τασάκι στο σαλόνι, και ενώ ο Χάντερ είχε ήδη παραδεχτεί ότι την είχε απατήσει με ιερόδουλες σε επαγγελματικά ταξίδια στο εξωτερικό.

Η Κάθλιν είχε αρχίσει να παρακολουθεί την πορεία κατάρρευσης του συζύγου της Χάντερ, τις συνεχείς απιστίες απιστία του, μέσω των λογαριασμών της πιστωτικής κάρτας: Μάθαινε πλέον τα πάντα, από ύποπτα ταξίδια, επισκέψεις σε ινστιτούτα νυχιώ, εκδρομές σε χιονοδρομικά κέντρα μέχρι δαπάνες σε στριπτιτζάδικα.

Η Κάθλιν λέει ότι ένιωθε τόσο ντροπιασμένη για την αποτυχία του γάμου τους που κράτησε μυστική την άσωτη συμπεριφορά του. Ωστόσο, η Κάθλιν δεν είχε ανακαλύψει ακόμη την πλήρη κλίμακα της προδοσίας του Χάντερ. Εκείνη η μοιραία στιγμή που κατέρρευσαν τα πάντα γύρω της, ήρθε στα τέλη του 2016, όταν έλαβε ένα τηλεφώνημα από την κόρη της Φίνεγκαν μέσα στα κλάμματα, η οποία και της ζήτησε να πάει μαζί της στο σπίτι του οικογενειακού τους ψυχαναλυτή.

Οι κόρες της, άφησαν τον ψυχαναλυτή να ανακοινώσει τα νέα στην Χάλι, καθώς οι ίδιερς ήταν πολύ αναστατωμένες. Ετσι η Κάθλιν από το στόμα του ψυχαναλυτής της έμαθε ότι η Φίνεγκαν και η αδερφή της Ναόμι βρήκαν το τηλέφωνο του Χάντερ και είχαν ανακαλύψει ότι ο πατέρας τους είχε σχέση με τη Χάλι, την χήρα του νεκρού αεδρφού του και θεία τους.

Ο Χάντερ Μπάιντεν με τη νέα του σύζυγο

Η μεγάλη προδοσία από τα πεθερικά της

«Μπορούσα να δω το πρόσωπο του Φίνεγκαν να χαλαρώνει τώρα που το μυστικό είχε αποκαλυφθεί και εγώ δεν είχα καταρρεύσει», θυμάται η Kathleen. «Αν μη τι άλλο, ένιωσα εκείνη την στιγμή μια περίεργη δικαίωση. «Όχι μόνο δεν ήμουν τρελή, αλλά τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα από όσο μπορούσα να φανταστώ. Σοκαρίστηκα αλλά δεν έσπασα».

Η Κάθλιν έμεινε άναυδη όταν τα πεθερικά της, αντί να την στηρίξουν, στάθηκαν στο πλάι του Χάντερ και της χήρας. Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν και η σύζυγός του Τζιλ δήλωσαν δημόσια ότι έδιναν την ευλογία τους στον Χάντερ και τη Χάλι, λέγοντας: «Είμαστε όλοι τυχεροί που ο Χάντερ και η Χάλι βρήκαν ο ένας τον άλλον, καθώς προσπαθούσαν να φτιάξουν ξανά τις ζωές τους μετά από τέτοια θλίψη».

Το προεδρικό ζεύγος των ΗΠΑ μαζί με τον Χάντερ Μπάιντεν και την Κάθλιν Μπουλ

Όμως ο Χάντερ αργότερα παραδέχτηκε ότι ο Πρόεδρος και η Πρώτη Κυρία δεν γνώριζαν τίποτα για τη σχέση προτού αποκαλυφθεί στα μέσα ενημέρωσης και ότι είχε παρακαλέσει τον πατέρα του – για χάρη των παιδιών του – να πει ότι την ενέκρινε. Η Κάθλιν χώρισε από τον Χάντερ τον επόμενο χρόνο, γκρεμίζοντας την εικόνα της οικογένειας Μπάιντεν με μια δικαστική μάχη κατά την διάρκεια της οποίας αποκάλυψε ότι ο Χάντερ είχε αδειάσει τους κοινούς λογαριασμούς τους, σηκώνοντας σχεδόν 100.000 δολάρια μέσα σε μόλις δύο μήνες, εξαντλώντας τα περιουσιακά στοιχεία του ζευγαριού και αφήνοντας τη γυναίκα του και τις τρεις κόρες τους με ψίχουλα για να ζήσουν…

Ολα τα λεφτά από τους κοινούς λογαρισμούς ξοδεύτηκαν σε «ναρκωτικά, αλκοόλ, ιερόδουλες, στριπτιτζάδικα και δώρα για γυναίκες με τις οποίες έχει σεξουαλικές σχέσεις», σύμφωνα με τους δικηγόρους της Κάθλιν.

Δύσκολες ώρες για τους Δημοκρατικούς

Στα απομνημονεύματα του 2021, Beautiful Things, ο Χάντερ παρείχε μια σειρά από ασυνήθιστες λεπτομέρειες για τον εαυτό του, συμπεριλαμβανομένης της αγοράς κοκαΐνης από μια εξαρτημένη γυναίκα που ήταν άστεγη – και η οποία αργότερα μετακόμισε μαζί του – πίνοντας δύο ποτήρια βότκα την ημέρα και αγόραζε «καθαρά ούρα» για να εξαπατούν τα τεστ ναρκωτικών.

Υποστήριξε επίσης ότι η βραχύβια σχέση του με την κουνιάδα του προήλθε από το γεγονός ότι «αντιλαμβανόταν την αγάπη που είχαμε χάσει και οι δύο», ενώ επέμεινε ότι η απώλεια της μητέρας του όταν ήταν μικρό παιδί τον είχε αφήσει να νιώθει μόνιμα μόνος.

Η αυτοβιογραφία του Χάντερ Μπάιντεν με την οποία προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιλόγητα

Από το 2019, ο Χάντερ έχει μια νέα σύζυγο, την 35χρονη Νοτιοαφρικανή Μελίσα Κοέν, με την οποία έχει έναν γιο δύο ετών. Η Κάθλιν, η οποία λέει ότι χώρισε χωρίς να πάρει χρήματα από τον διακανονισμό του διαζυγίου τους, τώρα ζει «μια μικροαστική ζωή» αλλά «τουλάχιστον είναι οικονομικά ανεξάρτητη». Διαγνώστηκε με καρκίνο του παχέος εντέρου λίγους μήνες μετά την οριστικοποίηση του διαζυγίου της, αλλά πλέον έχει γλυτώσει από την ασθένεια τώρα εδώ και τέσσερα χρόνια.

Από την πλευρά της, λέει ότι συγχώρεσε τον Χάντερ: «Ο θυμός είναι τόσο μεγάλο βάρος για να κουβαλήσω και πόνεσα πολύ», είπε στο περιοδικό People. Όμως, με τους Ρεπουμπλικάνους να ζητούν έρευνες για την οικογένεια του Προέδρου, το ερώτημα μπορεί να είναι αν οι Μπάιντεν μπορούν να τη συγχωρήσουν μετά την κυκλοφορία των νέων απομνημονευμάτων στα ράφια…

https://www.pronews.gr/kosmos/ola-ta-aplyta-tis-oikogeneias-mpainten-sto-vivlio-tis-proin-nyfi-tou-diafthora-kokaini-kai-pornovinteo/

Σάββας Πεταλάς: Στην Ελλάδα βαφτίζεις το κρέας ψάρι και νηστεύεις ή πρωθυπουργεύεις.

2

του Σάββα Πεταλά

Θα αντιμετωπίσουμε το δημογραφικό με νόμιμους μετανάστες είπε ο  Κυριάκος. Αυτούς που πριν γίνουν νόμιμοι ήταν παράνομοι, αναρωτήθηκε ο μέσος πολίτης ;;

Τελικά οι ιδεοληψίες των άκρο κεντρώων  κοινωνικομαρξιστών ,  που καπηλεύονται τον φιλελευθερισμό και της νεοταξίτικης αριστεράς δεν ξεπερνιούται με τίποτα στα ελληνικά συστημικά κόμματα (ΝΔ,ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ).  Αντί να συζητάμε τρόπους, μέσω κινήτρων  να αυξηθούν οι γεννήσεις Ελλήνων όπως κατάφεραν άλλες χώρες αλλάζουμε το νόημα των λέξεων.  Βαφτίζουμε με εύηχο όνομα  την ισλαμοποίηση της χώρας.  Αγαπητέ πρωθυπουργέ οι παράνομοι που μένουν για κάποια χρόνια δεν νομιμοποιούνται μέσω εισφορών στο ΙΚΑ;

Οι παράνομοι που αποκτούν παιδιά δεν γίνονται νόμιμοι μέχρι την ενηλικίωση των παιδιών τους και τα παιδιά τους νόμιμοι; Τους παράνομους κατά 95% Σουνίτες μουσουλμάνους από Πακιστάν, Αφγανιστάν και Αφρική δεν μας τους διοχετεύει παράνομα η Τουρκία επειδή εργαλειοποιεί το ισλάμ; Δεν το είχε πει ο μακαρίτης πρωθυπουργός της Τουρκίας κ Οζάλ ότι έτσι θα πάρουν σιωπηλά τα νησιά χωρίς τουφέκια;  Επίσης στην Ελλάδα του μισού εκατομμυρίου νέων Ελλήνων που έφυγαν λόγω κρίσης η μόνη διακρατική συμφωνία για νόμιμη μετανάστευση είναι με το ισλαμιστικό Πακιστάν,  σύμμαχο της Τουρκίας που συμμετάσχει στις ασκήσεις για κατάληψη των  νησιών μας . Ο κ Τσίπρας τα έλεγε φανερά  , ο νυν πρωθυπουργός τα λέει με διπλή ονομασία…όπως των Σκοπίων.

