Αρχική Blog Σελίδα 1897

Θάνατος Αλ Ζαουάχρι: Το τέλος ενός μαύρου κεφαλαίου

0
THE NEW YORK TIMES
Ο Αϊμάν αλ Ζαουάχρι χτυπήθηκε από αμερικανικό drone τη στιγμή που καθόταν στο μπαλκόνι του στην Καμπούλ

Από πλήγμα αμερικανικού πυραύλου σκοτώθηκε τα ξημερώματα της Δευτέρας ο αρχηγός της Αλ Κάιντα, Αϊμάν αλ Ζαουάχρι, ο οποίος είχε αναλάβει τα ηνία της τρομοκρατικής οργάνωσης μετά τον θάνατο του Μπιν Λάντεν. Ο Ζαουάχρι διέμενε σε εύπορη συνοικία της Καμπούλ, λίγες δεκάδες μέτρα από την –άδεια σήμερα– αμερικανική πρεσβεία στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν.

Η εξόντωση του Ζαουάχρι σηματοδοτεί το τέλος ενός ανθρωποκυνηγητού 21 ετών. «Η δικαιοσύνη αποδόθηκε και ο τρομοκράτης αυτός δεν υπάρχει πια. Πρέπει να το ξεκαθαρίσω και πάλι: όσο και να χρειαστεί, όπου και να κρυφτείτε, αν είστε απειλή για τον λαό μας, οι ΗΠΑ θα σας εντοπίσουν και θα σας εξοντώσουν», είπε ο πρόεδρος Μπάιντεν κατά τη διάρκεια επτάλεπτου τηλεοπτικού διαγγέλματός του.
Θάνατος Αλ Ζαουάχρι: Το τέλος ενός μαύρου κεφαλαίου-1
Ταλιμπάν περιπολούν στην περιοχή της Καμπούλ μετά το θανάσιμο χτύπημα του αμερικανικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους κατά του αρχηγού της Αλ Κάιντα στο κρησφύγετό του στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν. [EPA/STRINGER]

 

Χωρίς άλλη απώλεια

Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν εντοπίσει τον Ζαουάχρι στις αρχές του χρόνου στην Καμπούλ. Εχοντας εξασφαλίσει την έγκριση του Αμερικανού προέδρου πριν από μία εβδομάδα, η CIA εκτόξευσε δύο πυραύλους Hellfire, σκοτώνοντας τον Ζαουάχρι την ώρα που καθόταν στο μπαλκόνι του, χωρίς να προκληθεί άλλη ανθρώπινη απώλεια. Η εξόντωση του καταζητούμενου αρχηγού της Αλ Κάιντα, αν και αποτελεί σημαντική επιτυχία για τον πρόεδρο Μπάιντεν, εγείρει ερωτήματα για την αμερικανική απόφαση για άτακτη φυγή από το Αφγανιστάν πέρυσι το καλοκαίρι. Σύμφωνα με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, ο Ζαουάχρι μετακόμισε τον Ιανουάριο στην Καμπούλ, θεωρώντας ότι ήταν ασφαλής.

Παραβίαση συμφωνιών

Ο θάνατος του διαδόχου του Μπιν Λάντεν επιτυγχάνεται έπειτα από ανθρωποκυνηγητό που διήρκεσε 21 χρόνια.

Η επιτυχία του βομβιστικού πλήγματος, του πρώτου μετά την αποχώρηση των Αμερικανών από τη χώρα, θα ενισχύσει το επιχείρημα του Μπάιντεν ότι οι ΗΠΑ είναι ικανές να διεξάγουν πόλεμο εναντίον τρομοκρατικών οργανώσεων χωρίς την ανάπτυξη σημαντικών δυνάμεων στο έδαφος. Το γεγονός, όμως, ότι ο Ζαουάχρι βρήκε καταφύγιο στο Αφγανιστάν δείχνει ότι οι Ταλιμπάν δεν έχουν σκοπό να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους απέναντι στη Δύση για μη παροχή ασύλου σε τρομοκράτες. Αμερικανός αξιωματούχος χαρακτήρισε την παρουσία του Ζαουάχρι στην Καμπούλ «ξεκάθαρη παραβίαση» των κείμενων συμφωνιών.

Στο σύντομο διάγγελμά του από τη βεράντα του Λευκού Οίκου με φόντο τα μνημεία της αμερικανικής πρωτεύουσας, ο Μπάιντεν δεσμεύθηκε να μην επιτρέψει τη δημιουργία νέου καταφυγίου τρομοκρατών. «Δεν θα επιτρέψουμε να ξαναγίνει το Αφγανιστάν νέο άντρο τρομοκρατών. Δεν μπορεί να γίνει ορμητήριο επιθέσεων κατά των ΗΠΑ. Θα φροντίσουμε κάτι τέτοιο να μην συμβεί», τόνισε ο Αμερικανός πρόεδρος.

Θάνατος Αλ Ζαουάχρι: Το τέλος ενός μαύρου κεφαλαίου-2
«Η δικαιοσύνη αποδόθηκε και ο τρομοκράτης αυτός δεν υπάρχει πια», είπε ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, κατά τη διάρκεια επτάλεπτου τηλεοπτικού διαγγέλματός του. [EPA/JIM WATSON]

Οι Ρεπουμπλικανοί

Παρότι στελέχη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος επαίνεσαν την επιχείρηση εξόντωσης του Ζαουάχρι, η αντιπολίτευση υπενθύμισε τις ευθύνες του Μπάιντεν για την άτακτη φυγή από το Αφγανιστάν και τον κίνδυνο που αυτό δημιούργησε για τις ΗΠΑ. Ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Τζέιμς Ινχόφ υπογράμμισε ότι η παρουσία του Ζαουάχρι στο Αφγανιστάν «αντικατοπτρίζει την πλήρη αποτυχία της πολιτικής Μπάιντεν απέναντι στη χώρα αυτή». Αντίθετα, ο απεσταλμένος του προέδρου Τραμπ στο Αφγανιστάν, Ζαλμάι Χαλιλζάντ, ο οποίος είχε διαπραγματευθεί την αρχική συμφωνία αποχώρησης του αμερικανικού στρατού, είπε ότι η επιτυχημένη βομβιστική επιχείρηση απέδειξε ότι οι ΗΠΑ «είναι ικανές να προστατεύουν τα συμφέροντά τους στο Αφγανιστάν, χωρίς την παρουσία μεγάλης και δαπανηρής στρατιωτικής δύναμης στη χώρα».

Ο θάνατος του Ζαουάχρι στην Καμπούλ –και όχι στο Πακιστάν όπου όλοι πίστευαν ότι κρύβεται– αποδεικνύει όχι μόνο την πορώδη φύση των συνόρων της χώρας, αλλά και την τακτική της Αλ Κάιντα να αξιοποιεί εγκαταστάσεις, οικήματα και κτίρια και στις δύο χώρες. Παρά τις στενές σχέσεις που συνέδεαν τη CIA με την πακιστανική υπηρεσία πληροφοριών ISI, ωστόσο, ο Ζαουάχρι συνέχισε να ζει ανενόχλητος στην καρδιά της αφγανικής πρωτεύουσας.

Θάνατος Αλ Ζαουάχρι: Το τέλος ενός μαύρου κεφαλαίου-3

Ο διανοούμενος της οργάνωσης και πρώην γιατρός

Γνώριμη ήταν η φιγούρα του Ζαουάχρι στο πλευρό του Μπιν Λάντεν, χωρίς ωστόσο ο 71χρονος ιατρός να αποκτήσει τη φήμη και τη διεθνή ακτινοβολία του μέντορά του. Παρά ταύτα, ο Ζαουάχρι θεωρείτο ο διανοούμενος της οργάνωσης, κυρίως χάρη στην άριστη γνώση του σουνιτικού δόγματος.Ο γεννημένος στην Αίγυπτο Ζαουάχρι καταδικάσθηκε ως συνεργός των δολοφόνων του Ανουάρ Σαντάτ το 1981, για να ενσωματώσει αργότερα την οργάνωσή του στην Αλ Κάιντα του Μπιν Λάντεν, σε μια προσπάθεια να διευρύνει την επιρροή της. Ο Ζαουάχρι, γνωστός για το οργανωτικό του πνεύμα και τη μόρφωσή του, επεδίωξε να συσπειρώσει γύρω από την Αλ Κάιντα όσες το δυνατόν περισσότερες ισλαμικές οργανώσεις, εξαπολύοντας παγκόσμιο ιερό πόλεμο (τζιχάντ) με στόχο την εξόντωση όσο το δυνατόν περισσότερων Αμερικανών, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και στις καλά φυλασσόμενες πρωτεύουσες της Δύσης.

Η 11η Σεπτεμβρίου

Ορισμένοι Αμερικανοί αξιωματούχοι υπηρεσιών πληροφοριών εκτιμούν ότι ο Ζαουάχρι ήταν αυτός που επέμεινε στη διοργάνωση των χτυπημάτων της 11ης Σεπτεμβρίου σε αμερικανικό έδαφος.

Αναλυτές πιστεύουν ότι ο θάνατος του Ζαουάχρι δεν θα αλλάξει τους συσχετισμούς στο εσωτερικό της Αλ Κάιντα. Σε αντίθεση με τον χαρισματικό Μπιν Λάντεν, ο Ζαουάχρι υπήρξε ένας αποτελεσματικός ηγέτης, χωρίς την απαιτούμενη ακτινοβολία ενός επικεφαλής ιερού πολέμου.

«Ο Ζαουάχρι ήταν πιο σημαντικός στρατηγικά και όχι επιχειρησιακά για την Αλ Κάιντα. Ηγήθηκε της οργάνωσης σε δύσκολους καιρούς, όπως ήταν η Αραβική Ανοιξη και η άνοδος του Ισλαμικού Κράτους. Διατήρησε την οργάνωση εν ζωή, ενώ οι παραφυάδες της συνέχισαν να λαμβάνουν εντολές από τον ίδιο, παρότι με τον καιρό απέκτησαν σχετική αυτονομία», λέει ο Κόλιν Κλαρκ, αναλυτής της εταιρείας Soufan Group.

Μετά την εξόντωση του Μπιν Λάντεν το 2011 στην Αμποταμπάντ του Πακιστάν, ο Ζαουάχρι δημοσίευσε βίντεο διάρκειας 28 λεπτών. Με σοβιετικής κατασκευής τουφέκι ως φόντο, ο νέος ηγέτης της Αλ Κάιντα υποσχέθηκε ότι ο Μπιν Λάντεν θα συνέχιζε να τρομοκρατεί την Αμερική ακόμη και μετά τον θάνατό του.

Τα βίντεο αποκεφαλισμών

Ο Ζαουάχρι καταδίκασε με πάθος την άνοδο του Ισλαμικού Κράτους και την πρακτική να σκοτώνουν σιίτες μουσουλμάνους σε επιθέσεις τους, ενώ την αντίθεσή του είχε εκφράσει με τη δημοσιοποίηση βίντεο αποκεφαλισμών «απίστων» από το Ι.Κ. θεωρώντας ότι η μέθοδος αυτή αποθάρρυνε πιθανούς προσήλυτους.

Ο Ζαουάχρι μεγάλωσε σε αστική οικογένεια του Καΐρου, με τον πατέρα του να διδάσκει φαρμακολογία στο πανεπιστήμιο και τον θείο του να είναι μεγάλος ιμάμης της ιστορικής ιερατικής σχολής του Αλ Αζάρ.

Πύραυλος «νίντζα»

Οι πύραυλοι έπληξαν την κατοικία στη συνοικία Σερπούρ της Καμπούλ, τόπο κατοικίας διπλωματών και «βαρώνων» του οπίου. Στη γειτονιά διαμένουν τώρα οι επικεφαλής της κυβέρνησης των Ταλιμπάν. Μετά την επίθεση, μέλη του δικτύου Χακανί, που συνεργάζεται με την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, προσπαθούσαν να αποκρύψουν ότι θύμα ήταν ο Ζαουάχρι, προκειμένου να μην αποκαλυφθεί ότι οι Ταλιμπάν παραβιάζουν τους όρους της συμφωνίας της Ντόχας, που δεν επιτρέπει το Αφγανιστάν να γίνει εκ νέου ορμητήριο τρομοκρατίας. Στις αρχές του χρόνου, αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών έμαθαν ότι η σύζυγος του Ζαουάχρι, η κόρη και τα εγγόνια του είχαν μετακομίσει στη συνοικία Σερπούρ της Καμπούλ. Η οικογένεια τηρούσε μάλιστα κανόνες συνωμοτικού βίου, αποφεύγοντας να κυκλοφορεί στον δρόμο και προσέχοντας να μην παρακολουθείται. Η CIA, όμως, επιβεβαίωσε την παρουσία του στόχου στην κατοικία της Σερπούρ, με τον διευθυντή της υπηρεσίας να ενημερώνει τον πρόεδρο Μπάιντεν την 1η Ιουλίου και να του εμφανίζει μακέτα του οικήματος, ζητώντας έγκριση για επιχείρηση εξόντωσης του σουνίτη τρομοκράτη. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, ο Ζαουάχρι σκοτώθηκε από «πύραυλο νίντζα», ο οποίος δεν χρησιμοποιεί εκρηκτική γόμωση, αλλά σκοτώνει αναπτύσσοντας αιχμηρές λεπίδες κατά την πρόσκρουση με τον στόχο.

 “Καθημερινή”

«Σκάνδαλο! Ρουμανία και Βουλγαρία έστειλαν στην Ουκρανία σκουριασμένες οβίδες»

0

 

Διπλωματική ένταση σημειώθηκε μεταξύ Ρουμανίας και Βουλγαρίας στο Υπουργείο Άμυνας λόγω της προμήθειας πυρομαχικών χαμηλής ποιότητας στον ουκρανικό στρατό από τους Βούλγαρους μέσω της ρουμανικής κρατικής εταιρείας όπλων CN RomArm SA, όπως γράφει βουλγαρικό δημοσίευμα.

Μια δημοσιογραφική έρευνα από τη βουλγαρική έκδοση «Bivol» και το Ίδρυμα Πολωνών Ρεπόρτερ (Fundacja Reporterów) αποκάλυψε πολυάριθμα στοιχεία σχετικά με τη μυστική αποστολή σκουριασμένων οβίδων 122 mm για το BM-21 «Grad» MLRS και για τα οβιδοβόλα «Gvozdika». 152 mm για τα οβιδοβόλα «Acacia» και οβίδες 130 mm για τα πυροβόλα. Τα πυρομαχικά κατασκευάζονταν στη Λευκορωσία ήδη από τη δεκαετία του 1980.

Επίσης, το Βουκουρέστι σχεδίαζε να στείλει πρώην σοβιετικά άρματα μάχης T-72 στην Ουκρανία, τα οποία ήταν σε άθλια κατάσταση.

Ο απόστρατος αντιστράτηγος Virgil Balachanu σχολίασε την κατάσταση: «Είχαμε ένα τάγμα αρμάτων μάχης T-72 που ήταν στην εφεδρεία ακινητοποιημένα. μιλάμε για μη εκσυγχρονισμένα άρματα μάχης T-72 που δεν θα γίνουν δεκτά από την Ουκρανία».

