Το τέλος του Β’ ΠΠ πολέμου στην Ευρώπη, με την παράδοση της Γερμανίας στις 7 Μαΐου του 1945, έγινε η αιτία για την δημιουργία πολλών ερωτημάτων για την μετέπειτα τύχη πολλών Ναζι, μεταξύ αυτών και του ίδιου του Χίτλερ.
Οι υποθέσεις αυτές και οι θεωρίες συνομωσίας σχετίζονται με τα γερμανικά υποβρύχια και τα δρομολόγιο που κάποια από αυτά ακολούθησαν μέχρι την Αργεντινή. Πόσα τελικά όμως ήταν αυτά;
Μ ε το τέλος του πολέμου 156 συνολικά γερμανικά υποβρύχια παραδόθηκαν στους Συμμάχους. Υπήρξαν ακόμη 4 υποβρύχια τα οποία βρίσκονταν στην ανατολική Ασία, όταν η Γερμανία παραδόθηκε και η Ιαπωνία τα κατέσχεσε και τα ενέταξε σε υπηρεσία με το δικό της Ναυτικό. Ακόμη δύο υποβρύχια (Unterseeboot) ή U-boats είχαν πωληθεί στην Ιαπωνία από την Γερμανία το 1943.
Το τελευταίο γερμανικό υποβρύχιο παραδόθηκε στους Συμμάχους στις 14 Μαΐου του 1945, 7 ημέρες, περίπου, μετά την παράδοση της Γερμανίας. Υπήρξαν όμως δύο υποβρύχια τα οποία απέφυγαν την παράδοση και αντ΄ αυτής προτίμησαν να κατευθυνθούν στο νότιο Αμερική και πιο συγκεκριμένα στην Αργεντινή. Το γεγονός αυτό στάθηκε αιτία για την δημιουργία αναρίθμητων θεωριών συνωμοσίας, ότι με αυτά τα υποβρύχια, συν ένα ακόμη, Γερμανοί αξιωματούχοι των ναζί όπως κι μεγάλες ποσότητες γερμανικού χρυσού κατόρθωσαν να διαφύγουν στην χώρα αυτή.
Το U-977 Η πρώτη διαπιστωμένη περίπτωση διαφυγής υποβρυχίου στην Αργεντινή είναι αυτή του U-977. Επρόκειτο για σκάφος τύπου Type VIIC, με εκτόπισμα σε κατάδυση 871 τόνων, μήκος 67,10 μέτρα, το οποίο μπορούσε να αναπτύξει ταχύτητα στην επιφάνεια 17,7 κόμβων και 7,6 κόμβων σε κατάδυση. Η αυτονομία του ήταν 15.700 χλμ. στην επιφάνεια με ταχύτητα 10 κόμβων και 150 χλμ. σε κατάδυση με ταχύτητα 4 κόμβων.
Το μέγιστο επιτρεπόμενο βάθος κατάδυσης ήταν 220 μέτρα. Το πλήρωμά του αποτελείτο από 40 έως 56 άτομα συν τέσσερις αξιωματικούς. Το U-977 διέθετε 5 τορπιλοσωλήνες για 14 τορπίλες των 533 χλστ. εκ των οποίων ένας ήταν στην πρύμνη, καθώς και ένα πυροβόλο των 88 χλστ. στο κατάστρωμα. Αν και το υποβρύχιο εντάχθηκε σε υπηρεσία το Μάιο του 1943, δεν εκτέλεσε την πρώτη και τελευταία αποστολή του παρά στις 2 Μαΐου του 1945, όταν απέπλευσε από τη Νορβηγία με εντολή να εισχωρήσει στο ναύσταθμο του Σαουθάμπτον και να βυθίσει όσα βρετανικά σκάφη μπορούσε.
Μια αποστολή ουσιαστικά αυτοκτονίας, η οποία δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, αφού τρεις ημέρες αργότερα ο τότε αρχηγός του γερμανικού Ναυτικού και επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης, μετά το θάνατο του Χίτλερ, ναύαρχος Καρλ Ντένιτς διέταξε στις 5 Μαΐου όλα τα γερμανικά υποβρύχια να σταματήσουν τις επιχειρήσεις τους.
Την στιγμή εκείνη το U-977 βρισκόταν βόρεια από την Σκωτία. Σύμφωνα με τις μετέπειτα μαρτυρίες του κυβερνήτη του υποβρυχίου, πλωτάρχη Heinz Schäffer ελήφθη η απόφαση το υποβρύχιο να μην παραδοθεί, αλλά αντίθετα να κατευθυνθεί στην άλλη άκρη του κόσμου την Αργεντινή. Ο κυβερνήτης ρώτησε από το πλήρωμα πόσοι ήθελαν να συνεχίσουν σε αυτό το ταξίδι, αλλά 16 άτομα απάντησαν αρνητικά, καθώς είχαν οικογένειες στην Γερμανία.
