Αρχική Blog Σελίδα 1925

Νίκαια: Η Πρωτεύουσα ενός ελληνικού κράτους στη Μικρά Ασία

0
The Roman theatre in Iznik (ancient Nicaea)

Του Κωνσταντίνου Χολέβα – Πολιτικού Επιστήμονα

Σύντομο Ιστορικό

Η Νίκαια της Βιθυνίας ιδρύθηκε το 316 π.Χ. από τον Αντίγονο με το όνομα Αντιγονεία. Είναι η περίοδος των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μετονομάσθηκε σε Νίκαια το 301 π.Χ. από τον Λυσίμαχο προς τιμήν της συζύγου του, θυγατέρας του Αντιπάτρου. Σήμερα οι Τούρκοι την αποκαλούν Ιζνίκ- Iznik από τη συνήχηση των ελληνικών λέξεων «εις Νίκαιαν». Ανήκει στην περιοχή της Βιθυνίας, μαζί με τη Νικομήδεια, την Κίο και άλλες πόλεις. Η Βιθυνία είναι εκείνο το τμήμα της Μικράς Ασίας, το οποίο βρίσκεται απέναντι από την Κωνσταντινούπολη.

Η Νίκαια συνδέεται με δύο Οικουμενικές Συνόδους, την Α΄ και την Ζ΄. Η Α΄ συνεκλήθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο το 325. Συνέταξε το πρώτο μέρος του Συμβόλου της Πίστεως, το οποίο είναι γνωστό ως το Σύμβολο της Νικαίας- Κωνσταντινουπόλεως. Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος συνεκλήθη στη Νίκαια το 787 από τη Βασιλομήτορα Ειρήνη την Αθηναία, η οποία επιτρόπευε τον ανήλικο γιό της Κωνσταντίνο Στ΄. Η Σύνοδος αυτή καταδίκασε την Εικονομαχία και όρισε ότι η τιμητική προσκύνηση των εικόνων αναφέρεται στο πρωτότυπο.

Η Νίκαια κατακτήθηκε από τους Τούρκους το 1331. Επί Τουρκοκρατίας η έδρα της Μητροπόλεως κατά περιόδους  μεταφερόταν στη Κίο. Ο τελευταίος πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή Μητροπολίτης Νικαίας ήταν ο μετέπειτα Οικουμενικός Πατριάρχης Βασίλειος Γ΄. Οι Έλληνες της Νικαίας και όλης της Βιθυνίας εκδιώχθηκαν το 1920, δύο χρόνια πριν από την καταστροφή της Σμύρνης και άλλων μικρασιατικών πόλεων. Ο Μητροπολιτικός Ναός της ήταν αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και ήταν περίφημος για τα ψηφιδωτά που υπήρχαν στο ιερό, στο καθολικό και στον νάρθηκα. Λειτουργούσε μέχρι την καταστροφή από τους Τούρκους το 1920. Ο Ναός της Αγίας Σοφίας της Νικαίας, όπου κατά πάσαν πιθανότητα συνήλθε η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος, έχει σήμερα μετατραπεί σε ισλαμικό τέμενος.

Με τον τίτλο «Νικαεύς»  έχει διασωθεί από τον ιστοριοδίφη Κωνσταντίνο Σάθα (Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη, τόμος Α΄, 1872) ένας έπαινος για τη Νίκαια γραμμένος από τον γνωστό Βυζαντινό αξιωματούχο, φιλόσοφο και ανακαινιστή της Μονής της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη, τον Θεόδωρο Μετοχίτη (1260- 1332). Ο εγκωμιαστικός για τη Νίκαια λόγος εκφωνήθηκε το 1290 στη Νίκαια ενώπιον του Αυτοκράτορος Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου. Ο Μετοχίτης γεννήθηκε στη Νίκαια και χρησιμοποιεί άριστα τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας για να περιγράψει τους ναούς, τα μοναστήρια και γενικότερα την αίγλη της πόλης του. Τιμά ιδιαιτέρως τον Άγιο Τρύφωνα, ο οποίος μαρτύρησε στη Νίκαια το 250 μ.Χ.

Το όνομα «Νίκαια» έλαβε το 1934 ο προσφυγικός Δήμος της Νέας Κοκκινιάς για να τιμήσει τη σημαντική αυτή πόλη της Μικράς Ασίας. Σήμερα η προσφυγούπολη Νίκαια της Αττικής, έδρα ομωνύμου Μητροπόλεως,  είναι ένας από τους πολυπληθέστερους Δήμους της Ελλάδος.

Η Αυτοκρατορία της Νικαίας (1204- 1261)

Στις 12 Απριλίου 1204 η Ρωμανία (Βυζαντινή Αυτοκρατορία) καταλύθηκε και λεηλατήθηκε από τους Φράγκους Σταυροφόρους. Στην πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη εγκαταστάθηκε Φράγκος Αυτοκράτωρ και Λατίνος Πατριάρχης. Ο Ελληνισμός διασώθηκε κυρίως με τα τρία κράτη που σχηματίσθηκαν, την Αυτοκρατορία της Νικαίας, την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντος και το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Ιδιάζουσα ήταν η σημασία της Νικαίας της Βιθυνίας. Εκεί μεταφέρθηκε από την Βασιλεύουσα ο νόμιμος Αυτοκράτωρ και ο Ορθόδοξος Πατριάρχης. Εκεί οργανώθηκε για πρώτη φορά ένα ελληνικό εθνικό κράτος. Από εκεί ξεκίνησαν τα στρατεύματα του Μιχαήλ Παλαιολόγου και απελευθέρωσαν την Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους το 1261. Η μικρασιατική αυτή πόλη υπήρξε η έδρα σπουδαίων λογίων, οι οποίοι καλλιέργησαν τον ελληνικό πολιτισμό.

Στο κράτος της Νικαίας βασίλευσε η δυναστεία των Λασκαριδών. Ο Θεόδωρος Α’ Λάσκαρις (1204-1222), ο γαμβρός του Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης (1222-1254), λαμπρός στρατηγός από το Διδυμότειχο, ο γιος του Βατάτζη Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις (1254-1258), ο ανήλικος Ιωάννης Δ΄ και ο σφετεριστής του θρόνου, αλλά ικανός διπλωμάτης, Μιχαήλ Παλαιολόγος, ο οποίος απελευθέρωσε την Κωνσταντινούπολη το 1261.

Στη Νίκαια η ελληνική παιδεία και τα κλασσικά γράμματα γνώρισαν μεγάλη ακμή. Ο λόγιος μοναχός Νικηφόρος Βλεμμύδης με εντολή του Ιωάννου Βατάτζη συνέλεξε όλα τα αρχαία ελληνικά κείμενα που υπήρχαν στις βιβλιοθήκες του βασιλείου, το οποίο κατελάμβανε τα βορειοδυτικά παράλια της Μικράς Ασίας και έφθανε μέχρι την Έφεσο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα πεπαιδευμένου ανδρός με θεολογική και φιλοσοφική κατάρτιση ήταν ο αυτοκράτωρ Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις, ο ποιητής του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνος προς την Θεοτόκον.

Οι αυτοκράτορες της Νικαίας συνέχιζαν να χρησιμοποιούν τον επίσημο τίτλο των προκατόχων τους της Κωνσταντινουπόλεως, δηλαδή «Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ Ρωμαίων». Ο τίτλος αναφέρεται στη Νέα Ρώμη –Κωνσταντινούπολη και όχι στην Παλαιά Ρώμη. Όμως σε κάθε ευκαιρία τόνιζαν και την ελληνική τους καταγωγή και τον σεβασμό τους στην Αρχαία Ελλάδα, χωρίς αυτό να μειώνει την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη τους. Το κράτος της Νικαίας αποδεικνύει ότι οι Έλληνες δημιουργήσαμε εθνικό κράτος πολύ νωρίτερα από άλλους λαούς. Οι φανατικοί οπαδοί του Διαφωτισμού διαδίδουν ότι τα εθνικά κράτη δημιουργήθηκαν μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789. Ο Ελληνισμός μετά την πνευματική επικράτησή του στη πολυεθνική αυτοκρατορία της Ρωμανίας-Βυζαντίου ιδρύει ένα αμιγώς ελληνικό κράτος στη Νίκαια. Με συνείδηση ορθόδοξη και ελληνική το κράτος αυτό αγωνίζεται επιτυχώς εναντίον πολυαρίθμων αντιπάλων. Ο στρατός του βασιλείου δεν είναι μισθοφορικός ούτε πολυεθνικός. Είναι στο συντριπτικό ποσοστό του ελληνικός.

Κορυφαία μορφή της Αυτοκρατορίας της Νικαίας υπήρξε αναμφισβήτητα ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης. Συνδύαζε τη Χριστιανική ελεημοσύνη, την ελληνική αυτοσυνειδησία, την λιτή διαχείριση των οικονομικών και την στρατιωτική ικανότητα. Νίκησε όλους τους γειτονικούς λαούς, στήριξε τα ελληνικά γράμματα και έδινε το παράδειγμα στους υπηκόους του αποφεύγοντας τον πολυτελή βίο. Ο λαός τον ονόμασε Ελεήμονα και η Εκκλησία μας τον τιμά ως Άγιο την 4η Νοεμβρίου. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει στον Συναξαριστή του ότι επτά χρόνια μετά την ταφή του Βατάτζη το λείψανο βρέθηκε άφθαρτο και ευωδιάζον. Ετάφη στη Μονή Σωσάνδρων κοντά στο Νύμφαιο της Μικράς Ασίας, όπου είχε μεταφέρει την πρωτεύουσα. Οι Μικρασιάτες της Εφέσου και της Μαγνησίας τον τιμούσαν ως Άγιο ήδη από την εποχή της Τουρκοκρατίας.

Ο Βατάτζης διατρανώνει την ελληνική του συνείδηση με την περίφημη επιστολή του προς τον Πάπα Γρηγόριο Θ΄ τό 1237. Του γράφει ότι οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες είναι ελληνικής καταγωγής και ότι από το γένος των Ελλήνων μετεδόθη η σοφία σ’ όλον τον κόσμο. Προσθέτει ότι στους Έλληνες έδωσε την Κωνσταντινούπολη ο Μέγας Κωνσταντίνος, γι’ αυτό και το κράτος της Νικαίας θα αγωνισθεί με κάθε τρόπο να απελευθερώσει την Βασιλεύουσα από τους Φράγκους Σταυροφόρους, συμμάχους του Πάπα.

Σπουδαία και άγνωστη στους περισσοτέρους μορφή είναι ο γιος του, ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις, ο οποίος κυβέρνησε στη Νίκαια μόνον επί τέσσερα χρόνια, διότι απεβίωσε από ασθένεια. Ο Θεόδωρος είχε δάσκαλο τον Νικηφόρο Βλεμμύδη και τα θεολογικά συγγράμματά του καταδεικνύουν μία σπάνια γνώση της Ορθοδόξου Δογματικής, της αρχαιοελληνικής γραμματείας και των επιστημονικών δεδομένων της εποχής εκείνης. Ο αείμνηστος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.  Χρίστος Κρικώνης βρήκε  σε ευρωπαϊκές βιβλιοθήκες και εξέδωσε με επιστημονικό σχολιασμό τα θεολογικά έργα του Θεοδώρου Β΄. Ο νέος σε ηλικία αυτοκράτωρ, υπό την επίδραση του δασκάλου του Νικηφόρου Βλεμμύδη, επεδίωξε να ενσαρκώσει τον ιδανικό ηγεμόνα, συνδυάζοντας την πρακτική εξουσία και την θεολογική- φιλοσοφική παιδεία. Ο Θεόδωρος Β΄ ανεδείχθη σε υπερασπιστή του Ελληνισμού. Στον ζ΄ Λόγον των θεολογικών δοκιμίων του διαπιστώνει ότι: «Ἑλλήνων γάρ Χριστωνυμούμενον κλέος οὐ σβέννυται», ότι δηλαδή η δόξα των Ελλήνων δεν θα σβήσει ποτέ, διότι ο Ελληνισμός αναβαπτίσθηκε στο όνομα του Χριστού.

Η Αυτοκρατορία της Νικαίας στη Μικρά Ασία (1204-1261) χαλύβδωσε την ελληνορθόδοξη ταυτότητά μας. Τα κείμενα της εποχής εκείνης απαντούν σε όσους αμφισβητούν σήμερα τη συνέχεια του Ελληνισμού.

Κ.Χ. ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Ιουλίου- Αυγούστου 2022

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Νίκαια: Ιστορία-Θεολογία- Πολιτισμός (325-1987), συλλογικό έργο, έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Νικαίας, Νίκαια 1988.

Χρίστου Κρικώνη: Θεοδώρου Β΄ Λασκάρεως, Περί Χριστιανικῆς Θεολογίας Λόγοι, Ἀνάλεκτα Βλατάδων 49, Γ ΄έκδοση, UNIVERSITY STUDIO PRESS, Θεσσαλονίκη 1990.

Ἀποστόλου Βακαλοπούλου: Πηγές τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, τόμος Α΄, Θεσσαλονίκη 1965 (για το πρωτότυπο κείμενο της επιστολής του Ιωάννου Βατάτζη προς τον Πάπα).

arxon.gr

Russia-Ukraine War: Implications for Asian Geoeconomics

0

As the war and resulting sanctions redraw trade maps in Asia, Iran stands to be the primary beneficiary.

A view of Chabahar port in Iran at night, January 2, 2017.

Credit: Wikimedia Commons/Ksardar1359

The Russian invasion of Ukraine has set off a series of sanctions from Western states and many others that will have broad implications for some time to come, even in the unlikely scenario of a relatively quick end to the fighting. The impact on the global economy and supply chains from both the war and the escalating sanctions regime has already been significant but will have long-term consequences on the geoeconomics of Asia and East-West trade that require closer examination.

The term geoeconomics is poorly defined in academia. It is most frequently used to refer to economies being instrumentalized for national security purposes. Here, I use the term specifically to refer to how countries use geography to achieve their economic ambitions in light of security-related issues. In that sense, my definition is closer to scholars who see geoeconomics as the interplay between economics and geopolitics.

I argue that there are three interrelated and intersecting trends brought about by the Russian invasion of Ukraine and the unprecedentedly fast succession of Western sanctions imposed on Moscow, which redrew trade maps in Asia. Ultimately, Iran stands to be the primary beneficiary of these changes.