Ο εφοδιασμός του καθεστώτος του Κιέβου με όπλα και πυρομαχικά έχει γίνει ένα σχέδιο διαφθοράς που είναι κερδοφόρο για τους Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Η Σόφια και το Βουκουρέστι κάνουν τώρα ό,τι μπορούν για να μην διαρρεύσουν πληροφορίες σχετικά με τη δωροδοκία των 15 εκατομμυρίων δολαρίων για την παράδοση των σκουριασμένων οβίδων.

Δεδομένου ότι, σύμφωνα με τις στατιστικές των ενόπλων δυνάμεων της Ουκρανίας, χρησιμοποιούνται καθημερινά μεταξύ 6.000 και 8.000 βλήματα πυροβολικού διαφόρων τύπων και ότι σημαντικός αριθμός βλημάτων καταστρέφεται τακτικά από τις ρωσικές δυνάμεις σε αποθήκες, οι Ευρωπαίοι θα προσπαθούν όλο και περισσότερο να πουλήσουν τα παλιά τους σκουριασμένα πυρομαχικά στο Κίεβο, σημειώνει το δημοσίευμα.

inews.bg

https://www.echedoros-a.gr

 

Ο φόβος της ύφεσης ρίχνει τις τιμές του «μαύρου χρυσού»

0

Ο ΟΠΕΚ και οι σύμμαχοί του αποφασίζουν σήμερα για τη στρατηγική που θα ακολουθήσουν στην παραγωγή πετρελαίου τον Σεπτέμβριο 

Σε χαμηλό άνω των πέντε μηνών κινήθηκε η τιμή του πετρελαίου –έπειτα από αρκετές διακυμάνσεις– ενόψει της σημερινής συνεδρίασης του ΟΠΕΚ και των συμμάχων για την πορεία της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου τον Σεπτέμβριο.

Σύμφωνα με το Bloomberg, η τιμή του αμερικανικού WTI αυξήθηκε λιγότερο από 1%, υποχωρώντας τουλάχιστον 5% την περασμένη Δευτέρα, υπό τον φόβο πως η παγκόσμια οικονομική ύφεση θα μειώσει τη ζήτηση για ενέργεια. Τα χρηματιστήρια σημείωσαν πτώση για άλλη μία φορά την Τρίτη, καθώς εντείνεται η ανησυχία για την πιθανότητα ύφεσης –αλλά και η ένταση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Κίνας για την Ταϊβάν–, στρέφοντας τους επενδυτές σε ασφαλή καταφύγια. Ο ΟΠΕΚ και οι σύμμαχοί του θα συνεδριάσουν σήμερα διαδικτυακά, προκειμένου να αποφασίσουν τη στρατηγική που θα ακολουθήσουν για την παραγωγή πετρελαίου τον Σεπτέμβριο. «Oι προοπτικές για την πορεία των τιμών δείχνουν πιο αβέβαιες απ’ ό,τι ήταν νωρίτερα φέτος», δήλωσε σε συνέντευξή της στην τηλεόραση του Bloomberg η Εμα Ρίτσαρντς, επικεφαλής ανάλυσης στη Fitch Solutions. «Οι ανησυχίες για τη ζήτηση συνθέτουν την εικόνα αυτή και ενδεχομένως αυτές να ενταθούν αργότερα μέσα στη χρονιά».

Ενδεικτικά, σύμφωνα με ρεπορτάζ του CNBC, το προθεσμιακό συμβόλαιο για το Brent σημείωνε απώλειες 3,79% ή 3,94 δολ. το βαρέλι, στα 100,03 δολ. το βαρέλι. Επίσης, το προθεσμιακό συμβόλαιο για το αμερικανικό WTI έκλεισε στα 93,89 δολ. το βαρέλι, σημειώνοντας απώλειες 4,8% ή 4,73 δολ. το βαρέλι. Οι τιμές του Brent και του αμερικανικού αργού WTI σημείωσαν τον Ιούλιο και για δεύτερο συνεχόμενο μήνα απώλειες, καθώς ο καλπάζων πληθωρισμός και η αύξηση των επιτοκίων αυξάνουν τον κίνδυνο ύφεσης, μειώνοντας τη ζήτηση για ενέργεια και καύσιμα.

Στο πλαίσιο αυτό, έρευνες που δημοσιεύθηκαν τη Δευτέρα κατέληξαν πως τα εργοστάσια στην Ασία αλλά και στην Ευρώπη παρουσίαζαν πτώση στην παραγωγή τον περασμένο Ιούλιο λόγω αφενός της μειωμένης παγκόσμιας ζήτησης και αφετέρου των περιορισμών που επέβαλε η Κίνα για τον περιορισμό της διασποράς του κορωνοϊού.

Ερευνα που διεξήγαγε το Reuters κατέληξε ότι 2 από τις 8 πηγές-μέλη του ΟΠΕΚ συμφωνούν πως στη συνεδρίαση της 3ης Αυγούστου θα συζητηθεί το ενδεχόμενο μικρής αύξησης στην παραγωγή. Οι υπόλοιποι εκτιμούν πως αυτή μπορεί να παραμείνει στα ίδια επίπεδα.
Καθημερινή

Ταϊβάν: «Δεν θα σας εγκαταλείψουμε», το μήνυμα Πελόζι – Παγκόσμια ανησυχία για επικίνδυνη κλιμάκωση

0

Η Ταϊβάν «δεν θα κάνει πίσω» μπροστά την απειλή των κινεζικών όπλων, είπε σήμερα η πρόεδρος της νήσου, η Τσάι Ινγκ-γουέν, καθώς το Πεκίνο ανακοίνωσε σειρά στρατιωτικών γυμνασίων με χρήση πραγματικών πυρών στα περίχωρά της εν μέσω της επίσκεψης που πραγματοποιεί η πρόεδρος της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων, η Δημοκρατική Νάνσι Πελόζι.

«Παρά τις εσκεμμένα αυξημένες στρατιωτικές απειλές, η Ταϊβάν δεν θα κάνει πίσω. Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία», είπε η κυρία Τσάι κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στην Ταϊπέι με παρούσα την Πελόζι.

Απο πλευράς της, η πρόεδρος της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων υπογράμμισε, μεταξύ άλλων, πως «η αντιπροσωπεία μας ήλθε εδώ για να καταστήσει ξεκάθαρα σαφές ότι δεν θα εγκαταλείψουμε την Ταϊβάν».

Οι ΗΠΑ θέλουν να έχει πάντα η Ταϊβάν ελευθερία με ασφάλεια και δεν θα κάνουν πίσω από τη θέση τους αυτή, τόνισε. Μολονότι σεβόμαστε την πολιτική της «Ενιαίας Κίνας», η αλληλεγγύη μας προς την Ταϊβάν είναι πιο σημαντική παρά ποτέ. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το στάτους κβο και δεν θέλουν να συμβεί οτιδήποτε δια της βίας στην Ταϊβάν, πρόσθεσε η Πελόζι.

Ερωτηθείσα σχετικά με τις οικονομικές συνέπειες που έχει να αντιμετωπίσει η Ταϊβάν ως αποτέλεσμα της επίσκεψής της, η Πελόζι δήλωσε πως ο νόμος των ΗΠΑ για την παραγωγή μικροκυκλωμάτων ανοίγει την πόρτα για καλύτερες οικονομικές ανταλλαγές ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ταϊβάν.

Νωρίτερα, το υπουργείο Άμυνας της Ταϊβάν ανακοίνωνε ότι τα γυμνάσια της Κίνας απειλούν λιμένες και αστικές ζώνες κλειδιά στη νήσο, υποσχόμενο ότι οι άμυνες θα «ενισχυθούν» και ότι θα υπάρξει «σθεναρή» αντίδραση.

Τα γυμνάσια είναι «απόπειρα να απειληθούν μείζονα λιμάνια και αστικά κέντρα μας και να υπονομευτεί μονομερώς η ειρήνη και η σταθερότητα στην περιφέρεια», υποστήριξε το υπουργείο. Η κινεζική πολιτική ηγεσία δεν κρύβει την οργή της για την επίσκεψη Πελόζι στην Ταϊβάν, την οποία θεωρεί μέρος της επικράτειάς της, προορισμένο να «επανενωθεί» με την ηπειρωτική χώρα, διά της βίας αν χρειαστεί.

Πραγματικά πυρά

Το Πεκίνο ανακοίνωσε σε αντίδραση σειρά ναυτικών και αεροπορικών στρατιωτικών γυμνασίων με πραγματικά πυρά γύρω από το νησί.

Στα γυμνάσια θα συμπεριληφθούν ρίψεις «πραγματικών πυρών μακρού βεληνεκούς» στο στενό της Ταϊβάν, που χωρίζει το νησί από την ηπειρωτική χώρα.

Σε ορισμένες τοποθεσίες, οι κινεζικές επιχειρήσεις θα φθάσουν 20 χιλιόμετρα από την ακτογραμμή της Ταϊβάν, με βάση τις συντεταγμένες που ανακοίνωσε ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός.

Μπροστά στον κίνδυνο να ξεσπάσει πόλεμος από λάθος υπολογισμό, αξιωματούχοι της κυβέρνησης της Ταϊβάν προσπάθησαν να φανούν αποφασιστικοί και ταυτόχρονα να διατηρήσουν ψύχραιμο τον πληθυσμό.

«Το υπουργείο Άμυνας παρακολουθεί στενά την κατάσταση, ενίσχυσε τις προετοιμασίες του και θα αντιδράσει με τον προσήκοντα τρόπο τη χρονική στιγμή που κρίνει εκείνο», ανέφερε.

Ο στρατός θα «μείνει στις θέσεις του και θα προστατεύσει την εθνική ασφάλεια. Ζητάμε από το κοινό να παραμείνει ήρεμο και να υποστηρίξει τις ένοπλες δυνάμεις».

Τη νύχτα της Τρίτης προς Τετάρτη, οι αρχές ανακοίνωσαν ότι 21 κινεζικά στρατιωτικά αεροσκάφη παρεισέφρησαν στη ζώνη αναγνώρισης αεροπορικής άμυνας (ή ADIZ, από το ακρώνυμο του όρου air defense identification zone στα αγγλικά), που πάντως είναι αρκετά μεγαλύτερη από τον εναέριο χώρο της Ταϊβάν.

Στην άλλη πλευρά του στενού, το κινεζικό υπουργείο Εμπορίου ανακοίνωσε οικονομικές κυρώσεις, όπως ιδίως την αναστολή της εξαγωγής άμμου στην Ταϊβάν. Πρόκειται για πρώτη ύλη-κλειδί για την κατασκευή ημιαγωγών, ενός από τα βασικά εξαγωγικά προϊόντα της νήσου.

Από την πλευρά της, η Ιαπωνία εξέφρασε την «ανησυχία» της για «τις στοχευμένες στρατιωτικές ενέργειες» του Πεκίνου σε αντίποινα για την επίσκεψη της κυρίας Πελόζι, ορισμένες από τις οποίες θα εκτυλιχτούν εντός της ιαπωνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

Το Τόκιο «εξέφρασε την ανησυχία του» στο Πεκίνο με δεδομένη τη «φύση των στρατιωτικών δραστηριοτήτων» που θα συμπεριλάβουν «πραγματικά πυρά», εξήγησε ο Χιροκάζου Ματσούνο, εκπρόσωπος της ιαπωνικής κυβέρνησης. Η Νάνσι Πελόζι ανέφερε νωρίτερα, σε ομιλία της στο κοινοβούλιο της Ταϊβάν, πως πήγε «με ειρήνη» στην περιφέρεια ως «φίλη».

«Κατάφωρη παραβίαση»

«Ερχόμαστε ως φίλοι στην Ταϊβάν, ερχόμαστε με ειρήνη στην περιφέρεια», είπε η κυρία Πελόζι, η πιο υψηλόβαθμη αξιωματούχος των ΗΠΑ που επισκέπτεται τη νήσο εδώ και 25 χρόνια. Εξήρε την Ταϊβάν διότι είναι «μια από τις πιο ελεύθερες χώρες στον κόσμο».

Η 82χρονη πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, 3η στη σειρά διαδοχής του προέδρου Τζο Μπάιντεν εάν απαιτηθεί, δεν είχε αναγγείλει την επίσκεψή της στην Ταϊβάν, όμως αυτή αποτελούσε το αντικείμενο έντονης σεναριολογίας εδώ και αρκετές ημέρες και προκάλεσε πριν καν γίνει την αντίδραση του Πεκίνου.

Με την άφιξη της Πελόζι στην Ταϊβάν, το κινεζικό ΥΠΕΞ κατήγγειλε «κατάφωρη παραβίαση» των αμερικανικών δεσμεύσεων προς την Κίνα που «καταφέρνουν σοβαρό πλήγμα στην ειρήνη και στη σταθερότητα της περιοχής».

Κάλεσε τον Αμερικανό πρεσβευτή στο Πεκίνο, τον Νίκολας Μπερνς, και ο υφυπουργός Εξωτερικών της Κίνας Σιέ Φανγκ του εξέφρασε την «έντονη διαμαρτυρία» της χώρας του, διαμηνύοντας πως «η πρωτοβουλία» της κυρίας Πελόζι να πάει στην Ταϊβάν «είναι εξαιρετικά σοκαριστική και οι συνέπειες θα είναι πολύ σοβαρές», σύμφωνα με το κινεζικό επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Νέα Κίνα.

Το νησί των 23 εκατομμυρίων κατοίκων είναι διοικητικά ανεξάρτητο από το τέλος του εμφυλίου πολέμου (1949), αλλά το Πεκίνο σκοπεύει να το επανεντάξει στην επικράτειά του και εναντιώνεται σε κάθε διεθνή νομιμοποίηση της κυβέρνησής του.

«Μην παίζετε με τη φωτιά»

Αμερικανοί αξιωματούχοι επισκέπτονται συχνά τη νήσο και η Ουάσιγκτον είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής όπλων της Ταϊβάν. Όμως η επίσκεψη της Πελόζι θεωρήθηκε μείζων πρόκληση από την Κίνα.

Την περασμένη εβδομάδα, κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής συνδιάλεξης των Τζο Μπάιντεν και Σι Τζινπίνγκ, ο κινέζος πρόεδρος προειδοποίησε τις ΗΠΑ να «μην παίζουν με τη φωτιά».

Ο προηγούμενος πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων που είχε επισκεφθεί την Ταϊβάν ήταν ο Νιούτ Γκρίνγκριτς το 1997.

Επισήμως, από το 1979, η Ουάσινγκτον δεν αναγνωρίζει παρά μόνο μία κινεζική κυβέρνηση, αυτή στο Πεκίνο, παρότι διαδραματίζει ρόλο προστάτιδας δύναμης της Ταϊπέι.

