Αρχική Blog Σελίδα 1924

Σάββας Μαστραππάς: Η ιστορική διαμόρφωση της Τουρκοκυπριακής μειονότητας

0
Του Σάββα π. Μαστραππά 
Η παρουσία της μουσουλμανι­κής μειονότητας στην Κύπρο -που αργότερα διαμορφώνε­ται σε τουρκική- αρχίζει από τις πρώτες ημέρες της τουρκικής εκστρατείας, παίρνει δε συστηματι­κότερη μορφή αμέσως μετά την κατάληψή της από τους Οθωμα­νούς Τούρκους και την κατάργηση της Βενετσιάνικης κυριαρχίας τον Αύγουστο του 1571 (κατάληψη Αμμοχώστου).
Ο αρχικός μουσουλμανικός πυρήνας
Ο αρχικός μουσουλμανικός πυρή­νας προήλθε από δύο ομάδες.
Η πρώτη ήταν ένας μικρός α­ριθμός Τούρκων στρατιωτικών, 3.666 κατά τον Αρχιμανδρίτη Κυ­πριανό ή 3779 κατά τον Τούρκο ιστορικό Cengin Orhoulu, που εγκα­τέστησε ο αρχηγός της εκστρα­τείας Λαλά Μουσταφάς για τη φύ­λαξη του νησιού.
Εκτός από τις οικογένειες τους, που ήταν φυσικό να τους ακολουθήσουν και να εγκαταστα­θούν στην Κύπρο, στον αρχικό αυτόν πυρήνα προστέθηκαν, από τις πρώτες ημέρες κατάκτησης, και οι περισσότεροι από τους Λατί­νους ηγέτες του προηγούμενου καθεστώτος που κατάφεραν να ε­πιζήσουν των αγρίων σφαγών που εξαπέλυσε ο στρατός του κατακτητή[1].
Για να σωθούν από την κοινω­νική και οικονομική καταστροφή, συνεργάσθηκαν με το νέο καθε­στώς και είτε εξισλαμίσθηκαν και κατατάχθηκαν στον τουρκικό στρατό είτε κατατάχθηκαν στην αρχή ως χριστιανοί σπαχήδες εξισλαμιζόμενοι στην συνέχεια. Με την επιλογή τους αυτή, οι παλιές ηγετικές τάξεις διατήρησαν το με­γαλύτερο μέρος των αξιωμάτων τους μεταπηδώντας στις νέες ηγε­τικές ομάδες που διαμορφώθηκαν μέσα στο νέο καθεστώς[2].
Η καθοριστική εξέλιξη που ε­πέβαλε ουσιαστικά στους Λατί­νους να ασπασθούν τον Μουσουλμανισμό δόθηκε μετά από τη δια­ταγή του Μεγάλου Βεζύρη Μεχμέτ Σολόκοβιτς Πασά, ο οποίος τον Οκτώβριο του 1571 διέταξε ότι στην «Κύπρο εφεξής δεν θα μπο­ρούν να ζουν καθολικοί αλλά μόνο ορθόδοξοι και μουσουλμάνοι».
Εποικισμός με εξωκυπριακούς πληθυσμούς
Σύμφωνα με την ιστορικό Κάτια Χατζηδημητρίου[3], ο πληθυσμός της Κύπρου κατά την περίοδο της Βενετσιάνικης κυριαρχίας υπολο­γίζεται γύρω στις 200.000 κατοί­κους. Το 1572 (ένα χρόνο μετά την τουρκική κατάκτηση) γίνεται απο­γραφή από τους νέους κατακτητές· σύμφωνα με αυτήν, οι άνδρες ρα­γιάδες ηλικίας από δεκατεσσάρων έως πενήντα ετών ήταν 85.000.
Η δραματική μείωση του πλη­θυσμού οφείλεται κατά πρώτον στις ανελέητες σφαγές που ακο­λούθησαν την κατάκτηση. Μετά την πτώση της Λευκωσίας, οι Τούρκοι σκότωσαν 20.000 ανθρώπους κατά την πρώτη μέρα και συνέχισαν τις σφαγές και τις λεηλασίες για τρεις ακόμα μέρες. Πολλαπλάσιες ήταν οι απώλειες του ντόπιου πληθυ­σμού κατά την πολιορκία και την παράδοση της Αμμοχώστου. Ο φό­βος οδήγησε ακόμα πολλούς κα­τοίκους να μπαρκάρουν κρυφά σε πλοία και να φύγουν.
«Ύστερα από την τουρκική κα­τάκτηση έγινε στο νησί μεγάλη φτώχεια», γράφει ο Αρχιμανδρίτης Κυπριανός στην «Ιστορία χρονολο­γική της νήσου Κύπρου».
«Ούσης δε μεγάλης ακρίβειας εις την νήσον δια το να μην εσπάρθη η γη της εξαιτίας των πολέμων… και μάλιστα η γη της Μεσαορίας από τους λεηλατισμούς των πολε­μίων».
Για δεκαπέντε χρόνια μετά την κατάκτησή της, η Κύπρος άφηνε παθητικό στους νέους κυριάρχους 68.000 δουκάτα τον χρόνο, ενώ η Βενετία απομυζούσε από το νησί 940.000 δουκάτα.
Αυτή η εξέλιξη δεν αρέσει καθόλου στον Σουλτάνο ο οποίος «επιθυμεί πολύ να δει την Κύπρο να ευημερεί» προς όφελος του θυσαυροφυλακίου του… φυσικά.
Τα πρώτα δέκα χρόνια (1571- 1581), ο Σουλτάνος με φιρμάνια που εκδίδει επιδιώκει την υποχρε­ωτική μεταφορά στην Κύπρο πλη­θυσμών από άλλες περιοχές της Αυτοκρατορίας. Βασικές επιδιώ­ξεις, όπως προκύπτει από την με­λέτη των διαταγών αυτών, ήταν να καλυφθεί το δημογραφικό κενό που προέκυψε σαν αποτέλεσμα των εχθροπραξιών στον ντόπιο πληθυσμό, καθώς και η ανάκαμψη της κατεστραμμένης οικονομίας, ώστε να αποτελέσει πηγή εσόδων για το κρατικό θησαυροφυλάκιο.
Οι εξωκυπριακοί πληθυσμοί που μεταφέρθηκαν στο νησί μέχρι το 1581, οπότε έληξε και η περίο­δος των υποχρεωτικών εποικι­σμών, υπολογίζονται σε 6-8 χιλιάδες. Από αυτούς οι περισσότερο ήταν Έλληνες και Αρμένιοι χριστιανοί, Μικρασιάτες, Εβραίοι κα λίγοι Τούρκοι μουσουλμάνοι. Υπάρχουν δε αρκετά παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι οι έποικοι μεταφέρθηκαν χωρίς εθνολογική και θρησκευτική διάκριση και ότι ο σκοπός αυτών των μετατοπίσεων δεν ήταν η αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα του νησιού προς όφελος των μουσουλμάνων.
Έχουμε π.χ. φιρμάνια το 1576-79 στα οποία φαίνεται καθαρά η προσπάθεια μεταφοράς Εβραίων με σαφείς οικονομικού στόχους.
Έχουμε επίσης σημαντικό ο αριθμό φιρμανιών που οι υποψήφιοι έποικοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να τον αποφύγουν, γι’ αυτό στη θέση τους διατάσσεται η τιμωρητική βίαιη μεταφορά πληθυσμών που είχαν «διαπράξει κάποια αδικήματα», χαρακτηριστικά χριστιανικά) και όχι μουσουλμανικών ομάδων.
Ακόμα έχουμε δύο απαλλακτικά φιρμάνια του 1573 και 1574 που ο Σουλτάνος εξέδωσε για χάρη του μεγάλου αρχιτέκτονα Μεϊμάρ Σινάν από το Αγιρνάς (Άγιοι Ανάργυροι) της Καππαδοκίας. Ο Σινάν, οποίος ήταν εξισλαμισθείς Έλληνας, παρακαλεί τον Σουλτάνο να εξαιρέσει τους χωριανούς και τους συγγενείς του από τα γύρω χωριά από τον υποχρεωτικό εποικισμό στην Κύπρο, και πράγματι το κατορθώνει. Από τη μελέτη των διαταγών αυτών προκύπτει ότι η μεταφορά αφορούσε στην συγκεκριμένη περιοχή Έλληνες ραγιάδες της Καισαρείας. Αλλά σε ευρύτερη γεωγραφική βάση «άπιστους», δηλαδή χριστιανούς[4].
Μετά το 1581 δεν βρίσκουν κανένα στοιχείο που να μιλάει για μαζική είσοδο εξωκυπριακών πληθυσμών, άρα οδηγούμαστε λογικά στο συμπέρασμα ότι η αύξηση των ολιγάριθμων αρχικά Τούρκων μουσουλμάνων, στρατιωτών και πολιτών οφείλεται σε μια σειρά αφαιμακτικών για το ελληνικό στοίχε μαζικών εξισλαμισμών.
Ο ισχυρισμός μερικών Τούρ­κων και τουρκοκύπριων ιστορικών ότι «οι πρόγονοι των σημερινών τουρκοκυπρίων ήταν τουρκικοί ή μουσουλμανικοί πληθυσμοί που μεταφέρθηκαν στην Κύπρο» δεν ευσταθεί, διότι δεν μπορεί να τεκ­μηριωθεί ιστορικά. Αποτελεί απλά μια προσπάθεια συσκότισης της ιστορικής πραγματικότητας και μια άποψη που διατυπώθηκε για να στηρίξει τα επεκτατικά σχέδια και τις γεωστρατηγικές βλέψεις του σύγχρονου τουρκικού κρατι­κού μορφώματος εναντίον της Κύ­πρου και του ελληνισμού.
Αιτίες εξισλαμισμών
Η πλειονότητα του σημερινού τουρκοκυπριακού πληθυσμού είναι ελληνικής καταγωγής Μουσουλ­μάνοι, απόγονοι Ελλήνων που εξα­ναγκάσθηκαν να εξισλαμισθούν και στη συνέχεια να εκτουρκισθούν κατά την τραγική πορεία της κυπριακής ιστορίας.
Οι κυριότερες αιτίες που ώθη­σαν τους χριστιανούς κατοίκους του νησιού προς τον εξισλαμισμό ήταν βασικά οι ίδιες με τις αιτίες που ώθησαν προς την ίδια κατεύ­θυνση και πολλούς άλλους χρι­στιανικούς πληθυσμούς σ’ ολόκλη­ρη την τότε οθωμανική αυτοκρατο­ρία. Αναφέρουμε βασικά τρεις κυ­ρίους λόγους: εξισλαμισμοί ως επακόλουθο αποτυχημένων εξεγέρσεων, εξισλαμισμοί από παιδομάζωμα και εξισλαμισμοί που οφεί­λονταν στην προσπάθεια των κα­τοίκων να αποφύγουν βαριές φο­ρολογίες που τους επιβάλλονταν.
Τα πρώτα εκατό χρόνια (1572-1669) της οθωμανικής κατοχής γί­νονται 28 περίπου αποτυχημένες εξεγέρσεις. Μετά από την κατα­στολή κάθε εξέγερσης, οι ηττημέ­νοι στρατιωτικά πληθυσμοί, που είναι κυρίως χωρικοί με μικρή ι­διοκτησία, αναγκάζονται για να σώσουν την ζωή τους να εξισλα­μισθούν φαινομενικά. Έτσι, εξισ­λαμίζονται σιγά-σιγά τα χωριά της βόρειας οροσειράς και μερικά της νότιας παραλίας.
Το 1606 προκλήθηκε εξέγερση του μισού τουλάχιστον ελληνικού πληθυσμού της Κύπρου υπό την αρχηγία του Πέτρου Αβεντανίου, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 3.500 Τούρκων. Ο λόγος που οδήγησε τους κατοίκους να εξεγερθούν ήταν η απόφαση για παιδομάζωμα. Μεγάλα παιδομαζώματα έγιναν τις χρονιές 1580, 1587 επί Αρχιεπισκόπου Τιμοθέου, το 1626 επί Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου.
Καθοριστικό παράγοντα εξισ­λαμισμών αποτέλεσαν αρκετές φορές διάφορες θεομηνίες όπως θανατικά, ακρίδες, ανομβρίες…
Φοβερή περίοδος εξισλαμι­σμού είναι η περίοδος 1670-74. Τότε ο Δραγομάνος ήταν ο Μαρκουλλής Κρόμουλο, ιταλικής κατα­γωγής, ο οποίος επέβαλε φορολο­γίες σκληρότερες από κάθε προη­γούμενη φορά. Σύμφωνα με μια λαϊκή ποιητική πηγή που σώθηκε:
«Τότε ετούρκευαν ολόκληρα χωριά με τους παπάδες επικεφαλής, για να αποφύγουν την καταβολή φό­ρου»[5]
Νέο κύμα του φαινομένου αυ­τού σημειώνεται κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης και μετέπειτα, οπότε οι διωγμοί εντεί­νονται.
Εξισλαμισμούς είχαμε επίσης, σε μικρότερη όμως κλίμακα, και κατά τη διάρκεια του κριμαϊκού πολέμου (1853-56). Αφορμή ήταν η απόφαση της Πύλης να στρατο­λογήσει τους χριστιανικούς πλη­θυσμούς της Αυτοκρατορίας για να αντεπεξέλθει στις «ανάγκες» του πολέμου. Προς αποφυγή της στρα­τολόγησης, ένας αριθμός χριστια­νών άλλαξαν τα ονόματά τους σε τουρκικά. Συνεπώς, σύμφωνα με την τούρκικη νοοτροπία, ετούρκεψαν. Η επιστροφή τους δε στον χριστιανισμό, όταν η απόφαση του Σουλτάνου ανεστάλη, ήταν αδύνα­τη διότι οι τούρκοι θα τους θε­ωρούσαν αποστάτες και θα τους τιμωρούσαν με θάνατο.
Το φαινόμενο των λινοπάμπακων
Οι εξισλαμισμοί επιβλήθηκαν στην συντριπτική τους πλειοψηφία υπό το κράτος των τραγικών συνθηκών που ήδη περιγράψαμε. Ένας μεγά­λος αριθμός των φαινομενικά ε­ξισλαμισμένων διατήρησαν για αρ­κετά μεγάλο χρονικό διάστημα κρυφά την προηγούμενη πίστη τους και τις λατρευτικές τους συ­νήθειες. Η πιο διαδεδομένη ονο­μασία που διδόταν στους Κυπρίους κρυπτοχριστιανούς ήταν: «Λινοπάμπακοι». Η λέξη αυτή λαμβανόταν μεταφορικά από το πανί που ήταν υφασμένο από λινάρι και βαμβάκι και είχε κανονική και ανάποδη πλευρά, υποδηλώνοντας έτσι τις δύο όψεις της πίστης τους: τη λινή, τη βασανισμένη, δηλαδή τη χρι­στιανική, και την παμπακερή, την τουρκική. Είναι γεγονός ότι οι άν­θρωποι αυτοί αντιμετώπιζαν πολλαπλές δυσκολίες επιβίωσης και επικοινωνίας με το άμεσο περι­βάλλον τους. Οι μεν Χριστιανοί έδειχναν σ’ αυτούς την απέχθεια και την περιφρόνησή τους, οι δε Τούρκοι τους αντιμετώπιζαν με δυσπιστία επειδή γνώριζαν τον κρυπτοχριστιανισμό τους και τις χριστιανικές συνήθειες που διατη­ρούσαν.
Η μουσουλμανική διοίκηση υ­πέβαλε τους Λινοπάμπακους σε υπερβολικές δοκιμασίες και ελέγ­χους, προκειμένου να αποδείξουν το γνήσιο της πίστης τους στο Ισλάμ, οδηγώντας τους έτσι σε ηθική και υλική εξαθλίωση. Όμως υπάρχουν πάμπολες μαρτυρίες, που φτάνουν μέχρι τις μέρες πριν την τουρκική εισβολή του 1974, οι οποίες δείχνουν ότι παρά τις αντι­ξοότητες οι Λινοπάμπακοι διατη­ρούσαν κρυφά τα χριστιανικά ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις, τη νο­οτροπία και στις περισσότερες πε­ριπτώσεις χρησιμοποιούσαν ως γλώσσα επικοινωνίας τους τα ελ­ληνικά[6].