The New Eurasian Land Bridge and China’s BRI 

The first two implications are closely related to the fact that the war in Ukraine and the associated economic embargoes have created significant blockages with regard to the New Eurasian Land Bridge (NELB). While Beijing grounds its Belt and Road Initiative (BRI) in the mystique of the ancient Silk Road, its primary land route to its target markets in Western Europe goes through the NELB, which passes through Central Asia and Russia to reach the European continent. This route is so important that Chinese officials have in the past worried about overreliance on Russia for their logistical needs.

Now those fears look prescient. As many experts have noted, the NELB route has become increasingly problematic. The security issues brought about by the war aside, Western sanctions have made Russia increasingly difficult to work with. Major logistics firms withdrew from Russia even before they were forced out by sanctions, and European countries like Poland and Ukraine, who once held ambitions of being key hubs for the NELB, have eschewed economic relations with Moscow and championed sanctions as they prioritize security needs. All these factors make it increasingly necessary for China to look toward the lower tier of the “Belt,” going through Iran.

This route has faced various challenges mainly due to the major economic sanctions placed on Iran throughout the vast majority of the BRI’s existence. While the Chinese government has been willing to buck Washington’s edicts not to engage with Iran economically in many respects, the Chinese private sector and even major state-sponsored enterprises that provide most BRI financing are not immune to sanctions pressure.

Asian Countries Look to Iran for East-West Trade Routes 

The second trend, which is also closely related to the NELB blockage, is the increased logistical activity of other Asian countries, particularly from Central Asia and South Asia, to reach their target markets in the West through Iran. Over the last number of weeks, there has been a flurry of activity surrounding the expansion of trade access involving Iran and countries to its immediate east.

This is buttressed by the Raisi administration’s ambitions to expand economic relations with countries across Asia and to pay closer attention to diplomatic ties with Central Asia, matters conservatives frequently accused the previous Rouhani administration of ignoring.

Russia Looks Eastward and to the INSTC

The third and perhaps least recognized trend is Russia’s own quasi “look East” strategy to mitigate the effects of sanctions by diversifying its trade away from Western economies that seem increasingly interested in weaponizing interdependence. While Russia’s route to China or Central Asia is straightforward, its land route to India, a key trading partner that has refused to join the Western sanctions coalition, is far more complicated. India, mostly surrounded on land by adversaries Pakistan and China, must be reached by sea. While India-Russia trade is mostly carried out by sea, traveling through the Suez Canal, the absence of a more direct route can become a vulnerability, especially in the current charged political environment.

This enhances the importance of the International North-South Transport Corridor (INSTC), which traverses the Caucuses to connect Russia to the Iranian port of Bandar Abbas on the Strait of Hormuz, from which point a shorter maritime route to India is available. This not only drastically shortens transit time for goods shipped between India and Russia but also avoids narrow maritime routes that are potentially susceptible to political blockages. China, for example, is famously concerned about over-reliance on the Strait of Malacca for its maritime trade (the “Malacca dilemma”).

If the increased need of many Asian countries and Russia results in an expansion of financing and usage of these various trade routes, Iran could become a major global trade hub. Especially if the current talks result in a resumption of sanctions relief under a reconstituted Iran nuclear deal, investment and trade interest would likely expand dramatically. Critically, Russia has also expressed a desire to use the INSTC to connect to Pakistan. This has important implications for the BRI project.

While talking about “Asia” resonates in China and is frequently mentioned in Chinese government pronouncements, the most important areas to the BRI have been the key subregions in China’s near abroad: Central Asia, South Asia, and Southeast Asia. In academic literature, BRI projects in these regions are often spoken of separately and on their own terms. But Chinese officials seeing significant economic potential and trade complementarity between their economic investments and zones in South and Central Asia, seem increasingly interested in connections between the two. This interest is underlined by China’s recent efforts to build a trade route through Afghanistan, which is unlikely to be viable due to both security and economic governance issues. Currently, these two regions are connected through an arduously long route through western China.

This is especially problematic considering that China’s investments in Pakistan are largely located in the western Pakistani province of Balochistan and the port of Gwadar, which is a stone’s throw from the Iranian border, while most of Central Asia’s population and economic potential are in Uzbekistan and Kazakhstan, which border the Caspian Sea.

A much more logical transit route is through eastern Iran. This route is now in a position to receive greater attention due to Russian interest in connecting the INSTC to Pakistan. Somewhat ironically, transportation infrastructure in Iran also happens to be a major point of focus for India, which sees connecting to the southeastern Iranian port of Chabahar as its best trade path to Afghanistan and Central Asia. Indian involvement in the Chabahar port project has largely been suspended since the United States abandoned the Iran nuclear deal in 2018 but it could be revived if a new agreement is struck.

There are major barriers still to Iran achieving its goal of becoming a key trade hub, the most important being the resumption of sanctions relief under the Joint Comprehensive Plan of Action. But Iran also requires more strategic planning and a strategy for turning trade routes into economic corridors that can benefit its own citizens. If Tehran can rise to the challenge, it will have a key role to play in the development of Asia and East-West trade moving forward

Ali Ahmadi

Ali Ahmadi is a scholar of sanctions and economic statecraft. He is an executive fellow at the Geneva Centre for Security Policy and a research fellow at Vocal Europe. Follow or contact him on Twitter or LinkedIn.

thediplomat.com

Τάσσος Δίκας, Γιώργος Χατζηκωνσταντίνου: “Στον αστερισμό της πολυπλοκότητας”

0
File Name : DSCN2753.JPG File Size : 213.3KB (218381 Bytes) Date Taken : 0000/00/00 00:00:00 Image Size : 1600 x 1200 pixels Resolution : 300 x 300 dpi Bit Depth : 8 bits/channel Protection Attribute : Off Hide Attribute : Off Camera ID : N/A Camera : E775 Quality Mode : BASIC Metering Mode : Matrix Exposure Mode : Programmed Auto Speed Light : No Focal Length : 11.6 mm Shutter Speed : 1/4 second Aperture : F3.9 Exposure Compensation : 0 EV White Balance : Auto Lens : Built-in Flash Sync Mode : N/A Exposure Difference : N/A Flexible Program : N/A Sensitivity : Auto Sharpening : Auto Image Type : Color Color Mode : N/A Hue Adjustment : N/A Saturation Control : N/A Tone Compensation : Normal Latitude(GPS) : N/A Longitude(GPS) : N/A Altitude(GPS) : N/A

Των Τάσσου Δίκα και Γιώργου Χατζηκωνσταντίνου *

Ένα επίκαιρο κείμενο του 2015

Από την έναρξη της επίπονης διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – Αν.Ελ., την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, το απρόσμενο για πολλούς αποτέλεσμα του 61,3% «Όχι», και μέχρι την επώδυνη ουσιαστικά συμφωνία (3ο μνημόνιο) για την νέα δανειακή σύμβαση, έγιναν με τραυματικό τρόπο κατανοητές μερικές αλήθειες και πραγματικότητες, που μας προβληματίζουν ως πολίτες και μας χειραφετούν πολιτικά και συνειδησιακά, για το τι μας περιβάλλει σε ευρωπαϊκό και γενικότερο πολιτικό επίπεδο.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 1η: Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

 

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 2002
Aφορά την υπόσταση της ίδιας της σημερινής Ευρωζώνης (όχι στη γενικότητά της), άλλα στην πραγματικότητά της ως απόρροια συσχετισμών, αντιλήψεων, λειτουργίας, πρακτικών των θεσμών, των οργάνων, των εκπροσώπων και των πολιτικών που προβληματίζουν βαθύτατα τους πολίτες, όχι μόνον της χώρας μας, αλλά και της υπόλοιπης Ευρώπης.
Υπόσταση της Ε.Ε. και ειδικότερα της ευρωζώνης, όπου οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που εκπροσωπούν τους ευρωπαϊκούς λαούς αποδεικνύεται ότι ακολουθούν συνειδητά χρηματοοικονομικές πολιτικές, με επίκεντρο την λιτότητα, πολιτικές που «ταιριάζουν» κυρίως σε μία περιορισμένη ομάδα κρατών με επίκεντρο την Γερμανία.

Στην Γερμανία την τελευταία δεκαπενταετία, το παραγωγικό μοντέλο της «επιβλήθηκε» σταδιακά στην κοινωνία από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα -μέσα από εργασιακές, συνταξιοδοτικές, ασφαλιστικές υποχωρήσεις σε ανύποπτο χρόνο- προκειμένου να πετύχει παραγωγικούς και εξαγωγικούς στόχους προϊόντων τεχνολογικής ποιότητας, με αντάλλαγμα την δημιουργία θέσεων εργασίας, παράλληλα με την προσπάθεια αναγνώρισής της (σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης) ως δόκιμο μοντέλο σύγχρονης ευρωπαϊκής πολιτικής. Το παραγωγικό της μοντέλο διαφοροποιείται από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες -κυρίως του νότου- και φιλοδοξεί να συνεχίζει να παίζει κυρίαρχο ρόλο στα τεκταινόμενα της Ε.Ε. επιδιώκοντας να επιβάλει (και μέσα από δικές της αντιθέσεις) κατά το δυνατόν δικούς της όρους στο ευρωπαϊκό οικονομικό γίγνεσθαι.

Ας μη λησμονούμε ότι οι πολιτικές αυτές κατά βάση είναι τραπεζοκεντρικές και οικονομοκεντρικές και σίγουρα μη οραματικές, μη κοινωνιοκεντρικές και απολύτως στοχευμένες σε χρηματοπιστωτικούς στόχους, που η συνθετότητά τους (όχι τυχαία) δεν επιτρέπει την εύκολη κατανόηση από την μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών (αλλά και ικανής μερίδας πολιτικών) των ταξικών στοχεύσεων που υπηρετούν. Παράλληλα ας μην υποτιμούμε κοινωνιολογικά τον παράγοντα της ίδιας της γερμανικής αντίληψης της πολιτικής, απόρροια και της ιδιότυπης αντίληψης περί του κράτους αλλά και εκείνης της προτεσταντικής αντίληψης της ζωής.

Η μεγάλη αλήθεια όμως που αφορά την αφετηρία της οικονομικής ανάκαμψης της Γερμανίας, μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο ήταν η πολιτική βούληση των υπολοίπων κρατών να δεχθούν -όπως εύστοχα επεσήμανε ο πρωθυπουργός στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο- να υποβοηθήσουν την ανάκαμψή της μέσα από την συνθήκη του Λονδίνου του 1953 που ελάφρυνε (μεταξύ άλλων χαριστικών πράξεων) το χρέος της κατά 66%.
Η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου και του ιδιωτικού χρέους της Γερμανίας το 1953 και η ελάφρυνση των όρων αποπληρωμής του υπολοίπου αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο για το λεγόμενο “γερμανικό θαύμα” μετά το 1950. Η Ελλάδα ήταν μία από τις πιστώτριες χώρες που συνυπέγραψαν τη Συμφωνία. Η σημερινή όμως ηγεσία της Γερμανίας όχι μόνο αγνοεί τα διδάγματα της Συμφωνίας του 1953, αλλά επιδεικνύει μοναδική αδιαλλαξία έναντι της Ελλάδας και των άλλων υπερχρεωμένων χωρών. (βλ. Φραγκακάκη Μαρία, Η συμφωνία του 1953 για το χρέος της Γερμανίας: Ένα επίκαιρο ιστορικό προηγούμενο, Η Αυγή, Δευτέρα, 10.8.2015 )

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 2η: Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΜΗ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ GREXIT

 

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995

Ζούμε σε εποχές όπου σε επίπεδο ευρωπαϊκών θεσμών τίποτε δεν είναι αυτονόητα ίδιο όπως το θεωρούσαμε. Οι οραματιστές, που στο χθες δώσανε ταυτότητα και πλαίσιο στη Ευρώπη, αποτελούν σε μεγάλο βαθμό παρελθόν, από τους σημερινούς πολιτικούς εκφραστές της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. Παράλληλα παρουσιάζεται το φαινόμενο των κρατών παθητικών δορυφόρων της Γερμανίας που επιδιώκει άτυπα πλην όμως ουσιαστικά να κυριαρχήσει επί της υπόλοιπης Ευρώπης.

Ήταν ήδη από την εποχή του 1ου και 2ου μνημονίου γνωστό, ότι η κυριαρχούσα σκέψη των ευρωπαίων εταίρων σε επιτελικό επίπεδο ήταν και είναι υποταγμένη σε οικονομοτεχνικές παραδοχές και προαποφασισμένους οικονομικούς στόχους που -παρά την αποτυχία των μέχρι τώρα προγραμμάτων- συνεχίζουν να αποτελούν τον πυρήνα της αιτούμενης οικονομικής πολιτικής για την Ελλάδα.
Οι στόχοι αυτοί αποτελούσαν απόρροια της λεγόμενης νεοφιλελεύθερης αντίληψης της οικονομίας, και μάλιστα με πτυχές ακραίας αντίληψης στόχων όπου οι κοινωνίες υποτάσσονται άνευ όρων στους οικονομικούς δείκτες. Το ενδιαφέρον στοιχείο ήταν ότι μέχρι και πρόσφατα -πριν την συμφωνία- οι κυριαρχούσες πολιτικές δυνάμεις των δανειστών (που σε επίπεδο ευρωκοινοβουλίου εκφράζονται στο λαϊκό κόμμα, τους φιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες) χαρακτηριζόταν από μία απόλυτη σύμπλευση με ηγεμονεύουσα δύναμη το λαϊκό κόμμα της Γερμανίας.

