Αρχική Blog Σελίδα 1921

Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ-Ισορροπία συμβιβασμών στο νοσηρό και εξαιρετικά επικίνδυνο καθεστώς του ΜΗ πολέμου

0

Η Ελλάδα, ίσως είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που έχει απέναντί της έναν δεδηλωμένο αντίπαλο με έμπρακτα διακηρυγμένες τις ευρύτατα αναθεωρητικές του προθέσεις, αλλά παρ’ όλα αυτά, η ίδια επιμένει να «διαβάζει» την τουρκική στρατηγική, κυρίως ως ένα απλό επικοινωνιακό αφήγημα, που μπορεί άλλοτε να το αγνοεί και άλλοτε να το προσαρμόζει στα μέτρα των δικών της ανοχών, ούτως ώστε να ταιριάζει πάντα, σε ένα κακώς νοούμενο «Ελληνικό μοντέλο» ερμηνείας, κατανόησης και διαχείρισης των περιφερειακών εξελίξεων και προκλήσεων…

Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο αυτού του «Ελληνικού μοντέλου» ανάλυσης και στρατηγικής διαχείρισης των προκλήσεων, είναι η συλλογιστική ποικιλομορφία με την οποία εκδηλώνεται στον δημόσιο λόγο και πρακτικά καλύπτει όλο το φάσμα των δυνητικών προσεγγίσεων. Από την διαχρονική φοβική διπλωματική και επιχειρησιακή ατολμία, στην οποία παραμένει καθηλωμένη η κυβερνητική πολιτική εδώ και κάμποσες δεκαετίες, έως και την νηφάλια εθνοκεντρική προσέγγιση που θεωρεί – και σωστά – πως εάν η πατρίδα μας δεν αλλάξει ρότα, δόγμα και αντίληψη, θα οδηγηθεί μοιραία στον γεωπολιτικό της ακρωτηριασμό.

Αυτή η συλλογιστική και ερμηνευτική ποικιλομορφία, παρά τα φαινόμενα, δεν παραπέμπει σε ένα περιβάλλον ευφορίας και παραγωγικού οργασμού για την στρατηγική σκέψη. Πρωτίστως διότι η ύπαρξη αυτής της ποικιλομορφίας, επιβεβαιώνει ότι η κυρίαρχη και επομένως η συστημική στρατηγική σκέψη στην χώρα μας, αδυνατεί να εμπνεύσει τους ανθρώπους που πραγματικά ανησυχούν και που εντέλει αρνούνται να αποδεχτούν ότι η σφραγίδα του ΕΛΙΑΜΕΠ, μπορεί να επικυρώσει επιλογές στρατηγικής επιβίωσης για τον Ελληνισμό. Έτσι, ο αδιαμφισβήτητος πλούτος στην παραγωγή ιδεών και προτάσεων που καταγράφεται καθημερινά στον Δημόσιο διάλογο, παραμένει κατά βάσην εξωσυστημικός και συχνότατα στοχοποιείται από συγκεκριμένα συστημικά πολιτικά και ακαδημαϊκά κέντρα, ενώ δεν λείπουν και οι περιπτώσεις κατά τις οποίες γίνεται προσπάθεια ακόμη και για την απροκάλυπτη ποινικοποίησή του. Όλα τα παραπάνω, παραπέμπουν σε μια καταφανή συστημική ένδεια, απόλυτα αναντίστοιχη με τις πραγματικές δυνατότητες, με τις ανάγκες του τόπου μας, αλλά και με τις προκλήσεις της εποχής.

Θεμελιώδης επίπτωση αυτής της κραυγαλέας αναντιστοιχίας ανάμεσα στην φύση των προκλήσεων από την μια και στην «εθνική συστημική» απάντηση από την άλλη, είναι η ανυπαρξία ενός πλαισίου εντός του οποίου η συνολική στρατηγική σκέψη που παράγεται στην χώρα μας, μπορεί να λειτουργεί συμπληρωματικά και να ενδυναμώνει σταθερά το Εθνικό πρόσημο της Ελληνικής απάντησης σε κάθε περίπτωση.

Η κυρίαρχη Εθνική – συστημική ανεπάρκεια, αφορά πρωτίστως στην αδυναμία (και κατ’ άλλους στην απροθυμία) να υπάρξει σωστή ανάγνωση των εξελίξεων, των κρίσιμων παραμέτρων που επιδρούν και εν τέλει διαμορφώνουν τις τάσεις στον σύγχρονο κόσμο και φυσικά της Τουρκικής στρατηγικής αλλά και της διπλωματικής, πολιτικής και επιχειρησιακής τακτικής στην οποία καταφεύγει η Τουρκική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, προκειμένου να υπηρετήσει πληρέστερα τις στρατηγικές της επιδιώξεις.

Οι συνέπειες αυτού του κακού συνδυασμού ερμηνευτικών και αξιολογικών εργαλείων, είναι διαρκείς και ανατροφοδοτούμενες. Η βαρύτητά τους είναι στρατηγική και το τελικό προϊόν της άτολμης και επισφαλούς προσέγγισης το οποίο υιοθετείται, βάζει την σφραγίδα του, σε αποφάσεις που ΔΕΝ λαμβάνονται… Σε προτεραιότητες που ΔΕΝ ιεραρχούνται… Σε αναγκαίες επιδιώξεις που ΔΕΝ ενσωματώνονται και ΔΕΝ αποτελούν αναπόσπαστο μέρος μιας ενιαίας και αδιαπραγμάτευτης Εθνικής στρατηγικής του Ελληνισμού… Και φυσικά σε ένα αναγκαίο, νέο και απολύτως επικαιροποιημένο δόγμα που ΔΕΝ υιοθετείται και ΔΕΝ αποτελεί μέρος της συνολικής προβολής ισχύος στην οποία οφείλει να επενδύσει τα μέγιστα ο Ελληνισμός, εάν θέλει πραγματικά να δει με αισιοδοξία την προοπτική της επόμενης μέρας.

Εξ αιτίας όλων των παραπάνω, αυτό που καταγράφεται διαχρονικά είναι μια σειρά αστοχιών και αδιέξοδων προσεγγίσεων που ανακυκλώνονται, παραμορφώνουν την μεγάλη εικόνα, συντηρούν τις λάθος επιλογές στην διαχείριση των προκλήσεων, ροκανίζουν την έτσι κι αλλιώς αμφιλεγόμενη αρτιότητα που θα έπρεπε να επιδεικνύει η χώρα ως προς την «τεχνογνωσία» της υπεράσπισης των Εθνικών Δικαίων και σε κάθε περίπτωση υποβαθμίζουν την στρατηγική της αποφασιστικότητα σε μια τακτική αναζήτηση ισορροπίας συμβιβασμών, «αγοράζοντας» παράταση στο νοσηρό και εξαιρετικά επικίνδυνο καθεστώς του ΜΗ πολέμου, για λογαριασμό του οποίου έχει ήδη καταβληθεί βαρύτατο εθνικό τίμημα το οποίο για κάποιον περίεργο λόγο υποβαθμίζεται συστηματικά.

Ας είμαστε λοιπόν ξεκάθαροι τουλάχιστον με τα αυτονόητα…

Πρώτον: Η Τουρκία ΔΕΝ είναι ο άτσαλος και θρασύς γείτονας που κάποια αόρατη δύναμη επέλεξε να «φυτέψει» δίπλα μας και όχι δίπλα από το Λουξεμβούργο ή το Λιχτενστάιν. Είναι ένα υπολογίσιμο γεωπολιτικό μόρφωμα που δημιουργήθηκε ιστορικά σε μια περιοχή με ανατροφοδοτούμενη γεωπολιτική αστάθεια και το σημερινό της αποτύπωμα είναι προϊόν σωρευτικών ανατροπών και ανακατατάξεων που συντελέστηκαν στην πορεία του χρόνου.

Οι λόγοι που τροφοδότησαν αυτές τις ανατροπές δεν έχουν εκλείψει. Στην επικαιροποιημένη τους εκδοχή, συνθέτουν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο σύστημα αντιλήψεων που εκλαμβάνει τα ισχύοντα σύνορα ως «φυλακή» μέσα στην οποία ασφυκτιά η δυναμική της σύγχρονης Τουρκίας και η επιδίωξη διάρρηξης αυτών των συνόρων, είναι στόχος που συνδέεται ευθέως με την στρατηγική επιβίωση του Τουρκισμού.

Η σύγχρονη Τουρκία επιδιώκει να χτίσει ισχυρό αεροναυτικό imperium προκειμένου να αναγορευτεί σε 5η πιο ισχυρή δύναμη στο Διεθνές σύστημα ισχύος. Αυτό είναι που καθορίζει την στάση της και όχι η διάθεσή της να διαχειριστεί περισσότερο ή λιγότερο άτσαλα της σχέσεις της γειτονίας στην ευρύτερη περιοχή.

Δεύτερον: Ο ιστορικός ρόλος που διεκδικεί για λογαριασμό της η σύγχρονη Τουρκία, είναι απόρροια των διαχρονικών της επιλογών, της περιπετειώδους ιστορικής της διαδρομής αλλά και φυσική συνέπεια του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον βηματισμό της, μέσα σε ένα περιβάλλον σοβαρών διεθνών ανακατατάξεων και ανατροπών που συντελούνται.

Η συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, εκλαμβάνεται ως κορυφαία ιστορική ευκαιρία από την Τουρκική πολιτική τάξη στο σύνολό της και καλό θα είναι να μην διατηρούμε κανενός είδους αυταπάτες για τις πραγματικές διαθέσεις της.

Τρίτον: Η απολυτοποίηση του Ορθολογισμού ως εργαλείου αξιολόγησης των δεδομένων και λήψης των κρίσιμων αποφάσεων, είναι μια εσφαλμένη μέθοδος που δεν μπορεί να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα και προβλέψεις αναφορικά με τους χειρισμούς της Τουρκικής πολιτικής ηγεσίας. Στην Τουρκία αλλά και ευρύτερα στην κεντρασιατική πολιτική κουλτούρα, το ειδικό βάρος που κατέχει ο ορθολογισμός, είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που μπορούμε να παρατηρήσουμε στην Δυτική στρατηγική σκέψη.

  • Για την Δυτική στρατηγική σκέψη, εθεωρείτο ορθολογικά απίθανο να εκδηλωθεί επίθεση και εισβολή της Ρωσίας στο Ουκρανικό έδαφος. Και όμως συνέβη…
  • Για την Δυτική στρατηγική σκέψη, εθεωρείτο μάλλον αδιανόητο το να αποτολμήσει η Τουρκία πολεμική κλιμάκωση σε βάρος της Ρωσίας. Και όμως συνέβη. Η Τουρκία απετόλμησε την κατάρριψη του Ρωσικού αεροσκάφους, γεγονός που αντί να επιφέρει την σύγκρουση, άνοιξε μια νέα εποχή για τις Ρωσοτουρκικές σχέσεις.

Η Τουρκία ανήκει στις δυνάμεις εκείνες που ΔΕΝ σταθμίζουν την δράση τους ή τις αναστολές τους με τα παραδοσιακά Δυτικά κριτήρια ή τουλάχιστον δεν τις σταθμίζουν αποκλειστικά και μόνον με αυτά. Οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται ή αντίστοιχα δεν λαμβάνονται, ανάλογα με το εάν και κατά πόσον συμβάλουν στην προώθηση των ευρύτερων στρατηγικών της επιλογών. Ο σκεπτικισμός για το εάν θα επιχειρηθεί ή όχι και νέα Τουρκική εισβολή στο Συριακό έδαφος, προφανώς ΔΕΝ εξαρτάται από τον φόβο της Τουρκικής πολιτικής ηγεσίας για το εάν θα τους μαλώσουν οι Ρώσοι ή οι Αμερικανοί, αλλά κυρίως από την προοπτική που επιδιώκει να δώσει στην στρατηγική της συνεργασία με το Ιράν, ακόμη και ως άλλοθι για την συστηματική προβολή ισχύος στα νερά του Αιγαίου και της ΝΑ Μεσογείου.

Τέταρτον: Η κυρίαρχη Τουρκική στρατηγική και η τακτική που επιστρατεύεται για να την υπηρετήσει, συνιστούν μια ενιαία και αδιαίρετη διαχείριση ΚΑΙ στο πεδίο αλλά ΚΑΙ στο επίπεδο των διπλωματικοπολιτικών χειρισμών. Η Ελλάδα επιμένει να μεμψιμοιρεί και να απομειώνει αυθαίρετα την σημασία της περαιτέρω κλιμάκωσης. Πρόκειται για μια αδιέξοδη τακτική αγοράς πολιτικού χρόνου από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία, που δεν αποφέρει κέρδη αντίθετα οι απώλειες που καταγράφονται είναι διαρκείς και υπολογίσιμες.

Πέμπτον: Οι απώλειες αυτές, δεν μπορεί και δεν θα πρέπει να προσμετρώνται με βάση την διαχείριση των εκλογικών αναγκών, αλλά με κριτήριο το εύρος της αρνητικής γεωπολιτικής αποταμίευσης που δημιουργούν στο βάθος του χρόνου. Είναι καιρός λοιπόν να σταθμίσουμε όλα όσα έχουν χαθεί ΚΑΙ στο πεδίο αλλά ΚΑΙ στο επίπεδο των ευκαιριών, όλα αυτά τα χρόνια που περιμένουμε και ομφαλοσκοπούμε αυτοσχεδιάζοντας.

Έκτον: Η Ελλάδα αλλά και η Κύπρος θα εκβιαστούν – πρώτα απ’ όλα από τους ίδιους τους τους «συμμάχους» – όσο συντηρείται αυτή η νοσηρή κουλτούρα αποδοχής της Τουρκικής ρητορικής που αμφισβητεί ευθέως στάτους, κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα.

Η Ελληνική πολιτική τάξη οφείλει να κατανοήσει πως οι ισχυροί μας «σύμμαχοι» δεν διακινδυνεύουν να απωλέσουν χώρο γεωπολιτικού ελέγχου, αν επιβληθούν μεταβολές στο γεωπολιτικό υποθηκοφυλακείο. Η Ελλάδα και η Κύπρος όμως κινδυνεύουν να απωλέσουν εδάφη και αξιοπρέπεια όσο δεν αποτολμούν τα αυτονόητα… Όσο δεν επιδιώκουν με κάθε τρόπο την ουσιαστική  τροποποίηση της ατζέντας.

Ήδη ο ΟΗΕ δια χειλέων του κ. Γκουτιέρες, έσπευσε να διαγράψει και τυπικά από το διπλωματικό λεξιλόγιο της αποφάσεις και τα ψηφίσματά του, και μιλά απλώς για διμερή συνεννόηση που θα δώσει λύση στην εκκρεμότητα του Κυπριακού. Και αυτό συνιστά μια θεαματική αλλαγή σε βάρος του Ελληνισμού, η οποία συντελείται την στιγμή που η Τουρκία πέταξε στο καλάθι των αχρήστων τα σχετικά ψηφίσματα και κλιμακώνει την επιβολή νέων τετελεσμένων στην Αμμόχωστο.

