Αρχική Blog Σελίδα 1923

Όντως, έχει να χάσει πολλά ο Ερντογάν!!!

0

Σίγουρα θα χάσουν “πολλά”

Mehmet Y. Yılmaz

[email protected]

Ξέρετε ότι δεν συμφωνούμε πάντα με τον Ερντογάν. Μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις που έχουμε τις ίδιες σκέψεις, όμως αυτές είναι ελάχιστες.

Ο πρόεδρος του AKP Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συγκέντρωσε τους «δημάρχους της προηγούμενης θητείας» του κόμματός του και φέρεται να έκανε μαζί τους «διαβουλεύσεις».

Οφείλω να πω ότι αυτό που αντανακλάται στα ΜΜΕ μοιάζει περισσότερο «μονόλογος» παρά διαβούλευση.

Στην περίπτωση της «διαβούλευσης» υπάρχει ανταλλαγή ιδεών. Αν ένα άτομο κάνει μονόλογο και οι υπόλοιποι ακούν και χειροκροτούν, αυτό δεν το λέμε «διαβούλευση».

Επιτρέψτε μου να επαναλάβω, αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα από τις ειδήσεις που αντικατοπτρίζονται στα μέσα ενημέρωσης, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Ούτως ή άλλως ο Ερντογάν δεν είναι ο τύπος που γνωρίζει την έννοια της «διαβούλευσης».

Ξέρετε ότι δεν συμφωνούμε πάντα με τον Ερντογάν.

Μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις που έχουμε τις ίδιες σκέψεις, όμως αυτές είναι ελάχιστες. Και δεν θέλω να χάσω αυτήν την ευκαιρία, να απολαμβάνω δηλαδή τις ίδιες σκέψεις με έναν παγκόσμιο ηγέτη.

Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν, αφού τόνισε ότι δεν έπρεπε να χάσουν τις εκλογές του 2023 σε αυτή τη συνάντηση, είπε στο παριστάμενο κοινό του:

“Έχουμε τόσα πολλά να χάσουμε, αν χάσουμε αυτές τις εκλογές!”

Πράγματι, είναι αδύνατο να μην συμφωνήσουμε με τον Ερντογάν.

Αν χάσει τις εκλογές του 2023, ο ίδιος έχει πολλά να χάσει!

Επιτρέψτε μου να δηλώσω ότι έχει αυξηθεί σημαντικά ο αριθμός αυτών που θα χάσουν πολλά μαζί με τον Ερντογάν.

Mashallah, που οδηγεί ο δρόμος του ταξιδιού που ξεκίνησαν μαζί, τότε που τους έδωσε ως δώρο ένα δαχτυλίδι “αρραβώνα”.

Ας μην ξεχνάμε αυτά που κουβαλάμε στα γονίδιά μας: Ο μεγάλος γιος, ο αδερφός, ο γαμπρός, όλοι αυτοί ανακάλυψαν την παράδοση της πλοιοκτησίας που κρύβεται στα γονίδιά τους! Όλοι τους έγιναν εφοπλιστές.

Όσοι διασταυρώνονται με τον Ερντογάν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο βρίσκονται σε κατάσταση «εσύ γιατί περπατάς, τρέξε παιδί μου»!

Με τα Hermes στους ώμους και τα Frank Müller στους καρπούς. Η κορυφή καταρρέει.

Ποιους να αναφέρω πρώτα δεν ξέρω. Τους εργολάβους που έχουν αναλάβει τις περισσότερες κρατικές δουλειές παγκοσμίως, τα παιδιά του Μπιναλί Γιλντιρίμ, που έχτισαν έναν τεράστιο ναυτικό στόλο με την ευφυΐα τους, ποιους πρώτα;

Ο Ρέις* προφανώς συνειδητοποιεί ότι θα χάσει τις εκλογές, και αισθάνεται την ανάγκη να απευθύνει μια τελευταία προειδοποίηση.

Είναι από τις ελάχιστες φορές που συμφωνώ με τον Ερντογάν και λέω κι εγώ: Ναι, έχουν πολλά να χάσουν!

infognomonpolitics.gr

Πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας: Επιπτώσεις στην ασιατική γεωοικονομία

1

Ali Ahmadi

2 Ιουλίου 2022

Καθώς ο πόλεμος και οι επακόλουθες κυρώσεις επαναπροσδιορίζουν τους εμπορικούς χάρτες στην Ασία, το Ιράν παραμένει ο κύριος κερδισμένος.

Φωτογραφία: Άποψη του λιμανιού Chabahar στο Ιράν τη νύχτα, 2 Ιανουαρίου 2017.
Προσφορά: Wikimedia Commons/Ksardar1359

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία έχει πυροδοτήσει μια σειρά κυρώσεων από δυτικά κράτη και πολλά άλλα που θα έχουν ευρείες επιπτώσεις για αρκετό καιρό ακόμη, ακόμη και στο απίθανο σενάριο ενός σχετικά γρήγορου τερματισμού των μαχών. Ο αντίκτυπος στην παγκόσμια οικονομία και τις αλυσίδες εφοδιασμού τόσο από τον πόλεμο όσο και από το καθεστώς κλιμάκωσης των κυρώσεων είναι ήδη σημαντικός, αλλά θα έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες στη γεωοικονομία της Ασίας και του εμπορίου Ανατολής-Δύσης που απαιτούν προσεκτικότερη εξέταση.
Ο όρος γεωοικονομία είναι ανεπαρκώς ορισμένος στον ακαδημαϊκό χώρο. Χρησιμοποιείται συχνότερα για να αναφέρεται σε οικονομίες που εργαλειοποιούνται για σκοπούς εθνικής ασφάλειας. Εδώ, χρησιμοποιώ τον όρο ειδικά για να αναφερθώ στον τρόπο με τον οποίο οι χώρες χρησιμοποιούν τη γεωγραφία για να επιτύχουν τις οικονομικές τους φιλοδοξίες υπό το πρίσμα ζητημάτων που σχετίζονται με την ασφάλεια. Υπό αυτή την έννοια, ο ορισμός μου είναι πιο κοντά στους μελετητές που βλέπουν τη γεωοικονομία ως την αλληλεπίδραση μεταξύ της οικονομίας και της γεωπολιτικής.

Υποστηρίζω ότι υπάρχουν τρεις αλληλένδετες και διασταυρούμενες τάσεις που προέκυψαν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και την πρωτοφανή γρήγορη διαδοχή των δυτικών κυρώσεων που επιβλήθηκαν στη Μόσχα, οι οποίες αναμόρφωσαν τους εμπορικούς χάρτες στην Ασία. Τελικά, το Ιράν θα είναι ο κύριος ωφελημένος αυτών των αλλαγών.

Η Νέα Ευρασιατική Χερσαία Γέφυρα και το BRI της Κίνας

Δρόμος του μεταξιού. Belt and Road Initiative

Οι δύο πρώτες συνέπειες συνδέονται στενά με το γεγονός ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία και τα συναφή οικονομικά εμπάργκο έχουν δημιουργήσει σημαντικά εμπόδια όσον αφορά τη Νέα Ευρασιατική Χερσαία Γέφυρα (NELB). Ενώ το Πεκίνο στηρίζει την Πρωτοβουλία Belt and Road (BRI) στο μυστήριο του αρχαίου Δρόμου του Μεταξιού, η κύρια χερσαία οδός προς τις αγορές-στόχους του στη Δυτική Ευρώπη περνά από το NELB, το οποίο διέρχεται από την Κεντρική Ασία και τη Ρωσία για να φτάσει στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αυτή η διαδρομή είναι τόσο σημαντική που οι Κινέζοι αξιωματούχοι ανησυχούσαν στο παρελθόν για την υπερβολική εξάρτηση από τη Ρωσία για τις υλικοτεχνικές τους ανάγκες.

Νέα Ευρασιατική Χερσαία Γέφυρα (NELB)

Τώρα αυτοί οι φόβοι φαίνονται προφανείς. Όπως έχουν σημειώσει πολλοί ειδικοί, η διαδρομή NELB γίνεται όλο και πιο προβληματική. Πέρα από τα ζητήματα ασφάλειας που προκάλεσε ο πόλεμος, οι δυτικές κυρώσεις έχουν κάνει ολοένα και πιο δύσκολη τη συνεργασία με τη Ρωσία. Μεγάλες εταιρείες logistics αποχώρησαν από τη Ρωσία ακόμη και πριν αναγκαστούν να αποχωρήσουν λόγω των κυρώσεων, και ευρωπαϊκές χώρες όπως η Πολωνία και η Ουκρανία, που κάποτε φιλοδοξούσαν να αποτελέσουν βασικούς κόμβους για το NELB, απέφυγαν τις οικονομικές σχέσεις με τη Μόσχα και υποστήριξαν τις κυρώσεις καθώς δίνουν προτεραιότητα στις ανάγκες ασφαλείας. Όλοι αυτοί οι παράγοντες καθιστούν όλο και πιο απαραίτητο για την Κίνα να κοιτάξει προς την κατώτερη βαθμίδα της «Ζώνης», περνώντας από το Ιράν.

Αυτή η διαδρομή αντιμετώπισε διάφορες προκλήσεις κυρίως λόγω των μεγάλων οικονομικών κυρώσεων που επιβλήθηκαν στο Ιράν στο συντριπτικό διάστημα της ύπαρξης του BRI. Ενώ η κινεζική κυβέρνηση ήταν πρόθυμη να απορρίψει τις εντολές της Ουάσιγκτον να μην εμπλακεί οικονομικά με το Ιράν από πολλές απόψεις, ο κινεζικός ιδιωτικός τομέας και ακόμη και μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις που παρέχουν τη μεγαλύτερη χρηματοδότηση του BRI δεν έχουν ανοσία στην πίεση των κυρώσεων.

Οι ασιατικές χώρες προσβλέπουν στο Ιράν για εμπορικές διαδρομές Ανατολής-Δύσης

Η δεύτερη τάση, η οποία συνδέεται επίσης στενά με το μπλοκάρισμα της NELB, είναι η αυξημένη δραστηριότητα άλλων ασιατικών χωρών, ιδίως από την Κεντρική Ασία και τη Νότια Ασία, να φτάσουν στις αγορές-στόχους τους στη Δύση μέσω του Ιράν. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων, υπήρξε μια αναταραχή δραστηριότητας γύρω από την επέκταση της εμπορικής πρόσβασης με τη συμμετοχή του Ιράν και των χωρών στα ανατολικά του.

Αυτό ενισχύεται από τις φιλοδοξίες της κυβέρνησης Ραΐσι να επεκτείνει τις οικονομικές σχέσεις με χώρες σε όλη την Ασία και να δώσει μεγαλύτερη προσοχή στους διπλωματικούς δεσμούς με την Κεντρική Ασία, θέματα που οι συντηρητικοί κατηγορούσαν συχνά την προηγούμενη κυβέρνηση Ροχανί ότι αγνοούσε.

Η Ρωσία κοιτάζει προς τα ανατολικά και προς το INSTC

North South Transport Corridor

Η τρίτη και ίσως λιγότερο αναγνωρισμένη τάση είναι η οιονεί στρατηγική της Ρωσίας «κοιτάξτε προς την Ανατολή» για τον μετριασμό των επιπτώσεων των κυρώσεων διαφοροποιώντας το εμπόριο της μακριά από τις δυτικές οικονομίες που φαίνεται να ενδιαφέρονται όλο και περισσότερο να εξοπλίσουν την αλληλεξάρτηση. Ενώ η διαδρομή της Ρωσίας προς την Κίνα ή την Κεντρική Ασία είναι απλή, η χερσαία της διαδρομή προς την Ινδία, έναν βασικό εμπορικό εταίρο που αρνήθηκε να συμμετάσχει στον δυτικό συνασπισμό κυρώσεων, είναι πολύ πιο περίπλοκη. Η Ινδία, που περιβάλλεται ως επί το πλείστον στη στεριά από τους αντιπάλους της Πακιστάν και Κίνας, πρέπει να προσεγγιστεί δια θαλάσσης. Ενώ το εμπόριο Ινδίας-Ρωσίας διεξάγεται ως επί το πλείστον δια θαλάσσης, μέσω της Διώρυγας του Σουέζ, η απουσία μιας πιο άμεσης διαδρομής μπορεί να γίνει ευάλωτη, ειδικά στο τρέχον φορτισμένο πολιτικό περιβάλλον.

Αυτό ενισχύει τη σημασία του Διεθνούς Διαδρόμου Μεταφορών Βορρά-Νότου (INSTC), ο οποίος διασχίζει τον Καύκασο για να συνδέσει τη Ρωσία με το ιρανικό λιμάνι Μπαντάρ Αμπάς στο στενό του Ορμούζ, από το οποίο υπάρχει μια συντομότερη θαλάσσια διαδρομή προς την Ινδία. Αυτό όχι μόνο μειώνει δραστικά τον χρόνο διέλευσης για εμπορεύματα που αποστέλλονται μεταξύ Ινδίας και Ρωσίας, αλλά επίσης αποφεύγει τις στενές θαλάσσιες διαδρομές που είναι δυνητικά επιρρεπείς σε πολιτικά μπλοκαρίσματα. Η Κίνα, για παράδειγμα, ανησυχεί ιδιαίτερα για την υπερβολική εξάρτηση από το Στενό της Μάλακα για το θαλάσσιο εμπόριο της (το «δίλημμα της Μάλακα»).