Aφορά τις πολιτικές στοχεύσεις ακραίων συντηρητικών κύκλων που έχουν κυρίαρχο ρόλο στα τεκταινόμενα της Ευρωζώνης και της ΕΕ, συνδεδεμένων με το χρηματοπιστωτικό σύστημα, στοχεύσεις που σοκάρουν πρώτιστα τους σκεπτόμενους πολίτες, οι οποίοι παρακολούθησαν τον κυνισμό που ενυπήρχε στην έκβαση των διαπραγματεύσεων της χώρας μας, όπου ο ιδεολογικός και ταυτόχρονα οικονομικός εκφραστής του Grexit και της Γερμανικής επικυριαρχίας συμπυκνώνεται στο πρόσωπο του Γερμανού υπουργού οικονομικών κ. Σόιμπλε και επιβεβαιώνει το χάσμα που υπάρχει μέσα στο ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ως προς τις διαφορετικές επιδιώξεις και στοχεύσεις οικονομικών κύκλων της ευρωζώνης.
Το θέμα αυτό αφορά και σχετίζεται με την δυναμική συνύπαρξη αφενός της πραγματικής οικονομίας και αφετέρου μιας αμοραλιστικής χρηματοπιστωτικής αγοράς, που η πρώτη σε, Γερμανικό επίπεδο, φαίνεται να έχει, κατά κύριο λόγο, εκφραστή την καγκελάριο Μέρκελ, ενώ η δεύτερη, κατά κύριο λόγο, τον Υπουργό Οικονομικών κ.Σόϊμπλε.

Αφορά και την επιβεβαίωση, για μία ακόμη μία φορά, του καθοριστικού ρόλου μεγάλων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων – ΜΜΕ στον επηρεασμό της ευρωπαϊκής και ελληνικής κοινής γνώμης, (προφανώς ως φερέφωνα οικονομικών και όχι μόνο συμφερόντων) μέσα από κατευθυνόμενα δημοσιεύματα που δεν δίστασαν να παραχαράξουν το περιεχόμενο του Ελληνικού δημοψηφίσματος, να εκβιάσουν το διακύβευμα (έξοδος από την Ε.Ε.), να επιδιώξουν την ανατροπή της κυβέρνησης και να απαξιώσουν πολιτικά πρόσωπα- πρωταγωνιστές της κυβέρνησης. Ρόλος προφανώς κατά παραγγελία οικονομικών και πολιτικών κύκλων που δεν δέχονται να παραδεχθούν την κυβερνητική παρουσία αριστερής κυβέρνησης στον Ελληνικό και Ευρωπαϊκό χώρο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε ο συντονισμός, παραμονές του δημοψηφίσματος, των δημοσιευμάτων ταύτισης του «όχι» σε άμεση έξοδο από το ευρώ, στοχεύοντας στον επηρεασμό της πλειοψηφίας των πολιτών –που δεν επιθυμούσαν αλλαγή νομίσματος- στο να εκβιασθούν και να ψηφίσουν «ναι» στην προταθείσα -εν είδη τελεσιγράφου- συμφωνία των δανειστών και εταίρων μας στην ΕΕ.
Σημειώνεται ότι η τακτική αυτή οδήγησε τελικά στο να φορτισθεί αρνητικά η έννοια του εταίρου» και να ταυτισθεί συχνά με την έννοια του «εκβιαστή», πράγμα δυσάρεστο για το περιεχόμενο και το νόημα της αποκαλούμενης «Ευρωπαϊκής Οικογένειας». Αξίζει να τονισθεί το γεγονός ότι, παρόλη την γενική αυτή πολιτική κατεύθυνση από πλευράς των δανειστών, και των ισχυρών ΜΜΕ, οι κινητοποιήσεις του κόσμου μαζί με την υποστήριξη σημαντικού αριθμού διανοουμένων και επιφανών οικονομολόγων δημιούργησε ένα ουσιαστικό αντίβαρο.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 3η : ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΕΡΟΛΗΨΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995
Η διαπίστωση αυτή αφορά τη νέα κυβέρνηση με κορμό τον Σύριζα, που ξεχώρισε σε όλο αυτό το 6μηνο διάστημα της σκληρής διαπραγμάτευσης, για την επιμονή στην ανάδειξη των πολιτικών χαρακτηριστικών και παραμέτρων του θέματος, και όχι μόνον των αμιγώς τεχνοκρατικών κατευθύνσεων που ως σίγουρη «συνταγή» είχε προταθεί από τους δανειστές με περιορισμένο χρονικό ορίζοντα.
Αφορά στην προσπάθεια κατάδειξης της ανάγκης αντιμετώπισης του χρέους και τα απαραίτητα οικονομικά μέτρα προκειμένου με ειδικές ρυθμίσεις και μεταρρυθμίσεις να ενισχυθεί η οικονομική κατάσταση της χώρας για προοπτική ανάπτυξης και να μην επωμισθούν με άνισο τρόπο τα ασθενέστερα στρώματα νέα μέτρα συγκεκριμένου προσανατολισμού ανάπτυξης νεοφιλελεύθερου περιεχομένου.

Η νέα κυβέρνηση με κορμό τον Σύριζα, προσπάθησε να καταδείξει τις κοινωνικά μεροληπτικές υπέρ των εχόντων, προτάσεις των δανειστών, φωτίζοντας πολύπλευρα το θέμα με σύμμαχο την κατά κοινή ομολογία αποτυχημένη πολιτική λιτότητας.
Η κυβέρνηση, όπου από μία διαπραγμάτευση «ανοικτού τύπου», της οποίας ο π. Υπουργός Οικονομικών έπαιξε κεντρικό ρόλο κατάφερε με την εμπεριστατωμένη κατάδειξη της μεγάλης εικόνας του χρέους, των οικονομικών παραδοχών της επίλυσης των επιπτώσεων σε κοινωνικό επίπεδο να αναδείξει την διαφορετικότητα της προσέγγισης της κυβέρνησης καθιστώντας κατανοητές οικονομικές παραδοχές περισσότερο πολιτικές και λιγότερο τεχνοκρατικές. Με την έννοια αυτή η προσφορά του Υπουργού οικονομικών και όλης της ομάδας ήταν ιδιαίτερα σημαντική, αφού κατάφεραν και διεθνοποίησαν το ελληνικό πρόβλημα βάζοντάς το σε διαφορετικές βάσεις σύμφυτες με γενικότερα θέματα χρέους και πολιτικών για το χρέος που απασχολεί και άλλες χώρες. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο π. Υπουργός σε παγκόσμιο επίπεδο αντιμετωπίστηκε αντιμετωπίστηκε αφενός ως φορέας προβολής των ελληνικών θέσεων και αφετέρου δέχθηκε προσωπικές επιθέσεις γιατί τόλμησε να αρθρώσει έναν διαφορετικό από τον νεοφιλελεύθερο οικονομικό και πολιτικό λόγο, αμφισβητώντας το αλάθητο των θεσμών (τρόϊκας).

Αναμβίβολα στον τομέα της κατάδειξης των αδιεξόδων των πολιτικών της λιτότητας που το 1ο και 2ο μνημόνιο επέβαλαν σε συνδυασμό με το ύψος του χρέους, και τις συνέπειες σε επίπεδο κοινωνίας (ανεργία, οικογενειακά αδιέξοδα – αυτοκτονίες, μετανάστευση νέων, φτωχοποίηση, κλπ) συνέβαλε αισθητά η διαπραγματευτική ομάδα με τον π. Υπουργό Οικονομικών. Ο ίδιος με την ισχυρή προσωπικότητά του κατάφερε να αναδείξει σε ευρωπαϊκό και όχι μόνο επίπεδο την αναγκαιότητα χάραξης διαφορετικής μακροοικονομικής πολιτικής με ενσωμάτωση δυνατοτήτων αναπτυξιακών πτυχών Κεϋνσιανής και Νεοκεϋνσιανής έμπνευσης με έντονο πολιτικοοικονομικό προσανατολισμό προσεγγίζοντας το περιεχόμενο των προβληματισμών μεγάλων οικονομολόγων (prix Nobel) όπως ο Κρούγμαν και ο Στίγκλιτσ. Η σκέψη του π. Υπουργού ήταν αδύνατο να γίνει αποδεκτή από τους κυρίαρχους φανατικούς θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού της δυστυχούς και αδιέξοδης σύγχρονης Ευρωπαϊκής πραγματικότητας.

Στο ίδιο περίπου πλαίσιο οι Επιτροπές της Βουλής για τις Γερμανικές Αποζημιώσεις, για την αλήθεια του Δημόσιου χρέους, πρωτοβουλία της Προέδρου της Βουλής συνέβαλαν και συμβάλουν στην γνωστοποίηση αλλά και σταδιακή ωρίμανση του θέματος σε διεθνές επίπεδο, αναδεικνύοντας εναλλακτικές προσεγγίσεις και πολιτικές που έθεταν και θέτουν εν αμφιβόλω την ανούσια επιλογή του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 4η : ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ, ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ, ΟΙ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1996

Οι ευρωπαίοι εταίροι, δηλαδή οι πολιτικοί εκπρόσωποι των λοιπών κρατών, και οι εκπρόσωποι θεσμικών οργάνων της Ε.Ε. όχι μόνο ενοχλήθηκαν από την επιλογή του δημοψηφίσματος, αλλά και την θεώρησαν ως κίνηση αμφισβήτησης της διαδικασίας της διαπραγμάτευσης. Η κυβέρνηση διαμήνυε το πολιτικά αυτονόητο, ότι δηλαδή η πρόταση των δανειστών -υπό μορφή τελεσιγράφου- ξεπερνούσε τα όρια εκείνα που είχε θέσει προεκλογικά η ίδια στον κυρίαρχο Ελληνικό λαό, και κατά συνέπεια δεν είχε την δικαιοδοσία να προσυπογράψει περιεχόμενο που -πέρα των άλλων- δεν είχε μακροπρόθεσμο ορίζοντα βιωσιμότητας και δεν αντιμετώπιζε στοιχειωδώς το χρέος. Είχε άλλωστε υποσχεθεί στον Ελληνικό λαό ότι τα προεκλογικά υπεσχημένα θα τηρούνταν μετεκλογικά προκειμένου να παύσει το είδος αυτό της προεκλογικής και μετεκλογικής ανακολουθίας.

Οι εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών θεσμών, ως μη όφειλαν, αντί να σεβαστούν την πολιτική αυτή υπέρτατη δημοκρατική διαδικασία, και ενδεχομένως απλά να τονίσουν κατ αυτούς το θετικό περιεχόμενο της πρότασης τους, προέβησαν σε δύο αμετροεπείς πράξεις:
α. Παραχάραξαν το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος μετατρέποντάς το αυθαίρετα σε «ναι» ή «όχι» στο ευρώ και την Ευρώπη και
β. ταυτόχρονα δήλωσαν ότι η θεσμική αυτή πράξη του δημοψηφίσματος αποτελεί διακοπή της διαπραγμάτευσης.
Ήταν πλέον εμφανές ότι για το συντηρητικό Ευρωπαϊκό κατεστημένο οι λαοί δεν θα έπρεπε να εμπλακούν στο παιχνίδι των συμφερόντων μέσω ενός κατ εξοχήν δημοκρατικού θεσμού όπως το δημοψήφισμα.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Η μη αποδοχή δηλαδή από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα της ολιγοήμερης παράτασης χρηματοδότησης, το κλείσιμο των Τραπεζών, ο έλεγχος αναλήψεων, οι ουρές στα ΑΤΜ, οι δηλώσεις αξιωματούχων, πολιτικών, δημιουργία κλίματος από τα ΜΜΕ, τους δημοσιογράφους κλπ. Με απλά λόγια ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που κάθε βήμα του υπηρετούσε ένα καθαρά πολιτικό στόχο εκείνο της ανατροπής της μοναδικής κυβέρνησης της αριστεράς στην Ευρώπη, προκειμένου να σταλεί μήνυμα σε όλους τους λαούς της Ε.Ε. και να επιβληθεί η επιδιωκόμενη υποταγή στην βούληση και τις επιλογές του χρηματοπιστωτικού κατεστημένου και των ομίλων κεφαλαίων.

Εκτιμάται ότι αν υπήρχε ένα ειδικό ανώτατο δικαστήριο ευρωπαϊκών θεσμών, θα είχε ήδη παρέμβει για τον λόγο ότι αυτή η αυθαίρετη πράξη παραχαράσσει μία πολιτική – δημοκρατική ουσία ενός κυρίαρχου ευρωπαϊκού κράτους, αλλοιώνοντας μία ουσιαστική πτυχή της δημοκρατίας δηλαδή το περιεχόμενο ενός δημοψηφίσματος.
Το ίδιο «λάθος» ή «συνειδητή επιλογή» -για τους δικούς τους μικροπολιτικούς λόγους- έπραξαν πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης στη χώρα μας και παραχάραξαν το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος προκειμένου -ποντάροντας στο εκβιασμό του εκλογικού σώματος- να επιτύχουν το «ναι» στη Ευρώπη, λες και η κυβέρνηση έλεγε «όχι», και το «ναι» στο ευρώ λες και η κυβέρνηση είχε αποφασίσει να θέσει σε δημοψήφισμα την συμμετοχή στην ευρωζώνη! Είναι ερμηνεύσιμη η προσπάθεια των κυρίαρχων δυνάμεων της Ευρωζώνης που πρόσκεινται κυρίως σε συντηρητικά κόμματα, να μη θέλουν να διατηρηθεί η αριστερά στην κυβέρνηση της Ελλάδας.
Αυτό φάνηκε με τον πιο ανάγλυφο τρόπο και την ημέρα της συζήτησης στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, συζήτηση διαφωτιστική όπου η οραματική τοποθέτηση του πρωθυπουργού απέναντι στους εκπροσώπους όλων των κομμάτων στην ευρωβουλή, κατέδειξε το ηθικό πλεονέκτημα της Ελληνικής κυβέρνησης απέναντι σε απόψεις μονεταριστικές , νεοφιλελεύθερες και ακραία συντηρητικές.