Στη χώρα μας δυστυχώς πολιτικές όπως της Ουγγαρίας του κ Όρμπαν,  που δίδεται χαμηλότοκο δάνειο 30.000 σε κάθε οικογένεια που αποκτά παιδί, το οποίο μετατρέπεται σε άτοκο στο δεύτερο και διαγράφεται στο τρίτο θεωρούνται ακροδεξιές. Αντίθετα να ξοδεύεις συνολικά δις για  τον κάθε λαθραίο μουσουλμάνο μουσαφίρη επιδόματα του ΟΑΕΔ, να έχει δωρεάν πρόσβαση στο σύστημα υγείας που καταρρέει και όλα αυτά να γίνονται με κρατικό χρήμα από τον προϋπολογισμό και τους φόρους μας είναι ανθρωπιστικό. Εξοπλιζόμαστε με πανάκριβα όπλα και καλά κάνουμε,  για να αποθαρρύνουμε τους τούρκους, να υπερασπιστούμε τα νησιά μας και ταυτόχρονα τους διευκολύνουμε και τους ενθαρρύνουμε βοηθώντας τους στο διακηρυγμένο σχέδιο Ισλαμοποίησης της Ελλάδας. Το έκαναν στη Κύπρο και στη βόρεια Συρία με εισβολή και κατοχή, το κάνουν στην Ελλάδα μας και στα νησιά μας. Υποτίθεται ότι αντίθετα με το ΣΥΡΙΖΑ αυτή η κυβέρνηση το έχει καταλάβει και καταγγέλει διεθνώς την Τουρκία ότι διεξάγει υβριδικό πόλεμο με εργαλείο τους παράνομους μετανάστες.  Βρείτε λοιπόν το λάθος ή καλύτερα το διακομματικό δούλεμα….

Καθεστώς κυριαρχίας στα ελληνικά νησιά: Οι βλέψεις της Τουρκίας και η πραγματικότητα

0
Shutterstock

Η Κρίση των Ιμίων τον Ιανουάριο του 1996 αποτελεί ένα εξαιρετικά κρίσιμο γεγονός που σηματοδότησε τον σταδιακό μετασχηματισμό και την επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων με την υιοθέτηση από την Άγκυρα της στρατηγικής της έντασης ως κύριο εργαλείο εξωτερικής πολιτικής απέναντι στην Αθήνα.

Έκτοτε, λοιπόν, η τουρκική εξωτερική πολιτική έχει μετατρέψει την επιδίωξη για ειρήνη και ασφάλεια στο Αιγαίο και τη νοτιοανατολική πτέρυγα της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας σε μια σύγκρουση για κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες, που διευρύνθηκε με το αφήγημα των «γκρίζων ζωνών» και την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά του Αιγαίου. Μάλιστα, λίγους μήνες μετά τα Ίμια, η Τουρκία αμφισβήτησε ακόμη και την ελληνική κυριαρχία στη Γαύδο, ζητώντας την εξαίρεσή της από τη νατοϊκή άσκηση Dynamic Mix 1996.

Σε αυτό το πλαίσιο της στρατηγικής της έντασης, το καθεστώς Ερντογάν ανταγωνίζεται τους πολιτικούς αντιπάλους του εντός της Τουρκίας πλειοδοτώντας σε αναθεωρητισμό και διεκδικήσεις απέναντι στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα εργαλειοποιεί τα εγχώρια ΜΜΕ που στη μεγάλη τους πλειοψηφία είναι ελεγχόμενα και διαμορφώνουν το πολιτικό κλίμα και την κοινή γνώμη. Ξαφνικά, λοιπόν, δημοσιογράφοι και αναλυτές αναλώνονται καθημερινά σε αναλύσεις των τουρκικών διεκδικήσεων απέναντι στην Ελλάδα, ο θόρυβος των οποίων είναι αντιστρόφως ανάλογος της βασιμότητάς τους.

Αυτή τη φορά, το μοτίβο της έντασης περιλαμβάνει τον ισχυρισμό, ότι υπάρχουν νησιά στο Αιγαίο που δόθηκαν στην Ελλάδα με τις Συνθήκες της Λωζάννης (1923) και του Παρισιού (1947) με την προϋπόθεση της αποστρατιωτικοποίησης. Με άλλα λόγια, το καθεστώς Ερντογάν επιχειρεί ενόψει εκλογών να πείσει τον τουρκικό λαό πως:

α) η Ελλάδα είναι απειλή για την Τουρκία, επειδή παραβιάζει κάποια υποτιθέμενη συμβατική υποχρέωση για αποστρατιωτικοποίηση νησιών του Αιγαίου, και

β) η συμμόρφωση με τη νομιμότητα, όπως την φαντασιώνεται το καθεστώς στην Άγκυρα, οδηγεί στην αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών, και σε διαφορετική περίπτωση στην επιστροφή τους στην Τουρκία. Βέβαια, όλα αυτά θα ήταν απλά γραφικά, αν προορίζονταν μόνο για εσωτερική πολιτική κατανάλωση και για την πολιτική επιβίωση του καθεστώτος Ερντογάν.

Ωστόσο, η Άγκυρα έχει ήδη διεθνοποιήσει τις παντελώς αβάσιμες ονειρώξεις της με την αποστολή επίσημων επιστολών προς τα Ηνωμένα Έθνη. Σε αυτό το σημείο πρέπει να απαντήσουμε σε δύο ερωτήματα: πρώτον, γιατί είναι αβάσιμες οι τουρκικές αιτιάσεις/διεκδικήσεις και δεύτερον, τι επιδιώκει πραγματικά εφόσον αυτές είναι αβάσιμες.

Το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης νησιών στο Αιγαίο απασχόλησε τόσο τη Συνθήκη της Λωζάννης όσο και τη Συνθήκη του Παρισιού. Πιο συγκεκριμένα, η Σύμβαση της Λωζάννης για τα Στενά είχε επιβάλει ένα καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης για τα Στενά, δηλαδή, τον Ελλήσποντο, τη Θάλασσα του Μαρμαρά και τον Βόσπορο, στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν και τα νησιά που βρίσκονται στην έξοδο των Στενών, δηλαδή, η Ίμβρος, η Τένεδος και τα νησιά Λαγούσες που αποδόθηκαν στην Τουρκία και η Λήμνος και η Σαμοθράκη που περιήλθαν στην κυριαρχία της Ελλάδας.

Συνεπώς, δεν υφίστατο κάποια μονομερής υποχρέωση αποστρατιωτικοποίησης που βάρυνε μόνο την Ελλάδα, ούτε κάποια μορφή αιρεσιμότητας που εξαρτούσε την ελληνική κυριαρχία στη Λήμνο και τη Σαμοθράκη από τη συμμόρφωση της Αθήνας με την υποχρέωση της αποστρατιωτικοποίησης των δύο νησιών.

Αντίθετα, η Σύμβαση της Λωζάνης για τα Στενά διαμόρφωσε ένα καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης που εγγυόταν την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά και βάρυνε πρωτίστως την Τουρκία. Άλλωστε, οι νικήτριες ευρωπαϊκές δυνάμεις είχαν κάθε λόγο να διαμορφώσουν ένα καθεστώς ελέγχου των Στενών και αποψίλωσης της τουρκικής κυριαρχίας σε αυτά, καθώς ήταν νωπή η αποτυχημένη εκστρατεία της Αντάντ στην Καλλίπολη, ενώ παράλληλα χρειάζονταν την άμεση και ακώλυτη πρόσβαση στον Εύξεινο Πόντο για να αναχαιτίσουν τον σοβιετικό επεκτατισμό.

Ωστόσο, μερικά χρόνια αργότερα και σε μία ένα πολύ διαφορετική διεθνή συγκυρία, η Τουρκία κατάφερε να πείσει τα υπόλοιπα συμβαλλόμενα κράτη στη Σύμβαση της Λωζάννης για τα Στενά, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, ώστε να αναθεωρηθεί το καθεστώς της μειωμένης τουρκικής κυριαρχίας στα Στενά. Έτσι, η Σύμβαση του Μοντραί (1936) αντικατέστησε τη Σύμβαση της Λωζάννης για τα Στενά και κατήργησε την υποχρέωση αποστρατιωτικοποίησης στο σύνολό της, συνεπώς και για την Λήμνο και τη Σαμοθράκη, το καθεστώς των οποίων ήταν συνδεδεμένο με αυτό των υπολοίπων τουρκικών νησιών και των Στενών.

Με άλλα λόγια, από το 1936 κι έπειτα, το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης για τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη δεν υφίσταται. Ένα μόνο παράδειγμα που καταδεικνύει την αβασιμότητα των τουρκικών ισχυρισμών, είναι το γεγονός ότι έχουν χρησιμοποιηθεί νατοϊκά κονδύλια για την κατασκευή του στρατιωτικού αεροδρομίου της Λήμνου.

Περαιτέρω, η Συνθήκη της Λωζάννης εισάγει για την Ελλάδα ρητούς περιορισμούς για την στρατιωτική αξιοποίηση της Λέσβου, της Χίου, της Σάμου και της Ικαρίας. Δεν πρόκειται για υποχρέωση πλήρους αποστρατιωτικοποίησης, αλλά για συγκεκριμένους περιορισμούς που συνοψίζονται ως εξής: α) απαγόρευση κατασκευής ναυτικών βάσεων και οχυρωματικών έργων, β) απαγόρευση υπέρπτησης ελληνικών αεροσκαφών πάνω από τα μικρασιατικά παράλια και τουρκικών αεροσκαφών πάνω από αυτά τα τέσσερα νησιά, και γ) παρουσία στρατιωτικού και αστυνομικού προσωπικού που φυσιολογικά απαιτείται για την εκτέλεση των καθηκόντων τους.

Προφανώς, οι παραπάνω περιορισμοί δεν συνεπάγονται την αποστρατιωτικοποίηση των τεσσάρων νησιών. Ούτε και αποτελούν προϋπόθεση για την ελληνική κυριαρχία σε αυτά. Μάλιστα, αν προσθέσουμε και ορισμένα αντικειμενικά δεδομένα, όπως η τουρκική εισβολή το 1974 και η συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου, η δημιουργία της Στρατιάς του Αιγαίου το 1975, το casus belli της 8ης Ιουνίου 1995 και οι διαρκείς υπερπτήσεις της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας πάνω από αυτά τα νησιά, τότε δημιουργούνται ικανές προϋποθέσεις που ανατρέπουν τις περιστάσεις υπό τις οποίες συμφωνήθηκαν οι παραπάνω περιορισμοί, και προσφέρουν στην Ελλάδα βάσιμα επιχειρήματα που της επιτρέπουν, εντός των ορίων της διεθνούς νομιμότητας, να προετοιμάσει την άμυνά της στα νησιά αυτά, ως αναλογικό αντίμετρο στην υπαρκτή απειλή χρήσης ένοπλης βίας από την Άγκυρα.