Η εκατοστιαία αναλογία Λινοπαμπάκων στο σύνολο των μου­σουλμάνων Κυπρίων κατά τον 19ο αιώνα υπολογίζεται σύμφωνα με διάφορες μαρτυρίες περίπου στο 45%. Το 1860, ο Έλληνας πρόξε­νος Γ. Σ. Μενάρδος, σε αναφορά του, υπολογίζει τους κρυπτοχριστιανούς σε 10-15.000 επί συνόλου 32.000 μουσουλμάνων στο νησί. Το 1879 ο επίσης Έλληνας πρόξενος Ηλίας Βασιλειάδης μάς πληροφο­ρεί ότι ο αριθμός ήταν 20.000 επί συνόλου 45.000. Στα 1902, στην έκθεση του ανταποκριτή της καθολικής «propaganda fide», αναφέρε­ται ότι: «θα πρέπει να υπάρχουν το λιγότερο 10.000 κρυπτοχριστιανοί ο όλο το νησί»[7].
Η περίοδος της αγγλοκρατίας
Αναλαμβάνοντας το 1878 οι Άγγλοι την κυριαρχία της Κύπρου, γνώρι­ζαν ήδη από τις αναφορές των προξένων τους το φαινόμενο του κρυπτοχριστιανισμού στο νησί. Η στάση που τήρησαν ήταν φαινομε­νικά ουδέτερη, όμως στην ουσία η ανθελληνική πολιτική τους ευνόη­σε μάλλον τον πλήρη εκτουρκισμό αυτών των ανθρώπων.
Με την «ελευθερία» λατρείας και θρησκείας που εισήγαγαν οι Άγγλοι, αρκετοί λινοπάμπακοι άρ­χισαν να επιστρέφουν δημόσια στον χριστιανισμό και στον ελληνισμό. Στις κυπριακές εφημερίδες, ιδίως την περίοδο μετά το 1888, έχουμε κάθε εβδομάδα αρκετές δεκάδες περιπτώσεων «παραπλα νηθέντων αδελφών ημών», όπως γράφουν, οι οποίοι «επανήλθαν τώρα εις την πατρώαν θρησκείαν και εθνικότητα». Ο αριθμός όμως όσων επανέρχονταν δεν ήταν με­γάλος. Οι περισσότεροι φοβό­ντουσαν να φανερωθούν, διότι η Αγγλία κατείχε προσωρινά την Κύ­προ και σε μια ενδεχόμενη επάνο­δο της Κύπρου υπό την Οθωμανική ομπρέλα ήταν προφανές ότι η τιμωρία που θα επιβαλλόταν στους αποστάτες του Ισλάμ θα ήταν σκληρή.
Από την άλλη, στην κυπριακή εκκλησία δεν υπήρχε σωστή εκτί­μηση της κατάστασης. Μόνο ο εκ Λαπήθου επίσκοπος Κυρηνίας Χρύσανθος Ιωαννίδης Λαδάς κινή­θηκε με ζήλο στα κρυπτοχριστιανικά χωριά της επαρχίας του ενθαρ­ρύνοντας την επιστροφή των Λινοπαμπάκων. Οι άλλοι ιεράρχες πί­στευαν ότι όσοι λινοπάμπακοι δεν τόλμησαν από την αρχή της αγγλι­κής κατοχής να δηλώσουν το αλη­θινό τους φρόνημα ήταν ανάξιοι προσοχής και φροντίδας από την εκκλησία.
Η επιστροφή των Λινοπαμπάκων στον χριστιανισμό την περίοδο αυ­τή ήταν κάτι που απασχόλησε σο­βαρά την τουρκοκυπριακή ελίτ. Η επιδίωξη των Χοτζάδων να εδραιώ­σουν τη μουσουλμανική – τουρκική συνείδηση των Λινοπαμπάκων και να εμποδίσουν τον εξελληνισμό τους βρήκε από νωρίς συμμάχους τους Άγγλους οι οποίοι επεδίωκαν τη δημιουργία μιας δυνατής αριθ­μητικά και πολιτικά τουρκικής κοινότητας που θα ισοστάθμιζε ή θα εξουδετέρωνε τα αιτήματα της ελληνικής πλειοψηφίας η οποία διεκδικούσε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσής της.
Εκτός από τις ποικιλόμορφες πιέσεις που έχει τη δυνατότητα να ασκήσει η οποιαδήποτε εξουσια­στική δομή σε ανάλογες περιπτώ­σεις, στην συγκεκριμένη, η τουρ­κοκυπριακή ελίτ μαζί με την αγγλι­κή διοίκηση χρησιμοποιούσαν σαν αποφασιστικό μέσο το εκπαιδευτι­κό σύστημα.
Παρόλο που η Κύπρος βρισκό­ταν από το 1570/1 υπό την Οθωμα­νική κυριαρχία, τα τουρκικά σχο­λεία που υπήρχαν ήταν λίγα (40 έναντι 76 των ελληνικών)[8] Τα πιο πολλά μουσουλμανικά σχολεία ι­δρύθηκαν μετά το 1878 επί Αγγλοκρατίας, με εισήγηση της μου­σουλμανικής επιτροπής παιδείας που διόριζαν οι Άγγλοι. Με συστη­ματικότητα η επιτροπή προτείνει κάθε χρόνο ολοένα και νέα χωριά για την ίδρυση σχολείων, των ο­ποίων ο πληθυσμός ήταν κατά μέ­γιστη αναλογία Λινοβάμβακοι. Εί­ναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που αντιδρά ο φιλότουρκος διευθυντής παιδείας Iosiah Spencer· σε μια κρίση συνειδήσεως αναφέρει:
“Τα χωριά αυτά δεν είναι μου­σουλμανικά, δεν είναι τούρκικα. Τί γυρεύουν εκεί οι Τούρκοι, οι μου­σουλμάνοι και το Αγγλικό Γραφείο Παιδείας να ιδρύουν σχολεία τουρκικά; Ας κοιτάξουν να κάμουν σχολεία τουρκικά στα πραγματικά τουρκικά χωριά. Και όχι σ’ αυτά τα οποία ξέρουν μόνο ελληνικά, ούτε λέξη τουρκικά δεν ξέρουν και μόνο έχουν τουρκικά ονόματα”. Αυτό βέβαια που δεν λέει είναι ότι όλοι αυτοί είχαν μυστικά χριστιανικά ονόματα και ήσαν κρυφά βαφτι­σμένοι[9].
Και ήταν δεκάδες τα κρυπτοχριστιανικά χωριά (τα οποία άλλω­στε φαίνονται και από τα ελληνικά τους ονόματα ή τα ονόματα Αγίων που φέρουν) στα οποία ίδρυσαν μουσουλμανικά σχολεία στα πρώτα χρόνια της Αγγλοκρατίας μα και αργότερα, χωρίς την θέληση των κατοίκων[10], χωρίς «επαρκή» έλεγ­χο της αληθινής τους ταυτότητας, ή χωρίς να ληφθεί υπόψη αυτή η ταυτότητα, ή παρά το ότι ήταν γνωστή σε όλους η ταυτότητα, ή ακριβώς γι’ αυτό, επομένως με στόχο και αποτέλεσμα να αλλοιω­θεί η ταυτότητα αυτή με τα άσχετα προς αυτήν σχολεία και τζαμιά.
Ο 20ός αιώνας
Μακροπρόθεσμα, η εκπαιδευτική πολιτική έφερε καρπούς. Στην α­πογραφή του 1921, οι Άγγλοι έ­γραψαν στους καταλόγους τους Λινοπαμπάκους σαν Μουσουλμά­νους συνεχίζοντας με συνέπεια την πολιτική τους «διαίρει και βα­σίλευε».
Οι Έλληνες της Κύπρου συνέ­χιζαν να ασχολούνται με τα ενδο­κοινοτικά τους προβλήματα και ρίχνονται στον Αγώνα για την ένω­ση, αδυνατώντας να προβλέψουν στοιχειωδώς τον μελλοντικό ρόλο που θα μπορούσαν να παίξουν οι Τούρκοι πια στην πορεία του Κυ­πριακού προβλήματος που γεννή­θηκε στην σύγχρονη εκείνη την εποχή.
Οι πράκτορες των Νεοτούρκων και τα εξτρεμιστικά στοιχεία της τουρκοκυπριακής ελίτ αφήνονται ανενόχλητοι (με το σιγοντάρισμα των Βρετανών) να δρουν μέσα στις τουρκοκυπριακές μάζες, μα προ­πάντων μέσα στα λινοπαμπάκικα χωριά, με σκοπό τον πλήρη ε­κτουρκισμό των Λινοπαμπάκων και τη μετατροπή των Τουρκοκυ­πρίων σε στρατηγική μειονότητα με πεμπτοφαλαγγιτική ιδεολογία.
Η πόλωση μεταξύ των Ελλήνων και των, εμποτισμένων με την ιδε­ολογία του Ατατούρκ, Τουρκοκυ­πρίων αρχίζει να παίρνει διαστά­σεις μετά την εξέγερση του 1931.
Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι λίγο-πολύ γνωστά. Κατά την διάρκεια του αγώνα του 1955-59, οι Τ/Κ τάσσονται ανοικτά με το μέρος των Άγγλων δυναστών, εξοπλίζο­νται στρατιωτικά απ’ αυτούς και σφαγιάζουν ανελέητα τους Έλληνες. Οι σχέσεις της ελληνικής πλειοψηφίας και της τουρκικής μειονότητας περνάνε ένα ισχυρό σοκ.
Από τότε ξαναγίνεται έντονη η επιθυμία του τουρκικού κράτους να επανακτήσει την Κύπρο. Οι Άγγλοι δεν αργούν να τους εμπλέ­ξουν άμεσα στο πρόβλημα καλώ­ντας τους ως «ενδιαφερόμενο μέ­ρος» στην «Τριεθνή Διάσκεψη».
Γνωρίζοντας τις συνέπειες που είχε πάνω στους Τ/Κ η ελληνική πολιτιστική και οικονομική παρου­σία, εγκαινιάζουν την «Πολιτική του Διαχωρισμού». Οι Τ/Κ και οι Λινοπάμπακοι εξαναγκάζονται από τις τρομοκρατικές οργανώσεις Volkan και Τ.Μ.Τ να συμπτυχθούν σε περιοχές απόλυτα ελεγχόμενες και με «αμιγή» πληθυσμό. Πολλοί Λινοπάμπακοι που εξαναγκάσθη­καν να προσφυγοποιηθούν δεν ή­ξεραν άλλη γλώσσα από τα ελληνι­κά.
Τα γεγονότα του 1974 και η τουρκική κατάκτηση που ακολού­θησε διαχώρισε τελείως τους δύο πληθυσμούς. Οι Λινοπάμπακοι που, τόσο κατά τον Π. Σαμαρά όσο και κατά τον Κ. Κύρρη, υπάρχουν ακό­μη στην κατεχόμενη Κύπρο είναι πολύ δύσκολο να «επιζήσουν» μέσα στο στρατοκρατούμενο περιβάλ­λον στο οποίο εξαναγκάσθηκαν να ζήσουν.
Παραπομπές – σημειώσεις 
[1] Από το συλλογικό έργο: Τουρκία και κυπριακό στρατηγικοί και τακτικοί στόχοι. Πρακτικά σε­μιναρίου, έκδοση: ΚΥΚΕΜ, Λευκω­σία 1990 (Τόμος 4)· αναφέρει ο Κώστας Π. Κύρρης στην εισήγησή του με τίτλο: «Η ιστορική εξέλιξη των Τουρκοκυπρίων».
σελ. 117: Είναι γνωστά τα ονό­ματα τέτοιων ευγενών από οθωμα­νικές, φραγκικές, ελληνικές και άλ­λες πηγές. Έχουμε δεκάδες περι­πτώσεων: ένας Λουζινιάν, ένας Συ­γκλητικός, ένας Ντενόρες, ένας Ποδοκάταρο, ένας Τζουστινιάν, έ­νας Μπραγκαντίνο (εξάδελφος του ήρωα) και αρκετοί άλλοι, Βενετι-κλημπέη ζαντέδες όπως λέγονται στις τουρκικές πηγές.
[2] Κώστας Π. Κύρρης: Κύπρος, Τουρκία και ελληνισμός, Θεσμοί, Δομές, Σχέσεις, Προβλήματα. Με­σανατολική Βιβλιοθήκη ΑΡ1. Εκδό­σεις: Λαμπούσα, Λευκωσία 1980, σελ. 111.
[3] Κάτιας Χατζηδημητρίου, Ι­στορία της Κύπρου, Λευκωσία 1979, Σελίδες 117-126.
[4] «Προς τον Ιεροδίκην του Ακ Νταγ και προς τον Huseyin cavus».
[5] Όπως παραπάνω, Κ. Κύρρη «Ή ιστορική εξέλιξη των Τ/Κ» – ΚΥΚΕΜ σελ. 120.
[6] Αναφέρει σχετικά ο Παρασκευάς Σαμαράς: σελ. 13: «Υπάρ­χουν χωριά που μόλις το 1963 και μετά από εκβιασμούς της τουρκικής τρομοκρατικής οργάνωσης Τ. Μ. Τ. έμαθαν την τουρκική γλώσσα, π.χ. το χωριό Γαληνόπορνη. σελ. 22 … (Οι Λινοπάμπακοι) συμμετείχαν ε­ξάλλου έστω και κρυφά στα μυστή­ρια της ορθόδοξης Εκκλησίας. Κρυ­φά βαφτίζονταν, κρυφά παντρεύο­νταν, κρυφά εκκλησιάζονταν και μεταλάμβαναν, κρυφά εκηδεύονταν, κι αν όλα αυτά ήταν δύσκολο να γίνουν μέσα στο χωριό τους, πήγαιναν στα μεγάλα μοναστήρια, σε ξωκκλήσια ή ακόμα στα διπλανά χωριά, αν τους δέχονταν οι χριστια­νοί…
[7] Παρασκευά Σαμαρά, σελ. 21-22.
[8] Κ. Π. Κύρρης: Η εξωτερική Πολιτική της Τουρκίας, εκδ: Ρήσος σελ. 7-8.
[9] Κ. Π. Κύρρης: Η ιστορική εξέλιξη των Τ/Κ, σελ. 125.
[10] Είναι πολύ ενδιαφέροντα τα στοιχεία που αναφέρονται στην με­λέτη του Κώστα Κύρρη με τίτλο: «Τα Μουσουλμανικά σχολεία στην Κύ­προ μετά το 1878 ως παράγων εθνογενέσεως της Τουρκοκυπρια­κής κοινότητας».
Περιοδικό Εντός των τειχών, τεύχος 37, Νοέμβριος 1988 (Λευ­κωσία).
… Είναι γνωστό το ενδιαφέρον της Μουσουλμανικής Επιτροπής σχολείων για τα γνωστότατα λινοβαμβακικά χωριά της Καρπασίας όπως ο Άγιος Συμεών, η Γαληνόπορνη κλπ. και της Τηλλυρίας όπως ο Άγιος Θεόδωρος, τα Κόκκινα κλπ., τα χωριά της Πάφου και της Δυτικής Κύπρου γενικά, όπως η Μελάδια, ο Άγιος Ιωάννης, ο Άγιος Νικόλαος κλπ., της Κερύνιας όπως το Καζαψάνι κ.α.
… Ο Άγγλος δρβποβτ (δ/τής Παιδείας) γράφει ότι οι «Αγιοθεοδωρίτες ομιλούν Ελληνικά» και προτείνει όπως «μη ιδρυθεί εκεί καθαρό μουσουλμανικό σχολείο, αλλά σχο­λείο που να συντηρείται και διευ­θύνεται απολύτως από την κυβέρ­νηση, το μόνο που θα μπορούσε να έχει πιθανότητα επιτυχίας».
… Και πάλι για το χωριό Αγ. Θεόδωρος, ο ίδιος λέει το 1891: ο τέως δάσκαλος ήταν «άχρηστος» και δεν κατέστει δυνατό να βρεθεί Χοτζάς αρκετά ελληνομαθής ώστε να διδάσκει τα παιδιά του Αγ. Θε­οδώρου και των Κόκκινων που μόνο ελληνικά γνωρίζουν.
… Τέλος η περίπτωση των κοιλανιωτών είναι χαρακτηριστική:
Οι κάτοικοι του χωριού Κοιλάνι της Λεμεσού πάνω από 20 χρόνια ανθίστανται από την αρχή της Αγγλοκρατίας ως τις αρχές του αιώνα μας: «χαλούσαν το τζαμί και έδιω­χναν τον δάσκαλο – Χότζα, αρνού­νταν να πληρώσουν σχολικούς φό­ρους». «Είναι κακοί μουσουλμάνοι», κατά τον επιθεωρητή Newham «και δεν ενδιαφέρονται να διατηρήσουν την θρησκεία τους, δεν θέλουν ού­τε τζαμί ούτε σχολείο».