Δεν είναι ίσως το ίδιο κατανοητό πως, ένα τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ (για λόγους ιδεολογικούς ή πολιτικούς ) ενώ γνώριζε καλώς ότι η κυβέρνηση προώθησε το δημοψήφισμα και του έδωσε ένα ακριβές περιεχόμενο, -αντίστοιχο και στη λογική της διαπραγμάτευσης- (δεδομένου ότι είχε τεθεί υπό μορφή τελεσιγράφου η αποδοχή ή όχι του συγκεκριμένου κειμένου συμφωνίας), έδωσαν εκ των υστέρων στο «όχι» του δημοψηφίσματος και την διάσταση της ρήξης με το ευρώ και ευρωζώνη.
Έτσι -για τελείως διαφορετικούς λόγους- ένα τμήμα των οργανωμένων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ διαφοροποίησαν και αυτοί εκ των υστέρων και για λόγους συνέπειας στα προεκλογικά υποστηριζόμενα το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος που η ίδια η κυβέρνηση έβαζε και εμμέσως πλην σαφώς ουσιαστικά «ταυτίστηκαν» -ως προς το διακύβευμα – με την αυθαίρετη αλλά σκόπιμη και στοχευμένη ερμηνεία συντηρητικών κύκλων της Ευρώπης για το τι σημαίνει «ναι» και τι «όχι» στο δημοψήφισμα, με την ταύτιση αυτή να διακρίνεται από μία διαφορετική βέβαια αφετηρία. Επί του προκειμένου , η αφετηρία των διαφωνούντων εστιάσθηκε στα θέματα της λαϊκής κυριαρχίας και της υποταγής της χώρας στην βούληση των δανειστών.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 5η : ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΣΜΙΚΟ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ, ΣΤΟ 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ.

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 2002
Η απρόσμενη για πολλούς παράγοντες της ευρωζώνης εξέλιξη του δημοψηφίσματος, παρά την συντονισμένη (μέσα και έξω) μονομερή εκστρατεία υπέρ του «ναι» (με κάθε αθέμιτο μέσο) έφερε στην θέση της επιδιωκόμενης ανατροπής του Αλέξη Τσίπρα, την «ανατροπή» – παραίτηση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά!
Η σαφής αυτή πολιτική ήττα των Ευρωπαϊκών συντηρητικών κύκλων (και όχι μόνο) του δόγματος της λιτότητας, απέναντι σε μία νέου τύπου πολιτική απάντηση από ένα δοκιμαζόμενο ποικιλότροπα λαό της ευρωζώνης και της ΕΕ από τις αποτυχημένες συνταγές διεξόδου από την κρίση, έδωσε μία ελπίδα επικράτησης δημοκρατικών αρχών που επιβάλλεται να αποτελούν ουσιαστικό συστατικό των κρατών και της Ε.Ε.
Παράλληλα όμως αποδείχθηκε ότι δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητη από τις κυρίαρχες κατεστημένες δυνάμεις που ενυπάρχουν στην ευρωζώνη αλλά και στην ΕΕ γενικότερα. Εδώ, ο συσχετισμός δύναμης υπήρξε αρνητικός σε ό,τι αφορά τις Ελληνικές θέσεις και τις αριστερές επιλογές του Ελληνικού λαού.

Το επόμενο βήμα ήταν ο εκβιασμός της άμεσης εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, μέσα από ένα τελεσίγραφο άτακτης χρεοκοπίας από τις πιο ακραίες μορφές της χρηματοπιστωτικής πλευράς της ευρωζώνης εκφραζόμενες σε υψηλόβαθμο επίπεδο από τον υπουργό οικονομικών κ. Σόϊμπλε. Ουδέποτε βέβαια πραγματοποιήθηκε μια ενδελεχής και σαφής ενημέρωση του Ελληνικού λαού για το τι σημαίνει ακριβώς άτακτη χρεοκοπία. Αφέθηκε απλώς να πλανάται στη φαντασία των Ελλήνων η έννοια της καταστροφής και του Αρμαγεδώνος.

Η ωμή αυτή κατάδειξη των ακραίων επιδιώξεων και πρακτικών, κύκλων της ευρωζώνης, (αντικειμενικά υπονομευτικών έως και προσβλητικών απέναντι στη ελληνική κυβέρνηση και στο Ελληνικό λαό), δημιούργησε τους όρους συνειδητοποίησης από κυβερνήσεις και κόμματα σοσιαλδημοκρατικά, αλλά και μετριοπαθείς πολιτικούς, του ρήγματος που θα επέφερε αυτή η πρακτική στην ίδια την Ευρώπη ως προοπτική ενδυνάμωσης του γερμανοκεντρικού αυτού μοντέλου ιδιότυπης απόλυτης αυταρχικής επικυριαρχίας.

Ταυτόχρονα επέφερε και την παρέμβαση των ΗΠΑ που έβλεπαν να διακυβεύονται γεωστρατηγικά συμφέροντα μέσα από ένα εξαναγκασμό της ελληνικής κυβέρνησης να αναζητήσει -πιεζόμενη από ακραίες καταστάσεις- νέα μονοσήμαντα οικονομικά και πολιτικά στηρίγματα, παράλληλα με την μεταστροφή του εκδιωκόμενου Ελληνικού λαού σε αντιευρωπαϊκά αντανακλαστικά. Εξ άλλου θα πρέπει να τονισθεί ότι η αμερικανική αντίληψη της οικονομίας από την κυβέρνηση Ομπάμα, διαφοροποιείται χαρακτηριστικά απέναντι στο γερμανικό δόγμα της λιτότητας, ακόμη και των αντιλήψεων περί χρέους.

Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις της αριστεράς και των νέων κινημάτων ανάδειξης των αδιεξόδων των πολιτικών λιτότητας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και δικαιοσύνης, είναι αντικειμενικά περιορισμένης πολιτικής ισχύος σε επίπεδο ευρωκοινοβουλίου, (που με τη σειρά του θεσμικά παίζει περιορισμένο ρόλο στις παρούσες συνθήκες σε θέματα ευρωζώνης) παρόλο που ο λόγος τους αναδεικνύει τα αδιέξοδα των εφαρμοζόμενων πολιτικών μεσομακροπρόθεσμα σε όλα τα κράτη της ευρωζώνης!
Η κυβέρνηση έπρεπε να αντιμετωπίσει την υπαρκτή αυτή τομή στη σχέση της με την ευρωζώνη και την ευρωπαϊκή ένωση, είτε με άλμα στον ριζοσπαστισμό (πιστή σε διακηρυγμένες αρχές και πολιτικές άμεσες στοχεύσεις), είτε με την τακτική υποχώρηση σε βασικές αρχές της όπως μια συνεπής στάση αντιμνημονιακότητας θα επέβαλε.
Το μεγάλο ρίσκο που πρότεινε ο πρωθυπουργός στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και εκείνης των Αν.Ελ, ήταν η συνειδητή παραδοχή της υποχώρησης σε σχέση με τον επιδιωκόμενο στόχο της ισότιμης διαπραγμάτευσης και αμοιβαία επωφελούς συμφωνίας και η αποδοχή της διατύπωσης ενός 3ετους προγράμματος (3ο μνημόνιο) με όρους συμβιβαστικούς και σε ορισμένες πτυχές του ετεροβαρείς κοινωνικά, απέναντι στους μη διαχειρίσιμους κατ αυτόν κινδύνους του άλματος στον ριζοσπαστισμό.

Το άλμα, δηλαδή, στον ριζοσπαστισμό το οποίο ήταν και είναι σίγουρο ότι κατά την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, αλλά ίσως και κατά την πολύπαθη ελληνική κοινωνία των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων, δεν θα ήταν διαχειρίσιμο, ούτε προβλέψιμες οι συνέπειες του κοινωνικού ρήγματος που η άτακτη χρεοκοπία θα επέφερε, λαμβάνοντας υπόψη και την χαιρέκακη συνδρομή για το χειρότερο από τις συντηρητικές και αντιαριστερές ευρωπαϊκές δυνάμεις και την ενδυνάμωση των ακραίων συντηρητικών και ακροδεξιών εθνικιστικών δυνάμεων από την άλλη.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 6η: ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ, ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΠΕΔΙΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995

Ήταν ίσως πολιτικά αναμενόμενο, ένα τμήμα του πολυσυλλεκτικού ΣΥΡΙΖΑ να μην μπορεί να ανεχθεί με την ίδια επιείκια το μεγάλο διακύβευμα μιας ριζικής αλλαγής στρατηγικής πορείας της χώρας από τον ριζοσπαστισμό στον νεοφιλελευθερισμό (με απροσδιόριστες εσωτερικές αντιδράσεις και καταστάσεις) στο βωμό της προσήλωσης σε βασικές πολιτικές – κομματικές απόψεις υπαρκτές και αληθείς, όπως εξ ίσου αληθής είναι και η μηδέποτε αποφασισθείσα πολιτική θέση ΣΥΡΙΖΑ περί εξόδου από Ευρώ, ευρωζώνη και Ε.Ε.

Παράλληλα ας μην υποτιμούμε το γεγονός ότι -όπως ήδη από τον πρωθυπουργό ομολογήθηκε- το 80% του χρόνου έχει αφιερωθεί μέχρι τώρα στο επίπεδο της διαπραγμάτευσης και όχι της κυβερνησιμότητας, πράγμα που θα επέτρεπε την υλοποίηση μέτρων κοινωνικής ανακούφισης που αντικειμενικά θα είχαν χαρακτηριστικά αριστερής αντίληψης ενός δικαιότερου κράτους.

Τα μέχρι τώρα δείγματα αριστερής πολιτικής, είναι υπαρκτά μεν, αλλά αντικειμενικά πολύ λίγα και κατ επέκταση η αναντιστοιχία στην υλοποίηση του προγράμματος Θεσσαλονίκης υπαρκτή και χαρακτηριστική. Μόνον η συναίσθηση της μεγάλης εικόνας που αφορά την αλλαγή πολιτικής στην Ε.Ε. και στην ίδια την χώρα μπορεί να μετριάσει και να κάνει αποδεκτή την πραγματικότητα του 3ου μνημονίου ως μία τακτική υποχώρηση της κυβέρνησης, μετά από μία ηθική και δημοκρατική νίκη (εκείνη του δημοψηφίσματος) και μία επιδιωκόμενη πολλαπλή σταδιακή αλλά σταθερή αποκοπή των αποστημάτων που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία (διαπλοκή, φοροκλοπή, φοροαποφυγή, ασυλία παράνομου πλουτισμού, ολοκλήρωση έργου επιτροπών Βουλής κλπ).

Αντικειμενικά είναι για αρκετούς θετικό το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και το σύνολο των βουλευτών των Αν.Ελ συνειδητοποίησαν την παραπάνω παραδοχή υπέρ της χώρας και στήριξαν την κυβερνητική απόφαση. Απόφαση όμως που χωρίς την στήριξη της αντιπολίτευσης, δεν θα μπορούσε να σταθεί. Απευθύνεται λοιπόν στους Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (που διαφοροποιήθηκαν στις σχετικές ψηφοφορίες) μία κριτική για ασφαλή στάση, που ενώ δεν αναλαμβάνει μέρος του βάρους της υποχώρησης εμφανίζεται ταυτόχρονα συνεπής στην αντιμνημονιακή επιλογή.

Η μέχρι τώρα παρουσίαση των θέσεων της αριστερής πλατφόρμας, (αντικειμενικά συνεπούς στην αντιμνημονιακή πολιτική στάση του ΣΥΡΙΖΑ) ως εναλλακτική όμως στάση του τμήματος αυτού προτείνοντας την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, δεν φαίνεται να πείθει για την ολοκληρωμένη της υπόσταση, λόγω των πολλαπλών παραμέτρων που συνθέτουν το οικονομικό οικοδόμημα της χώρας με άμεσο αντίκρισμα στην ίδια την κοινωνία, αλλά και λόγω απόλυτα ελλειμματικής ενημέρωσης του λαού.

Αυτό δυσκολεύει την υιοθέτηση της δραχμής τουλάχιστον από εκείνο το τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ που αντιλαμβάνεται τις υποχρεώσεις απέναντι σε μία κοινωνία που περιμένει ανυπόμονα κυβερνητικά μέτρα ανατροπής και αποδόμησης του σαθρού υποβάθρου μιας χρόνιας παθογένειας όπως η διαπλοκή ΜΜΕ – εξουσίας, η αδιαφάνεια, η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, η φαυλότητα και η χρονίζουσα έρευνα των διαφόρων «λιστών» κλπ

Αναμφίβολα η πολυπλοκότητα της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομίας -εξαρτημένης και απολύτως διασυνδεδεμένης με το χρηματοπιστωτικό σύστημα- και η εξάρτηση της μεγάλης πλειοψηφίας της παραγωγικής και εμπορικής οικονομίας της χώρας από το ευρώ, είναι υπαρκτές και μη εύκολα αναστρέψιμες.
Η ανάγνωση μίας «απελευθερωτικής» διάθεσης αποδέσμευσης από το ευρώ λόγω των καταναγκασμών που η ελληνική πλευρά δέχεται σε επίπεδο θυμικού και συναισθήματος είναι απολύτως κατανοητή, όπως από την άλλη είναι υπαρκτή -τουλάχιστον άμεσα και μεσοπρόθεσμα- η δύσκολη αποδοχή της προοπτικής της δραχμής.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πολιτικές δυνάμεις που αντιστρατεύονται τον νεοφιλελευθερισμό δεν πρέπει να προσπαθούν να διευρύνουν τις πολιτικές εκείνες συμμαχίες προκειμένου να περιορίσουν κατά το δυνατόν τις επιπτώσεις από την μονεταριστική επικυριαρχία στο κοινωνικό σύνολο, με στόχο την ανατροπή τους. Άλλωστε δεν πρέπει να λησμονείται ότι όλη η εξέλιξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του Ευρωπαϊκού συντηρητισμού θέτει ακανθώδη ζητήματα Δημοκρατίας και Συνταγματικής νομιμότητας.

Συνεχίζει όμως να είναι εξ ίσου ενδιαφέρουσα, και μη αναμενόμενη από πολλούς, η δημοσκοπική τουλάχιστον σαφής επιλογή του εκλογικού σώματος η οποία καταδεικνύει ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού (τουλάχιστον αυτή την περίοδο) κατανοεί, έστω και με επιφυλάξεις, την όλη στάση του πρωθυπουργού -που πήρε επάνω του το πολιτικό βάρος αυτής της κατ ανάγκη υποχώρησης- αλλά και την αποδοχή της προώθησης ενός τριετούς μνημονιακού προγράμματος -πλην όμως, όπως φαίνεται, διαχειρήσιμου.