Τέλος, η Συνθήκη Ειρήνης του Παρισιού, με την οποία τα Δωδεκάνησα περιήλθαν στην Ελλάδα από την Ιταλία, θεμελίωσε την υποχρέωση αποστρατιωτικοποίησής τους. Επρόκειτο για απαίτηση της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς η Μόσχα αναζητούσε την απρόσκοπτη πρόσβασή της στη Μεσόγειο, και η αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων εξυπηρετούσε τις στοχεύσεις της.

Η δε αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων, ήταν μέρος ενός ευρύτερου πλέγματος αποστρατιωτικοποιήσεων ηπειρωτικών και νησιωτικών εδαφών στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο που ικανοποιούσε την ανένδοτη διαπραγματευτική στάση της Μόσχας.

Έκτοτε, μετά τη δημιουργία του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας και φυσικά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, καμία χώρα από όσες υπείχαν υποχρέωση αποστρατιωτικοποίησης εδαφών τους δεν συμμορφώνεται πλέον με τις κείμενες διατάξεις. Πρόκειται για υποχρεώσεις που έχουν ξεπεραστεί από τις εξελίξεις, με τη συναίνεση, ρητή ή σιωπηρή, όλων των συμβαλλομένων πλευρών στη Συνθήκη Ειρήνης του Παρισιού. Επομένως, η σχετική υποχρέωση έχει εξαλειφθεί και για την Ελλάδα εδώ και πολλές δεκαετίες. Η δε Τουρκία, δεν είναι συμβαλλόμενο κράτος στη Συνθήκη Ειρήνης του Παρισιού, καθώς ακολούθησε την πολιτική του επιτήδειου ουδέτερου στον Β’ ΠΠ, και επομένως δεν έχει έννομο συμφέρον να εγείρει ενστάσεις και να διαμαρτύρεται για υποτιθέμενες παραβιάσεις της Συνθήκης από την Αθήνα.

Όπως γίνεται αντιληπτό, η άσκηση της ελληνικής κυριαρχίας στη Λήμνο, τη Σαμοθράκη, τη Λέσβο, τη Χίο, τη Σάμο, την Ικαρία και τα Δωδεκάνησα δεν τέθηκε ποτέ κάτω από την αίρεση της συμμόρφωσης της Αθήνας με κάποια άλλη προϋπόθεση. Πολύ δεν περισσότερο, όλα τα ζητήματα ρύθμισης της στρατιωτικής παρουσίας της Ελλάδας στα παραπάνω νησιά, έχουν επιλυθεί με και χωρίς την παρουσία της Τουρκίας.

Επιπλέον, οι διεθνείς συμφωνίες που αφορούν σε σύνορα, δεν ανατρέπονται μονομερώς, και τα σύνορα διαμορφώνουν ένα αντικειμενικό καθεστώς που δεν υπόκειται σε εξαρτήσεις ή προϋποθέσεις. Αν συνέβαινε το τελευταίο, δηλαδή αν υπήρχαν εξαρτήσεις ή προϋποθέσεις, τότε μόνο θα υπήρχε χώρος για συζήτηση των τουρκικών ενστάσεων.

Ωστόσο, η Άγκυρα επιμένει στο υποτιθέμενο ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των παραπάνω νησιών, διότι είναι συνεπής στην πολιτική της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας και στη διεύρυνση της ατζέντας των ελληνοτουρκικών διαφορών. Παράλληλα, η εμμονή στην αποστρατιωτικοποίηση αναδεικνύει την επιδίωξη ενός καθεστώτος μειωμένης κυριαρχίας σε αυτά τα νησιά, ώστε να προωθήσει τις διεκδικήσεις για μεγαλύτερες θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο και τη de facto δορυφοροποίηση των συγκεκριμένων νησιών στο πλαίσιο του αφηγήματος της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Πέραν τούτων, η Άγκυρα αμφισβητεί γενικά την κυριαρχία νησιών στο Αιγαίο, προβάλλοντας το νεφελώδες επιχείρημα της μη ονομαστικής συμπερίληψής τους στις διεθνείς συμφωνίες που προσδιόρισαν το καθεστώς τους. Βέβαια, το γεγονός ότι δεν αναφέρονται ονομαστικά όλα τα νησιά, οφείλεται στην πρακτική εκείνης της εποχής που συνάφθηκαν οι σχετικές συμφωνίες, καθώς ονομαστική αναφορά γινόταν μόνο στα μεγάλα νησιά και εκείνα που είχαν στρατιωτική αξία, τα δε μικρότερα νησιά, οι νησίδες και οι βράχοι θεωρούνταν αναπόσπαστα τμήματα των μεγαλύτερων, και συνεπώς αντιμετωπίζονταν ως ενότητα.

Πάντως, η θεωρία των «γκρίζων ζωνών» μοιάζει με ακορντεόν, που ήδη την επομένη της Κρίσης των Ιμίων, ανεβοκατεβάζει τον αριθμό των νησιών που διεκδικεί η Τουρκία, ανάλογα με την πλειοδοσία στην οποία εμπλέκεται ο εκάστοτε τούρκος αξιωματούχος. Το ανατολίτικο παζάρι που έχει στήσει η Άγκυρα ξεκινά από μερικές δεκάδες νησιά και φθάνει σχεδόν τα χίλια, σύμφωνα με την πρώην Πρωθυπουργό Τανσού Τσιλέρ, αφού επί των ημερών της αμφισβητήθηκε ακόμα και η ελληνική κυριαρχία στη Γαύδο.

Και σε αυτή την περίπτωση, οι διεθνείς συνθήκες είναι παραπάνω από σαφείς, και δεν επιτρέπουν παρανοήσεις ή «γκριζάρισμα». Η Συνθήκη της Λωζάννης επιβεβαιώνει την ελληνική κυριαρχία σε όλα τα νησιά του Αιγαίου εκτός από την Ίμβρο, την Τένεδο και τα νησιά Λαγούσες που βρίσκονται στην είσοδο των Στενών και επισημαίνει ότι η τουρκική κυριαρχία εκτείνεται μόνο σε νησιά, νησίδες και βράχους που βρίσκονται σε απόσταση 3 ναυτικών μιλίων από τις τουρκικές ηπειρωτικές ακτές, εκτός αν υπάρχει αντίθετη διάταξη.

Επιπλέον, με τη Συνθήκη της Λωζάννης η Τουρκία παραιτήθηκε από την κυριαρχία της στα Δωδεκάνησα, τα οποία αποδόθηκαν στην Ιταλία, και η κυριαρχία της Άγκυρας σε νησιά νησίδες και βράχους περιορίστηκε με βάση τον κανόνα των τριών ναυτικών μιλίων από τις τουρκικές ηπειρωτικές ακτές.

Αργότερα, τα δύο κράτη προσδιόρισαν επακριβώς την κυριαρχία και τα σύνορά τους στα Δωδεκάνησα, ενώ με τη Συνθήκη Ειρήνης του Παρισιού αυτά περιήλθαν στην Ελλάδα από την Ιταλία. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει κανένα έλλειμμα ή παράλειψη αναφορικά με την ελληνική κυριαρχία στα Δωδεκάνησα, καθώς η Ελλάδα υπεισήλθε ως διάδοχο κράτος στη θέση της Ιταλίας.

Συνολικά ιδωμένη, η αβασιμότητα των τουρκικών διεκδικήσεων, τόσο των έμμεσων (αποστρατιωτικοποίηση) όσο και των άμεσων (γκρίζες ζώνες) μοιάζει με κακογραμμένο και μη-προβιβάσιμο γραπτό σε εξετάσεις του μαθήματος «Διεθνές Δίκαιο». Όμως αυτό καθόλου δεν ενοχλεί την Άγκυρα, εφόσον ο πάγιος αναθεωρητισμός της προϋποθέτει ακριβώς την ανατροπή της διεθνούς νομιμότητας είτε με τη χρήση ήπιας ισχύος είτε με εξαναγκαστική διπλωματία είτε ακόμη και με την απειλή ή τη χρήση ένοπλης βίας.

Σε κάθε περίπτωση, ο τουρκικός αναθεωρητισμός θα προβάλλεται με κάθε διαθέσιμο μέσο εκτός Τουρκίας χρησιμοποιώντας πάντα την επίκληση στη διεθνή νομιμότητα, ακόμη κι αν αυτή προϋποθέτει ακραίες ή αβάσιμες ερμηνείες των κανόνων του διεθνούς δικαίου.

Διότι εκείνο που ενδιαφέρει την Άγκυρα, είναι να δημιουργήσει «κλίμα» και να «διαφωτίσει» τους τρίτους για «τα δίκαιά της», οι οποίοι φυσικά δεν είναι εξοικειωμένοι με το νομικό υπόβαθρο των τουρκικών διεκδικήσεων. Συνεπώς, είναι σημαντικό και επείγον για την Αθήνα να αντιμετωπίσει αυτή την τουρκική τακτική με κάθε πρόσφορο μέσο. Η επίδειξη χαρτών που συνοψίζουν τον τουρκικό αναθεωρητισμό είναι μια τέτοια ενέργεια. Ομοίως και η διαρκής και υπόρρητη ταύτιση του ρωσικού με τον τουρκικό αναθεωρητισμό.

Ωστόσο, όπως φαίνεται, το καλοκαίρι πως θα αντιμετωπίσουμε σειρά εντάσεων και προκλήσεων, με βασική πλατφόρμα την έμμεση και άμεση αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά στο Αιγαίο. Η Άγκυρα θα εντείνει τη συζήτηση για αποστρατιωτικοποίηση και για νησιά που ανέκαθεν ήταν δικά της, υιοθετώντας ουσιαστικά τη ρητορική Πούτιν στην περίπτωση της Ουκρανίας.