Το σχέδιο τροπολογίας που κατατέθηκε στο Κογκρέσο για τα τουρκικά F-16 προβλέπει συγχωροχάρτι δεκαετιών ακραίας προκλητικότητας

0

Σύμφωνα με το σχέδιο τροπολογίας που κατατέθηκε στο Κογκρέσο από τον Δημοκρατικό βουλευτή Κρις Πάπας μπαίνει φρένο στην πώληση/αναβάθμιση των F-16 στην Τουρκία μόνο για 120 ημέρες(!). Μετά το πέρας των πρώτων 120 ημερών, και για τις επόμενες 120 ημέρες, η Τουρκία οφείλει να σεβαστεί αυτονόητους κανόνες διεθνούς δικαίου και συμμαχικές υποχρεώσεις, απέχοντας από συγκεκριμένες προκλήσεις οι οποίες συνοψίζονται στις εξής:

(i)Παραβίαση της κυριαρχίας της Ελληνικής Δημοκρατίας, συμπεριλαμβανομένων υπερπτήσεων και παραβιάσεων του FIR Αθηνών
(ii)Υποβάθμιση της διαλειτουργικότητας του ΝΑΤΟ
(iii)Έκθεση Νατοϊκών μέσων σε εχθρικούς παράγοντες
(iv)Υποβάθμιση γενικής ασφάλειας κρατών μελών του ΝΑΤΟ

Στο τέλος της δεύτερης περιόδου των 120 ημερών, ο πρόεδρος της Αμερικής θα εκδώσει “πιστοποιητικό συμμόρφωσης” (γράφε “συγχωροχάρτι” δεκαετιών ακραίας προκλητικότητας) που να πιστοποιεί ότι η Τουρκία σεβάστηκε τις παραπάνω προϋποθέσεις, για να ακολουθηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία πώλησης/αναβάθμισης των F-16. Λες και δεν θα ‘πρεπε οι συγκεκριμένες προϋποθέσεις να είναι αυτονόητες εσαεί…
Οι 120 ημέρες διορία που παίρνει ο Ερντογάν για να ενδυθεί δορά προβάτου, δεν είναι τυχαία. Συμπίπτει με το πέρας των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ στις 8 Νοεμβρίου, στις οποίες όμως υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο οι Δημοκρατικοί να χάσουν την πλειοψηφία είτε της Βουλής των Αντιπροσώπων είτε της Γερουσίας. Θα χρειαστούν πέντε έδρες για να κερδίσουν την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων και μία έδρα στη Γερουσία. Η Πενσυλβάνια, το Ουισκόνσιν, η Αριζόνα, η Τζόρτζια και η Φλόριντα αποτελούν σημαντικούς παράγοντες που θα μπορούσαν να καθορίσουν την αλλαγή ή όχι στο Κογκρέσο. Εν τοιαύτοι περιπτώσει, ποιός μας εγγυάται ότι μια ενδεχόμενη πλειοψηφία Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο δεν θα υπερψηφίσει την πώληση/αναβάθμιση των τουρκικών F-16; Σενάριο διόλου απίθανο…
Επιπλέον, οι πρώτες 120 ημέρες αδράνειας, δίνουν ένα παράθυρο στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για να προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές και να σχηματιστεί κυβέρνηση μετά τον δεύτερο γύρο που θεωρείται δεδομένο ότι θα υπάρξει –αν όχι και τρίτος-, χωρίς να αποκλείεται και το σενάριο της συγκυβέρνησης…

Νίκος Ιγγλέσης: Η ανατροπή του status quo

0

 Του Νίκου Ιγγλέση

Η Κυβέρνηση αλλά και συνολικά το κυρίαρχο ελληνικό πολιτικό σύστημα έχουν ως στρατηγική επιλογή τους τη διατήρηση του status quo σε σχέση με την Τουρκία. Επιδιώκουν, δηλαδή, να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν σήμερα. Αυτό το θεωρούν και το επικοινωνούν ως εθνική επιτυχία. Ακολουθούν ουσιαστικά κατευναστική πολιτική  (ελάχιστες φορές, υποτίθεται, αποτρεπτική). Επιθυμούν αποκλιμάκωση, επαφές, διάλογο και «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης» προκειμένου, όπως φαντασιώνονται, όλες οι μονομερείς απαιτήσεις της Άγκυρας να διευθετηθούν με τις μικρότερες δυνατόν απώλειες για τον Ελληνισμό.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις διαχρονικά, επιδιώκοντας να διατηρήσουν το status quo, δεν αναλαμβάνουν πολιτικές και διπλωματικές πρωτοβουλίες παρά μόνο αμυντικές απέναντι στις αντίστοιχες τουρκικές. Δυστυχώς, σ’ όλα τα σημαντικά θέματα η Άγκυρα βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από την Αθήνα και τη Λευκωσία. Χαρακτηριστική περίπτωση το παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο (2019) και η εν συνεχεία μερική οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδος – Αιγύπτου (2020). Οι δύο οριοθετημένες ζώνες υπερκαλύπτονται, καθιστώντας πρακτικά την περιοχή αμφισβητούμενη.

«Ο πολεμιστής είναι δυνατός όταν αναγκάζει τον εχθρό να του απαντήσει. Είναι αδύναμος όταν αυτός απαντάει στον εχθρό» Σουν Τσου.

Η στρατηγική επιλογή του status quo με την Τουρκία αποστερεί από την Ελλάδα τη δυνατότητα άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, ιδίως αυτών που προβλέπονται από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ δεν αμφισβητείται η κατοχή, από τον τουρκικό στρατό, του 37,5% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το status quo, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα, λειτουργεί εις βάρος των βραχυπρόθεσμων αλλά και μακροπρόθεσμων συμφερόντων του Ελληνισμού, γι’ αυτό πρέπει να ανατραπεί.