Ας μην βαυκαλιζόμαστε λοιπόν στοιχηματίζοντας για το εάν η Τουρκία θα επιχειρήσει ή δεν θα επιχειρήσει προσάρτηση των κατεχομένων. Δεν έχει λόγο να το κάνει γιατί απλούστατα δεν την εξυπηρετεί. Αντιθέτως έχει κάθε λόγο να διεμβολίζει την δημόσια συζήτηση – ΚΑΙ στην χώρα μας – με αυτό το ενδεχόμενο. Όπως είχε κάθε λόγο να κάνει τους πάντες να πιστέψουν πως θα έθετε στην Σύνοδο Κορυφής της Μαδρίτης το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των Ελληνικών νησιών, προκειμένου να εκβιάσει έναν συμψηφισμό αφέλειας με την Ελληνική σιωπή για τις διαρκείς και κλιμακούμενες παραβιάσεις.

Είναι τραγικός ο τρόπος με τον οποίο αναζητούμε σ αυτήν την χώρα την Τουρκική πεπονόφλουδα για να την πατήσουμε, κάνοντας τους Τούρκους επιτελείς να ξεκαρδίζονται με την αφελή απλοϊκότητα που μας δέρνει.

Στην δημόσια συζήτηση όμως έμεινε ΚΑΙ η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών… ΚΑΙ η αλλαγή του καθεστώτος κυριαρχίας… ΚΑΙ η προσάρτηση των Κατεχομένων…

Αλλά φυσικά σε αυτήν την δημόσια συζήτηση ΔΕΝ έμεινε ΟΥΤΕ η ανακατάληψη ιστορικά Ελληνικών εδαφών… ΟΥΤΕ η απελευθέρωση των Κατεχομένων… ΟΥΤΕ η ντε φάκτο εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου στο Ελληνικότατο Αιγαίο και στην ΝΑ Μεσόγειο… γιατί απλούστατα ΟΥΔΕΙΣ έθεσε αυτά τα ζητήματα στην Δημόσια συζήτηση ΟΥΤΕ μέσα στην χώρα… ΟΥΤΕ βεβαίως στα Διεθνή φόρα ως είχε την υποχρέωση.

Ας πούμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομά τους…

Την Τουρκία ΔΕΝ την αντιμετωπίζεις αγνοώντας την αναθεωρητική ατζέντα της υποκρινόμενος πως δεν την ακούς ή συμπεριφερόμενος ωσάν να μην υπάρχει, διότι ΚΑΙ υπάρχει ΚΑΙ αργά η γρήγορα θα αποτελέσει κίνητρο για τις πιέσεις των ισχυρών σε βάρος της χώρας μας προκειμένου να παραιτηθεί αυτοβούλως από τα θεμελιωμένα Δικαιώματά της.

Την Τουρκία την αντιμετωπίζεις ΜΟΝΟΝ εάν ακυρώσεις την δυνατότητά της να αναδεικνύει αυτήν την απαράδεκτη ατζέντα και ο μοναδικός τρόπος, είναι η κλιμάκωση της Ελληνικής «επιθετικής» ρητορικής και η προβολή της Εθνικής ατζέντας με περιεχόμενο την ανάγκη προάσπισης των Εθνικών Δικαίων, χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς, τόσο στο πεδίο όσο και με σειρά στοχευμένων διπλωματικοπολιτικών παρεμβάσεων.

«Καίει» τον Ε.Μακρόν το σκάνδαλο της Uber: Η εταιρεία του έδινε έτοιμες τροπολογίες «με το κλειδί στο χέρι»!

0

«Λεηλασία της χώρας» καταγγέλλει η γαλλική αντιπολίτευση στο σύνολό της

«Μυστική» συμφωνία κατά παραβίαση «όλων των κανόνων μας» και «λεηλασία της χώρας» χαρακτήρισε η γαλλική αντιπολίτευση στο σύνολό της τις σχέσεις του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, την περίοδο που ήταν υπουργός Οικονομίας, με την εταιρεία Uber, έπειτα από τις αποκαλύψεις που είδαν το φως της δημοσιότητας.

Σύμφωνα με αυτές ακολουθήθηκαν πρακτικές προορισμένες να βοηθήσουν την Uber να εδραιώσει τη θέση της στη Γαλλία, για παράδειγμα η υπόδειξη η εταιρεία να στέλνει έτοιμες τροπολογίες, «με το κλειδί στο χέρι», σε βουλευτές.

Στο πλαίσιο των «Uber Files», έρευνας που βασίζεται σε χιλιάδες εσωτερικά έγγραφα της εταιρείας των οδικών μεταφορών που έστειλε ανώνυμη πηγή στη βρετανική εφημερίδα The Guardian και αυτή κατόπιν μοιράστηκε με την Διεθνή Κοινοπραξία Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) και τα 42 ΜΜΕ-εταίρους της, η εφημερίδα Le Monde ανέδειξε τις σχέσεις ανάμεσα στην αμερικανική επιχείρηση και τον Εμανουέλ Μακρόν την εποχή που ήταν ακόμη υπουργός Οικονομίας (2014-2016).

Βασιζόμενη στις μαρτυρίες διαφόρων προσώπων και σε ντοκουμέντα, συμπεριλαμβανομένων πολλών SMS που είχαν ανταλλαχθεί, η γαλλική εφημερίδα συμπέρανε πως είχε συναφθεί μυστική «συμφωνία» ανάμεσα στην Uber και τον Μακρόν στο Μπερσί (το γαλλικό υπουργείο).

Η εφημερίδα κάνει λόγο για συναντήσεις στο γραφείο του υπουργού και για πολλές συζητήσεις (σε κατ’ ιδίαν ραντεβού, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικών κλήσεων ή μέσω SMS) ανάμεσα στην Uber και τον Μακρόν ή συμβούλους του, βασιζόμενη κυρίως στους απολογισμούς αυτών των επαφών, που συντάχθηκαν από τον λομπίστα Μαρκ Μακγκάν.

Ερωτηθείσα σχετικά από το Γαλλικό Πρακτορείο, η γαλλική θυγατρική της Uber επιβεβαίωσε ότι υπήρξαν συναντήσεις με τον Μακρόν: «αφορούσαν τον τομέα ευθύνης του ως υπουργού Οικονομίας και Πληροφορικής», καθ’ ύλην αρμόδιου για τη δραστηριότητά της.

Η γαλλική θυγατρική της Uber επισήμανε την αναστολή της υπηρεσίας Uber Pop, που προσέφερε από τον Φεβρουάριο του 2014 ως το 2015 κι επέτρεπε σε χρήστες να καλούν ιδιώτες οδηγούς, όχι κατόχους άδειας ταξί ή δικούς της εργαζόμενους.

Η αναστολή της υπηρεσίας «δεν ακολουθήθηκε από πιο ευνοϊκή ρύθμιση», όπως θα υπεδείκνυε «η ιδέα πως είχε συναφθεί μυστική συμφωνία», επέμεινε η γαλλική θυγατρική της Uber.

Το Ελιζέ, από την πλευρά του, διαβεβαίωσε το Γαλλικό Πρακτορείο ότι ο Μακρόν, ως υπουργός Οικονομίας, «φυσικά είχε επαφές με διάφορες εταιρείες οι οποίες εμπλέκονταν σε βαθιές αλλαγές σε τομείς των υπηρεσιών που συνέβησαν τα χρόνια που αναφέρονται», τις οποίες «διευκόλυνε αίροντας διοικητικά και ρυθμιστικά προσκόμματα».

Όμως η επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας της Ανυπότακτης Γαλλίας, Ματίλντ Πανό, κατήγγειλε μέσω Twitter τη «λεηλασία της χώρας», καθώς ο Εμανουέλ Μακρόν ήταν τόσο «σύμβουλος και υπουργός του Φρανσουά Ολάντ» όσο και «λομπίστας για λογαριασμό αμερικανικής πολυεθνικής που είχε σκοπό να απορυθμιστεί στο διηνεκές η εργατική νομοθεσία».

Ενώ ο επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος, Φαμπιάν Ρουσέλ, χαρακτήρισε απίστευτες τις «αποκαλύψεις για τον ενεργό ρόλο που διαδραμάτισε ο Εμανουέλ Μακρόν, τότε υπουργός, προκειμένου να διευκολυνθεί η ανάπτυξη της Uber στη Γαλλία», «ενάντια σε όλους τους κανόνες μας, ενάντια σε όλα τα κοινωνικά κεκτημένα μας και ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων».

Για την Uber θα όφειλε να συγκροτηθεί «εξεταστική επιτροπή» στη γαλλική Εθνοσυνέλευση, έκρινε ο κομμουνιστής βουλευτής Πιερ Νταρεβίλ.

Στο άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος, ο Ζορντάν Μπαρντελά, ο πρόεδρος του Εθνικού Συναγερμού της Μαρίν Λεπέν, έκρινε ότι «η διαδρομή του Εμανουέλ Μακρόν είχε έναν συνεκτικό παράγοντα, ένα κοινό νήμα: την εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων, συχνά ξένων, πριν από τα εθνικά συμφέροντα».

Ερωτηθείς σχετικά από το Γαλλικό Πρακτορείο, ο πρώην βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος Τομά Τεβνού, που έδωσε το όνομά του στον νόμο του Οκτωβρίου του 2014 που οριοθέτησε πιο συγκεκριμένα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των ταξί και των οχημάτων μεταφοράς με οδηγό, εκτίμησε πως ο Εμανουέλ Μακρόν ήταν «προνομιακός συνομιλητής» της Uber.

Είχαν συζητήσει για το θέμα την άνοιξη του 2014, όταν ήταν αναπληρωτής γενικός γραμματέας στο Ελιζέ. «Επιδίωκε πάντα να στρώσει κόκκινο χαλί στην Uber», εκτίμησε.

Ο πρώην βουλευτής διερωτήθηκε επίσης για τον ρόλο της Ελιζαμπέτ Μπορν, η οποία «γνώριζε πολύ καλά τα θέματα αυτά». Η νυν επικεφαλής της κυβέρνησης ήταν υπουργός Μεταφορών όταν εγκρίθηκε νέα νομοθεσία για τις οδικές μεταφορές, κατόπιν υπουργός Εργασίας όταν προωθήθηκε κοινωνικός διάλογος στον τομέα των μεταφορών με αυτοκίνητα με οδηγούς, πάντως «χωρίς να δοθεί καθεστώς μισθωτών στους οδηγούς της Ούμπερ», επισήμανε ο Τεβνού.

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/gallia-orgi-sti-aristera-gia-tis-pronomiakes-sxeseis-e-makron-kai-uber/

Πρώην καγκελάριος Γερμανίας Σρέντερ: «Δεν υπάρχει στρατιωτική λύση στο ουκρανικό – Μόνο διπλωματική»

0

Προσπάθειες αποπομπής του Σρέντερ από το κόμμα

Ο Γκέρχαρντ Σρέντερ ξεκαθάρισε ότι θα συνεχίσει τις επαφές του με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, παρά τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία.

«Δεν πρόκειται να εγκαταλείψω τις ευκαιρίες που μου παρουσιάζονται για συνομιλίες με τον πρόεδρο Πούτιν», τόνισε ο άλλοτε καγκελάριος των σοσιαλδημοκρατών (SPD) στην Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung.

Ο κ. Σρέντερ δέχεται σφοδρές επικρίσεις στη Γερμανία διότι διατήρησε τις επαφές του με τον κ. Πούτιν, τον οποίο χαρακτηρίζει προσωπικό του φίλο, παρά το ξέσπασμα του πολέμου την 24η Φεβρουαρίου, καθώς και διότι δεν έχει καταδικάσει τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση.

Πρόσφατα, ο πρώην ομοσπονδιακός καγκελάριος (1998-2005) παραιτήθηκε από τη θέση που κατείχε στο διοικητικό συμβούλιο της Rosneft και απέρριψε το ενδεχόμενο να αναλάβει θέση στο ΔΣ της Gazprom. Διατηρούσε θέσεις σε ρωσικές εταιρείες του τομέα της ενέργειας αφότου εγκατέλειψε την καγκελαρία.

«Δεν υπάρχει στρατιωτική λύση στο ουκρανικό»

Ερωτηθείς σχετικά με τον διάλογο για τις παραδόσεις οπλισμού –ειδικά βαρέων όπλων– από τη Γερμανία στην Ουκρανία, ο κ. Σρέντερ διερωτήθηκε «γιατί επικεντρωνόμαστε στις παραδόσεις όπλων;»

Εξήγησε πως δεν πιστεύει πως υπάρχει στρατιωτική λύση στη σύρραξη στην Ουκρανία. Ο πόλεμος αυτός «μπορεί να τελειώσει μόνο με διπλωματικές διαπραγματεύσεις. Η τύχη των στρατιωτικών και του άμαχου πληθυσμού στην Ουκρανία μπορεί να καλυτερέψει μόνο εάν εξευρεθεί διπλωματική λύση».

Τον Μάρτιο, ο κ. Σρέντερ ταξίδεψε στη Μόσχα και συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Ρωσίας. «Εξ όσων αντιλήφθηκα στη συζήτησή μου μαζί του, ενδιαφέρεται να βρεθεί λύση μέσω διαπραγματεύσεων», είπε ο πρώην καγκελάριος στη FAS. «Το ερώτημα ποια μορφή θα μπορούσε να πάρει αυτή η λύση μπορεί να αποσαφηνιστεί μόνο μέσω διαπραγμάτευσης», πρόσθεσε.

Προσπάθειες αποπομπής του Σρέντερ από το κόμμα

Ακόμη, ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός εξέφερε την άποψη ότι η αποτυχία των διαπραγματεύσεων που διεξήχθησαν μέχρι τώρα οφείλεται κυρίως στην ουκρανική πλευρά.

Ο κ. Σρέντερ σχολίασε επίσης το γεγονός ότι στελέχη του κόμματός του αποστασιοποιούνται από τον ίδιο, ιδίως ο ηγέτης του SPD, ο Λαρς Κλίνγκμπαϊλ.

Ερωτηθείς για τη δήλωση του κ. Κλίνγκμπαϊλ πως η φιλία τους με τον κ. Σρέντερ ανήκει στο παρελθόν, ο πρώην καγκελάριος έκρινε «αυτό είναι απογοητευτικό. Νομίζω πως νοιώθει ότι το οφείλει στο αξίωμα».

Έχουν υπάρξει ήδη προσπάθειες αποπομπής του Γκέρχαρντ Σρέντερ από το SPD.

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/proin-kagkelarios-germanias-srenter-den-yparxei-stratiotiki-lysi-sto-oukraniko-mono-diplomatiki/

Συτάτος Σιμιτζής: «Ψυχρό , ίσως και αυτό απόμακρο; Θερμό καλοκαίρι με τίποτα»

0

του Στράτου Σιμιτζή.

Ένα σημείωμα για να ικανοποιήσουμε αυτούς , που δεν βγάζει από το μυαλό τους ότι κάποια στιγμή ο Ερντογάν , θα ξεσπαθώσει και οι ρητορικές απειλές, θα γίνουν πράξη.

Έχουν και εκείνοι τα δίκαιά τους , μόνο που μια σύρραξη Τουρκίας – Ελλάδας, δεν αποτελεί σήμερα τοπικό πόλεμο, αλλά και πολύ πιο γενικό όπου εμπλέκονται συμμαχίες, ενώσεις και οργανισμοί ,που αποκλείεται να μείνουν αμέτοχοι.

Να γιατί μια τέτοια σύρραξη όπου διαβουλεύονται ευρωπαϊκά και παγκόσμια συμφέροντα , ξεφεύγει από τα όρια του τοπικού πολέμου και αποθαρρύνει κάθε πολεμοχαρή ηγέτη.

