Αρχική Blog Σελίδα 1919

Σοφία Γιαννακά: O Κουφοντίνας στην «ΕφΣυν» και η ελευθερία του Τύπου

1

της Σοφίας Γιαννακά
Χωρίς να προκαλεί κάποια έκπληξη (αφού έχει ξαναγίνει), η Εφημερίδα των Συντακτών παραχώρησε βήμα σε έναν τρομοκράτη της 17Ν, τον Δ. Κουφοντίνα, για να μας κάνει μαθήματα διεθνούς διπλωματίας και πολιτικής, για το Ουκρανικό και τα ελληνοτουρκικά.

Το πιθανότερο είναι ότι λίγους ενδιαφέρει τι έγραψε ο Κουφοντίνας στην «ΕφΣυν». Για όσους έχουν την περιέργεια, ας διαβάσουν παρακάτω, αφού η ίδια η εφημερίδα φρόντισε να το διαφημίσει στα social media. Μίσος για την Ελλάδα, έπαινοι για τον Ερντογάν και τον Πούτιν. Δεν ξαφνιαστήκαμε…

Το άρθρο Κουφοντίνα -πέραν του τι γράφει ο άνθρωπος!- ήταν ένα καλό χαστούκι για όσους διαβάλλουν τα ελληνικά ΜΜΕ ως ανελεύθερα. Εκ του πονηρού, βέβαια, οι διαβολές, από αυτούς που ήθελαν ως πρόσφατα να τα καθυποτάξουν ή να κλείσουν το στόμα στους μη αρεστούς δημοσιογράφους.

Όταν τρομοκράτες αρθρογραφούν σε καθημερινά έντυπα, τα ΜΜΕ τι είναι; Φιμωμένα; Πώς γίνεται να δημοσιεύονται «φίδια», ο κάθε ψεκ εμμονικός να διατυπώνει ελεύθερα την άποψή του ή να χυδαιολογεί, και κάποιοι, στην αντιπολίτευση, να ισχυρίζονται ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει σήμερα ελευθερία του Τύπου; Τι εννοούν; Ότι οι εφημερίδες, τα σάιτ και τα κανάλια δεν μεταδίδουν τις δικές τους εμμονές, δεν αναπαράγουν τη δική τους ατζέντα; Εκτός κι αν εννοούν ότι στο όνομα της ελευθερίας του Τύπου, κάποιοι θέλουν (ξανά) να επιβάλουν τον δικό τους Τύπο.

Συμπτωματικά, την περασμένη Κυριακή ξέσπασε αντιπαράθεση ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ για το σύνθημα «Πρετεντέρη, Πρετεντέρη, θα τρέχεις σαν τον Κώστα τον Κεντέρη». Το φώναζε το 2015 ο σημερινός εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Νάσος Ηλιόπουλος, σε διαδήλωση, κυκλοφόρησε και σχετικό βίντεο. Ναι, είναι ο ίδιος Ηλιόπουλος (που κόπτεται σήμερα για την ελευθερία του Τύπου) με αυτόν που το 2015 ήθελε να πάρει στο κυνήγι τον γνωστό δημοσιογράφο, γιατί δεν του άρεσαν οι απόψεις του.

Αυτό το σύνθημα, που στιγματίζει δημοσιογράφους και τάσσεται κατά της ελευθερίας του Τύπου, μας θύμισε μια εποχή που την έχουμε ξεχάσει: ήταν η περίοδος 2015-2019, όταν η τότε κυβέρνηση έκλεινε κανάλια και ραδιόφωνα (συμπτωματικά αντιπολιτευόμενα), απειλούσε ιστορικά συγκροτήματα του Τύπου και μη φιλικά Μέσα, αγόραζε ΜΜΕ με βοσκοτόπια, τους επέβαλε επιτρόπους να ελέγχουν την ύλη, συλλάμβανε δημοσιογράφους της αντιπολιτευόμενης εφημερίδας «Φιλελεύθερος» και τους οδηγούσε στο αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων. Ήταν η εποχή που κάποιοι ήθελαν να υπαγορεύουν τι θα γράφουν τα Μέσα, τι θα πιστεύουν οι δημοσιογράφοι και ποιες ειδήσεις θα αναμεταδίδουν ή θα κόβουν. Σύμφωνα με τους Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα (που έπεσαν σε παγίδα, δεν εξηγείται), αυτή ήταν η καλή εποχή για την ελευθεροτυπία στην Ελλάδα.

Όσοι διοχέτευσαν, προπαγάνδισαν και ανέδειξαν αυτή την έρευνα των ΡΧΣ, ακόμη και στο ευρωκοινοβούλιο, είναι οι ίδιοι που χειροκροτούσαν τον Ηλιόπουλο το 2015: αυτοί που ήθελαν όλα τα ΜΜΕ να γίνουν «Αυγή», «Δημοκρατία» και «Documento», να γίνουν, με άλλα λόγια, «δικά τους» και απόλυτα ελεγχόμενα Μέσα.

Χώρα στην οποία ακόμη κι ένας καταδικασμένος τρομοκράτης μπορεί να αρθρογραφεί σε εφημερίδα -φιλικά προσκείμενη στην αξιωματική αντιπολίτευση- δεν υπάρχει πρόβλημα ελευθερίας Τύπου. Υπάρχουν κάποια προβλήματα με το περιεχόμενο, τις αξίες, την ποιότητα των Μέσων, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Δεν είναι όμως ούτε μια «ανελεύθερη» Ελλάδα της 108ης θέσης στον κόσμο, ούτε η Μπουρκίνα Φάσο, όπως θέλουν να μας πείσουν οι λάτρεις του ολοκληρωτισμού και οι αναγνώστες της «Πράβντα».

Και για να γυρίσουμε στο «άρθρο» Κουφοντίνα… Κάθε ομοιότητα στις απόψεις του για Πούτιν, Δύση, Ουκρανία, ΗΠΑ, Ερντογάν κ.λπ. με τις θέσεις της αντιπολίτευσης ελέγχεται ως αληθινή.

iefimerida.gr

ΗΠΑ: Τι θα γίνει με την στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία εάν ανακτήσουν την εξουσία οι Ρεπουμπλικάνοι

0

Η στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ προς την Ουκρανία θα μπορούσε να αρχίσει να «στερεύει» εάν οι Ρεπουμπλικάνοι εξασφαλίσουν τις πλειοψηφίες στα δύο σώματα του Κογκρέσου στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, προειδοποιούν συντηρητικοί αναλυτές.

Η στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ προς την Ουκρανία θα μπορούσε να αρχίσει να «στερεύει» εάν οι Ρεπουμπλικάνοι εξασφαλίσουν τις πλειοψηφίες στα δύο σώματα του Κογκρέσου στις ενδιάμεσες εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου, προειδοποιούν συντηρητικοί αναλυτές από την άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Σε άρθρο του, ο αμερικανικός ιστοχώρος Defense One κάνει μάλιστα λόγο για έναν μικρό αλλά αυξανόμενο αριθμό Ρεπουμπλικάνων νομοθετών που «θα μπορούσαν να εκτροχιάσουν την αμερικανική υποστήριξη για τον πόλεμο κατά της Ρωσίας».

Σχεδόν πέντε μήνες έπειτα από την έναρξη της ρωσικής εισβολής, ο βαθμός στον οποίο η δεξιά πτέρυγα του Ρεπουμπλικανικού κόμματος υποστηρίζει την αμερικανική στρατιωτική και οικονομική βοήθεια προς την Ουκρανία συρρικνώνεται, με τους αναλυτές να διερωτώνται για πόσο ακόμη οι Αμερικανοί θα χρηματοδοτούν αυτό το «δαπανηρό αδιέξοδο» μεταξύ Μόσχας και Κιέβου.

Οι περισσότεροι συμφωνούν πως για να μπορέσει η Ουκρανία να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο ή τουλάχιστον να ανακτήσει κάποια από τα εδάφη που έχασε, θα χρειαστεί και άλλη στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση.

Εάν, όμως, οι Ρεπουμπλικάνοι ανακτήσουν τον έλεγχο των δύο σωμάτων του αμερικανικού κογκρέσου (της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας) στις ενδιάμεσες εκλογές (midterms) του Νοεμβρίου, όπως μάλιστα αναμένεται σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, τότε αυτή η αμερικανική στήριξη θα μπορούσε να… εκτροχιαστεί και να ατονήσει.

«Το αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να εξοπλίζουν την Ουκρανία, θα μπορούσε να εξαρτηθεί από το ποιος ελέγχει τα κέντρα λήψης πολιτικών αποφάσεων και τα ταμεία: οι “διεθνιστές” μετριοπαθείς Ρεπουμπλικάνοι ηγέτες που συμμετέχουν στις αρμόδιες επιτροπές ή οι απομονωτιστές ακροδεξιοί σούπερ σταρ;», σημειώνει στο άρθρο της για τον ιστοχώρο Defense One η Ζακλίν Φέλντσερ.

Όταν, τον περασμένο Μάιο, το κογκρέσο των ΗΠΑ ενέκρινε κατά πλειοψηφία ένα πακέτο βοήθειας ύψους 40 δισ. δολ. για την Ουκρανία, οι μόνοι που αντέδρασαν και καταψήφισαν ήταν 57 Ρεπουμπλικάνοι στη Βουλή και 11 Ρεπουμπλικάνοι στη Γερουσία.

Έκτοτε ωστόσο, το κλίμα έχει αρχίσει να αλλάζει στην Ουάσιγκτον. Ο Ρας Βοτ, άλλοτε υψηλόβαθμο στέλεχος της διοίκησης Τραμπ, υποστηρίζει μάλιστα πως εάν η ίδια ψηφοφορία γινόταν σήμερα, οι Ρεπουμπλικάνοι βουλευτές που θα την καταψήφιζαν θα ήταν περισσότεροι από 100.

Από την άλλη πλευρά, βέβαια, υπάρχουν στις τάξεις του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και προσωπικότητες που έχουν πρωταγωνιστήσει στην παροχή βοήθειας υπέρ της Ουκρανίας. Όσο περνά ο καιρός ωστόσο και τα πράγματα δεν αλλάζουν, τόσο θα αυξάνεται η «κόπωση», μια «κόπωση» που θα μπορούσε, σε συνδυασμό με τις πολιτικές εξελίξεις στις ΗΠΑ, να επιφέρει αλλαγές, περιορισμένες έστω, και στην στάση της αμερικανικής κεντρικής πολιτικής σκηνής έναντι της Ουκρανίας.

Με πληροφορίες από Defense One/Καθημερινή

 

Θάνος Οικονομόπουλος: Η ώρα της Ευρώπης, χωρίς αυταπάτες και «βεβαιότητες»…

0

Θάνος Οικονομόπουλος
Ο πόλεμος στην Ουκρανία βαστάει πέντε μήνες τώρα. Σκληρός, ανελέητος, αποτρόπαιος.

Οι βομβαρδισμοί με πυραύλους και αεροπλάνα, καθημερινή πραγματικότητα. Άμαχοι τα περισσότερα θύματα, αλλά και οι ρωσικές δυνάμεις εισβολής μετράνε τις απώλειές τους με πενταψήφια νούμερα…

Κι όμως, η απάνθρωπη αυτή πραγματικότητα στην Ουκρανία, στην καρδιά της Ευρώπης, στον 21ο αιώνα, δεν μας απασχολεί πλέον όπως στις αρχές της ρωσικής εισβολής. Τη… συνηθίσαμε, όπως κάθε επικαιρότητα που επιμένει επί μακρόν. Ο πόλεμος εκεί δεν έγινε πιο «ήρεμος», απλά εμείς (ο κόσμος ολόκληρος, δηλαδή) «κουραστήκαμε», κάπου εντός μας λέμε «πόσο ν’ αντέξουμε ακόμη τη φρίκη στις τηλεοράσεις» -άσε που κι αυτές εξαρτημένες στο δόγμα «ό,τι είναι παλιό, δεν πουλάει», απέσυραν απεσταλμένους και πολεμικούς ανταποκριτές από τα μέτωπα.

Το εντυπωσιακό, αλλά ευεξήγητο, είναι ότι το ενδιαφέρον μας για έναν πόλεμο που πνίγει στο αίμα μια ευρωπαϊκή χώρα είναι… αντιστρόφως ανάλογο με την αγωνία για το πόσο θα πληρώσουμε «εμείς οι υπόλοιποι» τις συνέπειες αυτού του πολέμου. Καλή η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη, στείλαμε όπλα, αποφασίσαμε κυρώσεις για τον εισβολέα, αλλά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως «τα περιμέναμε».