Έτσι στις 10 Μαΐου τα 16 αυτά άτομα εγκατέλειψαν το υποβρύχιο στο νησί Holsnoy λίγο έξω από τις ακτές του Bergen, στη Νορβηγία. Σύμφωνα πάντα με την μετέπειτα μαρτυρία του Schäffer, το U-977 από τις 10 Μαΐου, έως και τις 14 Ιουλίου πραγματοποίησε συνεχή πλεύση σε κατάδυση με συσκευή σνόρκελ (Schnorchel) βέβαια διάρκειας 66 ημερών, τον δεύτερο μακρύτερο για γερμανικό υποβρύχιο στον Β΄ΠΠ, αλλά και για οποιοδήποτε υποβρύχιο της περιόδου εκείνης, μετά από αυτό των 68 ημερών του U-978.
Το υποβρύχιο διέκοψε προσωρινά το ταξίδι του, στα νησιά Cape Verde, για ολιγοήμερη ανάπαυση του πληρώματος, πριν συνεχίσει για την Αργεντινή σε ανάδυση αλλά και σε κατάδυση. Τελικά το U-977 έφτασε στο La Mar del Plata στις 17 Αυγούστου του 1945, όπου και παραδόθηκε στις αρχές, 108 ημέρες από τον απόπλου του, από τη Νορβηγία και 99 ημέρες από τον απόπλου του από το νησί Holsnoy, έχοντας διανύσει μια απόσταση 14.157 χλμ. Τελικά το επικό αυτό ταξίδι, μάλλον αποδείχθηκε ανώφελο, αφού το πλήρωμα δεν απέφυγε την αιχμαλωσία.
Παραδόθηκε από τους Αργεντινούς στους Αμερικανούς και μετά στους Βρετανούς, οι οποίοι τους ανέκριναν για πολλές ημέρες για το αν μετέφεραν στην Αργεντινή αξιωματούχους των ναζί ή ποσότητες χρυσού. Τίποτα από αυτά δεν αποδείχθηκε, ούτε όμως και διαψεύστηκε. Πρακτικά κανείς δεν γνωρίζει για ποιο λόγο το U-977 έκανε ένα ταξίδι 14.000 χλμ. για να παραδοθεί στην Αργεντινή. Όσο για το U-977, αφού έπλευσε με αμερικανικό πλήρωμα στις ΗΠΑ, χρησιμοποιήθηκε ως στόχος και βυθίστηκε το 1946 σε άσκηση.
Τι έγινε στην πραγματικότητα
Αυτή είναι η επίσημη εκδοχή των γεγονότων. Το 1947 ο κυβερνήτης του υποβρυχίου Schäffer, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «66 ημέρες κατά από το νερό» το οποίο κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα σε Αργεντινή και Ισπανία. Το 1952, το βιβλίο κυκλοφόρησε και στα αγγλικά αλλά με 25.000 «κρίσιμες» λέξεις λιγότερες. Σύμφωνα με τον ιστορικό Μαρκ Φέλτον και τα αρχεία του Ναυτικού της Αργεντινής τα οποία αποχαρακτηρίστηκαν το 2002 και την έκδοση του βιβλίου στα Ισπανικά, φαίνεται μια άλλη εκδοχή.
Το υποβρύχιο δεν απέπλευσε στις 2 Μαΐου από το νησί Bergen, αλλά στις 10, δύο ημέρες δηλαδή μετά την παράδοση της Γερμανίας! Το υποβρύχιο στη συνέχεια κατευθύνθηκε στη Δανία, όπου παρέλαβε ένα πολύ μεγάλο φορτίο με κάθε λογής προμήθειες και για το λόγο αυτό 16 άτομα από το πλήρωμα έμειναν πίσω, προκειμένου να κάνουν χώρο για τις προμήθειες αυτές. Το υποβρύχιο στη συνέχεια, άρχισε τον πλου του για τη νότιο Αμερική, όπου εντοπίστηκε αρκετές φορές από συμμαχικά αεροσκάφη, κάτι που καταρρίπτει τον ισχυρισμό του πλοιάρχου ότι έπλευσε 66 συνεχείς ημέρες σε κατάδυση. Το υποβρύχιο πέρασε τον ισημερινό στις 4 Ιουλίου και όχι στις 23 όπως ανέφερε αργότερα ο Schäffer, για να βρεθεί ανοικτά του Ρίο Ντε Τζανέιρο στις 10 Ιουλίου.
Η απόσταση που χωρίζει το Ρίο Ντε Τζανέιρο από το La Mar del Plata, είναι 1.300 χλμ.
Το υποβρύχιο ακόμη και εάν έπλεε σε κατάδυση με 4 κόμβους θα χρειαζόταν 9 ημέρες για να βρεθεί στο λιμάνι της Αργεντινής. Το υποβρύχιο είναι επιβεβαιωμένο ότι έφτασε στο La Mar del Plata στις 17 Αυγούστου. Κατά συνέπεια υπάρχουν 38 ολόκληρες ημέρες κατά τις οποίες, κανείς δεν γνωρίζει που ήταν και τι ακριβώς έκανε το U-977 και είναι αμφίβολο εάν θα μάθουμε ποτέ. Όταν το σκάφος έφτασε στο λιμάνι της Αργεντινής όλο το φορτίο έλειπε, ενώ υπήρχαν μόνο οι 11 τορπίλες στη θέση τους.