Όσον αφορά τον προ δεκαετιών όρο, θερμό καλοκαίρι , αυτός πανηγυρικά απορρίπτεται γιατί αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ο Ερντογάν θα είχε να δώσει λόγο σε ένα σορό κράτη και κυβερνήσεις , μια και τα νησιά που τόσο εποφθαλμιά και αρέζεται  , βρίθουν από αλλοδαπούς τουρίστες.

Και για να προσγειωθούμε , η στήλη και ο γραφών ουδέ προ στιγμή πιστέψαμε πως μπορεί να γίνει πόλεμος μεταξύ Τουρκίας – Ελλάδας.

«Τρία δυνατά κινηματογραφικά ζευγάρια»

Το θέατρο και ο κινηματογράφος ανέδειξαν πολλά ζευγάρια.

Ανάμεσά τους, συζύγους και αδέρφια.

Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας και η αδερφή του Μήτση Κωνσταντάρα , πρωταγωνίστησαν μαζί σε πολλές ταινίες και η Μήτση, ταλαντούχα κομπάρσος, δεχόταν όλες τις εκρήξεις, τους θυμούς, τα καμώματα , τις παραξενιές και ιδιαιτερότητες του σπουδαίου αδερφού της. Στις ταινίες βέβαια.

Ένα από τα χαρακτηριστικά ζευγάρια ήταν ο Γιώργος Γαβριηλίδης και η Μαρίκα Κρεββατά.

Έπαιξαν μαζί σε άπειρες ταινίες, ξεδιπλώνοντας το σπουδαίο ταλέντο τους , αλλά και χωριστά , υποδυόμενοι πάντοτε χαρακτηριστικούς ρόλους.

Ένα σπουδαίο κινηματογραφικό ζευγάρι, με ήθος , ποιότητα και αξιοπρέπεια.

Ο Χρήστος Τσαγανέας και η σύζυγος του Λίτσα Τσαγανέα, είναι ένα άλλο θεατρικό και κινηματογραφικό ζευγάρι.

Επιβλητική, αρχοντική εμφάνιση , για το Χρήστο Τσαγανέα, σεμνή , συμπαθής , ευχάριστη , αρχοντογυναίκα η Λίτσα Τσαγανέα.

Πρωταγωνίστησαν σε άπειρες ταινίες αναδεικνύοντας το σπουδαίο υποκριτικό ταλέντο τους.

Ένα καλλιτεχνικό ζευγάρι, που έγραψε την ιστορία του στη Χρυσή εποχή του ελληνικού Κινηματογράφου.

Πολλά άλλα ζευγάρια , σύζυγοι και αδέρφια, διέπρεψαν στον Κινηματογράφο. Επιλέξαμε κατά την κρίση μας τα πιο χαρακτηριστικά.

«Ουδέποτε ήμασταν μόνοι.»

Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν πως αν ποτέ επέλθει σύρραξη Τουρκίας – Ελλάδας για μια ακόμη φορά θα είμαστε μόνοι.

Όμως , αυτά είναι λόγια και λόγια χωρίς να βασίζονται σε έργα , πράξεις και γεγονότα , ουδεμία αξία έχουν.

Στο σημείωμα αυτό , τις θέσεις και τις απόψεις μας , θα τις στηρίξουμε σε αποδείξεις και γεγονότα.

Θα ξεκινήσουμε την αναφορά μας χρονολογικά.

Κατά την επανάσταση του 1821 ένας μεγάλος αριθμός φιλελλήνων ήρθε και αγωνίστηκε στο πλευρό των Ελλήνων.

Στο ιστορικό κέντρο της πόλης μας , οι ονομασίες των οδών επιβεβαιώνουν το γεγονός το αληθές.

Προς τιμή του Λόρδου Βύρωνα ονομάστηκε ένα ολόκληρος Δήμος , ενώ ο  Ελβετός Μάγιερ βρήκε με την οικογένεια του τραγικό θάνατο κατά την πολιορκία του Μεσολογγίου.

Αυτές είναι ορισμένες από τις μεμονωμένες συμμετοχές φιλελλήνων στον αγώνα.

Στις επίσημες συμμετοχές θα αναφέρουμε την ιστορική ναυμαχία του Ναβαρίνου όπου οι τρεις συμμαχικοί στόλοι εξουδετέρωσαν τελείως τον Οθωμανικό – Αιγυπτιακό στόλο.

Στη συνέχεια , θα αναφέρουμε τον Γάλλο στρατηγό Μεζόν , ο οποίος επικεφαλής δυνάμεων 14.000 Γάλλων στρατιωτών ,εκκαθάρισε οριστικά την Πελοπόννησο από κάθε Οθωμανική παρουσία .

Θα κάνουμε ένα χρονολογικό άλμα και θα βρεθούμε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μια τεράστια δύναμη συμμαχικών δυνάμεων δημιούργησε το Ανατολικό ( Μακεδονικό ) μέτωπο πολύ κοντά των 300.000 στρατιωτών.

Κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο τα αεροσκάφη ΡΑΦ εκτός από τις επιδρομές σε γερμανικούς στόχους – λιμάνι Πειραιά , λιμάνι

Θεσσαλονίκης και αλλού , έριξαν χιλιάδες πολεμοφόδια και χρυσές γύρες , για τον αγώνα της Ανάστασης.

Γερμανικά κομάντος με την σύμπραξη των ΕΔΕΣ και των ΕΛΛ.ΑΣ , ανατίναξαν την περίφημη γέφυρα του Γοργοποτάμου ενώ συμμετείχαν σε άπειρες άλλες δράσεις σαμποτάζ σε γερμανικούς στόχους.

Η οικογένεια Κούσκουρα – εφημ. Νέα Αλήθεια – τιμήθηκε από την Βρετανική κυβέρνησης για την απόκρυψη Βρετανικού άρματος.

Στο Πόρτο – Κουφό (Σιθωνίας) τα βρετανικά υποβρύχια έβρισκαν ασφαλές καταφύγιο για να εξορμήσουν μετά και να εξαπολύσουν τις τορπίλες τους σε γερμανικά πλοία .

Στη θέση Χρούσο – Παλιούρι , όπου οι Γερμανοί διατηρούσαν εργαστήριο παραγωγής πυρίτιδας (από την ρητίνη των πεύκων ) ανεδύθη βρετανικό υποβρύχιο και βομβάρδισε το εργαστήριο καταστρέφοντάς το ολοσχερώς.

Και οδηγούμαστε στα μεγάλα και ιστορικά.

Κατά τη μάχη της Κρήτης , όπου οι Γερμανοί απώλεσαν την ελίτ των αλεξιπτωτιστών τους , έπεσαν κοντά στους Κρήτες  50,000 και πλέον χιλιάδες στρατιώτες από όλες τις χώρες της Βρετανικής κοινοπολιτείας – Βρετανοί , Αυστραλοί , Νεοζηλανδοί , Καναδοί , Ινδοί και άλλοι – εν στη Μεγαλόνησο , όπου κοντά στα επίσημα κοιμητήρια υπάρχουν δεκάδες άλλα κενοτάφια.

Μνεία πρέπει να γίνει και για τα υποβρύχια που μετέφεραν από την Αίγυπτο χιλιάδες Έλληνες ένστολους και πατριώτες που ήθελαν να συνεχίσουν τον αγώνα.

Αλλά είναι και η γενικότερη εικόνα .

Ήταν η καθολική επικράτηση των συμμάχων που υποχρέωσε τους Γερμανούς να αποχωρήσουν από την Ελλάδα. Ουδεμία δύναμη υπήρχε στην επικράτεια για να τους εκδιώξει.

Όσα λέγονται από ορισμένη πλευρά είναι παραμύθια .

Να γιατί υποχώρησαν.

Η εξουδετέρωση του Άφρικα Κορ και του θρυλικού στρατηγού Έρβιν Ρόμελ , εξαφάνισε την γερμανική παρουσία στην Βόρεια Αφρική , και ήταν πολύ ισχυρή .

Η επικράτηση του βρετανικού στόλου και ο έλεγχος της Μεσογείου από τους συμμάχους –  μετά την καταναυμάχηση του γερμανικού στόλου στα στενά του Οτράντο από το ναύαρχο Καννινγκαμ.

Ο απόλυτος έλεγχος από την ΡΑΦ στην περιοχή της Μεσογείου.

Τέλος , μεγάλες απώλειες των Γερμανών στη Μάχη της Κρήτης , όπου εξουδετερώθηκε η ελίτ του Γερμανικού Σώματος των αλεξιπτωτιστών.

Μετά από αυτά οι Γερμανοί προφανώς πήραν εντολή να αποχωρήσουν για να ενισχύσουν το Ανατολικό Μέτωπο όπου ο ρωσικός στρατός και λαός τους είχαν αποδεκατίσει.

*Συγγραφέας-Δημοσιογράφος

 

 

 

 

 

Οι πληθωριστικές συνέπειες από την πτώση του ευρώ σε σχέση με το δολάριο

0

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Βεβαρυμμένο από τις γεωπολιτικές  ανησυχίες του ρωσο-ουκρανικού πολέμου που επιβαρύνουν την οικονομία της Γηραιάς Ηπείρου, το ευρώ συνέχισε να πέφτει την περασμένη Παρασκευή 8-7-2022 και θα μπορούσε πολύ σύντομα να φτάσει στην πλήρη ισότητα (ίσως και κάτω από αυτήν) με το δολάριο., αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν λάβει τα κατάλληλα μέτρα. Πράγματι για πρώτη φορά από τα τέλη του 2002, το ευρωπαϊκό μας νόμισμα υποχώρησε ακόμη κατά 1%, πέφτοντας κάτω από το όριο του 1 ευρώ έναντι 1,01 δολάρια. Κάτι ανήκουστο από την εμφάνιση του ενιαίου νομίσματος στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Μόλις πριν από ένα χρόνο, το 1 ευρώ διαπραγματευόταν στις αγορές συναλλάγματος σχεδόν στο 1,20 δολάρια.

Και το αμείλικτο ερώτημα που τίθεται από έγκυρους αναλυτές είναι : Τέλος το ισχυρό ευρώ;

Ο πόλεμος στην Ουκρανία και η επακόλουθη αύξηση της τιμής των πρώτων υλών επιβάρυναν την οικονομία της ζώνης του ευρώ, όπως και άλλων περιοχών στον πλανήτη. Ο Pierre Jaillet, συνεργάτης ερευνητής στο Ινστιτούτο Διεθνών και Στρατηγικών Σχέσεων (Iris) και στο Ινστιτούτο Jacques Delors, εξηγεί γιατί αυτή η πτώση του ευρώ θα μπορούσε να επιδεινώσει περαιτέρω τον πληθωρισμό (12,1% στην Ελλάδα τον Ιούνιο), πέραν της γενικευμένης επιβάρυνσης των τιμών πρώτων υλών, των τροφίμων, των μεταφορικών, κλπ., κλπ., που εμπεριέχει και σαφή στοιχεία κερδοσκοπίας.

Και πώς εξηγείται αυτή η βουτιά του ευρώ σε σχέση με το δολάριο ;

Η πρώτη εξήγηση είναι η απόκλιση των νομισματικών πολιτικών μεταξύ εκείνων της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών (Fed) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Η Fed αύξησε τα επιτόκια, εδώ και σχεδόν ένα χρόνο, και τώρα βρίσκονται μεταξύ του 1,5% και 1,75%. Όχι όμως η ΕΚΤ. Η απόδοση του δολαρίου είναι επομένως υψηλότερη από την απόδοση του ευρώ. Η ΕΚΤ εξακολουθούσε να έχει αρνητικά επιτόκια μέχρι πρόσφατα.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι λιγότερο ευάλωτες στην άνοδο του κόστους των πρώτων υλών (πετρελαίου και φυσικού αερίου), το οποίο αυξήθηκε με τον πόλεμο στην Ουκρανία, επειδή εξαρτώνται λιγότερο από αυτές σε σχέση με την ευρωζώνη.

Η τρίτη αιτία είναι ότι το δολάριο παραμένει το κυρίαρχο παγκόσμιο νόμισμα και συνεπώς διατηρεί αυτό το ατού ως ασφαλές καταφύγιο για τους ανασφαλείς κατόχους μαλακών νομισμάτων στον κόσμο. Με τον πόλεμο της Ουκρανίας, οι επενδυτές τείνουν να στρέφονται σε ασφαλή καταφύγια, όπως είναι και το ελβετικό φράγκο (1 ευρώ=1 φράγκο), έναντι και του οποίου χάνει έδαφος το ευρώ. Όποτε υπάρχουν γεωπολιτικές κρίσεις, το δολάριο επωφελείται, αυτό λέει η οικονομική ιστορία. Στην πραγματικότητα, «δεν πρόκειται τόσο για μια κατάρρευση του ευρώ έναντι του δολαρίου, αλλά μάλλον για μια ανατίμηση του δολαρίου έναντι άλλων νομισμάτων», ανέφερε ο  Pierre Jaillet, στην Nina Jackowski, στην ηλεκτρονική έκδοση της Libération στις 8-7-2022 στη συνέντευξη με τίτλο : «Πτώση του ευρώ έναντι του δολαρίου : ο κίνδυνος είναι ο πληθωρισμός να αυξηθεί περαιτέρω» (Chute de l’euro face au dollar : le risque est que l’inflation augmente encore).

Ποιες είναι οι συνέπειες της υποτίμησης του ευρώ ;

Πρώτον, ο κίνδυνος είναι ο ήδη πολύ υψηλός πληθωρισμός να αυξηθεί περαιτέρω, αφαιμάζοντας το γλίσχρο διαθέσιμο εισόδημα των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων της ευρωζώνης, κι όχι μόνο (βλέπε τις συγκρούσεις στη Σρι Λάνκα). Είναι δύσκολο να προβλεφθεί, αλλά μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι η υποτίμηση θα μπορούσε να μας κοστίσει περίπου μια επιπλέον μονάδα πληθωρισμού στο τέλος του 2022. Και η Ιαπωνία βρίσκεται σε συγκρίσιμη κατάσταση με την ευρωζώνη.

Δεύτερον, οι εισαγωγές μας έγιναν ακριβές λόγω της υποτίμησης του ευρώ. Οι περισσότερες από τις πρώτες ύλες που εισάγουμε για ενέργεια πληρώνονται σε δολάρια. Κατά συνέπεια, όταν ανατιμάται το δολάριο, το σχετικό τίμημα των εισαγωγών αυξάνεται αυτόματα καθώς και αντίστοιχα το εμπορικό μας έλλειμμα.

Ωστόσο, η πτώση του ευρώ έχει κι ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Και ιδιαίτερα στον τουριστικό κλάδο της ευρωζώνης, γιατί γίνονται φθηνότερες οι παρεχόμενες τουριστικές και αναψυχικές υπηρεσίες για τους εκτός ζώνης του ευρώ ξένους επισκέπτες που ξοδεύουν στις χώρες μας. Μακάρι σε χώρες, όπως η Ελλάδα, να εξάγαμε υπολογιστές ή αυτοκίνητα για παράδειγμα. Η υποτίμηση του ευρώ θα τα είχε φθηνύνει και αυτά.

Συνολικά όμως, αυτή η ανταγωνιστικότητα, η βασισμένη  στην πτώση του ευρώ, δεν θα μπορέσει να αντισταθμίσει τις αρνητικές επιπτώσεις που συνδέονται με την άνοδο του δολαριακού πληθωρισμού και με τους αλμυρούς λογαριασμούς ενέργειας.