Ο Πούτιν βαστάει, κλείνει τις ενεργειακές στρόφιγγες, με αποτέλεσμα το κόστος ζωής της Ευρώπης (κυρίως) να έχει τετραπλασιασθεί, βιομηχανίες κλείνουν, ο πληθωρισμός επανέκαμψε στα προ 30ετίας επίπεδα, η παγιωμένη ως «σίγουρη» ευμάρεια και καλοζωία στην Ευρώπη πάει περίπατο -κι ακόμη είναι… καλοκαίρι! Τον χειμώνα να δούμε «πώς θα τον πηδήξουμε», με δελτίο στη θέρμανση, προγραμματισμένες διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος και με ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας στην ανεργία ή την υποαπασχόληση…

Ο Ζελένσκι ζητάει και άλλα όπλα, σε μεγάλες ποσότητες, οι Αμερικανοί υπόσχονται να του τα στείλουν (θα δουλέψει και η πολεμική τους βιομηχανία…) προκειμένου να συνεχισθεί η ουκρανική αντίσταση, να μη «νικήσει» ο Πούτιν. Την ώρα που οι περισσότεροι σοβαροί αναλυτές (αλλά και σύμβουλοι κυβερνήσεων) προβλέπουν ότι από την περιπέτεια αυτή το πιθανότερο και ρεαλιστικότερο είναι ο Πούτιν, αν δεν βγει κερδισμένος, σίγουρα δεν θα είναι ο μεγάλος ηττημένος. Απολυταρχικός ηγέτης με… πολύ χλωμή άποψη και εκτίμηση για τη Δημοκρατία, που ξέρει να καταπνίγει (για όσο ακόμη…) την εσωτερική αντίδραση στη χώρα του για την οικονομική δυσπραγία και τα χιλιάδες φέρετρα από την Ουκρανία, αποφασισμένος (και δεν το κρύβει!) να καταφύγει ακόμη και στα πυρηνικά, «αν τον αναγκάσουν…», σίγουρα αποτελεί την παράφρονα μεταβλητή στην «εξίσωση» που απασχολεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την παγκόσμια κοινωνία.

Αν κάποιος είναι πιθανόν να πάρει κάποια στιγμή την πρωτοβουλία για «διευθέτηση» του προβλήματος (με όλες τις… παράπλευρες αμοιβαίες υποχωρήσεις, τα συν και τα πλην ενός συμβιβασμού) αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από την Ευρώπη. Το γνωρίζει πολύ καλά και ο Πούτιν, που κλείνοντας τις στρόφιγγες πλήττει πρωτίστως και σημαντικότερα την ευρωπαϊκή οικογένεια, απειλώντας τον τρόπο ζωής της.

Οι ΗΠΑ είναι ενεργειακά αυτάρκεις και μπορούν να πωλούν και στην Ευρώπη (σε τρελές τιμές) πετρέλαιο και LNG. O «τσάρος» ποντάρει στη δυσαρέσκεια των ευρωπαϊκών κοινωνιών από τα «αντίμετρα» που παίρνει, επιδιώκει να υποθάλψει τη θεσμική αδυναμία της ΕΕ για γρήγορες και συντονισμένες δράσεις, παρακάμπτοντας επιμέρους εθνικά συμφέροντα, την έλλειψη οργανωμένης αλληλεγγύης και συνοχής μεταξύ των εταίρων. Θέλει να τη «γονατίσει» ως τον ασθενέστερο διατλαντικά κρίκο, να την υποχρεώσει σε αποστασιοποίηση από τα σχέδια των ΗΠΑ.

Ο Πούτιν αναμφίβολα (και ως παρακαταθήκη στην Ιστορία) δεν πρέπει να καταστεί νικητής. Η απόφαση της πανίσχυρης Γερμανίας να καταφύγει εν ανάγκη σε «δελτία» και περικοπές ηλεκτροδότησης, αν ο χειμώνας τη βρει χωρίς φυσικό αέριο, μπορεί να θεωρηθεί «μήνυμα» αποφασιστικότητας και ετοιμότητας για θυσίες ολόκληρης της Δύσης. Το διακύβευμα είναι πόσο έτοιμος είναι να υποστεί θυσίες αδιαμαρτύρητα ο «καλομαθημένος» μεταπολεμικά Γερμανός, ο Ευρωπαίος γενικότερα. Και το εάν και πόσο σύντομα και πιεστικά θα τεθεί το δίλημμα «επιβίωση ή τήρηση αρχών» -ίσως(;) «και ηθικής»…

Η Ευρώπη δεν «θέλησε» να κοιτάξει σοβαρά και σε βάθος το ενεργειακό πρόβλημα και την ολοένα αυξανόμενη εξάρτησή της από το ρωσικό αέριο. Και αν κάποιοι ήθελαν και πίεζαν, έπεφταν στον «γερμανικό ρεαλισμό», που στήριξε την οικονομική ανάπτυξη της χώρας και την επιβολή της ως μοναδικής και αδιαμφισβήτητης ηγέτιδας στις προνομιακές (μέχρι και παρεξηγήσιμες…) καλές σχέσεις Γερμανίας-Ρωσίας.

Άλλωστε, το γερμανικό «σύστημα» είναι πασίγνωστο για την αδυναμία σχεδιασμού σε βάθος και το… πάθος του για διαρκή «εδώ και τώρα» οικονομικά οφέλη, ανάπτυξη πάση θυσία, ακόμη και σε βάρος εταίρων της Γερμανίας, ως να μην υπάρχει ή να μην την ενδιαφέρει το «αύριο».

Ευχής έργο είναι η τεράστια πρόκληση και δοκιμασία που αντιμετωπίζει η Ευρώπη να την ξυπνήσει από τον λήθαργο και την αυταπάτη της μεταπολεμικής ανεμελιάς τού «από δω κι εμπρός, μόνο καλύτερα!», να αλλάξει ρυθμούς, ακόμη και θεσμική συγκρότηση, να ετοιμαστεί «για πόλεμο», που κατά πως φαίνεται θα είναι η επόμενη εποχή ολόκληρου του κόσμου…

iefimerida.gr

Διάστημα: Εντοπίστηκε το ακριβές σημείο προέλευσης μετεωρίτη που έπεσε από τον Άρη

0

Η «Μαύρη Καλλονή», όπως αποκαλείται χαϊδευτικά ο μετεωρίτης NWA 7034, έχει συναρπάσει τους γεωλόγους από το 2011, όταν εντοπίστηκε στη Σαχάρα

Διάστημα: Εντοπίστηκε το ακριβές σημείο προέλευσης μετεωρίτη που έπεσε από τον Άρη

Μια ομάδα επιστημόνων εντόπισε το ακριβές σημείο «γέννησης» ενός μετεωρίτη που έπεσε από τον Άρη στη Σαχάρα και θεωρείται πραγματικό «ανοιχτό βιβλίο» που θα δώσει στοιχεία για τη δημιουργία όχι μόνο του Κόκκινου Πλανήτη αλλά ενδεχομένως και για τον σχηματισμό της Γης.

Η «Μαύρη Καλλονή», όπως αποκαλείται χαϊδευτικά ο μετεωρίτης NWA 7034, έχει συναρπάσει τους γεωλόγους από το 2011, όταν εντοπίστηκε στη Σαχάρα. Είναι μια πέτρα που χωράει σε μια παλάμη και ζυγίζει κάτι παραπάνω από 300 γραμμάρια. Θεωρείται «ο αρχαιότερος βράχος που διαθέτουμε από τον Άρη», όπως εξήγησε ο πλανητολόγος Σιλβέν Μπουλέ, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Nature Communications. Περιέχει ζιρκόνια, ένα είδος ορυκτού, ηλικίας 4,48 δισεκατομμυρίων ετών. Δηλαδή «περίπου 80 εκατομμύρια χρόνια αφού ξεκίνησε ο σχηματισμός των πλανητών» του ηλιακού μας συστήματος, είπε ο Μπουλέ, που είναι καθηγητής στο Εργαστήριο Γεωεπιστημών του Πανεπιστημίου Παρισιού-Σακλέ.

Ο NWA 7034 αποτελεί επομένως «ανοιχτό βιβλίο για τις πρώτες στιγμές του Άρη», όταν η επιφάνεια του μάγματος του πλανήτη άρχισε να στερεοποιείται. Η αντίστοιχη «πρωτόγονη ιστορία» της Γης έχει χαθεί, κάτι που δεν συνέβη στον Άρη. Οι επιστήμονες, με επικεφαλής πλανητολόγους από το Πανεπιστήμιο Κέρτιν στο Περθ της Αυστραλίας, κατάφεραν να εξακριβώσουν την ακριβή προέλευση του μετεωρίτη σε ένα σημείο του Άρη όπου υπάρχει ακόμη αυτή η πρωτόγονη «κρούστα».

Αρχικά θα έπρεπε να εντοπίσουν έναν κρατήρα που σχηματίστηκε από κάποιο μετέωρο που έφτασε στον Άρη από το διάστημα και είχε τέτοια δύναμη ώστε να εκτινάξει βράχους με ταχύτητα άνω των 5 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο – ώστε να ξεφύγουν από την αρειανή βαρύτητα, εξήγησε ο Άντονι Λαγκέιν, πλανητολόγος στο Πανεπιστήμιο Κέρτιν. Ο κρατήρας αυτός θα έπρεπε να έχει διάμετρο τουλάχιστον 3 χιλιόμετρα. Το πρόβλημα: στον Άρη υπάρχουν σχεδόν 80.000 κρατήρες αυτού του μεγέθους.

Οι ερευνητές, μελετώντας την έκθεσή του μετεωρίτη στην κοσμική ακτινοβολία, ήξεραν ότι ο NWA 7034 εκτοξεύτηκε στο διάστημα πριν από περίπου 5 εκατομμύρια χρόνια. «Αναζητούσαμε επομένως έναν πολύ νέο και μεγάλο κρατήρα», είπε ο Λαγκέιν, το διδακτορικό του οποίου αφορά ακριβώς τη χρονολόγηση των αρειανών κρατήρων. Μια άλλη ένδειξη ήταν ότι από τη χημική ανάλυση της «Μαύρης Καλλονής» αποκαλύφθηκε πως ο βράχος αυτός υπερθερμάνθηκε απότομα πριν από περίπου 1,5 δισεκατομμύριο χρόνια, πιθανώς από τη σύγκρουσή του με κάποιον αστεροειδή. Με άλλα λόγια, ο βράχος αρχικά ξεκόλλησε από την επιφάνεια του Άρη και έπεσε λίγο μακρύτερα και στη συνέχεια, από άλλη πρόσκρουση, εκτοξεύτηκε στο διάστημα και έφτασε στη Γη.

Με βάση αυτές τις πληροφορίες, ο Άντονι Λαγκέιν βελτίωσε έναν αλγόριθμο εντοπισμού κρατήρων που είχε αναπτυχθεί στο πανεπιστήμιο Κέρτιν. Και τον εφάρμοσε, χάρη σε έναν υπερυπολογιστή, σε ένα ψηφιδωτό αποτελούμενο από 90 εκατομμύρια φωτογραφίες με αρειανούς κρατήρες, που τραβήχτηκαν χάρη στην κάμερα ενός δορυφόρου της NASA.

Από την ανάλυση αυτή προέκυψαν ως πιθανοί γεννήτορες της «Μαύρης Καλλονής» αρχικά 19 κρατήρες και στη συνέχεια μόνο ένας, ο Καράθα, που έχει διάμετρο 10 χιλιομέτρων και βρίσκεται στο νότιο ημισφαίριο του Άρη. Είναι μια περιοχή πλούσια σε κάλιο και θόριο, δυο στοιχεία που αφθονούν και στη «Μαύρη Καλλονή».

Οι επιστήμονες θεωρούν ότι η ζώνη αυτή είναι «προφανώς ένα λείψανο της αρχαίας κρούστας του πλανήτη Άρη» και θα άξιζε να σταλεί μια αποστολή για να μελετήσει τη γεωλογία της.