Οι ΗΠΑ ασκούν την πολιτική της «στρατηγικής αμφισημίας», αποφεύγουν να ξεκαθαρίσουν εάν θα υπερασπιστούν ή όχι στρατιωτικά την Ταϊβάν σε περίπτωση κινεζικής εισβολής, και ο Λευκός Οίκος έσπευσε να την επαναβεβαιώσει έπειτα από πρόσφατες δηλώσεις του κ. Μπάιντεν που έμοιαζαν να τη θέτουν εν αμφιβόλω.

Η Ρωσία, σύμμαχος της Κίνας, κατηγόρησε χθες την αμερικανική κυβέρνηση ότι «αποσταθεροποιεί τον κόσμο» και χαρακτήρισε «αγνή πρόκληση» την επίσκεψη Πελόζι.

Η Βόρεια Κορέα, επίσης σύμμαχος της Κίνας, τής εξέφρασε την «πλήρη υποστήριξή της», κάνοντας λόγο για «άφρονα επέμβαση» στις «εσωτερικές υποθέσεις» άλλων κρατών από τις ΗΠΑ και για «πολιτικές και στρατιωτικές προκλήσεις» που είναι κατ’ αυτή η «βασική αιτία» της αμφισβήτησης «της ειρήνης και της ασφάλειας στην περιοχή», όπως είπε εκπρόσωπος της διπλωματίας της Πιονγκγιάνγκ στο επίσημο πρακτορείο ειδήσεων KCNA.

με πληροφορίες από AFP, Reuters, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το ισραηλινό «i24news» έκανε εκπομπή από τη Θεσσαλονίκη -Στην εβραϊκή συναγωγή, τα καταστήματα, τις στοές

0

Οι συντελεστές της εκπομπής από το κανάλι του Τελ Αβίβ
02/08/2022  19:56
Το ημερολόγιο δείχνει 28 Ιουλίου και για τις επόμενες λίγες ημέρες η Θεσσαλονίκη μονοπωλεί τη σελίδα της ισραηλινής τηλεοπτικής εκπομπής «Holy Land Uncovered» στο Facebook.

Η Θεσσαλονίκη μέσα από τις εικόνες της Εβραϊκής Συναγωγής και του Λευκού Πύργου, οι εντυπωσιακές «πορτάρες» της Άνω Πόλης και η πανοραμική θέα από το «μπαλκόνι» του Επταπυργίου, η οροφή της μεγαλοπρεπούς Ροτόντας, που τόσες χρήσεις άλλαξε στην πορεία των αιώνων, η Αγία Σοφία, τα γκράφιτι στις πλάγιες όψεις των πολυκατοικιών του κέντρου και οι εμπορικές στοές.

Όσα κατέγραψε το δημοφιλές κανάλι «i24news» στη Θεσσαλονίκη
Οι άνθρωποι που χαμογελούν πλατιά σε όλες στις φωτογραφίες, το τηλεοπτικό συνεργείο της εξαιρετικά δημοφιλούς εκπομπής «Holy Land Uncovered», του καναλιού «i24news», με έδρα το Τελ Αβίβ, βρέθηκαν στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να την προβάλουν στην τουριστική αγορά του Ισραήλ, να αναδείξουν την πολυπολιτισμικότητά της και την ιστορική σύνδεσή της με το εβραϊκό στοιχείο και να καταγράψουν διαφορετικές ιστορικές και θρησκευτικές παραδόσεις.

Το ταξίδι τους διοργάνωσε στις 28-31 Ιουλίου ο Οργανισμός Τουρισμού Θεσσαλονίκης (ΟΤΘ), σε συνεργασία με το γραφείο ΕΟΤ εξωτερικού στο Ισραήλ και τον προϊστάμενό του, Δημήτρη Βασιλειάδη.

Το i24news έχει παγκόσμια απήχηση, καθώς εκπέμπει σε τρεις γλώσσες: αγγλικά, γαλλικά και αραβικά.

Λόγω του ειδησεογραφικού κατά βάση χαρακτήρα του, παρακολουθείται από θεατές με υψηλό καταναλωτικό προφίλ (π.χ., επιχειρηματίες, άνθρωποι των επενδύσεων, της τεχνολογίας κ.λπ.), ενώ η θεαματικότητά του ξεπερνά εκείνη των BBC, CNN και FRANCE 24 σε ορισμένες αγορές.

«Αυτή τη στιγμή, πάνω από 1 δισεκατομμύριο νοικοκυριά έχουν πρόσβαση στο κανάλι, ενώ εξίσου σημαντικό είναι ότι έχει ικανοποιητική διείσδυση και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η Θεσσαλονίκη θα προβληθεί στην εκπομπή “Holy Land Uncovered”, που παρουσιάζει στα αγγλικά η Έμιλι Φράνσις (Emily Frances). Στις εκπομπές της η παρουσιάστρια παρουσιάζει και τη γαστρονομική ταυτότητα των περιοχών, ως μια πτυχή σύγχρονου πολιτισμού, που αντικατοπτρίζει την ιστορικότητα και τις παραδόσεις τους», επισημαίνεται σε ανακοίνωση του ΟΤΘ.

Το τηλεοπτικό συνεργείο της εξαιρετικά δημοφιλούς εκπομπής «Holy Land Uncovered», του καναλιού «i24news», με έδρα το Τελ Αβίβ, βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη

Προβολή της Θεσσαλονίκης και οι δεσμοί με το εβραϊκό στοιχείο

Στο πλαίσιο της προβολής της Θεσσαλονίκης, η αντιπεριφερειάρχης και πρόεδρος του Οργανισμού Τουρισμού Θεσσαλονίκης, Βούλα Πατουλίδου, μίλησε στην Εμιλι Φράνσις για τους ισχυρούς δεσμούς που συνδέουν την πόλη με το εβραϊκό στοιχείο.

Η κυρία Φράνσις εξέφρασε την επιθυμία να παρουσιάσει στην εκπομπή της τον προορισμό και να μιλήσει για την εβραϊκότητα της Θεσσαλονίκης, σε συνδυασμό όμως με τη χριστιανική ταυτότητα, όπως αυτή καταγράφεται διαχρονικά. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η κυρία Πατουλίδου μίλησε για τους ισχυρούς δεσμούς που συνδέουν τη Θεσσαλονίκη με το εβραϊκό στοιχείο.


Στιγμιότυπο από την εκπομπή
Λαμβάνοντας υπ’ όψιν πως οι ταξιδιώτες από το Ισραήλ είναι στην πρώτη θέση των αλλοδαπών εθνικοτήτων που διανυκτερεύουν στην πόλη, η Βούλα Πατουλίδου αναφέρθηκε στις δράσεις προβολής του οργανισμού, όπως είναι η μετάφραση του portal thessaloniki.travel στα εβραϊκά, η εσωτερική παραγωγή για την «εβραϊκή διαδρομή» της Θεσσαλονίκης και ο οδηγός τσέπης στα εβραϊκά.

Κατά τη διάρκεια του press trip, η δημοσιογραφική ομάδα του i24news είχε επαφές με την εβραϊκή κοινότητα, επισκέφθηκε μνημεία και σημεία της πόλης που συνδέονται με το εβραϊκό στοιχείο και εξερεύνησε τη γαστρονομική ποικιλία της Θεσσαλονίκης.

*Οι συνημμένες φωτογραφίες προέρχονται από τη σελίδα της εκπομπής στο Facebook   iefimerida.gr

Παζλ, η φωτογραφία «Cosmic Cliffs» από το James Webb

0

Οι πρώτες φωτογραφίες από το James Webb Space Telescope, το διαστημικό τηλεσκόπιο της NASA μας άφησαν άφωνους και περιδεείς. Ιδιαιτέρως η φωτογραφία της περιοχής δημιουργίας αστέρων στην Carina Nebula· η φωτογραφία είναι πλέον γνωστή ως «Cosmic Cliffs» και κατέκλυσε το Διαδίκτυο. Δεν άργησε να μπει και στα σπίτια· σε εκδοχή τριών διαστάσεων, με τη μορφή παζλ.

Το με έδρα τα Catskills στούντιο Nervous System έσπευσε να μεταφράσει αυτό το αριστούργημα σε ένα νέο παζλ, το οποίο συναρμολογείται σε αλλεπάλληλα στάδια, χωρίς προκαθορισμένο σχήμα, αρχή και τέλος.

Όπως και σε άλλα σχέδιά του, το στούντιο συμπεριέλαβε στο νέο παζλ τέσσερις ψηφίδες: έναν αστροναύτη, έναν διάττοντα αστέρα, έναν δορυφόρο και τους χρυσούς καθρέπτες του νέου διαστημικού τηλεσκόπιου.

Το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb απαθανάτισε τον μακρινό γαλαξία Cartwheel

0

Η NASA δημοσιοποίησε μια σπάνια και εντυπωσιακή εικόνα ενός γαλαξία που απέχει 500 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τη Γη, του γαλαξία Cartwheel, του οποίου οι δακτύλιοι απαθανατίζονται με πρωτοφανή ευκρίνεια χάρη στο υπερσύγχρονο διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb.

Οι αστρονόμοι εκτιμούν ότι ο συγκεκριμένος γαλαξίας ήταν κάποτε σπειροειδής, όπως ο δικός μας. Όμως, η σύγκρουσή του με έναν μικρότερο γαλαξία του έδωσε το σχήμα που έχει στην εικόνα που τράβηξε το διαστημικό τηλεσκόπιο.

Σταδιακά σχηματίστηκαν δακτύλιοι που μοιάζουν με τους κυματισμούς που προκαλούνται από ένα βότσαλο που πέφτει στη θάλασσα.

Ο γαλαξίας Cartwheel είχε ήδη παρατηρηθεί από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, αλλά το James Webb αποκάλυψε νέες λεπτομέρειες. «Μας δίνει μια ιδέα για το τι είχε συμβεί στο παρελθόν και πώς θα εξελιχθεί στο μέλλον», αναφέρει η αμερικανική διαστημική υπηρεσία.

Ένα τεχνολογικό αριστούργημα αξίας 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb εκτοξεύτηκε πριν από περίπου επτά μήνες και απέχει σχεδόν 1,5 εκατ. χιλιόμετρα μακριά από τη Γη.

 

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: Twitter NASA

Τότε το λέγαμε καλοκαίρι, σήμερα κλιματική αλλαγή

0

Όλο και συχνότερα ακούμε ότι αυτό που σήμερα λέμε κλιματική αλλαγή παλαιότερα ήταν ένα κανονικό ζεστό καλοκαίρι. Είναι η διαφορά μεταξύ προσωπικής εμπειρίας και στατιστικής.

    Καύσωνας στην Αθήνα: Ακροβατικά με BMX στο Καβούρι

«Στα παιδικά μου χρόνια υπήρχαν μόνο τέτοια καλοκαίρια», λέει η θεία απολαμβάνοντας τον καφέ με κέικ στο σαλόνι. «Και τότε τα σχολεία κλείνανε στη Γερμανία όταν είχε καύσωνα», συμπληρώνει ο γιός. Η διαφορά με τότε είναι ότι σήμερα οι υψηλές θερμοκρασίες είναι συνεχώς θέμα στα μέσα ενημέρωσης και στις συζητήσεις μας, συμφωνούν και οι δύο. Τέτοιου είδους συζητήσεις είναι πλέον καθημερινές στη Γερμανία.

Ο ισχυρισμός, κυρίως μεγαλύτερων σε ηλικία, ότι θυμούνται με την παραμικρή λεπτομέρεια κάποιο θερμό καλοκαίρι ή ένα παγωμένο χειμώνα αποτελεί ευπρόσδεκτο επιχείρημα για τους αρνητές της κλιματικής αλλαγής. Αρκετές δεκαετίες μετά κάποιοι υποστηρίζουν ότι θυμούνται επακριβώς πόσες εβδομάδες πέρασαν στα κολυμβητήρια της πόλης τους σε θερμοκρασίες καύσωνα.

«Στη μνήμη μένουν κυρίως έντονες προσωπικές στιγμές και καθετί ακραίο που εντυπωσίασε», λέει ο μετεωρολόγος Αντρέας Φρίντριχ από την Γερμανική Μετεωρολογική Υπηρεσία DWD. O κόσμος θυμάται συχνότερα ιδιαίτερα ζεστά καλοκαίρια από ότι βροχερούς και κρύους χειμώνες. «Οι μνήμες έχουν ένα έντονο υποκειμενικό στοιχείο, δεν μπορούν ποτέ να είναι αξιόπιστες όπως η στατιστική», λέει ο γερμανός ειδικός στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων dpa.

Άλλο καιρός, άλλο κλίμα

Καύσωνας, ακραία καιριά φαινόμενο, ήλιος, Τα καλοκαίρια είναι πιο θερμά από ότι στο παρελθόν, λένε οι επιστήμονες

«Ο καιρός και το κλίμα συγχέονται συχνά», λέει ο Αντρέας Φρίντριχ. Για να μπορούμε να μιλάμε για τάση θα πρέπει να παρακολουθήσουμε τα καιρικά φαινόμενα για ένα μεγαλύτερο διάστημα, όπως για παράδειγμα 30 χρόνια. Ο καθοριστικός παράγοντας είναι τα στατιστικά στοιχεία όχι το συναίσθημα. Βάσει των στατιστικών στοιχείων της DWD η θερμοκρασία τον Ιούνιο στο διάστημα 1991 – 2020 ήταν κατά μέσο όρο ένα βαθμό υψηλότερη από ότι την περίοδο 1961 – 1990. Μάλιστα ο φετινός Ιούνιος με πολλές ώρες ηλιοφάνειας και ελάχιστες βροχές ήταν με μέση θερμοκρασία 18,4 βαθμών θερμότερος κατά 2 βαθμούς.

«Ένας καύσωνας που χωρίς την κλιματική αλλαγή θα χαρακτηρίζονταν πιθανότατα ως το θερμότερο καιρικό φαινόμενο των τελευταίων 100 ετών, αντιμετωπίζεται πλέον σαν ένα κανονικό καλοκαίρι», δηλώνει η Φριντερίκε Ότο από το Ινστιτούτου Περιβαλλοντικών Αλλαγών (Environmental Change Institute) στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης: «Αυτό που δεν θα συνέβαινε ίσως ποτέ χωρίς την κλιματική αλλαγή χαρακτηρίζεται σήμερα ακραίο καιρικό φαινόμενο».

Αυτό αποδεικνύεται από μια και μόνο θερμοκρασία: τους 40 βαθμούς Κελσίου. Το ξεπέρασμα του ψυχολογικού ορίου των 40 βαθμών καταγράφηκε στη Γερμανία για πρώτη φορά το 1983 σε δύο μετεωρολογικούς σταθμούς, 100 περίπου χρόνια μετά τις πρώτες καταγραφές θερμοκρασιών το 1881. Την επόμενη φορά που η θερμοκρασία έσπασε ξανά το φράγμα των 40 βαθμών ήταν 20 χρόνια αργότερα, το 2003. Μεσολάβησαν άλλα 12 χρόνια για να καταγραφούν παρόμοιες θερμοκρασίες τον Αύγουστο του 2015 και μετά ξανά άλλα τέσσερα για να καταγραφούν και πάλι θερμοκρασίες άνω των 40 βαθμών.

Όλο και συχνότερα θερμοκρασίες πάνω από 40 βαθμούς

Καύσωνας, καλοκαίρι, υπερβολικές θερμοκρασίες, Θα μάθουμε να ζούμε τα καλοκαίρια με 40άρια

Βάσει των στατιστικών στοιχείων διαπιστώνεται ότι μικραίνουν τα διαστήματα, στα οποία καταγράφονται θερμοκρασίες πάνω από 40 βαθμούς. Από το 2015 πέρασαν μόλις τρία χρόνια για να ξεπεράσει και πάλι το θερμόμετρο στη Γερμανία τους 40 βαθμούς. «Σε 20 χρόνια είναι πιθανό να καταρρίπτεται κάθε καλοκαίρι το όριο των 40 βαθμών», εκτιμά ο Αντρέας Φρίντριχ. Σε όσους υποστηρίζουν ότι και παλαιότερα υπήρχαν το καλοκαίρι πολλές μέρες με θερμοκρασίες πάνω από 40 βαθμούς ο μετεωρολόγος της DWD αποδίδει «διαστρεβλωμένη υποκειμενική αντίληψη».

«Στην Ευρώπη τα κύματα καύσωνα θα αυξηθούν δραστικά τις επόμενες δεκαετίες», λέει ο κλιματολόγος Κλάους Χάουσταϊν από τη Λειψία. Οι φετινές μικρές περίοδοι με ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες «αποτελούν προειδοποίηση για το τι θα επακολουθήσει σε περίπτωση που δεν λάβουμε μέτρα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής».

Σεμπάστιαν Φίσερ, dpa

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Εθνικιστές-Ακροδεξιοί: Η τελευταία ελπίδα του Ερντογάν

0

 

Του  Veli Saçılık*

Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει για την απόλυτη ήττα του ΑΚΡ στις επόμενες εκλογές. Η περιπέτεια εξουσίας του ΑΚΡ, που ξεκίνησε το 2002 ως φιλελεύθερος συντηρητισμός και ευρωπαϊσμός, τελειώνει στο τέλος της εικοσαετίας, μετατρέποντας την Τουρκία κυριολεκτικά σε εγκληματική αυτοκρατορία.

Ο ισχυρότερος ανταγωνιστής του ΑΚΡ στην υφαρπαγή του κράτους από τους στρατιωτικούς και την εγκαθίδρυση του καθεστώτος «Ενός Ανδρός Αρχή» ήταν φυσικά το Κόμμα των Στρατιωτικών που εδρεύει στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (MGK) και η πολιτική προέκτασή τους, οι εθνικιστές. Οι εθνικιστές, η δεξιά και η αριστερή πτέρυγα, πήραν θέση στην επίσημη ιδεολογία του κράτους ως «Εθνικοδεξιοί».

Αυτός ο όχλος των αριστερο-δεξιών εθνικιστών, ο οποίος ήταν ο πρωταρχικός εχθρός του ΑΚΡ μέχρι την εξέγερση του Γκεζί, έκανε ειρήνη με το ΑΚΡ αποδεχόμενος την πρότασή του να «πάρει μέρος στη διαχείριση της εξουσίας και να καθίσει πίσω από το τιμόνι του συστήματος χωρίς να αλλάξει το σύστημα». Πριν από την ειρήνη, ήταν προφανές ότι η συζήτηση για την ανεξιθρησκεία-κεμαλισμό ήταν κόκκινη γραμμή και για τις δύο πλευρές. Μετά την επίτευξη συμφωνίας για την πολιτική που θα ακολουθήσουν κατά των κοινωνικών ελευθεριών, τη συνέχεια της πολιτικής άρνησης και εξόντωσης των Κούρδων, την υποδούλωση των εργαζομένων, την επιμονή στις περιφερειακές υπο-ιμπεριαλιστικές πολιτικές, επιτράπηκε να «θάψουν τα πτώματα» του Ατατούρκ και της κοσμικότητας τουλάχιστον όσον αφορά το κράτος.

Ο Ρ.Τ. Ερντογάν γνωρίζει ότι δεν έχει καμία πιθανότητα να επανεκλεγεί υπό τις παρούσες συνθήκες. Με την άνεση να χρησιμοποιεί στο έπακρο τους μηχανισμούς και τις δυνατότητες του κράτους, εφαρμόζει μια σειρά από απλές αλλά πολύ χρήσιμες τακτικές λέγοντας «αυτή η δουλειά δεν τελειώνει εδώ». Έχουμε συνηθίσει σε εκλογική νοθεία, δωροδοκία, απειλές κ.λπ., όμως είναι σαφές ότι αυτές οι μέθοδοι δεν θα φέρουν αποτελέσματα.

Ο μόνος τρόπος για να κερδίσει τις εκλογές το AKP, είναι να βγάλει το HDP από την πολιτική εξίσωση και να χωρίσει την αντιπολίτευση σε πολλά κομμάτια. Το κρατικίστικο αντανακλαστικό ενάντια στο κουρδικό ζήτημα, που είναι η «Αχίλλειος Πτέρνα» της Συμμαχίας του Έθνους, είναι μια μεγάλη ευκαιρία για το AKP. Να καταγγείλει τη Συμμαχία του Έθνους με την κραυγή «Συνεργάζονται με το HDP, υπάρχει το Όρος Κανδήλι πίσω τους» και να αναγκάσει τη Συμμαχία του Έθνους να υπενθυμίσει στο ΑΚΡ ότι «στην πραγματικότητα εσείς κάνατε την ειρηνευτική διαδικασία με το HDP, εσείς κάνατε το Άνοιγμα στους Κούρδους».

Όμως, με τον τρόπο αυτό, η συμμαχία των έξι κομμάτων της αντιπολίτευσης, γνωστής ως Συμμαχία του Έθνους, θα μπει σε ρατσιστικό ανταγωνισμό με το AKP-MHP εναντίον του HDP και του κουρδικού λαού. Καθώς η πιθανότητα ανάδειξης κοινού υποψηφίου μεταξύ της Συμμαχίας του Έθνους και του HDP εξαλείφεται, η ελπίδα επανεκλογής για τον Ερντογάν αυξάνεται.

Μιλώντας για την «ελπίδα», ένας άλλος τρόπος για να συρρικνωθεί η Συμμαχία του Έθνους με τη διάσπασή της παρέχεται από πρώην στελέχη των υπηρεσιών πληροφοριών, όπως ο Ümit Özdağ (Ümit σημαίνει ελπίδα), στους οποίους ανατέθηκε η αποστολή να αντιταχθούν στην αντιπολίτευση, θέτοντας σε κυκλοφορία τα επιχειρήματα αντιπροπαγάνδας του Παλατιού, τα οποία όμως θα τα κυκλοφορούν με τη μάσκα του αντιπολιτευομένου. Εάν ο Özdağ, με το κόμμα Vatan-Πατρίδα, καταφέρει να κερδίσει σημαντικό αριθμό ψήφων από τη Συμμαχία του Έθνους, όπως έγινε με το Κόμμα Genç του Cem Uzan, που άνοιξε το δρόμο για το AKP στην εξουσία, τότε ο Ερντογάν θα μπορεί να ελπίζει στην επανεκλογή του.

Ο Ερντογάν γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι οι εθνικιστές εκείνοι που θα παράσχουν ιδεολογική ηγεμονία στο Παλάτι, και όχι ρατσιστές όπως ο Özdağ. Οι εθνικιστές που στρατολογήθηκαν στους θαλάμους πειθούς που είχαν εγκατασταθεί στο Παλάτι (όπως στην περίπτωση του Μεχμέτ Αλί Τσελεμπή) στις τηλεοπτικές και δημόσιες παρουσίες τους απλώς διαβάζουν τα προπαγανδιστικά κείμενα που τους παραδόθηκαν από το Παλάτι. Οι δεξιοί και αριστεροί εθνικιστές, ένας ένας ή δυο δυο καταφεύγουν και ζητούν… άσυλο στο Παλάτι (D. Perinçek, M. Feyzioğlu, H. Cevizoğlu…).

Εκείνοι που ήταν εχθρικοί προς το ΑΚΡ, λόγω του ανοίγματος που είχε κάνει στο παρελθόν για λόγους τακτικής στο  Κουρδικό και τα δημοκρατικά – ανθρώπινα δικαιώματα, από τότε που ξεκίνησε η ιδέα του ολοκληρωτικού πολέμου εναντίον των Κούρδων, βρίσκουν καταφύγιο στο Παλάτι, με το επιχείρημα ότι «Το AKP ήρθε στη δική μας γραμμή». Η υποστήριξη της παραστρατιωτικής πολεμικής εταιρείας του παλατιού SADAT από τον δημοσιογράφο Soner Yalçın, και η συμπόρευση των αριστερών και δεξιών εθνικιστών με τους ισλαμιστές, υπό τους ήχους του τραγουδιού «οι δυο μας είμαστε τριαντάφυλλα που άνθισαν από την ίδια τριανταφυλλιά», δίνει στο AKP την έστω και ασθενή ελπίδα να κερδίσει ξανά τις εκλογές.

Το αριστερο-δεξιό σύστημα της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης είναι αυτό που εξήγησα παραπάνω. Ο πρώην εθνικιστής και νυν «εθνικο-Ερντογανιστής» M. Ali Çelebi, απευθυνόμενος στην Συμμαχία του Έθνους, ρωτάει: «Έχετε στο πρόγραμμά σας την εκπαίδευση στη μητρική γλώσσα, την ισότιμη ιθαγένεια, τον κοινό υποψήφιο, ψήφισμα κατά του πολέμου, νόμο για την τοπική αυτοδιοίκηση…;». Ξέρει ότι θα πουν «Όχι».

Μπροστά σε αυτούς που ξέχασαν τους παλιούς τους αγώνες και ενώθηκαν γύρω από τον μιλιταρισμό, γίνεται αισθητή η έλλειψη μια δημοκρατικής δύναμης που θα μπορούσε να πει: «Ναι, όλα αυτά που είπατε, είναι στο πρόγραμμά μας και θα τα εφαρμόσουμε». Εργαζόμενοι που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος της οικονομικής κρίσης, Κούρδοι των οποίων η ύπαρξη δεν γίνεται αποδεκτή, Αλεβίτες των οποίων τα ίσα δικαιώματα ιθαγένειας αγνοούνται, γυναίκες και νέοι, όλοι αυτοί φυσικά είναι πιο αδύναμοι από τους μιλιταριστές, που υπάρχουν εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο τις κρατικές δυνατότητες. Ωστόσο, η αδυναμία των πλατιών μαζών του λαού, των φτωχών και των καταπιεσμένων, ενάντια στο καθεστώς του ενός ανθρώπου και του μιλιταριστικού μηχανισμού του, μάλλον είναι ένα πρόβλημα έλλειψης καλής οργάνωσης παρά ένα φυσικό ζήτημα.

Εάν το HDP και οι δημοκρατικές δυνάμεις μπορέσουν να ξεκινήσουν μαζική κινητοποίηση με τρόπο που δεν περιορίζεται στην οργανωτική εκπροσώπηση και τον αριθμό των κομμάτων και οργανώσεων, μπορούμε να απαλλαγούμε όχι μόνο από το AKP-MHP, αλλά και από την επιρροή της ρατσιστικής-σοβινιστικής νοοτροπίας που έχει κατέβει στην κοινωνία σαν φάντασμα.

Πηγή: Yeni Yaşam/ infognomonpolitics.gr

Η Γεωπολιτική της Γερμανίας σε σταυροδρόμι

0

Jose Miguel Alonso-Trabanco

29 Ιουλίου 2022

Σε μακροπρόθεσμη προοπτική, παρόλο που η επίσημη καθιέρωση της Γερμανίας ως εθνικού κράτους είναι ένα αρκετά πρόσφατο φαινόμενο, οι πρόδρομες και οι προηγούμενες οντότητές της έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στις ευρωπαϊκές υποθέσεις για αιώνες.

Στη μάχη του Teotoburg Forrest, ένας συνασπισμός γερμανικών φυλών νίκησε τον επαγγελματικό στρατό Ρωμαίων λεγεωναρίων συντρίβοντας την προσδοκία της Αυτοκρατορίας να κατακτήσει τη Γερμανία και να επεκταθεί σε όλη τη Βόρεια Ευρώπη, μια εντυπωσιακή νίκη λαμβάνοντας υπόψη τις ασυμμετρίες που εμπλέκονται.

Αιώνες αργότερα, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία – υπό την ηγεσία των Γερμανών ηγεμόνων που ήταν οι διάδοχοι του Καρλομάγνου – αντιπροσώπευε το ισχυρότερο δυτικοευρωπαϊκό κράτος του Μεσαίωνα.

Στη Μάχη στον Πάγου, μια σύγκρουση που προμήνυε τις εκστρατείες του Ναπολέοντα και των Ναζί για την κατάκτηση των ρωσικών εδαφών, οι Τεύτονες Ιππότες επιτέθηκαν στη Δημοκρατία του Νόβγκοροντ (πολιτεία των Ορθοδόξων Σλάβων) αλλά η απόπειρα απωθήθηκε από τον Πρίγκιπα της Ρωσίας Αλέξανδρο Νέφσκι, έναν πολιτικό του οποίου η κληρονομιά εξακολουθεί να λατρεύεται από τους σύγχρονους Ρώσους.

Τον 19ο αιώνα, ο θρυλικός Otto Von Bismarck ήταν ο εγκέφαλος της δημιουργίας μιας ενοποιημένης Γερμανίας, ένα επίτευγμα που επιτεύχθηκε μέσω ενός τολμηρού συνδυασμού τόσο σκληρής δύναμης όσο και διπλωματικών δεξιοτήτων. Το γερμανικό κράτος έγινε διαβόητο για την ενεργό εμπλοκή του στο θανατηφόρο παιχνίδι της ευρωπαϊκής πολιτικής εξουσίας, ένα επικίνδυνο εγχείρημα του οποίου η επιδίωξη απαιτούσε κοσμική σοφία, ισχυρή πολιτική αποφασιστικότητα και την υλική ικανότητα να αντιμετωπίσει ισχυρούς και πλούσιους αντιπάλους.

Παράλληλα, οι ανορθόδοξες θεωρίες του εθνικιστή οικονομολόγου Friedrich List ενέπνευσαν τη Γερμανία να αναζητήσει την εκβιομηχάνιση ως δρόμο για την ενίσχυση της ευημερίας και της εθνικής ισχύος. Τελικά, η άνοδος της Γερμανίας ως υπολογίσιμης δύναμης θα διαμόρφωνε την πορεία της ιστορίας τον επόμενο αιώνα, ένα γεγονός που θα συνεπαγόταν τεκτονικές γεωπολιτικές αλλαγές και πολλή αιματοχυσία.