Πώς σκοπεύει να αντιδράσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να ξεκινήσει η επιστροφή στην κανονικότητα ;

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) καθυστέρησε υπερβολικά να αντιδράσει γιατί θεώρησε λανθασμένα ότι το σοκ του πληθωρισμού στην ευρωζώνη ήταν εξωγενές : δηλαδή η τιμή του πετρελαίου δεν επρόκειτο να πέσει επειδή η ΕΚΤ θα αύξανε το επιτόκιό της. Λαμβάνει πλέον υπόψη της τις δευτερογενείς επιπτώσεις, που συνδέονται με τις μισθολογικές διαπραγματεύσεις για την αντιστάθμιση της απώλειας της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων. Κι έτσι η ΕΚΤ ανακοίνωσε ότι θα αυξήσει τα επιτόκιά της κατά 0,25 μονάδες του τρέχοντα Ιούλιο. Με τον διοικητή μάλιστα της Banque de France, François Villeroy de Galhau, που δήλωσε στα μέσα Ιουνίου ότι «αυτή η επιτοκιακή αύξηση θα πάει στη συνέχεια από το 1 στο 2%, ίσως και περισσότερο».

Οι διεθνείς αγορές άρχισαν ήδη να τιμολογούν τα δανεικά, αυξάνοντας τα μακροπρόθεσμα επιτόκιά τους. Έχουν αυξηθεί, ως γνωστόν, αρκετά τους τελευταίους μήνες, ειδικά στην Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία ακόμη και στη Γερμανία. Οι χρηματοοικονομικές συνθήκες θα γίνουν αυστηρότερες, με κίνδυνο την ύφεση, για να προσπαθήσουν να μειώσουν τον ετήσιο πληθωρισμό, ο οποίος προβλέπεται (με περισσή αισιοδοξία) γύρω στο 6% φέτος. Δηλαδή πολύ μακριά από τον διαχρονικά θεσμικό στόχο που έχει τεθεί από την ΕΚΤ στο 2% κατά ανώτατο όριο. Όμως η νομισματική πολιτική δεν είναι το παν στο αυτό το θέμα. Στην Ελλάδα, και στις λοιπές χώρες της ευρωζώνης, οι προβλεπόμενες ή εφαρμοζόμενες αντισταθμιστικές στην ακρίβεια παροχές, αυξάνουν τον πληθωρισμό ο οποίος μάλλον θα είναι διαρκείας κι όχι συγκυριακός.

Άρα το παραπάνω πρόβλημα απέχει πολύ από το να διευθετηθεί σύντομα. Θα μας λείψουν οι μονοψήφιοι ή και αρνητικοί πληθωρισμοί τους οποίους είχαμε πριν μερικούς μήνες. Και πάνω στους πιθανούς διψήφιους πληθωρισμούς, προσθέστε και μονάδες από την επίπτωση της πτώσης του ευρώ, αν δεν ανακοπεί.

 

 

 

Βρετανία: Σάλος με αποκάλυψη Τζόνσον – Συναντήθηκε με πρώην πράκτορα της KGB

0
Britain's Prime Minister Boris Johnson speaks during the annual Conservative Party Conference, in Manchester, Britain, October 6, 2021. REUTERS/Toby Melville

O Μπόρις Τζόνσον δέχεται τα πυρά της αντιπολίτευσης για τη συνάντησή του με πρώην πράκτορα της KGB τη στιγμή που η Βρετανία δεχόταν χημική επίθεση στο έδαφός της

Εν μέσω μεγάλης πίεσης να αντικατασταθεί ο Μπόρις Τζόνσον στη Βρετανία, μία αποκάλυψη του Βρετανού πρωθυπουργού, ήρθε να «ταράξει» τα νερά. Ο ίδιος είπε ότι είχε συναντηθεί με τον πρώην πράκτορα της KGB Αλεξάντερ Λεμπέντεφ στο απόγειο της υπόθεσης δηλητηρίασης με τον νευροτοξικό παράγοντα νόβιτσοκ στο Σάλσμπερι συνιστά μια «σοβαρή παραβίαση ασφαλείας», σύμφωνα με τους αντιπολιτευόμενους Εργατικούς.

Η σκιώδης υπουργός Εσωτερικών Ιβέτ Κούπερ χαρακτήρισε τη συνάντηση του τότε υπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας Μπόρις Τζόνσον και του Λεμπέντεφ «αδιανόητη» δεδομένης της χρονικής συγκυρίας στον απόηχο μιας χημικής επίθεσης σε βρετανικό έδαφος.

Στη διάρκεια εμφάνισής του ενώπιον μιας κοινοβουλευτικής επιτροπής την Τετάρτη ο Τζόνσον παραδέχτηκε για πρώτη φορά ότι είχε συναντηθεί με τον ρώσο ολιγάρχη χωρίς να είναι παρόντες αξιωματούχοι, τον Απρίλιο του 2018.

Δεν γνωρίζουμε τι συνέβη

Έκτοτε κλιμακώνονται οι πιέσεις προς τον πρωθυπουργό για να εξηγήσει την φύση αυτής της συνάντησης, η οποία σημειώθηκε αμέσως μετά μια σύνοδο του ΝΑΤΟ με θέμα τον τρόπο αντίδρασης απέναντι στο Κρεμλίνο.

Μιλώντας σήμερα στο Sky News η Κούπερ είπε: «Δεν γνωρίζουμε τι συνέβη σε αυτή τη συνάντηση, δεν γνωρίζουμε ούτε αν ο πρωθυπουργός πράγματι είχε αποκαλύψει ότι θα γινόταν συνάντηση ή το είπε στους αξιωματούχους αργότερα.

«Είναι απλώς αδιανόητο ότι σε μια περίοδο όπου είχαμε δεχτεί μια χημική επίθεση σε βρετανικό έδαφος και ήταν τόσο σοβαρή ώστε να συγκαλέσουμε σύνοδο του ΝΑΤΟ για το πώς να απαντήσουμε στη Ρωσία, ο υπουργός Εξωτερικών πάει να συναντηθεί με έναν πρώην πράκτορα της KGB, κάποιον ο οποίος έκτοτε έχει υποστεί κυρώσεις από τον Καναδά για στενούς δεσμούς με τον πρόεδρο Πούτιν.

Η συνάντηση εκείνη την χρονική περίοδο δείχνει μια ανεύθυνη αδιαφορία για τους κινδύνους για την εθνική ασφάλεια. Χρειαζόμαστε να γνωρίζουμε τα γεγονότα για το τι συνέβη και για τι στο καλό υπήρξε τόσο ανεύθυνος απέναντι στην εθνική μας ασφάλεια εκείνη την περίοδο», είπε μεταξύ άλλων η Κούπερ.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Βρετανία: Σάλος με αποκάλυψη Τζόνσον – Συναντήθηκε με πρώην πράκτορα της KGB

Μπαλώματα στο πόδι ο προεκλογικός απολογισμός Δένδια για την ψηφιακή μεταρρύθμιση του υπουργείου Εξωτερικών

0
Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας απευθύνει χαιρετισμό στην εκδήλωση για την παρουσίαση του πρώτου Στρατηγικού Σχεδίου του ΥΠΕΞ (2022-225), του Επιχειρησιακού Σχεδίου για το 2022, καθώς και για τα έργα της ψηφιακής μεταρρύθμισης του ΥΠΕΞ, την Πέμπτη 7 Ιουλίου 2022. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΕΛΤΕΣ

Εν μια νυκτί, ο Νίκος Δένδιας, κουνώντας το μαγικό ραβδί του, ενέταξε το υπουργείο Εξωτερικών, το πρώτο υπουργείο στην Ελλάδα, όπως είπε, στο πρόγραμμα ψηφιακής μεταρρύθμισης της κυβέρνησης. Μόνο που υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών, οι οποίες ερωτήθησαν μόλις λίγες ημέρες προτού ο υπουργός κάνει τις σχετικές χτεσινές ανακοινώσεις του, έχουν εγείρει σοβαρές ενστάσεις

Μπαλώματα στο πόδι φαίνεται ότι αποτελεί ο προεκλογικός απολογισμός του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Δένδια. Προχθές, ο ίδιος, σε εκδήλωση στο υπουργείο, πανηγυρικά παρουσίασε το «Στρατηγικό Σχέδιο 2022-2025 και των έργων ψηφιακής μεταρρύθμισης του υπουργείου».

Όμως, μόλις λίγες ημέρες πριν, στις 27 Ιουνίου 2022, ο Γιάννης Τσαούσης, διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του υπουργού, «κατόπιν οδηγιών του υπουργού», όπως αναφέρει στο έγγραφό του προς αρμόδιες Διευθύνσεις του υπουργείου, ζητούσε «εντός της ημέρας (27-6-2022)» να τοποθετηθούν αυτές επί του θέματος και να επιχειρηματολογήσουν γιατί έχουν σοβαρές ενστάσεις ως προς την ένταξη του υπουργείου σε αυτό το πρόγραμμα της Κοινωνίας της Πληροφορίας.

Όλα δείχνουν, ότι επειδή ο υπουργός βιαζόταν να παρουσιάσει στις 7-7-2022 μια «επιτυχία» του ενόψει των εκλογών που άπαντα τα πολιτικά γραφεία θεωρούν ότι θα είναι πρόωρες, ζητήθηκε με επιτακτικό τρόπο, μόλις εντός μιας ημέρας, η άποψη των αρμοδίων υπηρεσιών. Πρόκειται για πρωτοφανή μεθόδευση, ειδικά εάν ληφθεί υπόψιν ότι αφορά ένα σοβαρό θέμα, όπως το ανέβασμα αρχείων και στοιχείων του υπουργείου Εξωτερικών στην τράπεζα δεδομένων του ελληνικού Δημοσίου. Κι αυτό, τη στιγμή που είναι γνωστό ότι το υπουργείο Εξωτερικών, ανεξαρτήτως υπηρεσιών, όπως και άλλα υπουργεία, έχουν αρκετά άκρως «ευαίσθητα» αρχεία, στοιχεία, τηλεγραφήματα, κ.ο.κ.

Εύλογες ανησυχίες

Όπως σαφώς προκύπτει από το ίδιο το έγγραφο του διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του υπουργού, εντός του υπουργείου Εξωτερικών υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις, προκειμένου να «ανεβαίνουν» όλα τα αρχεία στο g-cloud.

Αναμφίβολα, επιβάλλεται ο ψηφιακός εκσυγχρονισμός τόσο του υπουργείου Εξωτερικών, όσο και συνολικότερα του ελληνικού Δημοσίου. Ωστόσο, αυτό πρέπει να γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή και αυστηρές προδιαγραφές ειδικά για «ευαίσθητα» εθνικά υπουργεία.

Ελπίζουμε ότι το πέρασμα του υπουργείου Εξωτερικών στην … ψηφιακή εποχή δεν θα σημάνει πάρτι για τους χάκερς των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας, καθώς και πλειάδας άλλων κρατών, και μαζικές υποκλοπές απορρήτων εγγράφων.

Με συνοπτικές διαδικασίες

Ανεξαρτήτως αυτού, πάντως, αυτό που εκπλήσσει, είναι οι συνοπτικές διαδικασίες, με τις οποίες ο Ν.Δένδιας επιχείρησε να διασκεδάσει τις ανησυχίες Διευθύνσεων του υπουργείου Εξωτερικών.

Στην προκειμένη των οικονομικών Διευθύνσεων και της Πληροφορικής. Στο έγγραφό του προς αυτές (ΣΤ-Β΄ γενική Διεύθυνση Οικονομικών υπηρεσιών, ΣΤ5 Διεύθυνση προμηθειών και λειτουργικών δαπανών, ΣΤ4 Διεύθυνση οικονομικής διοίκησης, ΣΤ2 Διεύθυνση ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών) ο Γ.Τσαούσης, αναφερόμενος στις ενστάσεις τους ως προς την ένταξη του υπουργείου στο πρόγραμμα, έτσι όπως το έχει σχεδιάσει η Κοινωνία της Πληροφορίας, ούτε λίγο ούτε πολύ τους καλεί, αφού δεν συμφωνούν, να αναλάβουν «όλες τις διαδικασίες που απαιτούνται για την τροποποίηση της σύμβασης».

Απίστευτο και όμως αληθινό. Να αναλάβουν οι Διευθύνσεις του υπουργείου και όχι το ίδιο και οι αρμόδιες υπηρεσίες του την «τροποποίηση της σύμβασης». Να σημειωθεί πως, ουσιαστικά, οι συγκεκριμένες Διευθύνσεις ενίσταντο, ισχυριζόμενες ότι τα αρχεία και τα στοιχεία του υπουργείου Εξωτερικών δεν πρέπει να «ανέβουν» στο συνολικότερο σύστημα ψηφιακής διαλειτουργικότητας του Δημοσίου, αλλά πρέπει το σύστημα αυτό να υπάρχει σε «κλειστό δίκτυο του υπουργείου Εξωτερικών».

Βιασύνη για τον προεκλογικό απολογισμό

Ανεξαρτήτως εάν έχουν βάση οι φοβίες τους ότι το ψηφιακό σύστημα του Δημοσίου μπορεί να γίνει σουρωτήρι και, ως εκ τούτου, καλύτερα να φυλάμε τα ρούχα μας για να’ χουμε τα μισά, είναι εξαιρετικά ασυνήθιστο να ζητείται η γνώμη των Διευθύνσεων για ένα τόσο σοβαρό θέμα εντός μιας ημέρας, επειδή λίγες ημέρες μετά, ο υπουργός πρέπει να παρουσιάσει μια ακόμα «επιτυχία» του. Ελπίζουμε να μην λειτουργεί ο Ν.Δένδιας κατά τον ίδιο τρόπο και στον σχεδιασμό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Να σημειωθεί ότι, γενικότερα, στο υπουργείο Εξωτερικών επικρατεί προεκλογικό κλίμα, ενώ, κατά πληροφορίες συνεργάτες του Ν.Δένδια φέρονται να έχουν λάβει οδηγίες να κλείσουν όλους τους εκκρεμείς φακέλους τους εντός του Ιουλίου. Επίσης, έχουν ήδη αρχίσει «κρίσεις» διπλωματών.

Αναλυτικότερα, ο διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του υπουργού, στο έγγραφό του, στις 27 Ιουνίου, προς τις Διευθύνσεις αναφέρει: «Με δεδομένη την εκπεφρασμένη από τους εμπλεκόμενους υπηρεσιακούς παράγοντες των οικονομικών Διευθύνσεων την επιφύλαξη της παραλαβής και λειτουργίας του νέου ΣΟΛ (Σύστημα Οικονομικών Λειτουργιών), όπως αποτυπώνεται στην περιγραφή της υπογραφείσας με την ανάδοχο εταιρεία σύμβασης, καθώς και τον άμεσο πλέον κίνδυνο μη υλοποίησης ενός καίριου για τον εκσυγχρονισμό του υπουργείου έργου, παρακαλούμε, κατόπιν οδηγιών του υπουργού, όπως εντός της ημέρας (27-6-2022):

-Τεκμηριώσετε τους λόγους, για τους οποίους θα πρέπει το ΣΟΛ να φιλοξενηθεί στο κλειστό δίκτυο του ΥΠΕΞ.