Εάν η αυξημένη ανάγκη πολλών ασιατικών χωρών και της Ρωσίας οδηγήσει σε επέκταση της χρηματοδότησης και της χρήσης αυτών των διαφόρων εμπορικών οδών, το Ιράν θα μπορούσε να γίνει ένας σημαντικός παγκόσμιος εμπορικός κόμβος. Ειδικά εάν οι τρέχουσες συνομιλίες καταλήξουν σε επανάληψη της ελάφρυνσης των κυρώσεων στο πλαίσιο της ανασυσταθείσας πυρηνικής συμφωνίας του Ιράν, το ενδιαφέρον των επενδύσεων και του εμπορίου πιθανότατα θα επεκταθεί δραματικά. Σημαντικά, η Ρωσία έχει επίσης εκφράσει την επιθυμία να χρησιμοποιήσει το INSTC για να συνδεθεί με το Πακιστάν. Αυτό έχει σημαντικές επιπτώσεις για το έργο BRI.

Ενώ η συζήτηση για την «Ασία» έχει απήχηση στην Κίνα και αναφέρεται συχνά στις ανακοινώσεις της κινεζικής κυβέρνησης, οι πιο σημαντικές περιοχές για το BRI ήταν οι βασικές υποπεριοχές στο κοντινό εξωτερικό της Κίνας: Κεντρική Ασία, Νότια Ασία και Νοτιοανατολική Ασία. Στην ακαδημαϊκή βιβλιογραφία, τα έργα BRI σε αυτές τις περιοχές συχνά αναφέρονται χωριστά και με τους δικούς τους όρους. Ωστόσο, οι Κινέζοι αξιωματούχοι βλέποντας σημαντικές οικονομικές δυνατότητες και εμπορική συμπληρωματικότητα μεταξύ των οικονομικών τους επενδύσεων και των ζωνών τους στη Νότια και Κεντρική Ασία, φαίνεται να ενδιαφέρονται όλο και περισσότερο για τις συνδέσεις μεταξύ των δύο. Αυτό το ενδιαφέρον υπογραμμίζεται από τις πρόσφατες προσπάθειες της Κίνας να οικοδομήσει μια εμπορική οδό μέσω του Αφγανιστάν, η οποία είναι απίθανο να είναι βιώσιμη λόγω τόσο ζητημάτων ασφάλειας όσο και οικονομικής διακυβέρνησης. Επί του παρόντος, αυτές οι δύο περιοχές συνδέονται μέσω μιας επίπονης μεγάλης διαδρομής μέσω της δυτικής Κίνας.

Αυτό είναι ιδιαίτερα προβληματικό λαμβάνοντας υπόψη ότι οι επενδύσεις της Κίνας στο Πακιστάν βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό στη δυτική πακιστανική επαρχία Μπαλουχιστάν και στο λιμάνι Gwadar, που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα ιρανικά σύνορα, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και του οικονομικού δυναμικού της Κεντρικής Ασίας βρίσκεται στο Ουζμπεκιστάν και το Καζακστάν. , που συνορεύει με την Κασπία Θάλασσα.

Μια πολύ πιο λογική διαδρομή διέλευσης είναι μέσω του ανατολικού Ιράν. Αυτή η διαδρομή είναι πλέον σε θέση να τύχει μεγαλύτερης προσοχής λόγω του ρωσικού ενδιαφέροντος για τη σύνδεση του INSTC με το Πακιστάν. Κάπως ειρωνικά, οι υποδομές μεταφορών στο Ιράν τυχαίνει να αποτελούν επίσης σημαντικό σημείο εστίασης για την Ινδία, η οποία βλέπει τη σύνδεση με το νοτιοανατολικό ιρανικό λιμάνι Chabahar ως τον καλύτερο εμπορικό δρόμο της προς το Αφγανιστάν και την Κεντρική Ασία. Η εμπλοκή της Ινδίας στο έργο του λιμανιού Chabahar έχει σε μεγάλο βαθμό ανασταλεί από τότε που οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκατέλειψαν τη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν το 2018, αλλά θα μπορούσε να αναβιώσει εάν επιτευχθεί νέα συμφωνία.

Εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικά εμπόδια για το Ιράν να επιτύχει τον στόχο του να γίνει βασικός εμπορικός κόμβος, με το πιο σημαντικό να είναι η επανάληψη της ελάφρυνσης των κυρώσεων στο πλαίσιο του Κοινού Συνολικού Σχεδίου Δράσης. Αλλά το Ιράν απαιτεί επίσης περισσότερο στρατηγικό σχεδιασμό και μια στρατηγική για τη μετατροπή των εμπορικών οδών σε οικονομικούς διαδρόμους που μπορούν να ωφελήσουν τους πολίτες του. Εάν η Τεχεράνη μπορεί να ανταποκριθεί στην πρόκληση, θα έχει να παίξει βασικό ρόλο στην ανάπτυξη του εμπορίου Ασίας και Ανατολής-Δύσης.

Αλί Αχμάντι
Ο Ali Ahmadi είναι μελετητής των κυρώσεων και του οικονομικού κράτους. Είναι εκτελεστικός συνεργάτης στο Κέντρο Πολιτικής Ασφάλειας της Γενεύης και ερευνητής στο Vocal Europe. Ακολουθήστε ή επικοινωνήστε μαζί του στο Twitter ή στο LinkedIn.

thediplomat.com

Σημείωση: Η επιλογή των χαρτών είναι των “Ανιχνεύσεων”

Βάσιμες υποψίες ότι Ουκρανοί πούλησαν όπλα που τους δόθηκαν από τη Γαλλία σε Ρώσους!!!

0

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και πρώτες απ΄ όλες η ελληνική έστειλαν στην Ουκρανία όπλα για να αντιμετωπίσει τη Ρωσία. Οι πληροφορίες ότι στο «σκοτεινό διαδίκτυο» έχουν εντοπιστεί αγοραπωλησίες όπλων από Ουκρανούς έχουν δημοσιοποιηθεί εδώ και πολλές ημέρες. Τώρα ένα δημοσίευμα από το bulgarianmilitary.com αποκαλύπτει την περίπτωση δύο γαλλικών αυτοκινούμενων πυροβόλων Caesar των 155 χιλιοστών ,που φαίνεται ότι Ουκρανοί πούλησαν στους Ρώσους!!!

Στις 20 Ιουνίου, ο Γάλλος δικηγόρος Régis de Castelnau έγραψε στον επίσημο λογαριασμό του στο Twitter: «Άλλη μία  επιτυχία του Macron: 2 γαλλικά  Caesar  άθικτα  στους Ρώσους. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται στο εργοστάσιο Uralvagonzavod στα Ουράλια για μελέτη και . Ευχαριστούμε Μακρόν, πληρώνουμε».

Λίγες μέρες αργότερα, στις 23 Ιουνίου, η ρωσική εταιρεία Uralvagonzavod απάντησε στον Γάλλο δικηγόρο, μέσω του επίσημου προφίλ της στο Telegram και επικαλούμενη το tweet του Régis de Castelnau, έγραψε: «Γεια σας, κύριε Regis. Μεταφέρετε τις ευχαριστίες μας στον Πρόεδρο Μακρόν για τη δωρεά των αυτοκινούμενων όπλων. Αυτό το υλικό φυσικά δεν είναι κορυφαίο… όχι σαν το δικό μας MSTA-S! Ωστόσο, θα είναι χρήσιμο. Στείλτε περισσότερα .”

Ουκρανικές πηγές από το Donbas  ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν αυτή την υπόθεση, αλλά όχι από τον Γάλλο δικηγόρο ή το ρωσικό εργοστάσιο, αλλά από γαλλικές στρατιωτικές πηγές.

 Ωστόσο,  γαλλικές πηγές «αγνώστων στοιχείων» υποστηρίζουν, σύμφωνα με το Insider του Donbas, ότι τα δύο αυτοκινούμενα  Caesar πωλήθηκαν, μέσω μεσάζοντα, από Ουκρανούς σε Ρώσους. Η τιμή, η οποία συζητείται σε στενούς κύκλους, είναι 120.000 δολάρια το καθένα. Το BulgarianMilitary.com υπενθυμίζει ότι η  αξία ενός  Caesar κυμαίνεται γύρω στα 7 εκατομμύρια ευρώ.

Στις 2 Ιουνίου, το BulgarianMilitary.com αποκάλυψε την πώληση τουλάχιστον ενός συστήματος κατευθυνόμενων αντιαρματικών πυραύλων FGM-148 Javelin στο «σκοτεινό ιστό» για 30.000 $. Ο πωλητής δεν είναι γνωστός, αλλά σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν στο darknet, η τοποθεσία [από όπου θα αποσταλεί ή θα παραληφθεί το σύστημα] είναι το Κίεβο, η πρωτεύουσα της Ουκρανίας.

Η Ιντερπόλ γνωρίζει την παράνομη πώληση όπλων από Ουκρανούς σε Ρώσους. Η γερμανική ηλεκτρονική έκδοση Overton-Magazin γράφει ότι ανησυχίες φαίνονται στις δηλώσεις του Jürgen Stock, Γενικού Γραμματέα της Interpol, «ο οποίος φοβάται ότι τα όπλα θα παραδοθούν σε εγκληματικές οργανώσεις. Ωστόσο, αυτό συμβαίνει με τη συνενοχή δυτικών κυβερνήσεων, οι οποίες δεν είναι διατεθειμένες να θέσουν σε εφαρμογή διασφαλίσεις και μηχανισμούς ελέγχου για τη χρήση αυτών των όπλων. Στην πραγματικότητα, ακόμη και οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ δεν γνωρίζουν πού πηγαίνουν τα όπλα που παραδίδονται στην Ουκρανία».

Να τι έγραψε η γερμανική έκδοση Overton-Magazin: «Η δυτική αφήγηση της αναμενόμενης ήττας της Ρωσίας και της νικηφόρας αντίστασης της Ουκρανίας είναι το κύριο επιχείρημα για την προώθηση της ανάπτυξης όπλων. Δίνει την εντύπωση ότι το μόνο που χρειάζεται είναι μια «τελευταία μικρή ώθηση», για να επιτευχθεί η νίκη. Η πραγματικότητα, ωστόσο, δεν είναι τόσο ρομαντική».

Τα  δύο αυτοκινούμενα γαλλικά  Caesar των 155 χλστ. θα είναι χρήσιμα στους Ρώσους. Το γεγονός ότι βρίσκονται στο εργοστάσιο Uralvagonzavod δείχνει ότι η αποσυναρμολόγηση και η λεπτομερής μελέτη της τεχνολογίας τους είναι ο στόχος.

Το σύστημα καθοδήγησης και συντονισμού πυρός του αυτοκινούμενου πυροβόλου  Caesar είναι πραγματικό ενδιαφέρον για τους Ρώσους στρατιωτικούς μηχανικούς. Πρέπει να μελετηθούν λεπτομερώς, να αναλυθούν και πιθανότατα να αντιγραφούν. 

https://www.militaire.gr/vasimes-ypopsies-oti-oykranoi-poylisan-opla-poy-toys-dothikan-apo-ti-gallia-se-rosoys/

Η δύσκολη διαδρομή του Αμαντού: Από ασυνόδευτος ανήλικος, πτυχιούχος του παν/μιου Ιωαννίνων και “Μέντορας”

0

Η απόσταση που είχε να διανύσει ο Αμαντού ως ασυνόδευτος ανήλικος από την πατρίδα του, τη Γουινέα, μέχρι την Ελλάδα ήταν μεγάλη.

Ακόμα μεγαλύτερη όμως, ήταν η προσπάθεια που κατέβαλε για να φτάσει από την αστεγία στην πρόσληψή του ως μέντορας στην Ειδική Γραμματεία Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων και, σήμερα, μέχρι την ορκωμοσία του ως πτυχιούχος του Τμήματος Διοίκησης Τουριστικών Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Ο Αμαντού Κάιν Καμαρά γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γουινέα, αλλά έπρεπε να φύγει από την πατρίδα του σε ηλικία 16 ετών, γιατί κινδύνευε η ζωή του. Λόγω της φυγής του αναγκάστηκε να σταματήσει το σχολείο που τόσο αγαπούσε. Πρόλαβε να φοιτήσει μέχρι την Α’ Λυκείου.