Θα συνεχίσει να στέλνει καραβιές απελπισμένων ανθρώπων για να δικαιολογεί αποστολές έρευνας και διάσωσης σε περιοχές που η Αθήνα ασκεί αυτά τα διοικητικά καθήκοντα, και θα παρομοιάζει τη μεταχείριση των εργαλειοποιημένων μεταναστευτικών ροών από τις ελληνικές αρχές με τους ναζί του Γ’ Ράιχ, υιοθετώντας και πάλι την πεπατημένη της Μόσχας.

Φυσικά, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τουρκική έρευνα ή γεώτρηση στο Κεντρικό Αιγαίο δίπλα σε ένα ελληνικό νησί την κυριαρχία του οποίου αμφισβητεί, ή νότια της Κρήτης, σε ζώνη της Λιβύης που έχει οριοθετηθεί με το παράνομο κι ανυπόστατο τουρκολιβυκό μνημόνιο, επιχειρώντας έτσι να δημιουργήσει τετελεσμένα που θα οδηγούσαν σε στρατιωτική κλιμάκωση. Σε μια τέτοια περίπτωση, οποιαδήποτε πυροσβεστική διαμεσολάβηση «τύπου Ιμίων» θα μπορούσε να οδηγήσει με συνυποσχετικό στη Χάγη ακόμη και για ζήτημα κυριαρχίας κάτω από την πίεση άλλων κυβερνήσεων.

Τέλος, ένα θερμό επεισόδιο ή έστω η απειλή σύρραξης με τα πολεμικά πλοία των δύο χωρών αναπτυγμένα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο είναι ένα σενάριο, το πολιτικό και οικονομικό κόστος του οποίου μπορεί -και το έχει αποδείξει- να αντέξει η Άγκυρα. Το ερώτημα είναι, αν εμείς μπορούμε να ισορροπήσουμε αποτελεσματικά ανάμεσα στον ρόλο του πυλώνα της ειρήνης και της σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο και την υπεράσπιση και προστασία της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας μας.

Διότι σε διαφορετική περίπτωση, δεν πρέπει να επιτρέψουμε την επανάληψη όσων συνέβησαν τον Ιανουάριο του 1996. Ειδικά σήμερα, που η ρωσική επίθεση στην Ουκρανία δημιουργεί ευκαιρίες και προσφέρει «μεγάλη αναταραχή» και συνεπώς «θαυμάσια κατάσταση» και για άλλους αναθεωρητισμούς.

liberal.gr

Πως βλέπουν οι Αμερικανοί την Ελλάδα: Είναι λάθος να κοιτά κανείς την αναβάθμιση της Αθήνας ως τη μία όψη ενός νομίσματος, όπου η άλλη είναι η υποβάθμιση της Αγκυρας

1

FILE PHOTO: Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Joe Biden συνομιλεί με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, κατά τη συνάντησή τους στο Λευκό Οίκο στην Ουάσινγκτον, τη Δευτέρα 16 Μαΐου 2022. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ 

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ, Καθημερινή

Η Ελλάδα έχει επιστρέψει. Για τους γνωρίζοντες, είναι σαφής η αλλαγή εικόνας και κλίματος στα κέντρα εξουσίας και στους παράγοντες επιρροής της Ουάσιγκτον.

Η χώρα προβάλλει σήμερα ως αξιόπιστος εταίρος και αποτελεσματικός σύμμαχος σε μια εύφλεκτη περιοχή, ο οποίος δεν ζητάει μόνο, αλλά και προσφέρει. Που δεν είναι μέρος των προβλημάτων όπως στο παρελθόν, αλλά και των λύσεων.

Αυτή είναι η αίσθηση που επικρατεί μεταξύ κυβερνητικών αξιωματούχων, αλλά και στους διαδρόμους του Κογκρέσου, όπου, ως απόρροια και της μεθοδικής δουλειάς της ελληνικής πρεσβείας αλλά και συγκεκριμένων Ελληνοαμερικανών, πολλοί νομοθέτες και οι στενοί συνεργάτες τους –συχνά πιο σημαντικό καθώς αυτοί προετοιμάζουν τις θέσεις, τα ψηφίσματα, τα νομοσχέδια– έχουν διαμορφώσει μια πολύ θετική εικόνα για τη γεωπολιτική αξία και τον περιφερειακό ρόλο της Ελλάδας.

Game changers θεωρούνται η συμφωνία των Πρεσπών, που αποκατέστησε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της χώρας στα Βαλκάνια, και η τεράστια αναβάθμιση της Αλεξανδρούπολης το τελευταίο διάστημα, που αποτελεί μια νέα γεωστρατηγική πύλη εισόδου για δυνάμεις, αλλά και πηγές ενέργειας προς τα Βαλκάνια και την Ευρώπη γενικότερα. Και αυτό σε μια ιστορική συγκυρία που βρίσκεται σε εξέλιξη ο πόλεμος στην Ουκρανία. Η υλοποίηση της ειλημμένης απόφασης για απεξάρτηση από το ρωσικό αέριο περνάει και από την Ελλάδα.

  • Στερεότυπα και δεδομένα ανατρέπονται και η χώρα μας βρίσκεται –αξιακά, διπλωματικά και γεωγραφικά– στο επίκεντρο των αλλαγών. Οι Αμερικανοί επιδιώκουν σταθερότητα, συνέπεια και προβλεψιμότητα. Είναι εξαιρετικά σημαντικό για μια σοβαρή χώρα, πόσο μάλλον την υπερδύναμη, να χαράζει μακροπρόθεσμα σχέδια.

Στην Ουάσιγκτον, όπως και σε όλες τις μεγάλες πρωτεύουσες, το βλέμμα δεν είναι στραμμένο μόνο στις κυβερνήσεις, αλλά και σε άλλες πολιτικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να ξαναβρεθούν σε θέσεις εξουσίας. Και εδώ θεωρούν πως παρά την αντιπαράθεση στο εσωτερικό, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης, ακόμη και αν δεν ταυτίζονται πλήρως, κινούνται στην ίδια γραμμή. Και αυτή η αποτίμηση διευκολύνει τη χάραξη μακροπρόθεσμων σχεδιασμών σήμερα. Το επιβεβαιώνει η αναβάθμιση της Σούδας. Υπό αυτό το πρίσμα θα προχωρήσει και η διαδικασία για την προμήθεια των F-35.

Η συνεργασία με το Ισραήλ αποτελεί άλλη μία σημαντική παράμετρο που έχει αλλάξει την εικόνα της Ελλάδας. Και εδώ αποτιμάται το στοιχείο της συνέχειας: από τον Παπανδρέου και τον Σαμαρά μέχρι τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη, η Ελλάδα τα τελευταία 12 χρόνια αποδεικνύει στην πράξη ότι έχει κάνει μια μακροπρόθεσμη, ιδεολογικά αποφορτισμένη, στρατηγική επιλογή.

Πολύ σημαντική παράμετρος είναι ο ρόλος της ελληνοαμερικανικής κοινότητας. Αρκετοί αμφισβητούν τον βαθμό στον οποίο ανταποκρίνεται απολύτως στην πραγματικότητα. Ωστόσο, λαμβάνεται υπόψη.

Επίσης, είναι σαφές ότι, έστω κι αργοπορημένα, η Αθήνα αρχίζει να αντιλαμβάνεται την αυτονομία του Κογκρέσου, την ισχύ και επιρροή της Βουλής και της Γερουσίας στην υιοθέτηση πολιτικών και στην υπερψήφιση νόμων.

  • Στο πλαίσιο αυτό είναι εξαιρετικά θετικό ότι η νέα εικόνα της Ελλάδας δεν έχει κομματικό πρόσημο στις ΗΠΑ. Αποτελεί κοινή διαπίστωση Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών. Ενδεχόμενη αλλαγή στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία στο ένα ή και στα δύο νομοθετικά σώματα δεν «απειλεί» την εδραιωμένη στρατηγική σχέση των δύο χωρών.

Μια τελευταία παρατήρηση. Είναι λάθος να βλέπει κανείς την αναβάθμιση της Ελλάδας ως τη μία όψη ενός νομίσματος, όπου η άλλη είναι η υποβάθμιση της Τουρκίας. Αυτό δεν ισχύει.

Υπάρχουν τριβές μεταξύ Ουάσιγκτον και Αγκυρας λόγω των S-400, όπως και για τις ενστάσεις στην ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, αλλά η διαμορφωθείσα εδώ και δεκαετίες στρατηγική αποτίμηση στη γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου –όλο και λιγότερο στα think tanks– παραμένει ότι η Τουρκία διαδραματίζει κομβικό ρόλο στην περιοχή και σε κάθε περίπτωση «δεν πρέπει να χαθεί».

Οπως έλεγε πρόσφατα κορυφαίος Αμερικανός διπλωμάτης, «θέλουμε την Τουρκία προσδεδεμένη στη Δύση. Κανείς δεν θέλει, ούτε εσείς ούτε εμείς, να εξελιχθεί σε ένα νέο Πακιστάν».

“Καθημερινή”

Λιβύη: Εκτός η Ελλάδα από το κοινό σχέδιο Ιταλίας, Τουρκίας και Αιγύπτου

0

Τουρκία, Ιταλία και Αίγυπτος επεξεργάζονται συμφωνία για πολιτική λύση στη Λιβύη, μεταδίδουν τουρκικά μέσα ενημέρωσης, επικαλούμενα πληροφορίες ιταλικών μέσων ενημέρωσης (φωτογραφία, επάνω, από την τουρκική Star).

Μετά τη συνάντηση των τεχνικών αντιπροσωπειών, μαθεύτηκε ότι η Ιταλία και η Τουρκία θα πραγματοποιήσουν διμερή σύνοδο κορυφής στην Αγκυρα τον Ιούλιο, γράφει η τουρκική Star.

«Η Αθήνα δεν συμπεριλαμβάνεται»

Η Ιταλία εργάζεται για εξεύρεση λύσης στην κρίση της Λιβύης μέσω μιας διεθνούς συμφωνίας. Οπως μεταδίδει η ιταλική ειδησεογραφική ιστοσελίδα Nova News, η Τουρκία και η Αίγυπτος έχουν πραγματοποιήσει μελέτη που περιλαμβάνει τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ και την Ιταλία.