Τα χωρικά ύδατα

Από το 1995, η Τουρκία, με απόφαση της Εθνοσυνέλευσής της, απειλεί την Ελλάδα ότι αν επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της πέραν των 6 ν.μ. στο Αιγαίο, όπως έχει το μονομερές δικαίωμα από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, αυτό θα αποτελέσει αιτία πολέμου (casus belli). Οι εξαρτημένες, φοβικές και ηττοπαθείς κυβερνήσεις στην Αθήνα υποκύπτουν επί 27 χρόνια στον τουρκικό εκβιασμό. Τα 6 ν.μ. έχουν καταστεί, εκ των πραγμάτων, status quo στο ελληνοτουρκικό σύστημα. Η Ελλάδα επιβάλλεται να ανατρέψει το status quo και να επεκτείνει μονομερώς τα χωρικά ύδατά της στα 12 ν.μ. σ’ όλες τις ακτές της (ηπειρωτικές και νησιωτικές) στο Αιγαίο Πέλαγος καθώς και στις νότιες νησιωτικές ακτές της στην Ανατολική Μεσόγειο, από την Κρήτη μέχρι το Καστελόριζο. Πριν από την επέκταση των χωρικών υδάτων πρέπει να γίνει το κλείσιμο των κόλπων και η χάραξη ευθειών γραμμών βάσης από τις οποίες θα υπολογιστεί το εύρος των 12 ν.μ.

Της επέκτασης των χωρικών υδάτων θα ακολουθήσει και η επέκταση του εναέριου χώρου από τα σημερινά 10 στα 12 ν.μ. ώστε να πάψει να υφίσταται το «ελληνικό παράδοξο», δηλαδή, η έκταση των χωρικών υδάτων να μην ταυτίζεται με αυτήν του εναέριου χώρου. Όλων αυτών των ενεργειών πρέπει να προηγηθεί σημαντική διπλωματική προεργασία και ετοιμότητα των ενόπλων δυνάμεων για αντιμετώπιση των τουρκικών αντιδράσεων.

Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)

Με την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. παύει να υφίσταται ουσιαστικό θέμα οριοθέτησης ΑΟΖ στο Αιγαίο. Με τα 12 ν.μ. το 71,5% των υδάτων θα ανήκουν στην Ελλάδα (λόγω των χιλιάδων νησιών και νησίδων), το 8,7% στην Τουρκία και το 19,8% θα μείνουν ανοικτή θάλασσα (διεθνή ύδατα). Η Τουρκία θα δικαιούται μόνο μια μικρής έκτασης ΑΟΖ μεταξύ Λήμνου και Λέσβου (στην έξοδο των Στενών) και δύο πολύ περιορισμένες λωρίδες ΑΟΖ μεταξύ Λέσβου-Χίου και Χίου-Ικαρίας. Το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό του 19,8% της ανοικτής θάλασσας (Βόρειο Αιγαίο και Κρητικό Πέλαγος) θα καταστεί ελληνική ΑΟΖ γιατί θα περικλείεται από ελληνικά χωρικά ύδατα. Η Τουρκία, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, δεν μπορεί να διεκδικήσει ΑΟΖ σε θάλασσα στην οποία δεν έχουν προβολή τα χωρικά ύδατά της. Η ΑΟΖ αποτελεί προέκταση των χωρικών υδάτων μέχρι 200 ν.μ. από τα ίδια σημεία βάσης από τα οποία προσμετρώνται τα χωρικά ύδατα.

Η Ελλάδα αρκεί να ανακηρύξει (με κατάθεση συντεταγμένων) τη συνολική  ΑΟΖ της και δε χρειάζεται να ζητάει από την Τουρκία (δε θα το κάνει ποτέ) την οριοθέτησή της στο Αιγαίο προκειμένου να ασκήσει τα κυριαρχικά δικαιώματά της στην εκμετάλλευση του υπεδάφους (π.χ. υδρογονάνθρακες), του βυθού (π.χ. πολυμεταλλικοί κόνδυλοι) και των υπερκείμενων υδάτων (π.χ. αλιεία).

Η Γεωγραφία και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας δεν επιτρέπουν ουσιαστικά στην Άγκυρα να διεκδικεί ΑΟΖ στο Αιγαίο. Αυτό το γνωρίζουν οι Τούρκοι, γι’ αυτό ισχυρίζονται ότι όλα τα νησιά δεν έχουν δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες πέραν από τα σημερινά χωρικά ύδατα των 6 ν.μ. Πρόκειται για μια «α λα τούρκα» ερμηνεία του Δικαίου της Θάλασσας σύμφωνα με τα συμφέροντά τους.

Στην Ανατολική Μεσόγειο και ειδικότερα από τις νότιες ακτές της Ρόδου (όπου φτάνει η μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο) επιβάλλεται να γίνει οριοθέτηση με την Κυπριακή Δημοκρατία, συμπεριλαμβανομένης της επήρειας του Συμπλέγματος του Καστελόριζου. Η Αίγυπτος στη συνέχεια θα κληθεί, αν επιθυμεί, να ολοκληρώσει την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ελλάδα. Με την Κυπριακή Δημοκρατία την έχει οριοθετήσει συνολικά.

Με τις δύο αυτές ενέργειες στο Αιγαίο και την Α. Μεσόγειο, η Ελλάδα, εφαρμόζοντας απόλυτα τις πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, ακυρώνει το τουρκικό αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» που χωρίζει το Αιγαίο στη μέση (25ος Μεσημβρινός) και διεκδικεί  υφαλοκρηπίδα στην Α. Μεσόγειο, με την υποτιθέμενη σύμπραξη του μορφώματος της Βόρειας Κύπρου, μέχρι τα όρια της αιγυπτιακής ΑΟΖ.

Θαλάσσιες ζώνες (χωρικά ύδατα, ΑΟΖ κλπ) δικαιούνται μόνο τα διεθνώς αναγνωρισμένα κράτη όχι μια κατεχόμενη περιοχή, όχι μια κοινότητα. Η αυτοαποκαλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» δεν είναι διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος (την έχει αναγνωρίσει μόνο η Τουρκία).

Το υπάρχον κυρίαρχο πολιτικό σύστημα στην Αθήνα και Λευκωσία, εξαρτημένο, ενδοτικό και φοβικό, δεν μπορεί και δε θέλει να ρισκάρει μια «πολιτική των ορίων». Δεν τολμάει να αμφισβητήσει το status quo που έχει διαμορφωθεί από την Άγκυρα και προτιμάει θα θυσιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα και τους οικονομικούς πόρους του Ελληνισμού νομίζοντας ότι έτσι κερδίζει την ειρήνη. Κολοσσιαία γεωστρατηγική αφέλεια. Όταν δεν κατοχυρώνεις, με κάθε δυνατό τρόπο, αυτό που δικαιούσαι τότε θα το κατοχυρώσει ο εχθρός σου. Αυτό κάνει ήδη η Τουρκία εδώ και χρόνια.

Ένα κράτος-έθνος είναι κυρίαρχο, ελεύθερο και ασφαλές όταν δεν αναγκάζεται να θυσιάζει τα νόμιμα συμφέροντά του προκειμένου να αποφύγει τον πόλεμο. Στο τέλος δε θα  αποφύγει τον πόλεμο και θα τον διεξάγει υπό τις δυσμενέστερες συνθήκες.

Υ.Γ. Ανατροπή του status quo πρέπει να γίνει και στην Κύπρο. Η πολιτική των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων στην Αθήνα και τη Λευκωσία περί Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας πρέπει να αντικατασταθεί με μια στρατηγική απελευθέρωσης της κατεχόμενης Βόρειας Κύπρου. Οι Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου έχουν παύσει να ισχύουν με ευθύνη της Τουρκίας, αφού δεν προέβλεπαν την ύπαρξη ανεξάρτητου κράτους («ΤΔΒΚ») σε ένα τμήμα του εδάφους της Κύπρου. Στο θέμα της ανατροπής του status quo στην Κύπρο θα αναφερθούμε σε προσεχές άρθρο.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr  

 

 

 

THE NEW YORK TIMES: Το μεγάλο λάθος του Μπόρις Τζόνσον: Ζήτησε συγγνώμη

0
Ο κ. Τζόνσον φαινόταν, περισσότερο από κάθε άλλον εκ των προκατόχων του, να αντιλαμβάνεται αυτό το γεγονός. Η ικανότητά του να μην ζητάει συγγνώμη ήταν αξιοσημείωτη

Η πρωθυπουργική θητεία του Μπόρις Τζόνσον έφτασε στο τέλος της, γράφει η Μάρθα Γκιλ στους New York Times, επιχειρώντας να ιχνηλατήσει τους λόγους που οδήγησαν τον Βρετανό ηγέτη σε αυτό το δυσχερές σημείο.

Το απόγευμα της Τρίτης, δύο από τις πλέον κορυφαίες φιγούρες της βρετανικής κυβέρνησής- ο υπουργός Οικονομικών, Ρίσι Σουνάκ, και ο υπουργός Υγείας, Σάτζιντ Τζάβιντ– παραιτήθηκαν, ακολουθούμενοι γρήγορα από βουλευτές, υφυπουργούς και κοινοβουλευτικά στελέχη.

Την Τετάρτη, τα πράγματα χειροτέρεψαν: Ένα κρεσέντο παραιτήσεων κορυφώθηκε μετά από μια έκτακτη συνάντηση στη Ντάουνινγκ Στριτ 10, την επίσημη κατοικία του πρωθυπουργού.

Μια σειρά από μέλη του υπουργικού συμβουλίου συγκεντρώθηκαν, λέγοντας στον κ. Τζόνσον να παραιτηθεί.

Αρνήθηκε, αλλά μέχρι το πρωί της Πέμπτης είχε συμφωνήσει να παραιτηθεί από της ηγεσία των Συντηρητικών.

Σκοπεύει να παραμείνει στην πρωθυπουργία μέχρι το φθινόπωρο, αν και δεν είναι σαφές αν θα μπορέσει.

Η άμεση αιτία της πτώσης του ήταν ένα ακόμη σκάνδαλο. Τις τελευταίες ημέρες, αποκαλύφθηκε ότι ο κ. Τζόνσον είχε διορίσει έναν βουλευτή, τον Κρις Πίντσερ, σε μια θέση επίβλεψης της πειθαρχίας και της πρόνοιας στο Συντηρητικό Κόμμα, παρά τις καταγγελίες εναντίον του για σεξουαλική παρενόχληση.

Ο πρωθυπουργός προσπάθησε αρχικά να ισχυριστεί ότι δεν γνώριζε τις καταγγελίες. Στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι είχε γνώση, προκαλώντας έντονη αγανάκτηση.

Το σκάνδαλο αυτό όμως, αν και αναμφισβήτητα αρνητικό, δεν είναι ό,τι χειρότερο έχει διαπράξει ο κ. Τζόνσον. Και όμως αποδείχθηκε ικανό για να οδηγήσει στην ανατροπή ενός ανθρώπου που για μήνες είχε ματαιώσει κάθε προσδοκία ότι θα απομακρυνόταν από το αξίωμα.

Ενός ανθρώπου, που με την φασαριόζικη και μπουφονική στάση του, που φαινόταν να υπερβαίνει κάθε κανόνα πολιτικής πρακτικής.

Σε αυτή την πυρετώδη ατμόσφαιρα, υπάρχουν πολλά ερωτήματα που στροβιλίζονται γύρω από τη βρετανική πολιτική. Ένα από τα πιο σχετικά είναι: Γιατί τώρα;

Φυσικά, η απάντηση εν μέρει είναι ότι ο κ. Σουνάκ και ο κ. Τζαβίντ, εκτιμώντας τη βαθιά δυσαρέσκεια στο κόμμα, περίμεναν την κατάλληλη στιγμή για να ρίξουν τον πρωθυπουργό. Τι έκανε όμως κατάλληλη αυτή τη στιγμή;

Φαίνεται περίεργο, αλλά αυτό που μπορεί στην πραγματικότητα να οδήγησε τον κ. Τζόνσον στην πτώση από την εξουσία δεν ήταν ένα σκάνδαλο αλλά μια συγγνώμη.

Την Τρίτη, έσπασε τη συνήθεια της πολιτικής ζωής και παραδέχτηκε το προσωπικό του λάθος στο διορισμό του Πίντσερ. «Ήταν ένα λάθος», είπε, «και ζητώ συγγνώμη για αυτό». Λίγα λεπτά αργότερα άρχισαν οι παραιτήσεις…

Σε μια θητεία που χαρακτηρίζεται από σκάνδαλα και διαμάχες, ο κ. Τζόνσον έχει κατά καιρούς εκφράσει τη λύπη του ή έχει πει με μισή καρδιά ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Αλλά ποτέ δεν είχε ζητήσει συγγνώμη. Ήταν, μαζί με το θορυβώδες χιούμορ και την ιδιαίτερη στάση του, ο ακρογωνιαίος λίθος της συμπεριφοράς και του στυλ του.