Το 2010 ήρθε στην Ελλάδα ως ασυνόδευτο παιδί, από την Τουρκία μέσω του Έβρου. «Όταν είσαι μικρός δεν σκέφτεσαι τις συνέπειες του ότι θα φύγεις, το εάν και πότε θα μπορέσεις να γυρίσεις. Είπα ας φύγω και ό,τι γίνει. Όταν έφτασα στην Ελλάδα, όμως, κατάλαβα πόσο δύσκολο ήταν όλο το ταξίδι», περιγράφει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Για ένα χρόνο στην Ελλάδα έμενε σε πλατείες της Αθήνας και μάζευε μπουκάλια για να επιβιώσει. Ακόμα και τότε όμως είχε στο μυαλό του ότι έπρεπε να συνεχίσει το σχολείο. Είχε κρατήσει ως πολύτιμη τη συμβουλή των γονιών του ότι το σχολείο είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος για τον εαυτό του. Ζήτησε βοήθεια από ομοεθνείς του, αλλά περιγράφει ότι όλοι τον προέτρεψαν, αντί να γραφτεί στο σχολείο, να φύγει από την Ελλάδα για άλλη χώρα.

Ο Αμαντού δεν παράτησε την προσπάθεια επιβίωσης στη χώρα. Όταν επιχείρησε να βγάλει άδεια παραμονής, διαπιστώθηκε η ανηλικότητά του και μεταφέρθηκε σε ξενώνα για ασυνόδευτα παιδιά, προκειμένου να έχει έναν ασφαλή χώρο να μείνει.

Ήταν η πρώτη φορά από τότε που έφτασε στην Ελλάδα που βρήκε υποστήριξη. Όσο διέμενε στον ξενώνα, γράφτηκε και στην Α’ Λυκείου στο Σχολείο Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης του Ελληνικού.

«Το είδα ως μια ευκαιρία να μάθω τη γλώσσα και να τελειώσω αυτά που είχα αφήσει φεύγοντας από την πατρίδα μου», εξηγεί. Η φοίτησή του δεν ήταν εύκολη καθώς έπρεπε πρώτα να μάθει ελληνικά, μια γλώσσα που τον δυσκόλεψε, όπως λέει, ωστόσο με επιμονή τα κατάφερε. «Υπάρχουν κάποια πράγματα που όταν τα θεωρείς σημαντικά στη ζωή, επικεντρώνεσαι και βάζεις στόχους», επισημαίνει.

Το 2014 τελείωσε το Λύκειο και δύο χρόνια μετά έλαβε άδεια παραμονής. Ενώ περίμενε να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες και να λάβει τα έγγραφά του, αποφάσισε να συνεχίσει την εκπαίδευσή του σε τεχνική σχολή για να μάθει το επάγγελμα του βοηθού ψυκτικού, «ώστε να δουλέψω και να ζήσω».

Οι καθηγητές του και στο Λύκειο και στην επαγγελματική σχολή που παρακολούθησε, έβλεπαν τη δίψα του για μάθηση και τον προέτρεπαν να δώσει πανελλαδικές εξετάσεις για να μπει σε πανεπιστήμιο.

  • Ο Αμαντού διάβασε πολύ και πέρασε στο Τμήμα Διοίκησης Τουριστικών Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Το όνειρό του ήταν να ασχοληθεί με τα τουριστικά για να συστήσει την ήπειρό του, την Αφρική, στους Έλληνες.

«Με ρωτούσαν οι συμμαθητές μου πώς είναι η Αφρική, πώς ζούμε εκεί, αν έχουμε σπίτια ή αν μένουμε στα δέντρα», περιγράφει και προσθέτει:

«Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλή ιδέα να ανοίξω ένα τουριστικό πρακτορείο που να διοργανώνει ταξίδια σε αφρικανικές χώρες, ώστε να τις γνωρίσουν οι Έλληνες». Σήμερα ωστόσο έχει εγκαταλείψει το συγκεκριμένο σχέδιο, «γιατί βλέπω ότι οι περισσότεροι οργανώνουν μόνοι τους τα ταξίδια τους».

Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στην πανεπιστημιακή σχολή και ενώ έμενε στην Ηγουμενίτσα, ο Αμαντού έμαθε για το έργο της Ειδικής Γραμματείας Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων.

Το διάστημα εκείνο η τότε ειδική γραμματέας, Ειρήνη Αγαπηδάκη, έλαβε την πρωτοβουλία της δημιουργίας μιας ομάδας με μέντορες πρόσφυγες, οι οποίοι έχοντας βιώσει παρόμοιες δυσκολίες στο παρελθόν, να υποστηρίζουν ασυνόδευτα παιδιά που ζουν στην Ελλάδα σήμερα.

  • Από τον Ιούλιο του 2021 ο Αμαντού συνεργάζεται με την Ειδική Γραμματεία ως μέντορας και λειτουργώντας ως πρότυπο στηρίζει άλλους ασυνόδευτους εφήβους που διαμένουν στη χώρα.

Το πρόγραμμα Mentorship υλοποιείται από την Ειδική Γραμματεία με την υποστήριξη και χρηματοδότηση του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (EUAA). Τέσσερις πρόσφυγες δημιουργούν γέφυρες επικοινωνίας ανάμεσα στο υπουργείο Μετανάστευσης και τα παιδιά που διαμένουν ως ασυνόδευτα σήμερα στη χώρα. Ανάμεσα στους μέντορες είναι πλέον και ο 19χρονος Κούρος Μπαϊγκί Νουρμοχαμαντί, ο οποίος αρίστευσε στις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις. Την ομάδα απαρτίζουν επίσης, εκτός από τον Αμαντού και τον Κούρος, ο Χαντί Μοχεμπί και ο Κεϊτά Αλασάν.

Οι μέντορες συζητούν με τα παιδιά τα προβλήματά τους, παρέχουν εξατομικευμένη καθοδήγηση σε κάθε βήμα τους στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα μεταφέρουν στο υπουργείο τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα παιδιά.

Όπως λέει ο Αμαντού, οι ασυνόδευτοι ανήλικοι συζητούν συχνότερα με τους μέντορες την αγωνία τους για το νομικό τους καθεστώς και το μέλλον τους.

«Εμείς τους λέμε ότι το έχουμε περάσει και ξέρουμε πώς είναι», εξηγεί και προσθέτει:

«Η συμβουλή που τους δίνω είναι να έχουν υπομονή. Τους δίνω παραδείγματα από τη ζωή μου. Πέρασα δυσκολίες, αλλά είχα στόχους και συνέχιζα και τώρα δουλεύω. Ο καθένας βρίσκει το δρόμο του».

Επίσης, υπογραμμίζει στα παιδιά τη σημασία της εκπαίδευσης και πόσο τον βοήθησε. «Στο σχολείο έμαθα πολλά πράγματα, έκανα φίλους, μιλάω και τη γλώσσα. Η εκπαίδευση είναι πολύ σημαντική για την ένταξη», τονίζει.

Όπως επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ειδικός γραμματέας Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων, Ηρακλής Μοσκώφ, «η συμπερίληψη των παιδιών προσφύγων και μεταναστών στα ελληνικά σχολεία έχει μόνο θετικό αντίκτυπο, καθώς δημιουργείται ένα πλαίσιο ειρηνικής συνύπαρξης, συμβάλλοντας στην άμβλυνση στερεοτύπων και προκαταλήψεων, προάγοντας πρακτικές αλληλεπίδρασης μεταξύ της ταυτότητας και της ετερότητας και προετοιμάζει τους μελλοντικούς δημοκρατικούς πολίτες των σύγχρονων πολυπολιτισμικών κοινωνιών».

Πρόσφατα ο 27χρονος Αμαντού παρέλαβε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων φορώντας τήβεννο. Τα συναισθήματά του, όπως περιγράφει, ήταν χαρά και λύπη μαζί.

«Ήθελα να έχω εδώ την οικογένειά μου για να μοιραστώ τη χαρά μου, να κάνουμε ένα μεγάλο πάρτι», λέει. Οι γονείς του δεν βρίσκονται στη ζωή, αλλά τα αδέλφια του όταν είδαν τη φωτογραφία της ορκωμοσίας δήλωσαν πολύ υπερήφανα για εκείνον. Ο Ηρακλής Μοσκώφ χαρακτηρίζει την ορκωμοσία του Αμαντού ως «μια ιδιαίτερη μέρα χαράς και υπερηφάνειας για όλη την ομάδα της Ειδικής Γραμματείας».

Τώρα ο Αμαντού σχεδιάζει το μέλλον του ως πτυχιούχος και ελπίζει να αξιοποιήσει τις γνώσεις του και να καταφέρει να φτιάξει μια μεγάλη αγροτική φάρμα, όπου θα μπορούν να διαμένουν και επισκέπτες.

Την ίδια ώρα στέλνει το μήνυμα ότι «εγώ κατάφερα παρά τις δυσκολίες να τελειώσω το πανεπιστήμιο, αλλά υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά που προσπαθούν και δεν φαίνονται» και ζητάει από τον κόσμο να σταθεί δίπλα σε όλα τα ασυνόδευτα παιδιά.

 

Ο ειδικός γραμματέας, Ηρακλής Μοσκώφ, και η υφυπουργός Μετανάστευσης, Σοφία Βούλτεψη, με όλη τη νέα ομάδα των μεντόρων, τον Κούρος, τον Χαντί, τον Αμαντού και τον Κεϊτά (όπως διακρίνονται από αριστερά προς τα δεξιά). ΑΠΕ – ΜΠΕ/Ειδική Γραμματεία Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων
Από επίσκεψη του ειδικού γραμματέα σε διαμέρισμα ημιαυτόνομης διαβίωσης – Στα δεξιά διακρίνεται ο Αμαντού. ΑΠΕ – ΜΠΕ/Ειδική Γραμματεία Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων. ΑΠΕ – ΜΠΕ/Ειδική Γραμματεία Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων

Με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ/Μαρία Κουζινοπούλου

https://hellasjournal.com/2022/07/i-diskoli-diadromi-tou-amantou-apo-asinodeftos-anilikos-ptichiouchos-tou-pan-miou-ioanninon-ke-mentoras-photos/

U-977 & U-530: Το μυστήριο με τα δύο υποβρύχια του Χίτλερ που δραπέτευσαν στην Αργεντινή

0

Ποια ήταν η πραγματική τους αποστολή των υποβρυχίων

Το τέλος του Β’ ΠΠ πολέμου στην Ευρώπη, με την παράδοση της Γερμανίας στις 7 Μαΐου του 1945, έγινε η αιτία για την δημιουργία πολλών ερωτημάτων για την μετέπειτα τύχη πολλών Ναζι, μεταξύ αυτών και του ίδιου του Χίτλερ.

Οι υποθέσεις αυτές και οι θεωρίες συνομωσίας σχετίζονται με τα γερμανικά υποβρύχια και τα δρομολόγιο που κάποια από αυτά ακολούθησαν μέχρι την Αργεντινή. Πόσα τελικά όμως ήταν αυτά;

Μ ε το τέλος του πολέμου 156 συνολικά γερμανικά υποβρύχια παραδόθηκαν στους Συμμάχους. Υπήρξαν ακόμη 4 υποβρύχια τα οποία βρίσκονταν στην ανατολική Ασία, όταν η Γερμανία παραδόθηκε και η Ιαπωνία τα κατέσχεσε και τα ενέταξε σε υπηρεσία με το δικό της Ναυτικό. Ακόμη δύο υποβρύχια (Unterseeboot) ή U-boats είχαν πωληθεί στην Ιαπωνία από την Γερμανία το 1943.

Το τελευταίο γερμανικό υποβρύχιο παραδόθηκε στους Συμμάχους στις 14 Μαΐου του 1945, 7 ημέρες, περίπου, μετά την παράδοση της Γερμανίας. Υπήρξαν όμως δύο υποβρύχια τα οποία απέφυγαν την παράδοση και αντ΄ αυτής προτίμησαν να κατευθυνθούν στο νότιο Αμερική και πιο συγκεκριμένα στην Αργεντινή. Το γεγονός αυτό στάθηκε αιτία για την δημιουργία αναρίθμητων θεωριών συνωμοσίας, ότι με αυτά τα υποβρύχια, συν ένα ακόμη, Γερμανοί αξιωματούχοι των ναζί όπως κι μεγάλες ποσότητες γερμανικού χρυσού κατόρθωσαν να διαφύγουν στην χώρα αυτή.

Το U-977 Η πρώτη διαπιστωμένη περίπτωση διαφυγής υποβρυχίου στην Αργεντινή είναι αυτή του U-977. Επρόκειτο για σκάφος τύπου Type VIIC, με εκτόπισμα σε κατάδυση 871 τόνων, μήκος 67,10 μέτρα, το οποίο μπορούσε να αναπτύξει ταχύτητα στην επιφάνεια 17,7 κόμβων και 7,6 κόμβων σε κατάδυση. Η αυτονομία του ήταν 15.700 χλμ. στην επιφάνεια με ταχύτητα 10 κόμβων και 150 χλμ. σε κατάδυση με ταχύτητα 4 κόμβων.

Το μέγιστο επιτρεπόμενο βάθος κατάδυσης ήταν 220 μέτρα. Το πλήρωμά του αποτελείτο από 40 έως 56 άτομα συν τέσσερις αξιωματικούς. Το U-977 διέθετε 5 τορπιλοσωλήνες για 14 τορπίλες των 533 χλστ. εκ των οποίων ένας ήταν στην πρύμνη, καθώς και ένα πυροβόλο των 88 χλστ. στο κατάστρωμα. Αν και το υποβρύχιο εντάχθηκε σε υπηρεσία το Μάιο του 1943, δεν εκτέλεσε την πρώτη και τελευταία αποστολή του παρά στις 2 Μαΐου του 1945, όταν απέπλευσε από τη Νορβηγία με εντολή να εισχωρήσει στο ναύσταθμο του Σαουθάμπτον και να βυθίσει όσα βρετανικά σκάφη μπορούσε.