-Επιβεβαιώσετε ότι το ΥΠΕΞ δεσμεύεται στην επιλογή κλειστού δικτύου, στην επιλογή του ΣΟΛ εντός αυτού με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την αδυναμία διασύνδεσης με την Κεντρική Διοίκηση και την Λοιπή Γενική Κυβέρνηση και κυρίως για τη διατήρηση επιλεξιμότητας χρηματοδότησής του από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ που έχει εγκριθεί.

-Αναλάβατε όλες τις διαδικασίες που απαιτούνται για την τροποποίηση της σύμβασης».

Κι όλα αυτά μέσα σε μια ημέρα (!). Όλα δείχνουν ότι η επιστολή του διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του υπουργού προς τις Διευθύνσεις ήταν μάλλον προσχηματική.

Απόρρητα έγγραφα – μυστικά κονδύλια

Ουσιαστικά, το πέρασμα -και- του υπουργείου Εξωτερικών στην ψηφιακή εποχή, όπως την χαρακτήρισε προχθές ο Ν.Δένδιας, σημαίνει τη σύνδεσή του και τη διαλειτουργικότητά του με την κεντρική ψηφιακή πλατφόρμα του Δημοσίου. Το συγκεκριμένο υπουργείο, όπως και άλλα (άραγε τι γίνεται με το υπουργείο Άμυνας;), έχουν όμως καθημερινά και εκατοντάδες διαβαθμισμένα έγγραφα.

Στην επιστολή του, ο διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του υπουργού αναφέρει γι’ αυτό: «Τα διαβαθμισμένα έγγραφα θα διακινούνται μέσω του Συστήματος Ηλεκτρονικής Διαχείρισης Εγγράφων (ΣΗΔΕ) του ΥΠΕΞ, όπως ορίζει ο Εθνικός Κανονισμός Ασφαλείας (ΕΚΑ), ενώ το μη απόρρητο μέρος τους μέσω του ΣΟΛ (g-cloud).

Θα υπάρχει επιπλέον στο ΣΟΛ ή στο openΣΗΔΕ ένας συνδετικός κωδικός με το διαβαθμισμένο έγγραφο ώστε να μπορούν να συσχετιστούν με τον χρήστη.

Τα αιτήματα θα γίνονται μέσω ΣΗΔΕ και το απόρρητο μέρος τους με το κρυπτογραφημένο ΣΗΔΕ. Όσον αφορά την ασφάλεια του συστήματος, στη μελέτη εφαρμογής ορίζεται ότι το ΥΠΕΞ έχει το αποκλειστικό δικαίωμα πρόσβασης στα στοιχεία του g-cloud, καθώς και ότι όλες οι εφαρμογές που θα δημιουργηθούν, θα ακολουθούν τις πολιτικές ασφάλειας της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων (Γ.Γ.Π.Σ.Δ.Δ.)».

Στην προκειμένη, βέβαια, δίδονται διαβεβαιώσεις από την ηγεσία του υπουργείου περί της ασφαλείας των εγγράφων. Ωστόσο, όπως φαίνεται από τις αντιδράσεις που υπάρχουν στο υπουργείο Εξωτερικών δεν συμμερίζονται άπαντες αυτή την αισιοδοξία.

Από τη μεριά του, ο Ν.Δένδιας, παρουσιάζοντας προχθές το πρόγραμμα, περιορίστηκε να πει για το θέμα ότι «το σύστημα ηλεκτρονικής διακίνησης διαβαθμισμένης διπλωματικής αλληλογραφίας, αυτό δεν χρειάζεται καμία εξήγηση, το καταλαβαίνετε» (!).

Στην επιστολή του διευθυντή του, επίσης, αναφέρεται ότι προβλέπεται εξαίρεση για έγχαρτα και όχι ψηφιακά αρχεία. Ειδικότερα, αναφέρεται ότι, «εφόσον δοθεί εξαίρεση για έγχαρτα και όχι ψηφιακά αρχεία, ειδικά για το gov-ERP, αυτή θα αφορά αποκλειστικά απόρρητες δαπάνες (σ.σ. τα ονομαζόμενα μυστικά κονδύλια). Έγχαρτα, επίσης, θα είναι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, όλες οι οικονομικές αναφορές, τα βιβλία των προξενείων και οι αποδείξεις πληρωμής» (!).

«Σύμβουλος» πολυεθνική

Στην ίδια επιστολή προς τις Διευθύνσεις αναφέρεται ότι για όλα τα παραπάνω υπογράφτηκε «η σύμβαση 1897 στις 31-3-22 μεταξύ Κοινωνίας της Πληροφορίας και Αναδόχου». Ωστόσο, δεν κατονομάζει την «ανάδοχο».

Να σημειωθεί ότι στις 30 Μαρτίου 2022, ερωτηθείς ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Α.Παπαϊωάννου, εάν σύμβουλος στο σχέδιο μεταρρύθμισης του υπουργείου Εξωτερικών έχει αναλάβει η ιδιωτική πολυεθνική εταιρεία Συμβούλων, Pricewaterhouse Coopers, εμμέσως πλην σαφέστατα το παραδέχτηκε.

Ειδικότερα, είχε απαντήσει ως εξής: «Το υπουργείο Εξωτερικών έχει ζητήσει στο πλαίσιο του Ταμείου Ανάκαμψης Τεχνική Βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη μεταρρύθμιση του υπουργείου. Στο πλαίσιο αυτό η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπορεί μόνη της να επιλέξει ποιος θα αναλάβει αυτή τη βοήθεια. Από εκεί και πέρα, οποιοδήποτε ερώτημα για το ποιος θα κάνει, τι θα κάνει, αυτά μπορείτε να τα απευθύνετε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, δεν είμαι αρμόδιος εγώ να απαντήσω».

Προεκλογικές ανακοινώσεις

Προχθές, ο Νίκος Δένδιας, κατά την παρουσίαση του «Στρατηγικού Σχεδίου 2022-2025 και των έργων ψηφιακής μεταρρύθμισης του υπουργείου Εξωτερικών», έκανε λόγο για «τέσσερα έργα από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, που υπερβαίνουν τα 60 εκατομμύρια ευρώ».

Αυτά, όπως εξήγησε, «προκηρύσσονται στις επόμενες εβδομάδες από την Κοινωνία της Πληροφορίας και είναι ο ψηφιακός μετασχηματισμός του Στρατηγικού και Επιχειρησιακού Σχεδίου». Να σημειωθεί, πάντως, ότι ο διευθυντής του στην επιστολή του έχει κάνει ήδη λόγο για «ανάδοχο» του έργου (!).

Ο ίδιος ανέφερε ότι «είμαστε το πρώτο υπουργείο που το κάνουμε», δηλαδή την ένταξη στην ψηφιακή πλατφόρμα του Δημοσίου, σημείωσε πως πρόκειται για «μια καινοτομία», ενώ σημείωσε πως και άλλες «χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και χώρες όπως η Σουηδία, η Ιρλανδία, η Κύπρος έχουν ήδη ενσωματώσει έναν τέτοιο τρόπο λειτουργίας».

https://antinews.gr/%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%bb%cf%8e%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%80%cf%8c%ce%b4%ce%b9-%ce%bf-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf/

Προς κατάργηση οι δασμοί των ΗΠΑ στην Κίνα

0

Αιτία, η αναποτελεσματικότητά τους και η άνοδος του πληθωρισμού
Προς κατάργηση οι δασμοί των ΗΠΑ στην Κίνα
ΤΖΙΝΑ ΤΣΟΝ / REUTERS BREAKINGVIEWS
10.07.2022 • 17:02

Ισως τελικά κάτι καλό να προκύψει από τον πληθωρισμό. Ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν τείνει να καταργήσει τουλάχιστον ορισμένους από τους δασμούς που επέβαλε ο προκάτοχός του σε αγαθά περίπου 350 δισ. δολαρίων, τα οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες εισάγουν από την Κίνα.

Η κυβέρνησή του εκτιμά ότι βλάπτουν τους καταναλωτές. Ενας καλύτερο επιχείρημα θα ήταν ότι δεν κατόρθωσαν να επιφέρουν αλλαγές εξαρχής στη συμπεριφορά της Κίνας. Ο Τζο Μπάιντεν δεν σχεδίασε τους δασμούς – αυτός ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος προσπάθησε να τιμωρήσει αθέμιτες πρακτικές, όπως είναι οι κινεζικές καταχρήσεις πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά έκανε λάθος, αφήνοντάς τους σε ισχύ για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Η Κίνα αρχικά συμφώνησε να αγοράσει επιπλέον 200 δισ. δολάρια σε προϊόντα από τις ΗΠΑ σε διάστημα δύο ετών και να κάνει ουσιαστικές αλλαγές πολιτικής. Αυτό δεν συνέβη. Η Κίνα δεν αγόρασε κανένα από αυτά τα επιπλέον προϊόντα από τις ΗΠΑ, όπως διαπιστώνει το Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Πίτερσον. Ο δείκτης του πληθωρισμού, ο οποίος βρίσκεται στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων 40 ετών, έχει οδηγήσει σε επανεξέταση του μέτρου των δασμών.

Το Αμερικανικό Φόρουμ Δράση υπολογίζει ότι οι δασμοί σε είδη όπως είναι τα παιχνίδια, οι μπογιές και το σαπούνι κοστίζουν στους καταναλωτές και στις καταναλώτριες στις Ηνωμένες Πολιτείες περίπου 50 δισ. δολάρια ετησίως. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάποιοι στην ομάδα του προέδρου Τζο Μπάιντεν, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου, ρέπουν προς την κατάργηση ορισμένων δασμών άμεσα, όπως ανέφερε σχετικώς σε δημοσίευμά της η αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal. Το Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Πίτερσον εκτιμά ότι ο ανταγωνιστικός αντίκτυπος της απόσυρσης όλων των δασμών θα μπορούσε να μεταφραστεί σε μια πτώση κατά μία ποσοστιαία μονάδα επί του δείκτη τιμών καταναλωτή στη χώρα. Σημειωτέον ότι ο δείκτης αυτός τον Μάιο και σε ετήσια βάση εμφάνισε μια άνοδο της τάξεως του 8,6%.

Συν τοις άλλοις, σήμερα πλέον έχουν συμβεί γεγονότα απρόβλεπτα, τα οποία έχουν καταστήσει άνευ νοήματος τους δασμούς που προώθησε η κυβέρνηση του τέως προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού και της αύξησης των καταναλωτικών δαπανών, το έλλειμμα του ισοζυγίου εμπορικών συναλλαγών των ΗΠΑ με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας αυξήθηκε κατά 15% από το 2020 έως το 2021 και έχει ενισχυθεί ξανά από τις αρχές του 2022 και έως τώρα.

Παρά το γεγονός αυτό, όμως, οι δασμοί επί των κινεζικών εισαγωγών εξακολουθούν να έχουν πολιτική αξία, διότι η Κίνα παραμένει ένας από τους λίγους υπερκομματικούς στόχους στην Ουάσιγκτον, πίσω από τον οποίο συντάσσονται Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί. Η κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν μελετά το ενδεχόμενο να προβεί σε αύξηση άλλων δασμών σε εισαγόμενα από την Κίνα είδη, όπως είναι τα μηχανήματα βιομηχανικής χρήσης, ενώ θα μπορούσαν να ακολουθήσουν είδη υψηλής τεχνολογίας, σημείωσε η εφημερίδα Wall Street Journal.

Πάντως, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν διατρέχει τον κίνδυνο να θεωρηθεί πως μεταχειρίζεται με ηπιότητα την Κίνα, ειδικά από τα εργατικά συνδικάτα, τα οποία είχε προσεγγίσει κατά την προεκλογική εκστρατεία του. Επιπλέον, και οι κρατικές επιδοτήσεις καθώς και άλλες αθέμιτες εμπορικές πρακτικές αποτελούν πρόβλημα στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Ωστόσο, οι μέσω δασμών επιθέσεις δεν επιφέρουν αποτέλεσμα. Ο δε πληθωρισμός προκαλεί απλώς το θανάσιμο πλήγμα σε μια ιδέα η οποία ούτως ή άλλως δεν είχε πολλά περιθώρια επιβίωσης.

“Καθημερινή”

Γερμανοί στρατιωτικοί σχεδίαζαν να ανατινάξουν τη γέφυρα της Κριμαίας- Συνελήφθησαν

0

 

Δύο Γερμανοί στρατιωτικοί, ο Louis B. και ο Akira V., που έκλεψαν εξοπλισμό από τα αποθέματα της Μπούντεσβερ, στην περιφέρεια Σλέσβιχ-Χολστάιν, σχεδίαζαν να ανατινάξουν τη γέφυρα της Κριμαίας.

Αυτό αναφέρει το γερμανικό περιοδικό Stern επικαλούμενο την αστυνομική έρευνα.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, τα σχέδια των συνωμοτών έγιναν γνωστά από τηλεφωνική συνομιλία στην οποία οι άνδρες συζήτησαν τον ειδικό εξοπλισμό που απαιτείται για την υπονόμευση της γέφυρας μήκους σχεδόν 20 χιλιομέτρων. Αμέσως μετά συνελήφθησαν.

Η εισαγγελία της πόλης του Κιέλου ξεκίνησε έρευνα κατά των κρατουμένων ως ύποπτοι για κλοπή. Σύμφωνα με τις αστυνομικές αρχές, οι στρατιώτες, μαζί με οκτώ συνεργούς, εισέβαλαν επανειλημμένα σε ομοσπονδιακές εγκαταστάσεις και έκλεψαν εξοπλισμό.

Ανάμεσα στα αντικείμενα που έκλεψαν ήταν κράνη, ειδικές κάμερες, πυξίδες και ραδιόφωνα. Διευκρινίζεται ότι οι τέσσερις ύποπτοι υπηρετούσαν στον γερμανικό στρατό.

Αμέσως πριν από τη σύλληψη, οι άνδρες προσπάθησαν ανεπιτυχώς να εισέλθουν στη ναυτική βάση που βρίσκεται βορειοδυτικά του Κιέλου, στο Eckernförde. Η αστυνομία διευκρίνισε ότι σχεδίαζαν να φύγουν τον εξοπλισμό για την Ουκρανία.

Στο σπίτι  των δύο συλληφθέντων στρατιωτικών οι ανακριτές βρήκαν πυρομαχικά, όπλα και εκρηκτικά. Υποτίθεται ότι τα κλοπιμαία προορίζονταν εν μέρει για προσωπική χρήση και εν μέρει για μεταπώληση.

Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης είχαν προβεί σε αξιολόγηση για το ενδεχόμενο της Ουκρανίας να χτυπήσει τη γέφυρα της Κριμαίας με δυτικούς πυραύλους.

Συγκεκριμένα η αμερικανική έκδοση του The Drive  το αμφισβήτησε. Το δημοσίευμα σημειώνει ότι το σημαντικό αντικείμενο για τη Ρωσία καλύπτεται από συστήματα αεράμυνας και ηλεκτρονικού πολέμου (EW), ενώ η Ουκρανία δεν διαθέτει πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς που θα μπορούσαν να φτάσουν στη γέφυρα της Κριμαίας από τα μέρη που ελέγχει ο ουκρανικός στρατός.

lenta.ru

https://www.echedoros-a.gr

Γιατί πέθανε φτωχός ο Nikola Tesla: Η ξεχασμένη ιδιοφυία που εφηύρε το μέλλον

0

φωτ.: Shutterstock

10 Ιουλίου 1856

Γεννιέται στην σημερινή Κροατία ο εφευρέτης, μηχανικός, επιστήμονας και επιχειρηματίας Nikola Tesla. Ο άνθρωπος που εφηύρε το μέλλον θα πεθάνει το 1943 άφραγκος, μέσα σε ένα μικρό δωμάτιο ξενοδοχείου στη Νέα Υόρκη.