Κατανοώντας το ταραγμένο παρελθόν της Γερμανίας

Σε ένα πολυπολικό περιβάλλον στο οποίο σιγόβραζε η αμοιβαία δυσπιστία και εχθρότητα, η μετέωρη άνοδος της Γερμανίας θεωρήθηκε απειλητική από τη Βρετανία, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη ότι η γερμανική ισχύς και τα ρεβιζιονιστικά σχέδια θα μπορούσαν να εκτροχιάσουν το κυρίαρχο status quo (δηλαδή την Pax Britannica). Αυτές οι πραγματικότητες πυροδότησαν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μια σύγκρουση στην οποία η Γερμανία ηττήθηκε. Επιπλέον, οι συνέπειες της σύγκρουσης προκάλεσαν την κατάρρευση των περισσότερων ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών και ξαναέφτιαξαν τον χάρτη της ηπείρου.

Ωστόσο, οι υποκείμενες εντάσεις δεν διευθετήθηκαν, οπότε η ρεβάνς ήταν θέμα χρόνου.

Κατά την επακόλουθη εποχή της Βαϊμάρης, ένας τοξικός συνδυασμός λαϊκής δυσαρέσκειας και απαξίωσης, πολιτικής πόλωσης, ρεβανσιστικών συμπεριφορών, ιδεολογικού εξτρεμισμού, οικονομικής δυσπραγίας, κοινωνικής αναταραχής και εκτεταμένης οικονομικής αναταραχής δημιούργησαν την ατμόσφαιρα που εκμεταλλεύτηκε το Ναζιστικό Κόμμα για να ενορχηστρώσει μια εχθρική δραστηριότητα. Υπό την κυριαρχία του Αδόλφου Χίτλερ, η ναζιστική Γερμανία υιοθέτησε μια επιθετική εξωτερική πολιτική και, σε μια προσπάθεια να εκπληρώσει τα αυτοκρατορικά όνειρά της για παγκόσμια κυριαρχία, ξεκινώντας μια κατακτητική εκστρατεία.

Στο αρχικό στάδιο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το Τρίτο Ράιχ ήθελε να βγάλει νοκ άουτ τόσο τη Γαλλία όσο και τη Βρετανία για να διευθετήσει παλιούς λογαριασμούς και να απαλλαγεί από πιθανούς αντιπάλους. αλλά τελικά οι πιο σημαντικές φιλοδοξίες του βρίσκονταν στην Ανατολή. Οι στρατηγοί του Χίτλερ ήθελαν να καταστρέψουν τη Σοβιετική Ένωση για να αυξήσουν το lebensraum (ζωτικό χώρο) του γερμανικού κράτους, να ελέγξουν το εύφορο έδαφος της Ουκρανίας και της Δυτικής Ρωσίας (chernozem) προκειμένου να επιτύχουν αυτάρκεια σε προμήθειες τροφίμων και να καταλάβουν τα κοιτάσματα πετρελαίου της Κασπίας για καύσιμο για την γερμανική πολεμική μηχανή. Η στρατιωτική δύναμη, η γενοκτονική βία και η μαζική πείνα ήταν εργαλεία για την επίτευξη αυτών των αποτελεσμάτων.

Το 1940, φαινόταν ότι η ναζιστική Γερμανία μπορούσε να πετύχει τη νίκη. Ωστόσο, η συντριπτική ήττα της Βέρμαχτ στη μοιραία Μάχη του Στάλινγκραντ σηματοδότησε ένα σημείο καμπής.

Οι γερμανικές δυνάμεις δεν ανέκαμψαν ποτέ μετά από αυτήν την οπισθοδρόμηση και η παλίρροια αντιστράφηκε. Η Γερμανία νικήθηκε από τους Συμμάχους και η εξαφάνιση του Τρίτου Ράιχ σηματοδότησε την άνοδο τόσο των Ηνωμένων Πολιτειών όσο και της Σοβιετικής Ένωσης ως υπερδυνάμεων κάτω από μια διπολική ισορροπία δυνάμεων. Η Γερμανία καταλήφθηκε και διαμελίστηκε. Συγκεκριμένα, η μεταπολεμική Γερμανία σχεδόν έπαψε να υπάρχει.

Το σχέδιο Morgenthau – που επινόησε ο Henry Morgenthau Jr., Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ – πρότεινε την αποστρατικοποίηση της Γερμανίας, τη διασπορά του τοπικού πληθυσμού, τον εδαφικό του διαμελισμό και την εξάρθρωση των γερμανικών βιομηχανικών δυνατοτήτων, ώστε η οικονομία της χώρας να υιοθετήσει ένα αγροτικό προφίλ.

Αν και το σχέδιο απέκτησε κάποια έλξη στην αρχή, η Γερμανία το απέφυγε επειδή η Ουάσιγκτον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μια ευημερούσα, επαναβιομηχανοποιημένη και ισχυρή Δυτική Γερμανία θα ήταν πολύ πιο χρήσιμη ως ασπίδα – και ίσως ακόμη και ως πιθανή αιχμή του δόρατος – ενάντια στο σοβιετικό μπλοκ.

Από αυτή την άποψη, η δημιουργία του ΝΑΤΟ ήταν επίσης μια σημαντική κομβική εξέλιξη.

Όπως ισχυρίστηκε ο Λόρδος Hasting Ismay, ο πρώτος Γενικός Γραμματέας της υπερατλαντικής στρατιωτικής συμμαχίας, ο σκοπός της ήταν να κρατήσει «τους Ρώσους έξω, τους Αμερικανούς μέσα και τους Γερμανούς κάτω» στην Ευρώπη.

Ωστόσο, παρά την υποταγή της, η Δυτική Γερμανία έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Άλλωστε, δεν χρειάστηκε να δαπανήσει για την άμυνά της αφού το κόστος απορροφήθηκε κυρίως από τους Αμερικανούς, οπότε μπορούσε να επικεντρώσει τους πόρους στην αναζωογόνηση της εγχώριας βιομηχανίας. Ομοίως, οι Γερμανοί επωφελήθηκαν από τη διαθεσιμότητα κεφαλαίων που παρέχοντο από τις ΗΠΑ, την πρόσβαση στις δυτικές καταναλωτικές αγορές και την ικανότητα να συμμετέχουν ελεύθερα στο διεθνές εμπόριο – μια υπηρεσία που παρέχεται από το Ναυτικό των ΗΠΑ.

Εντούτοις, θα ήταν λάθος να πούμε ότι η Γερμανία ήταν ένα σταθερά ατλαντικό κράτος σε ολόκληρο το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Έχοντας επίγνωση ότι θα μπορούσε κυριολεκτικά να εκμηδενιστεί ή να υποστεί ακόμη χειρότερα αν ξεσπούσαν μάχες μεταξύ των Αμερικανών και των Σοβιετικών, βασίστηκε επίσης στην Östpolitik για να ενθαρρύνει την ύφεση προς το μπλοκ που είχε επικεφαλής τη Μόσχα.

Με τη σειρά της, η Ανατολική Γερμανία ήταν σοβιετικός δορυφόρος, αλλά ήταν ένα από τα πιο ευημερούντα και βιομηχανοποιημένα κράτη του Συμφώνου της Βαρσοβίας (το βιοτικό επίπεδο στη ΛΔΓ ήταν ακόμη υψηλότερο και απο της ΕΣΣΔ) και είχε μια αδίστακτη υπηρεσία πληροφοριών. Με άλλα λόγια, και τα δύο γερμανικά κράτη ήταν αρκετά σχετικά με τα αντίστοιχα μπλοκ τους, παρόλο που παρέμεναν υπό ξένη επικυριαρχία.

Είναι ενδιαφέρον ότι μια ιστορική ανάλυση αποκαλύπτει ότι οι στρατηγικές ευθυγραμμίσεις της Γερμανίας κυμαίνονταν σε διάφορους βαθμούς μεταξύ ενός δυτικού προσανατολισμού και ενός Drang nach Osten («ώθηση προς τα ανατολικά»).

Ωστόσο, αυτό δεν είναι ασυνέπεια. Αντίθετα, όπως υποστηρίζει ο Αμερικανός συγγραφέας Robert Kaplan, μια τέτοια φαινομενική αντίφαση είναι μια

αντανάκλαση της γεωπολιτικής κατάστασης της χώρας στη μεταβατική ζώνη μεταξύ της heartland και της ακτογραμμής.

Το δυτικό τμήμα της Γερμανίας – ως επί το πλείστον καθολικό – έχει βιομηχανικό προφίλ καθώς και εμπορευματική νοοτροπία και έχει επίσης μια κοσμοπολίτικη ατλαντική κοσμοθεωρία.

Αντίθετα, το ανατολικό του μισό -που αντιστοιχεί περίπου με την ιστορική Πρωσία- έχει εδώ και καιρό εθνικιστικές συμπεριφορές και σπαρτιατικές αρετές.

Η εν λόγω περιοχή είναι επίσης γνωστή για την στρατιωτική παράδοση και ένα ήθος πολεμιστή που χρονολογείται από τις ημέρες του Μεγάλου Φρειδερίκου.

Αναμφισβήτητα, μέχρι στιγμής οι Γερμανοί μπόρεσαν να συνδυάσουν πτυχές και των δύο σύμφωνα με τις εξελισσόμενες περιστάσεις.

Ωστόσο, είναι προβλέψιμο ότι η συμφιλίωση αντικρουόμενων γεωπολιτικών κλίσεων σε μια εποχή κατά την οποία το ρωσικό μεγαθήριο συγκρούεται σε πολλαπλούς τομείς με το μπλοκ του οποίου επικεφαλής είναι ο αμερικανικός Λεβιάθαν θα είναι περίπλοκη.

Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος για το Βερολίνο να εκτελέσει μια αριστοτεχνική πράξη εξισορρόπησης στο πλαίσιο μιας μεγάλης συστημικής κρίσης που πιθανότατα θα επαναπροσδιορίσει την αρχιτεκτονική της ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Η επανενωμένη Γερμανία ως ακρογωνιαίος λίθος της Ε.Ε

Την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα, η επανένωση της Γερμανίας τροφοδότησε στρατηγικές ανησυχίες που δεν ήταν εντελώς παράλογες. Στην πραγματικότητα, είναι γνωστό ότι τόσο η Μάργκαρετ Θάτσερ όσο και ο Φρανσουά Μιτεράν ήταν απρόθυμοι να καλωσορίσουν αυτό που πιθανότατα θεωρούσαν στα παρασκήνια ως κάποιου είδους Anschluss 2.0, και προσπάθησαν ακόμη και να πλησιάσουν τον Σοβιετικό πρόεδρο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ για να το αποτρέψουν.

Επιπλέον, το 1990 ο αμερικανός ρεαλιστής στοχαστής John Mearsheimer επεσήμανε ότι μια ισχυρή Γερμανία πιθανότατα θα προσπαθούσε να αποκτήσει τα δικά της πυρηνικά όπλα σε ένα στρατηγικό περιβάλλον στο οποίο η διάλυση του διπολισμού θα γεννούσε μια εποχή προβλημάτων και αυξανόμενων εντάσεων μεταξύ των ανταγωνιστικών δυνάμεων.

Στη δεκαετία του ’90, ο αμερικανός δισεκατομμυριούχος Τζορτζ Σόρος – ένθερμος υποστηρικτής του ατλαντισμού – εξέφρασε ανησυχίες για την άνοδο μιας επανενωμένης Γερμανίας ως μεγάλης δύναμης της οποίας η επιρροή θα μπορούσε να κατακλύσει μεγάλο μέρος της Ανατολικής Ευρώπης ως lebensraum, και μάλιστα λειτούργησε άμεσα ενάντια στη συναλλαγματική ισοτιμία του γερμανικού μάρκου. .

Ωστόσο, όπως έχει υποστηρίξει πειστικά ο Stephen Szabo, στην περίοδο της Bundesrepublik, η Γερμανία κατάφερε να επανεφεύρει τον εαυτό της ως μια δυναμική γεωοικονομική δύναμη.

Η εθνική της ισχύς δεν βασιζόταν σε συμβατικές στρατιωτικές δυνατότητες ή όπλα μαζικής καταστροφής, αλλά ακολούθησε μια στρατηγική εμπορικού ρεαλισμού, μια διαδρομή που αξιοποίησε τη γερμανική βιομηχανική ισχύ και τα διάφορα συγκριτικά της πλεονεκτήματα.

Εξάλλου, λαμβάνοντας υπόψη την παραγωγικότητα της γερμανικής οικονομίας, χρειαζόταν να εξασφαλίσει καταναλωτικές αγορές στις οποίες θα μπορούσαν να εξάγονται τα παραγόμενα προϊόντα της. Με τη σειρά του, αυτό απαιτούσε επίσης αξιόπιστη πρόσβαση τόσο στην ενέργεια όσο και στις πρώτες ύλες. Αυτό έγινε μέσω αμοιβαία επωφελών πλαισίων συνεργασίας, εμπορίου και προβολής επιρροής μέσω αντισυμβατικών φορέων όπως η επέκταση των γερμανικών ιδιωτικών επιχειρηματικών συμφερόντων.

Όπως ήταν αναμενόμενο, το γερμανικό κράτος τοποθέτησε τον εαυτό του ως τον απόλυτο ακρογωνιαίο λίθο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρόλο που το μπλοκ περιλάμβανε και άλλα βαρέα μέρη όπως η Γαλλία, η Ιταλία και, μέχρι πρότινος, η Βρετανία.

Η Γερμανία πέτυχε μέσω εμπορικών μέσων αυτό που δεν ήταν σε θέση να επιτύχει προηγουμένως μέσω καθαρού εξαναγκασμού.

Η διεύρυνση της ΕΕ έχει διαμορφώσει ένα οικονομικό μπλοκ του οποίου η εδαφική εμβέλεια υπερβαίνει αυτή της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Υπό τη γερμανική ηγεσία, η διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό που μοιράζεται όχι μόνο έναν ενιαίο οικονομικό χώρο αλλά και ένα κοινό νόμισμα, το οποίο είναι βασικά μια ανανεωμένη έκδοση του γερμανικού μάρκου.

Ωστόσο, η ΕΕ δεν είναι υπερεθνική συνομοσπονδία με ενοποιημένη δομή πολιτικής εξουσίας. Είναι ένα πλαίσιο του οποίου τα μέλη είναι κυρίαρχα εθνικά κράτη, και ως εκ τούτου υπάρχουν ασυμμετρίες, ανισορροπίες, διαφορετικά συμφέροντα και διαφωνίες.

Για παράδειγμα, δεν είναι πρόβλημα ότι ανταγωνιστικά γερμανικά προϊόντα υψηλής ποιότητας – όπως πολυτελή αυτοκίνητα – πωλούνται στις διεθνείς αγορές μέσω ενός νομίσματος με υψηλή συναλλαγματική ισοτιμία επειδή αγοράζονται για την εξαιρετική τους ποιότητα και την προστιθέμενη αξία – όχι επειδή είναι φθηνά.

Δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για τα πρωτογενή προϊόντα που εξάγονται από λιγότερο ανεπτυγμένα μέλη της ΕΕ. Πράγματι, η γερμανική κυριαρχία στην ΕΕ είναι συχνά δυσάρεστη σε άλλα κράτη, ειδικά μετά την Παγκόσμια Χρηματοπιστωτική Κρίση του 2008, την οικονομική ύφεση που βιώνουν αρκετά μεσογειακά μέλη της ΕΕ και τη βαριά προσέγγιση του Βερολίνου απέναντι στην κρίση του ελληνικού δημοσίου χρέους.

Προκλήσεις πλοήγησης

Ως αποτέλεσμα του πολέμου της Ουκρανίας, η Γερμανία βρίσκεται πλέον σε μια πολύ άβολη και καθόλου άνετη θέση. Στον απόηχο της εν λόγω κρίσης, στην οποία διακυβεύεται ο παγκόσμιος συσχετισμός δυνάμεων, τα κρίσιμα τρωτά σημεία του Βερολίνου έχουν εκτεθεί και αξιοποιούνται.

Πρώτον, δεδομένου ότι η Γερμανία έχει βασικά αναθέσει την άμυνα και την εθνική της ασφάλεια στην πυρηνική ομπρέλα που παρείχαν οι ΗΠΑ από τον Ψυχρό Πόλεμο, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτόνομα τις προκλήσεις ασφαλείας στη γειτονιά της. Ως εκ τούτου, οι Γερμανοί δεν έχουν άλλη επιλογή από το να ακολουθήσουν τη στρατηγική ατζέντα της Ουάσιγκτον, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι ορισμένα γερμανικά εθνικά συμφέροντα αγνοούνται.

Με τη σειρά του, δεδομένου ότι το τευτονικό έθνος δεν είναι αυτάρκες στον τομέα της ενέργειας, η γερμανική βιομηχανία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την προμήθεια ρωσικού φυσικού αερίου.

Συνεπώς, η εξωτερική πολιτική του Βερολίνου δεν έχει την πολυτέλεια να αποξενώσει τη Μόσχα είτε της αρέσει είτε όχι.

Μένει να δούμε αν αυτές οι αντιφάσεις μπορούν να συμφιλιωθούν στη σημερινή εποχή.

Τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ρώσοι γνωρίζουν σίγουρα τη συμβιβαστική θέση της Γερμανίας.

Πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, σύμφωνα με τη γεωπολιτική σκέψη των αγγλοαμερικανών συγγραφέων (τόσο των κλασικών όσο και των σύγχρονων), είναι επιτακτική ανάγκη να αποτραπεί η ανάπτυξη μιας ρωσο-γερμανικής εταιρικής σχέσης. Ο συνδυασμός των ρωσικών όπλων, ανθρώπινου δυναμικού και φυσικών πόρων με τον γερμανικό πλούτο και την τεχνολογία έχει τη δυνατότητα να αλλάξει την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων, να ελέγξει τη λεγόμενη ευρασιατική «καρδιά» και ακόμη και να αμφισβητήσει την ισχύ των θαλάσσιων δυνάμεων από την περιοχή που είναι γνωστή ως Το «εξωτερικό μισοφέγγαρο.»

Αναλυτικά, ένας απόστρατος υψηλόβαθμος Γερμανός ανώτερος στρατιωτικός, ο Γιόχεν Σολτς, υποστήριξε ότι

ένας από τους βασικούς μοχλούς της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ προς την Ευρώπη ήταν η αποφυγή της ανάδυσης ενός άξονα συνεργασίας Βερολίνου-Μόσχας. Ως εκ τούτου, η υποκίνηση αναταραχών και γεωπολιτικών εντάσεων από τις ΗΠΑ στην Ανατολική Ευρώπη και ορισμένα κράτη του μετασοβιετικού χώρου θα μπορούσε να γίνει κατανοητή ως μια σκόπιμη προσπάθεια για την άρση πιθανών γεφυρών που θα μπορούσαν να διευκολύνουν την άνοδο ισχυρότερων δεσμών μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας. Εάν αυτή η υπόθεση είναι ακριβής, τότε ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία δίνει στους Αμερικανούς ένα παράθυρο ευκαιρίας που αξίζει να αξιοποιήσουν για να υπονομεύσουν τις προοπτικές μιας ρωσο-γερμανικής προσέγγισης.

Επιπλέον, ο αείμνηστος Zbigniew Brzezinski -πρώην Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Carter και γεωπολιτικός μελετητής- εξήγησε ότι, από την ήττα της στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία είχε ουσιαστικά επιλεγεί από τους Αμερικανούς ως ο μικρότερος εταίρος. Πράγματι, η συνεχής παρουσία των αμερικανικών δυνάμεων και στρατηγικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων όπως η αεροπορική βάση Ramstein είναι μια ισχυρή υπενθύμιση του υποτελούς καθεστώτος της Γερμανίας έναντι των ΗΠΑ. Είναι επίσης ενδεικτικό ‒ αλλά όχι περίεργο ‒ ότι, με βάση τις αποκαλύψεις του Έντουαρντ Σνόουντεν, η πρώην καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ βρισκόταν υπό την άμεση επιτήρηση της NSA. Παρόλο που αυτό το περιστατικό άξιζε να ερευνηθεί, τίποτα δεν μπορούσε να γίνει για πολιτικούς λόγους.

Με άλλα λόγια, η γερμανική κυριαρχία διακυβεύεται ως ένα βαθμό από αυτές τις ασυμμετρίες.

Από την άλλη, οι Ρώσοι έχουν προσδιορίσει σωστά τη Γερμανία ως τον άξονα και τη μηχανή της ΕΕ. Ως εκ τούτου, έχουν επενδύσει πολλούς πόρους, χρόνο και προσπάθεια για να τραβήξουν τη Γερμανία από τη γεωπολιτική τροχιά των ΗΠΑ.

Από τη ρωσική σκοπιά, χωρίς τη Γερμανία δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική διατλαντική συναίνεση και, ωστόσο,

η Μόσχα πιστεύει ότι η Γερμανία δεν διαθέτει τα μέσα για να ελέγξει μεγάλο μέρος της Ευρώπης – με μια σιδερένια πυγμή εάν χρειαστεί – μόνη της ως περιφερειακός ηγεμόνας.

Έτσι, μέσω της ανάπτυξης έργων υποδομής (δίκτυα αγωγών) για την παροχή σημαντικών ποσοτήτων ρωσικής ενέργειας στη γερμανική καταναλωτική αγορά, το Κρεμλίνο φρόντισε να μην υιοθετήσει το Βερολίνο συγκρουσιακή στάση απέναντι στη Ρωσία.

Τέτοιες παραδόσεις δεν αποτελούν μόνο πηγή καταβολής σκληρών μετρητών, αλλά και στρατηγικό και πολιτικό όχημα επιρροής. Μέσω της απειλής της αναταραχής, το Κρεμλίνο μπορεί να πατήσει τη σκανδάλη για να καταστρέψει τη γερμανική οικονομία.

Έτσι, η πρόσφατη δραστική μείωση των παραδόσεων που παρείχε η Gazmprom μέσω της Nord Stream αποδόθηκε επίσημα σε λόγους συντήρησης, αλλά δεδομένου ότι η υποτιθέμενη τεχνική δυσκολία αποκατάστασης πλήρους χωρητικότητας αποδίδεται στην εφαρμογή των δυτικών κυρώσεων, είναι πιθανόν μια ειλικρινής πολιτική να είναι η επίδειξη του πώς μπορούν να οπλιστούν οι ροές ενέργειας.

Εάν οι Γερμανοί δεν θέλουν πλέον να είναι όμηροι λόγω της εξάρτησής τους από τα ρωσικά ορυκτά καύσιμα, δεν έχουν ευχάριστες εναλλακτικές λύσεις βραχυπρόθεσμα: το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι είτε να βασίζονται στον άνθρακα ή την αναβίωση της πυρηνικής ενέργειας, είτε να είναι μάρτυρες της απόλυτης κατάρρευσης των βιομηχανικών τους δυνατοτήτων.

Επίσης, οι Ρώσοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι, δεδομένου ότι ο πνευματικός κόσμος της Γερμανίας κυριαρχείται ως επί το πλείστον από κοσμοθεωρίες αγκυροβολημένες στον φιλελεύθερο διεθνισμό και ακόμη και στις μεταμοντέρνες ιδεολογίες, η προκύπτουσα γενική έλλειψη savoir faire όσον αφορά το μακιαβελικό κρατισμό και η απροθυμία να εμπλακούν σε μάχες είναι μια αδυναμία. Χρησιμοποιήθηκε για να ξεπεράσει στρατηγικά τους Γερμανούς στην αδίστακτη σκακιέρα της realpolitik.

Τέλος, αν και η συμπεριφορά των γεωπολιτικών δυνάμεων καθορίζεται ως επί το πλείστον από απρόσωπους παράγοντες, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, από τις μέρες του ως απόκοσμος της KGB στη Δρέσδη στα τέλη του Ψυχρού Πολέμου, ο ίδιος ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει βαθιά επίγνωση της σημασίας της Γερμανίας για τα ρωσικά εθνικά συμφέροντα.

Μέχρι στιγμής, υπάρχουν διφορούμενες απόψεις για τη Ρωσία στη Γερμανία.

Οι φωνές που ευθυγραμμίζονται με τον μαχητικό ατλαντισμό είναι σθεναρά εχθρικές προς τη Ρωσία. Για παράδειγμα, υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής όπως η Γερμανίδα υπουργός Εξωτερικών Annalena Baerbock και εξειδικευμένοι σχολιαστές όπως η Florence Gaub προφανώς απεχθάνονται τη Ρωσία και όλα όσα αντιπροσωπεύει. Αντίθετα, οι ρεαλιστές πιστεύουν ότι η ενασχόληση με τη Ρωσία είναι μια άσοφη πορεία δράσης.

Για παράδειγμα, τον περασμένο Ιανουάριο, ο αντιναύαρχος Kay-Achim Schönbach δήλωσε ότι η Ρωσία πρέπει να γίνει σεβαστή ως υπολογίσιμη δύναμη, και ότι επιτόπου γεγονότα όπως η κατάληψη της Κριμαίας δεν μπορούν να αναιρεθούν. Τα σχόλια ήταν τόσο αμφιλεγόμενα που δεν είχε άλλη επιλογή από το να υποβάλει την παραίτησή του.

Μια άλλη εξέλιξη που πρέπει να εξεταστεί είναι ότι η Κίνα θεωρεί τη Γερμανία ως κομβικό κράτος για την ολοκλήρωση των φιλόδοξων μακροπρόθεσμων γεωοικονομικών της σχεδίων.

Χάρη στην υλικοτεχνική υποδομή της, η Γερμανία τοποθετείται ως πλατφόρμα για να φτάσει στις περισσότερες ευρωπαϊκές αγορές. Ομοίως, το προηγμένο προφίλ της γερμανικής οικονομίας την καθιστά ελκυστικό εταίρο για το Πεκίνο.

Αυτό είναι το σκεπτικό πίσω από τη δημιουργία εμπορευματικών σιδηροδρόμων ως επίγειων διαδρόμων που ενισχύουν την οικονομική διασύνδεση μεταξύ Κίνας και Ευρώπης στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας Belt and Road.

Επιπλέον, η Κίνα είναι ένας από τους κορυφαίους εμπορικούς εταίρους της Γερμανίας τόσο για εξαγωγές όσο και για εισαγωγές και η Γερμανία είναι επίσης πλήρες μέλος της Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB), μιας αναπτυξιακής τράπεζας με επικεφαλής το Πεκίνο που αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο πολυμερές θεσμικό έργο που ξεκίνησε ποτέ το Μέσο Βασίλειο.

Ομοίως, λαμβάνοντας υπόψη την εξελιγμένη τεχνογνωσία και το κύρος παγκόσμιας κλάσης της Γερμανίας στον τομέα των χρηματοοικονομικών και τραπεζικών εργασιών και το ενδιαφέρον της Κίνας να ενισχύσει την προβολή του χρηματοπιστωτικού της τομέα και να ενισχύσει τη διαδικασία διεθνοποίησης του renminbi, ( το νομισματικό σύστημα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, που εισήχθη το 1948)

υπάρχουν ενδείξεις αναδυόμενης σινο-γερμανικής χρηματοοικονομικής συνεργασία.

Αξιωματούχοι της Deutsche Bundesbank, της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας, έχουν εκδηλώσει την προθυμία τους να προσθέσουν συμμετοχές εκφρασμένες σε κινεζικό γουάν στα συναλλαγματικά τους αποθέματα.

Ως εκ τούτου, η Κίνα προσφέρει μια πολύτιμη ευκαιρία στη Γερμανία να διαφοροποιήσει τις συνεργασίες της και να αυξήσει τις επιχειρηματικές ευκαιρίες για τις γερμανικές εταιρείες.

Συγκεκριμένα, η εξωτερική πολιτική της Κίνας δεν είναι ρεβιζιονιστική όσον αφορά την Ευρώπη. Οι σφαίρες επιρροής και των δύο χωρών δεν αλληλεπικαλύπτονται και η Κίνα είναι πολύ μακριά για να απειλήσει τη γερμανική εθνική ασφάλεια με οποιοδήποτε ουσιαστικό τρόπο. Αναμφίβολα, η Κίνα είναι ο κορυφαίος στρατηγικός ανταγωνιστής της Αμερικής, αλλά δεν είναι υπέρ των εθνικών συμφερόντων της Γερμανίας να αναπαράγει αυτόματα τους ανταγωνισμούς της Ουάσιγκτον.

Επιπλέον, η Γερμανία αντιμετωπίζει κοινωνικά προβλήματα που θέτουν περίπλοκες προκλήσεις, όπως η μείωση των ποσοστών γεννήσεων. Με ποσοστό γονιμότητας 1.607 ανά γυναίκα το 2022, η Γερμανία βρίσκεται ήδη κάτω από τα επίπεδα αντικατάστασης – μια πραγματικότητα που ενθαρρύνει εύλογες αμφιβολίες για τη βιωσιμότητά της ως ηγετικής δύναμης μακροπρόθεσμα – και η απορρόφηση και αφομοίωση των μεταναστών δεν έχει εξελιχθεί τόσο ομαλά όσο αναμενόταν .

Ως αποτέλεσμα, η Γερμανία είναι μάρτυρας της ταυτόχρονης ενδυνάμωσης του μαχητικού ισλαμισμού και των σκληροπυρηνικών εθνικιστικών δυνάμεων. Αυτές οι εσωτερικές εντάσεις δεν θα υποχωρήσουν σύντομα. Στην πραγματικότητα, η δύναμή τους πιθανότατα θα αυξηθεί υπό συνθήκες οικονομικής δυσπραγίας.

Επιπλέον, η αυξανόμενη επιρροή της Τουρκίας ως επίδοξης μεγάλης δύναμης με φιλόδοξη νεο-οθωμανική ατζέντα είναι κάτι που πρέπει να ληφθεί υπόψη απο το Βερολίνο. Για παράδειγμα, το 2017 ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προέτρεψε τους Τούρκους μετανάστες στη Γερμανία να ψηφίσουν στις εθνικές εκλογές εναντίον της Μέρκελ και των παραδοσιακών κομμάτων επειδή φέρεται να αντιπροσώπευαν «εχθρούς του τουρκικού κράτους», μια κραυγαλέα πράξη παρέμβασης που πυροδότησε οργή στους Γερμανούς πολιτικούς.