Μια αποστολή ουσιαστικά αυτοκτονίας, η οποία δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, αφού τρεις ημέρες αργότερα ο τότε αρχηγός του γερμανικού Ναυτικού και επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης, μετά το θάνατο του Χίτλερ, ναύαρχος Καρλ Ντένιτς διέταξε στις 5 Μαΐου όλα τα γερμανικά υποβρύχια να σταματήσουν τις επιχειρήσεις τους.

Την στιγμή εκείνη το U-977 βρισκόταν βόρεια από την Σκωτία. Σύμφωνα με τις μετέπειτα μαρτυρίες του κυβερνήτη του υποβρυχίου, πλωτάρχη Heinz Schäffer ελήφθη η απόφαση το υποβρύχιο να μην παραδοθεί, αλλά αντίθετα να κατευθυνθεί στην άλλη άκρη του κόσμου την Αργεντινή. Ο κυβερνήτης ρώτησε από το πλήρωμα πόσοι ήθελαν να συνεχίσουν σε αυτό το ταξίδι, αλλά 16 άτομα απάντησαν αρνητικά, καθώς είχαν οικογένειες στην Γερμανία.

Έτσι στις 10 Μαΐου τα 16 αυτά άτομα εγκατέλειψαν το υποβρύχιο στο νησί Holsnoy λίγο έξω από τις ακτές του Bergen, στη Νορβηγία. Σύμφωνα πάντα με την μετέπειτα μαρτυρία του Schäffer, το U-977 από τις 10 Μαΐου, έως και τις 14 Ιουλίου πραγματοποίησε συνεχή πλεύση σε κατάδυση με συσκευή σνόρκελ (Schnorchel) βέβαια διάρκειας 66 ημερών, τον δεύτερο μακρύτερο για γερμανικό υποβρύχιο στον Β΄ΠΠ, αλλά και για οποιοδήποτε υποβρύχιο της περιόδου εκείνης, μετά από αυτό των 68 ημερών του U-978.

Το υποβρύχιο διέκοψε προσωρινά το ταξίδι του, στα νησιά Cape Verde, για ολιγοήμερη ανάπαυση του πληρώματος, πριν συνεχίσει για την Αργεντινή σε ανάδυση αλλά και σε κατάδυση. Τελικά το U-977 έφτασε στο La Mar del Plata στις 17 Αυγούστου του 1945, όπου και παραδόθηκε στις αρχές, 108 ημέρες από τον απόπλου του, από τη Νορβηγία και 99 ημέρες από τον απόπλου του από το νησί Holsnoy, έχοντας διανύσει μια απόσταση 14.157 χλμ. Τελικά το επικό αυτό ταξίδι, μάλλον αποδείχθηκε ανώφελο, αφού το πλήρωμα δεν απέφυγε την αιχμαλωσία.

Παραδόθηκε από τους Αργεντινούς στους Αμερικανούς και μετά στους Βρετανούς, οι οποίοι τους ανέκριναν για πολλές ημέρες για το αν μετέφεραν στην Αργεντινή αξιωματούχους των ναζί ή ποσότητες χρυσού. Τίποτα από αυτά δεν αποδείχθηκε, ούτε όμως και διαψεύστηκε. Πρακτικά κανείς δεν γνωρίζει για ποιο λόγο το U-977 έκανε ένα ταξίδι 14.000 χλμ. για να παραδοθεί στην Αργεντινή. Όσο για το U-977, αφού έπλευσε με αμερικανικό πλήρωμα στις ΗΠΑ, χρησιμοποιήθηκε ως στόχος και βυθίστηκε το 1946 σε άσκηση.

Τι έγινε στην πραγματικότητα

Αυτή είναι η επίσημη εκδοχή των γεγονότων. Το 1947 ο κυβερνήτης του υποβρυχίου Schäffer, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «66 ημέρες κατά από το νερό» το οποίο κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα σε Αργεντινή και Ισπανία. Το 1952, το βιβλίο κυκλοφόρησε και στα αγγλικά αλλά με 25.000 «κρίσιμες» λέξεις λιγότερες. Σύμφωνα με τον ιστορικό Μαρκ Φέλτον και τα αρχεία του Ναυτικού της Αργεντινής τα οποία αποχαρακτηρίστηκαν το 2002 και την έκδοση του βιβλίου στα Ισπανικά, φαίνεται μια άλλη εκδοχή.

Το υποβρύχιο δεν απέπλευσε στις 2 Μαΐου από το νησί Bergen, αλλά στις 10, δύο ημέρες δηλαδή μετά την παράδοση της Γερμανίας! Το υποβρύχιο στη συνέχεια κατευθύνθηκε στη Δανία, όπου παρέλαβε ένα πολύ μεγάλο φορτίο με κάθε λογής προμήθειες και για το λόγο αυτό 16 άτομα από το πλήρωμα έμειναν πίσω, προκειμένου να κάνουν χώρο για τις προμήθειες αυτές. Το υποβρύχιο στη συνέχεια, άρχισε τον πλου του για τη νότιο Αμερική, όπου εντοπίστηκε αρκετές φορές από συμμαχικά αεροσκάφη, κάτι που καταρρίπτει τον ισχυρισμό του πλοιάρχου ότι έπλευσε 66 συνεχείς ημέρες σε κατάδυση. Το υποβρύχιο πέρασε τον ισημερινό στις 4 Ιουλίου και όχι στις 23 όπως ανέφερε αργότερα ο Schäffer, για να βρεθεί ανοικτά του Ρίο Ντε Τζανέιρο στις 10 Ιουλίου.

Η απόσταση που χωρίζει το Ρίο Ντε Τζανέιρο από το La Mar del Plata, είναι 1.300 χλμ.

Το υποβρύχιο ακόμη και εάν έπλεε σε κατάδυση με 4 κόμβους θα χρειαζόταν 9 ημέρες για να βρεθεί στο λιμάνι της Αργεντινής. Το υποβρύχιο είναι επιβεβαιωμένο ότι έφτασε στο La Mar del Plata στις 17 Αυγούστου. Κατά συνέπεια υπάρχουν 38 ολόκληρες ημέρες κατά τις οποίες, κανείς δεν γνωρίζει που ήταν και τι ακριβώς έκανε το U-977 και είναι αμφίβολο εάν θα μάθουμε ποτέ. Όταν το σκάφος έφτασε στο λιμάνι της Αργεντινής όλο το φορτίο έλειπε, ενώ υπήρχαν μόνο οι 11 τορπίλες στη θέση τους.

Το U-530

Το άλλο υποβρύχιο που κατάφερε και έφτασε στην Αργεντινή ήταν το U-530. Επρόκειτο για ένα Type IXC/40, που είχε ενταχθεί στο γερμανικό Ναυτικό τον Οκτώβριο του 1942. Ήταν κατά πολύ μεγαλύτερο σε διαστάσεις του U-977: Είχε πλήρες εκτόπισμα σε κατάδυση 1.257 τόνους, μήκος 76,7 μέτρα και μπορούσε να αναπτύξει ταχύτητα 18,2 κόμβων στην επιφάνεια και 7,3 κόμβων σε κατάδυση. Είχε αυτονομία 25.650 χλμ. με ταχύτητα 10 κόμβων σε ανάδυση και 117 χλμ. με 4 κόμβους σε κατάδυση, χωρίς τη χρήση βέβαια συσκευής σνόρκελ.

Το μέγιστο βάθος κατάδυσης ανερχόταν σε 230 μέτρα και ως οπλισμό έφερε έξι τορπιλοσωλήνες (4 μπροστά και 2 στην πρύμνη) των 533 χλστ. συν ένα πυροβόλο των 105 χλστ. στο κατάστρωμα. Πριν τον απόπλου του για τη νότια Αμερική, είχε συμπληρώσει 6 περιπολίες βυθίζοντας δύο εμπορικά πλοία και προκαλώντας ζημιές σε ακόμη δέκα. Η ιστορία του U-530 σχετικά με το ταξίδι στις νότιες θάλασσες συνδέεται με αυτή του U-977, αλλά τα στοιχεία για τον πλου του στην Αργεντινή είναι λίγα. Όπως και το -977, έτσι και το -530 πήρε εντολή στις 5 Μαΐου να σταματήσει τις επιχειρήσεις και να παραδοθεί στους συμμάχους.

Το πλήρωμα όμως του υποβρυχίου ισχυρίζεται ότι δεν άκουσε αυτή την εντολή παρά στις 8 Μαΐου, δεν υπάκουσε και απέπλευσε κατά τη διάρκεια της 7ης περιπολίας του για τη νότια Αμερική, όπου και έφτασε στις 10 Ιουλίου του 1945 στο ναύσταθμο του Ναυτικού της Αργεντινής στο La Mar del Plata, μετά από δύο μήνες περίπου στη θάλασσα. Ο κυβερνήτης του Otto Wermuth, στις ανακρίσεις που ακολούθησαν δεν έδωσε καμία απάντηση γιατί είχαν πετάξει στη θάλασσα στο πυροβόλο, γιατί τα μέλη του πληρώματος δεν έφεραν επάνω τους προσωπικά έγγραφα και το κυριότερο τι απέγινε το ημερολόγιο του υποβρυχίου.

Το γεγονός ότι και τα δύο υποβρύχια είχαν ξεκινήσει για την Αργεντινή πρακτικά την ίδια περίοδο, μετά τις 5 Μαΐου, με το U-530 να φτάνει σχεδόν ένα μήνα νωρίτερα από το U-977, ίσως σημαίνει ότι βρισκόταν εγγύτερα της νότιας Αμερικής, ενδεχομένως κάπου στον Ατλαντικό. Η μάλλον απρόσμενη άφιξη του υποβρυχίου στην Αργεντινή προκάλεσε σειρά θεωριών.

Ο ναύαρχος Jorge Dodsworth Martins του Ναυτικού της Βραζιλίας θεώρησε το -530, ως υπεύθυνο για τη βύθιση στις 4 Ιουλίου του 1945, του καταδρομικού Bahia, ενώ ο ναύαρχος Dudal Teixeira, επίσης του Ναυτικού της Βραζιλίας πίστευε ότι το υποβρύχιο είχε έρθει από την Ιαπωνία. Αργεντινός δημοσιογράφος είχε αναφέρει, ότι είχε δει έκθεση στης Αστυνομίας του Μπουένος Άιρες στην οποία αναφερόταν ότι το -530 είχε αποβιβάσει, πριν παραδοθεί στο Mar del Plata, ένα υψηλόβαθμο αξιωματικό και ένα ή μια πολίτη, προκαλώντας σενάρια ότι επρόκειτο για τον Χίτλερ και την Εύα Μπράουν, χωρίς βέβαια κάτι τέτοιο να αποδειχθεί ποτέ.

Σε επίσημη ανακοίνωσή του το Ναυτικό της Αργεντινής ανέφερε ότι το U-530 δεν εμπλεκόταν στην βύθιση του καταδρομικού του Ναυτικού της Βραζιλίας, δεν μετέφερε κανένα αξιωματούχο των ναζί ούτε είχε αποβιβάσει προσωπικό σε ακτή της Αργεντινής πριν την παράδοσή του. Το πλήρωμα του U-530 κρατήθηκε πριν παραδοθεί στους Αμερικανούς ενώ το υποβρύχιο βυθίστηκε σε ασκήσεις του αμερικανικού Ναυτικού στις 28 Νοεμβρίου του 1947.

Τι έγινε στην πραγματικότητα

Τίποτα περισσότερο δεν έγινε γνωστό για την αποστολή του U-530.

Τώρα με νεότερα στοιχεία, φαίνεται πως το U-530 βρισκόταν στη θάλασσα από τις 3 Μαρτίου όταν απέπλευσε από το νορβηγικό λιμάνι Κρίστιενσεν με μια και μοναδική αποστολή: Να εξαπολύσει επίθεση με χημικά όπλα (αέριο νεύρων) με το πυροβόλο του κατά της Νέας Υόρκης, κατόπιν εντολής του ίδιου του Χίτλερ ως αντίποινα για την φονική αεροπορική επιδρομή των συμμάχων στη Δρέσδη των συμμάχων.

Για να μπορέσει το υποβρύχιο να μεταφέρει το φορτίο των χημικών όπλων, είχαν αφαιρεθεί εντελώς οι τορπίλες και το τορπιλοστάσιο χρησίμευσε ως χώρος αποθήκευσης του επικίνδυνου αερίου.

Σύμφωνα με την μαρτυρία του κυβερνήτη του, από τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία του Ναυτικού της Αργεντινής, στις 24 Απριλίου το υποβρύχιο έφτασε μέχρι τις ανατολικές ακτές των ΗΠΑ. Μάλιστα ο Wermuth είπε αργότερα στους ανακριτές του ότι μπορούσε να δει από το περισκόπιο «τραίνα και αυτοκίνητα». Δεν εξήγησε ποτέ τους λόγους γιατί βρέθηκε τόσο κοντά στις ακτές της Νέας Υόρκης, επαναλαμβάνοντας συνέχεια ότι ήταν εκεί με διαταγή, όχι του Ναυτικού αλλά από το Βερολίνο.