Ο Tesla πίστευε ότι κανείς δεν μπορούσε να ξεπεράσει το μυαλό του και δεν δίσταζε να επικρίνει ακόμα και τον Thomas Edison, ο οποίος κάποτε τον προσέλαβε. «Αν ο Edison έπρεπε να βρει μια βελόνα μέσα σε έναν σωρό από άχυρα», έγραψε κάποτε ο Tesla, «θα έπιανε αμέσως, με την επιμέλεια μιας μέλισσας, να ψάξει άχυρο προς άχυρο, μέχρι να βρει αυτό που ψάχνει. Με λύπη μου έγινα μάρτυρας αυτής της συμπεριφοράς, σε περιπτώσεις όπου λίγη θεωρία και υπολογισμοί θα τον γλίτωναν από το 90% του κόπου του».

Όμως όπως γράφει το Smithsonian Magazine, άνδρες όπως ο Edison και ο George Westinghouse μπορεί να μην είχαν το επιστημονικό ταλέντο του Tesla (τουλάχιστον όπως πίστευε ο ίδιος), διέθεταν όμως ξεκάθαρα το ένα χαρακτηριστικό που έλειπε από εκείνον: Το μυαλό για business.

Στις τελευταίες ημέρες της λεγόμενης Χρυσής Εποχής της Αμερικής, ο Tesla έκανε μια δραματική προσπάθεια να αλλάξει το μέλλον των επικοινωνιών και της μετάδοσης ενέργειας σε όλο τον κόσμο. Κατάφερε να πείσει τον JP Morgan ότι βρισκόταν στα πρόθυρα μιας μεγάλης ανακάλυψης και έτσι ο τραπεζίτης του έδωσε πάνω από 150.000 δολάρια για να χρηματοδοτήσει έναν τεράστιο, φουτουριστικό πύργο στη μέση του Λονγκ Άιλαντ στη Νέα Υόρκη.

Το 1898, καθώς γίνονταν γνωστά τα σχέδια του Tesla να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο σύστημα ασύρματης μετάδοσης, ο Πύργος Wardenclyffe θα ήταν η τελευταία ευκαιρία του να διεκδικήσει την αναγνώριση και τον πλούτο που ποτέ δεν κατάφερνε να κερδίσει.

Ταλέντο

Ο Nikola Tesla, γιος ενός ιερέα της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, έδειξε από μικρός το ταλέντο του. Μπορούσε να απομνημονεύει ολόκληρα βιβλία και να αποθηκεύει λογαριθμικούς πίνακες στον μυαλό του. Έμαθε εύκολα γλώσσες και μπορούσε να εργάζεται μέρες και νύχτες μόνο με λίγες ώρες ύπνου.

Σε ηλικία 19 ετών, σπούδαζε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Γκρατς στην Αυστρία, όπου δεν άργησε να αποκτήσει τη φήμη ενός αστέρα. Βρισκόταν σε μια διαρκή αντιπαράθεση με έναν καθηγητή σχετικά με τις σχεδιαστικές ατέλειες στους κινητήρες συνεχούς ρεύματος που εκείνος έδειχνε στην τάξη.

Θα περνούσε τα επόμενα έξι χρόνια της ζωής του έχοντας διαρκώς στο μυαλό του τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία και έναν κινητήρα που τροφοδοτείται από εναλλασσόμενο ρεύμα. Όμως αυτές οι σκέψεις του έγιναν εμμονή, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συγκεντρωθεί στα φοιτητικά του καθήκοντα. Οι καθηγητές στο πανεπιστήμιο προειδοποίησαν τον πατέρα του ότι ο τρόπος με τον οποίο δούλευε και κοιμόταν τον σκότωνε. Όμως, αντί να τελειώσει τις σπουδές του, ο Tesla εθίστηκε στον τζόγο, έχασε όλα τα χρήματά του για τα δίδακτρα, παράτησε το πανεπιστήμιο και υπέστη νευρικό κλονισμό.

Το 1881, αφού ανέρρωσε, ο Tesla μετακόμισε στη Βουδαπέστη. Μια μέρα, καθώς περπατούσε σε ένα πάρκο με έναν φίλο του απαγγέλλοντας ποίηση, του ήρθε ένα όραμα. Εκεί στο πάρκο, με ένα ξύλο, ο Tesla σχεδίασε κάτι στο χώμα. Ήταν ένας κινητήρας που χρησιμοποιεί την αρχή των περιστρεφόμενων μαγνητικών πεδίων που δημιουργούνται από δύο ή περισσότερα εναλλασσόμενα ρεύματα.

Τον Ιούνιο του 1884, ο Tesla μπήκε σε πλοίο για τη Νέα Υόρκη, έχοντας στην τσέπη του τέσσερα σεντς και μια συστατική επιστολή από τον πρώην εργοδότη του, Charles Batchelor, προς τον Thomas Edison. Η επιστολή έλεγε: «Αγαπητέ μου Edison: Ξέρω δύο σπουδαίους άνδρες και ο ένας από αυτούς είσαι εσύ. Ο άλλος είναι αυτός ο νεαρός!».

Ο Edison, αν και δύσπιστος, τον προσέλαβε. Σύμφωνα με τον Tesla, του πρόσφερε 50.000 δολάρια εάν μπορούσε να βελτιώσει τις μηχανές παραγωγής εναλλασσόμενου ρεύματος με τις οποίες δούλευε ο Edison. Μέσα σε λίγους μήνες, ο Tesla ενημέρωσε τον Αμερικανό εφευρέτη ότι είχε πράγματι βελτιώσει τους κινητήρες του. Όμως εκείνος αρνήθηκε να τον πληρώσει. «Όταν γίνεις κανονικός Αμερικανός, θα εκτιμήσεις το αμερικανικό χιούμορ», του είπε ο Edison, σύμφωνα με τον Tesla.

Ο Tesla παραιτήθηκε και έπιασε δουλειά σκάβοντας χαντάκια. Αλλά δεν πέρασε πολύς καιρός πριν να κυκλοφορήσει ότι ο κινητήρας εναλλασσόμενου ρεύματος του Tesla ήταν μια καλή επένδυση, με αποτέλεσμα η Western Union Company να προσλάβει τον Tesla για να σχεδιάσει συστήματα εναλλασσόμενου ρεύματος που χρησιμοποιούνται ακόμα σε όλο τον κόσμο.

Ο Tesla κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τους κινητήρες εναλλασσόμενου ρεύματος και τα ηλεκτρικά συστήματα του, τα οποία λέγεται ότι ήταν οι πιο πολύτιμες εφευρέσεις μετά το τηλέφωνο. Σύντομα, ο George Westinghouse πίστεψε ότι τα σχέδια του Tesla μπορεί να ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν, στην προσπάθειά του να παραγκωνίσει το συνεχές ρεύμα του Edison. Έτσι, πήρε την άδεια χρήσης των ευρεσιτεχνιών του Tesla αντί 60.000 δολαρίων σε μετοχές και μετρητά, καθώς και σε δικαιώματα με βάση την ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας που θα πουλούσε η Westinghouse. Τελικά, κέρδισε τον «Πόλεμο του Ρεύματος», αλλά οι δικαστικές διαμάχες και ο ανταγωνισμός είχαν μεγάλο κόστος τόσο για την Westinghouse Company όσο και για την General Electric Company του Edison.

Φοβούμενος ότι θα καταστρεφόταν, ο Westinghouse παρακάλεσε τον Tesla να τον απαλλάξει από τα δικαιώματα στα οποία είχαν συμφωνήσει. «Η απόφασή σου κρίνει την μοίρα της Westinghouse Company», του είπε. Ο Tesla, νιώθοντας ευγνωμοσύνη για τον άνθρωπο που ποτέ δεν είχε προσπαθήσει να τον εξαπατήσει, έσκισε το συμβόλαιο  και έτσι παραιτήθηκε από δικαιώματα εκατομμυρίων που ήδη του οφείλονταν, αλλά και  δισεκατομμυρίων που θα συγκεντρώνονταν στο μέλλον. Εάν δεν το είχε κάνει, θα ήταν ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο – ένας τιτάνας της Χρυσής Εποχής των ΗΠΑ.

Όμως η δουλειά του Nikola Tesla στον ηλεκτρισμό δεν είχε τελειώσει. Πριν να έρθει ο 20ος αιώνας, είχε εφεύρει ένα ισχυρό πηνίο που ήταν ικανό να παράγει υψηλές τάσεις και συχνότητες, που θα οδηγούσε σε νέες μορφές φωτός, όπως το νέον και το φθορίου, καθώς και οι ακτίνες Χ. Ο Tesla ανακάλυψε επίσης ότι αυτά τα πηνία, που θα ονομάζονταν «Πηνία Tesla», καθιστούσαν δυνατή την αποστολή και λήψη ραδιοφωνικών σημάτων. Οι σχετικές πατέντες του, το 1897, πρόλαβαν τον Ιταλό εφευρέτη Guglielmo Marconi.

Ο Tesla συνέχισε να εργάζεται πάνω στις ιδέες του για ασύρματες μεταδόσεις όταν πήρε τη χρηματοδότηση από τον JP Morgan για να χτίσει τον γιγάντιο πύργο μετάδοσης. «Μόλις ολοκληρωθεί, θα είναι δυνατό για έναν επιχειρηματία στη Νέα Υόρκη να υπαγορεύσει οδηγίες και αυτές να εμφανίζονται αμέσως τυπογραφημένες στο γραφείο του στο Λονδίνο ή αλλού», είπε ο Tesla τότε.

Όμως όταν ξεκίνησε η κατασκευή, έγινε φανερό ότι ο Tesla θα ξέμενε από χρήματα πριν τελειώσει. Η έκκληση προς τον Morgan για περισσότερα χρήματα δεν έφερε αποτέλεσμα και στο μεταξύ οι επενδυτές άρχισαν να στρέφονται προς τον Marconi. Τον Δεκέμβριο του 1901, ο Marconi έστειλε με επιτυχία σήμα από την Αγγλία στη Νέα Γη. Ο Tesla διαμαρτυρήθηκε ότι ο Ιταλός χρησιμοποιούσε 17 από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας του, αλλά οι δικαστικές διαφορές ευνόησαν τελικά τον Marconi και η ζημιά είχε γίνει. (Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ εν τέλει δικαίωσε τον Tesla, διευκρινίζοντας τον ρόλο του στην εφεύρεση του ραδιοφώνου, αλλά αυτό έγινε το 1943, μετά τον θάνατό του.)

Έτσι ο Ιταλός εφευρέτης αναγνωρίστηκε ως ο εφευρέτης του ραδιοφώνου και έγινε πλούσιος. Ο Πύργος Wardenclyffe παρέμεινε εγκαταλελειμμένος έως το 1917 όταν και γκρεμίστηκε, σύμβολο μίας ακόμα αποτυχίας του Tesla.

Τα επόμενα χρόνια, ο Tesla άρχισε να αποσύρεται από τον κόσμο, παρουσιάζοντας ξεκάθαρα σημάδια ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής. Εκτιμάται ότι ίσως ήταν αυτιστικός υψηλής λειτουργικότητας. Έπαθε εμμονή με την καθαριότητα και με το νούμερο τρία. Άρχισε να πλένει τα χέρια του τρεις φορές όταν έκανε μια χειραψία, έπρεπε να έχει 18 χαρτοπετσέτες στο τραπέζι του κατά τη διάρκεια των γευμάτων και μετρούσε τα βήματά του όποτε περπατούσε οπουδήποτε.

Κοντά στο τέλος της ζωής του, ανέπτυξε μια εμμονή με τα περιστέρια, ειδικά με ένα συγκεκριμένο λευκό θηλυκό, το οποίο ισχυρίστηκε ότι αγαπούσε σχεδόν όπως θα αγαπούσε κανείς έναν άνθρωπο.

Πέθανε το 1943, χρεωμένος. Τουλάχιστον, η Westinghouse πλήρωνε το δωμάτιο στον 33ο όροφο του New Yorker Hotel, όπου έμενε για χρόνια.

moneyreview.gr με πληροφορίες από Smithsonian Magazine

Δημήτρης Μακροδημόπουλος: Η Ευρωπαϊκή Ένωση στο δρόμο της ευθανασίας!

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Μετά την απόδοση καθεστώτος υποψήφιας προς ένταξη χώρας στην Ουκρανία και τη Μολδαβία, την αναφορά  της συνόδου κορυφής στην ευρωπαϊκή προοπτική της Γεωργίας και της Βοσνίας, και την προωθούμενη διαδικασία ένταξης  των χωρών των δυτικών Βαλκανίων, προοπτικά ο αριθμός των κρατών μελών της ΕΕ από 27 σήμερα θα εκτοξευθεί στα 36. Και τα κριτήρια που αφορούν τους θεσμούς που εγγυώνται τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον σεβασμό και την προστασία των μειονοτήτων; Πληροί κάποια από αυτές τις χώρες στο ελάχιστο τα κριτήρια ένταξης, μήπως διαφαίνεται προοπτική εκπλήρωσής τους στο μακροπρόθεσμο μέλλον; Τότε γιατί η Ε.Ε. μεταβάλλεται σε ένα συνονθύλευμα κρατών μελών έναντι της εμβάθυνσης; Ποιούς ευνοεί αυτή η εξέλιξη;

Ο Σάμιουελ Χάντινγκτον στο πόνημά του America’s Changing Strategic Interests το 1991 ανέπτυξε την παρακάτω προβληματική: Μετά την πολυδιάσπαση του σοβιετικού μπλοκ, καθήκον των ΗΠΑ ήταν να εμποδίσει την ανάδειξη ενός νέου πόλου ισχύος που δυνητικά θα μπορούσε να ηγεμονεύσει στην Ευρασία. Και κατά τον Χάντινγκτον αυτόν τον ρόλο θα μπορούσε να διεκδικήσει μια Ενωμένη Ευρώπη. Συμβούλευσε τους Αμερικανούς ιθύνοντες να προχωρήσουν σε δράσεις που θα ανέκοπταν την πραγματοποίηση μιας γεωπολιτικά ανταγωνιστικής ενωμένης Ευρώπης. Με την πρώτη του συμβουλή πρότεινε την καλλιέργεια του φάσματος της «γερμανικής απειλής». Της αναβίωσης, δηλαδή, των εμπειριών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την επακόλουθη αποφυγή της υποταγής των Ευρωπαίων σε μια αναδυόμενη – οικονομική αυτή τη φορά -γερμανική υπερδύναμη.  Με τη δεύτερη συμβουλή πρότεινε να ενθαρρυνθεί μια ραγδαία και άνευ όρων διεύρυνση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος που θα απέτρεπε την εμβάθυνση και την ενοποίηση της Ευρώπης, συμβουλή που υλοποιήθηκε αφού η ΕΕ από 12 μέλη που αριθμούσε το 1991 σήμερα αριθμεί 27. Βέβαια οι ρίζες αυτής της αντίληψης είναι βαθύτερες χρονικά και ανάγονται στον μεγάλο γεωπολιτικό Νίκολας Σπάικμαν ο οποίος από το 1942 επισήμανε: «Μια ομοσπονδιακή Ευρώπη, έγραφε, θα αποτελούσε μια συσσώρευση ισχύος η οποία θα άλλαζε εντελώς τη σημασία που έχουμε ως Ατλαντική δύναμη και θα αποδυνάμωνε σημαντικά τη θέση μας στο δυτικό ημισφαίριο» Αυτό ακριβώς συνέβη με μοχλό την Γερμανία μετά την επανένωσή της και την ένταξη των Ανατολικών κρατών στις δομές της ΕΕ που κατέστησαν κάθε δυνατότητα την εμβάθυνσης της Ε.Ε. ανέφικτη. Η ένταξη και νέων μελών θα παγιώσει αυτή την αδυναμία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τον Δεκέμβρη του 2017 κατά τις συζητήσεις για τη δημιουργία ενός μεγάλου συνασπισμού μεταξύ SPD και CDU όταν ο Μάρτιν Σουλτς πρόταξε το όραμα του SPD περί δημιουργίας των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» μέχρι το 2025, διότι έτσι θα ακούγεται η φωνή της ΕΕ στην παγκόσμια σκηνή, το κόμμα της Ανγκελα Μέρκελ το απέρριψε. Μάλιστα ο προσωπάρχης της καγκελαρίου ο Πέτερ Άλτμαϊερ ήταν σαφέστατος: «Η συζήτηση για το αν η Ευρώπη θα πρέπει να μετατραπεί σε ομοσπονδιακό κράτος, μια συνομοσπονδία ή ηνωμένες πολιτείες είναι για τους ακαδημαϊκούς και τους δημοσιογράφους, όχι για τη γερμανική εξωτερική πολιτική», υπογράμμισε.