Το U-530
Το άλλο υποβρύχιο που κατάφερε και έφτασε στην Αργεντινή ήταν το U-530. Επρόκειτο για ένα Type IXC/40, που είχε ενταχθεί στο γερμανικό Ναυτικό τον Οκτώβριο του 1942. Ήταν κατά πολύ μεγαλύτερο σε διαστάσεις του U-977: Είχε πλήρες εκτόπισμα σε κατάδυση 1.257 τόνους, μήκος 76,7 μέτρα και μπορούσε να αναπτύξει ταχύτητα 18,2 κόμβων στην επιφάνεια και 7,3 κόμβων σε κατάδυση. Είχε αυτονομία 25.650 χλμ. με ταχύτητα 10 κόμβων σε ανάδυση και 117 χλμ. με 4 κόμβους σε κατάδυση, χωρίς τη χρήση βέβαια συσκευής σνόρκελ.
Το μέγιστο βάθος κατάδυσης ανερχόταν σε 230 μέτρα και ως οπλισμό έφερε έξι τορπιλοσωλήνες (4 μπροστά και 2 στην πρύμνη) των 533 χλστ. συν ένα πυροβόλο των 105 χλστ. στο κατάστρωμα. Πριν τον απόπλου του για τη νότια Αμερική, είχε συμπληρώσει 6 περιπολίες βυθίζοντας δύο εμπορικά πλοία και προκαλώντας ζημιές σε ακόμη δέκα. Η ιστορία του U-530 σχετικά με το ταξίδι στις νότιες θάλασσες συνδέεται με αυτή του U-977, αλλά τα στοιχεία για τον πλου του στην Αργεντινή είναι λίγα. Όπως και το -977, έτσι και το -530 πήρε εντολή στις 5 Μαΐου να σταματήσει τις επιχειρήσεις και να παραδοθεί στους συμμάχους.

Το πλήρωμα όμως του υποβρυχίου ισχυρίζεται ότι δεν άκουσε αυτή την εντολή παρά στις 8 Μαΐου, δεν υπάκουσε και απέπλευσε κατά τη διάρκεια της 7ης περιπολίας του για τη νότια Αμερική, όπου και έφτασε στις 10 Ιουλίου του 1945 στο ναύσταθμο του Ναυτικού της Αργεντινής στο La Mar del Plata, μετά από δύο μήνες περίπου στη θάλασσα. Ο κυβερνήτης του Otto Wermuth, στις ανακρίσεις που ακολούθησαν δεν έδωσε καμία απάντηση γιατί είχαν πετάξει στη θάλασσα στο πυροβόλο, γιατί τα μέλη του πληρώματος δεν έφεραν επάνω τους προσωπικά έγγραφα και το κυριότερο τι απέγινε το ημερολόγιο του υποβρυχίου.
Το γεγονός ότι και τα δύο υποβρύχια είχαν ξεκινήσει για την Αργεντινή πρακτικά την ίδια περίοδο, μετά τις 5 Μαΐου, με το U-530 να φτάνει σχεδόν ένα μήνα νωρίτερα από το U-977, ίσως σημαίνει ότι βρισκόταν εγγύτερα της νότιας Αμερικής, ενδεχομένως κάπου στον Ατλαντικό. Η μάλλον απρόσμενη άφιξη του υποβρυχίου στην Αργεντινή προκάλεσε σειρά θεωριών.
Ο ναύαρχος Jorge Dodsworth Martins του Ναυτικού της Βραζιλίας θεώρησε το -530, ως υπεύθυνο για τη βύθιση στις 4 Ιουλίου του 1945, του καταδρομικού Bahia, ενώ ο ναύαρχος Dudal Teixeira, επίσης του Ναυτικού της Βραζιλίας πίστευε ότι το υποβρύχιο είχε έρθει από την Ιαπωνία. Αργεντινός δημοσιογράφος είχε αναφέρει, ότι είχε δει έκθεση στης Αστυνομίας του Μπουένος Άιρες στην οποία αναφερόταν ότι το -530 είχε αποβιβάσει, πριν παραδοθεί στο Mar del Plata, ένα υψηλόβαθμο αξιωματικό και ένα ή μια πολίτη, προκαλώντας σενάρια ότι επρόκειτο για τον Χίτλερ και την Εύα Μπράουν, χωρίς βέβαια κάτι τέτοιο να αποδειχθεί ποτέ.
Σε επίσημη ανακοίνωσή του το Ναυτικό της Αργεντινής ανέφερε ότι το U-530 δεν εμπλεκόταν στην βύθιση του καταδρομικού του Ναυτικού της Βραζιλίας, δεν μετέφερε κανένα αξιωματούχο των ναζί ούτε είχε αποβιβάσει προσωπικό σε ακτή της Αργεντινής πριν την παράδοσή του. Το πλήρωμα του U-530 κρατήθηκε πριν παραδοθεί στους Αμερικανούς ενώ το υποβρύχιο βυθίστηκε σε ασκήσεις του αμερικανικού Ναυτικού στις 28 Νοεμβρίου του 1947.
Τι έγινε στην πραγματικότητα
Τίποτα περισσότερο δεν έγινε γνωστό για την αποστολή του U-530.
Τώρα με νεότερα στοιχεία, φαίνεται πως το U-530 βρισκόταν στη θάλασσα από τις 3 Μαρτίου όταν απέπλευσε από το νορβηγικό λιμάνι Κρίστιενσεν με μια και μοναδική αποστολή: Να εξαπολύσει επίθεση με χημικά όπλα (αέριο νεύρων) με το πυροβόλο του κατά της Νέας Υόρκης, κατόπιν εντολής του ίδιου του Χίτλερ ως αντίποινα για την φονική αεροπορική επιδρομή των συμμάχων στη Δρέσδη των συμμάχων.
Για να μπορέσει το υποβρύχιο να μεταφέρει το φορτίο των χημικών όπλων, είχαν αφαιρεθεί εντελώς οι τορπίλες και το τορπιλοστάσιο χρησίμευσε ως χώρος αποθήκευσης του επικίνδυνου αερίου.
Σύμφωνα με την μαρτυρία του κυβερνήτη του, από τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία του Ναυτικού της Αργεντινής, στις 24 Απριλίου το υποβρύχιο έφτασε μέχρι τις ανατολικές ακτές των ΗΠΑ. Μάλιστα ο Wermuth είπε αργότερα στους ανακριτές του ότι μπορούσε να δει από το περισκόπιο «τραίνα και αυτοκίνητα». Δεν εξήγησε ποτέ τους λόγους γιατί βρέθηκε τόσο κοντά στις ακτές της Νέας Υόρκης, επαναλαμβάνοντας συνέχεια ότι ήταν εκεί με διαταγή, όχι του Ναυτικού αλλά από το Βερολίνο.
Από τις ανακρίσεις του πληρώματος δεν εξηγήθηκε, γιατί μεσολάβησαν δύο μήνες από τη στιγμή που πήρε το σήμα για παράδοση μέχρι τις 10 Ιουλίου που έφτασε στην Αργεντινή, για ένα ταξίδι δύο εβδομάδων. Δεν εξηγήθηκε πότε και γιατί απομακρύνθηκε το πυροβόλο. Μέλη του πληρώματος ανέφεραν ότι αυτό είχε πεταχθεί ενόσω το υποβρύχιο ήταν στη θάλασσα, ενώ ο κυβερνήτης Wermuth, είχε δηλώσει ότι αυτό απομακρύνθηκε όταν το υποβρύχιο βρισκόταν σε ναύσταθμο στην Γερμανία, πριν τον απόπλου του.
Σύμφωνα με αμερικανικές πηγές, το αμερικανικό Ναυτικό που ανέλαβε στη συνέχεια να φέρει το υποβρύχιο στις ΗΠΑ, βρήκε το U-530 σε άθλια κατάσταση, με σημαντική διάβρωση και χωρίς καμία τορπίλη. Επίλογος Τ ο μυστήριο με την πραγματική αποστολή των υποβρυχίων U-977 και U-530 ουδέποτε λύθηκε. Βασικοί μάρτυρες δεν μίλησαν ποτέ, τα στοιχεία καταστράφηκαν και το μόνο που έμεινε είναι τα αρχεία του Ναυτικού της Αργεντινής για να δώσουν κάποια ερμηνεία. Σημασία έχει πως οι μαρτυρίες και των δύο κυβερνητών, παρουσιάζουν ένα κενό δύο μηνών περίπου που κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς έκαναν και για ποιο λόγο πήγαν στη νότια Αμερική, για να αιχμαλωτιστούν εκεί.
Τι απέγινε το μεγάλο φορτίο του U-977 και που το άφησε; Γιατί το U-530 δεν πραγματοποίησε τελικά την επίθεση στη Νέα Υόρκη; Κάποια στοιχεία λένε πως υπήρξε διαφωνία των μελών των πληρώματος, άλλα λένε πως ο Κάιτελ και ο Ντένιτς έπεισαν τον Χίτλερ να ανακαλέσει τη διαταγή. Αυτό όμως που σίγουρα αποτελεί κοινή πεποίθηση είναι πως η αποστολή των δύο αυτών σκαφών σχετίζεται κατά ένα τρόπο που είναι άγνωστος σήμερα.
Υπήρχε όμως και άλλο ένα υποβρύχιο, από την περίφημη κλάση των Type XXI, την πιο σύγχρονη που εμφανίστηκε στον Β΄ΠΠ το U-3523, για το οποίο οι πληροφορίες ήθελαν να είχε φτάσει στην Αργεντινή.