Ο Μπουλέ υπενθύμισε ότι οι αποστολές στον Κόκκινο Πλανήτη μέχρι σήμερα επικεντρώνονταν στην αναζήτηση νερού και ζωής. Ωστόσο, η κατανόηση του σχηματισμού των πλανητών αφορά ακριβώς το τι συνέβη εκείνες τις πρώτες στιγμές και «το πώς φτάσαμε σε έναν τόσο εκπληκτικό πλανήτη όπως είναι η Γη», τόνισε ο Λαγκέιν.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ, AFP

NASA: Νέες εικόνες από το τηλεσκόπιο Webb

0

Η NASA αποκάλυψε τις πρώτες φωτογραφίες νεφελωμάτων και εξωπλανητών που τράβηξε το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb

NASA: Νέες εικόνες από το τηλεσκόπιο Webb

Η NASA αποκάλυψε όλες τις πρώτες εικόνες που τράβηξε το πανίσχυρο τηλεσκοπίου Webb, τις οποίες περίμεναν επί χρόνια οι αστρονόμοι σε όλον τον πλανήτη. Σε απευθείας μετάδοση, που κράτησε μία ώρα, οι φωτογραφίες αυτές παρουσιάστηκαν μία προς μία: δύο νεφελώματα που παρουσιάζουν τον κύκλο ζωής των άστρων, ένας εξωπλανήτης και μια συστάδα γαλαξιών.

«Κάθε εικόνα είναι και μια νέα ανακάλυψη», σχολίασε ο διευθυντής της NASA Μπιλ Νέλσον. «Η καθεμιά από αυτές θα δώσει στην ανθρωπότητα μια άποψη του σύμπαντος, την οποία δεν είχαμε δει ποτέ στο παρελθόν».

Την Δευτέρα παρουσιάστηκε μια πρώτη φωτογραφία που τραβήχτηκε από το τηλεσκόπιο, με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν να μιλάει για «ιστορική στιγμή». Η εικόνα αυτή δείχνει τους γαλαξίες που σχηματίστηκαν λίγο μετά το Μπιγκ Μπανγκ, πριν από 13 δισεκατομμύρια χρόνια.

Δείτε την παρουσίαση της NASA:

 

 


Μια από τις βασικές αποστολές του James Webb, του ισχυρότερου διαστημικού τηλεσκοπίου που έχει κατασκευαστεί ποτέ, είναι η εξερεύνηση των αρχών του σύμπαντος. Αυτή η πρώτη «επίδειξη» είχε ως στόχο να δείξει τις δυνατότητές του στον τομέα αυτόν. Ήταν όμως μόνο ένας από τους πέντε στόχους της NASA, που κρατήθηκαν μυστικοί για να αποκαλυφθούν σήμερα.

Μεταξύ αυτών: οι φωτογραφίες δύο νεφελωμάτων, φωτογενών και γιγαντιαίων νεφών από αέρια και σκόνη. Το νεφέλωμα της Τροπίδος, που απέχει περίπου 7.600 έτη φωτός από τη Γη, δείχνει τον σχηματισμό των αστέρων. Περιέχει πολλά, γιγαντιαία άστρα, το μέγεθος των οποίων ξεπερνά κατά πολλές φορές εκείνο του Ήλιου.

Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα από την άλλη είναι ένα «πλανητικό» νεφέλωμα (αν και δεν έχει καμία σχέση με πλανήτες): πρόκειται για ένα πελώριο νέφος αερίων που περιβάλλουν ένα άστρο που πεθαίνει.

 


Άλλος στόχος: το Κουιντέτο του Στεφάν, μια ομάδα πέντε γαλαξιών που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.

 

Το τελευταίο κοσμικό αντικείμενο που παρουσιάστηκε σήμερα ήταν ένας εξωπλανήτης, δηλαδή ένας πλανήτης σε τροχιά γύρω από ένα άλλο άστρο, εκτός του ηλιακού μας συστήματος. Ο εξωπλανήτης αυτός δεν «φωτογραφήθηκε» αλλά αναλύθηκε μέσω φασματογράφου, μια τεχνική που χρησιμοποιείται για να εξακριβωθεί η χημική σύσταση ενός τόσο μακρινού αντικειμένου. Στην περίπτωση αυτή, ο γιγαντιαίος πλανήτης WASP-96b αποτελείται ουσιαστικά από αέρια.

Συνδυάζοντας τα δεδομένα που έχουν ληφθεί από άλλα τηλεσκόπια με εκείνα από το James Webb «θα είμαστε πιθανόν σε θέση να εντοπίσουμε υδρατμούς» στην ατμόσφαιρά του, σχολίασε ο Χοσέ Α. Καμπαγιέρο, αστρονόμος στο Κέντρο Αστροβιολογίας της Ισπανίας και ειδικός στους εξωπλανήτες. Αν και χαρακτήρισε «ενδιαφέρουσες» αυτές τις πρώτες πληροφορίες που αποκαλύπτουν τις δυνατότητες του τηλεσκοπίου και των οργάνων του, ο Καμπαγιέρο είπε ότι ανυπομονεί να δει φωτογραφίες μικρότερων και όχι τόσο θερμών εξωπλανητών.

Το James Webb εκτοξεύτηκε πριν από περίπου έξι μήνες, ανήμερα τα Χριστούγεννα, από τη γαλλική Γουιάνα, με έναν πύραυλο Ariane 5. Σήμερα βρίσκεται σε απόσταση περίπου 1,5 εκατομμυρίου χιλιομέτρων από τη Γη και από αυτήν τη σταθερή θέση θα συνεχίσει να παρακολουθεί το σύμπαν. Έχει αρκετά καύσιμα για να λειτουργήσει για τα επόμενα 20 χρόνια.


Νεφέλωμα Carina

Το νεφέλωμα Carina ήταν ένας κλασικός στόχος του τηλεσκοπίου Hubble – του προκατόχου του Webb – αν και σε αυτήν την έκδοση έχουμε μια πολύ διαφορετική απόδοση. Το Carina είναι ένα από τα μεγαλύτερα και φωτεινότερα νεφελώματα στον ουρανό, που βρίσκεται περίπου 7.600 έτη φωτός από τη Γη. Τα νεφελώματα είναι αστρικά φυτώρια. Είναι ογκώδη σύννεφα αερίου και σκόνης στα οποία σχηματίζονται νέα αστέρια.

NASA: Νέες εικόνες από το τηλεσκόπιο Webb-1
Το νεφέλωμα Carina, που δείχνει τα πρώτα στάδια σχηματισμού άστρων.
NASA, ESA, CSA και STScI

Το Κουϊντέτο του Στεφάν

NASA: Νέες εικόνες από το τηλεσκόπιο Webb-2
Το Κουιντέτο του Στεφάν, που δείχνει πέντε γαλαξίες, τέσσερις από τους οποίους αλληλεπιδρούν, συγκρούονται μεταξύ τους και τραβούν και τεντώνουν ο ένας τη βαρύτητα του άλλου.
NASA, ESA, CSA και STScI

Οι νέες εικόνες της NASA

 

 

 

 

 

 

 


«Φτάσαμε σχεδόν στα όρια του σύμπαντος»

«Και που να δείτε και τις υπόλοιπες φωτογραφίες που έρχονται!», λέει στην «Κ» καταφανώς ενθουσιασμένος ο Διονύσης Σιμόπουλος, εμπειρότατατος αστροφυσικός και επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου, για την πρώτη εικόνα που ήρθε στην ανθρωπότητα από το διαστημικό τηλεσκόπιo James Webb, το μεγαλύτερο και ακριβότερο στην ιστορία.

Όπως συνεχίζει: «Θα μας έρθουν κι άλλες 5 με 6 φωτογραφίες από το τηλεσκόπιο. Μιλάμε για εικόνες που… θα μας τινάξουν το μυαλό στον αέρα! Αυτό που αντίκρισα είναι ό,τι πιο καταπληκτικό έχω δει στα 50 χρόνια της επαγγελματικής μου ζωής».

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η πρώτη αυτή εικόνα δείχνει το SMACS 0723, όπου μια τεράστια ομάδα σμήνων γαλαξιών λειτουργεί ως μεγεθυντικός φακός για τα αντικείμενα πίσω τους. Ονομάζεται βαρυτικός φακός, και είναι αυτός που δημιούργησε την πρώτη βαθιά όψη πεδίου του Webb με απίστευτα παλιούς και μακρινούς γαλαξίες.

Οι δε εικόνες, θα παρουσιάζουν τον σχηματισμό νέων γαλαξιών πριν από 13 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια, λίγα εκατομμύρια μόλις χρόνια έπειτα από το Μπιγκ Μπανγκ.

«Η αλήθεια είναι πως από ένα τόσο μεγάλο τηλεσκόπιο, το οποίο φτάνει τα 6 μέτρα, περιμέναμε κάτι τόσο εντυπωσιακό, όμως πραγματικά, αυτό που πήραμε ως πρώτη ανταπόκριση είναι πρωτοφανές, είναι το κάτι άλλο!» συνεχίζει ο κος Σιμόπουλος εξαίροντας τις δυνατότητες του τηλεσκοπίου το οποίο εκτοξεύτηκε τα περασμένα Χριστούγεννα μέσα σε πύραυλο Αριάν 5.

Κώστας Καλλίτσης: Εικονική πραγματικότητα

0

Η εβδομάδα άνοιξε με την κυβερνητική διαβεβαίωση ότι η χώρα είναι θωρακισμένη έναντι του κινδύνου έλλειψης ενέργειας τον χειμώνα. Ακολούθησε η απίστευτη εξαγγελία Σκρέκα, ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να επιδοτεί την κατανάλωση ηλεκτρενέργειας οριζόντια, για όλες τις κατοικίες που μπορεί να έχει καθένας, για πλούσιους και φτωχούς, χωρίς εισοδηματικά κριτήρια, για το σύνολο της κατανάλωσής τους – μιλάμε για δαπάνη περίπου 700 εκατ. ευρώ/μήνα, που θα απορροφά το 84% της αύξησης των τιμών. Το υπουργείο Οικονομικών διαφώνησε με αυτή την γαλαντομία, αλλά οι εκλογικές προτεραιότητες υπερίσχυσαν.

Υπάρχουν λεφτά; Πού βρέθηκαν; Σε αντίθεση με την περίοδο των μνημονίων, που ήταν υποχρεωτική η επίτευξη πλεονασμάτων, οι παροχές τώρα γίνονται με δανεικά. Σε περίπου δύο χρόνια έχουν διανεμηθεί 50 δισ. με ισόποση αύξηση του δημοσίου χρέους –σχεδόν αναπληρώσαμε το κούρεμα 53 δισ. του χρέους μας το 2012. Αν είναι οριζόντιες, αυτό σημαίνει ότι ο ελληνικός λαός δανείζεται για να γίνονται παροχές και σε όσους δεν έχουν ανάγκη – αντίθετα με το ΔΝΤ που συνιστά οι έχοντες να πληρώνουν όλο το κόστος, να ενισχύονται μόνο οι οικονομικά ευάλωτοι. Δεύτερον, σημαίνει ότι τα λεφτά δεν επαρκούν να ανακουφίσουν όσους πραγματικά έχουν ανάγκη, καθότι μοιράζονται και σε όσους δεν έχουν ανάγκη.

Καθ’ ημάς αναπτύσσεται και μια ιδιάζουσα ικανότητα: να ξοδεύονται λεφτά χωρίς να αφήνουν κάποιο κοινωνικό, αναπτυξιακό αποτύπωμα. Στη διετία χαρίστηκαν πολλά δισ. χωρίς κριτήρια, ενώ άλλα δόθηκαν ως κρατική εγγύηση για να δανειοδοτηθούν μαγαζιά που καμία τράπεζα δεν θα δάνειζε.

Το υπουργείο έμαθε σε ποια ύψη θα πέταγαν οι τιμές που θα ανακοίνωναν οι πάροχοι και κατατρόμαξε.

Θα ήταν ωραίο αν περίσσευε, ας πούμε, 1 δισ. για να στηριχτούν εγχειρήματα startups νέων Ελλήνων. Ή, 1 δισ. που μαζί με ιδιωτικά κεφάλαια θα έφτιαχναν ένα ισχυρό επενδυτικό fund εισηγμένο στο Χρηματιστήριο, να επενδύει σε δυναμικές μεσαίες παραγωγικές επιχειρήσεις.