Η αντίθεση της Γερμανίας στην προοπτική της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης υπαγορεύεται από τα συμφέροντα του Βερολίνου στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης. Στο μυαλό του κόσμου έχουν δημιουργήσει την πεποίθηση ότι παγκοσμιοποίηση σημαίνει ενοποίηση των πάντων που θα οδηγήσει σε άμβλυνση ακόμη και σε εξάλειψη των ανισοτήτων. Η αλήθεια είναι ότι στην πράξη παγκοσμιοποίηση σημαίνει το εντελώς αντίθετο. Σημαίνει το γκρέμισμα όλων των φραγμών – κοινωνικών, περιβαλλοντολογικών, ηθικών – για το κεφάλαιο, όχι όμως και το γκρέμισμα των συνόρων που του είναι απαραίτητα για την αναπαραγωγή του. Η Αμερικανίδα ιστορικός Έλεν Μέικσινς Γουντ το αποσαφήνισε: «Ο κατακερματισμός του κόσμου σε χωριστές οικονομίες, κάθε μια με το δικό της  κοινωνικό καθεστώς και τις δικές της εργασιακές συνθήκες …είναι εξίσου αναγκαίος για την παγκοσμιοποίηση με την ελεύθερη κίνηση του κεφαλαίου… Η πολιτική του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού δεν είναι το παγκόσμιο κράτος αλλά ένα παγκόσμιο σύστημα πολλών εθνικών κρατών». Ενώ αλλού σημειώνει ότι το εθνικό κράτος «βρίσκεται στην καρδιά του νέου παγκόσμιου συστήματος» καθώς «συνεχίζει να παίζει ουσιώδη ρόλο στη δημιουργία και στη διατήρηση των συνθηκών που είναι αναγκαίες για τη συσσώρευση του κεφαλαίου». Με άλλα λόγια τα σύνορα κάθε κράτους με τις εργασιακές του συνθήκες αποτελούν το κίνητρο του παγκόσμιου κεφαλαίου να μεταναστεύσει τις δραστηριότητές του εκεί. Επομένως η διατήρηση των κρατικών συνόρων εντός της ΕΕ αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για την κερδοφορία του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Το κεφάλαιο στοχεύει με τις συνεχείς διευρύνσεις της να δημιουργήσει εντός των ορίων της ΕΕ το παγκόσμιο όλον του καπιταλισμού, όπου η μητρόπολη και οι αποικίες θα συνυπάρχουν. Ώστε εντός των ορίων της Ε.Ε. να συνυπάρχουν ο Πρώτος και ο Τρίτος Κόσμος, τόσο η μητρόπολη όσο και οι αποικίες, εξελιγμένες αλλά και πολύ καθυστερημένες περιοχές. Για να εσωτερικευθούν έτσι εντός της Ε.Ε. οι άνισες ανταλλαγές μεταξύ ισχυρών και αδύναμων, με την προμήθεια φθηνών πρώτων υλών και φθηνής εργασίας από τους αδύναμους και προσφορά ακριβών προϊόντων από τους ισχυρούς, όπως διεξάγονταν στο παρελθόν μεταξύ των ισχυρών της Ευρώπης και των αποικιών τους στον Τρίτο Κόσμο. Ακόμη και η ιδέα του προέδρου Μακρόν περί μιας διευρυμένης ευρωπαϊκής “πολιτικής κοινότητας” αυτή τη λογική υπηρετεί. Γιαυτό, συμπίπτουν οι σκοπιμότητες των οικονομικά ισχυρών της Ευρώπης με αυτές των ΗΠΑ που επιθυμούν μια διευρυμένη ΕΕ για άλλους λόγους, ώστε να είναι αδύναμη πολιτικά και στρατιωτικά και να αποτραπεί η ανάδειξη ενός νέου πόλου ισχύος που δυνητικά θα μπορούσε να ηγεμονεύσει στην Ευρασία

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

4/7/2022

 

 

 

 

 

Ευάγγελος Γριβάκος: Εδραιωμένη επι της διεθνούς νομιμότητας η ελληνική κυριαρχία των νησιών του Αιγαίου

2

Του Εύάγγελου Γριβάκου, Αντιστρατήγου ε.α – Νομικού

            Σε νέα, δριμύτερη φάση έχουν εισέλθει  οι τουρκικοί ισχυρισμοί που συνδέουν  την  αμφισβήτηση   της ελληνικής κυριαρχίας επί των νησιών του Ανατ. Αιγαίου με την άμεση  αποστρατικοποίησή τους, την οποία νομίμως αρνείται η Ελλάδα. Πίσω από  τους ανυπόστατους αναθεωρητισμούς, επιτηδευμένη υποκρύπτεται η απειλή της Τουρκίας  ότι, σε περίπτωση εξακολούθησης της στρατικοποίησης, «θα προβεί σε ενέργειες για την επιστροφή  της κυριαρχίας των νησιών στο   διάδοχο κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας», δηλ. την Τουρκία. Λησμονούν, βέβαια, αυτοί οι κύριοι ότι  τα  νησιά ήσαν Ελληνικά αιώνες πριν καταληφθούν από την Οθωμανική αυτοκρατορία.

Εις απόκρουση της επιθετικής ρητορικής της γείτονος – η οποία εντέχνως «εξάγεται» προς τρίτες χώρες και κυρίως την Ελλάδα, σκοπεύοντας στην κάλυψη των εσωτερικών προβλημάτων της – η ελληνική διπλωματία αντιπαρατάσσει την νομική  πραγματικότητα  του διαμορφωθέντος συμβατικού status για τα νησιά. Ειδικότερα :

Μετά τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-13, οι 6 Μεγάλες Δυνάμεις  – Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία και Ρωσία –   με την από  13 Φεβρ. 1914 Απόφασή τους που εκδόθηκε εις εκτέλεση των άρθρων  5 της Συνθήκης του Λονδίνου (Μαΐος 1913) και 15 της Συνθήκης των Αθηνών (Νοε. 1913), παρεχώρησαν  στην  Ελλάδα την πλήρη κυριαρχία των νησιών της  Ανατ. Μεσογείου, πλην Ίμβρου, Τενέδου και Λαγουσών και ιδίως της Λήμνου, Σαμοθράκης, Λέσβου, Χίου, Σάμου, και Ικαρίας,  με την υποχρέωση εγγυήσεων της Χώρας μας    «περί μη οχύρωσης των νησιών και μη χρησιμοποίησης αυτών για ναυτικούς ή στρατιωτικούς σκοπούς».

Ο Α΄ΠΠ και η μικρασιατική εκστρατεία ανέτρεψαν κρίσιμα δεδομένα στην Ανατολή και δημιούργησαν νέα. Στα τέλη Ιανουαρίου 1923, μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, υπεγράφη στην ελβετική Λωζάννη  Ειδική Σύμβαση δια της οποίας, ομού με το  καθεστώς αποστρατικοποίησης των  Στενών των Δαρδανελίων,  συμφωνήθηκε και  η αποστρατικοποίηση  των εγγύς αυτών  τουρκικών  νησιών Ίμβρου, Τενέδου, Λαγουσών και των ελληνικών  Λήμνου και Σαμοθράκης,

Στις 23 Ιουλίου του ιδίου έτους (1923) υπεγράφη η γνωστή  Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης, η οποία, με το άρθρο 12, επικύρωσε την   Απόφαση της 13ης Φεβρ. 1914 και επιβεβαίωσε  την κυριαρχία της Ελλάδος στα νησιά του  Ανατ. Αιγαίου, με την επιφύλαξη των νησιών ιταλικής κυριαρχίας. Στην παρ. 2 του άρθρου αναφέρεται η σημαντική διάταξη ότι  «…..τα νησιά που κείνται σε απόσταση μικρότερη των 3 ν.μ. από  την μικρασιατική  ακτή, παραμένουν υπό τουρκική κυριαρχία».

 Το άρθρο 13 της Συνθήκης  προβλέπει ρήτρα μερικής ( και όχι πλήρους, όπως υποστηρίζουν οι Τούρκοι) αποστρατικοποίησης για τα   κεντρικά ελληνικά νησιά Μυτιλήνη, Χίο, Σάμο, Ικαρία, υποχρεώνοντας την Ελλάδα να μην  διατηρεί  στο έδαφός τους ναυτικές εγκαταστάσεις ή οχυρωματικά  έργα, να έχει  επ΄ αυτών περιορισμένες στρατιωτικές δυνάμεις  «στον συνήθη  αριθμόν των δια την στρατιωτικήν υπηρεσίαν καλουμένων» και να απαγορεύει στην   αεροπλοΐα της να ίπταται άνωθεν   της ακτής της Ανατολίας, όπως θα πρέπει να κάνει και η Τουρκία για πτήσεις  άνωθεν  των ειρημένων νησιών, έναν όρο που αυτή  συνέχεια παραβιάζει.

Τις  εγγυήσεις  του άρθρου 13 κατηγορεί η Τουρκία την Ελλάδα  ότι  παραβιάζει με την  διατήρηση επιθετικών  στρατιωτικών δυνάμεων στα  νησιά  και απαιτεί την ολική  απόσυρσή τους (αποστρατικοποίηση).  Η Ελλάδα αντιτείνει ότι οι δυνάμεις της έχουν αμυντικό χαρακτήρα και ότι  το Διεθνές Δίκαιο αποδέχεται – και απαιτεί –  τον προσωρινό χαρακτήρα του θεσμού των αποστρατικοποιήσεων  τις οποίες θεωρεί ότι πρέπει να ισχύουν από το πέρας των εχθροπραξιών    μέχρι την εξάλειψη του  κινδύνου επανάληψής τους, μεταξύ των αντιμαχομένων. Σήμερα, όμως,  ένα αιώνα μετά την υπογραφή της Συνθήκης,  οι συσχετισμοί των δυνάμεων υπέρ της Τουρκίας και οι  μορφές των απειλουμένων από αυτή κινδύνων στην περιοχή   έχουν   τόσο  δραματικά διαφοροποιηθεί, ώστε να θεωρείται ως παντελώς ανενεργή και ουτοπιστική η εξακολούθηση του καθεστώτος της   αποστρατικοποίησης των νησιών το οποίο στην πράξη ουσιαστικά έχει ήδη αυτοκαταργηθεί, με αποτέλεσμα να είναι θεσμικά ανυποστήρικτη  η  εκ μέρους της Τουρκίας   επίκληση του. Σχετική  και η  ρήτρα διασφάλισης “rebus sic stantibus” του άρθρου 62 της Σύμβασης της Βιέννης του 1969 για το «Δίκαιο των Συνθηκών», που καθορίζει ότι  «δεν είναι δυνατή η εφαρμογή μιας Συνθήκης αν οι περιστάσεις που την επιβάλλουν μεταβληθούν θεμελιωδώς», αποδομώντας, και αυτή,  την τουρκική επιχειρηματολογία.

Καθοριστική  είναι και η σημασία  των άρθρων  15 και 16 της  Συνθήκης.  Με το πρώτο   η Τουρκία παραιτείται  υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και  τίτλου επί των νησιών της Δωδεκανήσου τα οποία κατονομάζει ένα προς ένα, (συμπεριλαμβανομένου και του Καστελόριζου  «και των νήσων των εξ αυτών εξαρτωμένων » ) και με το δεύτερο (παραιτείται) παντός τίτλου  και δικαιώματος επί των εδαφών και νησιών  που κείνται πέραν των προβλεπομένων από την Συνθήκη ορίων , εκτός εκείνων των οποίων η κυριαρχία έχει αναγνωρισθεί από την ίδια την Συνθήκη  και η τύχη τους έχει καθορισθεί ή θα καθορισθεί στο μέλλον  μεταξύ των ενδιαφερομένων.  

Η εξομάλυνση την σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών που ακολούθησε την περίοδο μετά την Λωζάννη  (γνωστό  και το Ελληνοτουρκικό   Σύμφωνο Φιλίας Βενιζέλου –Κεμάλ στην Άγκυρα το 1932) αλλά και οι απειλές του επερχόμενου  Β΄ΠΠ, οδήγησαν στην   υπογραφή της Σύμβασης του Μοντρέ (Montreux) ή Σύμβασης του Καθεστώτος των Στενών  (20 Ιουλ. 1936) ,που θεσπίσθηκε με κοινή πρωτοβουλία Αγγλίας, ΕΣΣΔ και Τουρκίας      και  αντικατέστησε την Ειδική Σύμβαση της Λωζάννης, απαλλάσσοντας την Τουρκία από τις δεσμεύσεις  αποστρατικοποίησης των Στενών και των τουρκικών νησιών και  την Ελλάδα από τις αντίστοιχες δεσμεύσεις για Λήμνο και Σαμοθράκη. Όμως και εδώ αντέδρασε η Τουρκία, ισχυριζόμενη ότι η  Σύμβαση έγινε αποκλειστικά για δική της ωφέλεια  και ότι σε κανένα σημείο αυτής  δεν  αναφέρονται τα νησιά  Λήμνος και Σαμοθράκη. Αντίθετα, η  Ελλάδα υποστηρίζει ότι από  τις προπαρασκευαστικές συζητήσεις και  το  Προοίμιο της Σύμβασης προκύπτει  σαφώς  η βούληση των  Δυνάμεων  να άρουν την αποστρατικοποίηση αμφοτέρων των   ελληνικών  νησιών, τα οποία και νομίμως  εξοπλίσθηκαν. Τούτο πιστοποίησε και ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Rustu Aras, ο οποίος, ενώπιον της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, «αναγνώρισε ανεπιφύλακτα το δικαίωμα της Ελλάδος να εγκαταστήσει στρατεύματα σε Λήμνο και Σαμοθράκη, δεδομένου ότι  καταργήθηκαν οι σχετικές διατάξεις της Ειδικής Σύμβασης της Λωζάννης του 1923». Και όμως οι σύγχρονοι  Τούρκοι προσπαθούν να υποβιβάσουν  αυτή την επίσημη δήλωση  χαρακτηρίζοντάς την ως «απλή ευχή» και να στηρίζουν χαλκευμένες θεωρίες πάνω σε αυτήν(!!).