Το υποβρύχιο αγνοούνταν επί 73 ολόκληρα χρόνια, όταν το 2018 το ναυτικό μουσείο της Δανίας ανακοίνωσε ότι το εντόπισε 12- ν.μ. βόρεια του Skagen, της βορειότερης πόλης της Δανίας έχοντας πέσει θύμα ενός βρετανικού B-24 Liberator στις 6 Μαΐου του 1945.
Το σκάφος βρίσκεται σχεδόν μισοθαμμένο στον βυθό σε βάθος 123 μέτρων.
Το γεγονός ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για πιο λόγο είχε αποπλεύσει από τη Δανία μια ημέρα πριν, με την οδηγία του Ντένιτς για παύση των επιχειρήσεων να ήταν σε ισχύ έχουν δώσει τροφή σε διάφορα σενάρια για το ποιους και τι ακριβώς μετέφερε. Αλλά με το U-3523 θα ασχοληθούμε αναλυτικά σε επόμενο άρθρο.
https://www.pronews.gr/istoria/u-977-u-530-to-mystirio-me-ta-dyo-ypovryxia-tou-xitler-pou-drapeteysan-stin-argentini/
της Μαρίας Παπαδοπούλου*
Α.-
Τελευταία διάβαζα ότι :
1.- Το 1957 ο τότε Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, Λόρδος Χαστινγκς Ισμέϊ, υποκύπτοντας στις πρώτες Τουρκικές πιέσεις κράτησε μια πολιτική ουδετερότητας όσον αφορά κάποιες εργασίες του ΝΑΤΟ στην Λέρο, στέλνοντας επιστολή στην τότε Ελληνική κυβέρνηση κι ενημερώνοντας πως το ΝΑΤΟ παγώνει τα έργα ύστερα από διαμαρτυρίες της Τουρκίας. Αυτή η επιστολή λέγεται πως αποτέλεσε την βάση για το μετέπειτα δόγμα Λόουνς του 1980.
2.- Από το 1957 ως το 1974 το ΝΑΤΟ , υποστηρίζεται ότι κρατούσε τις ισορροπίες μεταξύ Ελλάδας -Τουρκίας. Μάλιστα είχε δοθεί στην Ελλάδα ο έλεγχος όλου του Αιγαίου (και των τουρκικών παραλίων, αν δεν απατώμαι.)
Η αποχώρηση όμως της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ το 1974 , ήταν καταστροφική, αφού έδωσε στην Τουρκία την δυνατότητα να θέσει τις βάσεις σε πολλά από τα σημερινά της αιτήματα κι απαράδεκτες αξιώσεις (εξαιρώντας, κατόπιν, κατά την επανένταξη μας στο ΝΑΤΟ , Λήμνο – Σαμοθράκη από νατοϊκές ασκήσεις, προβάλλοντας απαιτήσεις αποστρατιωτικοποίησης νησιών κλπ), γεγονός που εν συνεχεία οδήγησε, το 1980, στο δόγμα Λόουνς.
3. Ωστόσο υποστηρίζεται ότι, αυτό που ολοκλήρωσε το αποκαλούμενο κι ως “γκριζάρισμα” (*προσωπικά δεν θα υιοθετούσαν τον όρο) του Αιγαίου ήταν το 2006 η Οδηγία του τότε Γ.Γ. ΝΑΤΟ Τζέιμς Τζόουνς για την πολιτική του ΝΑΤΟ στα νησιά του Αιγαίου .
Σύμφωνα με αυτήν το ΝΑΤΟ δεν είναι αρμόδιο να ερμηνεύει Διεθνείς Συνθήκες και να λύνει θέματα εδαφικής κυριαρχίας μεταξύ δύο κρατών μελών γι αυτό απέχει από κινήσεις που οξύνουν την μεταξύ τους ένταση, τηρώντας πολιτική ουδετερότητας.
Σχόλιο:
Από ότι κατάλαβα , εκλαμβάνουμε ως αρνητική την πολιτική ουδετερότητα του ΝΑΤΟ γιατί θεωρούμε ότι η απουσία θέσης του επιβλήθηκε από την Τουρκία και της δίνει πλεονεκτήματα, νοουμένης της άρνησης θέσης του ΝΑΤΟ ως “γκριζάρισμα” των νησιών μας.
Προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί εννοούμε πάντα να βλέπουμε το ποτήρι ως μισοάδειο. Εγώ θα έλεγα και πάλι καλά !
Γιατί το ΝΑΤΟ , ειδικά στον χρόνο αποχώρησης μας , θα μπορούσε να είχε πάρει εντελώς αρνητική για εμάς θέση , αναγνωρίζοντας δήθεν κυριαρχία στο εναπομείναν μέλος του, δηλαδή στην Τουρκία…
Η βασική μου άρνηση όμως δεν εναι στα παραπάνω, είναι στην νοοτροπία μας να δίνουμε στους ξένους το δικαίωμα να ανάγονται εμμέσως σε ρυθμιστές της δικής μας κυριαρχίας , να ζητάμε από αυτούς να πάρουν υπέρ μας θέση κι όταν δεν το κάνουν, να το εκλαμβάνουμε ως κάτι αρνητικό κι άξιο των παραπόνων μας.