Από τις ανακρίσεις του πληρώματος δεν εξηγήθηκε, γιατί μεσολάβησαν δύο μήνες από τη στιγμή που πήρε το σήμα για παράδοση μέχρι τις 10 Ιουλίου που έφτασε στην Αργεντινή, για ένα ταξίδι δύο εβδομάδων. Δεν εξηγήθηκε πότε και γιατί απομακρύνθηκε το πυροβόλο. Μέλη του πληρώματος ανέφεραν ότι αυτό είχε πεταχθεί ενόσω το υποβρύχιο ήταν στη θάλασσα, ενώ ο κυβερνήτης Wermuth, είχε δηλώσει ότι αυτό απομακρύνθηκε όταν το υποβρύχιο βρισκόταν σε ναύσταθμο στην Γερμανία, πριν τον απόπλου του.

Σύμφωνα με αμερικανικές πηγές, το αμερικανικό Ναυτικό που ανέλαβε στη συνέχεια να φέρει το υποβρύχιο στις ΗΠΑ, βρήκε το U-530 σε άθλια κατάσταση, με σημαντική διάβρωση και χωρίς καμία τορπίλη. Επίλογος Τ ο μυστήριο με την πραγματική αποστολή των υποβρυχίων U-977 και U-530 ουδέποτε λύθηκε. Βασικοί μάρτυρες δεν μίλησαν ποτέ, τα στοιχεία καταστράφηκαν και το μόνο που έμεινε είναι τα αρχεία του Ναυτικού της Αργεντινής για να δώσουν κάποια ερμηνεία. Σημασία έχει πως οι μαρτυρίες και των δύο κυβερνητών, παρουσιάζουν ένα κενό δύο μηνών περίπου που κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς έκαναν και για ποιο λόγο πήγαν στη νότια Αμερική, για να αιχμαλωτιστούν εκεί.

Τι απέγινε το μεγάλο φορτίο του U-977 και που το άφησε; Γιατί το U-530 δεν πραγματοποίησε τελικά την επίθεση στη Νέα Υόρκη; Κάποια στοιχεία λένε πως υπήρξε διαφωνία των μελών των πληρώματος, άλλα λένε πως ο Κάιτελ και ο Ντένιτς έπεισαν τον Χίτλερ να ανακαλέσει τη διαταγή. Αυτό όμως που σίγουρα αποτελεί κοινή πεποίθηση είναι πως η αποστολή των δύο αυτών σκαφών σχετίζεται κατά ένα τρόπο που είναι άγνωστος σήμερα.

Υπήρχε όμως και άλλο ένα υποβρύχιο, από την περίφημη κλάση των Type XXI, την πιο σύγχρονη που εμφανίστηκε στον Β΄ΠΠ το U-3523, για το οποίο οι πληροφορίες ήθελαν να είχε φτάσει στην Αργεντινή.

Το υποβρύχιο αγνοούνταν επί 73 ολόκληρα χρόνια, όταν το 2018 το ναυτικό μουσείο της Δανίας ανακοίνωσε ότι το εντόπισε 12- ν.μ. βόρεια του Skagen, της βορειότερης πόλης της Δανίας έχοντας πέσει θύμα ενός βρετανικού B-24 Liberator στις 6 Μαΐου του 1945.

Το σκάφος βρίσκεται σχεδόν μισοθαμμένο στον βυθό σε βάθος 123 μέτρων.

Το γεγονός ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για πιο λόγο είχε αποπλεύσει από τη Δανία μια ημέρα πριν, με την οδηγία του Ντένιτς για παύση των επιχειρήσεων να ήταν σε ισχύ έχουν δώσει τροφή σε διάφορα σενάρια για το ποιους και τι ακριβώς μετέφερε. Αλλά με το U-3523 θα ασχοληθούμε αναλυτικά σε επόμενο άρθρο.

https://www.pronews.gr/istoria/u-977-u-530-to-mystirio-me-ta-dyo-ypovryxia-tou-xitler-pou-drapeteysan-stin-argentini/

Μια αιρετική άποψη: μας συμφέρει η διάλυση ή η έξοδος της Τουρκίας απο το ΝΑΤΟ;

13

της Μαρίας Παπαδοπούλου*

Α.-
Τελευταία διάβαζα ότι :

1.- Το 1957 ο τότε Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, Λόρδος Χαστινγκς Ισμέϊ, υποκύπτοντας στις πρώτες Τουρκικές πιέσεις κράτησε μια πολιτική ουδετερότητας όσον αφορά κάποιες εργασίες του ΝΑΤΟ στην Λέρο, στέλνοντας επιστολή στην τότε Ελληνική κυβέρνηση κι ενημερώνοντας πως το ΝΑΤΟ παγώνει τα έργα ύστερα από διαμαρτυρίες της Τουρκίας. Αυτή η επιστολή λέγεται πως αποτέλεσε την βάση για το μετέπειτα δόγμα Λόουνς του 1980.

2.- Από το 1957 ως το 1974 το ΝΑΤΟ , υποστηρίζεται ότι κρατούσε τις ισορροπίες μεταξύ Ελλάδας -Τουρκίας. Μάλιστα είχε δοθεί στην Ελλάδα ο έλεγχος όλου του Αιγαίου (και των τουρκικών παραλίων, αν δεν απατώμαι.)
Η αποχώρηση όμως της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ το 1974 , ήταν καταστροφική, αφού έδωσε στην Τουρκία την δυνατότητα να θέσει τις βάσεις σε πολλά από τα σημερινά της αιτήματα κι απαράδεκτες αξιώσεις (εξαιρώντας, κατόπιν, κατά την επανένταξη μας στο ΝΑΤΟ , Λήμνο – Σαμοθράκη από νατοϊκές ασκήσεις, προβάλλοντας απαιτήσεις αποστρατιωτικοποίησης νησιών κλπ), γεγονός που εν συνεχεία οδήγησε, το 1980, στο δόγμα Λόουνς.

3. Ωστόσο υποστηρίζεται ότι, αυτό που ολοκλήρωσε το αποκαλούμενο κι ως “γκριζάρισμα” (*προσωπικά δεν θα υιοθετούσαν τον όρο) του Αιγαίου ήταν το 2006 η Οδηγία του τότε Γ.Γ. ΝΑΤΟ Τζέιμς Τζόουνς για την πολιτική του ΝΑΤΟ στα νησιά του Αιγαίου .

Σύμφωνα με αυτήν το ΝΑΤΟ δεν είναι αρμόδιο να ερμηνεύει Διεθνείς Συνθήκες και να λύνει θέματα εδαφικής κυριαρχίας μεταξύ δύο κρατών μελών γι αυτό απέχει από κινήσεις που οξύνουν την μεταξύ τους ένταση, τηρώντας πολιτική ουδετερότητας.

Σχόλιο:
Από ότι κατάλαβα , εκλαμβάνουμε ως αρνητική την πολιτική ουδετερότητα του ΝΑΤΟ γιατί θεωρούμε ότι η απουσία θέσης του επιβλήθηκε από την Τουρκία και της δίνει πλεονεκτήματα, νοουμένης της άρνησης θέσης του ΝΑΤΟ ως “γκριζάρισμα” των νησιών μας.
Προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί εννοούμε πάντα να βλέπουμε το ποτήρι ως μισοάδειο. Εγώ θα έλεγα και πάλι καλά !

Γιατί το ΝΑΤΟ , ειδικά στον χρόνο αποχώρησης μας , θα μπορούσε να είχε πάρει εντελώς αρνητική για εμάς θέση , αναγνωρίζοντας δήθεν κυριαρχία στο εναπομείναν μέλος του, δηλαδή στην Τουρκία…

Η βασική μου άρνηση όμως δεν εναι στα παραπάνω, είναι στην νοοτροπία μας να δίνουμε στους ξένους το δικαίωμα να ανάγονται εμμέσως σε ρυθμιστές της δικής μας κυριαρχίας , να ζητάμε από αυτούς να πάρουν υπέρ μας θέση κι όταν δεν το κάνουν, να το εκλαμβάνουμε ως κάτι αρνητικό κι άξιο των παραπόνων μας.
Αυτή την στάση μας την βρίσκω εντελώς εφηβική κι απόπειρα μετάθεσης προς τρίτους των ευθυνών που αναλογούν μόνον σε εμας.

Ξέρουμε πολύ καλά τις Διεθνείς Συνθήκες που υπογράψαμε.
Γνωρίζουμε πολύ καλά τους λόγους για τους οποίους τα νησιά μας , μας ανήκουν δικαιωματικά.
Δεν χρειαζόμαστε κανέναν να μας το πει !

Οι ξένοι μίλησαν μια φορά τον Φεβρουάριο του 1914 στην Συνδιάσκεψη του Λονδίνου δίνοντας υπό την κυριαρχία μας τα νησιά του Β.Α. Αιγαίου.

Οι ξένοι μίλησαν άλλη μια φορά το 1936 στην Συνθήκη του Μοντρέ , ακυρώνοντας, ανεξαιρέτως, για Ελλάδα ή Τουρκία, τις ουδέτερες νησιωτικές ζώνες (Λήμνο – Σαμοθράκη, όσο μας αφορά) που στηρίζονταν στις ρυθμίσεις των Στενών βάσει του άρθρου 23 της Συνθήκης της Λωζάνης.

Οι ξένοι μίλησαν για τελευταία φορά το 1947 στην Συνθήκη των Παρισίων δίνοντας μας υπό την κυριαρχία μας όλα τα νησιά (Δωδεκάνησα – Καστελόριζο -Συμπλεγμα Μεγίστης) που αποδεδειγμένα ανήκαν στην Ιταλία, βάσει της προϋφισταμένης Συνθήκης της Άγκυρας του Ιανουαρίου 1932 που είχαν ήδη υπογράψει Τουρκία -Ιταλία και των συνομολογήσεων τους που επιπροσθέτως διαλαμβάνονται στο Πρακτικό του Δεκεμβρίου 1932 που αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της Συνθήκης κι είναι αυτό που καταλαμβάνει την τέως κυριαρχία της Ιταλίας στα 2 Ίμια που μας μετάβιβασε – παρέδωσε το 1947.

Ποιος ο λόγος να συνεχίσουν να μιλούν οι ξένοι?

Κάθε φορά που τους δίνουμε έκτοτε τον λόγο είναι σαν να τους προκαλούμε να αμφισβητήσουν την κατοχυρωμένη με Διεθνείς Συνθήκες κυριαρχία μας.

Αντί να παραπονούμαστε καλύτερα να φροντίσουμε να τους θυμίζουμε και να επικοινωνούμε τους λόγους της διεθνώς κατοχυρωμένης κι αναγνωρισμένης κι από τους ίδιους κυριαρχίας μας στα νησιά μας , αλλά και την υπερδιπλάσια από την Τουρκία ιστορική διαδρομή στο συγκεκριμένο “χώρο”.

Οι στάσεις ουδετερότητας τους λίγο θα έπρεπε να μας αφορούν.

Δεν θα έπρεπε να επιδιώκουμε να δώσουμε ρυθμιστικό λόγο στους ξένους . Αυτών οι θέσεις μεταβάλλονται ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντα τους.
Δεν θα έπρεπε να θέτουμε την κυριαρχία μας ούτε να την συνδέουμε με τις ξένες απόψεις ως προς αυτήν ζητώντας να εκμαιεύσουμε τις αμφίβολης σταθερότητας θέσεις τους.

Για εμένα ευτυχώς που το ΝΑΤΟ τηρεί στάση ουδετερότητας.

Η Τουρκία για τους γνωστούς λόγους του “κλέψει -κλέψει” αμφισβητεί την κυριαρχία μας και τους λόγους στρατιωτικοποίησης, όπως έχουμε νόμιμο δικαίωμα άμυνας (αρ.51 Κ.Χ. ΟΗΕ) των νησιών μια κι επικαλείται διεθνείς συνθήκες (Παρισίων 1947) στις οποίες δεν συμμετείχε και δεν μπορεί να αντλήσει καμία νόμιμη αξίωση από αυτές βάσει των άρθρων 34-36 της Συνθήκης της Βιέννης 1969 που διέπει το δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών.

Το ξέρει ότι δεν έχει νόμιμο δικαίωμα, για αυτό απειλεί με πόλεμο.

Ακόμα κι αν έλεγαν οι ξένοι ότι τα νησιά μας ανήκουν κι ότι έχουμε νόμιμο δικαίωμα στην άμυνα τους , εάν ποτέ την Τουρκία την “πάρει” να μας επιτεθεί, θα το κάνει, ασχέτως τί λένε αυτοί.
Εάν ποτέ το κάνει, κανείς ξένος δεν θα έρθει να σταθεί δίπλα μας και να πολεμήσουν τα παιδιά του στο πλευρό μας . .
Μόνοι μας θα πολεμήσουμε.
Δεν πρέπει να δίνουμε σε κανέναν το δικαίωμα να έχει λόγο εκεί που θα πολεμήσουμε μόνον εμείς.