Τώρα, καθώς η χώρα περιμένει την απομάκρυνσή του, μπορεί να αντιληφθεί ότι από όλους τους λάθος υπολογισμούς του, ο πιο μοιραίος ήταν να ζητήσει συγγνώμη. Ο κύριος Τζόνσον έπρεπε να το γνωρίζει καλύτερα.

Τον Ιανουάριο, πιεσμένος να ανταποκριθεί σε αυξανόμενες αποδείξεις ότι είχε παραβιάσει τους περιορισμούς της πανδημίας, έχασε τη συνηθισμένη του έπαρση. «Λυπάμαι βαθιά και πικρά για ό,τι συνέβη», είπε σε τηλεοπτική συνέντευξη κοιτάζοντας τα πόδια του. Ο αντίκτυπος ήταν ακαριαίος.

Συντηρητικοί βουλευτές, μέχρι τότε σχετικά αισιόδοξοι για τις λεπτομέρειες σχετικά με το πάρτι στην Ντάουνινγκ Στριτ, είπαν ότι είχαν υποβάλει επιστολές με πρόταση μομφής. Ένας εξ αυτών αποχώρησε και έγινε μέλος σε άλλο κόμμα.

Οι σχολιαστές προέβλεψαν την επικείμενη απομάκρυνση Τζόνσον. Το δράμα αποκλιμακώθηκε μόνο όταν, την επόμενη μέρα, ο κύριος Τζόνσον επέστρεψε στο αμετανόητο ύφος του, μειώνοντας την ισχύ σε κάθε ένσταση και συμπεριφερόμενος σαν να μην έκανε τίποτα λάθος.

Τις εβδομάδες και τους μήνες που ακολούθησαν -κατά τη διάρκεια των οποίων μια ανεξάρτητη έρευνα διαπίστωσε ότι κυβερνητικοί αξιωματούχοι παραβίασαν τους περιορισμούς για τον Covid και τα ποσοστά αποδοχής του πρωθυπουργού έπεσαν- μόνο όταν επιβλήθηκε στον κ. Τζόνσον πρόστιμο από την αστυνομία για συμμετοχή σε παράνομο πάρτι κόντεψε να ζητήσει συγγνώμη. Αλλά και εκεί ήταν στο περίπου.

Ακόμη και όταν οδηγήθηκε στη διαδικασία της ψήφου δυσπιστίας, αρνήθηκε να ρίξει τους τόνους. Κι αυτό λειτούργησε: ο κ. Τζόνσον ταρακούνησε το εσωτερικό του κόμματος του, με τα δύο πέμπτα να ψηφίζουν εναντίον του. Αυτό φαινόταν να είναι ένα αδιέξοδο, που κατά πάσα πιθανότητα θα είχε διάρκεια μέχρι το καλοκαίρι. Μετά ήρθαν τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας.

Αξίζει να αναλογιστούμε γιατί μια συγγνώμη φαίνεται να έχει αλλάξει τόσο πολύ την κατάσταση. Στην πραγματικότητα, η απόφαση να τιμωρηθούν οι ηθικές παραβάσεις είναι συχνά λιγότερο απλή από ό,τι θέλουμε να παραδεχτούμε.

Τα σκάνδαλα τείνουν να ξεσπούν όχι στο σημείο που οι άνθρωποι «ανακαλύπτουν» την κακή συμπεριφορά -ιστορίες για την ανάρμοστη συμπεριφορά του κ. Πίντσερ κυκλοφορούσαν εδώ και καιρό στο Γουέστμινστερ, για παράδειγμα- αλλά όταν πιστεύουν ότι η πλειονότητα των άλλων κρίνουν ότι είναι λάθος. Οι άνθρωποι, εξάλλου, σπάνια κάνουν ηθικές επικρίσεις στο κενό.

Στην πολιτική, όπου η υποστήριξη μπορεί να μετρηθεί σε αριθμούς, αυτό ισχύει ιδιαίτερα. Μία συγγνώμη συχνά μπορεί να προκαλέσει πλημμύρες, μολονότι προσφέρθηκε με την ελπίδα να μετριαστούν οι ζημιές. Επιβεβαιώνοντας ότι κάνατε κάτι λάθος, δίνετε σε όσους σας κατηγορούν την άδεια να επιδιώξουν ανταπόδοση. Αποδεικνύεται ότι -χωρίς αμφιβολία- έχουν δίκιο να σας κατακρίνουν. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι οι πολιτικοί σφάλουν όταν ζητούν συγγνώμη σε περίπτωση που έχουν κάνει ένα λάθος.

Απλώς, στην πολιτική, υπάρχει η ισχυρή πιθανότητα αυτό να μην πάει τόσο καλά.

Δεν πρόκειται για νέο φαινόμενο, ακόμη κι αν, σε αυτούς τους περίεργους καιρούς, το πολιτικό κόστος της συγγνώμης φαίνεται να έχει αυξηθεί.

Ο Ρίτσαρντ Νίξον, για παράδειγμα, σφράγισε την ήδη κακή φήμη του όταν ζήτησε συγγνώμη για τις πράξεις του. Η πολιτική καριέρα ενός Βρετανού αντιπροέδρου της κυβέρνησης, του Νικ Κλεγκ, δεν ανέκαμψε ποτέ αφού ζήτησε συγγνώμη για την αθέτηση μιας εκλογικής δέσμευσης. Και οι συγγνώμες που προσέφερε ο Αλ Φράνκεν, όταν κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση, εκτιμάται ευρέως ότι αποδυνάμωσαν τη θέση του.

Ο κ. Τζόνσον φαινόταν, περισσότερο από κάθε άλλον εκ των προκατόχων του, να αντιλαμβάνεται αυτό το γεγονός. Η ικανότητά του να μην ζητάει συγγνώμη ήταν αξιοσημείωτη.

Οι θυελλώδεις αρνήσεις του προκαλούσαν ένα είδος γνωστικής ασυμφωνίας στο μυαλό όσων τον κατηγόρησαν. Υπήρχε κάποιο γεγονός που είχαν παραλείψει; Τρελαίνονταν; Ήταν; Αυτό επέτρεπε επίσης στους υποστηρικτές του να έχουν τη δική τους άρνηση.

Τους τελευταίους μήνες, δημιουργήθηκε ένα είδος ηθικού κενού στην κυβέρνηση της Βρετανίας, στο οποίο κανείς δεν φαινόταν να έχει τη δύναμη να ζητήσει από τον πρωθυπουργό να λογοδοτήσει.

Όχι πια. Η εξουσία του κ. Τζόνσον έχει ουσιαστικά τελειώσει. Μάλλον δεν είναι παρήγορο για εκείνον ότι δεν έχει κανέναν να κατηγορήσει παρά μόνο τον εαυτό του.

“Καθημερινή”

Φόβοι για «θερμό επεισόδιο» με την Τουρκία – Κρίσιμες ημερομηνίες και επικίνδυνες κινήσεις

0

Είναι ενδεικτικό ότι στην δημοσκόπηση της MRB και στο ερώτημα κατά πόσο οι πολίτες θεωρούν πιθανό ένα «θερμό επεισόδιο» με την Τουρκία», το 61,4% απαντά πολύ και αρκετά πιθανό

«Θερμό επεισόδιο» Ελλάδας – Τουρκίας. Σε ένα περιβάλλον που οι ρητορικές εντάσεις ανεβαίνουν, οι πολιτικοί ένθεν και ένθεν μιλούν και «ακραίες προκλήσεις», χρησιμοποιούνται εκφράσεις εκτός του αποδεκτού πλαισίου και κλείνουν οι δίαυλοι διαλόγου, η ανησυχία για κλιμάκωση και επί του πεδίου είναι λογικό να αυξάνεται. Ειδικά μετά την θερμή άνοιξη του 2020 στον Έβρο και το καυτό καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς στο Αιγαίο.

Δηλώσεις σαν αυτές του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, «Μητσοτάκης γιοκ» αλλά και η μόνιμη επωδός «να θυμάστε τι πάθατε 100 χρόνια πριν», τα οποία εκτός από τον τούρκο πρόεδρο επαναλαμβάνουν οι υπουργοί του, ο κυβερνητικός του εταίρος, ακροδεξιός, Ντεβλέτ Μπαχτσελί και σύσσωμη η αντιπολίτευση, κατηγορώντας μάλιστα τον Ερντογάν για υποχωρητικότητα, δημιουργούν ένα «πολεμικό κλίμα».

Ο φόβος στους πολίτες

Οι δηλώσεις αναπαράγονται από τα ΜΜΕ, ίσως και με έμφαση, με αποτέλεσμα η ανησυχία να αυξάνεται. Είναι ενδεικτικό ότι στην δημοσκόπηση της MRB και στο ερώτημα κατά πόσο οι πολίτες θεωρούν πιθανό ένα «θερμό επεισόδιο» με την Τουρκία», το 61,4% απαντά πολύ και αρκετά πιθανό.

Η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει να δηλώνει με έμφαση ότι εμμένει στο διεθνές δίκαιο, απαντά με ψυχραιμία και στοιχεία και δεν σκοπεύει να ακολουθήσει την Άγκυρα στη ρητορική των προκλήσεων και της έντασης.

Μητσοτάκης: Δεν θα υπάρξει βελτίωση όσο η Τουρκία αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επαναλάβει αρκετές φορές πως «η χώρα μας είναι πιστή στο δρόμο της διπλής όσο και αποφασιστικής ετοιμότητας να υπερασπιστεί από τη μία τα εθνικά της συμφέροντα χωρίς να κάνει καμία απολύτως έκπτωση αλλά ταυτόχρονα να υποδεχθεί ταυτόχρονα έναν καλόπιστο διάλογο στο πλαίσιο πάντα του διεθνούς δικαίου και των σχέσεων καλής γειτονίας που πάντα πρέπει να καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο συνομιλούν γείτονες χώρες».

Για την Αθήνα άλλωστε αυτή ήταν η μόνιμη επωδός. Οι ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας, προκειμένου να εκτονώνεται η ένταση και να μην μεγιστοποιούνται τα προβλήματα.

Ξεκαθάρισε ωστόσο την Πέμπτη δε (ΣΚΑΙ) ότι «δεν πρόκειται να υπάρξει καμία βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων όσο εξακολουθεί να υπάρχει από την Τουρκία ανοιχτή αμφισβήτηση ελληνικής κυριαρχίας. Του είπα ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να δεχθώ υπερπτήσεις πάνω από τα ελληνικά νησιά, ούτε μπορώ να δεχθώ μια επιχειρηματολογία η οποία συνδέει την ελληνική κυριαρχία στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου με τη δήθεν στρατικοποίησή τους».

Οι κίνδυνοι

Πέραν των δηλώσεων και των πραγματικών προθέσεων ωστόσο και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, το πρόβλημα της έντασης, έστω και στη ρητορική είναι υπαρκτό. Και εγκυμονεί κινδύνους.

Ο ισχυρισμός ότι ο Ερντογάν θα προχωρήσει με σχέδιο ώστε να δημιουργήσει ένα «θερμό επεισόδιο» δεν στηρίζεται ούτε από πολιτικούς, ούτε από διπλωμάτες και αναλυτές. Οι ίδιοι ωστόσο δεν μπορούν να αποκλείσουν ένα «ατύχημα». Ένα «ατύχημα» που θα μπορούσε να προκύψει στην θάλασσα λόγω της εργαλειοποίησης του μεταναστευτικού, που συνεχίζει να επιχειρεί η Άγκυρα, είτε με αφορμή ένα από τα πολλά επεισόδια με ψαράδες, είτε στον αέρα, λόγω υπερπτήσεων και παραβιάσεων.

Και αυτό το «ατύχημα» ωστόσο η Άγκυρα θα επιδιώξει να το αποφύγει, εκτιμά η πλειοψηφία των αναλυτών, εκτός εάν υπάρξει μία κίνηση της Αθήνας που θα ερμηνεύσει ως «πρόκληση». Ή καλύτερα σε μία δεδομένη στιγμή που μία κίνηση της Αθήνας θα βόλευε να ερμηνευθεί ως «πρόκληση». Όπως οποιαδήποτε πρωτοβουλία ή συνάντηση αφορά τη θαλάσσια περιοχή νότια και νοτιανατολικά της Κρήτης.

Άλλαξαν τα δεδομένα

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οδήγησε στο σημείο όπου βασικές αρχές του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου γίγνεσθαι, ο σεβασμός στην εδαφική ακεραιότητα, στην εθνική κυριαρχία, στους θεμελιώδεις κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, έχουν πάψει πλέον να θεωρούνται δεδομένα στην Ευρώπη.

Τα ελληνοτουρκικά τραβούν την προσοχή της διεθνούς κοινότητας καθώς ένα ρήγμα στις τάξεις του ΝΑΤΟ, σε αυτή τη δεδομένη στιγμή είναι κάτι που χαρακτηρίζεται ως μη απαραίτητο και απόλυτα καταδικαστέο. Ενώ η συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο δεν μπορεί να αγνοηθεί δεδομένης της γενικότερης τάσης που δεν μπορεί να ανεχθεί απειλές για παραβίαση εδαφικής ακεραιότητας.