Αυτή την στάση μας την βρίσκω εντελώς εφηβική κι απόπειρα μετάθεσης προς τρίτους των ευθυνών που αναλογούν μόνον σε εμας.
Ξέρουμε πολύ καλά τις Διεθνείς Συνθήκες που υπογράψαμε.
Γνωρίζουμε πολύ καλά τους λόγους για τους οποίους τα νησιά μας , μας ανήκουν δικαιωματικά.
Δεν χρειαζόμαστε κανέναν να μας το πει !
Οι ξένοι μίλησαν μια φορά τον Φεβρουάριο του 1914 στην Συνδιάσκεψη του Λονδίνου δίνοντας υπό την κυριαρχία μας τα νησιά του Β.Α. Αιγαίου.
Οι ξένοι μίλησαν άλλη μια φορά το 1936 στην Συνθήκη του Μοντρέ , ακυρώνοντας, ανεξαιρέτως, για Ελλάδα ή Τουρκία, τις ουδέτερες νησιωτικές ζώνες (Λήμνο – Σαμοθράκη, όσο μας αφορά) που στηρίζονταν στις ρυθμίσεις των Στενών βάσει του άρθρου 23 της Συνθήκης της Λωζάνης.
Οι ξένοι μίλησαν για τελευταία φορά το 1947 στην Συνθήκη των Παρισίων δίνοντας μας υπό την κυριαρχία μας όλα τα νησιά (Δωδεκάνησα – Καστελόριζο -Συμπλεγμα Μεγίστης) που αποδεδειγμένα ανήκαν στην Ιταλία, βάσει της προϋφισταμένης Συνθήκης της Άγκυρας του Ιανουαρίου 1932 που είχαν ήδη υπογράψει Τουρκία -Ιταλία και των συνομολογήσεων τους που επιπροσθέτως διαλαμβάνονται στο Πρακτικό του Δεκεμβρίου 1932 που αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της Συνθήκης κι είναι αυτό που καταλαμβάνει την τέως κυριαρχία της Ιταλίας στα 2 Ίμια που μας μετάβιβασε – παρέδωσε το 1947.
Ποιος ο λόγος να συνεχίσουν να μιλούν οι ξένοι?
Κάθε φορά που τους δίνουμε έκτοτε τον λόγο είναι σαν να τους προκαλούμε να αμφισβητήσουν την κατοχυρωμένη με Διεθνείς Συνθήκες κυριαρχία μας.
Αντί να παραπονούμαστε καλύτερα να φροντίσουμε να τους θυμίζουμε και να επικοινωνούμε τους λόγους της διεθνώς κατοχυρωμένης κι αναγνωρισμένης κι από τους ίδιους κυριαρχίας μας στα νησιά μας , αλλά και την υπερδιπλάσια από την Τουρκία ιστορική διαδρομή στο συγκεκριμένο “χώρο”.
Οι στάσεις ουδετερότητας τους λίγο θα έπρεπε να μας αφορούν.
Δεν θα έπρεπε να επιδιώκουμε να δώσουμε ρυθμιστικό λόγο στους ξένους . Αυτών οι θέσεις μεταβάλλονται ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντα τους.
Δεν θα έπρεπε να θέτουμε την κυριαρχία μας ούτε να την συνδέουμε με τις ξένες απόψεις ως προς αυτήν ζητώντας να εκμαιεύσουμε τις αμφίβολης σταθερότητας θέσεις τους.
Για εμένα ευτυχώς που το ΝΑΤΟ τηρεί στάση ουδετερότητας.
Η Τουρκία για τους γνωστούς λόγους του “κλέψει -κλέψει” αμφισβητεί την κυριαρχία μας και τους λόγους στρατιωτικοποίησης, όπως έχουμε νόμιμο δικαίωμα άμυνας (αρ.51 Κ.Χ. ΟΗΕ) των νησιών μια κι επικαλείται διεθνείς συνθήκες (Παρισίων 1947) στις οποίες δεν συμμετείχε και δεν μπορεί να αντλήσει καμία νόμιμη αξίωση από αυτές βάσει των άρθρων 34-36 της Συνθήκης της Βιέννης 1969 που διέπει το δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών.
Το ξέρει ότι δεν έχει νόμιμο δικαίωμα, για αυτό απειλεί με πόλεμο.
Ακόμα κι αν έλεγαν οι ξένοι ότι τα νησιά μας ανήκουν κι ότι έχουμε νόμιμο δικαίωμα στην άμυνα τους , εάν ποτέ την Τουρκία την “πάρει” να μας επιτεθεί, θα το κάνει, ασχέτως τί λένε αυτοί.
Εάν ποτέ το κάνει, κανείς ξένος δεν θα έρθει να σταθεί δίπλα μας και να πολεμήσουν τα παιδιά του στο πλευρό μας . .
Μόνοι μας θα πολεμήσουμε.