Β. –
Ως προς τον κύριο Πομπέο και των δηλώσεων του περί μειώσεως του στρατιωτικού αποτυπώματος στην περιοχή.
Το μόνο που -σε συνέχεια του ανωτέρω σχολιασμού μου, έχω να ρωτήσω είναι:

1- Δεν βρέθηκε , βρε αδερφέ, κανένας Έλληνας να του κόψει τον βήχα;

2- Δεν βρέθηκε κανένας να του απαντήσει ότι η μείωση στρατιωτικού αποτυπώματος , που ζήτησε προϋποθέτει και καταλαμβάνει πρωτίστως την μείωση της στρατιωτικού αποτυπώματος των ΗΠΑ και τις βάσεις από Αλεξανδρούπολη μέχρι Σούδα κι όλες τις ενδιάμεσες που παραχωρήσαμε στην χώρα του κι αυτή έχει εγκαταστήσει στην περιοχή;

3.- Δεν βρέθηκε κανείς να του πει ότι τέτοια φάλτσα δεν γίνονται αποδεκτά ούτε στην χώρα του, ούτε και στην δική μας;

Γ-
Τώρα ως προς τους φόβους ότι τα δυτικά συστήματα αεράμυνας με τα οποία αντικαθίστανται τα Ρωσικά που έχουμε εγκαταστήσει στα νησιά μας, ενέχουν το κίνδυνο αντίστοιχων παρεμβολών ικανών να καθορίσουν την έκβαση μιας σύγκρουσης μας με την Τουρκία ή να μπλοκάρουν την πιθανή πορεία και την εξέλιξη μιας σύγκρουσης μαζί της.
Αυτό που έχω να ρωτήσω είναι :

1- Γιατί τα Ρωσικά συστήματα , που είχαμε δεν έχουν αντίστοιχες δυνατότητες παρεμβολών, μπλοκαρίσματος τους από την παραγωγό τους Ρωσία και παρεμβολής της στην έκβαση μιας αντίστοιχης μάχης;
– Κι αν έχουν , ποιος μας εξασφαλίζει ότι η Ρωσία θα έμενε αμέτοχη και δεν θα ασκούσε κοντρόλ στα δικά μας συστήματά της που έχουμε εγκατεστημένα στα νησιά μας, υπέρ της Τουρκίας;

2- Κι αν είμαστε τόσο εξαρτημένοι από τον Ρωσικό εξοπλισμό για την ασφάλεια των νησιών μας, συγνώμη εμείς τους Patriot γιατί τους είχαμε ανάγκη και τους πήραμε;
Για να εξασφαλίσουμε την Σαουδική Αραβία ?

Σχόλιο :
Αν είναι να πάρει ποτέ το μέρος μας η Ρωσία ,που έχει δηλώσει από πέρισυ (στις 16.6.2021 στην βίλα Λα Γκρανζ)) ότι θέλει να κόψει τους δεσμούς της ολοκληρωτικά με τα κράτη της Δυτικής Ευρώπης-ΕΕ και την βλέπουμε να το κάνει σήμερα πράξη, έχει αν θέλει να καθορίσει την έκβαση μιας μάχης την δυνατότητα, μπλοκάροντας τους “τουρκικούς” S-400 .

Μην ανησυχούμε λοιπόν, ακόμα έχει η Ρωσία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την ευκαιρία αν θέλει, να παρεμβληθεί διαμορφώνοντας την έκβαση μιας Ελληνο-Τουρκικής σύγκρουσης, όπως και κάθε ξένος παραγωγός αμυντικών οπλικών συστημάτων δηλαδή..

Το προσωπικό μου συμπέρασμα είναι ένα:
Εάν κάτι οφείλαμε και το χρωστούσαμε στους εαυτούς μας ήταν να μην εγκαταλείψουμε την Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία.
Μόνον τότε θα ήμασταν σίγουροι ότι κανείς δεν θα μπορούσε να παρεμβληθεί -τουλάχιστον εύκολα – στα δικά μας συστήματα και να καθορίσει την έκβαση μιας σύγκρουσης με την Τουρκία ή να ανακόψει τα επερχόμενα εις βάρος της Τουρκίας αποτελέσματα της.

Δ.-

Πάμε και σε αυτό που εγώ θεωρώ το εξεχόντως σοβαρό.

Χαιρόμαστε, πολλοί από εμάς, κάθε φορά που ακούμε την πιθανότητα διαμελισμού της Τουρκίας και το εκλαμβάνουμε ως την καλύτερη λύση.

Έχουμε σκεφτεί, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο , μπροστά σε τί είδους προκλήσεις και σε τι μεγέθους προβλήματα θα βρεθούμε;

Ας τα εξετάσουμε λοιπόν…

1- Ένας εμφύλιος στην Τουρκία συνεπάγεται ανυπολόγιστες ροές προς την Ελλάδα, πρωτίστως Τούρκων προσφύγων, αλλά και λοιπών μεταναστών τρίτων χωρών και προσφύγων πολέμου που βρίσκονται σήμερα εντός Τουρκίας.
Εδώ με ένα Φετουλαχ Γκιουλέν και βλέπουμε πόσοι Τούρκοι διαβαίνουν τον Ρουβίκωνα καθημερινά κι έρχονται στην Ελλάδα, ας σκεφτούμε τι πρόκειται να αντιμετωπίσουμε σε περίπτωση που ξεσπάσει ένας εμφύλιος μέσα στην Τουρκία.
Μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε ή θα γεμίσουμε Τούρκους και θα αλλοιωθεί η δική μας πληθυσμιακή σύσταση?

(* Ίσως βέβαια μας δίνονταν η ευκαιρία να νεκραναστήσουμε ένα νέου τύπου πολυπολιτισμικό νέο Βυζάντιο, αλλά το ερώτημα είναι θέλουμε;
Οι ηγεσίες μας έχουν για κάτι τέτοιο τα ανάλογα φόντα ή θα πνιγούμε όλοι μαζί;)

2- Ένας διαμελισμός της Τουρκίας θα έστελνε περίπατο την Συνθήκη της Λωζάνης 24.7 .1923.

Ο κανόνας λέει ότι οι Διεθνείς Συνθήκες έχουν ισχύ όσο υφίστανται οι κρατικές οντότητες που αφορούν και τις υπέγραψαν.

Εάν η Τουρκία χάσει την κρατική της οντότητα και διαμελιστεί δημιουργώντας 3-4 νέα κράτη, θα χρειάζεται μεταξύ μας υπογραφή νέων Διεθνών Συνθηκών , οι παλιές Συνθήκες θα μπουν στο αρχείο και στο χρονοντούλαπο της ιστορίας , εκτός εάν τα νέα, υπό διαμόρφωση κρατικής οντότητας νέα τουρκικά σχήματα , δηλώσουν με τις νέες Διεθνείς Συνθήκες που θα υπογράψουν ότι προσχωρούν στις παλιές .

(*Ας θυμηθούμε τί ακριβώς μας προέκυψε μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, για να πάρουμε μια γεύση….)

3- Τυχόν νέα κρατική οντότητα στα ανατολικά μας, υπό την νέα κατάσταση που θα διαμορφώνεται ενδέχεται, τότε πραγματικά, να αυξήσει δραματικά τις διεθνείς πιέσεις σε εμάς για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών μας με σκοπό την αίσθηση ασφάλειας του τέως τουρκικού πληθυσμού,που θα αποτελούν τους πολίτες του νέου αυτού κράτους που θα εκλαμβάνεται ακόμα ως ανίσχυρο να αμυνθεί ή το ίδιο να αποτελέσει κίνδυνο για εμάς;…

Συμπέρασμα :
Μην χαιρόμαστε τόσο πολύ στο ενδεχόμενο διαμελισμού της Τουρκίας. Αν είναι να συμβεί ,θα πρέπει ήδη να εξελίσσουμε σχέδια επί χάρτου πως θα αντιδράσουμε και πως θα αντιμετωπίσουμε ανάλογο ενδεχόμενο.
Στην πράξη τα πράγματα δεν θα είναι ούτε τόσο απλά, ούτε τόσο επιθυμητά όσο τα προσδοκούμε.

Εδώ αποδεικνύεται για ακόμα μια φορά η αναγκαιότητα συγκρότησης Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας…;

Υστ: Τέλος ,ας εκφράσω και μια προσωπική θέση…
Στην πρόσφατη οικονομική κρίση στείλαμε περίπου 450.000 οικονομικούς μετανάστες στην Δύση, που αναμέσα τους συγκαταλέγονταν το πλέον ενεργό και μορφωμένο δυναμικό που παρήγαγε η χώρα μας κι επωφελούνται άλλοι πλέον λαοί από την μετανάστευση αυτή .

Μήπως θα έπρεπε να κατευθύνουμε μαζικά αυτόν τον δυναμικό Ελληνικό πληθυσμό (αφού όπως φάνηκε δεν μπορούσαμε να το κρατήσουμε εντός της χώρας μας) αντί προς τα δυτικά, προς τα ανατολικά μας και προς τις προαιώνιες πατρίδες μας;
Ίσως αποτελούσε την δραστική σταγόνα αλλοίωσης των συνολικών νοοτροπιών όσων κατοικούν και βρίσκονται απέναντι …
Πολλά θα μπορούσαν να ήταν τα ωφέλη….
Δεν θα απαριθμηθούν όλα εδώ.

*Η Μαρία Παπαδοπούλου είναι δικηγόρος.

Σημείωση. Το κείμενο γράφηκε ως απάντηση σε ανάρτηση με τίτλο “Μήπως η κυβέρνηση έχει παγιδεύσει την χώρα σε τροχιά αποστρατικοποίησης”; ΕΔΩ

Understanding the West Asia Quad: A Step Forward for Regional Multilateralism

0
EPC|6 Jul 2022

In October 2021, Foreign Ministers from the United Arab Emirates, Israel, and India joined United States Secretary of State Antony Blinken to discuss opportunities for enhancing their economic and political ties. This was the first gathering of the “West Asia Quad” or “I2U2,” a new grouping between the four countries to promote closer coordination and integration. The second meeting of the West Asia Quad, scheduled for mid-July 2022, is set to take place between the leaders of the four countries, highlighting their intent to enhance coordination at the highest levels.

As President Joe Biden prepares to embark on his visits to Israel and Saudi Arabia, he will participate in the second virtual meeting of the West Asia Quad. Biden’s counterparts from the three countries will also attend the forum. A statement released by the White House confirmed that their discussions would encompass their development of closer economic ties and other areas of shared concern like the global food crisis. The second forum will build on the existing areas of cooperation highlighted during the first session, including climate change, energy cooperation, and the adoption of additional measures to combat the Covid-19 pandemic.

The development of the West Asia Quad represents a series of multilateral benefits of the Abraham Accords, signed between the UAE and Israel in September 2020. The new peace agreement has opened the door to an array of bilateral economic and cultural ties and nearly US$ 1 billion in trade during 2021 alone. The Abraham Accords also opened the door to new, multilateral opportunities by enabling the two states to join allies and partners in forming new groupings across regional boundaries. The West Asia Quad is one of several examples of the new kinds of multilateral partnerships made possible by the Abraham Accords.

Regional Groupings

The West Asia Quad has already drawn comparisons with another regional grouping: the Indo-Pacific Quad, a grouping between India, Australia, Japan, and the United States. However, there are core differences between the two groups. The Indo-Pacific Quad developed out of a 15-year dialogue and coordination process between mid-tier officials from the participating states. The forum eventually worked its way up to draw in ministers from the four states. Its purpose is also clearly strategic: oriented toward managing and balancing China’s growing power, a common concern for all four states.

The West Asia Quad, by comparison, immediately began at the ministerial level, moving upward quickly to draw in state leaders from the four sides. This reflects the importance attached to the forum by the four leaders and the eagerness of the four sides to move ahead in building closer ties. The West Asia Quad is also distinct from the Indo-Pacific Quad because it has not yet adopted any security framework. Nor is it focused on the challenge from a single power, its Indo-Pacific counterpart.

Instead of acting as a buffer against an external power, the forum aims to promote cooperation between the four states by looking at the economic and strategic benefits to the parties involved. At the inception of the West Asia Quad, foreign ministers from all four participating states emphasized these intentions. At the forum, the UAE’s Minister of Foreign Affairs and International Cooperation, Sheikh Abdullah bin Zayed Al Nahyan highlighted the purpose of the gathering in stimulating economic growth, achieving sustainable development, and developing the “distinguished ties” that bind the four states together.

US Secretary of State Antony Blinken reiterated the message and referenced the four countries’ “complementary capabilities” in the Middle East. Israeli Foreign Minister Yair Lapid described the “synergy” between the two sides across digital technology and maritime security. Although taking the form of a multilateral grouping, the West Asia Quad also marks a culmination of growing bilateral ties between the four states over the last decade.