Η Κύπρος

Στο ίδιο πλαίσιο ωστόσο και παρά την υφιστάμενη διάθεση καταδίκης κάθε πολιτικής αναθεωρητισμού, που για τους πλέον αισιόδοξους στενεύει και τα περιθώρια του Ερντογάν, κανείς δεν είναι σίγουρος ότι η Άγκυρα δεν θα επιχειρήσει μία κίνηση – πιθανότατα – στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Στην κυπριακή ΑΟΖ προσανατολίζονται τα σενάρια για το τέταρτο γεωτρύπανο της Τουρκίας και μία νέα πρόκληση με επικοινωνιακό αντίκτυπο και στο εσωτερικό της χώρας. Ένα πεδίο που για τον Ερντογάν χαρακτηρίζεται πολύ πιο «ασφαλές» από ότι η αποστολή ενός ερευνητικού σκάφους στα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Κρίσιμη η 20η Ιουλίου

Την ίδια στιγμή ανησυχία προκαλούν και τα σενάρια ο Ερντογάν να ανακοινώσει στις 20 Ιουλίου από το ψευδοκράτος όπου θα βρεθεί για να παραστεί στις φιέστες για την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κυπριακή Δημοκρατία να ανακοινώσει «κάτι μεγάλο». Ο Έντι Ζεμενίδης εκτελεστικός διευθυντής Συμβουλίου Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας, δήλωσε ότι τα εν λόγω σενάρια διακινούνται και στην Ουάσιγκτον. Ενώ στην Κύπρο και δη στα κατεχόμενα οι αντιδράσεις έχουν αρχίσει εδώ και καιρό μετά το τελευταίο πακέτο νόμου που πέρασε το ψευδοκράτος και ενισχύει τον έλεγχο της Άγκυρας.

Διπλωμάτες και καθηγητές διεθνούς δικαίου, ωστόσο, σημείωναν ότι η de facto προσάρτηση είναι γεγονός και γίνεται όλο και εντονότερη εδώ και χρόνια, όμως η επίσημη ανακήρυξη προσάρτησης των κατεχομένων από την Τουρκία, είναι μια κίνηση εξαιρετικά επικίνδυνη για την ίδια την Άγκυρα. Καθώς θα σημάνει σειρά κυρώσεων, που δεν θα μπορέσουν να αγνοήσουν ούτε ο ΟΗΕ και η ΕΕ, ούτε μεγάλες δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ. Και το ερώτημα είναι το θέλει αυτό ο Ερντογάν;

Φόβοι για «θερμό επεισόδιο» με την Τουρκία – Κρίσιμες ημερομηνίες και επικίνδυνες κινήσεις

Μετά την επίθεση ενόπλου εναντίον του: Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, Σίνζο Άμπε δεν παρουσιάζει καμιά ένδειξη ζωής

0

ΝΕΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιαπωνίας Σίνζο Άμπε, 67 ετών, ο οποίος διακομίστηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο αφού τραυματίστηκε από σφαίρες κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε εκδήλωση του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (ΦΔΚ) στη Νάρα, δεν παρουσιάζει καμία ζωτική ένδειξη, σύμφωνα με ιαπωνικά ΜΜΕ.

Σύμφωνα με πηγή προσκείμενη στην πυροσβεστική στην περιοχή, «ο πρώην πρωθυπουργός Άμπε μοιάζει να βρίσκεται σε κατάσταση καρδιοαναπνευστικής ανακοπής», μετέδωσε το δημόσιο τηλεοπτικό δίκτυο NHK, χρησιμοποιώντας την ορολογία των ιαπωνικών αρχών όταν ο θάνατος κάποιου μένει απλά να διαπιστωθεί από ιατροδικαστικό.

Ούτε η αστυνομία, ούτε η πυροσβεστική ήταν σε θέση να επιβεβαιώσουν επίσημα την πληροφορία αυτή όταν επικοινώνησε μαζί τους το Γαλλικό Πρακτορείο.

Ο πρώην πρωθυπουργός Άμπε κατέρρευσε αιμορραγώντας εν μέσω της προεκλογικής ομιλίας που εκφωνούσε. Οι πρώτες πληροφορίες κάνουν λόγο για δύο πυροβολισμούς, που χτύπησαν στο στήθος και στον λαιμό τον βετεράνο της ιαπωνικής πολιτικής.

Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Kyodo, ο δράστης της επίθεσης εναντίον του εθνικιστή πρώην πρωθυπουργού συνελήφθη και το όπλο που χρησιμοποίησε κατασχέθηκε. Πρόκειται για άνδρα ηλικίας 42 ετών, κατά την ίδια πηγή.

  • Ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, ο Φουμίο Κισίντα, επιστρέφει εσπευσμένα στην πρωτεύουσα της χώρας, το Τόκιο, διακόπτοντας την προεκλογική του εκστρατεία, μετά την επίθεση ενόπλου εναντίον του προκατόχου του – νυν βουλευτή του κόμματός του – Σίνζο Άμπε, μεταδίδουν ιαπωνικά ΜΜΕ.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιαπωνίας Σίνζο Άμπε διακομίστηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο αφού κατέρρευσε αιμορραγώντας εν μέσω ομιλίας που εκφωνούσε στη Νάρα (δυτικά), μεταδίδουν ιαπωνικά μέσα ενημέρωσης.

Οι πρώτες πληροφορίες κάνουν λόγο για έναν ως δύο πυροβολισμούς, που χτύπησαν στο στήθος και στον λαιμό τον βετεράνο συντηρητικό πολιτικό. Η αστυνομία συνέλαβε τον φερόμενο ως δράστη της επίθεσης.

Σύμφωνα με το ιαπωνικό ιδιωτικό πρακτορείο ειδήσεων Jiji, ο Σίνζο Άμπε δεν έχει τις αισθήσεις του.

Σύμφωνα με το ιαπωνικό δημόσιο πρακτορείο ειδήσεων NHK, ο πολιτικός έχει υποστεί «καρδιοαναπνευστική ανακοπή», κατά τον όρο που χρησιμοποιούν οι αρχές όταν ο θάνατος κάποιου μένει απλά να διαπιστωθεί από ιατροδικαστικό, πληροφορία όμως που δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα.

FILE PHOTO: Japanese former Prime Minister Shinzo Abe walks after delivering a press conference at the prime minister official residence in Tokyo, Japan, 28 August 2020 (reissued 08 July 2022). According to local emergency authorities, on 08 July 2022, Shinzo Abe was apparently shot and gravely injured while giving a speech in Nara, Japan. The alleged shooter is in custody. EPA, FRANCK ROBICHON, POOL

Τόκιο, Japan

https://hellasjournal.com/2022/07/dolofoniki-epithesi-enantion-tou-proin-prothipourgou-tis-iaponias-diakomistike-se-nosokomio-den-echi-tis-esthisis-tou/

Αλβανία: Χιλιάδες οπαδοί της αντιπολίτευσης διαδηλώνουν εναντίον της κυβέρνησης του Έντι Ράμα

0

Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας από το 2013, κατηγορείται από αντιπάλους του για διαφθορά, δεσμούς με το οργανωμένο έγκλημα και φίμωση των μέσων ενημέρωσης

Χιλιάδες υποστηρικτές της δεξιάς αντιπολίτευσης στην Αλβανία διαδήλωσαν χθες Πέμπτη εναντίον της κυβέρνησης του Σοσιαλιστικού Κόμματος στην πρωτεύουσα Τίρανα, με τον ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος, τον Σαλί Μπερίσα, να απαιτεί στην ομιλία του την παραίτηση του πρωθυπουργού Έντι Ράμα.

Ο κ. Μπερίσα – οπαδοί του οποίου έκαναν πορεία ως την έδρα της κυβέρνησης, χωρίς να αναφερθούν σοβαρά επεισόδια, έχοντας στην κεφαλή πανό που ανέγραφε το σύνθημα «η Αλβανία κινδυνεύει» – κατηγορεί τον κ. Ράμα για κλοπή δημοσίου χρήματος, διαφθορά και αυταρχισμό.

 

Ο πρώην πρόεδρος της Αλβανίας είχε διαμηνύσει πως η χθεσινή διαδήλωση θα σηματοδοτούσε την έναρξη εκστρατείας μαζικών κινητοποιήσεων με στόχο να πέσει η κυβέρνηση του κ. Ράμα.

 

Ο 77χρονος Μπερίσα έγινε ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Αλβανίας το 1992, μετά την πτώση της κομμουνιστικής κυβέρνησης. Διετέλεσε αργότερα πρωθυπουργός της χώρας (2005-2013).

Ήταν ο επικεφαλής του Δημοκρατικού Κόμματος ως το 2013, όταν παραιτήθηκε έπειτα από την ταπεινωτική ήττα του στις εκλογές. Αλλά ξαναπήρε το τιμόνι της παράταξής του τον Μάιο, αφού κατάφερε να διώξει τον διάδοχό του και άλλοτε προστατευόμενό του Λουλζίμ Μπάσα.

Ο κ. Ράμα, πρωθυπουργός της Αλβανίας από το 2013, κατηγορείται από αντιπάλους του για διαφθορά, δεσμούς με το οργανωμένο έγκλημα και φίμωση των μέσων ενημέρωσης.

https://www.pronews.gr/kosmos/valkania/alvania-xiliades-opadoi-tis-antipoliteysis-diadilonoun-enantion-tis-kyvernisis-tou-enti-rama/

Ιαπωνία: Πυροβόλησαν τον πρώην Ιάπωνα πρωθυπουργό Σίνζο Αμπε ενώ έδινε ομιλία

0

Το NHK δήλωσε ότι ένας άνδρας τέθηκε υπό κράτηση

Ο Σίνζο Άμπε, πρώην πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, πυροβολήθηκε κατά τη διάρκεια ομιλίας του μετά από πυροβολισμούς που φέρεται να ακούστηκαν ενώ μιλούσε στην πόλη Νάρα.

Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, Σίνζο Άμπε, φέρεται να κατέρρευσε ενώ εκφωνούσε ομιλία, με τις πρώτες πληροφορίες να αναφέρουν ότι ακούστηκαν πυροβολισμοί λίγο πριν πέσει στο έδαφος.

Το NHK, ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Ιαπωνίας, δήλωσε ότι ο Άμπε – ο μακροβιότερος πρωθυπουργός της χώρας μέχρι την παραίτησή του το 2020 – φαινόταν να αιμορραγεί από το στήθος.

Το NHK δήλωσε ότι ένας άνδρας τέθηκε υπό κράτηση, αλλά δεν έδωσε περαιτέρω λεπτομέρειες. Ο Άμπε, 67 ετών, βρισκόταν στην πόλη Νάρα για να εκφωνήσει προεκλογική ομιλία ενόψει των εκλογών για την άνω βουλή την ερχόμενη Κυριακή.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/iaponia-pyrovolisan-ton-proin-iapona-prothypourgo-sinzo-ampe-eno-edine-omilia/

Β.Πούτιν: «Όλοι στην Δύση πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν έχουμε ξεκινήσει ακόμα πραγματικά τον πόλεμο»! 

0

«Όσο αρνούνται να διαπραγματευθούν τόσο λιγότερα θα υπάρχουν για να διαπραγματευθούν»

(Ανανέωση – Αρχικό κείμενο 21.01): Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη σημερινή συνεδρίαση της Κρατικής Δούμας στη Μόσχα μίλησε για την Ουκρανία και το πώς θα αντιμετωπίσει την Δύση σε μία ομιλία που είχε πολλούς μήνες να κάνει.

Ο Ρώσος ηγέτης σημείωσε ότι η χώρα είναι έτοιμη  να συμμετάσχει σε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με την Ουκρανία.

Την ίδια στιγμή, ο Βλαντιμίρ Πούτιν τόνισε ότι όσοι απορρίπτουν τέτοιες προοπτικές θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η παράταση της συνεχιζόμενης σύγκρουσης απλώς θα δυσκολέψει αυτές τις συνομιλίες.

«Δεν αρνούμαστε τη διαπραγμάτευση ειρήνης, αλλά όσοι το κάνουν αυτό (σ.σ.: στην Δύση) θα πρέπει να γνωρίζουν ότι όσο περισσότερο αρνούνται, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να διαπραγματευτούν γιατί θα υπάρχουν λιγότερα για να διαπραγματευθούν», είπε.

Σχολίασε επίσης τις δηλώσεις δυτικών πολιτικών και διπλωματών για το ότι «πρέπει να κερδίσει η Ουκρανία»:

«Ακούμε σήμερα ότι θέλουν να νικηθούμε στο πεδίο της μάχης. Λοιπόν, τι να πω; Αφήστε τους να προσπαθήσουν. Έχουμε ακούσει πολλές φορές ότι η Δύση θέλει να μας πολεμήσει “μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό”. Αυτή είναι μια τραγωδία για τον ουκρανικό λαό, αλλά φαίνεται ότι όλα οδεύουν προς τα εκεί», είπε χαρακτηριστικά ο Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μιλώντας για το πώς εξελίσσεται η ειδική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία, ο Ρώσος ηγέτης τόνισε:

«Όλοι πρέπει να γνωρίζουν ότι, σε γενικές γραμμές, δεν έχουμε ξεκινήσει τίποτα ακόμα πραγματικά».