Δεν πρέπει να δίνουμε σε κανέναν το δικαίωμα να έχει λόγο εκεί που θα πολεμήσουμε μόνον εμείς.
Β. –
Ως προς τον κύριο Πομπέο και των δηλώσεων του περί μειώσεως του στρατιωτικού αποτυπώματος στην περιοχή.
Το μόνο που -σε συνέχεια του ανωτέρω σχολιασμού μου, έχω να ρωτήσω είναι:
1- Δεν βρέθηκε , βρε αδερφέ, κανένας Έλληνας να του κόψει τον βήχα;
2- Δεν βρέθηκε κανένας να του απαντήσει ότι η μείωση στρατιωτικού αποτυπώματος , που ζήτησε προϋποθέτει και καταλαμβάνει πρωτίστως την μείωση της στρατιωτικού αποτυπώματος των ΗΠΑ και τις βάσεις από Αλεξανδρούπολη μέχρι Σούδα κι όλες τις ενδιάμεσες που παραχωρήσαμε στην χώρα του κι αυτή έχει εγκαταστήσει στην περιοχή;
3.- Δεν βρέθηκε κανείς να του πει ότι τέτοια φάλτσα δεν γίνονται αποδεκτά ούτε στην χώρα του, ούτε και στην δική μας;
Γ-
Τώρα ως προς τους φόβους ότι τα δυτικά συστήματα αεράμυνας με τα οποία αντικαθίστανται τα Ρωσικά που έχουμε εγκαταστήσει στα νησιά μας, ενέχουν το κίνδυνο αντίστοιχων παρεμβολών ικανών να καθορίσουν την έκβαση μιας σύγκρουσης μας με την Τουρκία ή να μπλοκάρουν την πιθανή πορεία και την εξέλιξη μιας σύγκρουσης μαζί της.
Αυτό που έχω να ρωτήσω είναι :
1- Γιατί τα Ρωσικά συστήματα , που είχαμε δεν έχουν αντίστοιχες δυνατότητες παρεμβολών, μπλοκαρίσματος τους από την παραγωγό τους Ρωσία και παρεμβολής της στην έκβαση μιας αντίστοιχης μάχης;
– Κι αν έχουν , ποιος μας εξασφαλίζει ότι η Ρωσία θα έμενε αμέτοχη και δεν θα ασκούσε κοντρόλ στα δικά μας συστήματά της που έχουμε εγκατεστημένα στα νησιά μας, υπέρ της Τουρκίας;
2- Κι αν είμαστε τόσο εξαρτημένοι από τον Ρωσικό εξοπλισμό για την ασφάλεια των νησιών μας, συγνώμη εμείς τους Patriot γιατί τους είχαμε ανάγκη και τους πήραμε;
Για να εξασφαλίσουμε την Σαουδική Αραβία ?
Σχόλιο :
Αν είναι να πάρει ποτέ το μέρος μας η Ρωσία ,που έχει δηλώσει από πέρισυ (στις 16.6.2021 στην βίλα Λα Γκρανζ)) ότι θέλει να κόψει τους δεσμούς της ολοκληρωτικά με τα κράτη της Δυτικής Ευρώπης-ΕΕ και την βλέπουμε να το κάνει σήμερα πράξη, έχει αν θέλει να καθορίσει την έκβαση μιας μάχης την δυνατότητα, μπλοκάροντας τους “τουρκικούς” S-400 .
Μην ανησυχούμε λοιπόν, ακόμα έχει η Ρωσία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την ευκαιρία αν θέλει, να παρεμβληθεί διαμορφώνοντας την έκβαση μιας Ελληνο-Τουρκικής σύγκρουσης, όπως και κάθε ξένος παραγωγός αμυντικών οπλικών συστημάτων δηλαδή..
Το προσωπικό μου συμπέρασμα είναι ένα:
Εάν κάτι οφείλαμε και το χρωστούσαμε στους εαυτούς μας ήταν να μην εγκαταλείψουμε την Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία.
Μόνον τότε θα ήμασταν σίγουροι ότι κανείς δεν θα μπορούσε να παρεμβληθεί -τουλάχιστον εύκολα – στα δικά μας συστήματα και να καθορίσει την έκβαση μιας σύγκρουσης με την Τουρκία ή να ανακόψει τα επερχόμενα εις βάρος της Τουρκίας αποτελέσματα της.
Δ.-
Πάμε και σε αυτό που εγώ θεωρώ το εξεχόντως σοβαρό.
Χαιρόμαστε, πολλοί από εμάς, κάθε φορά που ακούμε την πιθανότητα διαμελισμού της Τουρκίας και το εκλαμβάνουμε ως την καλύτερη λύση.
Έχουμε σκεφτεί, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο , μπροστά σε τί είδους προκλήσεις και σε τι μεγέθους προβλήματα θα βρεθούμε;
Ας τα εξετάσουμε λοιπόν…
1- Ένας εμφύλιος στην Τουρκία συνεπάγεται ανυπολόγιστες ροές προς την Ελλάδα, πρωτίστως Τούρκων προσφύγων, αλλά και λοιπών μεταναστών τρίτων χωρών και προσφύγων πολέμου που βρίσκονται σήμερα εντός Τουρκίας.