Μεταπολεμικά, η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων  ( 10 Φεβρ. 1947) μεταξύ των νικητών Συμμάχων του Β’ΠΠ και της Ιταλίας, με το άρθρο 14, επέβαλε στην Ιταλία να   επιστρέψει  στην  Ελλάδα την « πλήρη  κυριαρχία» επί των νησιών του Ν.Α Αιγαίου ( Δωδεκάνησο),  απαριθμώντας αυτά  στο κείμενό του   ως κατωτέρω :  Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη, Κω, Καστελόριζο και παρακείμενες νησίδες.

Περαιτέρω, στο εδάφιο 2 του ιδίου άρθρου ,   περιέχεται  ρήτρα αποστρατικοποίησης των νησιών. Εν τούτοις, όπως παρατηρεί ο πρώην ΠτΔ Προκόπης Παυλόπουλος,  παρά τον αντικειμενικό χαρακτήρα της, η Συνθήκη των Παρισίων  αποτελεί για την Τουρκία res inter alios acta (ένα θέμα που αφορά τρίτους, όχι την ίδια) , επειδή, ως μη Συμβαλλόμενο Μέρος, αδυνατεί να αντλήσει δικαιώματα και διεκδικήσεις από αυτήν, συντρεχόντων και  των άρθρων 34, 35, 36 της Συνθήκης της Βιέννης 1969 που   ορίζουν ότι «κάθε Συνθήκη δεσμεύει μόνο τα συμβαλλόμενα Μέρη» και του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου κατά το οποίο,  « μια Συνθήκη δημιουργεί δικαιώματα σε τρίτο κράτος μόνο όταν τα συμβαλλόμενα Μέρη τα εκχωρήσουν σε αυτό δια της Συνθήκης και κατόπιν εγγράφου εγκρίσεως του ίδιου του κράτους». Και, βεβαίως, ούτε η Ελλάδα ούτε η Ιταλία έχουν εκχωρήσει στην Τουρκία δια της εν λόγω ή άλλης Συνθήκης το ελάχιστο σχετικό  δικαίωμα.

Ας σημειωθεί ότι, πλην Τουρκίας, καμία άλλη χώρα – συμπεριλαμβανομένης και της Ιταλίας –  δεν έχει δείξει ενδιαφέρπν για την αποστρατικοποίηση των νησιών της Δωδεκανήσου αλλά και των υπολοίπων του Ανατ. Αιγαίου. Ωστόσο, είναι απορίας άξιον γιατί το ΝΑΤΟ  δεν έχει τόσα χρόνια πιέσει την Διεθνή Κοινότητα   για την άρση του καθεστώτος της αποστρατικοποίησης, αφού  και ασύμβατο είναι  με τον Καταστατικό Χάρτη και   τους σκοπούς συμμετοχής των  κρατών -μελών του και, κυρίως, γιατί  δημιουργεί ρήγμα στην συνοχή και  ασφάλεια της νοτιοανατολικής πτέρυγάς του. Η απάντηση είναι  απλή : Δεν θέλει να δυσαρεστήσει τον «επιτήδειο ουδέτερο» και, αντ’ αυτού, προτιμά την διαιώνιση της  διένεξης που τελικά αποβαίνει εις βάρος δικό του (δηλ. του ΝΑΤΟ)  και της χώρας μας.

 Η προσάρτηση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα έγινε με τον Ν. 518/6-1- 1848, και το 1955 δημιουργήθηκε ο ξεχωριστός Νομός Δωδεκανήσου, με πρωτεύουσα την Ρόδο. Η Ελλάδα τώρα επεκτάθηκε μέχρι την Σύμη, το Καστελλόριζο και τις «παρακείμενες νησίδες».

Το 1976 εκτυλίχθηκε η πρώτη μεγάλη ελληνοτουρκική κρίση για το καθεστώς στο Αιγαίο. Κατά τον μήνα Μάρτιο, οι Πρωθυπουργοί της Ελλάδος και της Τουρκίας Κων/νος Καραμανλής και Μπουλέντ Ετσεβίτ, αντίστοιχα,  συμφώνησαν να συνεχίσουν τις διμερείς συνομιλίες μεταξύ των Γενικών Γραμματέων των εκατέρωθεν Υπουργείων Εξωτερικών. Εν τούτοις, από τον  Ιούλ. 1978 μέχρι τον Σεπτ. 1981, εννέα (9) προγραμματισμένες συναντήσεις έγιναν χωρίς να επέλθει καμία συμφωνία ούτε στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ούτε σε θέματα  εναερίου χώρου στο Αιγαίο ή περιορισμού των εξοπλισμών και  αποστρατικοποίησης των νησιών. Απέτυχαν επίσης και οι προσπάθειες υπογραφής νέου  Συμφώνου Φιλίας ή μη Επιθέσεως.   

 Η χαλκευμένη κρίση στα Ίμια (Καρντάκ), το γνωστό   σύμπλεγμα βραχονησίδων  της Δωδεκανήσου ανατολικά της Καλύμνου, στα τέλη Ιανουαρίου 1996, έδωσε αφορμή  στο τουρκικό ΥΠΕΞ, με ρηματική  Διακοίνωσή του , να διεκδικήσει την επ΄αυτών κυριαρχία, να προβάλει  για πρώτη φορά το θέμα των «γκρίζων ζωνών» και να αποπειραθεί να παρασύρει την Ελλάδα σε διμερείς διαπραγματεύσεις για νήσους, νησίδες και βράχους στο Αιγαίο με αδιευκρίνιστο – υποτίθεται – νομικό   καθεστώς.

Εις μάτην, όμως, οι προσπάθειες του ΥΠΕΞ. Διότι η Τουρκία, κατά τα προλεχθέντα, με την  Συνθήκη  της Λωζάννης 1923, απώλεσε την κυριαρχία επί των Ιμίων ως τμήματος της Δωδεκανήσου  και υποχρεώθηκε να την παραχωρήσει στην Ιταλία. Εν όψει δε του δεύτερου εδαφίου του άρθρου 12 της αυτής  Συνθήκης, ούτε γεωγραφικώς μπορεί «να απλώσει» την κυριαρχία της μέχρι τα Ίμια διότι, βάσει  ξένων επισήμων ναυτικών χαρτών, οι βραχονησίδες απέχουν από τις πλησιέστερες μικρασιατικές ακτές 3,7 ν.μ. Επικαλυπτικά, μάλιστα, έρχεται και το Σημείο 30 του υπ΄αριθ. 6 χάρτη  του από 28 – 12 – 1932 Συμπληρωματικού Πρωτοκόλλου της  ιταλο-τουρκικής Συμφωνίας της 4ης  Ιανουαρίου 1932, στο οποίο  τα Ίμια σημαδεύονται ως  ένα από τα κύρια σημεία της ιταλικής κυριαρχίας από τα οποία θα υπολογίζεται η μέση γραμμή διαχωρισμού των χωρικών υδάτων μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας. Τα Ίμια παρέμειναν Ιταλικά έως ότου, με την Συνθήκη Παρισίων 1947, η κυριαρχία ολόκληρης της Δωδεκανήσου μεταβιβάσθηκε στην Ελλάδα. Η κρίση στα Ίμια δεν επέφερε καμία αλλαγή στο καθεστώς των νησιών. Όμως, οι «γκρίζες ζώνες» που «εισήγαγε» η Τουρκία, έγιναν μόνιμο στοιχείο  έντονων αντιπαραθέσεων  με την Ελλάδα μέχρι των ημερών μας

[ Παρενθετικά σε αυτό το σημείο , ο γράφων αισθάνεται επιτακτική εθνική ανάγκη να αποτίσει φόρο τιμής στα μέλη του πληρώματος του ελικοπτέρου  του Πολεμικού μας Ναυτικού, Υποπλοίαρχο Χριστόδουλο Καραθανάση, Υποπλοίαρχο Παναγιώτη Βλαχάκο και  αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψό οι οποίοι,   εκτελούντες πολεμική αποστολή υπεράνω των Ιμίων  τις πρωινές ώρες της 31ης Ιαν. 1996,  έπεσαν με το ελικόπτερο στο Αιγαίο κατά την επιστροφή τους στη Φρεγάτα «ΝΑΥΑΡΙΝΟ», μεταξύ των βραχονησίδων Πίτα και Καλόλιμνος, Ο ηρωισμός και η αυτοθυσία τους θα αποτελούν φωτεινό  παράδειγμα για τις επερχόμενες γενεές των Ελλήνων. Ας είναι αιωνία η μνήμη τους. ]

Το παρελθόν έτος (2021) η Τουρκία, με τρεις διαδοχικές Επιστολές (13 Ιουλίου, 20 Σεπτ. και 13 Νοε.) που έστειλε δια του μονίμου Αντιπροσώπου της Feridin Sinirioglu προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ, ισχυρίσθηκε ότι το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης της 24ης  Ιουλ. 1923  που  επικυρώνει την  Απόφαση της 13ης Φεβρ. 1914 των 6 Μεγάλων Δυνάμεων, συναρτά ταυτόχρονα  την επί  των νησιών  κυριαρχία με την αποστρατικοποίησή τους, υπό την έννοια ότι αν  δεν τηρηθούν οι όροι της αποστρατικοποίησης των νησιών θα τεθεί εν αμφιβόλω και η κυριαρχία της Ελλάδος επ΄αυτών.

 Οι επιδιώξεις της Τουρκίας είναι προφανείς : Να παγιώσει καθεστώς «ουδετεροποίησης» για τα νησιά ώστε να δικαιολογεί τις παραβιάσεις εκ μέρους της του εναέριου και θαλάσσιου χώρου μας, να  σύρει την Ελλάδα άνευ της θελήσεώς της στα Διεθνή Δικαστήρια και να  μετακυλήσει σε αυτήν   την ευθύνη διεξαγωγής τυχόν  θερμού επεισοδίου.

 

Η Αθήνα σήκωσε το γάντι. Την 25η Μαΐου ενεστώτος έτους , η μόνιμη εκπρόσωπος στον ΟΗΕ κ. Θεοφίλη Μαρία, επέδωσε στον Γενικό Γραμματέα Επιστολή δια της οποίας η   διασύνδεση της ελληνικής κυριαρχίας των νησιών με την υποτιθέμενη αποστρατικοποίησή τους είναι αμετακλήτως απορριπτέα ως αντίθετη με το   γράμμα  και το πνεύμα των Συνθηκών Λωζάννης και Μοντρέ, που χάραξαν κατά μόνιμο και οριστικό  τρόπο τα εδαφικά   σύνορα  των Βαλκανικών χωρών  και της Τουρκίας και απεδέχθησαν την πλήρη κρατική κυριαρχία επ΄αυτών, ανεξάρτητα από την ύπαρξη  τυχόν  άλλων   όρων   και συμβατικών δεσμεύσεων,  συμπεριλαμβανομένης και της αποστρατικοποίησης.

 Αυτός ο καθοριστικός διαχωρισμός στηρίζεται στη Αρχή ότι  βασικός σκοπός των κρατών  που  συνομολογούν μια Συνθήκη για να σταθεροποιήσουν τα  σύνορα ή την  εδαφική κυριαρχία τους,  είναι η ανάδειξη και σταθερότητα ενός αμετάβλητου τελικού καθεστώτος (finality) που θα τα διέπει. Όταν, λοιπόν, τα σύνορα και η κυριαρχία παγιωθούν, τότε, αυτεξούσια πλέον, αποτελούν   πραγματικά και αδιαμφισβήτητα γεγονότα, τελείως ανεξάρτητα από την Συνθήκη και μη επηρεαζόμενα από τους όρους αυτής. Συνεπώς,  ορθώς οι Μεγάλες  Δυνάμεις δεν συνέδεσαν την δια των Συνθηκών υποχρέωση της Ελλάδος για αποστρατικοποίηση των νησιών με την επ΄ αυτών  κυριαρχία. Κατά την λογική δε  του εξ αντιδιαστολής επιχειρήματος (argumentum a contrario), αν πράγματι το επιδίωκαν, θα το έγραφαν ρητώς στο scriptum  της Απόφασης του 1914 και θα το επαναλάμβαναν στην Συνθήκη της Λωζάννης. Βέβαια, οι Τούρκοι διπλωμάτες της εποχής, γνώριζαν το αδύνατον μιας τέτοιας σύνδεσης και γι΄αυτό δεν  προχώρησαν  σε ανάλογη απαίτηση. Σήμερα, όμως, μετά από ένα αιώνα, όχι μόνο προσποιούνται ότι την αγνοούν αλλά και την έχουν κάνει «σημαία» των παράφρονων επιδιώξεών τους.

Αυτοί, λοιπόν, είναι μερικοί από τους νόμιμους  τίτλους δυνάμει των οποίων η Ελλάδα αδιαλείπτως ασκεί πλήρη κυριαρχία επί των   νησιών, νησίδων και βραχονησίδων του Ανατ. Αιγαίου που έχουν παραχωρηθεί σε αυτήν συμβατικά, χωρίς αμφισβητήσεις από την Διεθνή Κοινότητα ή  από άλλο κράτος, ειμή μόνο από  την Τουρκία.

 Προς εξασφάλιση αυτής της κυριαρχίας έναντι των τουρκικών απειλών αλλά και αντίκρουση του ευρύτερου θέματος των αποστρατικοποιήσεων, η Χώρα μας προβάλλει το «δικαίωμα της αυτοάμυνας», κατά τις ειδικές διατάξεις του πρωτογενούς  Ευρωπαϊκού Δικαίου και του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, ιδίως του άρθρου 51 αυτού,  που αποτελεί αναγκαστικό Δίκαιο (jus cogens), ισχύει erga omnes και επιτάσσει ότι δεν υπάρχουν εμπόδια στην ενάσκηση των  δικαιωμάτων ατομικής και συλλογικής νομίμου αμύνης.

Η   ανάγκη άσκησης αυτού του αναφαίρετου δικαιώματος της αυτοάμυνας έγινε επιτακτικότερη μετά την τουρκική εισβολή στη Κύπρο το 1974, την συγκρότηση της 4ης Τουρκικής Στρατιάς στα απέναντι μικρασιατικά παράλια, τις κρίσεις στο Αιγαίο, το επικρεμάμενο casus belli και  τις επικίνδυνες  αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας των νησιών στο Ανατ, Αιγαίο.

Εν κατακλείδι, αν το πολιτικό και στρατιωτικό  κατεστημένο της Τουρκίας δεν σταματήσουν να ερμηνεύουν κατά το άνομο συμφέρον τους τις Διεθνείς Συνθήκες και το Διεθνές Δίκαιο, οι εντάσεις μεταξύ των δύο λαών θα συνεχίσουν  ολοένα και εντονότερες. Η Ελλάδα δεν πρόκειται να υποχωρήσει από τις διεθνώς εκπεφρασμένες θέσεις της ούτε  να προβεί σε οιασδήποτε μορφής υποχωρήσεις, όσες απειλές και αν ήθελε δεχθεί.