Το κακό είναι ότι η πολιτική των γενικών, χωρίς αξιολόγηση παροχών με δανεικά, δείχνει να μακροημερεύει. Τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας διατηρούνται στο ημίφως. Ετσι, η συζήτηση μπορεί να περιοριστεί στις παροχές: σε πόσες δόσεις θα επιστραφούν κάποια δισ. από δώρα και επικουρικές, πόσο θα αυξηθούν οι συντάξεις το 2023, τι ωραίο είναι που θα καταργηθεί η εισφορά αλληλεγγύης κι από το Δημόσιο κι από τις συντάξεις, ποιες θα είναι οι επόμενες μειώσεις φόρων και άλλα ανάλογα. Μοιάζει, λες, να φιλοτεχνείται μια εικονική (προεκλογική) πραγματικότητα.

Παράδειγμα, πίσω στα της ενέργειας: παρά τις διαβεβαιώσεις ότι η χώρα είναι θωρακισμένη έναντι του κινδύνου ελλείψεων, είναι τουλάχιστον αμφίβολο αν θα μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε τις αναγκαίες ποσότητες LNG για τη χειμερινή περίοδο. Αντιθέτως, είναι πολύ πιθανό ότι οι ελλείψεις ρεύματος θα ξεκινήσουν μέσα στο καλοκαίρι. Κι όσον αφορά τα κυβερνητικά σχήματα που υποτίθεται ότι βάζουν τα δυο πόδια των παραγωγών-παρόχων ηλεκτρικής ενέργειας σε ένα παπούτσι, πριν καν αλέκτορα φωνήσαι το υπουργείο Ενέργειας άτσαλα ανέβαλε για τις 22 Ιουλίου την ανακοίνωση των τιμολογίων που νομοθετικά είχε οριστεί να γίνει σήμερα, 10 Ιουλίου. Η αναβολή έγινε γιατί το υπουργείο έμαθε σε ποια ύψη θα πέταγαν οι τιμές που θα ανακοίνωναν οι πάροχοι και κατατρόμαξε.

“Καθημερινή”

Εάν η Τουρκία προβεί στο απονενοημένο, μήπως τότε η Ελλάδα είναι αυτή που θα επιλέξει την έξοδο από το ΝΑΤΟ;

3

 

iEpikaira.- Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μια συντονισμένη προσπάθεια να ασκηθεί πίεση στην Τουρκία για να καθίσει φρόνιμα στο δυτικό μαντρί. Άρθρα με πηχυαίους τίτλους σε ναυαρχίδες της δυτικής επικοινωνιακής μηχανής, μιλάνε ακόμη και για αποπομπή  της γείτονος -παρά το γεγονός ότι δεν υφίσταται τέτοιος μηχανισμός- από το ΝΑΤΟ (1, 2, 3, 4 και 5). Το ποτήρι ξεχείλισε με τις τουρκικές παλινωδίες, τις απειλές και τα ανατολίτικα παζάρια για την ένταξη της Φιλανδίας και της Σουηδίας στη Βορειοατλαντική Συμμαχία.
Είναι πρόδηλο όμως ότι η Δύση δεν δείχνει να έχει κατανοήσει το ποιόν της Τουρκίας, αφού τα βάζει κυρίως με τον Ερντογάν, λες και ο νεοοθωμανικός μαξιμαλισμός (ο “Εθνικός Όρκος” το γνωστό “Misaak-i Milli” ή η “Γαλάζια Πατρίδα”) θα σβηστεί μονοκονδυλιά όταν/αν αλλάξει η τουρκική κυβέρνηση. Προφανώς και “πλανώνται πλάνην οικτράν”. Και η πλάνη τους εστιάζεται στο γεγονός ότι θεωρούν ως περίπου δεδομένο ότι η Τουρκία σε μια δύσκολη στιγμή θα βοηθήσει/ευνοήσει την Δύση έναντι της Ρωσίας. Στη σκέψη ενός τέτοιου ενδεχόμενου, ακόμη και ο τελευταίος τούρκος θα μειδιούσε ειρωνικά…
Η στάση των δυτικών συμμάχων φαίνεται να είναι τελείως προσχηματική και αποσκοπεί μόνο στην άσκηση πίεσης στο καθεστώς Ερντογάν, χωρίς καμία διάθεση να συνετίσουν την ίδια την Τουρκία, την χώρα που δικαίως ο μακαριστός Νεοκλής Σαρρής έλεγε ότι “δεν έχει ιστορία, αλλά ποινικό μητρώο”. Τρανταχτή απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι τα  ίδια -στρατευμένα- δυτικά Μέσα, τα οποία πριν την σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη ήθελαν -δήθεν- την Τουρκία εξοστρακισμένη από το ΝΑΤΟ, αφού επετεύχθη η άρση του τουρκικού βέτο για Φιλανδία-Σουηδία, ξεκίνησαν μια νέα στοχευμένη εκστρατεία (1, 2 και 3) για να μας πείσουν ότι, ναι μεν έχουμε να κάνουμε με έναν “δύστροπο” σύμμαχο, αλλά σίγουρα δεν υπάρχει περιθώριο για να τον “χάσουμε”. Περιττό φυσικά να αναφέρουμε ότι η ζυγαριά σχεδόν πάντοτε γέρνει προς τη μία πλευρά, όταν οι σύμμαχοι “ζυγίζουν” το ελληνοτουρκικό υποσύστημα…
Φυσικά δεν ψέγουμε μόνο τους συμμάχους, αλλά κυρίως τις ελληνικές πολιτικές ηγεσίες, οι οποίες την τελευταία δεκαετία -και πλέον- κατάφεραν και κατέστρεψαν τις σχέσεις μας με την Ρωσία, με τους Παλαιστίνιους, με τους Κούρδους, τους Ιρανούς κ.α., αντί να ενδυναμώσουν την εξωτερική πολιτική με ευέλικτους περιφερειακούς “εξω-δυτικούς” συνασπισμούς, προτίμησαν να ταμπουρωθούν σε μια μονολιθική, δύσκαμπτη και μυωπική πολιτική δορυφόρου της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Και επειδή πολλοί βιάστηκαν -πάλι- να πανηγυρίσουν για τα δημοσιεύματα περί -δήθεν- αποπομπής της Τουρκίας από τη Βορειοατλαντική Συμμαχία, τους θέτουμε το εξής ερώτημα: Εάν η Τουρκία προβεί στο απονενοημένο και ανοίξει την πύλη του φρενοκομείου, μήπως τότε η Ελλάδα είναι αυτή που θα επιλέξει την έξοδο από το ΝΑΤΟ; Δυστυχώς στη χώρα μας δεν έχουμε μάθει να διδασκόμαστε από την ιστορία, ακόμη και από γεγονότα που έλαβαν χώρα πριν μόλις μερικές δεκαετίες…

Διονύσης Σιμόπουλος για τηλεσκόπιο James Webb: «Φτάσαμε σχεδόν στα όρια του σύμπαντος»

0

«Φτάσαμε σχεδόν στα όρια του σύμπαντος» λέει στην «Κ» ο επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου για το James Webb, εξηγώντας ποια θα είναι εφεξής η συμβολή του τηλεσκοπίου στη μελέτη του σύμπαντος

«Και που να δείτε και τις υπόλοιπες φωτογραφίες που έρχονται!» μας λέει καταφανώς ενθουσιασμένος ο Διονύσης Σιμόπουλος, εμπειρότατατος αστροφυσικός και επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου, για την πρώτη εικόνα που ήρθε στην ανθρωπότητα από το διαστημικό τηλεσκόπιo James Webb, το μεγαλύτερο και ακριβότερο στην ιστορία.

Όπως συνεχίζει να μας εξηγεί ο κος Σιμόπουλος: «Θα μας έρθουν κι άλλες 5 με 6 φωτογραφίες από το τηλεσκόπιο (σ.σ αναμένεται να δημοσιοποιηθούν σήμερα το απόγευμα). Μιλάμε για εικόνες που… θα μας τινάξουν το μυαλό στον αέρα! Αυτό που αντίκρισα είναι ό,τι πιο καταπληκτικό έχω δει στα 50 χρόνια της επαγγελματικής μου ζωής».

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η πρώτη αυτή εικόνα δείχνει το SMACS 0723, όπου μια τεράστια ομάδα σμήνων γαλαξιών λειτουργεί ως μεγεθυντικός φακός για τα αντικείμενα πίσω τους. Ονομάζεται βαρυτικός φακός, και είναι αυτός που δημιούργησε την πρώτη βαθιά όψη πεδίου του Webb με απίστευτα παλιούς και μακρινούς γαλαξίες.

Οι δε εικόνες που αναμένουμε, θα παρουσιάζουν τον σχηματισμό νέων γαλαξιών πριν από 13 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια, λίγα εκατομμύρια μόλις χρόνια έπειτα από το Μπιγκ Μπανγκ.

«Η αλήθεια είναι πως από ένα τόσο μεγάλο τηλεσκόπιο, το οποίο φτάνει τα 6 μέτρα, περιμέναμε κάτι τόσο εντυπωσιακό, όμως πραγματικά, αυτό που πήραμε ως πρώτη ανταπόκριση είναι πρωτοφανές, είναι το κάτι άλλο!» συνεχίζει ο κος Σιμόπουλος εξαίροντας τις δυνατότητες του τηλεσκοπίου το οποίο εκτοξεύτηκε τα περασμένα Χριστούγεννα μέσα σε πύραυλο Αριάν 5.

 

Κατά τον ίδιο: «Η συγκεκριμένη φωτογραφία, όπως και οι υπόλοιπες που μας έρχονται, δεν είναι παρά η επιφάνεια των δυνατοτήτων αυτού του τηλεσκοπίου και του υλικού που θα μας δώσει.

»Νωρίτερα, έργα τέχνης από το διάστημα μας είχε δώσει και το Hubble αλλά αυτές οι νέες πληροφορίες κάνουν μια τεράστια τομή, ανοίγοντας ένα ολοκαίνουργιο παράθυρο στην πρόσβαση που έχουμε πια στο διάστημα από πλευράς περιεχομένου και εικόνας.

Η επιστημονική πληροφόρηση ανεβαίνει πολλά επίπεδα μέσα από αυτό το όργανο το οποίο μας παίρνει από το χέρι και μας πηγαίνει στην γένεση του σύμπαντος. Μιλάμε σχεδόν για 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Φτάσαμε σχεδόν στα όρια του σύμπαντος».

Διονύσης Σιμόπουλος για τηλεσκόπιο James Webb: «Φτάσαμε σχεδόν στα όρια του σύμπαντος»-1
Διονύσης Σιμόπουλος | φωτ.: ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ

Η «βαθύτερη εικόνα» που έχει ληφθεί ποτέ και οι τεράστιες δυνατότητες της έρευνας εφεξής

Εξηγώντας στο κοινό τι είναι αυτή η μαγευτική και ατμοσφαιρική φωτογραφία που αντικρίζουμε, σαν έργο αφηρημένης τέχνης, (εικόνα αστραφτερή και όμορφη όπως τη χαρακτήρισε το The Atlantic), ο διευθυντής της NASA Μπιλ Νέλσο είπε πως το φως από τους γαλαξίες στο προσκήνιο έφυγε πριν από 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια και το φως από το γαλαξία πέρα από αυτούς, ακόμη περισσότερο. «Όλο αυτό το φως έχει συλληφθεί με άνευ προηγουμένου λεπτομέρεια από το πιο ισχυρό διαστημικό τηλεσκόπιο στην ιστορία, καθιστώντας αυτήν «τη βαθύτερη εικόνα του σύμπαντός μας που έχει ληφθεί ποτέ».

Σημειώνεται πως μερικοί από αυτούς τους μακρινούς γαλαξίες και τα αστρικά σμήνη δεν έχουν καταγραφεί ποτέ πριν. Το σμήνος γαλαξιών φαίνεται όπως εμφανίστηκε πριν από 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια.

Και τι σημαίνουν όλα αυτά για το μέλλον της «αποκρυπτογράφησης» του σύμπαντος; Όπως σημειώνει ο κος Σιμόπουλος: «Πολλοί μπορεί να σκέφτονται ότι αυτές οι εικόνες είναι πολύ όμορφες αλλά άσχετες με τη δική μας ζωή εδώ, όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Οι δυνατότητες που ανοίγονται πια για τους ερευνητές, είναι πραγματικά απεριόριστες. Οι επιστήμονες θα έχουν από εδώ και πέρα τη δυνατότητα να εξερευνούν το σύμπαν σε όλη του την εξελικτική πορεία.