«Η σταθεροποίηση της Λιβύης αποτελεί θέμα εθνικού συμφέροντος για την Ιταλία. Προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε μια συνάντηση για να συμφιλιώσουμε την Αίγυπτο και την Τουρκία», δήλωσε μια πηγή.

Αλλη πηγή πρόσθεσε: «Οι σχέσεις της Ιταλίας με την Τουρκία είναι καλύτερες τώρα από ό,τι πριν δύο μήνες».

Από την άλλη πλευρά, ήταν αξιοσημείωτο ότι η Ελλάδα, η οποία αντιτίθεται στη συμφωνία (σ.σ. εννοεί της Τουρκίας) θαλάσσιας δικαιοδοσίας με τη Λιβύη, δεν συμπεριλήφθηκε στο εν λόγω σχέδιο, τονίζει η τουρκική Star, τιτλοφορώντας το άρθρο της: Σχέδιο «Λιβύη» από τρεις χώρες, μεταξύ των οποίων και η Τουρκία! Κρύο ντους στην Αθήνα.


Συνάντηση Ερντογάν (αριστερά) – Ντράγκι στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ, τον Μάρτιο στις Βρυξέλλες (φωτογραφία από Nova)

Η Ιταλία εργάζεται στα παρασκήνια για μια διεθνή συμφωνία για την εξεύρεση λύσης στην κρίση της Λιβύης, γράφει η ιταλική «Nova».

Συν η Τουρκία και η Αίγυπτος

Η ιδέα είναι να συγκληθεί ένα τεχνικό τραπέζι με τα τρία ιδρυτικά μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών με δικαίωμα αρνησικυρίας, δηλαδή τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με την Ιταλία και τη Γερμανία, τα δύο ευρωπαϊκά έθνη που εμπλέκονται περισσότερο στη Λιβύη, συν η Τουρκία και η Αίγυπτος, οι δύο βασικές χώρες που στηρίζουν τα αντίπαλα μέτωπα στη Λιβύη:

από τη μια πλευρά η κυβέρνηση εθνικής ενότητας του μεταβατικού πρωθυπουργού Αμπντουλχαμίντ Ντμπεϊμπά με έδρα την Τρίπολη, που υποστηρίζεται κυρίως από την Αγκυρα. Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση σταθερότητας (GSN) του Φατί Μπασάγκα, του πρωθυπουργού που ορίστηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων του Τομπρούκ (ανατολικά), και υποστηρίζεται από την Αίγυπτο.

«Η σταθεροποίηση της Λιβύης είναι ζήτημα εθνικού συμφέροντος για την Ιταλία. Προσπαθούμε να οργανώσουμε μια συνάντηση για τη συμφιλίωση της Αιγύπτου και της Τουρκίας», εξήγησε διπλωματική πηγή στη «Nova».

«Οι σχέσεις της Ιταλίας με την Τουρκία είναι καλύτερες τώρα από ό,τι πριν δύο μήνες. Η πραγματική πρόκληση τώρα είναι η σχέση μεταξύ Αγκυρας και Καΐρου», πρόσθεσε η πηγή.

Συνάντηση Ντράγκι – Ερντογάν

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός, Μάριο Ντράγκι, συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες στις 24 Μαρτίου όπου συζήτησαν για τις εξελίξεις στην Ουκρανία αλλά και για την κατάσταση στη Μεσόγειο, με ιδιαίτερη αναφορά στη Λιβύη.

Οχι μόνο ο πόλεμος στην Ουκρανία, επομένως, αλλά και η κρίση στη Λιβύη θα βρίσκονται στο επίκεντρο της διακυβερνητικής συνόδου κορυφής Ιταλίας-Τουρκίας που έχει προγραμματιστεί για τις αρχές Ιουλίου στην Αγκυρα.


Στιγμιότυπο από συνάντηση του τότε υπουργού Εσωτερικών της Λιβύης Φατί Μπασάγκα με τον ομόλογό του της Τουρκίας Σουλεϊμάν Σοϊλού (φωτογραφία από Anadolu)

Στη διπλωματική δράση της Ιταλίας εμπλέκεται και η Αίγυπτος. «Συνεχίζουμε πολυμερή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο. Θέλουμε το αέριο να χρησιμοποιηθεί ως περιουσιακό στοιχείο, όχι ως όπλο», πρόσθεσε η διπλωματική πηγή.

Προτεραιότητα σε Δύση και Ανατολή

Η τεχνική συνάντηση για τη Λιβύη αναμένεται να πραγματοποιηθεί σε «ουδέτερη» αραβική πόλη μέσα στις επόμενες τρεις εβδομάδες. «Δεν είναι απλώς μια ιταλική προσπάθεια. Το P3 + 2 (Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ηνωμένες Πολιτείες συν Ιταλία και Γερμανία) είναι μια ενοποιημένη δομή που πρέπει να ανοιχτεί περισσότερο στην Τουρκία και την Αίγυπτο, τις δύο χώρες που σήμερα έχουν προτεραιότητα στη Δύση και στην Ανατολή», είπε άλλη διπλωματική πηγή που συμβουλεύτηκε η «Nova».

«Ο ελάχιστος στόχος είναι να βοηθήσουμε στη μείωση της έντασης ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Τουρκία πριν τη λήξη της προθεσμίας της 22ας Ιουνίου», εξήγησε η δεύτερη πηγή.

Η Τουρκία διατηρεί μέχρι στιγμής επαφές και με τις δύο κυβερνήσεις της Λιβύης, ακόμη και χωρίς να αναγνωρίζει επίσημα τον Μπασάγκα, προσωπικότητα με την οποία η Αγκυρα έχει από παλιότερα σχέση, η οποία χρονολογείται από την εποχή που ήταν υπουργός Εσωτερικών της Λιβύης.

Ωστόσο, ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν θα επιτρέψει την επιστροφή του στρατηγού Χάφταρ, τον οποίο έχει επανειλημμένα αποκαλέσει «πραξικοπηματία», στην Τρίπολη.


O Αμπντουλχαμίντ Ντμπεϊμπά

Επιπλέον, η χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ έχει ισχυρή επιρροή μεταξύ των ενόπλων ομάδων στην Τριπολιτανία που μέχρι στιγμής έχουν αποτρέψει ένα πραξικόπημα κατά του Ντμπεϊμπά.

Συνάντηση στην Αίγυπτο

Από την πλευρά της, η Αίγυπτος χαιρέτισε τον διορισμό του Μπασάγκα ως νέου πρωθυπουργού υπεύθυνου για τη Λιβύη, υπογραμμίζοντας ότι η Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, που εξελέγη το 2014, «είναι το εκλεγμένο νομοθετικό σώμα, αντικατοπτρίζει τον λιβυκό λαό και είναι αρμόδια για τη θέσπιση νόμων, προσδίδοντας νομιμότητα στην εκτελεστική εξουσία».

Πρόσφατα, η χώρα των πυραμίδων φιλοξένησε συνομιλίες μεταξύ της Ανατολικής Βουλής και του Ανώτατου Συμβουλίου της Επικρατείας που εδρεύει στην Τρίπολη, τη «Γερουσία», για την εξεύρεση συμφωνίας σχετικά με τη συνταγματική βάση των εκλογών.

Η συνάντηση που υποστηρίχθηκε από τα Ηνωμένα Εθνη ολοκληρώθηκε με ορισμένες προόδους σε επί μέρους θέματα, ωστόσο δεν κατάφερε να επιλύσει τη σοβαρή κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη ανάμεσα στις δύο κυβερνήσεις της Λιβύης.

in.gr

ΓΙΑΤΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΛΜΗΣΕΙ

7
Ο Ερντογάν δεν θα κάνει καμιά στρατιωτική κίνηση κατα της ακεραιότητας της Ελλάδας. Γιατί:
1.-Η ισορροπία δυνάμεων δεν του το επιτρέπει.
2.-Ακόμη και αν οι τούρκοι στρατηγοί εκτιμούν ότι υπερέχουν στα σημεία: στον Έβρο είναι αδύνατον. Τα μεγάλα νησιά προστατεύονται και επιχείρηση κατάληψής τους είναι αδύνατη. Κατάληψη μικρού νησιού θα συναντήσει την άμεση αντίδραση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων. Σχετική δήλωση έκανε ο Α!ΓΕΕΘΑ. Οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν έχουν, πλέον, το δόγμα της σημειακής αντιπαράθεσης. Και αυτό το γνωρίζει η Τουρκία.
3.-Οποιαδήποτε στρατιωτική επιχείρηση περιέχει υψηλό βαθμό αβεβαιότητας. Σε περίπτωση που αποτύχει, ο τούρκος πρόεδρος θα αντιμετωπίσει την αγχόνη μια ώρα αρχύτερα.
4.-Δεν υποστηρίζεται αυτήν την στιγμή απο κανέναν. Όλες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της Τουρκίας κατά της Ελλάδας, απο την Κύπρο ως τα Ίμια, σχεδιάστηκαν σε κέντρα του εξωτερικού. Σήμερα κανείς δεν είναι διατεθειμένος να την υποστηρίξει.
5.-Και μια φιλική συμβουλή προς τον τούρκο πρόεδρο. Πρόεδρε, πρόσεχε. Οι έλληνες είναι παράξενος λαός. Εκεί που τους βλέπεις μουλωχτούς, ξαφνικά εξεγείρονται αν τους πατήσεις τον κάλο. Και εσείς τους τον έχετε πατήσει. Αν πάρουν τα όπλα δεν ξέρεις αν και πότε θα τα αφήσουν. Μην τους προκαλείς. Το 40 κάτι τέτοιο συνέβη. Δεν χώνεψαν την ήττα του 22. Και ξέδωσαν στα βουνά της Ηπείρου. Τυχεροί που δεν βρεθήκατε στον δρόμο τους τότε.
Π.ΣΑΒ

Παραβίαση κοινοτικών κανόνων η κατάσχεση του ρωσικού τάνκερ; Χαμένες στην «Ιρανική Βαβέλ» Κομισιόν, Αθήνα

0

Ωστόσο, το ερώτημα που τόσο η Αθήνα όσο και οι Βρυξέλλες αποφεύγουν να απαντήσουν είναι εάν η κατάσχεση του ρωσικού δεξαμενόπλοιου παραβίασε την ευρωπαϊκή νομοθεσία. [Shutterstock/Marko Aliaksandr] 

Σοβαρά ερωτήματα προκύπτουν από τις ελλιπείς απαντήσεις των ελληνικών αρχών και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναφορικά με το εάν η υπόθεση της κατάσχεσης απο την Ελλάδα, του ρωσικού δεξαμενόπλοιου που μετέφερε ιρανικό πετρέλαιο συνιστά παραβίαση των ευρωπαϊκών κανόνων.