Αν και η κατάσταση δεν κλιμακώθηκε, ένα τέτοιο περιστατικό καταδεικνύει ότι -μέσω της απροκάλυπτης κινητοποίησης των κοινοτήτων της διασποράς- τα ξένα κράτη μπορούν τουλάχιστον να προσπαθήσουν να διαμορφώσουν τη γερμανική πολιτική σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους.

Τελικές παρατηρήσεις

Με λίγα λόγια, οι Γερμανοί αντιμετωπίζουν ένα περίπλοκο δίλημμα.

Δεν μπορούν να ανακτήσουν τη στρατηγική τους ανεξαρτησία από τις ΗΠΑ επειδή δεν έχουν το δικό τους αυτόνομο πυρηνικό αποτρεπτικό μέσο και δεν διαθέτουν επίσης ισχυρό στρατό.

Ομοίως, η απαλλαγή από τον ρωσικό ενεργειακό εφοδιασμό θα ήταν προβληματική και τα πιθανά υποκατάστατα είναι ατελή, δαπανηρά και μερικά.

Φυσικά, η Γερμανία είναι μια βιομηχανική δύναμη, οπότε, αν θέλει, έχει ό,τι χρειάζεται για να αναπτύξει ένα πρόγραμμα πυρηνικών όπλων, έναν ισχυρότερο στρατό και μια πιο διαφοροποιημένη ενεργειακή υποδομή.

Ωστόσο, ο πόλεμος της Ουκρανίας και τα ωστικά του κύματα επιταχύνουν κυριολεκτικά την πορεία της ιστορίας και οι Γερμανοί εξαντλούνται. Για παράδειγμα, το Ηνωμένο Βασίλειο προωθεί τη δημιουργία μιας

νέας συμμαχίας ασφάλειας των ευρωπαϊκών κρατών που μοιράζονται τρεις κοινούς παρονομαστές: μια σφοδρή αντίθεση στη Ρωσία, έναν ισχυρό στρατηγικό προσανατολισμό Ατλαντισμού και μια δυσπιστία για τη Γερμανία.

Πρέπει να ληφθούν αποφάσεις, να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις και το κόστος θα πρέπει να πληρωθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το Βερολίνο πρέπει να αξιολογήσει την κατάστασή του και να παίξει τα χαρτιά του με σύνεση.

Εάν επικρατήσει μια αδρανειακή τροχιά, είναι νοητή μια καταστροφή που θα μοιάζει με της Βαϊμάρης.

Τώρα που η ιστορία επέστρεψε, η Γερμανία μπορεί να έχει είτε την αμερικανική εγγύηση ασφάλειας είτε την άνεση να είναι μια πλούσια βιομηχανοποιημένη οικονομία. Αλλά δεν θα μπορεί πλέον να απολαμβάνει και τα δύο ταυτόχρονα. Αυτή η ευκολία δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη.

Στην πραγματικότητα, το status quo που ευνοούσε τους Γερμανούς μέχρι πρόσφατα έχει εκλείψει και οι υπάρχουσες συνεργασίες δεν θα κάνουν το τρίκ. Δεδομένου ότι η υπερβολική εξάρτηση από τους άλλους μπορεί να αποτύχει, οι Γερμανοί θα είναι λίγο πολύ μόνοι τους τώρα.

Επομένως, η καλύτερη κίνηση του Βερολίνου θα ήταν να αναλάβει έναν πολύ πιο αυτάρκη, προορατικό και διεκδικητικό ρόλο στην παγκόσμια σκηνή, σύμφωνα με το βάρος της εθνικής του δύναμης. Διαφορετικά, θα ξεχαστεί καθώς η μοίρα του καθορίζεται από εξωτερικούς ενδιαφερόμενους.

Το να είσαι στο έλεος των άλλων είναι προφανώς επικίνδυνο για κάθε λογική κατάσταση, ιδιαίτερα σε περιόδους δυσκολίας. Ως εκ τούτου, οι Γερμανοί πιθανότατα θα βιώσουν σύντομα μια σκληρή αφύπνιση της οποίας οι συνέπειες θα γίνουν αισθητές για τις επόμενες γενιές. Το ρολόι χτυπά.

geopoliticalmonitor.com

Μετάφραση: Ανιχνεύσεις

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΕΠΙΡΡΟΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

4

 

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

Με αφορμή ομιλία του Τούρκου Προέδρου σε Τούρκους αξιωματικούς στο Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας την 01 Ιουλίου 2022, έχουν προκαλέσει προβληματισμό μηνύματα Τούρκων κυβερνητικών παραγόντων με αποδέκτη τον ελληνικό λαό παρεμβαίνοντας στα εσωτερικά της Χώρας μας.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν πρόκειται για μεμονομένα γεγονότα ή για σειρά μεθοδευμένων ενεργειών οι οποίες εντάσσονται σε συγκεκριμένη επικοινωνιακή στρατηγική της Άγκυρας εναντίον της Ελλάδας. Μελετώντας το θέμα αποκαλύπτεται ότι ισχύει το δεύτερο αφού παρατηρείται ότι την τελευταία διετία Τούρκοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι προβαίνουν συστηματικά σε δηλώσεις με απώτερο σκοπό την άσκηση επιρροής στον ελληνικό λαό.

Μηνύματα Τούρκων κυβερνητικών παραγόντων προς τον ελληνικό λαό:

Τούρκος Πρόεδρος, R. T. Erdoğan:

Την 09 Ιουνίου 2022, στην ομιλία του στο παρατηρητήριο της Άσκησης «EFES – 2022» εκτόξευσε απειλές εναντίον της Χώρας μας, ενώ την ίδια μέρα στον λογαριασμό του στο Twitter αναρτήθηκαν μηνύματα στην ελληνική γλώσσα, προβάλλοντας τους ίδιους ισχυρισμούς για το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης νησιών του Αιγαίου και των δικαίων της Τουρκίας.

https://www.iletisim.gov.tr

Την 01 Ιουλίου 2022, σε ομιλία του στη Σχολή Πολέμου του Πανεπιστημίου Εθνικής Άμυνας, ο Τούρκος Πρόεδρος απευθυνόμενος στον ελληνικό λαό ανέφερε μεταξύ άλλων, «Ελπίζω ότι ο λαός της Ελλάδας θα δώσει δημοκρατικά το απαραίτητο μήνυμα και το μάθημα στη κυβέρνησή του, η οποία θα κυνηγήσει περιπέτειες που θα καταλήξουν στην καταστροφή τους».

Τούρκος Υπουργός Εθνικής Άμυνας, H. Akar:

Την 27 Ιουλίου 2021, ενοχλημένος από την παραγγελία των γαλλικών αεροσκαφών Rafale έστειλε μήνυμα στον ελληνικό λαό, όπου μεταξύ άλλων δήλωσε, «Αναμένουμε από τους γείτονές μας να υποστηρίξουν ειρηνικές λύσεις, ώστε να γίνει το Αιγαίο και η Μεσόγειος μια θάλασσα ειρήνης, και να συμβάλουν στην ευημερία όλων των πλευρών. Διαφορετικά, δεν έχει νόημα να προκληθεί άλλο ένα πλήγμα στην ευημερία του λαού της Ελλάδας, ο οποίος έχει ήδη ένα μεγάλο χρέος, με πρόσθετες δαπάνες».

Μιλώντας την 21 Σεπτεμβρίου 2021 στην Διεθνή Έκθεση Αμυντικής Βιομηχανίας (IDEF 21) στην Κωνσταντινούπολη, ανέφερε μεταξύ άλλων: «Δεν έχουμε πρόβλημα με τον ελληνικό λαό. Είναι απαραίτητο να γίνει διαχωρισμός της στρατιωτικής και της πολιτικής ηγεσίας από το λαό του Έλληνα γείτονά μας». 

                    Την 11 Ιουνίου 2022, σε δηλώσεις του με επίκεντρο την αποστρατιωτικοποίηση νησιών του Αιγαίου, επεσήμανε μεταξύ άλλων, «η ελληνική ηγεσία υιοθετεί προκλητική ρητορική, θέλουμε να ξέρουν ότι προκαλούν μεγάλο κακό στον ελληνικό λαό».

www.milletgazetesi.gr/storage/images

Δντής Επικοινωνίας της Προεδρίας της Τουρκικής Δημοκρατίας, F. Altun:

Την 24 Ιουλίου 2022, σε συνέντευξή του σε ελληνική εφημερίδα προσπάθησε να περάσει μήνυμα στον ελληνικό λαό αναφέροντας μεταξύ των άλλων: «Οι πόροι της Ελλάδας δεν θα καταναλωθούν για την παιδεία και τον πολιτισμό, αλλά για τα εξοπλιστικά».

www.birebirhaber.net/cumhurbaskanligi-iletisim-baskani

Πως ερμηνεύεται η στάση της Άγκυρας:

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι, η Άγκυρα διέγνωσε στη Χώρα μας ευνοϊκό πεδίο πραγματοποίησης Επιχειρήσεων Επιρροής – Ψυχολογικών Επιχειρήσεων με αποδέκτη την ελληνική κοινωνία. Δύο είναι τα θέματα τα οποία θα πρέπει να απασχολήσουν την πλευρά μας: οι στόχοι των μηνυμάτων της τουρκικής πλευράς, καθώς και οι λόγοι για τους οποίους η τουρκική πλευρά διέγνωσε πεδίο επικοινωνιακής εκμετάλλευσης ώστε να επιδίδεται σε επιχειρήσεις επιρροής εναντίον της Χώρας μας.

Αναφορικά με το πρώτο, φαίνεται ότι η τουρκική πλευρά διέγνωσε ευνοϊκό πεδίο εκπομπής μηνυμάτων ώστε να κάμψει την ελληνική θέληση θεωρώντας ότι η μείωση του εισοδήματος του ελληνικού λαού λόγω της οικονομικής κρίσης έχει μειώσει τα πατριωτικά του αντανακλαστικά, Καλείται (κατά την Άγκυρα) ο ελληνικός λαός να αντιδράσει στους      «άσκοπους και δαπανηρούς» εξοπλισμούς, αφού η αγορά σύγχρονων μέσων μάχης ενοχλούν την τουρκική πλευρά και αλλάζουν το ισοζύγιο των εξοπλισμών υπέρ της Χώρας μας. Επίσης, επιχειρείται διαχωρισμός του ελληνικού λαού από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία κατά τρόπο ώστε η Άγκυρα μέσα από κατάλληλα επικοινωνιακά μηνύματα να ασκεί την πολιτική που επιθυμεί με αποδέκτη τον ελληνικό λαό και να επιβάλλει τις απαράδεκτες αξιώσεις της, πραγματοποιώντας Ψυχολογικές Επιχειρήσεις σε συνδυασμό με την τακτική των ρητορικών απειλών. Εμφανίζεται λοιπόν η τουρκική κυβέρνηση ως ο άμεσα ενδιαφερόμενος για την ευημερία του ελληνικού λαού και όχι η Ελληνική Κυβέρνηση.

Το δεύτερο προς αξιολόγηση θέμα που προκύπτει από την ανάλυση της τουρκικής επικοινωνιακής στρατηγικής η οποία σημειωτέον εμφανίζει μία συστηματικότητα από ιδρύσεως της Διεύθυνσης Επικοινωνίας της Τουρκικής Προεδρίας (Ιούλιος 2018), είναι οι  λόγοι για τους οποίους η τουρκική πλευρά στοχοποίησε την ελληνική κοινωνία. Προφανώς η στοχοποίηση αυτή έχει σχέση με τους τουρκικούς στόχους – αξιώσεις στα εθνικά μας θέματα και φαίνεται ότι η τουρκική πλευρά διέγνωσε ότι:

Οι αφιλτράριστες ειδήσεις προερχόμενες από την Τουρκία και η ακραία ρητορική Τούρκων κρατικών αξιωματούχων τα οποία φτάνουν μέσω των ελληνικών ΜΜΕ, επηρεάζουν αρνητικά την ψυχολογία του ελληνικού λαού, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να αποτελεί ευάλλωτο στόχο της τουρκικής επικοινωνιακής επίθεσης.

                    Αποτελεί πεδίο επικοινωνιακής εκμετάλλευσης, η πεποίθηση και ο εφησυχασμός του ελληνικού λαού ότι τα προβλήματα με την Τουρκία αποτελούν προβλήματα της Ε.Ε. ενώ ταυτόχρονα αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα εκδήλωσης της τουρκικής επιθετικότητας το ΝΑΤΟ, η Ε.Ε. αλλά και οι συμμαχίες της Χώρας μας με άλλες χώρες.

Η τακτική της μπλόφας στη στρατηγική της επιβολής των τουρκικών αξιώσεων

          Όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι βρίσκουν εφαρμογή και σε περίοδο κρίσεων, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που ο τουρκικός παράγοντας μπλοφάρει, επιδιώκοντας την επίτευξη των αντικειμενικών του σκοπών με ακραία ρητορική και εκπομπή μηνυμάτων άσκησης προπαγάνδας, καθιστώντας την ελληνική κοινή γνώμη ευάλωτη σε ακραίες επιθετικές δηλώσεις αλλά και σε «πολεμικές κραυγές» Τούρκων αξιωματούχων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της δημιουργίας εικόνας πολεμικής αναμέτρησης με τη Χώρα μας την περίοδο που εκδόθηκε η απόφαση του Άρειου Πάγου για την μη έκδοση των 8 Τούρκων στελεχών των Ειδικών Δυνάμεων οι οποίοι είχαν λάβει μέρος στην απόπειρα του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016 και οι οποίοι είχαν καταλήξει στη Χώρα μας. Τότε, δημιουργήθηκε από τουρκικής πλευράς μία τεχνητή εικόνα  τρομοκράτησης της ελληνικής κοινωνίας με απειλές πολέμου (30 Ιανουαρίου 2017 – επιθεώρηση του Στόλου από την τουρκική στρατιωτική ηγεσία και φωτογράφισή της σε σκάφος εντός των Χωρικών Υδάτων των Ίμια), ενώ η επιχειρησιακή εικόνα την περίοδο εκείνη δεν συμβάδιζε με τέτοια πρόθεση αλλά και αντίστοιχες επιχειρησιακές δυνατότητες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΤΕΔ), αφού οι Σχηματισμοί της Ανατολικής Θράκης (1η Στρατιά) και του Αιγαίου (Στρατιά Αιγαίου) ήταν «κλειδωμένες» στα στρατόπεδά τους λόγω της πρόσφατης απόπειρας του πραξικοπήματος.

https://t24.com.tr/haber/genelkurmay-baskani

Ποια η πρακτική της Άγκυρας στο ίδιο θέμα με άλλους γειτονικούς λαούς;

H Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση στο σχεδιασμό πραγματοποίησης Επιχειρήσεων Επιρροής της Άγκυρας, καθώς η εφαρμογή της ίδιας στρατηγικής παρατηρείται και σε άλλους γειτονικούς λαούς στα εδάφη των οποίων η Τουρκία έχει νεοοθωμανικές βλέψεις. Αναλυτικότερα:

Συρία: Ο Τούρκος Πρόεδρος πολλές φορές σε δημόσιες ομιλίες του συνηθίζει να απευθύνεται στο συριακό λαό απομονώνοντας το συριακό καθεστώς και τον Σύριο Πρόεδρο, λέγοντας ότι η Άγκυρα αποτελεί παράγοντα – καταλύτη στην επίλυση των προβλημάτων που προέκυψαν από την παρουσία του κουρδικού παράγοντα στην περιοχή, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την κατοχή μέρους της συριακής εδαφικής επικράτειας από τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ).

Αρμενία: Κατά την επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου στην πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν (Μπακού) την 10 Δεκεμβρίου 2020, ως καλεσμένος του Αζέρου ομολόγου του I. Aliyev στην τελετή νίκης εναντίον της Αρμενίας με το πέρας του πολέμου στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, ο R. T. Erdoğan στη σχετική ομιλία του μεταξύ άλλων, «κάλεσε τον αρμενικό λαό να αλλάξει την ηγεσία του».

Συμπεράσματα:

Από τα παραπάνω αποκαλύπτονται:

Στοχευμένες Επιχειρήσεις Επιρροής από την Τουρκία σε χώρες της περιοχής οι οποίες περιλαμβάνονται κατά τη νεοοθωμανική θεώρηση στα «Σύνορα της Καρδιάς», του Τούρκου Προέδρου, αλλά και στα όρια του «Εθνικού Όρκου» – 1920 (Mîsâk-ı Millî).

Στρατηγική επικοινωνιακή επίθεση της Άγκυρας με σκοπό να «ελέγξει το μυαλό» του ελληνικού λαού.

          Προσπάθεια της τουρκικής πλευράς να μειώσει το φρόνημα και τις αντιστάσεις του ελληνικού λαού, έχοντας επίγνωση της αδυναμίας της να ρισκάρει πολεμική αναμέτρηση με τη Χώρα μας.

Πεποίθηση της τουρκικής πλευράς ότι, δύναται να αποκομίσει τα επιθυμητά οφέλη και να πετύχει τους στόχους της μπλοφάροντας και επενδύοντας σε ακραία ρητορική αλλά και σε απειλές, αφού γνωρίζει πολύ καλά ότι η ίδια είναι στρατιωτικά αδύναμη να επιχειρήσει μία εμπλοκή με τη Χώρα μας, καθώς οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) είναι απασχολημένες – δεσμευμένες σε άλλα μέτωπα.

Λανθασμένη ερμηνεία της Άγκυρας ότι:

Δύναται να διαχωρίσει τον ελληνικό λαό από τις αποφάσεις της εκάστοτε Ελληνικής Κυβέρνησης και να καταστήσει την ελληνική κοινή γνώμη θύμα και έρμαιο της τουρκικής επικοινωνιακής επίθεσης.

Οι κατευναστικές πολιτικές που εφαρμόσθηκαν στο παρελθόν από ελληνικής πλευράς έναντι των τουρκικών ανεδαφικών αξιώσεων, έχουν δημιουργήσει αίσθημα ηττοπάθειας και εφησυχασμού στον ελληνικό λαό ο οποίος είναι έτοιμος σε εθνικές υποχωρήσεις με αντάλλαγμα την αποφυγή πολέμου με την Τουρκία.

Στρατιωτικοποίηση των πολιτικών μηνυμάτων της Αγκυρας αφού πρωταγωνιστικό ρόλο στις Επιχειρήσεις Επιρροής εναντίον της Χώρας μας έχει αναλάβει ο Τούρκος Υπουργός Εθνικής Άμυνας Η. Akar.

Η ελληνική πλευρά καλείται να:

Δημιουργήσει μηχανισμούς – φίλτρα τα οποία θα αποτελέσουν κατάλληλα «αναχώματα» απέναντι στην τουρκική επιθετική επικοινωνιακή στρατηγική, η οποία ασκείται μέσω των τουρκικών ΜΜΕ τα οποία αποτελούν κατευθυνόμενους φορείς υλοποίησης της τουρκικής προπαγάνδας.

Αντιστρέψει την εικόνα μέσω κατάλληλης ενημέρωσης του ελληνικύ λαού με σκοπό την αποκάλυψη των τουρκικών μεθοδεύσεων και την «χαλύβδωση» του φρόνηματος του Έλληνα πολίτη.

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Νάνσι Πελόζι θα μεταφέρει την «Ουκρανία» στην Ασία;

1

Τρίτη, 02 Αυγούστου 2022 11:04
UPD:11:04
REUTERS/ANN WANG

Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]

Κινέζοι σχολιαστές καλούν τον στρατό να καταρρίψει το αεροπλάνο της προέδρου της Αμερικανικής  Βουλής των Αντιπροσώπων, Νάνσι Πελόζι, εάν πετάξει στην Ταϊβάν.

Ο κινεζικός στρατός (PLA) απειλεί να το κάνει, ανακοινώνοντας ότι από νωρίς το πρωί έχουν αναπτυχθεί γύρω από την Ταϊβάν μαχητικά αεροσκάφη που πραγματοποιούν ασκήσεις με πραγματικά πυρά στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό έχει ήδη αναπτύξει ισχυρές δυνάμεις στην περιοχή με επικεφαλής  το αεροπλανοφόρο Ronald Reagan. Η  Διοίκηση του κινεζικού  PLA δημοσίευσε ένα βίντεο στον λογαριασμό της στο Weibo λέγοντας ότι ο κινεζικός στρατός θα υπακούσει στη διαταγή και θα δώσει τις μάχες για «να θάψουμε τους εχθρούς που κάνουν εισβολή».Το βίντεο έχει γίνει ένα από τα πιο καυτά θέματα στο Sina Weibo, την κινεζική πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης που μοιάζει με το Twitter. Το hashtag για το θέμα έχει λάβει τουλάχιστον 42,5 εκατομμύρια προβολές, με πολλούς χρήστες του Διαδικτύου να το βλέπουν ως ξεκάθαρη προειδοποίηση προς την Πελόζι.

Ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών Ζάο Λιτζιάν είπε επίσης σε συνέντευξη Τύπου πώς αν η Πελόζι επισκεφθεί το νησί της Ταϊβάν, «ο PLA δεν θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια» και θα λάβει «αποφασιστικά και ισχυρά αντίμετρα» για να προστατεύσει την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Κίνας. Για το ποια είναι αυτά τα μέτρα, ο Ζάο  περιορίστηκε να πει: «Αν τολμήσει να πάει, ας περιμένουμε να δούμε»«αν παίξεις με τη φωτιά, θα καείς. Πιστεύω ότι οι ΗΠΑ έχουν πλήρη επίγνωση του ισχυρού και σαφούς μηνύματος που έστειλε η Κίνα». Ενα «μήνυμα» που είχε φροντίσει να στείλει και ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ στον αμερικανό ομόλογό του Τζο Μπάιντεν σε τηλεφωνική επικοινωνία την περασμένη Πέμπτη: «Όσοι παίζουν με τη φωτιά θα καούν».

Η κομμουνιστική ηγεσία του Πεκίνου θεωρεί την Ταιβάν ως μέρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και υποστηρίζει ότι η επίσκεψη συνιστά «σοβαρή παραβίαση» της Πολιτικής της «Μίας Κίνας» την οποία τηρεί επίσημα η αμερικανική κυβέρνηση, σύμφωνα με την οποία υπάρχει ένα Κινεζικό κυρίαρχο κράτος του οποίου η Ταϊβάν αποτελεί τμήμα.

Οι απειλές της κινεζικής ηγεσίας δεν φαίνεται να πτοούν πάντως την 82χρονη Νάνσι Πελόζι από το να επισκεφθεί την Ταϊβάν.

Επικαλούμενο “αξιωματούχους”, το Next TV με έδρα την Ταϊβάν ανέφερε ότι η Πελόζι αναμένεται να μείνει απόψε στην Ταϊπέι  στο ξενοδοχείο Grand Hyatt στην περιοχή Σινγί, αλλά δεν είναι σαφές πότε ακριβώς θα φτάσει από τη Μαλαισία, στο πλαίσιο περιοδείας της στην Ασία.

Η επίσκεψη της Πελόζι  θα είναι η πλέον υψηλόβαθμη Αμερικανού αξιωματούχου στην Ταϊβάν από τον πρώην Ρεπουμπλικανό προκάτοχό της, Νιουτ Γκίνγκριτς, το 1997.

Επικίνδυνο ντόμινο

Η επίσκεψη κινδυνεύει να σημαδέψει βαθιά τις σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας. Ο τρόπος με τον οποίο ωρίμασε η απόφαση, η οποία παρέμεινε απροσδιόριστη για μέρες, υποδηλώνει ότι συνοδεύτηκε από μια έντονη συζήτηση εντός της αμερικανικής κυβέρνησης. Ακόμη και ο ίδιος ο Τζο Μπάιντεν φέρεται να έχει διαφωνήσει καθώς θα μπορούσε να προκαλέσει μια διπλωματική και στρατιωτική κλιμάκωση με απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Σε αυτό το σημείο, το Πεκίνο δεν μπορεί να διακινδυνεύσει να χάσει την αξιοπιστία του αν δεν δώσει συνέχεια στις απειλές των τελευταίων ημερών, ενώ η κυβέρνηση Μπάιντεν, αφού τελικά έστειλε ισχυρό μήνυμα αλληλεγγύης στην Ταϊβάν με τη διπλωματική αποστολή της Πελόζι, δεν μπορεί πλέον να κάνει πίσω.

Τελικά, μια επίσκεψη στην Ταϊβάν κινδυνεύει να θέσει τις σινοαμερικανικές σχέσεις σε αδιέξοδο και να αποτελέσει το πρώτο βήμα σε ένα πολύ επικίνδυνο ντόμινο.

Από αυτή την άποψη, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο πόλεμος για την Ταϊβάν θα επηρέαζε όλες τις περιφερειακές δυνάμεις, με την Ιαπωνία να πρωτοστατεί, η οποία θα πλήρωνε και το υψηλότερο τίμημα.

Το κόστος για τον Σι

Από την κινεζική πλευρά, η διπλωματική αποστολή της Πελόζι φτάνει σε μια αναμφισβήτητα ιδιαίτερη στιγμή : αυτές τις μέρες ο Σι Τζιπινγκ ετοιμάζεται να συναντήσει βετεράνους και ανώτερους αξιωματούχους του Κομμουνιστικού Κόμματος στη συνάντηση Beidaihe. Μια ανεπίσημη συνάντηση  που αντιπροσωπεύει όμως τα παρασκήνια της κινεζικής εξουσίας, στην οποία καθορίζονται η ισορροπία δυνάμεων και οι στρατηγικές που θα γίνουν σαφείς στο 20ο  Συνέδριο του ΚΚ Κίνας, τον Νοέμβριο. Ενα συνέδριο που έχει κρίσιμη σημασία και για τον ίδιο τον πρόεδρο Σι,που διεκδικεί μια τρίτη θητεία.

Το ζήτημα της Ταϊβάν έχει υψηλή συμβολική αξία για τον Σι Τζινπίνγκ και μεγάλο μέρος του μέλλοντός του διακυβεύεται απ´αυτό.

Η μάχη για τους ημιαγωγούς

Η σινοαμερικανική αντιπαράθεση για την Ταιβάν δεν έχει όμως μόνο συμβολική σημασία. Ταϊβάν σημαίνει πάνω από όλα Tsmc (Taiwan Semiconductor Manufacturing Company). Το νησί είναι γνωστό για τους ημιαγωγούς του. Η απόφαση της Tsmc να μεταφέρει μέρος της παραγωγής της στην Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες αυξάνει τον φόβο του Πεκίνου να αποκοπεί από την παραγωγή των πιο σημαντικών προϊόντων για την οικονομία του μέλλοντος.

Τελικά, η Κίνα κινδυνεύει να πληρώσει για την εξάρτησή της από τους ημιαγωγούς που παράγει η Tsmc, ειδικά σε ένα σενάριο παρόμοιο με αυτό της ουκρανικής κρίσης, όπου οι κυρώσεις που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία θα εφαρμόζονταν στην Κίνα. Ενδεχόμενες κυρώσεις των ΗΠΑ θα ανάγκαζαν την Κίνα να εισβάλει στην Ταϊβάν για να εξασφαλίσει τον έλεγχο των εργοστασίων ημιαγωγών.

Η αλαζονεία της εξουσίας

Σε κάθε περίπτωση, στις κρίσιμες αυτές ώρες, η αλαζονεία της εξουσίας είναι ιδιαίτερα απειλητική και απεχθής όταν μία ηγέτης ρισκάρει τόσα πολλά για να κάνει μια κίνηση στη γεωπολιτική σκακιέρα του κόσμου. Το σχέδιο της Πελόζι να επισκεφθεί την Ταϊβάν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Χάρη σε αυτήν, οι πιθανότητες για μια στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών έχουν εκτοξευθεί στα ύψη.

Και στο εξωτερικό «η διαμάχη για το ταξίδι έχει εγείρει ανησυχίες μεταξύ των συμμάχων της Ουάσιγκτον, οι οποίοι φοβούνται ότι θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση ΗΠΑ-Κίνας».

Είναι ζωτικής σημασίας ο λαός της Ταϊβάν να διατηρήσει την ατομική του ελευθερία και ο πλανήτης να μην υποστεί τρίτο Παγκόσμιο πόλεμο.

Ο ιστορικός Νίαλ Φέργκισον γράφει ότι «Προφανώς, ο υπολογισμός  στον Λευκό Οίκο παραμένει, όπως και στις εκλογές του 2020, ότι μια σκληρή στάση απέναντι στην Κίνα θα ενισχύσει τους Δημοκρατικούς στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, όπου κρίνεται επίσης και η ίδια η θέση της Πελόζι στη Βουλή. Ωστόσο, είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι αυτός ο υπολογισμός θα λειτουργούσε εάν το αποτέλεσμα ήταν μια νέα διεθνής κρίση με όλες τις πιθανές οικονομικές συνέπειες.

Η Wall Street Journal συνόψισε την τρέχουσα επισφαλή κατάσταση με τονίζοντας ότι η επίσκεψη της Πελόζι «πιθανότατα θα αναιρούσε τη δειλή προσέγγιση μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας».

Όμως οι συνέπειες δεν είναι μόνο οικονομικές και διπλωματικές, αλλά θα μπορούσαν να είναι υπαρξιακές για όλη την ανθρωπότητα. Η Κίνα έχει αρκετές εκατοντάδες επιχειρησιακά πυρηνικά όπλα, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αρκετές χιλιάδες. Η πιθανότητα στρατιωτικής σύγκρουσης και κλιμάκωσης είναι πάρα πολύ πραγματική.

naftemporiki.gr