Εδώ με ένα Φετουλαχ Γκιουλέν και βλέπουμε πόσοι Τούρκοι διαβαίνουν τον Ρουβίκωνα καθημερινά κι έρχονται στην Ελλάδα, ας σκεφτούμε τι πρόκειται να αντιμετωπίσουμε σε περίπτωση που ξεσπάσει ένας εμφύλιος μέσα στην Τουρκία.
Μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε ή θα γεμίσουμε Τούρκους και θα αλλοιωθεί η δική μας πληθυσμιακή σύσταση?
(* Ίσως βέβαια μας δίνονταν η ευκαιρία να νεκραναστήσουμε ένα νέου τύπου πολυπολιτισμικό νέο Βυζάντιο, αλλά το ερώτημα είναι θέλουμε;
Οι ηγεσίες μας έχουν για κάτι τέτοιο τα ανάλογα φόντα ή θα πνιγούμε όλοι μαζί;)
2- Ένας διαμελισμός της Τουρκίας θα έστελνε περίπατο την Συνθήκη της Λωζάνης 24.7 .1923.
Ο κανόνας λέει ότι οι Διεθνείς Συνθήκες έχουν ισχύ όσο υφίστανται οι κρατικές οντότητες που αφορούν και τις υπέγραψαν.
Εάν η Τουρκία χάσει την κρατική της οντότητα και διαμελιστεί δημιουργώντας 3-4 νέα κράτη, θα χρειάζεται μεταξύ μας υπογραφή νέων Διεθνών Συνθηκών , οι παλιές Συνθήκες θα μπουν στο αρχείο και στο χρονοντούλαπο της ιστορίας , εκτός εάν τα νέα, υπό διαμόρφωση κρατικής οντότητας νέα τουρκικά σχήματα , δηλώσουν με τις νέες Διεθνείς Συνθήκες που θα υπογράψουν ότι προσχωρούν στις παλιές .
(*Ας θυμηθούμε τί ακριβώς μας προέκυψε μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, για να πάρουμε μια γεύση….)
3- Τυχόν νέα κρατική οντότητα στα ανατολικά μας, υπό την νέα κατάσταση που θα διαμορφώνεται ενδέχεται, τότε πραγματικά, να αυξήσει δραματικά τις διεθνείς πιέσεις σε εμάς για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών μας με σκοπό την αίσθηση ασφάλειας του τέως τουρκικού πληθυσμού,που θα αποτελούν τους πολίτες του νέου αυτού κράτους που θα εκλαμβάνεται ακόμα ως ανίσχυρο να αμυνθεί ή το ίδιο να αποτελέσει κίνδυνο για εμάς;…
Συμπέρασμα :
Μην χαιρόμαστε τόσο πολύ στο ενδεχόμενο διαμελισμού της Τουρκίας. Αν είναι να συμβεί ,θα πρέπει ήδη να εξελίσσουμε σχέδια επί χάρτου πως θα αντιδράσουμε και πως θα αντιμετωπίσουμε ανάλογο ενδεχόμενο.
Στην πράξη τα πράγματα δεν θα είναι ούτε τόσο απλά, ούτε τόσο επιθυμητά όσο τα προσδοκούμε.
Εδώ αποδεικνύεται για ακόμα μια φορά η αναγκαιότητα συγκρότησης Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας…;
Υστ: Τέλος ,ας εκφράσω και μια προσωπική θέση…
Στην πρόσφατη οικονομική κρίση στείλαμε περίπου 450.000 οικονομικούς μετανάστες στην Δύση, που αναμέσα τους συγκαταλέγονταν το πλέον ενεργό και μορφωμένο δυναμικό που παρήγαγε η χώρα μας κι επωφελούνται άλλοι πλέον λαοί από την μετανάστευση αυτή .
Μήπως θα έπρεπε να κατευθύνουμε μαζικά αυτόν τον δυναμικό Ελληνικό πληθυσμό (αφού όπως φάνηκε δεν μπορούσαμε να το κρατήσουμε εντός της χώρας μας) αντί προς τα δυτικά, προς τα ανατολικά μας και προς τις προαιώνιες πατρίδες μας;
Ίσως αποτελούσε την δραστική σταγόνα αλλοίωσης των συνολικών νοοτροπιών όσων κατοικούν και βρίσκονται απέναντι …
Πολλά θα μπορούσαν να ήταν τα ωφέλη….
Δεν θα απαριθμηθούν όλα εδώ.
*Η Μαρία Παπαδοπούλου είναι δικηγόρος.
Σημείωση. Το κείμενο γράφηκε ως απάντηση σε ανάρτηση με τίτλο “Μήπως η κυβέρνηση έχει παγιδεύσει την χώρα σε τροχιά αποστρατικοποίησης”; ΕΔΩ