Η εν λόγω κατάσχεση αποτέλεσε και την αιτία για την οποία οι ναυτικές δυνάμεις των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν (IRGC) κατέλαβαν στις 27 Μαΐου του 2022 δύο ελληνικά πετρελαιοφόρα στον Περσικό Κόλπο λόγω παραβιάσεων που διαπράχθηκαν, σύμφωνα με την ανακοίνωση τους.

Ωστόσο, το ερώτημα που τόσο η Αθήνα όσο και οι Βρυξέλλες αποφεύγουν να απαντήσουν είναι εάν η κατάσχεση του ρωσικού δεξαμενόπλοιου παραβίασε την ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Συγκεκριμένα, το Ιράν και το P5+1 (τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών—Κίνα, Γαλλία, Ρωσία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ηνωμένες Πολιτείες— και η Γερμανία) μαζί με την Ευρωπαϊκή Ένωση υπέγραψαν τον Ιούλιο του 2015 την πολυαναμενόμενη συμφωνία για το Πυρηνικό Πρόγραμμα του Ιράν (JCPOA).

Όμως, τον Μάιο του 2018, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχώρησαν από το JCPOA καθώς ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δεσμεύτηκε ότι θα διαπραγματευόταν μια καλύτερη συμφωνία.

Το Νοέμβριο του 2018, οι ΗΠΑ επανέφεραν επισήμως όλες τις κυρώσεις κατά του Ιράν που είχαν άρει πριν από την αποχώρηση των ΗΠΑ από το JCPOA.

Τον Απρίλιο του 2019, οι ΗΠΑ απείλησαν να επιβάλουν κυρώσεις σε χώρες που συνεχίζουν να αγοράζουν πετρέλαιο από το Ιράν μετά τη λήξη της αρχικής εξάμηνης απαλλαγής που ανακοινώθηκε το Νοέμβριο.

Η αποχώρηση των ΗΠΑ και η επιβολή εκ νέου κυρώσεων προκάλεσαν την έντονη δυσαρέσκεια των Βρυξελλών, η οποία αμέσως έλαβε νομοθετική πρωτοβουλία – κανονισμός 2271/96 του Συμβουλίου που αφορά στην προστασία από τις συνέπειες της εξωεδαφικής εφαρμογής ορισμένων νόμων που θεσπίστηκαν από μια τρίτη χώρα, όπως τροποποιήθηκε με τον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό της Κομισιόν 2018/1100.

Με λίγα λόγια, η Κομισιόν θέλησε να προστατέψει τις εταιρείες της ΕΕ που κάνουν νόμιμες συναλλαγές με το Ιράν από τις επιπτώσεις των εξωεδαφικών κυρώσεων των ΗΠΑ και οι χώρες της ΕΕ δεν πρέπει να ακολουθούν τις κυρώσεις των ΗΠΑ κατά της Τεχεράνης καθώς η Ευρώπη παρέμεινε στη συμφωνία με το Ιράν.

Πώς συνδέεται με την ελληνική υπόθεση

Η υπόθεση της κατάσχεσης του ρωσικού πλοίου και του ιρανικού πετρελαίου φαίνεται να είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον παραπάνω κανονισμό του Συμβουλίου.

Τα πλοία Delta Poseidon της εταιρείας Delta Tankers του Διαμαντή Διαμαντίδη και το Prudent Warrior της εταιρείας Polembros Shipping Limited, συμφερόντων του Σπύρου Πολέμη, ρυμουλκήθηκαν σε ιρανικό λιμάνι, ως αντίποινα για την δέσμευση των ρωσικών συμφερόντων δεξαμενόπλοιο Pegas που μετέφερε ιρανικό πετρέλαιο από τις ελληνικές αρχές.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, το υπό ρωσική σημαία πλοίο Pegas που μετέφερε ιρανικό πετρέλαιο και έπλεε στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου, παρουσίασε βλάβη και με τη βοήθεια ρυμουλκού κατευθυνόταν προς την Πελοπόννησο.

Για να προστατευθεί από τη θαλασσοταραχή που συνάντησε κοντά στην Κάρυστο της νήσου Εύβοιας προσέγγισε στις 14 Απριλίου το λιμάνι, όπου οι Λιμενικές Αρχές το δέσμευσαν με εντολή της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες.

Η δέσμευση έγινε με την αιτιολογία ότι ανήκε στη ρωσική Promsvyazbank, που υπόκειται σε κυρώσεις από την ΕΕ.

Σύμφωνα με τον Πρόεδρο της Αρχής εισαγγελέα Χαράλαμπο Βουρλιώτη, με τον οποίο συνομίλησε η EURACTIV Ελλάδας, τρεις μέρες μετά το πλοίο αποδεσμεύτηκε από την Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες καθώς ελέγχθηκε ότι το πλοίο Pegas είχε μεταβιβαστεί στη Transmorflot από τις 17 Μαρτίου, μια εταιρεία που δεν ήταν στην λίστα κυρώσεων της ΕΕ.

Όμως ήδη στις 20 Απριλίου, άγνωστο πώς το έμαθε, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ζήτησε τη δέσμευση του φορτίου του Pegas, με την αιτιολογία ότι τα έσοδα από την πώληση θα χρηματοδοτούσαν την τρομοκρατία, στη βάση της διμερούς δικαστικής συνδρομής Ελλάδας-ΗΠΑ.

Το δικαστήριο της Χαλκίδας, όπου υπάγεται η Κάρυστος, αποδέχτηκε το αίτημα των ΗΠΑ και ο αρμόδιος δικαστής ενέκρινε την μετάγγιση του πετρελαίου από το πλοίο Pegas σε δυο πλοία αμερικανικών συμφερόντων.

Σύμφωνα με πληροφορίες της EURACTIV Ελλάδας, παρόλο που υπήρξαν αντιδράσεις από νομικούς και διπλωματικούς κύκλους για την κατάσχεση του ιρανικού πετρελαίου από το ρωσικό πλοίο και τη μεταφόρτωση του σε άλλα πλοία, η διαδικασία προχώρησε κανονικά.

Σε ερώτηση της EURACTIV Ελλάδας για το αν υπήρξε παραβίαση στον κανονισμό 2271/96 του Συμβουλίου, αξιωματούχος του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κατέστησε σαφές ότι το Λιμενικό Σώμα εκτελεί εντολές και εφαρμόζει δικαστικές αποφάσεις στη βάση του Διεθνούς Δικαίου.

«Δεν εμπλέκεται σε δικαστικές αποφάσεις, απλά τις εκτελεί», τόνισε.

Το Ελληνικό Υπουργείο Δικαιοσύνης και το Υπουργείο Εξωτερικών, δεν απάντησαν στις ερωτήσεις της EURACTIV, μέχρι την ώρα της δημοσίευσης αυτού του άρθρου.

Η Κομισιόν «δεν έχει πληροφορίες»

Το EURACTIV απευθύνθηκε επίσης και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες, χωρίς όμως να λάβει ξεκάθαρη απάντηση σχετικά με το εάν η Αθήνα παραβίασε τον ευρωπαϊκό κανονισμό.

«Εξετάσαμε λεπτομερώς και φοβάμαι ότι δεδομένου του επιπέδου πληροφοριών που έχουμε αυτή τη στιγμή, δεν έχουμε κάποιο συγκεκριμένο σχόλιο να κάνουμε. Αν αλλάξει αυτό, θα σας ενημερώσουμε», τόνισε Εκπρόσωπος της Κομισιόν.

«Σας προτείνω επίσης να επικοινωνήσετε με τις αρμόδιες ελληνικές αρχές», πρόσθεσε ο Ευρωπαίος αξιωματούχος.

Πάντως πηγή κοντά στο θέμα που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία της ξεκαθάρισε ότι καμία διμερής δικαστική συμφωνία δεν μπορεί να υπερισχύσει του κοινοτικού δικαίου.

Σαράντης Μιχαλόπουλος | EURACTIV.com and Σπύρος Σιδέρης | Euractiv Greece

Ο Ψυχρός Πόλεμος καταστρέφει τις Η.Π.Α. Μπορεί να αποφευχθεί αυτή τη φορά

0

Η ανάσχεση της Ρωσίας είναι καλή ιδέα. Η Σταυροφορία εναντίον της δεν είναι.

Anatol Lieven

The Atlantic
Σχετικά με τον συγγραφέα: Ο Anatol Lieven είναι ανώτερος συνεργάτης στο Quincy Institute for Responsible Statecraft και συγγραφέας του Ουκρανία και Ρωσία: Ένας αδελφικός ανταγωνισμός και η Κλιματική Αλλαγή και το Εθνικό Κράτος.

Ό,τι κι αν συμβεί στην Ουκρανία, η Αμερική και η Ρωσία βρίσκονται τώρα σε μια μακρά περίοδο έντονης αντιπαράθεσης.

Η υποστήριξη των ΗΠΑ στην Ουκρανία κατά της εισβολής της Ρωσίας ήταν απολύτως δικαιολογημένη. Αλλά καθώς οι μάχες συνεχίζονται, η αυξανόμενη εμπλοκή της Αμερικής στην πολεμική προσπάθεια της Ουκρανίας -συμπεριλαμβανομένης της τεράστιας χρηματοοικονομικής και οικονομικής βοήθειας καθώς και βαρύτερων και πιο εξελιγμένων όπλων- θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια ευρύτερη, άμεση σύγκρουση μεταξύ των δύο μεγάλων δυνάμεων.

Αυτός ο νέος ψυχρός πόλεμος μπορεί να εγκλωβίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια άνευ όρων δέσμευση, όπως έχουν προειδοποιήσει ο Henry Kissinger και άλλοι, σε στόχους που είναι τρομερά επικίνδυνοι και αντίθετοι με τα εθνικά συμφέροντα.

Μια άλλη ματιά στα πρώτα χρόνια του πρώϊμου Ψυχρού Πολέμου, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες παρασύρθηκαν σε πολλές τέτοιες δεσμεύσεις σε όλο τον κόσμο, θα μπορούσε να είναι ένας χρήσιμος οδηγός για την αποφυγή νέων εκδοχών των καταστροφών που προέκυπταν μερικές φορές. Η πολιτική των ΗΠΑ ανάσχαισης της Σοβιετικής Ένωσης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν απολύτως απαραίτητη, αλλά ο υπερβολικός ζήλος στη διαμόρφωση αυτής της στρατηγικής οδήγησε σε περιττές συγκρούσεις και τρομερά δεινά σε πολλά μέρη του κόσμου. Παρόλο που ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε με τελική νίκη της Δύσης, η μακρά αντιπαράθεση προκάλεσε ζημιά στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, από την οποία δεν θα ανακάμψει ποτέ.

Οι παραλληλισμοί μεταξύ της σημερινής κατάστασης και της έναρξης του Ψυχρού Πολέμου δεν είναι ακριβείς. Ο σταλινικός κομμουνισμός ήταν μια κακοήθης δύναμη, με πραγματικές φιλοδοξίες να επιτύχει την παγκόσμια επανάσταση και να καταστρέψει όλα τα δημοκρατικά καπιταλιστικά συστήματα. Η Σοβιετική Ένωση, η οποία είχε παίξει μακράν τον πιο σημαντικό ρόλο στην ήττα της ναζιστικής Γερμανίας, ήταν αναμφισβήτητα μια στρατιωτική υπερδύναμη. Τα τάγματα του Κόκκινου Στρατού βρίσκονταν σε όλη την καρδιά της Γερμανίας, η ΕΣΣΔ και ο σοβιετικός κομμουνισμός αποτελούσαν μια πραγματική απειλή για τους συμμάχους και τα οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ στη Δυτική Ευρώπη.

Μακριά από το να είναι η ισχυρή στρατιωτική δύναμη της Σοβιετικής Ένωσης της εποχής του Στάλιν, τα χερσαία στρατεύματα της Ρωσίας φαίνονται σήμερα ελάχιστα καλύτερα από βαριά οπλισμένους βάναυσους ληστές, ακόμη και εγκληματίες, που καταστρέφουν την Ουκρανία και τους Ουκρανούς, αλλά δεν αποτελούν σοβαρό κίνδυνο για τη Δύση. Αν και ο πόλεμος στην Ουκρανία ξεκίνησε ως μια ρωσική προσπάθεια να μετατρέψει ολόκληρη την Ουκρανία σε πελατειακό κράτος, οι ήττες και οι αποτυχίες του ρωσικού στρατού έχουν περιορίσει το εύρος του σε μια μετααποικιακή σύγκρουση για περιορισμένα εδάφη στα ανατολικά και νότια της χώρας.

Όσο άσχημο κι αν είναι το θέαμα, αυτά τα όρια κλίμακας επιτρέπουν μια πιο ήρεμη, πιο ισορροπημένη προσέγγιση στην απάντηση των ΗΠΑ από ό,τι φαινόταν αρχικά ζητούμενο, στις σοκαριστικές πρώτες μέρες της εισβολής. Αλλά δεν αποτελούν αιτία εφησυχασμού. Ένα κρίσιμο χαρακτηριστικό της σύγκρουσης σήμερα είναι ότι δεν είναι, όπως ήταν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ούτε εξάγεται σε κάποιο μακρινό μέρος του πλανήτη: Η στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ στην Ουκρανία λαμβάνει χώρα σε έναν πόλεμο εντός της Ευρώπης, ακριβέστερα στα σύνορα της Ρωσίας. Ένα τέτοιο ευρωπαϊκό θέατρο ήταν κάτι που κάθε μεταπολεμικός πρόεδρος των ΗΠΑ φρόντιζε να αποφεύγει, γιατί όλοι καταλάβαιναν ότι ένας θερμός πόλεμος στην Ανατολική Ευρώπη θα αύξανε δραματικά τον κίνδυνο κλιμάκωσης που θα κατέληγε σε πυρηνική καταστροφή.

Υπό αυτό το πρίσμα, η μετάβαση, κατά τη διάρκεια της δεύτερης διακυβέρνησης Τρούμαν, από την προσέγγιση του Τζορτζ Κέναν για ανάσχεση της Σοβιετικής Ένωσης στον Πωλ Νίτσε, θα πρέπει να είναι μια προειδοποιητική αναφορά για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους σήμερα.

Η στρατηγική του Kennan για περιορισμένη και αμυντική ανάσχεση στην Ευρώπη βασιζόταν σε μια βαθιά κατανόηση των εγγενών αδυναμιών του σοβιετικού συστήματος: Εάν η σοβιετική επέκταση μπορούσε να περιοριστεί, ήλπιζε, αυτό το σύστημα θα κατέρρεε τελικά από μόνο του.

Αυτό, φυσικά, συνέβη τελικά — αλλά όχι πριν ο Nitze παρέμβει για να καταστήσει την ανάσχεση μια πιο επιθετική πολιτική, παγκόσμιας εμβέλειας και βαριά στρατιωτικοποιημένη, σύροντας τις τοπικές διαμάχες σε όλο τον κόσμο κάτω από την ομπρέλα του Ψυχρού Πολέμου, σε τρομερά καταστροφικά αποτέλεσμα. Σύμφωνα με τα λόγια του επίσημου ιστορικού του Στέιτ Ντιπάρτμεντ:

ΤΟ 1950, Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥ NITZE για την ανάσχεση ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟΝ KENNAN. NSC 68 … ΖΗΤΗΣΕ ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ των Η.Π.Α. ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ, ΕΠΙΣΗΣ, ΕΠΕΞΕΤΕΙΝΕ ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΑΝΑΣΧΕΣΗΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. «ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΠΟΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ», ΕΓΡΑΦΕ, «ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΗΤΤΑ ΠΑΝΤΟΥ».

Αυτό το έγγραφο του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, NSC-68, οδήγησε τις ΗΠΑ να παρέμβουν στην εισβολή της Βόρειας Κορέας στη Νότιο Κορέα, αργότερα εκείνο το έτος ως μέρος ενός σχεδίου για παγκόσμια κυριαρχία υπο τη Μόσχα, αντί για έναν εμφύλιο πόλεμο στη χερσόνησο. Μια δεκαετία αργότερα, η ίδια λανθασμένη αντίληψη -σε συνδυασμό με τη «θεωρία του ντόμινο», που θεωρούσε οποιαδήποτε κομμουνιστική επιτυχία οπουδήποτε ως απειλητικό βήμα προς τον παγκόσμιο σοβιετικό θρίαμβο- οδήγησε την Αμερική στην εντελώς περιττή καταστροφή του Βιετνάμ. Η σκέψη πίσω από το NSC-68 ήταν υπεύθυνη για μια σειρά από άλλα καταστροφικά λάθη των ΗΠΑ, όπως η ανατροπή, το 1953, της φιλελεύθερης εθνικιστικής κυβέρνησης υπό τον Mohammad Mosaddegh στο Ιράν, διάφορα πραξικοπήματα και σφαγές στην Κεντρική Αμερική και υποστήριξη σε πολλές κατ όνομα αντικομμουνιστικές αλλά απεχθείς δυνάμεις στους εμφύλιους πολέμους της Αφρικής.

Αν και η προσέγγιση του Nitze έκανε την καταστροφή πολύ χειρότερη, κάποια ευθύνη υπάρχει σε ένα αρχικό αρνητικό στοιχείο του δόγματος Kennan: Όπως επεσήμανε νωρίς ο Walter Lippmann, απέτυχε να διακρίνει σωστά μεταξύ ζωτικών εθνικών συμφερόντων και περιφερειακών (αν και η Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν επιρρεπής στο να κάνει το ίδιο λάθος).

Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες τηρούσαν τη διάκριση σε περιόδους έντασης με το να απέχουν τόσο στην Κορέα όσο και στο Βιετνάμ από το να καταφύγουν σε πυρηνικά όπλα. Και ο φόβος του πυρηνικού κατακλυσμού, μαζί με τη συμβουλή του Kennan, επηρέασαν την απόφαση του Dwight Eisenhower να απορρίψει την ιδέα του John Foster Dulles να «ανατρέψει» τη σοβιετική εξουσία στην Ανατολική Ευρώπη ενθαρρύνοντας εθνικές εξεγέρσεις που θα υποστηρίζονταν από τη στρατιωτική δύναμη των ΗΠΑ.

Αυτός ο περιορισμός είχε τις ρίζες του στην αναγνώριση ότι η κομμουνιστική επιρροή στην Ανατολική Ευρώπη άγγιζε τα ζωτικά σοβιετικά συμφέροντα, για τα οποία η Μόσχα θα διακινδύνευε πυρηνικό πόλεμο για να τα υπερασπίσει.

Η πολιτική των ΗΠΑ σήμερα κινδυνεύει να κάνει κάποια από τα ίδια λάθη των πρώτων χρόνων του Ψυχρού Πολέμου.

Το πεδίο είναι πολύ μικρότερο, αλλά ο κίνδυνος είναι, κατά κάποιο τρόπο, μεγαλύτερος επειδή ο πόλεμος δι αντιπροσώπων διεξάγεται σε έδαφος που η Ρωσία θεωρεί απολύτως ζωτικής σημασίας για το εθνικό της συμφέρον και που συνορεύει επίσης με τις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ.

Εάν οι ΗΠΑ δυσκολεύθηκαν να υιοθετήσουν μια νέα εκδοχή «επαναφοράς» – με τη Ρωσία, στη θέση της ΕΣΣΔ, όχι μόνο να ανάσχεται στην ανατολική Ουκρανία αλλά να ηττάται, προκαλώντας αναταραχή στο εσωτερικό και πιθανώς αλλαγή καθεστώτος –αυτό έγινε διότι θα αποτελούσε πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο πυρηνικής κλιμάκωσης.