»Εκτός από την αντίληψη για την ίδια τη κοσμολογική υπόσταση, οι επιστήμονες θα μπορούν να μελετούν πιο βαθιά την γέννηση και την εξέλιξη των άστρων αλλά και να επιχειρούν να δώσουν απαντήσεις στο τι συμβαίνει όταν αυτά πεθαίνουν. Θα μας δώσουν περισσότερες απαντήσεις γιατί οι γαλαξίες είναι έτσι και όχι αλλιώς αλλά και πως εξελίσσονται.

Τα επόμενα χρόνια θα δεχτούμε πραγματικά βροχή επιστημονικών εργασιών, οι οποίες θα απαντούν σε μια πληθώρα κοσμολογικών θεμάτων. Με τη σειρά τους, αυτές οι απαντήσεις θα φτάσουν μέχρι και στα πρόθυρα της δικής μας ύπαρξης. Οι απαντήσεις θα αρχίσουν επίσης να γίνονται πιο λεπτομερείς».

Διονύσης Σιμόπουλος για τηλεσκόπιο James Webb: «Φτάσαμε σχεδόν στα όρια του σύμπαντος»-2

Μάλιστα, το διαστημικό παρατηρητήριο, το οποίο ξεκίνησε τη λειτουργία του τον περασμένο Δεκέμβριο, θα μπορεί να κοιτάζει μέσα στις ατμόσφαιρες των εξωπλανητών και να παρατηρεί μερικούς από τους πρώτους γαλαξίες που δημιουργήθηκαν μετά την έναρξη του σύμπαντος βλέποντάς τους μέσω του υπέρυθρου φωτός, το οποίο είναι αόρατο στο ανθρώπινο μάτι.

Όπως σημείωσε και ο Μαρκ Μακόκριν, επικεφαλής των επιστημονικών υπηρεσιών της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος): «Οι εικόνες αυτές προήλθαν από μόλις πέντε ημέρες παρατηρήσεων. Σκεφτείτε τι θα δούμε τους ερχόμενους μήνες και χρόνια».

Ο κος Σιμόπουλος μας δίνει μια πρόγευση: «Μέχρι στιγμής, γνωρίζαμε το 5% των συστατικών του σύμπαντος και το υπόλοιπο 95% μας ήταν άγνωστο. Τώρα θα αρχίσουμε να “διασχίζουμε” σταδιακά και αυτό το 95%».

 

Will Green Activism Save Turkey’s Democracy?

0

FRANCESCO SICCARDI

Source: Getty
Summary:  In Turkey, green protests can go beyond environmental issues and include demands for more inclusive and transparent governance. But while climate activism can help keep the opposition alive, the country’s democratic future is still in question.

In recent years, the rise of climate activism has galvanized global civil society. As the consequences of climate change become more visible, protests have spread to push for immediate climate action. Governments have often responded by adopting harsh measures against climate protests. In some democratic contexts, this has translated into stricter legislation against demonstrations. In authoritarian regimes, climate movements have fallen prey to the systematic reduction of the space for civil society and civic activism.

While creeping authoritarianism makes climate activism harder in many countries, it is authoritarian leaders’ scant concern for the environment that drives citizens to mobilize. In such contexts, local communities might initially rise up to protect their livelihoods, but their protests often become a platform for political contestation. It is therefore instructive to examine how far climate activism can boost democratic dynamics.

Turkey is an important case in this regard. It has suffered one of the severest democratic regressions of all countries; it has witnessed particularly active civic mobilization in response to this regression; and it is a country where ecological problems have become more serious and urgent. Drawing on a series of interviews conducted virtually in March and April 2022 with Turkish climate activists and social movement experts, this case study provides important findings and lessons for the future trajectories of green activism in authoritarian contexts.

Turkey’s green movement has grown and strengthened over time. It is becoming a notable vector of confrontation against authoritarian politics because of the strong link between ecological degradation and the increasingly authoritarian rule of the Justice and Development Party (AKP). But while green activism has adopted innovative tactics, it suffers from the same repressive attacks by those in power as other areas of civil society do. Direct climate action and organizing is spreading but is not yet strong enough to have a major impact at the political level in Turkey.

FEATURES OF THE TURKISH GREEN MOVEMENT

Green activism is one of the most popular platforms for citizens’ mobilization in Turkey, but it is not the only one. The peace and human rights movements remain relatively active, and the feminist movement is the only one that still manages to gather large crowds. In the last few months, citizens have mobilized to protest the country’s economic crisis and the government’s fiscal policy, which are eroding their salaries.

Three features set the Turkish green movement apart. The first is the nature of the environmental threats that push citizens to mobilize. Pollution, ecological degradation, and climate change threaten the physical environment in which communities have prospered for centuries and are a powerful driver for those communities’ mobilization. Because of this, local groups resisting large infrastructural and environmental extraction projects have always been among the liveliest parts of the Turkish green movement, having emerged in the 1970s and 1980s in reaction to the uncontrolled exploitation of natural resources that successive governments promoted to sustain the country’s accelerated industrialization.

Second, the Turkish green movement is extremely varied. Local resistance movements keep mushrooming across the country. A professionalized environmental civil society emerged in the 1990s, when international organizations such as the World Wide Fund for Nature (WWF) and Greenpeace opened Turkish offices and Turkey’s largest domestic environmental group, the Turkish Foundation for Combating Soil Erosion, for Reforestation and for the Protection of Natural Habitats (TEMA), was established.

Over the years, small nongovernmental organizations (NGOs) have been created in Turkey to conduct local, network-oriented activities. International networks have started to coordinate their climate and environmental advocacy, while national platforms have led the work of campaigning against the use of nuclear power and coal. Student movements have mobilized the youth to call for better climate policies, and a new green party has been established.

In this multiactor context, the term “green activism” is meant in this article as a loose term to include the entirety of Turkey’s green civil society, from local protest movements to professional or community-oriented civil society organizations.

Third, environmental protests stand out because they often relate to more than environmental threats. In a creeping authoritarian system such as that created in Turkey by the AKP, poor environmental policies are functional for maintaining the government’s tight grip on power. This situation provides the green movement with a larger platform around which other social forces can coalesce. Much green activism today relates to the government’s megaprojects: By calling out the government’s rent seeking in its large infrastructure projects, activists point to corruption. By protesting the lawlessness of environmental impact assessments, they highlight the lack of the rule of law. And by denouncing a lack of public consultations, they signal bad governance.

THE SHRINKING SPACE FOR CIVIL SOCIETY

Turkey’s green movement has been extremely diverse since the beginning, but in the last decade, the progressive dismantling of the country’s rule-of-law architecture has accentuated and accelerated its fragmentation. A series of laws have “strengthened the state’s ability to prevent and suppress protests, rallies, and mass movements,” in the words of a joint report by three think tanks. These laws have resulted in a tense and uncertain political atmosphere. Waves of mass detentions and a prolonged state of emergency have considerably shrunk the space for civic activists across the board, forcing them to reduce the size, scope, and ambition of their organizations. For environmental activists, this has meant abandoning large demonstrations and high-visibility protests in favor of smaller-scale, more locally focused initiatives.

The 2013 protests in Istanbul’s Gezi Park and the 2016 failed military coup mark two turning points in this respect. In 2013, the rise—and repression—of the Gezi Park movement signaled a decisive acceleration of the government’s dismantling of Turkey’s system of checks and balances. Activists took to the streets against the government’s plan to demolish a park and build a shopping mall; their protest soon became one of the largest antigovernment demonstrations in Turkish history. The government resorted to all the tools at its disposal to repress the protests: in the following months, the police, the judiciary, and the public administration were purged, while independent media, civil society organizations, free thinkers, and lawyers started being systematically harassed.

Three years later, the failed military coup in July 2016 was another nail in the coffin for Turkey’s rule-of-law architecture. Having survived the coup, President Recep Tayyip Erdoğan kicked off a massive purge that led to the investigation of around 150,000 civil servants; some 70,000 were facing trial as of mid-2019, some without charge. The failed coup was followed by a two-year-long state of emergency that further reduced the space for civil society organizations to come together and demonstrate. Even though the state of emergency ended in 2018, provisions granting extraordinary powers to government authorities remain to this day integrated into Turkish law. Since 2016, more than 1,500 foundations and associations have been shut down in Turkey, and in December 2021, 770 NGOs had their assets frozen on grounds of financing terrorism.

THREE TRENDS SHAPING TURKISH GREEN ACTIVISM

In this fragmented scenario, empirical observations and interviews with local activists reveal three trends that are shaping Turkish green civil society. First, local resistance and protest movements continue to emerge, sometimes capturing national attention. They have the potential to galvanize coalitions across civil society. Second, actors across the board are recalibrating their operations to survive in a space of reduced civil and political liberties. Third, new organizations and social actors have emerged—mostly in urban settings—in response to the global wave of climate protests that has reinvigorated the international climate movement in the last few years.

RESISTING: A CONTINUED TRADITION OF LOCAL STRUGGLE

Turkish citizens started mobilizing against exploitative infrastructure projects in the 1970s and 1980s. A systematic mapping of these protest movements has never been attempted, but if such a map existed, it would reveal that they punctuate Turkey’s geography and history. From the resistance movement against a planned coal-fired power plant in Gerze on the Black Sea to protests against coal extraction in Soma on the Mediterranean coast to the popular movement opposing the Ilısu Dam and the flooding of the ancient city of Hasankeyf in Turkey’s southeast, local environmental protests are one of the most dynamic forms of social unrest in Turkey. Over time, they have involved citizens in rural and urban areas, of conservative and progressive persuasions, and of all backgrounds, including ethnic and linguistic minorities.

One of the most influential local resistance movements has been that for the protection of the Ida Mountains, located 30 miles to the south of the Dardanelles strait on Turkey’s Mediterranean coast. In July 2019, a small group of activists gathered to protest against a gold-mining project that would cause mass deforestation, pollute land and water resources, and devastate the local ecosystem. Coordinated by the platform Kazdağları Kardeşliği (The Brotherhood of the Ida Mountains), the protest grew quickly to include tens of thousands of demonstrators by August.

The movement was especially visible because it followed the opposition’s electoral success in the spring 2019 municipal elections, which culminated in Ekrem İmamoğlu’s election as mayor of Istanbul. Galvanized by these successes, opposition politicians joined the protests on Mount Ida. In October 2019, the Turkish Ministry of Energy and Natural Resources did not renew mining concessions to the Canadian company Alamos Gold, which nevertheless has been occupying the area ever since.

The mobilization against Canal Istanbul—the most ambitious megaproject promoted by Erdoğan—is another example of a local resistance movement that has brought together a large coalition of actors and gained national attention. It is the project’s size and visibility that make it exceptional: the government plans to build a 28-mile-long artificial waterway that would connect the Black Sea and the Sea of Marmara, creating an alternative maritime route to the Bosporus. In response, civil society actors who oppose the project created the platform Ya Kanal Ya İstanbul (Either the Canal or Istanbul). Almost 150 civil society organizations support this platform, which provides the best example of how an environmentally motivated mobilization can encourage other civic actors beyond green activism circles. Reflecting this diversity, the Ya Kanal Ya İstanbul manifesto not only puts forward environmental demands against the destruction of maritime ecosystems and agricultural areas but also aims to increase transparency—by looking into corruption allegations—and social justice.

In most cases, local protesters would probably reject any association with a national green movement. Their primary motivation is the defense of their own endangered communities. But citizens have learned over the years that it is only by being connected to national environmental and climate platforms that they can elevate their cause, give it visibility, and secure successful outcomes. However, even once these connections are made, protesters are careful to position themselves as working for the common good, away from the government-opposition dichotomy. For example, activists usually regard engagement with local politicians from across the political spectrum as a useful tool. Only when an environmental cause captures the attention of the national audience does the participation of the opposition become more visible, the rhetoric more divisive, and the government more aggressive.

ADAPTING: BECOMING MORE COMMUNITY-ORIENTED OR PROFESSIONALIZED

As a result of two separate trends, parts of Turkey’s green civil society have become more community-oriented, while other parts are becoming increasingly professionalized.

Since the restriction of civil liberties beginning in the early 2010s, Turkish citizens have started being more cautious when manifesting dissent, be it on the streets or on social media. Activist groups have adopted new strategies to adapt to these new conditions, progressively abandoning large demonstrations and high-visibility protests in favor of small-scale, locally focused initiatives.