Η μετατόπιση του προβλήματος της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, ως πρόβλημα πολιτικής προοπτικής εντός ή εκτός ευρώ, και η αποπληρωμή του χρέους, ως πρόβλημα συνδεδεμένο με την παραμονή στην ευρωζώνη, θέτει το σύνολο του πολιτικού συστήματος μπροστά σε συγκεκριμένα διλλήματα. Στα διλήμματα αυτά υπάρχουν δυνάμεις που εξ ορισμού αποδέχονται -όπως έπρατταν πάντα- τις κατευθύνσεις των δανειστών μέσω της τρόικας, (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) και δυνάμεις που αρνούνται την ίδια την ΕΕ ως παρόν και μέλλον της χώρας (ΚΚΕ και Χ.Α.). Είναι απολύτως ευνόητο ότι για τις δυνάμεις αυτές η επιλογή είναι εύκολη πράγμα που δεν ισχύει για την ριζοσπαστική αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ) που εξακολουθεί να βρίσκεται πολιτικά και ιδεολογικά μεταξύ σφύρας και άκμονος διακυβεύοντας πλέον την εσωτερική συνοχή της.

Έτσι για λόγους αρχών αλλά και διαμαρτυρίας για την απαράδεκτη εν πολλοίς στάση των θεσμικών παραγόντων της ΕΕ, απέναντι στην κυβέρνηση και την αντιμετώπιση με υπεροψία και αμοραλισμό ορισμένων υψηλόβαθμων παραγόντων της Ε.Ε. των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων των ελλήνων πολιτών και των πολιτικών αποφάσεών τους έρχεται να προστεθεί και ένα τμήμα του Σύριζα που περνά και στο ίδιο το εκλογικό σώμα αποδεικνύοντας την πολυπλοκότητα του προβλήματος, αλλά και το αδιέξοδο της εμμονής των Ευρωπαϊκών Κυβερνήσεων σε κανόνες που επί χρόνια έστησαν με στόχο την επιβολή του νεοφιλελεύθερου δόγματος, επί της Πολιτικής δια της συρρίκνωσης της Δημοκρατίας.

Το έκτακτο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που έχει αποφασισθεί με πρόταση του πρωθυπουργού και της αποδοχής του από την πλειοψηφία της Κ.Ε. θα θέσει επί τάπητος σε κάθε ένα σύνεδρο τα διλήμματα της εμμονής σε άμεση ρήξη, ή τον επώδυνο συμβιβασμό του 3ου μνημονίου με την παράλληλα τριετή προσπάθεια σχεδιασμού και υλοποίησης παράλληλων πολιτικών με κοινωνική μεροληψία υπέρ των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων.

Όσο ο θεωρητικός κίνδυνος της μετατόπισης της πολιτικής φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ σε περισσότερο διαχειριστικές λογικές είναι υπαρκτός, άλλο τόσο ο κίνδυνος «εσωτερικής παράλυσης» της δυναμικής του ΣΥΡΙΖΑ μέσα από την δημιουργία εσωτερικών μετώπων αντιπαράθεσης με απόλυτους ιδεολογικούς – κομματικούς όρους είναι εξ ίσου υπαρκτός και ορατός.

Αναμφίβολα σε υποκειμενικό επίπεδο είναι ευκολότερος ο δρόμος της ιδεολογικής καθαρότητας και των εξαγγελθέντων αρχών πολύ περισσότερο όταν κάποιοι με σχετική ευκολία μεταθέτουν ευθύνες στην διαχείριση της διαπραγμάτευσης στον πρωθυπουργό και στην διαπραγματευτική ομάδα.
Ταυτόχρονα όμως ο δρόμος αυτός αντικειμενικά είναι πλαισιωμένος με πολλαπλούς γνωστούς και άγνωστους παράγοντες που επηρεάζουν εμμέσως πλην σαφώς την χώρα συνολικά μέσα από την διεθνή σκακιέρα κρατικών πολιτικών υπερδυνάμεων, που δεν είναι διατεθειμένες να ρισκάρουν τα δικά τους συμφέροντα στην δομική κρίση της Ελλάδας με την ευρωζώνη και γενικότερα την Ε.Ε. ακόμη και τώρα που όπως φαίνεται κάτι σ αυτήν αλλάζει.

Τα διλήμματα είναι πολλά, αλλά το κυρίαρχο είναι η εμπιστοσύνη ή όχι σε μία αριστερή Κυβέρνηση να διαχειρισθεί με ψυχραιμία και ειλικρίνεια την νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα όπου καλείται να αξιοποιήσει και διευρύνει τα ρήγματα που δημιουργήθηκαν με δική της πρωτοβουλία και πολιτική στάση και μεταξύ των πολιτικών σχηματισμών αλλά και μεταξύ ευρωπαϊκών κρατών. Γιατί στο σημείο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ ανέτρεψε ως φαίνεται τις μέχρι τώρα ισορροπίες και δημιούργησε ρήγματα ελπιδοφόρα για το Ευρωπαϊκό μέλλον και τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό που επί αιώνες στηρίχθηκε στις έννοιες της Δημοκρατίας, του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης.
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα σταθεί κριτικά πάνω σε αυτό το 6μηνο που καθρέπτισε ό,τι ήταν επιμελώς κριμένο -ως συστατικό της νεοφιλελεύθερης αντίληψης της πολιτικής- με πρωταγωνιστές αλλά και κομπάρσους όχι μόνο πολιτικούς αλλά και κράτη της Ε.Ε.

Η εναλλαγή της σαφούς πολιτικής υποχώρησης της κυβέρνησης, μετά από μία ηθική νίκη του δημοψηφίσματος στη συνείδηση των ευρωπαίων δημοκρατών, δίνει την δυνατότητα στην κυβέρνηση να ανιχνεύσει και να καταδείξει τα χαρακτηριστικά αυτά που συνθέτουν την ευρωπαϊκή πραγματικότητα ως αντικειμενικά μη συμβατά με τις καταστατικές αρχές και αξίες της. Ο παραμορφωτικός φακός της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, στερεί το οξυγόνο του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης στα κράτη μέλη και διαστρεβλώνει την ίδια την προοπτική της Ευρώπης.

Εκεί οι δυνάμεις εκείνες που επιζητούν την ανάπτυξη με επίκεντρο την κοινωνία των ανθρώπων (και τις αξίες που σταδιακά οικοδόμησαν οι πολυετείς αγώνες των ευρωπαίων πολιτών και εργαζομένων) και όχι την ωμότητα των αριθμών της νεοφιλελεύθερης αντίληψης που έχει εμποτίσει την πολιτική, καλούνται να βγουν δυναμικά στο πολιτικό προσκήνιο με ωριμότητα, υπευθυνότητα, σοβαρότητα και αλληλεγγύη. Είναι η ώρα της ευθύνης για όλους.

Οι εξελίξεις βέβαια τρέχουν και η κατάληξη της διαπραγμάτευσης σε συμφωνία αλλά και οι αναμενόμενες εξελίξεις στο Ελληνικό και τα Ευρωπαϊκά Κοινοβούλια θα δώσουν τροφή σε νέες αναλύσεις και θα οξύνουν το κλίμα της διαμάχης μεταξύ μιας στείρας οικονομικής λογιστικής και μιας πολιτικής οικονομίας με επίκεντρο τις κοινωνίες και τους ανθρώπους.

(*) Ο Τάσσος Ν. Δίκας είναι αρχιτέκτονας και ο Γιώργος Θ. Χατζηκωνσταντίνου είναι σ. Καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας.

Πηγή: http://tassosdi.blogspot.gr/2015/08/blog-post.html

Η NASA αποκατέστησε την επικοινωνία με το μικρό σκάφος Capstone που κατευθύνεται στη Σελήνη

0

Η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA) ανακοίνωσε ότι η διακοπή της επαφής της με τη μικρή διαστημοσυσκευή Capstone υπήρξε σχετικά σύντομη, καθώς κατάφερε να αποκαταστήσει την επικοινωνία με το σκάφος που κατευθύνεται στη Σελήνη ως προπομπός των μελλοντικών επανδρωμένων αποστολών “‘Αρτεμις”. Δεν δόθηκαν, προς το παρόν τουλάχιστον, περαιτέρω εξηγήσεις για την αιτία του προβλήματος.

Η απώλεια της επικοινωνίας είχε γίνει τη Δευτέρα, όταν το σκάφος μεγέθους φούρνου μικροκυμάτων, βάρους 25 κιλών και κόστους 33 εκατ. δολαρίων είχε εγκαταλείψει την τροχιά της Γης και είχε αρχίσει το ταξίδι του προς το φεγγάρι.

Στόχος του Capstone να τεθεί σε μια άκρως ελλειπτική τροχιά που θα δοκιμαστεί για πρώτη φορά από τη NASA, η οποία σκοπεύει να την αξιοποιήσει για να εγκαταστήσει εκεί τον υπό ανάπτυξη σεληνιακό σταθμό της Gateway. Ο τελευταίος θα χρησιμοποιηθεί ως ενδιάμεσος σταθμός στο ταξίδι των Αμερικανών αστροναυτών προς τη Σελήνη.

Αν όλα πάνε καλά, το Capstone αναμένεται να φθάσει στο φεγγάρι στις 13 Νοεμβρίου.

Αστεροειδής με μέγεθος λεωφορείου πέρασε ξαφνικά ξυστά από τη Γη

0

Ένας μικρός αστεροειδής μεγέθους λεωφορείου ή κοντέινερ έκανε ένα άκρως κοντινό πέρασμα από τη Γη το βράδυ της Τετάρτης, πλησιάζοντας σε απόσταση μόλις 90.000 χιλιομέτρων ή περίπου το 23% της μέσης απόστασης Γης-Σελήνης.

Είναι αξιοσημείωτο ότι μέχρι πριν λίγες μέρες κανένας αστρονόμος δεν είχε ιδέα ότι ο αστεροειδής πλησίαζε. Πάντως, ο εν λόγω διαστημικός βράχος με την ονομασία “2002 NF” πέρασε με ασφάλεια δίπλα από τον πλανήτη μας.

Οι αστρονόμοι ανακάλυψαν τον ‘ύπουλο’ αστεροειδή στις 4 Ιουλίου με το σύστημα τηλεσκοπίων Pan-STARRS στη Χαβάη. Το μήκος του αστεροειδούς εκτιμάται μεταξύ 5,5 και 12,5 μέτρων, δηλαδή περίπου από ένα λεωφορείο μέχρι ένα κοντέινερ.

Λόγω του μικρού μεγέθους του, ο αστεροειδής δεν πληρούσε τα κριτήρια της NASA για να θεωρηθεί “δυνητικά επικίνδυνος” για τον πλανήτη μας, καθώς για έναν τέτοιο χαρακτηρισμό θα έπρεπε να ξεπερνά τουλάχιστον τα 140 μέτρα. Ο “2022 NF” διαγράφει μια περιφορά πέριξ του Ήλιου κάθε έξι χρόνια.

Bye Μπόρις…;

1

Αποκαρδιωτική η σημερινή «Ώρα του Πρωθυπουργού» για τον Μπόρις Τζόνσον. Απέναντί του όχι μόνο η αντιπολίτευση αλλά και μεγάλο μέρος των Συντηρητικών βουλευτών.

    Ο Βρετανός πρωθυπουργός αναχωρώντας σήμερα από την Ντάουνινγκ Στριτ

Ο πρόεδρος της Βουλής των Κοινοτήτων (House of Commons) Σερ Λίντσεϊ Χόιλ έδωσε το σήμα για τη λήξη της συνεδρίασης και ήχησε εντός της αίθουσας, από πλήθος βουλευτών, το γεμάτο χλευασμό και σε χαρούμενο τόνο «Bye Μπόρις»! Αυτή η φράση συνόψισε το γενικό κλίμα που επικράτησε σήμερα στη Βουλή και συμβόλισε τον επικρατέστερο φόβο του Βρετανού πρωθυπουργού: την απομάκρυνσή του από την Ντάουνινγκ Στριτ…

Όλα ξεκίνησαν από τη χθεσινή παραδοχή του Τζόνσον, λίγο μετά τις 17:00 ώρα Αγγλίας, ότι γνώριζε για τις καταγγελίες των σεξουαλικών παρενοχλήσεων του πρώην συναδέλφου του και βουλευτή των Συντηρητικών Κρις Πίντσερ και παρόλα αυτά συνέχισε με την προαγωγή του τον Φεβρουάριο ως υπεύθυνου Κομματικής Πειθαρχίας (Deputy Chief Whip). Υπενθυμίζεται βέβαια πως επί μια βδομάδα που όλοι αναρωτιόντουσαν στη Βρετανία αν ο Μπόρις γνώριζε ή όχι, εκπρόσωποι και υποστηρικτές του επέμεναν ότι ο αρχηγός τους δεν ήξερε τίποτα.

Άνοιξε ο «ασκός του Αιόλου» των παραιτήσεων

Ο Κρις Πίντσερ είχε παραιτηθεί υπό το βάρος καταγγελιώνΟ Κρις Πίντσερ είχε παραιτηθεί υπό το βάρος καταγγελιών

Η είδηση της παραδοχής ήταν το κερασάκι στην τούρτα των απανωτών σκανδάλων, στα οποία εμπλέκεται ο Βρετανός πρωθυπουργός. Αυτή την παραδοχή όμως δεν συγχωρούν ούτε οι παραδοσιακοί σύμμαχοί του.

Την αρχή των διαδοχικών παραιτήσεων του κυβερνητικού σχήματος έκανε στις 18:02 της Τρίτης ο υπουργός Υγείας Σάτζιντ Τζάβιντ και εννιά λεπτά αργότερα, στις 18:11, σειρά πήρε ο υπουργός Οικονομικών Ρίσι Σούνακ. Σήμερα Τετάρτη και μέχρι αυτή την ώρα μετράμε 35 παραιτήσεις υφυπουργών και γραμματέων των υπουργείων, μία λίστα που διαρκώς μεγαλώνει με τον Μπόρις Τζόνσον να μην μπορεί καν να τους αντικαταστήσει.

Και όμως δε δείχνει να έχει τη διάθεση να παραιτηθεί. Ο Τζόνσον ξεκίνησε την ομιλία του εντός του κοινοβουλίου επιμένοντας πως δε θα φύγει από το Number 10, προσθέτοντας ότι «όταν οι καιροί είναι δύσκολοι και η χώρα αντιμετωπίζει πιέσεις στην οικονομία – και το μεγαλύτερο πόλεμο στην Ευρώπη τα τελευταία 80 χρόνια – τότε είναι η στιγμή που περιμένεις από μια κυβέρνηση να συνεχίσει τη δουλειά και όχι να εγκαταλείψει».