Η μνήμη του Ψυχρού Πολέμου θα πρέπει να είναι μια προειδοποίηση ενάντια στον κίνδυνο, σήμερα ενός νεο-Νιτσεϊκού δόγματος που θα βλέπει κάθε διαμάχη που εμπλέκει τη Ρωσία ως αγώνα μηδενικού αθροίσματος ενάντια σε έναν υπαρξιακό εχθρό, ανεξάρτητα από τα πραγματικά συμφέροντα των ΗΠΑ και τις τοπικές πραγματικότητες.

Μερικές φορές, στην πραγματικότητα, θα έπρεπε να σημειώσουμε ότι τα αμερικανικά και τα ρωσικά συμφέροντα μπορούν ακόμα να συμπίπτουν.

Όσο φαύλο κι αν είναι το καθεστώς Άσαντ στη Συρία, για παράδειγμα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι δυνάμεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας σε αυτή τη χώρα είναι, στην πραγματικότητα, σύμμαχοι ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, το οποίο θέλει να καταστρέψει τόσο τη Μόσχα όσο και την Ουάσιγκτον. Με άλλα λόγια, η Ρωσία υποστηρίζει τον Μπασάρ αλ Άσαντ για παρόμοιους λόγους που οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τον Πρόεδρο Άμπντελ Φατάχ αλ Σίσι στην Αίγυπτο. Η ίδια πραγματιστική λογική ισχύει και για τις ρωσικές στρατιωτικές αναπτύξεις στο Σαχέλ. Θα πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι οι κριτικές της Ρωσίας σε ορισμένες από τις πολιτικές της Αμερικής -ιδίως, στις στρατιωτικές της επεμβάσεις στο Ιράκ και τη Λιβύη– έχουν αποδειχθεί όχι απλώς σωστές, αλλά, κατά την έννοια του Lippmann, ένας ακριβής οδηγός για το τι θα ήταν προς το συμφέρον των ΗΠΑ.

Τέλος, ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος διατρέχει τον κίνδυνο να βρει εχθρούς στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό.

Το φάντασμα του Μακαρθισμού εξακολουθεί να καταδιώκει τη γη σε ένα πνεύμα παράνοιας και μίσους που στοιχειώνει την αμερικανική πολιτική κουλτούρα. Ακριβώς όπως ο γερουσιαστής Τζόζεφ ΜακΚάρθι υπερέβαλλε γκροτέσκο μια αμελητέα κομμουνιστική απειλή εντός της Αμερικής, έτσι και οι κατηγορίες για προδοτική συμπεριφορά εναντίον των Αμερικανών που ευθυγραμμίζονται με τη στάση του Ντόναλντ Τραμπ υπέρ του Πούτιν είναι υπερβολικές. Η επίθεση σε πολιτικούς αντιπάλους ως προδότες δεν είναι μια τακτική που έχει λειτουργήσει καλά για τη δημοκρατία. Σε κάθε περίπτωση, ο δεξιός εξτρεμισμός είναι τόσο εγχώριος στην Αμερική όσο και στη Βραζιλία, την Πολωνία, την Ινδία και μάλιστα τη Ρωσία.

Κανένα από αυτά τα ιστορικά μαθήματα δεν αμφισβητεί την υποστήριξη των ΗΠΑ για την άμυνα της Ουκρανίας κατά της εισβολής της Ρωσίας. Ωστόσο, αμφισβητούν σθεναρά το αποκλεισμό μιας συμβιβαστικής ειρήνης αντί μια ολοκληρωτική νίκη της Ουκρανίας. Το χειρότερο ακόμη θα ήταν να μετατραπεί ο πόλεμος στην Ουκρανία στην αρχή μιας άλλης στρατιωτικοποιημένης παγκόσμιας σταυροφορίας.

Ο Anatol Lieven είναι ανώτερος συνεργάτης στο Quincy Institute for Responsible Statecraft και συγγραφέας του βιβλίου Ukraine and Russia: A Fraternal Rivalry and Climate Change and the Nation State.

The Atlantic

Ξενοφών Μαυραγάνης: Η νέα επίθεση της Κεραμέως

0

Γράφει ο Ξενοφών Ε. Μαυραγάνης

Επειδή είμαστε νομίζω όλοι σίγουροι, πως στις μέρες μας και με τις δεδομένες πολιτικοοικονομικές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα μας, επανάσταση ή σε κάθε περίπτωση «ολιστική», που θα έλεγε κι ο Μητσοτάκης, μεταβολή των υφισταμένων δεν προβλέπεται.

Επειδή ακόμα κι οι φίλοι μου οπαδοί και στελέχη του ΚΚΕ, επαναλαμβάνουν  ότι η καταστροφή του καπιταλισμού, (για τη χώρα μας μιλάμε), θα αρχίσει όταν η λαϊκή πλειοψηφία, (πόσο του 51, 61, 91%)  αποφασίσει την άρδην μεταβολή των πραγμάτων.

Επειδή το σύστημα αυτό με διάφορες παραλλαγές, σκληρές  ημίσκληρες, χαλαρές και εύκαμπτες , κυριαρχεί σ’ όλο σχεδόν τον κόσμο, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σε χώρες  που δεν θεωρούνται και ιδιαίτερα δημοκρατικές.

Επειδή  οι επόμενες εκλογές που θα γίνουν με απλή αναλογική, είναι σίγουρο ότι δε θα δώσουν αυτοδύναμη κυβέρνηση, όνειρο απατηλό της Ν.Δ. , ο δε Σύριζα-Π.Σ. επαγγέλλεται ή επιδιώκει κυβέρνηση με προοδευτική κατεύθυνση, με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, να φαντασιώνεται παλιές δόξες  με τον Ανδρέα Λοβέρδο στα ανώτατα δώματα της εξουσίας. Με το ερώτημα βέβαια τι σημαίνει προοδευτική κυβέρνηση να παραμένει, χωρίς να έχει απαντηθεί τόσα χρόνια.

Επειδή η κυρία Κεραμέως, πτυχιούχος των πανεπιστημίων Σορβόνης  και Χαρβαρντ αν δεν κάνω λάθος, επείγεται να ολοκληρώσει τη βρώμικη δουλειά που ανέλαβε να κάνει, έστω κι αν είναι σίγουρη, πως στο σύνολο τους τα πράγματα στην Ελλάδα δεν πρόκειται να αλλάξουν. Στην Ελλάδα της Ε.Ε, του ΝΑΤΟ, της ελληνοαμερικανικής φιλίας, των ετοιμοπόλεμων  στρατηγών που παρελαύνουν  των συνεχών απειλών και προκλήσεων της Τουρκίας, τις οποίες «παρακολουθούμε στενά και προσεκτικά» όπως π.χ. την συνεχή επέκταση της Τουρκικής κατοχής στην Κύπρο ή την μη αναγνώριση «καθ’ ημάς» του «άκυρου» τουρκολυβικού συμφώνου, την Ελλάδα των ετοιμοπόλεμων στρατηγών που παρελαύνουν στις τηλεοράσεις μας με στολές εκστρατείας.

Επειδή ακριβώς   είναι σίγουρη πως τα πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν και μετά την απομάκρυνση από την εξουσία, διότι «τα γενόμενα ουκ απογίγνονται», τουλάχιστον εύκολα,  η κυρία Κεραμέως, από τους πιο σκληρά συντηρητικούς του επιτελικού κράτους Μητσοτάκη, επείγεται να ολοκληρώσει τη δουλειά που ανέλαβε να κάνει. Να φέρει τα πράγματα της ανώτατης παιδείας,  εκπαιδευτικά, συνδικαλιστικά,  κοινωνικά, εκεί που ήταν το 1960 και επιπλέον να παραδώσει στους φίλους της επιχειρηματίες της εκπαίδευσης το πιο ζουμερό κομμάτι της. Την οικονομική εκμετάλλευση των σπουδών, μεταδίδοντας ψευδώς  την σιγουριά στους άμοιρους νέους, πως τελειώνοντας αυτά τα «κολλέγια» θα έχουν εξασφαλίσει και την επαγγελματική τους αποκατάσταση.( Έτσι εξηγείται και η διαφημιστική έξαρση των κολλεγίων αυτούς).  Με υψηλούς μισθούς, όπως επανειλημμένα έχει υποσχεθεί ο πρωθυπουργός της, των 1200 ε. κατ΄ ανώτατο με τις τιμές των ενοικίων, των αγαθών και των μέσων κίνησης και θέρμανσης, να σπάνε από ρεκόρ σε ρεκόρ. Και «απορεί» η κυρία Κεραμέως γιατί οι σύγκλητοι των ΑΕΙ διαμαρτύρονται, όταν επιχειρεί με το νόμο της που θα ψηφιστεί σίγουρα, να παραδώσει την διοίκηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων  σε ανθρώπους όπως π.χ. τους εκπροσώπους των βιομηχανικών, βιοτεχνικών ή επαγγελματικών επιμελητηρίων και  άλλων ανθρώπων της αγοράς. Της απόλυτης επιλογής της φυσικά.

Επειδή παρά ταύτα, η εκπαιδευτική κοινότητα στο σύνολό της, δεν πρόκειται να αποδεχθεί την απόλυτη ιδιωτικοποίηση  της εκπαίδευσης (ακόμα και η σοσιαλίστρια Άννα Διαμαντοπούλου αντέδρασε αρνητικά στις πρωτοφανείς επιδιώξεις της υπουργού παιδείας) , ούτε τον περιορισμό μέχρις εξαφάνισης των μορφωτικών, πολιτιστικών και κυρίως συνδικαλιστικών ελευθεριών, όπως δεν πέρασε και η περίφημη «κατάργηση της πάλης των τάξεων του αλήστου μνήμης υπουργού Λάσκαρη, η κυρία Νίκη, επείγεται να νομοθετήσει τις ονειρώξεις της. Όσο να πεις κάτι από τη μαυρίλα που επιχειρεί να φέρει, κάτι θα μείνει.