Political scientist Özge Zihnioğlu has provided a detailed overview of the adaptation strategies of Turkish activists since the Gezi Park protests. “Even though activists emphasize the importance of people coming together for a cause,” she notes, “many people would not join civic groups solely to participate in a protest.” By focusing on community support and events, activists have been looking for alternative ways to consolidate and expand their networks.

A good example of this tendency in the environmental movement is Northern Forest Defense (KOS), an NGO that was born out of the Gezi Park protests and focuses on protecting the ecological sustainability of the area to the north of Istanbul. KOS members have kept up their activities, for example by organizing forest hikes as a way to present their fight to new groups. Another strategy to keep members involved has been to adopt an organizational structure that mirrors that of more traditional civil society organizations, to engage activists and volunteers in longer-term projects such as focus groups and the development of action plans.

For different reasons, other parts of Turkey’s green civil society have become more professionalized. This has happened because the deterioration of the rule of law in Turkey has coincided with an unprecedented global emphasis on climate advocacy. After the December 2015 United Nations Climate Change Conference (COP21) in Paris, international civil society organizations and networks working on carbon-emissions reductions scaled up their operations worldwide to coordinate action at the national and international levels.

Turkey, which uses coal as a primary source of energy and has a long history of anticoal demonstrations, has been a natural target of this outreach. Organizations such as the Climate Action Network Europe and the European Climate Foundation have established a presence in Turkey, and while their operations have remained small, their presence has been an incentive for green civil society organizations to orient their work toward Turkey’s climate goals. Symbolically, the last large climate demonstration in Turkey took place in May 2016 in Aliağa, the capital of a heavily polluted industrial district on the Mediterranean coast, under the banner of the international campaign Break Free From Coal 2016, which was orchestrated by the 350.org movement. Since then, anticoal networks have been created and strengthened thanks to external professional expertise and, at times, funding. This, in turn, has brought more professionalism to the ranks of Turkish climate activism.

CONNECTING: LINKING UP WITH THE GLOBAL GREEN WAVE

A third tendency shaping green activism in Turkey is the emergence of new forms of climate engagement—part of a global trend that started in 2018, when both Swedish activist Greta Thunberg’s school strike for climate (later the Fridays for Future campaign) and the global environmental movement Extinction Rebellion (XR) were established. In a matter of months, these two movements had achieved worldwide reach, and both are represented today in Turkey.

Turkish students were quick to join Thunberg, and 134 Fridays for Future demonstrations have taken place in Turkey since March 2019. Three years later, however, the Turkish movement is struggling to retain mass participation. Ninety-five school strikes took place in 2019 alone, but there were only four in 2020 and twenty-eight in 2021. Restrictions related to the coronavirus pandemic played an obvious role in this decline, but numbers have remained low into 2022: the movement struggles to attract large crowds in the way it did in 2019—a trend that has been observed in other countries as well.

Nevertheless, student groups remain an important part of the Turkish climate movement. New youth platforms have emerged, such as Youth for Climate Turkey, which has linked up with other parts of green civil society, for example by setting up campaigns on topics such as reducing the use of coal.

Volunteers established the Turkish branch of XR and started translating the organization’s materials into Turkish shortly after XR was born, at the end of 2018. In a series of interviews in 2019 and 2020, activists described the organization’s goals as increasing awareness of the climate emergency and having the Turkish government design a path to zero greenhouse gas emissions by 2030. While the first goal is consistent with XR’s global platform, the time line for reaching zero emissions has been adapted to the Turkish context; globally, the movement asks for this objective to be reached by 2025.

Like the Fridays for Future movement, XR Turkey has lost some of its initial drive and energy. One reason for this could be the difficulty of adapting to Turkey’s repressive environment, which shows little tolerance of XR’s trademark social disobedience. “Detaining a large number of people to get onto the agenda is an effective method in England, but not in Turkey,” activists say. For this reason, XR Turkey oriented its actions toward art and music, organizing creative demonstrations to help citizens grasp the consequences of the climate crisis. The group’s departure from the international network’s original purposes might explain why it progressively lost its momentum.

Across the board, local groups that are flourishing in connection to global climate movements seem to be most attractive to the younger parts of the population. Because of this, and thanks to their use of social media, these groups tend to achieve immediate success and visibility but are then short lived. Activists eventually lose interest, move on, or connect to other parts of the green movement.

THE RULING PARTY AND THE ENVIRONMENT

In democratic systems, governments are identified as playing a role in environmental degradation. They are responsible for managing their respective country’s environmental and energy policies; they sign off on large infrastructure projects; and they can assign concessions to private companies for the exploitation of the country’s natural resources.

In authoritarian settings, the lack of political alternation makes the connection between governments and environmental degradation even stronger. The corrupt way in which licenses and permits are typically awarded is an aggravating factor. Additionally, the shrinking space for civil society reinforces the oppositional dynamics between mobilized citizens and the government. If citizens are not allowed the space to express dissent, every contestation of public decisions—including those that are to the detriment of the environment—will be seen by the government as a radical act.

All of these dynamics are at play in Turkey, where the green agenda is heavily politicized and repressed by a government that paints itself as the only true repository of environmentalism.

The nexus between environmental degradation and Turkey’s rising authoritarianism has three main facets. The first is the strong connection between environmental policies and the social transformation that sustained the emergence and consolidation of AKP rule from the early 2000s onward. Part of the AKP’s initial success was in providing a modern way of life for the millions of rural migrants living in Turkish cities. To do so, the government embarked on a vast process of urban transformation and renewal that changed the look of many cities. Hundreds of thousands of new homes were built in addition to new airports, highways, high-speed railroads, hospitals, universities, and museums. Several laws were changed to speed up this transformation: controls were reduced, consultations forgotten about.

Second, to keep its electoral base happy and sustain its continued social ascent, the AKP has pursued markedly developmentalist policies to boost Turkey’s growth. Crucial decisions—such as the push for the production and consumption of energy from coal, investments in nuclear and hydroelectric power to the detriment of local ecosystems, and the opening up of public lands to private development—have had devastating effects on the country’s environment. It is not only Turkish cities that have changed their look under AKP rule: forests have been cut down, mountains carved apart, and rivers deviated to make space for the government’s infrastructure megaprojects.

Third, the AKP has used the resources mobilized by this accelerated industrialization to tighten its grip on power. By “distort[ing] the rules and procedures for transparency,” overrelying on public-private partnerships to build large-scale infrastructure, and using state-controlled concessions, the party has created the conditions for redistributing considerable wealth to a small, tightly knit network of party supporters and allies. Most infrastructure megaprojects, from Istanbul’s third airport and bridge to Canal Istanbul, have been tainted by allegations of corruption and misconduct. Meanwhile, several of Erdoğan’s allies appear to have increased their wealth thanks to tenders and incentives received in the fields of construction, mining, and energy.

TACKLING GREEN ACTIVISM HEAD ON

In this context, the year 2013 was when Erdoğan decided to tackle the green movement head on. That summer, protesters across the country started contesting the AKP’s model of governance after a decade of the party being in power. As Carnegie’s Marc Pierini put it, “the Turkish government [was] being asked to account for the environmental and socioeconomic repercussions of its actions and to give the people a greater voice at the local level in the decisionmaking process.” In this sense, environmentalism started to pose a serious threat to the Turkish leadership.

The government’s response left little doubt about where the AKP stood on environmentalism—and on its own right to power. In the country’s increasingly polarized political climate, Erdoğan presented himself as the only custodian of true environmentalism and painted the mobilization as just another ploy to attack the ruling party. He called the activists terrorists and insisted on the legitimacy of the government’s actions, which was based on the AKP’s overwhelming success in the 2011 general election.

From that point onward, the role of civil society in policymaking processes and policy consultations, on which Turkey had been improving its track record as part of its EU accession process, was progressively reduced. The government started to view civil society organizations, including environmental ones, increasingly through a partisan lens and to dismiss them as opposition agents, ignoring scientific evidence or policy suggestions and diverting funding away from critical actors. Funding is a central point and another channel through which authoritarian systems constrain such movements. If activists have difficulty in fundraising domestically, they will start relying on foreign donors, which reinforces a government’s claim that they are foreign agents working to take down the regime.

The Turkish green movement has suffered from the shrinking space for civil society just like any other social movement in the country—struggling to grow and become more cohesive, limited in its scope and reach as a mobilizing force, yet striving to play an effective role in the political debate. On the domestic political front, the government took specific action to prevent the establishment of a Turkish green party. In the past, two Turkish green parties failed to overcome the obstacles that Turkey’s electoral law creates to avoid the emergence of smaller parties. Notably, a party must win at least 10 percent of the vote—a figure that will be lowered to 7 percent in early 2023—in a parliamentary election to enter the legislature and must have established a presence in at least half of Turkey’s eighty-one provinces at least six months before the election.

Turkey’s third green party, which was established in September 2020, would likely have encountered the same hurdles. This time, however, the Ministry of Interior made an active decision not to approve the party’s registration—a prerequisite for it to operate in Turkey. The reasons for this move are unclear: other parties requested registration after the greens and obtained it within a few days or weeks. While the government has so far offered no explanation, fear that a green party would potentially succeed among the younger part of the electorate seems the most obvious reason for the decision.

WILL GREEN ACTIVISM SAVE TURKEY’S DEMOCRACY?

In Turkey’s creepingly authoritarian political context, green civil society remains a vector of social unrest. This is despite the constraints imposed by the government, showing that such activism is possible in restrictive, polarized contexts.

Green activism thrives because of the nature of environmental threats: Turkish citizens see their forests burn, their mountains hollowed out, and their valleys submerged. They mobilize out of a primary concern for their communities’ survival. But because of the link between ecological mismanagement and authoritarian rule, green protests can become the platform for a contestation that goes beyond the environment and includes demands for more inclusive and more transparent governance.

Yet, the obstacles the Turkish government has put in the way of civil society prevent the green movement from becoming more cohesive and effective. Even if green activists continue to mobilize and call for a greener and fairer future for their country, they will not stop further authoritarian backsliding. In the lead-up to Turkey’s next general election, however, environmental activists might provide some energy and tools to confront the Turkish government on issues that are crucial to citizens. Green activism might not save Turkish democracy, but it is essential to keeping it alive.

Carnegie Europe is grateful to the Open Society Foundations for their support of this work.

End of document

Carnegie does not take institutional positions on public policy issues; the views represented herein are those of the author(s) and do not necessarily reflect the views of Carnegie, its staff, or its trustees.

Ρωσικό αέριο: Παραμένει μεγάλη η εξάρτηση της Ελλάδας

0

Η μείωση των εισαγωγών οφείλεται κυρίως σε τεχνικούς λόγους

H Ελλάδα έχει μειώσει την κατανάλωση ρωσικού αερίου, αλλά η εξάρτησή της εξακολουθεί να είναι μεγάλη. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η «Κ», το α΄ εξάμηνο φέτος εισήχθη ρωσικό αέριο 13,3 τεραβατωρών έναντι 16,9 τεραβατωρών την αντίστοιχη περυσινή περίοδο, μια μείωση της τάξης του 21,3%.

Η μείωση των εισαγωγών από τη Ρωσία (έπεσε μάλιστα σε μονοψήφιο ποσοστό τους δύο τελευταίους μήνες) οφείλεται έως ένα βαθμό σε τεχνικούς λόγους. Επρεπε η ΔΕΠΑ να απορροφήσει συγκεκριμένες ποσότητες αζερικού αερίου που έρχεται μέσω του TAP, γιατί αλλιώς κινδύνευε και να τις πληρώσει και να τις χάσει. Αντίθετα, βάσει της συμφωνίας με τη ρωσική Gazprom, μπορεί να πληρώσει τις ποσότητες που προβλέπει η συμφωνία σήμερα, αλλά έχει προθεσμία μία διετία να τις παραλάβει και να τις δώσει στην κατανάλωση.

Κατά την ίδια περίοδο έχει αυξηθεί η εξάρτηση από το υγροποιημένο αέριο, οι εισαγωγές του οποίου αυξήθηκαν κατά 47,3% και από 11,7 τεραβατώρες πέρυσι ανήλθαν σε 17,3 το φετινό πρώτο εξάμηνο. Εως το τέλος Ιουνίου είχαν φτάσει στη Ρεβυθούσα 39 φορτία υγροποιημένου φυσικού αερίου έναντι μόλις 15 πέρυσι. Βεβαίως πολλά από αυτά είχαν ως τελικό προορισμό άλλες χώρες, κυρίως τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Ουγγαρία.

Το πρόβλημα είναι ότι στο εξάμηνο δεν έχει μειωθεί καθόλου η εξάρτηση της ηλεκτροπαραγωγής από το φυσικό αέριο. Οι ηλεκτροπαραγωγοί απορρόφησαν 20,39 τεραβατώρες αερίου στο εξάμηνο του 2022, όσο ακριβώς (20,42) και στη διάρκεια της αντίστοιχης περυσινής περιόδου.

Στην ουσία, εάν η Ρωσία διακόψει τις ροές αερίου προς την Ευρώπη συνολικά (και από άλλους αγωγούς, όχι μόνο από τον Nord Stream), στην Ελλάδα το πλήγμα θα είναι στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.Ρωσικό αέριο: Παραμένει μεγάλη η εξάρτηση της Ελλάδας-1

Λιγνίτες και νερά αποτελούν τη μόνη σίγουρη εφεδρεία του συστήματος, γι’ αυτό χρησιμοποιούνται με φειδώ. Η διαθεσιμότητα του υγροποιημένου φυσικού αερίου θα εξαρτηθεί από τη ζήτηση που θα εκδηλωθεί εάν σταματήσουν πλήρως οι ροές.

«Για την αντικατάσταση του φυσικού αερίου, που κατά 40%-50% προέρχεται από Ρωσία, υπάρχει πρόβλεψη για μεταφορά υγροποιημένου LNG σε χρόνο-ρεκόρ με δύο πλοία ταυτόχρονα στις εγκαταστάσεις της Ρεβυθούσας», είπε χθες ο υπουργός Ενέργειας Κώστας Σκρέκας. Επίσης υποστήριξε πως περισσότερο υγροποιημένο φυσικό αέριο θα μπορούσε να έρθει με αντίστροφη ροή μέσω του αγωγού TAP από την Ιταλία, με την οποία υπάρχουν ήδη διεργασίες για αποθήκευση μεγάλης ποσότητας.

Τέλος, παράλληλα με την πρόβλεψη για χρήση περισσότερου ντίζελ (σ.σ. από πέντε μονάδες φυσικού αερίου που έχουν τη σχετική δυνατότητα) ο σχεδιασμός περιλαμβάνει και την «επιστροφή στον λιγνίτη». «Η αβεβαιότητα που προκλήθηκε από το κλείσιμο του βόρειου διαδρόμου Νord Stream 1 έπρεπε να συνυπολογιστεί. Εάν η λειτουργία επανέλθει μετά από δεκαήμερο συντήρησης, η τιμή του φυσικού αερίου θα είναι πτωτική, εάν όμως εργαλειοποιηθεί από τον Ρώσο πρόεδρο, τότε η Ευρώπη θα απειληθεί, όπως είπε και ο Γερμανός καγκελάριος», ανέφερε ο κ. Σκρέκας.

«Μειώστε τις εισαγωγές»

Η ισπανική κυβέρνηση κάλεσε χθες τους ενεργειακούς ομίλους της χώρας «να μειώσουν στο μέγιστο» τις εισαγωγές ρωσικού φυσικού αερίου, καθώς η Ρωσία έγινε, απρόσμενα, ο δεύτερος πάροχος στην Ισπανία, ξεπερνώντας την Αλγερία. «Θα ήταν καλό» οι εταιρείες που εμπορεύονται φυσικό αέριο «να επιδιώξουν να μειώσουν στο μέγιστο» τις εισαγωγές από τη Ρωσία, δήλωσε η υπουργός Οικολογικής Μετάβασης Τερέζα Ριμπέρα μετά τη λήξη του υπουργικού συμβουλίου. Σε αντίθεση με το πετρέλαιο, στο ρωσικό φυσικό αέριο δεν έχει επιβληθεί εμπάργκο από την Ευρωπαϊκή Ενωση λόγω της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, όμως «η σύσταση είναι να αναζητηθούν εναλλακτικές λύσεις», επέμεινε η υπουργός. Τον Ιούνιο η Ρωσία έγινε ο δεύτερος μεγαλύτερος πάροχος φυσικού αερίου στην Ισπανία, πίσω από τις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τις ισπανικές αρχές, το 29,6% του αερίου που εισήχθη στη χώρα προερχόταν από τις ΗΠΑ, το 24,4% από τη Ρωσία και μόνο το 21,6% από την Αλγερία, τη χώρα που ήταν επί χρόνια ο μεγαλύτερος πάροχος. Σύμφωνα με τη Ριμπέρα, οι αυξημένες αγορές ρωσικού φυσικού αερίου τον Ιούνιο προφανώς σχετίζονται με εμπορικές συμβάσεις που είχαν υπογραφεί πολύ πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Είναι ωστόσο σημαντικό οι ισπανικές εταιρείες «να διαφοροποιήσουν τις πηγές τους», τόνισε.

“Καθημερινή”

Δέος: Αυτή είναι η βαθύτερη φωτογραφία του Σύμπαντος, σχεδόν από τις απαρχές του κόσμου

0

Η πρώτη, βαθύτερη φωτογραφία του Σύμπαντος / Φωτογραφία: NASA
12/07/2022  08:26
Δέος προκαλεί η πρώτη έγχρωμη φωτογραφία του Σύμπαντος από το νέο διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb, που έδωσε στη δημοσιότητα η NASA.

Η εικόνα λέγεται ότι είναι η βαθύτερη, πιο λεπτομερής υπέρυθρη άποψη του Σύμπαντος μέχρι σήμερα και περιέχει το φως των γαλαξιών που χρειάστηκαν πολλά δισεκατομμύρια χρόνια για να φτάσει σε εμάς.

Σμήνος γαλαξιών σε απόσταση 4 δισεκατομμυρίων ετών φωτός
Ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν μοιράστηκε την πρώτη εικόνα από το τηλεσκόπιο James Webb και δείχνει ένα σμήνος γαλαξιών σε απόσταση 4 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη.

«Αυτές οι εικόνες θα υπενθυμίσουν στον κόσμο πως η Αμερική μπορεί να κάνει μεγάλα πράγματα και θα υπενθυμίσουν στα παιδιά μας ότι δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τις δυνατότητές μας», δήλωσε ο Μπάιντεν. «Μπορούμε να δούμε πράγματα που κανείς δεν έχει ξαναδεί και να πάμε σε μέρη που κανείς δεν έχει ξαναπάει. Η Αμερική ορίζεται από μία μόνο λέξη: δυνατότητες».

Γνωστό ως Πρώτο Βαθύ Λαρύγγι του Webb, το σμήνος γαλαξιών SMACS 0723 προσφέρει μια ματιά στο τι έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να καταγράψει το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb, αξίας 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων, πριν από την αυριανή κυκλοφορία των νέων φωτογραφιών.

Πώς ήταν το σύμπαν πριν από 13 δισεκατομμύρια χρόνια
«Αν κρατούσατε έναν κόκκο άμμου στην άκρη του δακτύλου σας σε απόσταση αναπνοής. Αυτό είναι που βλέπετε, έναν μικρό κόκκο» δήλωσε ο διοικητής της NASA, Μπιλ Νέλσον.

«Βλέπετε γαλαξίες που λάμπουν γύρω από άλλους γαλαξίες, των οποίων το φως έχει καμφθεί, και βλέπετε μόνο ένα μικρό μέρος του σύμπαντος. Κοιτάμε πίσω, πάνω από 13 δισεκατομμύρια χρόνια. Το φως ταξιδεύει με 186.000 μίλια ανά δευτερόλεπτο. Το φως που βλέπετε σε ένα από αυτά τα μικρά στίγματα ταξιδεύει εδώ και 13 δισεκατομμύρια χρόνια. Παρεμπιπτόντως, πηγαίνουμε και πιο μακριά. Εφόσον γνωρίζουμε ότι το σύμπαν έχει ηλικία 13,8 δισεκατομμυρίων ετών, πηγαίνουμε πίσω, σχεδόν στην αρχή. Πριν από 100 χρόνια πιστεύαμε ότι υπήρχε μόνο ένας γαλαξίας, τώρα ο αριθμός είναι απεριόριστος. Στον δικό μας έχουμε δισεκατομμύρια αστέρια ή ήλιους, και υπάρχουν δισεκατομμύρια γαλαξίες».

«Το James Webb μας επιτρέπει να δούμε βαθύτερα στο Διάστημα από ποτέ άλλοτε» δήλωσε η αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Καμάλα Χάρις, η οποία ηγείται του Εθνικού Συμβουλίου Διαστήματος. «Θα βελτιώσει αυτά που γνωρίζουμε για το σύμπαν μας, το ηλιακό μας σύστημα και ενδεχομένως για την ίδια τη ζωή».

«Αυτό το τηλεσκόπιο θα είναι τόσο ακριβές που θα μπορείτε να δείτε αν οι πλανήτες είναι κατοικήσιμοι», εξήγησε ο Νέλσον.

Το τηλεσκόπιο James Webb εκτοξεύτηκε στις 25 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους, με σκοπό να κοιτάξει πίσω στο χρόνο, στην αυγή του σύμπαντος, και να καταγράψει τι συνέβη μόλις εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια πριν από το Big Bang.

Η εικόνα που δόθηκε στη δημοσιότητα δείχνει το σμήνος γαλαξιών SMACS 0723 (4,6 δισεκατομμυρίων ετών), του οποίου η συνδυασμένη μάζα λειτουργεί ως «βαρυτικός φακός», παραμορφώνοντας το Διάστημα για να μεγεθύνει πολύ το φως που προέρχεται από πιο μακρινούς γαλαξίες πίσω του, σύμφωνα με το Reuters.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΦΕΛΕΙΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

4

του Παντελή Σαββίδη

Η Τουρκία αποτελεί εξ’ορισμού πρόβλημα για την Ελλάδα. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν πρόκειται να εξομαλυνθούν.

1.-Η Τουρκία αποτελεί ένα συνονθύλευμα λαών, εθνοτήτων, φυλών και άλλων ειδών που συγκρότησαν κράτος κάτω από την φασιστική, ναζιστική, γενοκτόνα ιδεολογία του τουρκισμού. Ο τουρκισμός είναι ιδεολογία.

2.-Η Τουρκία ως κράτος και ο τουρκισμός ως ιδεολογία ετεροπροσδιορίζονται. Έχουν επιθετικά, μιλιταριστικά χαρακτηριστικά αναγκαία για την συνέχιση ύπαρξής τους.

3.-Το Δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας δίνει συνεχή δυναμική και στον σημερινό τρόπο λειτουργίας του κράτους και στην καταπίεση των λαών και εθνοτήτων που συγκροτούν την σημερινή Τουρκία. Αποτελεί λόγο ύπαρξης του τουρκικού κράτους η συνέχιση της αναθεωρητικής, επεκτατικής πολιτικής του. Ακόμη και αν όλα όσα διεκδικεί η Τουρκία από την Ελλάδα καταφέρει να τα κατακτήσει, πάλι θα πρέπει να εφεύρει επεκτατικές επιλογές για να συνεχίσει να υπάρχει. Η κοιμωμένη Δύση έχει την ψευδαίσθηση πως αν πέσει η Ελλάδα, η Τουρκία θα ησυχάσει. Λάθος. Θα ξαναφθάσει έξω από τη Βιέννη.

4.-Η Τουρκία θα προσπαθήσει να κατακτήσει την Ελλάδα είτε να την δορυφοροποιήσει. Αν η Ελλάδα δεν θέλει να υποστεί μια τέτοια μοίρα πρέπει να γίνει συνείδηση ότι με την Τουρκία η κρίσιμη μέρα κάποτε θα έρθει. Εκείνο που μπορεί να την αποτρέψει είναι ο υψηλός βαθμός αβεβαιότητας της Τουρκίας για την έκβαση μιας αντιπαράθεσης με την Ελλάδα. Και η αβεβαιότητα αυτή μεγαλώνει όσο η ελληνική δύναμη αποτροπής αυξάνεται.

5.-Η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων και η προετοιμασία πολιτικής ηγεσίας και κοινωνίας για το απευκταίο, η επίδειξη αποφασιστικότητας και η ομοθυμία ηγεσίας και λαού απέναντι στην απειλή είναι μονόδρομος.

6.-Το τουρκικό δόγμα δεν είναι πολιτική των τούρκων ισλαμοφασιστών. Εκφράζει το σύνολο της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας και, κυρίως, το βαθύ τουρκικό κράτος από τα σπλάχνα του οποίου εκπορεύεται. Οι τουρκικές κυβερνήσεις αναλόγως των συγκυριών εκφράζουν το ίδιο δόγμα με διαφορετικό τρόπο.

7.-Αλλά και οι ιδεολογίες όλων των τουρκικών κομμάτων συνυπάρχουν στον τουρκισμό. Οι κεμαλιστές τον συνέλαβαν και τον εφήρμοσαν στην πράξη, οι ισλαμιστές του προσέθεσαν επιπλέον χαρακτηριστικά και οι λαότητες που τον υφίστανται, από φόβο ή ενσωμάτωση, τον έχουν αποδεχθεί.

9.-Άρα, εκτός από την αναθεωρητική επιθετικότητα του τουρκικού κράτους η Ελλάδα έχει να αντιμετωπίσει και ένα συμπαγές ιδεολογικό δόγμα: τον τουρκισμό.

10.-Η επιθετικότητα της Τουρκίας ως κράτους αντιμετωπίζεται, όπως σημειώσαμε παραπάνω με την επίδειξη αποφασιστικής αποτροπής. Ο τουρκισμός, όμως, ως ιδεολογία, χρειάζεται άλλα μέσα. Είναι άϋλος και συνέχει τις ψυχές και τα μυαλά των ανθρώπων της γειτονικής χώρας. Πρέπει να αποδομηθεί στο ιδεολογικό πεδίο.

11.-Η ελληνική πρόταση είναι η μόνη που θα μπορούσε να το πετύχει. Διότι διαφέρει ποιοτικά σε όλα από την τουρκική και από κάθε άλλη λαών της περιοχής. Μπορεί να συσπειρώσει, η να τραβήξει την προσοχή ενός σημαντικού τμήματος της τουρκικής διανόησης που και το ίδιο προβληματίζεται με τον τουρκισμό. Το ορατό όφελος από μια τέτοια εξέλιξη δεν θα είναι η αποδόμηση του τουρκισμού ή η διάλυση της Τουρκίας, όπως θα εύχονταν πολλοί Έλληνες. Στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσαν να δημιουργηθούν θύλακες εντός της Τουρκίας που με την επιρροή τους θα έθεταν σε συνεχή αμφισβήτηση την επιθετικότητα και τα γενοκτόνα χαρακτηριστικά του τουρκισμού. Και σιγά σιγά θα αφύπνιζαν εθνικές συνειδήσεις που σήμερα φοβούνται να εκδηλωθούν. Αυτός θα μπορούσε να είναι ένας κοινός τόπος με τους αποκαλούμενους Λευκούς Τούρκους.

12.-Ακόμη και αυτό θα ήταν ένα σημαντικό κέρδος και για την Ελλάδα και για άλλους λαούς της περιοχής. Για να επιτευχθεί, όμως, χρειάζονται τα μέσα, οι άνθρωποι και το πλαίσιο προσέγγισης. Τα μέσα βρίσκονται, οι άνθρωποι που θα το πετύχουν δεν γνωρίζω αν υπάρχουν και το πλαίσιο θα μπορούσε να αναζητηθεί σε ένα μείγμα Αρχαίας Ελλάδας και Βυζαντίου.    

13.-Επειδή ασχολούμαι χρόνια με την Τουρκία και την πολιτική της και έχοντας αυτά υπόψη σκέφθηκα να τα θέσω σε δημόσιο προβληματισμό. Ενδεχομένως να κάνω λάθος στην ουσία της πρότασης αλλά γι αυτό γίνεται ο διάλογος. Μέσα από μια συζήτηση να προκύψει η πλέον αποδεκτή πρόταση.

14.-Το έκανα, λοιπόν, τις ημέρες που πέρασαν. Θα ήμουν υπόχρεος σε όποιον με πειστικό λόγο και επιχειρήματα ανέτρεπε τον συλλογισμό μου. Αλλά μου προκαλεί θλίψη ο ρηχός τρόπος που μια κυρίαρχη ομάδα στο διαδίκτυο, επικαλούμενη τον δικό της πατριωτισμό (από που αντλεί αυτό το δικαίωμα), επιτίθεται σε οτιδήποτε αποκλίνει από μια λογική ότι η Ελλάδα ως χώρα και οι Έλληνες ως λαός πρέπει να είναι το κέντρο της παγκόσμιας προσοχής και η βούλησή της να γίνεται, αυτομάτως, πραγματικότητα. Και επιτίθεται με ακραίους, αγοραίους, καφενειακούς χαρακτηρισμούς.

15.-Αυτό, λοιπόν, το είδος διαδικτυακών ψυχαναλυτικών πελατών θα ήθελα να επισημάνω προσδιορίζοντας ορισμένα χαρακτηριστικά του.

Με το που εισέρχονται στο διαδίκτυο και πέφτουν σε μια εκπομπή ή βλέπουν μια ανάρτηση, χωρίς να διαβάσουν τι λέει, αρχίζουν να ικανοποιούν τις ψυχολογικές τους ανάγκες.

Με χυδαίο λόγο, βγάζουν όλους προδότες και αναμένουν να έρθει ο κόσμος στα πόδια τους. Αν δεν τους τον φέρεις είσαι ανίκανος.

Είναι ένα σύμπτωμα του διαδικτύου, ή μια νοοτροπία που υπέβοσκε στο υποσυνείδητο του Έλληνα;

Συνήθως, δεν έχουν προτάσεις αν τους ρωτήσεις τι πρέπει να κάνουμε. Λένε κάτι αόριστα, να διαλύσουμε την Τουρκία, να εξαφανίσουμε τους σκοπιανούς, να βγούμε από την Ε.Ε. (η οποία εν πολλοίς μας σιτίζει), να διώξουμε τους Αμερικανούς και άλλα παρόμοια.

Ποιος θα τα κάνει όλα αυτά; Μα φυσικά οι πολιτικοί που έχουν στο μυαλό τους (χωρίς την συμμετοχή των ιδίων) αλλά οι πολιτικοί αυτοί δεν υπάρχουν.

Διότι όταν τους ρωτάς, που βρίσκονται οι άνθρωποι (πολιτικοί και λαός) που μπορούν να υλοποιήσουν τις επιδιώξεις τους, φυσικά, απάντηση δεν παίρνεις.

Φεύγουν από τη συζήτηση με την επωδό “όλοι είναι προδότες”.

Συνήθως, είναι χειροκροτητές. Αν ακούσουν μια κορώνα με την οποία συμφωνούν, φωνάζουν μπράβο, αν κάποιος αρχίσει να αμφιβάλλει για το μεγαλείο μας ανακράζουν, “αίσχος προδότη”.

Ο προδότης έχει γίνει καραμέλα στο στόμα τους.

Τι προδίδει ο, κατ αυτούς, προδότης;

Συνήθως δεν δείχνει την πρέπουσα επιθετικότητα εναντίον όλων όσων οι διαδικτυακοί τύποι θεωρούν εχθρούς τους. Και συνήθως θεωρούν εχθρούς όλους. Τους τούρκους, τους σκοπιανούς, τους Αλβανούς, τους Αμερικανούς τους ομοφυλόφιλους, τους μαύρους, τους κίτρινους, τους μιγάδες, τους μετανάστες, ακόμη και τους Έλληνες του εξωτερικού για τους οποίους έχουν εφεύρει ότι δεν διακαιούνται ψήφου επειδή δεν γνωρίζουν την ελληνική πραγματικότητα. Ενώ οι λαοί που έχουν καθιερώσει το μέτρο στους δικούς τους αποδήμους, γνωρίζουν.

Έχουν μια απόλυτη ψευδαίσθηση πως είναι φορείς ενός υψηλού πολιτισμού που δεν υπάρχει στη γη αλλά δεν γνωρίζουν αν ο Περικλής ήταν πολιτικός ή φιλόσοφος.

Αν, μάλιστα, τολμήσεις να τους ρωτήσεις ποιος έγραψε το Επιτάφιο θα σε αποκαλέσουν βλάκα που θέλεις να κάνεις τον έξυπνο.

Συνήθως δεν διαβάζουν αλλά και όταν διαβάσουν ένα κείμενο μπορεί και να μην το καταλάβουν. Θα μείνουν σε μερικές λέξεις που θα τους δώσουν το έναυσμα ότι αυτός που το γράφει είναι προδότης. Πολλές φορές σχολιάζουν κάτω από ένα θέμα που άλλα λέει το θέμα άλλη είναι η δική τους αναφορά. Το έχουν σαν σκονάκι το οποίο κάποιος θα τους το έδωσε. Δεν αποκλείεται και κάποιου είδους οργάνωσή τους. Γνωρίζω περίπτωση δημοσίου προσώπου που έχει δημιουργήσει τέτοια ομάδα και απαιτεί από τους οπαδούς του να τον αποκαλούν με έναν τιμητικό τίτλο.

Το θέμα άπτεται ψυχολόγου αλλά με μια πρόχειρη προσέγγιση, θα είχε ενδιαφέρον.

Οι άνθρωποι αυτοί με το να χαρακτηρίσουν τον άλλο προδότη, ετεροπροσδιορίζονται. Αφού είναι διαφορετικοί απο τον προδότη, είναι πατριώτες.

Συνήθως φοβούνται πολύ όλα αυτά που θέλουν οι ανύπαρκτοι πολιτικοί που έχουν στο μυαλό τους να κάνουν.

Οι γραφικές απειλές της Τουρκίας έχουν πληγώσει τον εγωϊσμό τους και θα ήθελαν να της απαντήσουν ανάλογα. Αλλά κάποιοι άλλοι. Όχι αυτοί. Αυτοί θα περιοριστούν στο διαδίκτυο. Απο το διαδίκτυο μπορεί να πουν και να απειλήσουν πολλά. Αλλά όταν η κλαγγή των όπλων αρχίσει να ακούγεται, κρύβονται. Τους βρίσκεις στα super markets. Θα πρέπει να απαντήσουν οι πολιτικοί, οι στρατιωτικοί, όλοι εκείνοι που θα τους δώσουν μια αίσθηση ασφάλειας. Οι ίδιοι, φυσικά, θα παρακολουθούν ενδεχόμενη σύρραξη σαν να βλέπουν ποδοσφαιρικό αγώνα. Και κατά την εξέλιξή της πάλι θα κάνουν κριτική.

Νοιώθουν και κάτι άλλο με τον ετεροπροσδιορισμό τους ως πατριωτών, αποκαλώντας τον άλλο προδότη.

Δίνουν στον εαυτό τους μια υψηλή υπόσταση. ¨Ένα ιδανικό. Το ιδανικό της υπεράσπισης της πατρίδας.

Αυτά και πολλά άλλα είναι συμπτώματα της καθημερινότητάς μας που μαζί με την αδυναμία των πολιτικών κομμάτων να συγκλίνουν στην αντιμετώπιση του υπαρκτού τουρκικού κινδύνου, οδηγούν την χώρα σε αδιέξοδο.

Υπάρχει σωτηρία;

Η άποψή μου είναι όχι. Ο διχασμός στην ελληνική κοινωνία είναι και κάθετος και οριζόντιος.

Αυτό, θα μου πείτε στην κρίσιμη στιγμή ξεπερνιέται.

Φοβάμαι, όμως, πως δεν ξεπερνιέται η επιφανειακή προσέγγιση των πραγμάτων από έναν λαό και κυρίως από την πολιτική, πνευματική και οικονομική ηγεσία του που δεν θέλει να εμβαθύνει στην απειλή και πιστεύει πως με την συμμαχική παρότρυνση τα πράγματα θα ηρεμήσουν.

Είναι απίστευτο το πόσο ρηχά σκέφτεται το ελληνικό σύστημα.

Η Τουρκία, όμως, για να αντιμετωπιστεί θέλει ευρύτερη προσέγγιση. Και έναν διάλογο, ο κοινός τόπος του οποίου θα βοηθήσει στην διαμόρφωση πολιτικής.

Όταν στοιχεία για έναν τέτοιο διάλογο προβάλλονται, χαρακτηρίζονται προδοτικά. Από τους ωραίους κοιμωμένους.

Ε, αυτό είναι αδιέξοδο.