Μ. Βρετανία / Ρίσι Σούνακ και Σάτζιτ ΤζάβιντΆνοιξε ο Ασκός του Αιόλου μετά τις παραιτήσεις των Ρίσι Σούνακ και Σάτζιτ Τζάβιντ

Απέναντί του ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης Σερ Κιρ Στάρμερ αφού αρχικά διάβασε ανοιχτά την περιγραφή των καταγγελιών των σεξουαλικών παρενοχλήσεων, επιτέθηκε στους υπουργούς που ακόμα στηρίζουν τον Τζόνσον παρομοιάζοντάς τους με «θίασο χαμηλού επιπέδου από σκυλάκια που κουνάνε καταφατικά το κεφάλι».

Λίγο αργότερα ο Βρετανός πρωθυπουργός, δέχτηκε ευθεία και σκληρή επίθεση, μέσα σε μόλις μια φράση, από τον Συντηρητικό βουλευτή Τιμ Λούτον που ρώτησε σχεδόν ρητορικά «κάτω υπό ποιες πια συνθήκες θα δήλωνε παραίτηση;».

Ισοπεδωτική ήταν και η τοποθέτηση του Σάτζιντ Τζάβιντ σχετικά με την παραίτησή του, όπου ήταν και αυτή που έκλεισε ουσιαστικά την «Ώρα του πρωθυπουργού». Μεταξύ άλλων είπε ότι «το πρόβλημα ξεκινάει από την κορυφή και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει» προσθέτοντας ότι πολλές φορές δικαιολόγησε τον Μπόρις Τζόνσον αλλά «ως εδώ και μη παρέκει» καθώς τα προβλήματα είναι «θεμελιώδη», αφήνοντας ξανά αιχμές για το ήθος του Βρετανού πρωθυπουργού.

«Θρίλερ» για τον Τζόνσον οι επόμενες ώρες

Ο Μπόρις Τζόνσον σήμερα στην Ώρα του ΠρωθυπουργούΟ Μπόρις Τζόνσον σήμερα στην Ώρα του Πρωθυπουργού

Η μεγάλη ημέρα για τον πρωθυπουργό συνεχίζεται καθώς ο ίδιος προσπαθεί να βρει τρόπους να κρατηθεί ενώ οι βουλευτές του να τον διώξουν. Στην παρουσία του στη Liaison Committee (επιτροπή που ελέγχει το κυβερνητικό έργο), ο Μπόρις Τζόνσον απέφυγε να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση σχετικά με το μέλλον του στη πρωθυπουργία, όμως η εχθρική στάση των μελών της επιτροπής προδιαγράφει την πραγματικότητα που θα αντιμετωπίζει από εδώ και πέρα ο Τζόνσον.

Ακόμα και ο θερμός υποστηρικτής του και Υπουργός Ανάπτυξης Μάικλ Γκόουβ φαίνεται να ζήτησε από τον Τζόνσον να παραιτηθεί, κάτι που δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί αλλά το μεταδίδουν όλα τα βρετανικά μέσα, παράλληλα με τη φημολογία ότι παρόμοιες κινήσεις γίνονται και από άλλους υπουργούς.

«Θρίλερ» διαδραματίζεται και με την 1922 Committee, υπεύθυνη για την εφαρμογή του καταστατικού των Τόρις, καθώς από αυτήν εξαρτάται αν θα διεξαχθεί δεύτερη ψηφοφορία δυσπιστίας για την απομάκρυνση του πρωθυπουργού και αρχηγού του κόμματος. Θεωρητικά ο Τζόνσον έχει «κερδίσει» μονοετή ασυλία από την προηγούμενη ψηφοφορία που διεξήχθη πριν ακριβώς ένα μήνα, στις 6 Ιουνίου, όμως η επιτροπή σήμερα συνεδριάζει για την αλλαγή του καταστατικού και ανατροπή ουσιαστικά της ασυλίας. Αν αυτό συμβεί, τις επόμενες ημέρες θα έχουμε ξανά πρόταση δυσπιστίας και αυτή τη φορά φαίνεται πως ο Μπόρις Τζόνσον δεν θα χάσει απλά τη μάχη αλλά τον πόλεμο.

Ζωή Κατζαγιαννάκη, Λονδίνο

DW

Ο θάνατος ενός Τούρκου στρατιώτη και μια ανατριαχιαστική πτυχή της τουρκικής πραγματικότητας

3

Ποιο είναι το ανατριχιαστικό στην περίπτωση του θανάτου του Τούρκου στρατιώτη;

Η είδηση ​​ότι ο Λοχίας Πεζικού Ειδικής Μονιμότητας, Enes Özgül, σκοτώθηκε στην επιχείρηση Pençe-Kilit, που είναι σε εξέλιξη στο Νότιο Κουρδιστάν – Β. Ιράκ,  δημοσιεύτηκε στον τουρκικό Τύπο. Η πύλη ειδήσεων Mynet μοιράστηκε με το κοινό το μήνυμα διαθήκης που έστειλε ο Ενές στον Ομέρ, τον δάσκαλό του από το ορφανοτροφείο.

Ο Özgül πήγε να δει το δάσκαλο του, Ömer, ο οποίος τώρα εργάζεται στο ορφανοτροφείο του Siirt, πριν συμμετάσχει στην επιχείρηση Pençe-Kilit, στη οποία πίστευε ότι θα σκοτωθεί, θα γίνει μάρτυρας. Ο Özgül  δεν κατάφερε να συναντήσει τον δάσκαλό του, ο οποίος ήταν ο πνευματικός του πατέρας από τότε που ο ίδιος έμενε στο ορφανοτροφείο στην Σπάρτη-Isparta και αποφάσισε να του στείλει ένα μήνυμα – διαθήκη μέσω του Whatsapp.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το μήνυμα-διαθήκη που έγραψε έφερε δάκρυα στους στρατιώτες συντρόφους του και τους αγαπημένους του και άγγιξε τους πάντες. Στη διαθήκη του, που ξεκίνησε με το «Αν γίνω μάρτυρας», γράφει ότι θέλει το όνομα και το επώνυμό του να δοθεί σε ένα ίδρυμα παιδικής μέριμνας και τα παιδιά εκεί να μεγαλώσουν με το όνειρο να γίνουν κι αυτά μάρτυρες.

Όμως, αναρωτιέται κανείς ποιο είναι το μήνυμα του Enes Özgül που προκαλεί ανατριχίλα εδώ;
Είναι το ότι σκοτώθηκε στη μάχη ή ότι ζήτησε τα παιδιά να ανατρέφονται για να γίνουν κι αυτά μάρτυρες

Ή μήπως είναι ο τρόπος ανατροφής ορφανών, φτωχών και ορφανών σε Ιδρύματα Παιδικής Προστασίας και ορφανοτροφεία;
Να στέλνουμε ορφανά, φτωχά και ορφανά παιδιά στο θάνατο, ενώ ο Μπιλάλ Ερντογάν και οι συνεργάτες του προσθέτουν στις εταιρείες τους κι άλλα ορφανοτροφεία, χρησιμοποιώντας πόρους που τους εξασφαλίζει η κρατική εξουσία;

Ή μήπως το μήνυμα του θανάτου του στρατιώτη είναι τα ιδρύματα που υποτίθεται ότι μεγαλώνουν ορφανά, φτωχά και ορφανά παιδιά και τα προετοιμάζουν για τη ζωή, συνηθίζοντάς τα να πεθαίνουν και να σκοτώνουν με ειδικά πολεμικά παιχνίδια;

Ή μήπως το μήνυμα του θανάτου του στρατιώτη είναι ότι για να διδάξουμε στα παιδιά ότι ο τρόπος να αγαπήσουν την πατρίδα τους είναι να πεθάνουν ενώ κάνουν κατοχή, εκμετάλλευση και γενοκτονία σε άλλες χώρες;

Ή μήπως το μήνυμα του θανάτου του στρατιώτη είναι ότι ο Ερντογάν και οι συνεργάτες του στέλνουν τα παιδιά του φτωχού λαού στον θάνατο με την κραυγή της πατρίδας και του έθνους για δικά τους συμφέροντα, εξουσία και εγωισμούς, ενώ δεν βάζουν τα παιδιά τους να κάνουν ούτε κανονική στρατιωτική θητεία;

Ή μήπως το μήνυμα του θανάτου του στρατιώτη είναι να μεγαλώνουν ορφανά σε ορφανοτροφεία ως εχθροί των Κούρδων, να τα κρύβουν από το κοινό όταν πεθαίνουν και να τα θάβουν στα νεκροταφεία των ορφανών;

Ή μήπως το μήνυμα του θανάτου του στρατιώτη είναι το να προσθέτεις έναν όρο στα συμβόλαια των στρατιωτών που λέει ότι δεν θα ανακοινωθεί δημοσίως ο θάνατός σου όταν σκοτωθείς σε μάχη, ότι θάβουν αθόρυβα εκατοντάδες νεκρούς στρατιώτες, ενώ εκμεταλλεύεσαι πολιτκά έναν ή δύο στρατιώτες ο θάνατος των οποίων έχει ανακοινωθεί;

Αυτό που πραγματικά προκαλεί απογοήτευση είναι ότι τα ορφανά, φτωχά και ορφανά παιδιά όπως ο Enes Özgül, παραδίδονται να διαπαιδαγωγηθούν σε προσωπικό ειδικού πολέμου όπως ο Ömer, ο οποίος μεταμφιέζεται σε δάσκαλο. Καθώς έδιναν μια εικόνα του μηνύματος του Enes Özgül, έκρυψαν το επώνυμο του Ömer, προφανώς γιατί αποτελεί στέλεχος του βαθέος κράτους.

Πηγή:infognomonpolitics.gr

Οργανώνεται το ISIS στην Τουρκία;

0

Η Τουρκία είναι το βασικό καταφύγιο του ISIS

του Alican Uludag

Χάρη στο βίντεο που καταγράφηκε από ένα μέλος του ISIS που συνελήφθη στο Çorum, διαπιστώθηκε ότι πολλά μέλη του ISIS βρίσκονταν στην Τουρκία. Οι αυξανόμενες επιχειρήσεις ενισχύουν τη θέση ότι το ISIS είναι οργανωμένο στην Τουρκία.

Αξιοσημείωτη αύξηση παρατηρείται στον αριθμό των αλλοδαπών υπόπτων που κρατούνται στις πρόσφατες επιχειρήσεις κατά της ριζοσπαστικής προκατόχου οργάνωσης ISIS στην Τουρκία.

Η αστυνομία της Κωνσταντινούπολης συνέλαβε 19 υπόπτους, 16 από τους οποίους ήταν ξένοι υπήκοοι, στην επιχείρηση του ISIS, η οποία κάλυψε χθες 12 συνοικίες της πόλης. Ενώ 4 από τους υπόπτους ήταν Τούρκοι πολίτες, διαπιστώθηκε ότι 16 αλλοδαποί ύποπτοι εργάζονταν σε θέσεις όπως μανάβης, εργάτης σε υφαντουργία, έμπορος, οδηγός, κατασκευαστής υποδημάτων στην Κωνσταντινούπολη. Μεταξύ των συλληφθέντων είναι ο Ali Ghanim Yonus Younus, συντάκτης του Al-Rafidain TV με έδρα το Ιράκ.

Τέτοιες επιχειρήσεις, ο αριθμός των οποίων έχει αυξηθεί στην Τουρκία τους τελευταίους μήνες, προκαλούν το ερώτημα: «Ο ISIS οργανώνεται στην Τουρκία αφού έχασε την παρουσία του στη Συρία;» Ο İlke Işık, ένας από τους δικηγόρους της υπόθεσης της σφαγής στο σιδηροδρομικό σταθμό της Άγκυρας, επισημαίνει ότι το ISIS άλλαξε μορφή μετά την αποχώρησή του από τη Συρία.

 

Πώς αποκρυπτογραφήθηκαν τα μέλη του ISIS;

Η παρουσία υπόπτων που κρατούνται σε σχέση με το ISIS στην Τουρκία αποκαλύφθηκε από ψηφιακό υλικό που αποκτήθηκε από ένα μέλος της οργάνωσης, τον Mohammed al Ali, ο οποίος συνελήφθη στο Corum το 2021. Πολλά μέλη του ISIS συμμετείχαν στο βίντεο, το οποίο καταγράφηκε σε ζώνες συγκρούσεων στη Συρία. Εκτός από τις εικόνες συγκρούσεων και εκτελέσεων που ανήκουν στο ISIS, στον φάκελο περιλαμβάνονταν οι ομιλίες των υπόπτων που επαινούσαν την οργάνωση, ομιλίες προπαγάνδας που παρακινούσαν τα μέλη της οργάνωσης να δράσουν και να έχουν πίστη στην οργάνωση. Αναφέρεται ότι το βίντεο περιέχει εικόνες περίπου 3 χιλιάδων μελών της οργάνωσης. Οι αστυνομικές δυνάμεις  κατά την έρευνά τους διαπίστωσαν επίσης ότι ορισμένα από τα άτομα που απεικονίζονται στα βίντεο βρίσκονταν στην Τουρκία.

Το υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε ότι τρεις βομβιστές αυτοκτονίας ξένης υπηκοότητας συνελήφθησαν στην Κωνσταντινούπολη, την Προύσα και τη Σανλιούρφα τον Μάιο. Στις επιχειρήσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα, την Προύσα, τη Σακαρύα και τα Άδανα συνελήφθησαν ανώτερα στελέχη του ISIS.

Όλες αυτές οι πληροφορίες που προέκυψαν, ενίσχυσαν τη θέση ότι τα μέλη της οργάνωσης ζούσαν πλέον στην Τουρκία, αφού το ISIS έχασε τα εδάφη τους στη Συρία.

Σε ένα από τα τελευταία βίντεο του δολοφονηθέντος ηγέτη του ISIS, Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, ήταν αξιοσημείωτο ότι στο βιβλιαράκι που κρατούσε έγραφε «Βιλαέτιον Τουρκίας».