«Οι κυρώσεις δημιουργούν προβλήματα αλλά όχι στον βαθμό που επιθυμούσαν οι δυτικές χώρες» πρόσθεσε.

«Η πολιτική του κοινοβουλίου μας βασίζεται στη βούληση του λαού της Ρωσίας, στην πεποίθηση ότι βρισκόμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας, στην αδιαμφισβήτητη αποφασιστικότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών της χώρας να υπερασπιστούν την εθνική κυριαρχία της Ρωσίας και να βοηθήσουν τον λαό μας στο Donbass. Αυτές είναι οι βάσεις της πολιτικής του κράτους μας συνολικά.

Η Ρωσία κατάφερε να διατηρήσει την οικονομική σταθερότητα.

Η Δύση δεν χρειάζεται τη Ρωσία ως χώρα, γι’ αυτό υποστήριξε τον αυτονομισμό και την τρομοκρατία.

Οι προσπάθειες της Δύσης να ανατρέψει την πορεία της ιστορίας είναι καταδικασμένες σε αποτυχία.

Η Δύση επιβάλλει στον κόσμο ένα μοντέλο ολοκληρωτικού φιλελευθερισμού και μια κουλτούρα ακύρωσης, αλλά αυτό είναι αδύνατο.

Σήμερα ακούμε ότι ξεκινήσαμε τον πόλεμο στο Ντονμπάς. Όχι, αυτόν τον ξεκίνησε η συλλογική Δύση η οποία οργάνωσε και υποστήριξε το μη θεσμικό ένοπλο πραξικόπημα στην Ουκρανία το 2014 και μετά ενθάρρυνε και δικαιολόγησε τη γενοκτονία εναντίον του λαού του Ντονμπάς.

Η συλλογική Δύση είναι ο άμεσος υποκινητής και δράστης αυτού που συμβαίνει σήμερα».

Στο πεδίο της μάχης ρωσικές στρατιωτικές πηγές ανέφεραν πως οι επιχειρήσεις θα συνεχιστούν κανονικά και οι δυνάμεις μαζί με τον Στρατό του Λουγκάνσκ θα συνδράμουν τις δυνάμεις του Ντονέτσκ .

«Ενώ τα ουκρανικά στρατεύματα βρίσκονται στα σύνορα του Λουγκάνσκ, η δημοκρατία δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Για να μηδενιστεί ο κίνδυνος, οι Ουκρανοί πρέπει να μετακινηθούν τουλάχιστον 300 χιλιόμετρα από τα σύνορα της χώρας» ανέφεραν στρατιωτικές πηγές του Λουγκάνσκ. Μόνο που αυτή η απόσταση ασφαλείας περιλαμβάνει και το Χάρκοβο…

Δείτε εθελοντές της Wagner να διασκεδάζουν τις νίκες τους:

 

Ήδη υπάρχει ρωσική προέλαση από το Lisichansk και τη Belogorovka προς τα δυτικά με πρώτο στόχο το Seversk που ανήκει στη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ.

Το Seversk εδαφικά ανήκει στην περιοχή Bakhmut. Ο πληθυσμός της πόλης το 2021 ήταν λίγο πάνω από 11 χιλιάδες άτομα.

Τα ρωσικά στρατεύματα, μαζί με μονάδες της Ρεπουμπλικανικής Λαϊκής Πολιτοφυλακής, προχώρησαν προς το Seversk κατά μήκος της δεξιάς (νότιας) όχθης του Seversky Donets από την πλευρά της Belogorovka.

Οι Ουκρανοί προσπαθούν να ενισχύσουν τις θέσεις τους στη δεξιά όχθη του ποταμού Μπαχμούτκα, που διασχίζει το Seversk.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/nea-proeidopoiisi-tou-poutin-pros-dysi-den-exoume-ksekinisei-tipota-akoma-pragmatika/

Μήπως η κυβέρνηση έχει παγιδεύσει την χώρα σε τροχιά αποστρατικοποίησης;

8

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι το ΝΑΤΟ εφαρμόζει διαχρονικά και ευλαβικά το γνωστό δόγμα Λουνς. Ο Ολλανδός Γ.Γ. του ΝΑΤΟ (1971-1984) απέστειλε τον Μάιο του 1980 έγγραφο προς όλα τα όργανα του ΝΑΤΟ και ζήτησε να μην περιλαμβάνονται στην κατανομή συμμαχικών πιστώσεων “αμφισβητούμενες περιοχές διότι δημιουργούσαν πολιτικά προβλήματα στο ΝΑΤΟ”.

Εμμέσως δηλαδή ξεκαθαρίστηκε ότι το ΝΑΤΟ δεν θα εμπλέκεται στις διμερείς διαφορές των Συμμάχων. Όπερ εστί μεθερμηνευόμενον, ότι το ΝΑΤΟ δεν περιλαμβάνει στις ασκήσεις του περιοχές τις οποίες η Τουρκία θεωρεί ότι οφείλουν να είναι αποστρατικοποιημένες, ευνοώντας φυσικά τις τουρκικές απαράδεκτες θέσεις.

Το δόγμα Λουνς λοιπόν παραμένει ακόμη σε ισχύ και ενίοτε εκφράζεται και πιο ωμά, όπως για παράδειγμα το φθινόπωρο του 2020 όταν ο πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο μίλησε  περί ανάγκης “μειώσεως του στρατιωτικού αποτυπώματος στο Αιγαίο”.

Ο Πρέσβης ε.τ. Γιώργος Αϋφνατής γράφει με νόημα ότι “η θεσμική επιβεβαίωση της αποστρατικοποίησης των νησιών του Αιγαίου είναι για τις ΗΠΑ όχι μόνο αποδεκτό τίμημα [προκειμένου να ρυμουλκηθεί η Τουρκία μακράν και εναντίον της Ρωσίας] αλλά υπό τις περιστάσεις και επιβεβλημένη στόχευση”… Προφανώς στη λογική του αντισταθμίσματος για την Τουρκία.
Πέραν τούτου, εάν λάβουμε υπόψη ότι οι Αμερικανοί βάζουν πάντοτε προϋποθέσεις στη χρήση των οπλικών συστημάτων (δεν αποδεσμεύουν στρατηγικά οπλικά συστήματα στην Ελλάδα, και αυτά που τελικά αποδεσμεύουν, δίδονται υπό όρους) τα οποία μας προμηθεύουν αλλά και την εκπεφρασμένη θέση τους υπέρ της αποστρατικοποίησης ελληνικών νήσων με το Δόγμα Λουνς, είναι άξιον απορίας με ποιά λογική οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες προωθούν την αντικατάσταση μείζονων -αξιόμαχων- ρωσικών οπλικών συστημάτων τα οποία φυλάνε Θερμοπύλες στο Ανατολικό Αιγαίο και όχι μόνο.
Έτσι, εάν υποθέσουμε ότι θα αντικατασταθούν τα ρωσικά οπλικά συστήματα με αντίστοιχα αμερικανικά (τα οποία μπορεί να είναι εφάμιλλα ή και επαυξημένων δυνατοτήτων), το ερώτημα είναι:
α) Θα επιτραπεί η απρόσκοπτη χρήση τους, ή θα υπάρξουν “παρεμβολές” σε περίοδο κρίσης;
β) Θα επιτραπεί η εγκατάστασή τους σε περιοχές τις οποίες η Τουρκία θέλει να αποστρατικοποιηθούν ή θα εφαρμοστεί και πάλι το δόγμα Λουνς;
Μήπως η αντικατάσταση των ρωσικών οπλικών συστημάτων, συνεπάγεται και την αυτόματη έμμεση αποστρατικοποίηση;
Δεδομένης μάλιστα της στάσης που κράτησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη έναντι της Ρωσίας στο ουκρανικό, εκτιμάται ότι αργά ή γρήγορα τα ρωσικά οπλικά συστήματα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων θα ξεμείνουν από απάρτια -χωρίς δυνατότητα αντικατάστασής τους-, συνακόλουθα εμμέσως θα αφοπλιστούν. Άρα το ορθότερο ερώτημα που τίθεται είναι:
Μήπως η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει παγιδεύσει την χώρα -το ελαφρυντικό της επιπολαιότητας επί θεμάτων που άπτονται της Εθνικής Ασφάλειας δεν αναγνωρίζεται- σε τροχιά έμμεσης αποστρατικοποίησης που δεν έχει γυρισμό;

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Η Ελληνογαλλική συμφωνία εκπέμπει SOS – Κίνδυνος από τους Ιταλούς!

1

 

[δημοσιεύτηκε 10:45 07/07/22, ανανεώθηκε 12:25 07/07/22]

Είναι να απορεί κανείς με την χαύνωση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αδράνειά μας στο να διεμβολίσουμε την Ιταλοτουρκική συνεργασία και να την αντιστρέψουμε. Η Ιταλία καίτοι φαίνεται να διατηρεί μια επαμφοτερίζουσα συμπεριφορά έναντι της Τουρκίας, παρά ταύτα είναι προφανές ότι δεν έχει πάψει να εργάζεται παρασκηνιακά στην προώθηση των τουρκικών θέσεων στην Ευρώπη. Πέραν των ιστορικών δεσμών τους, μια σειρά από γεωοικονομικούς και γεωπολιτικούς παράγοντες τις φέρνουν πολύ κοντά:
-Οι εξαγωγές της Ιταλίας προς την Τουρκία για το 2021 σημείωσαν άλμα και ανήλθαν σε 11,07 δισ. δολάρια. Περίπου 1300 ιταλικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στην Τουρκία.
Εξαγωγές Ιταλίας προς την Τουρκία για τα έτη 2012-2021 σε δισ. δολάρια. Πηγή: tradingeconomics.com
-Η Τουρκία ήταν ο τρίτος μεγαλύτερος εισαγωγέας ιταλικών οπλικών συστημάτων για το 2018. Oι δύο χώρες έχουν αναπτύξει πολύ στενή συνεργασία στο σχεδιασμό και παραγωγή της αμυντικής βιομηχανίας που περιλαμβάνει, επιθετικά ελικόπτερα (Τ129 ΑΤΑΚ), κορβέτες, κατασκοπευτικούς δορυφόρους και άλλα. Μάλιστα, ο τούρκος πρόεδρος μετά τη συνάντησή του με τον Ιταλό πρωθυπουργό Μ. Ντράγκι στις 05/06/22, απεκάλυψε ότι γίνονται προσπάθειες για να προμηθευτεί η Τουρκία ένα από τα καλύτερα αντιαεροπορικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς στον κόσμο, το γαλλοϊταλικό SAMP-T.

Εξαγωγές οπλικών συστημάτων Ιταλίας στην Τουρκία για τα έτη 2014-2020 σε δισ. ευρώ. Πηγή: statista.com

-Οι Ιταλοτουρκικές σχέσεις ενδυναμώνονται επίσης στο ρευστό και εύφλεκτο πεδίο της Λιβύης. Πρώτον όσον αφορά στον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών (σημειωτέον ότι η Ιταλία χορήγησε 224,9 εκατ. ευρώ στην Τουρκία για το μεταναστευτικό). Και δεύτερον όσον αφορά στην εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων της χώρας.
-Στον τομέα της ενέργειας, είναι επίσης πρόδηλο ότι η Ιταλία διακριτικά ανθίσταται στην κατασκευή του αγωγού EastMed ο οποίος παραγκωνίζει/παρακάμπτει την Τουρκία και υποδαυλίζει τις επιδιώξεις της στην Αν. Μεσόγειο. Δεν είναι τυχαία η αποχή της Ιταλίας από τη συμφωνία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, όταν αρκέστηκε στην αποστολή μιας τυπικής επιστολής του Ιταλού υπουργού Οικονομικής Ανάπτυξης προς τον Έλληνα υπουργό Περιβάλλοντος εκφράζοντας “ευχές” για την επιτυχία της πρωτοβουλίας.
Η Ελλάδα λοιπόν οφείλει να ενεργήσει προδραστικά για να μην πετύχει η Ιταλία να μετατοπίσει την Γαλλία προς τις θέσεις της Τουρκίας, δυναμιτίζοντας την Ελληνογαλλική συμμαχία. Αντ’ αυτού η Ελλάδα δύναται να δελεάσει την Ιταλία, με όχημα την Ελληνογαλλική και Ιταλογαλλική συμφωνία προκρίνοντας ένα δυναμικό τριμερές (συν 1) σχήμα Ελλάδας-Γαλλίας-Ιταλίας με τη συμμετοχή και της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως διεξοδικά αναλύθηκε ΕΔΩ. Η συνάντηση Μακρόν-Ερντογάν στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, έπρεπε τουλάχιστον να είχε σημάνει συναγερμό στην Αθήνα, ειδικά μετά τις δηλώσεις Μακρόν για την άρση του βέτο της Τουρκίας για την ένταξη Φιλανδίας-Σουηδίας.
Είναι υψίστης σημασίας η Ελληνογαλλική συμφωνία να ανατροφοδοτείται συνεχώς με ελληνική πρωτοβουλία (δείτε και  ΕΔΩ), για να μην καταλήξει σε κενό γράμμα, επιτρέποντας -ο μη γένοιτο- στην Τουρκία να την αδρανοποιήσει. Ειδικά όταν/αν υπάρξει ανάγκη για την ενεργοποίηση της αμυντικής συνδρομής της Γαλλίας σε πιθανή ελληνοτουρκική διένεξη…

«Επίθεση» Economist στον Μπόρις Τζόνσον: «Επιτέλους, κατέρρευσε – Πρέπει να φύγει αμέσως»

2

«Η κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον επιτέλους κατέρρευσε», γράφει το κεντρικό άρθρο του Economist, εξαπολύοντας δρυμεία επίθεση κατά του Βρετανού πρωθυπουργού.

Στη φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο του Economist, ο Μπόρις Τζόνσον είναι κρεμασμένος από ένα σκοινί που έχει ήδη σπάσει, κρατώντας στα χέρια του τη Βρετανία (τις σημαίες) καθώς πέφτει.

 

 

Ολόκληρο το άρθρο:

Ο Μπόρις Τζόνσον πρέπει να φύγει αμέσως – Η Βρετανία βρίσκεται σε επικίνδυνη κατάσταση

Για μήνες, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας ξεφεύγει από το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο. Τώρα, αφού οι βουλευτές του τον απέρριψαν αμετάκλητα, αποδέχθηκε ότι η πρωθυπουργία του τελείωσε, αλλά ζητά να παραμείνει μέχρι το φθινόπωρο. Όμως, πρέπει να φύγει αμέσως.                                                                                                                            Ο κ. Τζόνσον «έπεσε» από την ίδια τη δική του ανεντιμότητα, οπότε κάποιοι μπορεί να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι μια απλή αλλαγή ηγεσίας θα είναι αρκετή για να επαναφέρει τη Βρετανία στον δρόμο της. Μακάρι… Αν και τα δακτυλικά αποτυπώματα του Τζόνσον βρίσκονται χαραγμένα στο σημερινό χάος, τα προβλήματα είναι πιο βαθιά από ένα και μόνο πρόσωπο.

Αν το κυβερνών Συντηρητικό Κόμμα δεν βρει το σθένος για να αντιμετωπίσει αυτό το γεγονός, οι πολλές κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες της Βρετανίας μόνο θα επιδεινωθούν.

Μέχρι το τέλος, ο Τζόνσον προσπάθησε απελπισμένα να μείνει στην εξουσία, υποστηρίζοντας ότι είχε άμεση εντολή από τον λαό. Αυτό, όμως, αποτελούσε ανέκαθεν μια ανοησία: η νομιμότητά του προερχόταν από το Κοινοβούλιο.

 

 

Όπως και ο πρώην πρόεδρος της Αμερικής, Ντόναλντ Τραμπ, όσο περισσότερο επέμενε, τόσο περισσότερο απέκλειε τον εαυτό του από το αξίωμα. Κατά την αποχώρησή του από την κυβέρνηση, ο Τζόνσον επέδειξε μια απρόβλεπτη περιφρόνηση για τα συμφέροντα του κόμματός του και του έθνους.

Αν και η «αποκήρυξή» του διήρκεσε σχεδόν δύο βασανιστικές ημέρες, η μοίρα του επισφραγίστηκε στις 5 Ιουλίου, όταν δύο υπουργοί του παραιτήθηκαν. Καταλυτική ήταν η συμπεριφορά του αναπληρωτή αρχηγού του κόμματός του, που κατηγορήθηκε από δύο άνδρες για σεξουαλική παρενόχληση σε κατάσταση μέθης. Η Ντάουνινγκ Στριτ είπε ψέματα για όσα γνώριζε ο πρωθυπουργός σχετικά με τις καταχρήσεις του Κρις Πίντσερ και ανέθεσε σε υπουργούς να επαναλάβουν τα ψέματά του -όπως ακριβώς συνέβαινε μήνες νωρίτερα για τα παράνομα κορωνοπάρτι της πανδημίας.

Απελπισμένοι από ένα ακόμη σκάνδαλο, περισσότεροι από 50 υπουργοί, βοηθοί και αξιωματούχοι συμμετείχαν σε μια φυγή στελεχών τόσο συντριπτική που το BBC δημιούργησε ζωντανή αναμετάδοση για τις παραιτήσεις, προκειμένου να μπορέσει να συμβαδίσει.

Τελικά, η κυβέρνηση είχε τόσες πολλές κενές θέσεις που δεν μπορούσε πλέον να λειτουργήσει -ένας λόγος που ο Τζόνσον δεν πρέπει να παραμείνει ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός.

Τα τρία μαθήματα που πρέπει να πάρει η επόμενη κυβέρνηση από το «στραπάτσο» του Τζόνσον

Το κόμμα του ευελπιστεί πως η αγωνία του πλησιάζει τώρα στο τέλος της. Αλλά αυτό εξαρτάται από το αν θα πάρει τα σωστά μαθήματα από την αποτυχία του Τζόνσον. Το ένα αφορά τον χαρακτήρα στην πολιτική.

Ο Τζόνσον απέρριψε την ιδέα ότι το να κυβερνάς σημαίνει να επιλέγεις. Του έλειπε η φλέβα της ηθικής για να λάβει σκληρές αποφάσεις για το εθνικό καλό, εάν αυτό απειλούσε τη δική του δημοτικότητα. Του έλειπε επίσης η σταθερότητα και η κατανόηση της λεπτομέρειας για να δει την ουσία των πολιτικών. Και απολάμβανε την καταπάτηση κανόνων και συμβάσεων.

Στη ρίζα του κυβερνητικού στιλ του βρισκόταν μια ακλόνητη πίστη στην ικανότητά του να ξεφεύγει από τα χτυπήματα, παίζοντας με τις λέξεις. Υπό μίαν έννοια, ο Τζόνσον γοήτευε, επικαιροποιούσε, στρεψοδικούσε και ψευδόταν ευθέως. Κατά καιρούς, ζητούσε ακόμη και συγγνώμη.

Ως αποτέλεσμα, τα φωτεινά σημεία στο αρχείο της διακυβέρνησής του, όπως η προμήθεια εμβολίων κατά της Covid-19 και η υποστήριξη για την Ουκρανία, κατακλύστηκαν από άλλα σκάνδαλα. Πίσω από το εκτυλισσόμενο δράμα υπήρχε ένα κενό, για το οποίο έπρεπε να υπάρχει ένα όραμα.

Οι κρίσεις δεν αποσπούσαν την προσοχή της κυβέρνησης από τη δουλειά της: έγιναν η δουλειά της. Καθώς αυξάνονταν τα σκάνδαλα, αυξάνονταν και τα ψέματα. Τελικά δεν έμεινε τίποτα άλλο.

Οι Συντηρητικοί έσπευσαν να κατηγορήσουν τα πάντα στον χαρακτήρα του Τζόνσον. Αλλά η αποχώρησή του θα είναι καθαρτική μόνο αν αναγνωρίσουν και μια δεύτερη, λιγότερο βολική αλήθεια. Ο ίδιος αποτελούσε μια απάντηση στις αντιφάσεις του κόμματός του. Πολλοί από τους σημερινούς βουλευτές των Τόρις ανήκουν στην παράδοση της πολιτικής χαμηλών φόρων, της ελευθεριακής και ελεύθερης αγοράς, ενώ άλλοι, πολλοί από τις βόρειες εκλογικές περιφέρειες, προσκολλώνται σε μια νέα πτέρυγα που κάνει μεγάλες δαπάνες, παρεμβατικές και προστατευτικές. Κέρδισαν μια πλειοψηφία 87 εδρών για τον Τζόνσον στις τελευταίες εκλογές και είναι ζωτικής σημασίας για την τύχη των Συντηρητικών στις επόμενες.

Ο χαρισματικός κ. Τζόνσον μπόρεσε να συνενώσει αυτές τις φατρίες γιατί δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να επιλύσει τις αντιφάσεις τους. Αντίθετα, ήταν υπέρ του προστατευτισμού και των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου. Ήθελε μια γιορτή γραφειοκρατίας, ακόμη και όταν τιμωρούσε τις εταιρείες ενέργειας για υψηλές τιμές. Σχεδίαζε τεράστιες κρατικές δαπάνες, αλλά υποσχόταν σαρωτικές περικοπές φόρων.

Αυτή είναι η πολιτική μιας φαντασίωσης που μπορεί να εντοπιστεί και στο Brexit. Στην εκστρατεία για την αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Τζόνσον υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους ότι θα μπορούσαν να έχουν όλα όσα ήθελαν -μεγαλύτερο πλούτο, λιγότερη Ευρώπη, περισσότερη ελευθερία, λιγότερες ρυθμίσεις, περισσότερο δυναμισμό, λιγότερη μετανάστευση- και ότι η ΕΕ θα χτυπούσε την πόρτα της Βρετανίας απελπισμένη για μια συμφωνία. Λειτούργησε τόσο καλά που η φαντασίωση έγινε η αρχή της οργάνωσης των Τόρις.

Η βρετανική οικονομία βρίσκεται σε επικίνδυνη κατάσταση και ο Τζόνσον έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης

Το τρίτο μάθημα που πρέπει να πάρει η επόμενη κυβέρνηση αφορά -περισσότερο από όλα- την οικονομία. Ο Τζόνσον συχνά καυχιόταν ότι όλος ο κόσμος ζήλευε τα ρεκόρ της βρετανικής οικονομίας και το επαναλάμβανε ξανά και ξανά. Η αλήθεια είναι ότι η Βρετανία που θα αφήσει πίσω του αντιμετωπίζει σοβαρά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα.

Έχει τον υψηλότερο πληθωρισμό ανάμεσα στις χώρες της G7, τον οποίο οι πλούσιες κρατικές δαπάνες με δανεικά χρήματα μπόρεσαν κάλλιστα να εδραιώσουν. Όπως έγραψε πρόσφατα ο Economist, η μέση ετήσια αύξηση του ΑΕΠ τη δεκαετία που προηγήθηκε της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007-09 ήταν 2,7%. Σήμερα ο μέσος όρος είναι πιο κοντά στο 1,7%. Η Βρετανία έχει κολλήσει σε μια 15ετία χαμηλής παραγωγικότητας. Η χώρα προβλέπεται να έχει τη χαμηλότερη ανάπτυξη των G7 το 2023.

Επιπλέον, αυτή η εκρηκτική μηχανή καλείται να αντιμετωπίσει εξαιρετικές απαιτήσεις. Η βιομηχανική δράση εξαπλώνεται από τα σιδηροδρομικά συνδικάτα μέχρι τους δικηγόρους και τους γιατρούς. Καθώς το κόστος ζωής αυξάνεται, χρειάζεται μια συνεκτική και αποφασιστική κυβέρνηση για να κρατήσει το όριο των δαπανών. Η Βρετανία γερνάει. Από το 1987 έως το 2010, όταν ανέλαβαν τα καθήκοντά τους οι Τόρις, το ποσοστό του βρετανικού πληθυσμού ηλικίας άνω των 65 ετών ήταν σταθερό, στο 16%. Τώρα είναι 19% και έως το 2035 θα πλησιάζει το 25%, διογκώνοντας το κόστος των παροχών και την επιβάρυνση του συστήματος υγείας, που ήδη λυγίζει κάτω από το βάρος των ασθενών που δεν λαμβάνουν θεραπεία.

Η Βρετανία πρέπει επίσης να επιταχύνει τη μετάβασή της σε μια οικονομία μηδενικών εκπομπών, που απαιτεί ένα τεράστιο πρόγραμμα επενδύσεων. Έχει φιλοδοξίες να διατηρήσει τη θέση της σε έναν κόσμο όπου η Ρωσία και η Κίνα δείχνουν το βάρος τους, αλλά οι ένοπλες δυνάμεις της είναι μικρές και ανεπαρκώς εξοπλισμένες. Η Σκωτία και η Βόρεια Ιρλανδία είναι ανήσυχες στην Ένωση και το Γουέστμινστερ δεν έχει κανένα σχέδιο για να τις ικανοποιήσει.

Η Βρετανία βρίσκεται σε επικίνδυνη κατάσταση. Η χώρα είναι πιο φτωχή από όσο νομίζει. Το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών έχει αυξηθεί, η στερλίνα έχει υποχωρήσει και το κόστος των τόκων του χρέους αυξάνεται.

Εάν η επόμενη κυβέρνηση επιμείνει να αυξήσει τις δαπάνες και ταυτόχρονα να μειώσει τους φόρους, θα μπορούσε να φέρει την πραγματική κρίση.

Η εποχή που όλα ήταν δυνατά έχει τελειώσει. Με την αποχώρηση του Τζόνσον, η πολιτική πρέπει για άλλη μια φορά να αφομοιώσει την πραγματικότητα.

Μετάφραση: real