Israel and India are the first cases in point. Diplomatic relations between the two states date back to 1992, and the two sides have formed a robust trade and military relationship since then. Israel is currently one of India’s top three providers of military equipment, marking a staggering 43 percent of Israel’s total arms exports. During a 2017 visit to Israel, Modi procured a range of weaponry, including a missile system and intelligence equipment. India’s bilateral trade with Israel is also valued at US$ 4.14 billion, with Israel’s main exports to India including agricultural technology, cyber technology, healthcare products, and military equipment.

Bilateral engagement between India and the UAE has also grown recently. The UAE is India’s third-largest trading partner, with bilateral trade expected to exceed US$ 60 billion annually. In February 2022, the two sides signed the Comprehensive Economic Cooperation and Partnership Agreement (CEPA). The new trade agreement provides both sides with reduced tariffs, enhanced market access, and simplified customs procedures. The new agreement is expected to grow bilateral trade in goods to over US$ 100 billion and trade in services to over US$ 15 billion in five years. UAE exporters will also benefit from greater market access through preferential tariff rates, with some being slashed to zero. The agreement also aims to promote trade from – and between – small and medium enterprises.

The Links Surge

In the nearly two years since their enactment, the Abraham Accords have also forged a surge of links between Israel and the UAE across trade, culture, and economic cooperation. A new free trade agreement between the two sides, signed in May 2022, has cut tariffs on 96 percent of traded goods across technology, agri-tech, healthcare products, and services. The new agreement is expected to bring trade between the two states up to US$ 10 billion within five years, representing a 10-fold increase from the first full year of trade ties in 2021, where trade reached US$ 1 billion.

The Abraham Accords have also fueled a tourism surge between the two sides, with a record 40,000 Israel tourists visiting Dubai in a single month, December 2020, alone. Bilateral cooperation agreements have also been signed across the education, healthcare, and technology sectors. The UAE also hosts an Israeli embassy in Abu Dhabi and a consulate in Dubai, reflecting the strength of their diplomatic relations.

Against the backdrop of growing bilateral ties, the UAE, Israel, and India continue to grow their ties with the United States. A case in point is the UAE, the US’ single largest export market in the Middle East, with more than US$ 7 billion in exports in 2021. UAE investments also contribute to the American economy, reaching nearly US$ 28 billion and supporting over 12,000 American jobs. The airline industry is an example of the robust and diversified trade ties between the two states.

In 2019, Emirates Airlines and Boeing finalized an agreement to purchase thirty 787-9 Dreamliner aircraft, valued at US$ 8.8 billion. The US also remains the UAE’s most important military partner in the region. The two sides continue to regularly conduct joint military dialogues and reaffirm the importance of their bilateral relations, especially as the US continues to maintain its Al Dhafra airbase in Abu Dhabi. The UAE also engages in multilateral coordination with the US. In December 2021, the armed forces of the UAE, Israel, and the United States Naval Forces Central Command (NAVCENT) began multilateral maritime security exercises in the Red Sea for the first time, further signaling the role of the Accords in driving multilateral cooperation.

Growing Multilateralism

With its focus on economics, the West Asia Quad is not the only forum bringing the parties closer together. It is best understood as part of a network of groupings and gatherings that seek to achieve this aim. Another example of the growing multilateralism between three states party to the West Asia Quad took place in March 2022, when foreign ministers from Israel, the UAE, and the US joined their Moroccan and Egyptian counterparts at the Negev Summit. Here the parties discussed their efforts to achieve regional security and stability.

At the summit, the UAE’s Foreign Minister Sheikh Abdullah bin Zayed Al Nahyan stressed the significance of joint action and a multilateral approach to building a prosperous future for the next generations and promoting coexistence. Multiple and overlapping forums highlight the growing synergy and connection between the four states and their role in bringing together other partners and allies across the region.

Regarding security architecture, the West Asian region lacks any primary security framework or architecture that brings the different parties together. Still in its infancy, the West Asia Quad has not yet evolved to fulfill this purpose and remains focused on mainly bolstering economic and strategic ties between the four sides. However, it is conceivable that this forum can provide the groundwork for deeper security coordination across areas, including maritime security coordination, the threat of maritime piracy, and drug smuggling.

The meeting of leaders from the four sides at the Quad’s second gathering highlights the priority afforded to cooperation and coordination by all parties involved. It demonstrates their intent to continue building a robust multilateral arrangement that will likely expand to contribute to regional peace and security in the future.

epc.ae/

Iran has Iraq’s Kurds in its crosshairs

0
July 7, 2022 | Asia Times (Syndication Bureau)

Between Erdogan, Mitsotakis, and Biden: The Evolving Ankara-Athens-Washington Triangle

0

 Gallia Lindenstrauss

 Christoph Becker

 Remi Daniel

INSS Insight, No. 1608, June 12, 2022

The declaration by Turkey’s President, Recep Tayyip Erdogan, on May 23, 2022 that Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis “no longer exists for him” constitutes a new low in the tense relationship between Turkey and Greece. This is in sharp contrast not only to Ankara’s previous attempt to lower the tensions between the two states but also to Turkey’s “charm offensive” toward several Middle East states. Beyond economic and domestic considerations is the Turkey-Greece-US triangle and the sense in Ankara that the record warmth in US-Greece relations is at the expense of Turkey. The growing tensions between Turkey and Greece complicate Israel’s need to balance its recent rapprochement with Turkey and its strong relations with Athens and Nicosia.

The declaration by Turkish President Recep Tayyip Erdogan on May 23, 2022 that Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis “no longer exists for him” marks a new low in the tense relationship between Turkey and Greece. The insult compounds the recent Turkish violations of Greek airspace, more confrontational than in the past, and comes after a seemingly successful path to rapprochement between the two countries, though now, within only weeks, shattered.

The ongoing tensions of the historic Greek-Turkish conflict were evident once again from 2018 to 2020. Due to the increased attractiveness of the Eastern Mediterranean given its energy potential, the issue of maritime borders resurfaced yet again. The dispute over the legality of Greece’s militarization of the Aegean Islands, the resurgence of the Cyprus question, and conflicting claims concerning the maritime borders all constitute interrelated events resulting in a military standoff, which has not been seen since 1996.

2021 marked an abrupt turning point where Athens and Ankara, which had found itself isolated on both the regional and international levels, agreed to resume exploratory talks after a five-year hiatus to defuse this crisis. However, after Mitsotakis and Erdogan met in a seemingly constructive meeting in Istanbul in March 2022, the clock has now rolled back to 2020. Following the increasingly provocative violations of Greek airspace by the Turkish Air Force, the Greek government decided to exclude the planned Turkish participation in the NATO drill Tiger Meet in Greece. Ankara protested by claiming that the Greek side was the first to violate Turkish airspace. Furthermore, some 600 migrants were stopped by the Greek coast guard while trying to cross the Aegean from Turkey, reigniting Athens’s accusation that Ankara breaches its side of the 2016 EU migration deal.

Erdogan’s rhetoric regarding Mitsotakis comes directly on the heels of the Greek Prime Minister’s three-day visit to the US in mid-May, which culminated with his address in front of a joint session of Congress (the first Greek Prime Minister ever to do so). This visit is exemplary of improved Greece-US relations, and of the more positive Greek attitude toward NATO. For a long time, the Greek approach was characterized by fundamental skepticism toward the American presence in the region, even though Athens has been a member of the Western defense alliance since 1952. The existence of a strong US-skeptic left in Greece, which did not forget the American support for the Greek junta from 1967 to 1974, as well as Washington’s limited involvement throughout the conflict between Athens and Ankara – as both are NATO members – posed a significant challenge to Greek-US relations for a considerable period. In tandem, even during the Cold War, Greeks have shared cultural and economic ties with Russia, which is seen as particularly closely connected on the level of religion.

Greece’s turn toward Washington, leaving its decades-long stance behind, reflects developments on the international stage. First, the positive relationship with Moscow has deteriorated rapidly since 2018, when Russia was accused of meddling in Greece, at a time when the admission of Macedonia – present-day North Macedonia – to NATO was under negotiation. In addition, with the Russian invasion of Ukraine, Greek-Russian relations have recently reached a low point, when the death of 12 civilians from the Greek minority on the Ukrainian Black Sea coast as a result of Russian bombardment led to public outrage in Greece. Athens’s sharp alignment with Washington and NATO, including the clear stance by Greek Foreign Minister Nikos Dendias “to welcome Sweden and Finland to the NATO family,” consequently represents the inverse of the perception of Moscow.

Simultaneously, in many respects Greece-US relations mirror Turkey-US relations. Thus while relations between Athens and Washington have never been better, Ankara and Washington do not seem able to resolve several contentious issues. Indeed, despite some improvement as a consequence of the war in Ukraine, the list of issues in dispute between Turkey and the US remains. As Turkey’s objection to Sweden and Finland’s bid to join NATO exemplifies, Ankara’s moves that defy some of its Western partners’ expectations are a recurring phenomenon. From its perspective, Ankara resents being taken for granted in NATO and has a sense that there is not enough understanding of its security needs, especially concerning the PKK and PKK-affiliated groups. The fact that even purchasing F-16 and F-16 modernization kits from the US has proven challenging, not to mention its expulsion from the F-35 project following its decision to buy S-400 air defense systems from Russia, is understood in Ankara as if Turkey is singled out and treated unjustly.

In turn, Washington-Athens and Washington-Ankara bilateral relations impact each other as well. Mitsotakis efforts in the US appear to be a way to counterbalance Turkey, which displayed a considerable diplomatic effort in the Eastern Mediterranean region last year. Ankara’s rapprochement with several stakeholders in recent months, including Jerusalem, has been monitored carefully by Athens. At the same time, the Greek Prime Minister intended in his visit, planned since 2020, to fill the gap created by the ongoing tensions between Turkey and the US. Mitsotakis’ announcement that his country would try to enter the F-35 program, his references in Congress to Turkish violations of the Greek airspace, and his calls for lawmakers to be cautious in “their defense procurement decisions concerning the Eastern Mediterranean” have been interpreted in Turkey as anti-Turkish moves, which explains Erdogan’s latest words on the Greek Prime Minister. More generally, while obviously one of the main reasons Washington has improved its relations with Athens has been the need to find a substitute and a backup for some of the US needs in the region that were previously fulfilled by Turkey, Ankara resents Greece’s active attempt to lure the US to rely more on Athens.

The rising tensions between Turkey and Greece lie in contrast with Turkey’s “charm offensive” toward other actors in the regional system such as the UAE, Saudi Arabia, Israel, and Egypt. What might explain this different approach?

First, the sense of “communicating vessels” in Ankara concerning the links between Greece-US and Turkey-US relations is singular and does not apply to other regional powers. The common membership in NATO, the feeling of competition to gain advantages from the US, a tense shared history, and important unsolved issues bring about a configuration that creates regular tensions and is not found elsewhere in Ankara’s bilateral relations.

Second, contrary to the Gulf states, whose rapprochement with Turkey has a strong economic dimension, the likelihood of Greece providing Turkey with significant additional foreign direct investment is negligible. Moreover, some of the points of contention between Ankara and Athens refer to issues that have economic significance, such as the delimitation of exclusive economic zones.

Finally, at the domestic level, the approaching 2023 parliamentary and presidential elections also influence Erdogan’s decisions. Few issues have a more unifying effect on the Turkish public than the Greek-Turkish conflict and the Turkish resentment toward Greek (and Greek-Cypriot) claims for naval exclusive economic zones. The Blue Homeland doctrine, developed by military and governmental circles in Ankara and which summarizes Turkey’s maximalist claims in the Eastern Mediterranean, has become a tool for mobilizing Turkish public opinion around what is seen as the defense of Turkey’s legitimate rights and the country’s sovereignty.

More generally, as the country’s deteriorating economic situation has created much resentment within the Turkish population against the government, and as the polls point to a possible defeat of Erdogan and his coalition in 2023, the Turkish government is making wider use of nationalist feelings to strengthen its position. This can be seen in Ankara’s threats to intensify its operation against the Kurdish forces in northern Syria and northern Iraq and in the Eastern Mediterranean too. By doing so, Erdogan tries to increase public support for himself and for Turkey’s nationalist party, which is a key ally for the Turkish President and risks exclusion from parliament after the 2023 elections.

Turkey-Greece tensions come at a time when Turkey and Israel seek to improve relations, adding another layer of difficulty to Jerusalem’s attempt to balance its relationship with the Republic of Cyprus and Greece and its relationship with Turkey. Israeli policymakers would do well to update Athens and Nicosia faithfully and openly on any new developments vis-à-vis Ankara. The harsh Turkish rhetoric against Greece is also a warning sign that Turkey’s foreign policy restart comes with many limitations, and accordingly, Israel should demonstrate caution. In addition, Jerusalem should consider how it ought to react in case the tensions between Greece and Turkey escalate to a showdown in the Eastern Mediterranean, a region of strategic value for Israel. While the current configuration makes any Israeli alleviation effort unlikely to have a positive impact on the situation, Israel should think of ways to support, directly or indirectly, the efforts to stabilize the situation of its regional allies.

________________________

Christoph Becker is a student in the M.A. Security and Diplomacy program at Tel Aviv University and an intern at INSS.

The opinions expressed in INSS publications are the authors’ alone.