IŞİD lideri Ebubekir Bağdadi, Ekim 2019'de ABD'nin düzenlediği operasyonda Suriye'nin kuzeyinde öldürülmüştü

Ο ηγέτης του ISIS Abu Bakr Baghdadi σκοτώθηκε σε επιχείρηση των ΗΠΑ στη βόρεια Συρία τον Οκτώβριο του 2019 Φωτογραφία: picture-alliance/AP Photo

«Τα μέλη του ISIS αποτελούν κίνδυνο για την ασφάλεια»

Ο İlke Işık, ένας από τους δικηγόρους της υπόθεσης όπου τα μέλη του ISIS δικάζονται για την επίθεση, η οποία είναι γνωστή ως «Σφαγή του Σιδηροδρομικού Σταθμού της Άγκυρας», επέστησε την προσοχή στο γεγονός ότι το ISIS άλλαξε μορφή αφού έχασε τα εδάφη του στη Συρία και τα μέλη του αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή.

Στην αξιολόγησή του στη DW Turkish, ο Işık δήλωσε ότι τα μέλη του ISIS που πέρασαν από την Τουρκία καθοδόν προς τη Συρία χρησιμοποίησαν την ίδια διαδρομή στην επιστροφή τους.

Είπε συγκεκριμένα:

«Στην ακρόαση της Σφαγής στο σιδηροδρομικό σταθμό ακούσαμε πολλά μέλη και γυναίκες του ISIS, διαβάσαμε τα εισερχόμενα αρχεία. Σε αυτές τις ακροάσεις επισημαίνεται ότι το πιο άνετο μέρος για να πάτε είναι η Τουρκία, αφού το ISIS έχασε την περιοχή και δέχτηκε την ήττα στη Συρία. Άρα, η Τουρκία είναι πιο επικίνδυνη χώρα, όσον αφορά την τρομοκρατική απειλή από το ISIS. Προφανώς, οι πρόσφατες επιχειρήσεις δείχνουν ότι μεγάλος αριθμός μελών του ISIS βρίσκεται στην Τουρκία».

Στις 10 Οκτωβρίου 2015, 103 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην επίθεση που οργάνωσαν δύο βομβιστές αυτοκτονίας, μέλη του ISIS, στοχεύοντας τους πολίτες που συμμετείχαν στη διαλήλωση με την ονομασία «Συλλαλητήριο για την Ειρήνη», που έγινε μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό στην Άγκυρα.

Πού είναι οι φυγάδες της υπόθεσης της σφαγής που έγινε στον σιδηροδρομικό σταθμό στην Άγκυρα;

Η παρουσία μελών του ISIS δημιουργεί επίσης κίνδυνο για την ασφάλεια στην Τουρκία. Για παράδειγμα, το ψηφιακό υλικό που απέκτησε ο Kasım Güler, ένας από τους διαχειριστές του ISIS που συνελήφθησαν στα σύνορα με τη Συρία τον Ιούνιο του 2021, περιελάμβανε σκίτσα των όπλων που είχε θάψει η οργάνωση σε 6 πόλεις της Τουρκίας. Και πάλι, ο Güler ανακοίνωσε τους στόχους του να νοικιάσει ένα σαλέ και να δημιουργήσει κατασκηνώσεις σε Osmaniye, Adana και Hatay.

«Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος», είπε ο δικηγόρος Işık, προσθέτοντας ότι υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι μέλη του ISIS συνεχίζουν να υπάρχουν στην Τουρκία. Περιγράφοντας αυτή την κατάσταση ως “πολύ ανησυχητική”, ο Işık είπε:

“Γι’ αυτό τα αρχεία στα οποία δικάζονται μέλη του ISIS, μέσω των οποίων γίνετια προσπαθεια να βρεθούν οι φυγόδικοι, όπως εκείνοι της σφαγής της 10ης Οκτωβρίου στην Άγκυρα, είναι πολύ σημαντικά. Εάν το Υπουργείο Εσωτερικών διεξάγει ειλικρινείς επιχειρήσεις κατά των μελών του ISIS, θα διαπιστώσουμε αυτήν την ειλικρίνεια από την προσπάθεια να βρούμε τους υπόπτους που αφορούν στον φάκελο της υπόθεσής μας. Θα δούμε. Αλλά δυστυχώς, εμείς δεν βλέπουμε τίποτα συγκεκριμένο για τον φάκελό μας”.

Στην υπόθεση της σφαγής του σιδηροδρομικού σταθμού της Άγκυρας, 16 ύποπτοι, συμπεριλαμβανομένου του επικεφαλής της οργάνωσης İlhami Balı, δεν έχουν συλληφθεί ακόμη.

Πηγή: dw.com/tr/infognomonpolitics.gr

European Parliament backs listing nuclear energy, gas as ‘green’

0

The push to label natural gas and nuclear energy as “green” in order to lure in more private investors was met with heavy resistance. But EU lawmakers ultimately gave it the green light.

    Critics of calling nuclear energy green point out difficulties disposing of nuclear waste

The European Parliament on Wednesday voted in favor of a proposal regarding labeling natural gas and nuclear power plants as climate-friendly investments.

The European Commission released the proposal, formally called the EU taxonomy, in December as a list of economic activities that investors can label and market as green in the EU.

A motion to block the proposal received 278 votes in favor and 328 against, while 33 lawmakers abstained.

Unless 20 of the EU’s 27 member states oppose the proposal, it will be passed into law.

Accusations of ‘greenwashing’ fossil fuels

The proposal was initially met with resistance among some EU member states, with one camp led by France strongly backing the green label for natural gas and nuclear energy. Meanwhile, Germany — which has been phasing out its nuclear power plants — had opposed the plan.

Some environmental groups and EU lawmakers have also criticized the plan for “greenwashing” fossil fuel and nuclear energy.

Austria and Luxembourg have even pledged to sue the EU if the plan becomes law.

Still, the proposal had the backing of the majority of the center-right European People’s Party, the European Parliament’s biggest lawmaker group.

Lawmakers of the centrist Renew Europe group were largely in favor of the proposal, while the Greens and Social Democrats mostly opposed it.

A total of 353 lawmakers — a majority of the Parliament’s 705 lawmakers — are needed to reject a plan for it to fail.

EU Commission labels nuclear energy, gas as green: Jutta Paulus (Greens) speaks to DW

Critics argue gas classification benefits Russia

A sharp reduction in Russian gas supplies to Europe in recent weeks has fueled opposition to the plan to label gas as environmentally friendly.

“It’s dirty politics and it’s an outrageous outcome to label gas and nuclear as green and keep more money flowing to [Russian President Vladimir] Putin’s war chest,” Greenpeace EU sustainable finance campaigner Ariadna Rodrigo said. “We will fight this in the courts,” she added.

Paul Tang, a Dutch EU lawmaker with the center-left Social Democrats, had criticized the plan as influenced by “the lobby from Gazprom and Rosneft,” both Russian state-owned energy companies.

Tang also slammed the move as “institutionalizing greenwashing.”

“It is now important to prevent this vote from setting a precedent for other countries to temper climate ambitions,” he wrote in a statement.

Christophe Hansen, a conservative EU parliamentarian from Luxembourg, said Wednesday’s result will make the taxonomy “obsolete.”

“We are sacrificing the future to the present by including gas and nuclear in the taxonomy. This short-sightedness undermines the credibility and durability of the taxonomy as a long-term compass for investors,” Hansen wrote on Twitter.

Bogdan Rzonca, a Polish member of the European Parliament (MEP) for the right-wing Law and Justice party (PiS), said less wealthy EU countries need private investments in gas and nuclear power to be able to move away from coal.

Gilles Boyer, a French MEP with the Renew group, said that meeting energy demand with renewable energy in the long-term “would be ideal, but it’s not possible right now.”

Czech Prime Minister Petr Fiala, whose country has just taken over the rotating EU presidency, said Wednesday’s vote was “excellent news” for Europe.

“It paves the way towards energy self-sufficiency which is absolutely crucial for our future,” he wrote on Twitter.

Where does Germany stand on the taxonomy?

Germany initially objected to the European Commission’s proposal to label nuclear energy as green.

On Wednesday, Steffen Hebestreit, a spokesman for German Chancellor Olaf Scholz, said that Berlin “stands by its position and considers nuclear energy as unsustainable.”

“Nevertheless, the German government believes that the taxonomy is an important instrument for achieving climate protection targets, because it is clear that natural gas is an important bridging technology for us on the way to CO2 neutrality and the inclusion of the use of natural gas in the delegated act takes this into account,” Hebestreit added.

fb/msh (dpa, Reuters, AP, AFP)

DW

CYBERSECURITY: AN EU HEALTH CHALLENGE IN THE POST-COVID ERA

0

By Vasiliki Michopoulou

In September 2020, during the pandemic, the German press reported the first death due to a cyber attack on the Hospital of Düsseldorf University, which caused great disturbance such as postponement of surgeries, and scheduled medical examinations or chemotherapies. Cybercriminals by using malicious software, so called ransomware, invaded 30 servers of the hospital, crashed the system and forced the staff to turn away patients treated in emergency. A female patient was sent to Wuppertal 35 km away and eventually died due to treatment delay. Nearly a year earlier, Campbell County Health, a medical group in Wyoming USA, with 20 clinics across the state, had also been target for cybercriminals.

According to a World Economic Forum (WEF) report from January 2022, cyber security threats rank among the top risks facing the world (ttps://www.weforum.org/agenda/2022/01/global-risks-report-davos-agenda-2022-leaders-mobilize/),  which is confirmed by the FBI statistics (https://thehill.com/policy/cybersecurity/493198-fbi-sees-spike-in-cyber-crime-reports-during-coronavirus-pandemic) showing that since March 2020 in USA there has been an “alarming [ 400% growth] rate of cyber attacks aimed at major corporations, governments, and critical infrastructures.”

Europol’s latest security report on Internet Organized Crime Threat Assessment (IOCTA 2021) points out that the degree of sophistication of cybercrime has changed significantly, mainly due to the pandemic caused by COVID-19 (https://www.europol.europa.eu/publications-events/main-reports/internet-organised-crime-threat-assessment-iocta-2021). According to the report the ransomware remains at the center of concern, while advanced forms of malware have been widely used, like mobile malware which evolves with criminals trying to circumvent additional security measures such as two-factor authentication.  Ransomware affiliate programs enable a larger group of criminals to attack big corporations and public institutions by threatening them with multi-layered extortion methods such as DDoS attacks. The report explains, that due to the rise of efforts to access reliable information and data during the COVID-19 pandemic, phishing attempts that are exploiting the social vulnerability are constantly rising. Online shopping has led to a steep increase in online fraud. Explicit self-generated material is an increasing concern and is also distributed for profit. Criminals continue to abuse legitimate services such as VPNs, encrypted communication services and cryptocurrency.

The acceleration of progress marks the rise in cyber attacks

The acceleration of progress in health care shaped by the beginning of the 4th Industrial Revolution, not only fundamentally changed the way we live, work, and connect to each other, but also marked the rise in cyber attacks especially on healthcare organizations. For example, the impact of phishing attacks aiming to collect user credentials as well as ransomware attacks seeking to encrypt the data of hospitals can be huge in critical infrastructures like healthcare, both from a societal (e.g. stolen health records, interruptions of emergency services) and financial (e.g. ransomware payments, production losses due to outages) perspective.

“Due to the fast introduction of technology advancements, vulnerabilities are constantly being identified and new threats are emerging. Cyber-attacks on health facilities are designed to prevent their employees from accessing critical care systems. As a side effect of the recent increased trend in telework and telemedicine due to the pandemic, breaches on operating systems in the cloud are expected to rise” says Mr. Dimitrios G. Katehakis, Head of the Center for eHealth Applications and Services at the Institute of Computer Science, Foundation for Research and Technology-Hellas (FORTH) in Heraklion, Crete (https://www.ics.forth.gr/), adding that in Greece there have been occasional and limited cyber attacks on health care providers, such as the last one in the hospital of Chania, Crete in 2017.

Many cybersecurity challenges in health industry are linked to vulnerabilities existing before the pandemic. According to Mr. Katehakis the health sector is a vulnerable target for cyber attackers because medical devices are usually manufactured without or with weak protection, professionals are not adequately trained in the risks, the sector is highly fragmented, there are many and frequent exchanges of multifaceted data, a large number of technologically outdated IT systems still operate, different technological solutions coexist, while at the same time there is no uniform data protection culture.

“Panacea” a people-centric cybersecurity in healthcare

Numerous cybersecurity studies support the fact that the “Achilles heel” of IT is the users. Healthcare professionals focus on the medical practice and the patients, not giving the needed attention to issues relevant to health IT safety and privacy. “It is common between users to share the same password for accessing medical information systems. Although various information and awareness campaigns have been carried out, it is difficult to change the established culture. It needs time and the right approach. Time may be hard to find, but the right approach is possible!”, comments Dr. Vangelis Sakkalis, Research Director at the Institute of Computer Science, Foundation for Research and Technology-Hellas (FORTH) in Heraklion, Crete, Greece.

Cybersecurity in healthcare is a complex issue. While there are constant attempts to upgrade old IT legacy systems and to renew connected medical devices and to procure the best new IT technologies, a similar approach in defining risks of the IT systems is not common. “Cybersecurity starts with the definition of the current risks present in a healthcare system, structural risks and most of all human risks. Humans working in the healthcare sector are not IT oriented and mostly consider the great advantages furnished by digital systems as a waste of time and a drawback on their efficiency in treating patients. This leads to a risk-oriented behavior with very little understanding of security measures. Security must start and rely on the correct behavior of healthcare workers. And this behavior must be proactive and not reactive and neglected. On the other hand cybersecurity must not be agony and an obstacle towards the performance of healthcare procedures”, adds Prof. Sabina Magalini, at the Rome Catholic University School of Medicine (UCSC) and Senior Surgeon of the Emergency and Trauma Surgery Unit at the Fondazione Policlinico Universitario Gemelli (FPG), who coordinated the European project for cybersecurity in hospitals, named Panacea (https://www.panacearesearch.eu). The project started in 2019 as a part of the European Framework Program for Research and Innovation “Horizon 2020”, it has been financed with five million Euros, and it has involved 15 entities between Universities, Institutions and European companies from 7 EU members.