About the Authors

Gallia Lindenstrauss
Gallia Lindenstrauss
Senior Research Fellow
Christoph Becker
Remi Daniel
Remi Daniel
Neubauer Research Associate

Hezbollah’s Political Challenges following the Elections in Lebanon

0
Vehicles drive past billboards depicting Lebanon's Hezbollah leader Sayyed Hassan Nasrallah, ahead of parliamentary election, in Beirut, Lebanon May 13, 2022. REUTERS/Aziz Taher

 Orna Mizrahi

 Yoram Schweitzer

INSS Insight No. 1610, June 19, 2022

The results of the parliamentary elections in Lebanon reflect changes in the political map, in particular the weakening of the Hezbollah camp and the growing strength of its opponents. However, the opposition camp is still weak and divided, and thus the results do not enable it to form the stable and functioning government that Lebanon so desperately needs. While Hezbollah succeeded in maintaining its support in the Shiite sector, the weakness of its allies and the growing criticism of the organization present it with new challenges. In order to maintain its dominant position and influence, it has intensified its efforts to position itself as a responsible national actor and the protector of Lebanon, whose main concern is to relieve the country’s severe economic plight and maintain its sovereignty and its resources in the face of its enemies, led by Israel.

Despite the low expectations among much of the Lebanese public that the parliamentary elections held on May 15, 2022 would bring about a material change in Lebanon’s difficult situation – seen also in the low voter turnout (41 percent, compared to 49 percent in the 2018 elections) – the results reflect the new wind blowing in the country. The main change presented by the results is the reduced support for the Hezbollah camp, which lost the parliamentary majority it had enjoyed since 2018. In the current parliament, only 60 of the 128 members are in the Hezbollah camp, compared to the 71 mandates it held in the previous parliament.

Hezbollah’s vigorous efforts to influence the voting by means of a pre-election campaign that included the distribution of benefits as well as threats and disruption – sometimes armed – of opposition rallies bore fruit, at least among voters in the Shiite sector. Here the organization managed to retain its 13 seats. However, its partners from the Christian and Druze parties suffered a blow. The main victim was its Christian partner since 2006, the Free Patriotic Movement founded by President Michel Aoun and currently led by his son-in-law, Gebran Bassil, who is avidly eying the post of president. This party has lost its status as the largest Christian party (winning only 18 seats) to the Christian Lebanese Forces party, led by Samir Geagea (21 seats). Marada, the Christian party of Suleiman Frangieh (the son), another member of the Hezbollah camp, dropped from 6 seats in 2018 to only 2 seats, while the Druze party led by Talal Arslan and also identified with the Hezbollah camp is not represented in the current parliament.

 

Another significant change is the election of some 13 independent candidates representing small new parties that were founded following the protests that erupted in October 2019. These members of parliament are not identified by community or religion, and at present are not identified with any camp. On their agenda is the call for a change in the Lebanese leadership and socio-economic improvements, and at this stage it is hard to assess their future voting intentions on internal matters or on foreign and security issues.

In any event, the weakening of the Hezbollah camp and the rise of Geagea, Hassan Nasrallah’s sworn enemy and the leader of the struggle to disarm Hezbollah, has not resulted in a significant parliamentary bloc that could exert a material influence on decisions that are opposed by Hezbollah and its supporters and/or the ruling elite, or promote the reforms so desperately needed by Lebanon that are a condition for the renewal of Western aid. Indeed, many members of the former corrupt leadership have retained their positions. Moreover, the boycott of the elections by Hariri’s large Sunni party, al-Mustaqbal, left a leadership vacuum in the Sunni camp. Thus, Hezbollah and its partners face a divided camp, comprising several veteran parties and fragmented new parties, and it is not clear whether Geagea, who has been branded by Hezbollah as an Israeli collaborator, will be able to unite them around a shared agenda.

The first test for the new balance of forces in the parliament were the elections for the speaker and his deputy. In these elections, which took place on May 31, the Hezbollah camp managed to have Nabih Berri, the leader of Amal, Hezbollah’s Shiite partner, elected as speaker for the seventh time. Another representative of this camp, Elias Bou Saab from the Free Patriotic Movement, was elected deputy speaker. However, both were elected with a very small majority of 65 members of parliament (thanks to the support of Jumblatt’s Druze party, which avoiding joining either of the camps, and it is not clear how it will vote in future), while in the 2018 elections, Berri won a majority of 98 votes (out of 128).

Thus despite of the weakness of Hezbollah’s partners, the new political array in parliament reflects and retains the organization’s influential position, even if the dynamic is not easy and presents it with new challenges. Hezbollah will be forced to find ways to maintain its status and thwart decisions that run counter to its interests, while building new alliances. As for core issues, including demands for its disarmament, it appears that Hezbollah will not hesitate to use force. On May 18, in his first public reference to the election results, Nasrallah tried to display a statesmanlike approach by saying that although Hezbollah had achieved a large victory, none of the blocs won and the severe economic crisis demanded joint action by all camps. In this spirit the organization is calling for a government of broad consensus, to ensure that it and its partners will be members. This is contrary to Geagea’s tenacious demands not to include Hezbollah in any government that is formed. Geagea claims that there is a majority in the new parliament for a change in policy on basic issues, including Lebanese sovereignty and weapons in the hands of non-government forces (in other words, promoting decisions to disarm Hezbollah and transfer its weapons to the Lebanese army).

In parallel, Hezbollah is continuing its efforts to establish its image as a responsible national actor, whose main concern is to bring about an improvement in Lebanon’s domestic situation, while preserving its sovereignty and resources. In this it makes prominent use of the “Israeli card.” This was particularly noticeable in the organization’s recent references to the disagreement between Israel and Lebanon over the maritime border, an issue that enjoys consensus in the Lebanese political system.

The issue returned to the agenda following the arrival at Israel’s coast on June 5 of the Energean floating rig, which is due to begin production of gas from the Karish gas field in the third quarter of 2022. In a particularly belligerent speech on June 9, Nasrallah attacked Israel and announced that he had the ability to prevent gas production from the Karish field. He described such gas production as Israeli aggression and theft of Lebanon’s economic resources. Nasrallah is therefore exploiting the current crisis in order to reinforce the organization’s familiar narrative, that it uses its weapons on behalf of Lebanon’s national interests, and thus it once again justifies its determination not to yield to demands for its disarmament by its opponents.

At this stage efforts are focused on formation of a new government. However, based on past experience, it is unlikely that Lebanese citizens will see the mission completed in the near future. A month after the elections there is still no sign of agreement over the composition of the government or the identity of the Sunni prime minister (as required by the Lebanese constitution). It is possible that the task will not even be finished by October, when the parliament is due to elect a new president.

However, even if a government is formed in the coming months, the two main relevant scenarios do not promise a functioning government that could rescue Lebanon from its dire economic straits. A government of broad consensus as promoted by Hezbollah and its camp would be as paralyzed as its predecessors and would be unable to promote the reforms necessary for any improvement in the situation. In the other scenario, any government formed without Hezbollah, a very unlikely scenario, would find its actions thwarted by Hezbollah through political moves, and perhaps even through the use of military force within Lebanon, or by heating up the border with Israel.

For Israel, the fact that Hezbollah in recent years has been largely engaged in internal matters has helped restrain its military activity against Israel. However, in view of Nasrallah’s harsh rhetoric around the issue of pumping gas from the Karish field and his threats that his organization can prevent Israel from acting unilaterally in a gas field that he considers disputed, Israel must prepare for the possibility of escalation following attempts to implement the threats. This will be especially likely if there is greater internal pressure on Hezbollah. The June 13 arrival of American mediator Amos Hochstein, in response to a Lebanese invitation, could help reduce the tension.

The opinions expressed in INSS publications are the authors’ alone. About the Authors
Orna Mizrahi
Orna Mizrahi
Senior Research Fellow
Yoram Schweitzer
Yoram Schweitzer
Senior Research Fellow, head of the Program on Terrorism and Low Intensity Conflict

NATO Allies sign Accession Protocols for Finland and Sweden

0

 

NATO Ambassadors signed the Accession Protocols for Finland and Sweden at NATO Headquarters on Tuesday (5 July 2022), in the presence of Finnish Foreign Minister Pekka Haavisto and Swedish Foreign Minister Ann Linde. NATO Secretary General Jens Stoltenberg said: “This is truly an historic moment. For Finland, for Sweden, for NATO, and for our shared security.”

Last week at the Madrid Summit, Allied leaders agreed to invite Finland and Sweden to join NATO following the agreement of a trilateral memorandum between Türkiye, Finland, and Sweden. Today, the Accession Protocols were signed, marking the start of the ratification process.

The Secretary General said that NATO’s door remains open to European democracies who are ready and willing to contribute to our shared security: “With 32 nations around the table, we will be even stronger and our people will be even safer, as we face the biggest security crisis in decades.”

ttps://www.nato.int/cps/en/natohq/news

Στράτος Σιμιτζής: «Που να ξέρω , δεν τους πρόλαβα»

1

του Στράτου Σιμιτζή*

Ήταν η ατάκα του μεγάλου Κώστα Βουτσά , στην ερώτηση του συμπρωταγωνιστή του σε ταινία. Ξέρεις τι λένε οι αρχαίοι Έλληνες;

Το του θαύματος όμως, εκεί στη Cosmote TV φαίνεται πως ξέρουν , μιας και θα παρουσιάσουν σειρά εκπομπών με αντικείμενο τη ζωή στην αρχαία Ελλάδα, τις συνήθειες, τα έθιμα και γενικά την καθημερινότητα.

Μάλιστα, στο τρέιλερ που παρουσιάζουν, εμφανίζουν κάποιον καθήμενο στις κερκίδες του Καλλιμάρμαρο – Παναθηναϊκό Στάδιο να λέει το εξής αμίμητο.

«Όπως και σήμερα , έτσι και στην αρχαία Ελλάδα, ο νικητής έκανε το γύρω του θριάμβου!!»

Με άλλα λόγια , οι αρχαίοι Έλληνες μιμούνται τους σύγχρονους Έλληνες. Τρελά πράγματα.

Οι φωστήρες που θα γράψουν τα κείμενα των εκπομπών προφανώς θα πάρουν τα στοιχεία από τα ιστορικά βιβλία των αρχαίων , από πού αλλού; Μήπως τους πρόλαβαν αυτοί;

Σε δουλειά να βρισκόμαστε και φαίνεται από αυτές τις επινοήσεις , δεν είναι λίγοι εκείνοι που επωφελούνται.

Άκου να μας παρουσιάσουν πως ζούσαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Αθάνατε Κώστα Βουτσά , που δεν τους … πρόλαβες.

«Επικίνδυνη αδιαφορία» 

Δεν είναι απαραίτητο να πάει κάποιος στις παρυφές του πολεοδομικού συγκροτήματος για να εντοπίσει περιθωριακά  άτομα  τα οποία αποτελούν τουλάχιστον  « υγειονομική βόμβα».

Δυστυχώς θα τα συναντήσει να περιφέρονται στο ιστορικό κέντρο ασκώντας παιδεία.

Άτομα ρακένδυτα , άπλυτα , γεμάτα επιδέσμους, τις περισσότερες φορές χωρίς λόγο χάριν του εντυπωσιασμού , που αποπνέουν δυσοσμία και διερωτάσαι, ούτε ένας αρμόδιος δεν τα είδε για να ενεργήσει τα δέοντα;

Τη στιγμή που διαπιστώνουν πως πρόκειται για … υγειονομική βόμβα μάλιστα περιφερόμενοι , γιατί δεν επεμβαίνουν;

Αν αυτό δεν συνιστά επικίνδυνη αδιαφορία , τι άλλο μπορεί;

Είναι βέβαιο, πως αν κάποιος ενδιαφερθεί, θα δυσκολευτεί πολύ να βρει αρμόδιο γιατί ο ένας θα τον παραπέμπει σε άλλον.

Και μέχρις ότου βρεθεί ο αρμόδιος , τα άτομα «υγειονομική βόμβα» θα περιφέρονται ανάμεσά μας , λες και πρόκειται για κοινωνία πανταχόθεν «ανοιχτή και ελεύθερη».

«Κουτοπονηριές!»

Είναι γνωστό τους πάσι πως το δαιμόνιο του Έλληνα, έχει δυο πλευρές και δυο αναγνώσεις.

Την ευφυή ,ευρηματική πλευρά και εκείνη που ρέπει προς τη πονηριά και το κακό.

Το Υπουργείο Εργασίας διαπιστώνοντας πως πολλοί άνεργοι απορρίπτουν κάθε προσφορά εργασίας που τους γίνεται, αποφάσισε να διαγράψει από το μητρώο ανέργων , όσους απορρίπτουν τρεις φορές οποιαδήποτε προσφορά εργασίας, γιατί είναι προφανές πως οι τύποι αυτοί δεν ενδιαφέρονται για εργασία αλλά για τα επιδόματα.

Είναι μείγμα πονηριάς, κουτοπονηριάς και προφανώς φυγοπονιάς.

Για ποια εργασία μιλάμε, εμείς ενδιαφερόμαστε μόνο για τα επιδόματα ανεργίας.

*Δημοσιογράφος-Συγγραφέας