According to Dr. Sakkalis tackling cyber threats (internal and external) requires not just advanced cyber security solutions but also driving a human-centric approach, training and educating medical staff and patients on best-practice behavior, both of which are critical to building resilience in critical infrastructures. “PANACEA acts on different levels, from healthcare tailored risk assessment, easy and manageable tools for information sharing and identification of secure by design medical devices, to secure and simple measures for healthcare worker identity management. Solutions to cybersecurity in healthcare are many, PANACEA offers a portfolio of possible integrated alternatives”, concludes Prof. Magalini.

Cybersecurity in EU

In order to help IT professionals in healthcare security to establish and maintain cloud security while selecting and deploying appropriate technical and organizational measures the European Union Agency for Cybersecurity (ENISA) released Guidelines for Cloud Security for Healthcare Services on January 18 2021 (https://www.enisa.europa.eu/publications/cloud-security-for-healthcare-services). In April 21 2021 the EU launched a new body, to be based in Bucharest, Romania, which will in particular channel cybersecurity-related funding from Horizon Europe and the Digital Europe Programme. This ‘European Cybersecurity Industrial, Technology and Research Competence Centre’ will work together with a network of national coordination centers designated by member states linking the main European stakeholders, including industry, academic and research organizations and other relevant civil society associations, to form a cybersecurity competence community, in order to enhance and spread cybersecurity expertise across the EU.

According to a new regulation (https://ec.europa.eu/info/publications/proposal-cybersecurity-regulation_en) proposed by the European Commission and published 22 March 2022, all European Union (EU) institutions, bodies, offices, and agencies will be required to have cyber security frameworks in place for governance, risk management, and control. On 9 March 2022, European governments also drafted a declaration to reinforce the EU’s cyber security capacities, which included increasing EU funding to support national efforts and develop a strong cyber security ecosystem (https://www.euractiv.com/section/cybersecurity/news/eu-countries-to-call-for-the-establishment-of-a-cybersecurity-emergency-fund/).

euroscientist.com

ΣΟΥΝΙΤ ΜΠΑΓΚΡΙ: Η ανάπτυξη υποδομών στον παγκόσμιο Νότο

0

Η «Ομάδα των Επτά» έχει ανακοινώσει τη συγκρότηση μιας Συνεργασίας για Παγκόσμιες Υποδομές και Επενδύσεις με στόχο την παροχή 600 δισ. δολαρίων για την ανάπτυξη υποδομών στον παγκόσμιο Νότο έως το 2027.

Η «Ομάδα των Επτά» έχει ανακοινώσει τη συγκρότηση μιας Συνεργασίας για Παγκόσμιες Υποδομές και Επενδύσεις με στόχο την παροχή 600 δισ. δολαρίων για την ανάπτυξη υποδομών στον παγκόσμιο Νότο έως το 2027.

Μια τέτοια συνεργασία είναι ευπρόσδεκτη, διότι τα κράτη-μέλη των «Επτά» συμμετέχουν σε πολυάριθμες ανάλογες πρωτοβουλίες. Εντούτοις, αυτές οι ατομικές και συλλογικές προσπάθειές τους θα είναι πραγματικά πολύ διαφορετικές από εκείνες της Κίνας στο πλαίσιο του σύγχρονου Δρόμου του Μεταξιού (BRI).

Στον ένα ή στον άλλο βαθμό, τα μέλη των «Επτά» επιδιώκουν να τον αμφισβητήσουν, ενώ θα πρέπει να επισημανθεί πως ανακοινώθηκε το 2013, πολύ πριν από οποιαδήποτε από τις δικές τους πρωτοβουλίες. Η κριτική εις βάρος των έργων του BRI περιλαμβάνει ότι συγκεντρώνονται σε τομείς ενδιαφέροντος για τις πολιτικές ελίτ και όχι εκεί όπου υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη, είναι αδιαφανή και ευνοούν τη διαφθορά, επιβαρύνουν χώρες με χρέη, βλάπτουν το κλίμα και τη βιοποικιλότητα, δεν θέλουν να προσλάβουν ντόπιους σε θέσεις υψηλής ειδίκευσης και διευθυντικές, ότι είναι εχθρικές προς τα εργασιακά δικαιώματα και επιβάλλονται στις κοινότητες χωρίς την κατάλληλη διαβούλευση.

Οι έρευνές μας στο Μπανγκλαντές δείχνουν ότι το 52% των ανθρώπων σε περιθωριοποιημένους αστικούς οικισμούς δεν έχουν νόμιμο δικαίωμα να χρησιμοποιούν το σπίτι ή τη γη τους. Στην Ντάκα, περίπου το ένα τρίτο των κατοίκων σε τέτοιους οικισμούς έχει εκδιωχθεί τουλάχιστον μία φορά και η μη ανάπτυξη υποδομών είναι μια συνηθισμένη αιτία για αυτό.

Παραδόξως, η Εθνική Αρχή Στέγασης της χώρας και άλλες δημόσιες υπηρεσίες έχουν ιστορικό αναγκαστικού εκτοπισμού ανθρώπων. Σε άλλες περιπτώσεις τα έργα υποδομής μπορεί να αποτρέπουν τις αναγκαστικές εξώσεις, αλλά είτε αποτυγχάνουν να εξυπηρετήσουν περιθωριοποιημένα άτομα είτε τα εξυπηρετούν ανεπαρκώς. Στις αστικές περιοχές της Ζιμπάμπουε, τα Κυβερνητικά Προγράμματα Αποκατάστασης Οδών Εκτάκτου Ανάγκης έχουν στοχεύσει μόνο σε έργα βελτίωσης και επισκευών σε δρόμους που συνδέουν νόμιμους οικισμούς και ειδικά μετά την περίοδο των βροχών. Στη Σομαλιλάνδη, μη κυβερνητικές οργανώσεις κατάφεραν να κατασκευάσουν τουαλέτες σε περιθωριοποιημένες κοινότητες. Διαφορετικά οι άνθρωποι που ζουν σε καταυλισμούς στην περιφέρεια των κωμοπόλεων, καθώς και εκείνοι που ζουν σε πρόχειρα καταφύγια σε πιο κεντρικά σημεία των αστικών περιοχών, χρειάζονται άδεια από τους ιδιοκτήτες τους για να κατασκευάσουν τουαλέτες.

Σε μια γενικευμένη θεώρηση, ο παγκόσμιος Νότος αντιμετωπίζει ένα χρηματοδοτικό κενό για υποδομές της τάξεως του 1-1,5 τρισ. δολαρίων ετησίως. Η έλλειψη συνοχής και η επιβράδυνση της δυναμικής του κινεζικού Δρόμου του Μεταξιού παρέχει ευκαιρίες για εναλλακτικές λύσεις από τους «Επτά». Αλλά πέρα από την προφανή ανάγκη για καλύτερο συντονισμό, πώς μπορούν να τα καταφέρουν;

Πρώτον, πρέπει να υιοθετήσουν μια προσέγγιση ρητά βασισμένη στα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό σημαίνει ότι οι βασικές διεθνείς συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα προαιρετικά πρωτόκολλα θα πρέπει να επικυρωθούν και όλες οι υποχρεώσεις στο πλαίσιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον παγκόσμιο Νότο θα πρέπει να κατοχυρωθούν πλήρως στο εθνικό δίκαιο.

Δεύτερον, πρέπει να υιοθετήσουν μια πολιτικά έξυπνη, προσαρμοστική προσέγγιση για την ανάπτυξη υποδομών.

Και, τρίτον, πρέπει να χρηματοδοτήσουν τις επενδύσεις τους σε υποδομές με δίκαιο και βιώσιμο τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι οι «Επτά» θα πρέπει να αποδεσμευθούν από την ιδέα ότι είναι απαραίτητα τα ιδιωτικά κεφάλαια. Οι ιδιωτικές χρηματοδοτούμενες υποδομές στον παγκόσμιο Νότο απέτυχαν σε μεγάλο βαθμό.

* Ο κ. Σουνίτ Μπάγκρι είναι διευθυντής Επικοινωνίας στη Σχολή Διεθνών Σπουδών, Πανεπιστήμιο του Σάσεξ. Το άρθρο δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα https://www.ips-journal.eu/ του Ινστιτούτου Φρίντριχ Εμπερτ.

“Καθημερινή”

Λιβύη: Ανάμεσα στο χάος και τα γεωπολιτικά συμφέροντα

1

Ο κόσμος διαδηλώνει για ειρήνη και ψωμί. Οι δύο πόλοι εξουσίας έχουν τη δική τους ατζέντα και οι ξενες δυνάμεις ερίζουν και διεκδικούν επιρροή. Ο ρόλος της ομάδας Βάγκνερ.

    Στο Τόμπρουκ οι διαδηλωτές επιχείρησαν να εισβάλουν στο κοινοβούλιο

Οι βίαιες διαδηλώσεις που εκτυλίχθηκαν πριν λίγες ημέρες στα δύο κέντρα εξουσίας της Λιβύης, στην Τρίπολη και την πόλη Τόμπρουκ, φέρνουν και πάλι στο προσκήνιο ένα δισεπίλυτο πρόβλημα της διεθνούς κοινότητας. Τον περασμένο Δεκέμβριο είχαν προγραμματιστεί εκλογές στη χώρα για τη συγκρότηση νόμιμης και ενιαίας κυβέρνησης, που να αξίζει το όνομά της. Αλλά οι βασικοί πολιτικοί παίκτες ακολουθούν τη δική τους ατζέντα, έχουν κολλήσει στην εξουσία με αποτέλεσμα να τιναχθεί στον αέρα η εκλογική διαδικασία.

Μαφιόζικες δομές

Διαδηλώσεις στην ΤρίποληΣτην Τρίπολη οι διαδηλώσεις ήταν ειρηνικές

Τις επιπτώσεις νιώθει στο πετσί του ο λαός με ό,τι αυτό συνεπάγεται για μια χώρα με πλούσιο ορυκτό πλούτο, όπως περιγράφει ο Τόμας Κλάες, επικεφαλής των πρότζεκτ του γραφείου του ιδρύματος Φρίντριχ Έμπερτ στην Τυνησία. «Οι άνθρωποι στη Λιβύη ζουν στην πραγματικότητα σε μια πλούσια πετρελαιοπαραγωγό χώρα, αλλά δεν έχουν κανένα όφελος από αυτό χρόνια τώρα. Οι καλές υποδομές από προηγούμενες επενδύσεις έχουν καταστραφεί ή βρίσκονται σε κακή κατάσταση, το σύστημα ύδρευσης και ηλεκτροδότησης λειτουργεί μερικώς. Αντ’ αυτού κυβερνούν πολιτοφύλακες, που αναπτύσσουν όλο και περισσότερες δομές τύπου μαφίας. ‘Έχουν καταλάβει μεμονωμένους οικονομικούς τομείς του κράτους με σημαντικές υποδομές, όπως το λιμάνι ή κεντρικές οδικές αρτηρίες, και προσπαθούν να εκβιάσουν για όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα από αυτό».

Ένα επικίνδυνο μείγμα σε μια χώρα που από τη μια ο Αμπντέλ Χαμίντ Νμπεϊμπα, ένας από τους δύο αμφιλεγόμενους πρωθυπουργούς που αρνήθηκε να παραδώσει την εξουσία τον περασμένο Δεκέμβριο για να γίνουν οι εκλογές, προσπαθεί να ηρεμήσει τα πνεύματα. Και από την άλλη ο επιχειρηματίας Φατίχ Μπασανγκά, που εξελέγη τον περασμένο Φεβρουάριο πρωθυπουργός από το αμφιλεγόμενο κοινοβούλιο στο Τομπρούκ, επιχειρεί με τη χρήση όπλων να εκδιώξει την κυβέρνηση Νμπέιμπα από την Τρίπολη.

Η Ρωσία και η ομάδα Βάγκνερ

Πλατφόρμα εξόρυξης πετρελαίου στις ακτές της Λιβύης Πλατφόρμα εξόρυξης πετρελαίου στις ακτές της Λιβύης

Ο ρόλος του διεθνούς παράγοντα πολυπλοκοποιεί ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Περιφερειακοί ισχυροί παίκτες, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, μαζί με ΗΠΑ, Γαλλία, Ιταλία, Ρωσία αλλά και Τουρκία, ακολουθούν τα δικά τους γεωπολιτικά, οικονομικά και ενεργειακά συμφέροντα. Υπάρχουν φόβοι ότι εάν επικρατήσει ο Μπασάνγκα ως πρωθυπουργός θα ενισχυθεί η ρωσική επιρροή. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι ο Νμπέιμπα θα μπορούσε να ενισχύει τα ισλαμιστικά στοιχεία της χώρας. Και σε αυτήν τη διένεξη η ΕΕ αναδεικνύεται σε πολιτικό νάνο, είναι διαιρεμένη, και όπως υποστηρίζει ο ειδήμων Τόμας Κλάες, η Γαλλία παρεκκλίνει από την κοινοτική γραμμή.

«Πάντως είναι γεγονός ότι όσο λιγότερο πετρέλαιο παράγει η Λιβύη τόσο λιγότερο φτάνει στην παγκόσμια αγορά και στην Ευρώπη. Κι αυτό επιτείνει την ευρωπαϊκή ενεργειακή κρίση». Η ρωσική επίθεση στην Ουκρανία άλλαξε τον τρόπο πρόσληψης και του λιβυκού από τη διεθνή κοινότητα.Ως τεράστια πρόκληση θεωρείται η παρουσία της ρωσικής ομάδας μισθοφόρων Βάγκνερ, αν και έχει μεταφέρει στην Ουκρανία πολλούς πολεμιστές της.

«Βρίσκονται κυρίως γύρω από στρατηγικής σημασία πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, δηλαδή σε κοιτάσματα πετρελαίου και διυλιστήρια» λέει ο Κλάες. Αλλά μπορεί να ασκήσει επιρροή όχι μόνο σε θέματα πετρελαίου. Στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες επικρατεί ανησυχία ότι η αντιπαράθεση με τη Ρωσία θα μπορούσε να οδηγήσει το Κρεμλίνο να χρησιμοποιήσει αυτήν την ομάδα για να προκαλέσει αναταραχή στη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ σύμφωνα με ανάλυση της ΜΚΟ «Διεθνής Οργάνωση Κρίσης» (ICG). Κι αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει με τη σειρά του σε ένα μεταναστευτικό ρεύμα και μια ακόμη κρίση για τη Ευρώπη.

Κέρστεν Κνιπ

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW