Ο κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΗΣ Ν.Δ.
Μεγάλος κίνδυνος θεαματικού αδειάσματος της Ελλάδας από τη Λιβύη για το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο της δήθεν ΑΟΖ
Λίαν ανησυχητικές πληροφορίες βλέπουν το φως της δημοσιότητας στα λιβυκά ΜΜΕ, με αφορμή την επίσκεψη των εκπροσώπων των αντιπάλων λιβυκών στρατοπέδων στην Άγκυρα. Στο τραπέζι του «παζαριού» μπαίνει μετ’ επιτάσεως η αναγνώριση του μνημονίου για τη δήθεν οριοθέτηση της τουρκο-λιβυκής ΑΟΖ
Η επικύρωση της ψευδεπίγραφης συμφωνίας Άγκυρας – Τρίπολης, το 2019, το ονομαζόμενο μνημόνιο για την οριοθέτηση της τουρκο-λιβυκής ΑΟΖ, έχει τεθεί ανοικτά στο τραπέζι του τουρκο-λιβυκού «παζαριού», κατά την επίσκεψη των εκπροσώπων των δύο κυρίαρχων αντίπαλων στρατοπέδων της Λιβύης, αυτές τις ημέρες στην Άγκυρα.
Όπως ανέφερε προχθές το Antinews, στην Άγκυρα, υπό την «διαιτησία» Ερντογάν, συναντήθηκαν ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης, Ακίλα Σαλέχ (Aguila Saleh), που αντιπροσωπεύει το «στρατόπεδο της Ανατολής», και το μέλος του Προεδρικού Συμβούλου, Αμπντουλά Αλ-Λάφι (Abdullah Al-Lafi), που εκπροσωπεί τη «Δύση – Τρίπολη».
Παζάρια για την ΑΟΖ
Σε ανάρτηση στο twitter, το λιβυκού site, libyapress2010, αναφέρει ότι «ο Ακίλα Σαλέχ ενημέρωσε την τουρκική πλευρά για την ετοιμότητα του λιβυκού Κοινοβουλίου να επικυρώσει τις συμφωνίες για τη θάλασσα και την ασφάλεια (σ.σ. συμφωνίες για ΑΟΖ και για τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Λιβύη) με αντάλλαγμα να επιτρέψει στην κυβέρνηση Μπασάγκα (Bashagha) να εισέλθει στην Τρίπολη και να αναλάβει τα καθήκοντά της από την κυβέρνηση Ντμπέιμπα (Dabaiba)».
Αν και το site παρουσιάζει το ενδεχόμενο αυτό ως κάτι δεδομένο, από άλλες πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας διαφαίνεται ότι το συγκεκριμένο ζήτημα που αφορά άμεσα την Ελλάδα είναι αντικείμενο «παζαριού» στις διαπραγματεύσεις του επικεφαλής της λιβυκής Βουλής. Η Βουλή έχει έδρα το Τομπρούκ, στην Ανατολική Λιβύη, και αποτελεί έναν από τους δύο βασικούς πυλώνες της πολυδιασπασμένης εξουσίας στη Λιβύη.
Σύμφωνα με το site, almarsad, ο υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Εθνικής Σταθερότητας της Λιβύης, Χασάν Αλ Σαγκίρ (Hasan Al Saghir), αναφερόμενος στην επίσκεψη Σαλέχ στην Τουρκία, σε ανάρτησή του στο Facebook, παρατήρησε: «Η Τουρκία θα επιχειρήσει να αποσπάσει από τον Ακίλα Σαλέχ αναγνώριση της θαλάσσιας συμφωνίας και αυτός θα επιχειρήσει να έχει τη στήριξη της Τουρκίας στην κυβέρνηση Μπασάγκα (Bashagha)».
Παράθυρο ευκαιρίας για την Τουρκία
Να σημειωθεί πως το μνημόνιο που υπέγραψε η Άγκυρα με την «κυβέρνηση μαριονέτα» της Τρίπολης, προς το τέλος του 2019, για τη δήθεν οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, δεν είχε ακυρωθεί από τις επόμενες λιβυκές «κυβερνήσεις» παρ’ ότι η ελληνική πλευρά το είχε ζητήσει.
Την έγκρισή του μπλόκαρε η Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, καθώς και ο επικεφαλής της, Ακίλα Σαλέχ, με τον οποίον η Αθήνα διατείνεται ότι διατηρεί ιδιαιτέρως στενές σχέσεις. Ο «στρατάρχης» Χάφταρ και η Βουλή αποτελούν τον έναν πόλο εξουσίας στη Λιβύη, ελέγχοντας τις ανατολικές περιοχές της χώρας. Ο έτερος πόλος είναι της Τρίπολης που ελέγχει τις δυτικές περιοχές της Λιβύης. Ένας τρίτος είναι ο Νότος.
Τους προηγούμενους μήνες, υπό τον ΟΗΕ, έγιναν προσπάθειες για διεξαγωγή εκλογών στη Λιβύη. Ναυάγησαν παταγωδώς, προκαλώντας ανησυχίες για νέο ξέσπασμα βίας και εμφύλιων συγκρούσεων. Έως τώρα κάτι τέτοιο έχει αποτραπεί.
Ωστόσο, σχετικά πρόσφατα, όταν αποφασίστηκε η αντικατάσταση της προηγούμενης «κυβέρνησης Ντμπέιμπα» από την «κυβέρνηση Μπασάγκα», η οποία έχει την εύνοια της Ανατολικής Λιβύης, ο Ντμπέιμπα και οι ένοπλες πολιτοφυλακές της «Δύσης» εμπόδισαν τον Μπασάγκα να μπει στην Τρίπολη και να αναλάβει την πρωθυπουργία. Τελευταία, επίσης, σημειώθηκαν σημαντικές διαδηλώσεις, κάποιες από τις οποίες βίαιες.
Τώρα, λοιπόν, με «επιδιαιτητή» την Τουρκία αναζητάται πολιτική λύση στη νέα πολιτική κρίση στη χώρα. Σε αυτό το σκηνικό, η Άγκυρα βρήκε «παράθυρο ευκαιρίας» για να ζητήσει ανταλλάγματα, προκειμένου να παίξει διαμεσολαβητικό ρόλο ανάμεσα στα αντίπαλα στρατόπεδα. Ούτως ή άλλως διαθέτει ισχυρά ερείσματα στο «στρατόπεδο της Δυτικής Λιβύης», ενώ επί τόπου έχει Τούρκους στρατιωτικούς και μισθοφόρους.
Ζητάει, λοιπόν, από τον Ακίλα Σαλέχ και τη λιβυκή Βουλή να εγκρίνουν το -ψευδεπίγραφο και πέραν πάσης γεωγραφικής λογικής και βάσης διεθνούς Δικαίου- τουρκο-λιβυκό μνημόνιο. Θα πρόκειται για ιδιαίτερα σοβαρή εξέλιξη εάν η Βουλή δεχτεί να νομιμοποιήσει το μνημόνιο. Πρακτικά, θα είναι σοβαρότατο πλήγμα στην Ελλάδα και η Τουρκία θα έχει κάνει ένα βήμα παραπέρα στις διεκδικήσεις της έναντι της χώρας μας.
Η Αθήνα παρατηρητής
Το Antinews επανειλημμένως και με ιδιαίτερη έμφαση υπογράμμιζε τους σοβαρούς κινδύνους από τη στάση παρατηρητή που ακολουθεί η ελληνική κυβέρνηση ως προς τις λιβυκές υποθέσεις. Κάτι που αφήνει ορθάνοιχτο τον δρόμο στην Τουρκία, καθώς και σε άλλες δυνάμεις, μεταξύ των οποίων και κάποιες Δυτικές «συμμαχικές», να αλωνίζουν στη Λιβύη.
Όλα αυτά εκδηλώνονται τη στιγμή που η Άγκυρα έχει προαναγγείλει την έξοδο του νέου, σύγχρονου πλωτού γεωτρύπανου που απέκτησε πρόσφατα ενδεχομένως στην Ανατολική Μεσόγειο, περί τις 9 Αυγούστου, με κάποιους Τούρκους προπαγανδιστές της «γαλάζιας πατρίδας» να καλούν την Άγκυρα να προβεί σε γεωτρήσεις στα όρια (!) της τουρκο-λιβυκής ΑΟΖ.
Σε ρόλο διαιτητή στην αντιπαράθεση των δύο αντιπάλων στρατοπέδων στη Λιβύη, της Ανατολικής και της Δυτικής, εμφανίστηκε ο Ταγίπ Ερντογάν. Δίπλα του, στην Άγκυρα, βρέθηκαν και φωτογραφήθηκαν οι πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης, Ακίλα Σαλέχ (Aguila Saleh) και το μέλος του Προεδρικού Συμβούλου, Αμπντουλά Αλ-Λάφι (Abdullah Al-Lafi).
Η επίσκεψη των εκπροσώπων των δύο αντιμαχόμενων πλευρών της Λιβύης στην Τουρκία, αναβαθμίζει την εικόνα της Άγκυρας και προσωπικά του Τ.Ερντογάν ως «διαιτητή» και δραστήριου παράγοντα στην «επίλυση» της λιβυκής κρίσης. Παράλληλα, δείχνει ότι και η Βουλή των Αντιπροσώπων στο Τομπρούκ, στην Ανατολική Λιβύη, η οποία παλαιότερα δεν ήταν τόσο φιλική ως προς την Τουρκία, αποδέχεται να στήσει γέφυρες προσέγγισης με την Άγκυρα.
Σιτηρά, Λιβυκό, Συρία, Α.Μεσόγειος
Η κινητικότητα της Άγκυρας προς την κατεύθυνση του Λιβυκού έρχεται να προστεθεί στην πρόσφατη δραστήρια εμπλοκή της στην «κρίση των ουκρανικών σιτηρών» και τη συμφωνία για το άνοιγμα της Οδησσού στην εξαγωγή των σιτηρών. Η Τουρκία λειτούργησε σε ρόλο μεσάζοντα ανάμεσα σε Ρωσία, Ουκρανία. Ως γνωστόν, στο θέμα αυτό επήλθε συμφωνία υπό την «αιγίδα» του ΟΗΕ. Γεγονός που προσδίδει επιπλέον διπλωματικά εύσημα στην Τουρκία, η οποία επιδιώκει να αυτοπροβάλλεται ως χώρα με διεθνείς ρόλους.
Να σημειωθεί πως η τουρκική κινητικότητα σε πολλά καυτά διεθνή και περιφερειακά «μέτωπα» σημειώνεται τη στιγμή που η Άγκυρα έχει προαναγγείλει την έξοδο του νέου, σύγχρονου πλωτού γεωτρύπανου που απέκτησε πρόσφατα ενδεχομένως στην Ανατολική Μεσόγειο, περί τις 9 Αυγούστου. Είναι εμφανές ότι η Άγκυρα ανοίγει τη «βεντάλια» των επιδιώξεών της. Προ εβδομάδων, ως γνωστόν, στο Ιράν συναντήθηκαν οι πρόεδροι Ρωσίας, Τουρκίας, Ιράν, με κύριο «μενού» τους τη Συρία.
Την ίδια στιγμή, σήμερα, κατεγράφησαν τουρκικές παραβιάσεις και αερομαχίες στο Αιγαίο. Ειδικότερα, πέντε αερομαχίες («εμπλοκές») όταν ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη έσπευσαν να αναχαιτίσουν τουρκικά που παραβίασαν τον ελληνικό εναέριο χώρο (ΕΕΧ). Συνολικά, έγιναν 26 παραβιάσεις στο Βορειοανατολικό, Κεντρικό και Νοτιοανατολικό Αιγαίο (16 από ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος – UAV και 10 από F-16).
Η ελληνική πλευρά, πάντως, φαίνεται να παρακολουθεί όλες αυτές τις διπλωματικές εξελίξεις, ορισμένες από τις οποίες την αφορούν άμεσα, μάλλον ως παρατηρητής, ενώ, ως όλα δείχνουν, η Αθήνα και η διπλωματία έχουν μπει για τα καλά σε τροχιά … καλοκαιρινής νιρβάνας.
Η Λιβύη στην … Άγκυρα
Αναφερόμενος στη συνάντηση στην Τουρκία, ο Αμπντουλά Αλ-Λάφι, μέλος του Προεδρικού Συμβούλου, που αντιπροσωπεύει τη Δυτική Λιβύη (Τρίπολη), έγραψε στο Twitter: «Συναντηθήκαμε στην Άγκυρα, με τον πρόεδρο Ερντογάν, παρουσία του προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων. Συζητήσαμε τις πολιτικές εξελίξεις και συμφωνήσαμε για τη διατήρηση της ενότητας της Λιβύης, την επίσπευση της διεξαγωγής εκλογών βάσει της νομοθεσίας και μιας ισχυρής κυβέρνησης, επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι αποκλείεται μια στρατιωτική λύση». Δηλαδή, ότι πρέπει να αποτραπεί το ενδεχόμενο ένοπλης αντιπαράθεσης ανάμεσα στα αντίπαλα στρατόπεδα στη χώρα.
Από τη μεριά της, η τουρκική Προεδρία περιορίστηκε στην ανακοίνωση της συνάντησης, χωρίς να δώσει λεπτομέρειες.
Σύμφωνα με μερίδα του λιβυκού Τύπου, κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων, στην Άγκυρα, σήμερα Τρίτη, ο πρόεδρος του τουρκικού Κοινοβουλίου, Μουσταφά Σαντόπ (Mustafa Shantop), υπογράμμισε την ανάγκη πολιτικής διευθέτησης της κατάστασης στη Λιβύη, προειδοποίησε για τον κίνδυνο «κενού εξουσίας», κάλεσε όλες τις πλευρές σε «αυτοσυγκράτηση» και τόνισε ότι πρέπει «να αποφευχθούν βήματα που θα έθεταν σε κίνδυνο τη σταθερότητα σε αυτή την κρίσιμη περίοδο που διέρχεται η Λιβύη».
Ο ίδιος εξήρε την «ανάπτυξη των κοινοβουλευτικών σχέσεων» Τουρκίας – Λιβύης, υπενθυμίζοντας τη συγκρότηση Ομάδας Φιλίας της Λιβύης στην τουρκική Βουλή τον περασμένο Απρίλιο, με τη συμμετοχή των εκπροσώπων όλων των πολιτικών κομμάτων, ενώ ανέφερε ότι σχεδιάζει να επισκεφθεί τη Λιβύη.
Ο πρόεδρος της τουρκικής Βουλής ανέφερε ότι η Άγκυρα τηρεί «ίσες αποστάσεις» προς όλες τις πλευρές στη Λιβύη, και είπε ότι η Λιβύη «δεν χωρίζεται σε δύση, ανατολή και νότο».
Από τη μεριά του, ο Ακίλα Σαλέχ υπογράμμισε τους «ιστορικούς δεσμούς μεταξύ του τουρκικού και του λιβυκού λαού» και την επιθυμία «να κρατηθούν ανοιχτά όλα τα κανάλια διαλόγου» προκειμένου να διασφαλιστεί η ειρήνη και η σταθερότητα στη Λιβύη. Εξήγησε, δε, ότι η προτεραιότητα της νέας κυβέρνησης, η οποία έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής των Αντιπροσώπων, είναι να «διασφαλίσει τη διεξαγωγή βουλευτικών και προεδρικών εκλογών στη χώρα».
Να σημειωθεί, ωστόσο, πως η «νέα κυβέρνηση», στην οποία αναφέρεται ο Σαλέχ, εμποδίζεται να αναλάβει τα καθήκοντά της από την «προηγούμενη κυβέρνηση» (!).
Γεωτρήσεις στη γραμμή της ΑΟΖ
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, εμφανίστηκε και πάλι ο λαλίστατος, Τσιχάτ Γιαϊτσί (Cihat Yaycı), ο οποίος συχνά εμφανίζεται σε ρόλο λεκτικού προβοκάτορα και «λαγού» της Άγκυρας. Ο γνωστός στην Ελλάδα ως εκ των «εγκεφάλων» της «γαλάζιας πατρίδας», απόστρατος ναύαρχος και πρώην αρχηγός του τουρκικού ΓΕΝ, δήλωσε: «Ας κάνουμε γεώτρηση με σημαία ΤΔΒΚ (σ.σ. κατεχόμενα Κύπρου) στην γραμμή οριοθέτησης ΑΟΖ με Λιβύη».
Ειδικότερα, ανέφερε: «Ας στείλουμε τα πλοία γεωτρήσεων κοντά στη γραμμή συμφωνίας οριοθέτησης με τη Λιβύη και ας φέρουν τη σημαία της ΤΔΒΚ (σ.σ. κατεχόμενα). Ας κάνουν έρευνα για λογαριασμό της ΤΔΒΚ. Ας είναι η ΤΔΒΚ ο συνομιλητής ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελλάδα. Ας θέσουμε, έτσι, τις βάσεις για τη de facto αναγνώριση της ΤΔΒΚ».
Την Τουρκία προσεγγίζει η Ανατολική Λιβύη. Παρ’ ότι η ελληνική κυβέρνηση διατείνεται ότι διαθέτει στενές, φιλικές σχέσεις με τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τον αυτοαποκαλούμενο «στρατάρχη», Χάφταρ, τώρα φαίνεται ότι γίνονται κινήσεις «συμφιλίωσής» τους με την Τουρκία.
Ως γνωστόν, τα προηγούμενα χρόνια οι ελέγχοντες την Ανατολική Λιβύη επέκριναν την Τουρκία με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, και ζητούσαν από τους «εισβολείς», όπως χαρακτήριζαν τους Τούρκους στρατιωτικούς και τους μισθοφόρους τους, να φύγουν από τη χώρα. Από τη μεριά της, η Άγκυρα χαρακτήριζε «δικτάτορα» και «δολοφόνο» τον Χάφταρ. Τώρα, όμως, εκδηλώνονται κινήσεις επαναπροσέγγισης.
Σε αυτό το σκηνικό, η ελληνική κυβέρνηση, λίγο μετά την υπογραφή του ψευδεπίγραφου, εκτός του γράμματος του διεθνούς Δικαίου, αλλά και πάσης γεωγραφικής λογικής, μνημονίου οριοθέτησης της ΑΟΖ Λιβύης – Τουρκίας, στο τέλος του 2019, είχε επιλέξει να προσκαλέσει, τον Ιανουάριο του 2020, τον Χαλίφα Χάφταρ στην Αθήνα. Τον υποδέχτηκε με τιμές αρχηγού κράτους, παρ’ ότι δεν είναι, και μάλιστα συναντήθηκε μαζί του και ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης.
Τότε, η επίσκεψη Χάφταρ είχε συνοδευτεί από διθυράμβους στα φιλοκυβερνητικά για την εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη – Δένδια, αν και πάμπολλοι πολιτικοί και διπλωματικοί κύκλοι αντιμετώπισαν με εξαιρετική επιφυλακτικότητα αυτές τις κινήσεις, τις οποίες χαρακτήριζαν ως αλλοπρόσαλλες.
Ανεξαρτήτως αυτού, η ελληνική εξωτερική πολιτική κινήθηκε νωθρά, άτολμα και με ιδιαίτερα καθυστερημένα αντανακλαστικά στη Λιβύη. Κι’ αυτό, ενώ η Τουρκία, όπως και άλλες δυνάμεις (Ιταλία, Ρωσία, κ.α.), είχαν αναπτύξει μεγάλη κινητικότητα στη χώρα.
Η Άγκυρα, μάλιστα, μέσω του τουρκο-λιβυκού μνημονίου, που είχε υπογραφεί στο τέλος του 2019 με την τότε κυβέρνηση – μαριονέτα της Τρίπολης, οικοδομούσε απαιτήσεις κατά της Ελλάδας, ενώ με άλλη συμφωνία έστελνε στρατιωτικό προσωπικό, οπλισμό και μισθοφόρους στη Δυτική Λιβύη.
Η Αθήνα, από τη μεριά της, με δειλές και ημιτελείς κινήσεις, δεν επεδίωξε να ενισχύσει σοβαρά την ελληνική παρουσία στη Λιβύη, να διευρύνει τις ήδη υπάρχουσες σχέσεις με ορισμένα κέντρα εξουσίας κυρίως στην Α.Λιβύη, αλλά και στην Τρίπολη. Ενδεικτικό είναι πως, παρ’ ότι αποφασίστηκε να ξανανοίξει η ελληνική πρεσβεία στην Τρίπολη, εστάλη εκεί επιτετραμμένος και όχι πρέσβης. Μόλις πρόσφατα αποφασίστηκε να σταλεί πρέσβης. Κι όλα αυτά, παρά τη γεωγραφική γειτνίαση της Ελλάδας με τη Λιβύη και τους πολύ στενούς ιστορικούς δεσμούς των λαών των δύο χωρών.
Στο μεταξύ, όμως, Δυτικές χώρες, όπως η Ιταλία, οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Γερμανία, αλλά και άλλες, όπως η Ρωσία, η Τουρκία, η Αίγυπτος, τα Εμιράτα και το Κατάρ, ανέπτυσσαν εντυπωσιακή κινητικότητα στη Λιβύη, μέσω διπλωματικών, επιχειρηματικών, στρατιωτικών και άλλων διαύλων. Όλες, βέβαια, προσπαθούν να ενισχύσουν την παρουσία τους, να καταστήσουν εξαρτημένο από αυτές το λιβυκό πολιτικό προσωπικό και τους τοπικούς φύλαρχους, με απώτερο σκοπό την εκμετάλλευση του (ενεργειακού) πλούτου της χώρας.
Τώρα, λοιπόν, η Τουρκία εμφανίζεται να διεκδικεί και ρόλο «διεθνούς παίκτη» και διαμεσολαβητή στην επίλυση της χρόνιας κρίσης και της εμφύλιας αντιπαράθεσης στην κατακερματισμένη -σε φέουδα- χώρα. Και, ήδη, έχει δρέψει καρπούς. Εάν, μάλιστα, επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας σε μερίδα του αραβικού Τύπου, σύμφωνα με τις οποίες επιχειρείται επαναπροσέγγιση ανάμεσα στην Ανατολική Λιβύη και την Άγκυρα, θα πρόκειται για μια θετική -για την Τουρκία- εξέλιξη.
Πρόσφατα, ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης, Ακίλα Σάλεχ, με τον οποίο πολλάκις η ελληνική πλευρά είχε έλθει σε επαφή και ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, διαφήμιζε την καλή σχέση που είχε μαζί του, δήλωσε στον λιβυκό τηλεοπτικό σταθμό, Al-Mesar: «Υπάρχει προσέγγιση με την Τουρκία. Δεν μπορεί να υπάρχει συνεχές μποϊκοτάζ ή συνεχής ανταγωνισμός. Η πολιτική είναι ευέλικτη και ανοιχτή στις αλλαγές» (!).
Πάντως, αφού πρόσθεσε ότι «τα συμφέροντα των Τούρκων συνδέονται με τα δικά μας», αναφερόμενος στην παρουσία ξένων στρατιωτικών δυνάμεων και μισθοφόρων στη Λιβύη, είπε: «Όσον αφορά τις ξένες δυνάμεις, τις απορρίπτουμε: Τούρκους, Ρώσους, Αμερικανούς».
Ο Α.Σάλεχ, επίσης, ανέφερε ότι θα επισκεφθεί την Άγκυρα στο μέλλον. «Θα επισκεφθώ την Τουρκία, αλλά η ημερομηνία της επίσκεψης δεν μπορεί να προσδιοριστεί λόγω των πρόσφατων γεγονότων στη Λιβύη (σ.σ. διαδηλώσεις και επεισόδια)». Κατά πληροφορίες, ο Α.Σάλεχ έχει δεχτεί σχετική πρόσκληση από τον Τ.Ερντογάν.
Ο επικεφαλής της Βουλής των Αντιπροσώπων, η οποία βρίσκεται στο Τομπρούκ, στην Α.Λιβύη, και το κτήριό της δέχτηκε επίθεση κατά τις -προ εβδομάδων- διαδηλώσεις, είπε ότι σύντομα θα γίνει και συνάντηση αντιπροσωπείας της τουρκικής Βουλής με τον ορισθέντα ως πρωθυπουργό από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, Φάτχι Μπασάγκα (Fathi Bashagha).
Ως γνωστόν, οι ελέγχοντες την Τρίπολη, ούτε καν επέτρεψαν στον Μπασάγκα να εισέλθει στην πόλη και να αναλάβει τα καθήκοντά του. Απειλήθηκε, μάλιστα, ένοπλη σύγκρουση.
Στο μεταξύ, σε μερίδα του λιβυκού Τύπου είδαν το φως της δημοσιότητας πληροφορίες ότι τη Βεγγάζη, το προπύργιο της Α.Λιβύης, θα επισκεφθεί ο Τούρκος αντιπρόεδρος και ο υπουργός Εξωτερικών του Κατάρ.
Το site, Africa Intelligence, επίσης, κάνει λόγο για πρόθεση της Τουρκίας να φιλοξενήσει μια διευρυμένη συνάντηση μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων στρατοπέδων στο εσωτερικό της Λιβύης, καθώς και των βασικών εμπλεκομένων ξένων χωρών στις λιβυκές υποθέσεις, προκειμένου να διευθετηθεί η νέα πολιτική κρίση που σοβεί στη χώρα. Κατά τον ιστότοπο, μέσω αυτής της πρωτοβουλίας, ο Ταγίπ Ερντογάν επιδιώκει να αναδειχθεί διεθνώς ως βασικός παράγων επίλυσης της κρίσης στη Λιβύη.
Να σημειωθεί ότι η Ελλάδα έχει μείνει πανηγυρικά εκτός όλων των πρωτοβουλιών που αναπτύχθηκαν για το Λιβυκό εδώ και τρία χρόνια, είτε πρόκειται για γερμανικές, είτε για ιταλικές και ρωσικές πρωτοβουλίες.
Πριν από ένα χρόνο η Αθήνα αισθανόταν ότι «δικαιωνόταν» το αφήγημά της, σύμφωνα με το οποίο ο Ερντογάν ήταν «απομονωμένος», επειδή ο Μάριο Ντράγκι τον είχε αποκαλέσει «δικτάτορα». Τώρα, που στην επίσκεψη του Ιταλού πρωθυπουργού στην Άγκυρα τα βρήκαν με τον «δικτάτορα», τι έχει να πει η ελληνική κυβέρνηση;
Μαίνεται ο ανταγωνισμός για τη Λιβύη. Τη στιγμή που μεγάλες Δυτικές δυνάμεις, καθώς και περιφερειακές, όπως η Αίγυπτος και η Τουρκία, διαγκωνίζονται στη χώρα της βορείου Αφρικής, η Ελλάδα δείχνει να παρακολουθεί ως παρατηρητής τις εκεί εξελίξεις.
Μια θετική εξέλιξη, πάντως, που σημειώνεται από ελληνικής πλευράς, είναι ότι, επιτέλους, μετά από ένα χρόνο αφότου ξανάνοιξε η ελληνική πρεσβεία στην Τρίπολη, το υπουργείο Εξωτερικών αποφάσισε εσχάτως να σταλεί πρέσβης εκεί, και όχι επιτετραμμένος, όπως ήταν μέχρι σήμερα. Να σημειωθεί πως Ιταλία, Τουρκία, Ρωσία, Αίγυπτος και Γαλλία «αλωνίζουν» εδώ και χρόνια στη χώρα.
Μένει να φανεί, βέβαια, κατά πόσον η τοποθέτηση πρέσβη θα σημάνει και τη μεγαλύτερη ενεργοποίηση της Ελλάδας στις λιβυκές υποθέσεις, καθώς και την επανάκαμψή της στη Λιβύη. Κάτι, πάντως, για το οποίο εκφράζονται έντονες επιφυλάξεις, δεδομένης της ατολμίας και της έλλειψης βούλησης που έχει επιδείξει η Αθήνα τα τελευταία χρόνια σε αυτό το θέμα.
Ενέργεια και εσωτερική αναταραχή
Στο μεταξύ, η Δύση, πιεζόμενη από τη διεθνή αναταραχή που προκαλεί ο πόλεμος στην Ουκρανία και τα τεράστια προβλήματα στον τομέα της ενέργειας και της ακρίβειας, αναζητά εναγωνίως διεξόδους.
Στην προσπάθειά της να καλύψει τα ενεργειακά ελλείμματά της, ούτως ώστε να «απεξαρτηθεί» από το ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, η Δύση προσβλέπει και στα πλούσια ενεργειακά κοιτάσματα της Λιβύης.
Πρόσφατα, μάλιστα, η αμερικανική πλευρά, διά στόματος του πρέσβη των ΗΠΑ στη Λιβύη, έριξε την «πρόταση» να εφαρμοστεί και στη χώρα το πρόγραμμα που είχε επιβληθεί στον Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, «πετρέλαιο έναντι τροφίμων». Κοντολογίς, να μην ελέγχονται οι ενεργειακοί πόροι και τα έσοδα από την εξαγωγή τους από την κατακερματισμένη γεωγραφικά, πολιτικά και στρατιωτικά Λιβύη, αλλά ουσιαστικά να είναι υπό «διεθνή» έλεγχο.
Κάτι, ωστόσο, που έχει ήδη συναντήσει τις έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας, αν και οι διεθνείς ενεργειακοί κολοσσοί, αμερικανικοί και ευρωπαϊκοί, μάλλον το βλέπουν με καλό μάτι.
Για να εξασφαλίσει η Δύση, όμως, τα ενεργειακά κοιτάσματα της Λιβύης, πρέπει στοιχειωδώς να ελεγχθεί η εσωτερική αναταραχή, η οποία όσο πάει διογκώνεται. Εσχάτως, έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις στις σημαντικότερες πόλεις της χώρας, οπότε σημειώθηκαν συγκρούσεις και πυρπολισμοί κτιρίων. Μεταξύ αυτών και της Βουλής των Αντιπροσώπων στην πόλη της ανατολικής Λιβύης, Τομπρούκ. Πόλη – αντίβαρο εξουσίας σε αυτήν στην Τρίπολη, στη δυτική Λιβύη.
Νεο-αποικιοκρατία
Εν μέσω, ουσιαστικά, κενού εξουσίας στη Λιβύη, με τις αντίπαλες πολιτικές «φάρες» να συγκρούονται για το ποιος θα έχει την εξουσία, και με θολή την προοπτική προεδρικών και βουλευτικών εκλογών, οι μεγάλες ξένες δυνάμεις τρίβουν τα χέρια τους, αφού αποκτούν ελευθερία κινήσεων στο εσωτερικό της χώρας ουσιαστικά ως επικυρίαρχοι.
Έτσι, «δορυφοριοποιούν» πολιτικούς, στρατιωτικούς, κρατικούς παράγοντες, φύλαρχους και πάμπλουτους επιχειρηματίες που εν μια νυκτί θησαύρισαν, προς όφελος ιδίων γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων.
Ο καλός «δικτάτορας»
Εκτός των άλλων δυνάμεων, ιδιαίτερη κινητικότητα παρουσιάζουν η Ιταλία και η Τουρκία, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις συνεργάζονται για να μοιράσουν μεταξύ τους τη λεία του πλούτου της Λιβύης.
Προ ημερών, την Τουρκία επισκέφθηκε ο Ιταλός πρωθυπουργός, Μάριο Ντράγκι. Ο επονομαζόμενος για τους φανατικούς χειροκροτητές του, μεταξύ των οποίων έχει και αρκετούς «εκσυγχρονιστές» στην Ελλάδα, «ιπτάμενος Μάριο».
Ναι, είναι εκείνος που τον Απρίλιο του 2021 χαρακτήριζε τον Ταγίπ Ερντογάν «δικτάτορα», προκαλώντας … ρίγη συγκίνησης στους εδώ «οπαδούς» του και βέβαια στην κυβέρνηση, η οποία αισθανόταν -μόνο σε επικοινωνιακό επίπεδο, πάντως- ότι δικαιώνεται το αφήγημά της περί «απομόνωσης» του Τούρκου προέδρου.
Τώρα, βέβαια, κατά τη συνάντησή του με τον Ταγίπ Ερντογάν, όλα ήταν μέλι γάλα. Λογικό. Υπάρχουν δικτάτορες και δικτάτορες. Δικτάτορες, με τους οποίους δεν συνεργάζονται οι -κατά τα λοιπά ευαίσθητοι περί τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα- Ευρωπαίοι. Και οι «χρήσιμοι δικτάτορες» με τους οποίους κλείνονται χρυσοφόρα ντιλ. Ειδικά, όταν πρόκειται για ενέργεια, ακόμα και οι υβριστικοί χαρακτηρισμοί ξεχνιούνται.
Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, πάντως, ο «ιπτάμενος Μάριο» είναι ειλικρινής. Ουδέποτε είπε ότι πρέπει να σταματήσει η ΕΕ και η Δύση γενικότερα τα πάρε – δώσε με τον «δικτάτορα».
Πέρυσι, τον Απρίλιο, όταν με αφορμή τον εξευτελισμό της Ούρσουλα Φον Ντερ Λάϊεν, που άφησαν να στέκεται όρθια η πρόεδρος της Κομισιόν στο προεδρικό «παλάτι» στην Άγκυρα, ενώ κάθονταν στις πολυθρόνες ο Ερντογάν και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ, ο Μ. Ντράγκι είχε χαρακτηρίσει τον Τούρκο πρόεδρο … «δικτάτορα».
Ωστόσο, σημείωνε: «Πρέπει να πούμε ότι με αυτούς τους δικτάτορες -ας τους ονομάσουμε όπως πρέπει- με τους οποίους όμως υπάρχει η ανάγκη να συνεργαστούμε, πρέπει να είμαστε σαφείς: Εκφράζοντας τη διαφωνία μας, σε ό,τι αφορά τις απόψεις, τις συμπεριφορές, σε ό, τι αφορά την κοινωνία, συγχρόνως πρέπει να είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε με στόχο το συμφέρον της χώρας μας. Αυτό είναι σημαντικό, πρέπει να βρούμε τη σωστή ισορροπία».
Το απόγειο της υποκρισίας. Δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Λιβύη: Ιταλία – Τουρκία
Πρόσφατα, οι συνομιλίες που διεξήχθησαν στη Γενεύη, στις 28-30 Ιουνίου, ανάμεσα στον πρόεδρο του λιβυκού Κοινοβουλίου, Ακίλα Σαλέχ (Aguila Saleh), που αντιπροσωπεύει την «Ανατολή», και τον πρόεδρο του Κρατικού Συμβουλίου, Χαλέντ Αλ-Μίσρι (Khaled Al-Mishri) που εκπροσωπεί τη «Δύση», οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο. Δεν στάθηκε δυνατόν να συμφωνηθεί ένας οδικός χάρτης, προκειμένου να οδηγηθεί η Λιβύη σε εκλογές.
Τώρα, σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν σε αραβικά ΜΜΕ, ενδεχομένως, οι Σαλέχ και Μίσρι να συναντηθούν στην Τουρκία, με τη διαμεσολάβηση της Άγκυρας. Έχει προηγηθεί μια ιταλική πρωτοβουλία με τη συμμετοχή της Τουρκίας, προκειμένου, υπό τη σκέπη τους, να ανοίξουν διάλογο τα αντιπαρατιθέμενα στρατόπεδα στη Λιβύη.
Την Τρίτη, σε συνέντευξη Τύπου με τον Τ. Ερντογάν, στην Άγκυρα, ο Μ. Ντράγκι, αφού ανέφερε ότι Τουρκία και Ιταλία έχουν την ίδιες απόψεις και στόχους, γεγονός που καθιστά στενή τη συνεργασία τους, σημείωσε: «Συμφωνήσαμε ότι πρέπει να εργαστούμε για να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να αποκαταστήσουμε την ειρήνη και τη σταθερότητα στη Λιβύη».
Από τη μεριά του, ο πρόεδρος της Αιγύπτου, Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε πρόσφατα με τον πρόεδρο του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης, και πρώην πρέσβη της χώρας στην Ελλάδα, Αλ-Μένφι, ανέφερε ότι η Αίγυπτος «δεν θα φεισθεί προσπαθειών με στόχο την εθνική συμφιλίωση και επανένωση της Λιβύης».
Στο μεταξύ, ο Λίβυος βουλευτής, Μούσα Αλ-Κόνι (Moussa al-Koni), κατά τη συνάντησή του με τον Γερμανό πρέσβη στη Λιβύη, Michael Unmacht, υπογράμμισε την ανάγκη μιας διεθνούς διάσκεψης, παρόμοια με τις διασκέψεις του Βερολίνου, που θα συγκεντρώσει όλα τις αντιπαρατιθέμενες πλευρές στη Λιβύη για την επίλυση των διαφορών τους.
Απούσα η Ελλάδα
Από όλες αυτές τις διαδικασίες, είτε είναι ιταλικές, είτε είναι άλλες, όπως οι γερμανικές Διεθνείς Διασκέψεις Ι και ΙΙ του Βερολίνου τα προηγούμενα χρόνια, η Ελλάδα απουσιάζει πανηγυρικά.
Κι αυτό παρ’ ότι το Λιβυκό την αφορά άμεσα. Πόσο μάλλον, αφού, εκτός των άλλων, «εκκρεμεί» το ψευδεπίγραφο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο της δήθεν οριοθέτησης της ΑΟΖ Τουρκίας – Λιβύης. Μνημόνιο, το οποίο έως τώρα δεν έχουν καταγγείλει οι Λίβυοι. Κάτι δύσκολο, βέβαια, εν μέσω μεγάλης εσωτερικής αναταραχής, έλλειψης πιέσεων από ελληνικής πλευράς, αλλά και ενισχυόμενης τουρκικής παρουσίας στη Λιβύη.
Ως γνωστόν, το 2019, η «κυβέρνηση» της Τρίπολης του Σαράζ, η οποία ωστόσο ήταν η αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ (!), υπέγραψε το μνημόνιο με την Τουρκία. Τότε, η Τρίπολη πολιορκείτο από τον Χάφταρ. Τελικώς, δεν την κατέλαβε και υποχώρησε στην «Ανατολή», στην έδρα του, στη Βεγγάζη.
Τότε η Τουρκία στήριξε τον Σαράζ, στέλνοντας μισθοφόρους, Τούρκους στρατιωτικούς και βέβαια μη επανδρωμένα αεροσκάφη, Bayraktar. Σε αντάλλαγμα, η Άγκυρα ζήτησε και πήρε μια συμφωνία στρατιωτικής παρουσίας της στη Λιβύη και το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο.
Τουρκική δαγκάνα
Το δεύτερο είναι, ουσιαστικά, μια συμφωνία για να «στριμώξει» την Ελλάδα και, παρ’ ότι είναι παντελώς εκτός κάθε έννοιας διεθνούς Δικαίου, αλλά και της ίδιας της γεωγραφίας, για να αποκτήσει δικαιώματα γεωτρήσεων στην περιοχή. Εφόσον, βέβαια, έχει τη σύμφωνη γνώμη της Τρίπολης. Μια πρόκληση, νότια – ανατολικά της Κρήτης, η οποία κάθε άλλο παρά έχει αποκλειστεί.
Το ντιλ της Άγκυρας με την Τρίπολη είναι ένα μέρος της ονομαζόμενης «δαγκάνας» που θέλει να απλώσει η Άγκυρα γύρω από την Ελλάδα. Από Ανατολάς, τα Βαλκάνια, και νότια από τη Λιβύη.
Κατ’ αυτό τον τρόπο, η Άγκυρα κεφαλαιοποίησε την αδυναμία της «κυβέρνησης» της Τρίπολης, αλλά και την -τότε- απουσία της Ευρώπης από τις λιβυκές υποθέσεις, με αποτέλεσμα να αποκτήσει σημαντικό κομμάτι επιρροής στη Λιβύη. Ως εκ τούτου, τώρα, και ο Ντράγκι σπεύδει στην Άγκυρα, για «να τα βρει» με τον Τ.Ερντογάν.
Στις 8η Ιουνίου 2022, επίσης, στην Τουρκία βρέθηκε και ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέϊ Λαβρόφ, οπότε συναντήθηκε με τον Τούρκο ομόλογό του, Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Ως γνωστόν, την Τρίπολη υποστηρίζει η Τουρκία και το Κατάρ, και τον Χάφταρ η Ρωσία, η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και τα Εμιράτα (ΗΑΕ).
Πετρέλαιο έναντι τροφίμων
Ο πρώην απεσταλμένος των ΗΠΑ για την ειρήνη στη Λιβύη, Jonathan Weiner, σχολιάζοντας τις πρόσφατες διαδηλώσεις στη χώρα, είπε ότι αποτελούν προειδοποίηση προς τους πολιτικούς ότι η υπομονή των Λιβύων μπορεί να εξαντληθεί, και επισήμανε ότι η Λιβύη αντιμετωπίζει ένα επικίνδυνο καλοκαίρι αναταραχών, αναφέρει το site, Al-Wasat.
Από τη μεριά του, το site, Middle East Monitor, αναδεικνύει ένα ιδιαίτερα σημαντικό θέμα. Αναφέρει ότι οι ΗΠΑ θέλουν να εφαρμόσουν στη Λιβύη «το πρόγραμμα “πετρέλαιο έναντι τροφίμων”».
Πρόκειται για «πρόταση» του πρέσβη των ΗΠΑ στη Λιβύη, Ρίτσαρντ Νόρλαντ (Richard Norland). Είναι, ουσιαστικά, μια τροποποιημένη εκδοχή του περιβόητου προγράμματος «πετρέλαιο έναντι τροφίμων» που επιβλήθηκε στο Ιράκ το 1995, με στόχο ο Σαντάμ να μην έχει την ελευθερία να χρησιμοποιεί τα έσοδα από το πετρέλαιο όπως θα ήθελε.
Η «ιδέα» του Νόρλαντ, με την κωδική ονομασία «Mustafa» (!), αναφέρει το site, αποτελεί μια απροκάλυπτη προσπάθεια στέρησης από τη Λιβύη ως κράτους της δυνατότητας να λαμβάνει τις δικές της κυρίαρχες αποφάσεις σχετικά με τους πλούσιους ενεργειακούς πόρους της, τους οποίους ουσιαστικά θα παραδώσει σε ξένες δυνάμεις.
Εάν υλοποιηθεί, καμία λιβυκή κυβέρνηση δεν θα μπορεί να διαμορφώσει ελεύθερα τον προϋπολογισμό της, χρησιμοποιώντας τα έσοδα από τους ενεργειακούς πόρους της χώρας.
Σχολιάζοντας την αμερικανική «πρόταση», το Middle East Monitor τονίζει ότι παράλληλα ο στόχος της είναι να στερήσει από τις λιβυκές ένοπλες πολιτοφυλακές τη χρηματοδότηση που απολάμβαναν για την υποστήριξή τους και μερικές φορές εκβιάζοντας τις κυβερνήσεις που ήρθαν στην εξουσία στη Λιβύη την τελευταία δεκαετία.
Η «πρόταση» επικρίθηκε από πολλούς διότι μπορεί να οδηγήσει σε de facto διαίρεση της χώρας. Η ιδέα, πάντως, δεν είναι νέα. Ωστόσο, σήμερα παρουσιάζεται με ιδιαίτερη ένταση και φαίνεται να την υποστηρίζει και ο «πρωθυπουργός» της Λιβύης, Ντιμπέϊμπα.
https://antinews.gr/%ce%bb%ce%b9%ce%b2%cf%8d%ce%b7-%ce%b5%ce%b4%cf%8e-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%af%ce%b1-%ce%b5%ce%ba%ce%b5%ce%af-%ce%b9%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%af%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%af%ce%b3%cf%85/
Σταύρος Ψυχάρης: Ολα όσα του είπε ο Καραμανλής – Το παρασκήνιο μιας συνέντευξης
Τα παρασκήνια και το περιεχόμενο της άγνωστης θρυλικής συνέντευξης και γιατί αυτή ουδέποτε (μέχρι σήμερα) δημοσιεύθηκε
Πριν από επτά χρόνια, το 2015, με τα δραματικά προβλήματα που απειλούσαν πλέον άμεσα την ύπαρξη του «Βήματος» και των «ΝΕΩΝ» να έχουν ήδη ξεκινήσει, οι πωλήσεις του «Βήματος» εκτινάχθηκαν ξαφνικά επί τρεις συνεχόμενες εβδομάδες μέσα από μία από τις μεγαλύτερες εκδοτικές επιτυχίες που σημειώθηκαν στην ιστορία του ελληνικού Τύπου: ήταν το τρίτομο βιβλίο των απομνημονευμάτων του τέως Βασιλέως Κωνσταντίνου «Χωρίς Τίτλο», για τη συγγραφή και την έκδοση του οποίου συνεργαστήκαμε πολύ στενά και υπό άκρα μυστικότητα για περισσότερο από δύο χρόνια.
Τα πληθωρικά παρασκήνια εκείνης της έκδοσης δεν έχει έρθει ακόμα η στιγμή να αναφερθούν δημόσια: προς στιγμήν, αρκεί να σημειωθεί ότι γύρω στις δέκα το πρωί της Κυριακής που εκδόθηκε ο πρώτος τόμος, έφταναν ήδη μηνύματα απ’ όλη την Ελλάδα ότι «Το Βήμα» είχε ήδη εξαντληθεί παντού. Κι ας είχε τυπώσει πολλαπλάσιο αριθμό φύλλων από το κανονικό.
Πέρα από όλα τα άλλα, τα ευρύτερης σημασίας, η πρωτοφανής εκείνη επιτυχία που ξεπέρασε μακράν κάθε προσδοκία των εμπλεκομένων, έδωσε και μία, πολύ πρόσκαιρη και περιορισμένη, έστω, ταμειακή ανάσα στον οικονομικά ετοιμοθάνατο Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη, η οποία συνέβαλε στις επερχόμενες μισθοδοτικές, κυρίως, πληρωμές.
Τη Δευτέρα το πρωί, σε ασυνήθιστα πρωινή ώρα για τα δεδομένα των εφημερίδων, πραγματοποιήθηκε ευρεία σύσκεψη στα γραφεία του ΔΟΛ στη Μιχαλακοπούλου, με σκοπό τη διερεύνηση του πώς θα ανταποκρινόταν «Το Βήμα» στην εντυπωσιακή αυτή ζήτηση: τι θα γινόταν με τις πρόσθετες ανάγκες για τον πρώτο τόμο, αλλά και με το τιράζ για τους δύο επόμενους που θα ακολουθούσαν.
Αναζητώντας ένα… θαύμα
Αμέσως όμως στη σκέψη του αείμνηστου, πλέον, Σταύρου Ψυχάρη, γεννήθηκε ένα ακόμα θέμα: τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να κρατήσουμε ζωντανή αυτή την επιτυχία και μετά το βιβλίο του βασιλιά; Πώς να την αξιοποιήσουμε και να «κρατήσουμε» ένα κομμάτι τουλάχιστον από την πρωτοφανή αυτή κυκλοφοριακή εκτόξευση; Κάτι που θα μπορούσε, σε εκείνες ειδικά τις συνθήκες, να είχε έως και καθοριστική σημασία…
Ετσι, στο τέλος της σύσκεψης, μου ζήτησε να συζητήσουμε κατ’ ιδίαν. Η πρόσκληση αφορούσε δύο «ιδιότητες», πρωτίστως όμως την πρώτη: του ανθρώπου που είχε συγγράψει, μαζί με τον Βασιλέα Κωνσταντίνο, το βιβλίο και που είχε εισηγηθεί την έκδοσή του από «Το Βήμα» και του Συμβούλου Εκδοσης της ιστορικής εφημερίδας – ατύπου αρχικά, με τον σχετικό τίτλο στην ταυτότητά της στη συνέχεια. Και όπως πάντοτε συμβαίνει με τους εκδότες, ιδίως έπειτα από μία επιτυχία, ο Ψυχάρης ήθελε εκείνη τη στιγμή να γίνουν θαύματα. Και, μάλιστα, τα ήθελε και… χθες! Κατανοούσε φυσικά ότι θαύματα δεν υπάρχουν. Εκτός κι αν… υπάρξουν! Και ένα τέτοιο θαύμα προέκυψε σε εκείνη τη συζήτηση.
Υστερα από αρκετή ώρα προβληματισμού με εκείνον τον τόσο αντιφατικό πλην τόσο σημαντικό μοναδικό άνθρωπο που σφράγισε όσο κανείς την πορεία του ελληνικού μεταπολιτευτικού Τύπου και οδήγησε την ισχύ του σε πρωτόγνωρα επίπεδα, μία σκέψη ήρθε ξαφνικά στο μυαλό μου: «Υπάρχει μία λύση», του είπα. «Τι;» ρώτησε εναγωνίως. «Η συνέντευξη Καραμανλή. Αυτό είναι το μόνο που μπορεί να ακολουθήσει με αξιώσεις μια τέτοια επιτυχία. Και ταιριάζει απόλυτα, από κάθε άποψη. Αυτό πρέπει να κάνουμε. Να βγάλουμε τη συνέντευξη Καραμανλή. Είναι ή τώρα, ή ποτέ. Και αν τη βγάλουμε, ειδικά τώρα, μετά το βιβλίο του βασιλιά, θα γίνει πάταγος. Οχι μόνον θα είναι μία ακόμα μεγάλη εκδοτική επιτυχία, αλλά θα τα χάσουν και όλοι. Θα ψάχνονται όλοι να βρουν τι κάνει πάλι «Το Βήμα»…». Αυτός ακριβώς ήταν ο διάλογός μας.
Ο Ψυχάρης ανασκουμπώθηκε στην πολυθρόνα πίνοντας τον εσπρέσο του πίσω από εκείνο το παλιό ογκώδες οπλοπολυβόλο πάνω στο τρίποδο που είχε εγκαταστήσει εκείνη την εποχή στο γραφείο του και κοιτούσε με την κάννη προς την πόρτα (ναι, αυτό ακριβώς!…), τα μάτια του κλείσανε και λάμψανε και, λίγο μετά, βγήκε από μέσα του ένα «προχώρα». Είχε σοβαρή δυσκολία να μιλήσει και λίγοι τον καταλάβαιναν. Χτύπησε το κουδούνι και ήρθε μέσα στο μεγάλο γραφείο με τους επενδυμένους από ξύλο τοίχους η προσωπική του γραμματέας, η Καίτη, για να της δώσει τις σχετικές οδηγίες: να εντοπίσει το υλικό κ.ο.κ.
Με απόλυτη µυστικότητα
Ο Ψυχάρης είχε δύο γραφεία στον πέμπτο όροφο της Μιχαλακοπούλου. Το πρώτο, το προσωπικό του, το χρησιμοποιούσε σπανιότερα. Κυρίως καθόταν στο πολύ μεγαλύτερο που έφερε την επιγραφή «Αίθουσα Χρήστου Δ. Λαμπράκη» και το λειτουργούσε και ως προσωπική του αίθουσα συσκέψεων. Και ερχόταν έτσι κι αλλιώς εκεί μετά τις 10.30. Αυτό έδινε τον άπλετο χρόνο και χώρο σ’ εμένα και στον τότε συνεργάτη μου που συνέβαλε στην ταξινόμηση των χαοτικών δυστυχώς και αλληλοκαλυπτόμενων εν πολλοίς εγγράφων, με τις διάφορες παραλλαγές υλικού, που συνιστά πολύ σοβαρό πρόβλημα ουσίας, να εργαστούμε από πολύ πιο νωρίς το πρωί μέσα στο γραφείο του Ψυχάρη, στο κατά τα άλλα εντελώς άδειο κτίριο.
Ηταν ο όρος που ο ίδιος είχα θέσει: ότι όλη η δουλειά θα γινόταν εκεί και ότι το υλικό δεν θα έφευγε από εκείνους τους τοίχους, όπως και συνέβη. Υπήρχε και ένας άλλος όρος, ο οποίος, όμως, δυστυχώς, αν και έγινε δεκτός από τον Ψυχάρη, τελικά, στην πράξη, δεν τον τήρησε: του είχα ζητήσει να μη μιλήσει σε κανέναν γι’ αυτό πλην φυσικά του διευθυντού της εφημερίδας Αντώνη Καρακούση, που έπρεπε πρώτα να τεθεί στην κρίση του μα που αμέσως ασπάστηκε την ιδέα. Του ζήτησα να μην πει λέξη πουθενά αλλού, τουλάχιστον μέχρι να βγει η διαφήμιση της συνέντευξης στην εφημερίδα και στην τηλεόραση. Για λόγους που δεν γνωρίζω, ίσως από σεβασμό, ίσως από ανησυχία, ίσως για άλλο λόγο, η ουσία είναι ότι, τελικά, συζητήθηκε.
Οι επόμενες εβδομάδες κύλησαν καταιγιστικά. Η δουλειά με το πρωτογενές υλικό της συνέντευξης Καραμανλή προς Ψυχάρη, αποδείχθηκε τελικά πολύ πιο σύνθετη και απαιτητική σε χρόνο και σε προσπάθεια απ’ όσο τη φανταζόμουν όταν πρότεινα να την εκδώσουμε μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες. Και αυτό επειδή η λέξη συνέντευξη παρέπεμπε σε κάτι που ήταν και δεν ήταν ακριβές.
Τι είναι λοιπόν το υλικό που περιλαμβάνει; Τι περιέχεται σε αυτό; Επίσης, ποιοι άλλοι γνωρίζουν το περιεχόμενό της; Και, τελικά, γιατί ουδέποτε δημοσιεύθηκε;
Η θρυλική συνέντευξη
Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ο Καραμανλής είναι ήδη για κάποια χρόνια πρόεδρος της Δημοκρατίας, η «Αλλαγή» έχει μόλις ανέβει στην εξουσία, τα ζητήματα της Μεταπολίτευσης, της χούντας, αλλά και της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ ακόμα «καίνε».
Ο Ψυχάρης, που έχει ζητήσει τη συνέντευξη αρκετό καιρό πριν, παίρνει αναπάντεχα το πράσινο φως από τον έχοντα το γενικό πρόσταγμα της Προεδρίας, πρέσβη Πέτρο Μολυβιάτη, να συναντήσει τον Καραμανλή για μία σειρά συζητήσεων. Ελεύθερων, χωρίς ατζέντα. Υπό τον όρο της απόλυτης εχεμύθειας, του ελέγχου του υλικού και, κυρίως, της τελικής απόφασης του αν και πότε της δημοσίευσης. Ομως το πράσινο φως έρχεται την πιο περίεργη στιγμή: την ώρα που ετοιμάζεται να αναλάβει, για πρώτη φορά, τα πολύ βαριά καθήκοντα της διεύθυνσης του «Βήματος».
Οι συζητήσεις τελικά πραγματοποιούνται, απομαγνητοφωνούνται και τα δακτυλόγραφα πάνε και έρχονται υπό άκρα μυστικότητα μεταξύ της Προεδρίας και του γραφείου Ψυχάρη, απ’ όπου προκύπτουν και οι διάφορες τελικά και όχι απολύτως ταυτόσημες εκδοχές. Γνώστες του υλικού ήταν ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού: Πέτρος Μολυβιάτης, Αχιλλέας Καραμανλής, Λένα Τριανταφύλλη, και κάπου εκεί τέλος.
Από το περιβάλλον του «Βήματος», πιθανότατα ουδείς πλην των τότε γραμματέων που το δούλεψαν. Μια σειρά από ιστορικής σημασίας γεγονότα αναφέρονται σε αυτό, όπως λ.χ. η εξέγερση του Πολυτεχνείου, της οποίας ο Καραμανλής αναγνωρίζει τη σημασία, προσθέτοντας κρίσεις που είναι πολύ πιθανό ότι θα εξέπλητταν πολλούς, ακόμα και σήμερα και από τις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος.
Η χούντα αντιμετωπίζεται με την περιφρόνηση που της αρμόζει – ο Καραμανλής άλλωστε είχε προειδοποιήσει για το σχετικό ενδεχόμενο ήδη από το 1963, μόλις είχε φύγει για το Παρίσι. Μιλά εκεί ως συνήθως με ακρίβεια, αλλά με περισσότερη «ελευθερία» από τη συνήθη δωρικότητα του λόγου του – και αυτό είναι ίσως το πιο μεγάλο ατού της συνέντευξης.
Στον Ανδρέα Παπανδρέου αναγνωρίζει έναν σημαντικό πολιτικό παράγοντα, αλλά στα λεγόμενά του μπορεί κανείς να διακρίνει καθαρά το γιατί η «συγκατοίκηση» με το κίνημα του «Εξω από την ΕΟΚ και από το ΝΑΤΟ» δεν τον ανησυχούσε όσο πολλούς άλλους ακόμα εκείνη την εποχή, ήδη από τις αρχές της «Αλλαγής». Ο Καραμανλής δεν δείχνει να ανησυχεί πραγματικά ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να «λοξοδρομήσει» από τους κεντρικούς δυτικούς προσανατολισμούς της, αλλά ούτε και ότι ανησύχησε αληθινά και πιο πριν…
Επίσης, κάτι ακόμα είναι απολύτως ξεκάθαρο, που έχει ιδιαίτερη σημασία: ο Καραμανλής δεν αντιμετωπίζει το ΠΑΣΟΚ ως ένα είδος «παρένθεσης» που περιμένει ότι στις επόμενες εκλογές (έγιναν τελικά το 1985, με όλες τις γνωστές απαράδεκτες και δραματικές συνθήκες γύρω από την παράλληλη προεδρική εκλογή και την αποχώρησή του) πρόκειται να εξαφανιστεί από τον χάρτη. Ούτε, πολύ περισσότερο, δείχνει την παραμικρή διάθεση να κάνει ο ίδιος το ελάχιστο προς αυτή την κατεύθυνση, αν και, εκείνη την εποχή κάθε άλλο παρά λίγοι ήταν εκείνοι που του το ζητούσαν – υπήρχαν άλλωστε ακόμα και οι γνωστές προεδρικές «υπερεξουσίες» του Συντάγματος του 1975.
Για τον Καραμανλή ο Ανδρέας είναι ο (λίαν πρόσφατα) εκλεγμένος πρωθυπουργός και ο σεβασμός στη λαϊκή ετυμηγορία είναι κάτι περισσότερο από απόλυτος και τότε και για το μέλλον. Οσο για την ίδια τη Νέα Δημοκρατία, δεν είναι βέβαιο ότι κορυφαίοι πολιτικοί παράγοντες της εποχής, που όμως έχουν πια όλοι φύγει από καιρό από τη ζωή, θα ένιωθαν ιδιαίτερα κολακευμένοι από ορισμένες σκέψεις του Καραμανλή. Πουθενά δεν εκφράζεται «σκληρά» ή «επικριτικά», όμως, διάχυτη είναι η εντύπωση ότι κάτι εκεί δεν ήταν αρκετό…
Η κυβέρνηση Ράλλη, παρά τους μακροχρόνιους δεσμούς των δύο ανδρών, δεν πρέπει να είχε πείσει τον Καραμανλή ότι είχε κάνει παν δυνατόν για να «σταθεί» εκλογικά έναντι του επελαύνοντος Ανδρέα Παπανδρέου.
Εκεί που ο Καραμανλής είναι αυστηρός και οι τοποθετήσεις του θα μπορούσαν να θυμίζουν ενίοτε και πολιτικό με διαφορετικούς ιδεολογικούς προσανατολισμούς, είναι στις σχέσεις του πλούτου με την εξουσία, την πολιτική και όχι μόνον. Ο ίδιος δεν αποδέχθηκε ποτέ ότι ο πλούτος μπορεί να ελέγχει την πολιτική ζωή και εκεί αναφέρεται εκτενώς σε αυτά και σε παρόμοια ζητήματα, με τρόπο μάλιστα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμα και προφητικός.
Συναρπαστικά είναι τα τμήματα που αφορούν τις αυτοβιογραφικές αφηγήσεις του Καραμανλή και που δείχνουν πάρα πολλά για τη διαμόρφωση και της προσωπικότητας και της πολιτικής του. Υπάρχουν ακόμα πολλά και εξαιρετικά ενδιαφέροντα σημεία που αφορούν το διεθνές περιβάλλον, όχι μόνον για την Ελλάδα και την Κύπρο και τις διεθνείς τους σχέσεις, αλλά και το ευρύτερο, για την πορεία του κόσμου γενικά, στην εποχή ακόμα του Ψυχρού Πολέμου. Αν όλα αυτά είχαν δημοσιευθεί πριν από πέντε χρόνια, ίσως μικρή θα είχαν σημασία. Μετά από τον πόλεμο στην Ουκρανία αποκτούν πλέον άλλο βάρος.
Πριν από τέσσερις δεκαετίες
Υπάρχουν δύο αντικρουόμενα ηθικά καθήκοντα: το ένα, το πρώτιστο, είναι το δημοσιογραφικό: η ενημέρωση της κοινής γνώμης για το τι είναι αυτή η θρυλική συνέντευξη, για την οποία τόσα έχουν γραφτεί επί δεκαετίες. Το άλλο, είναι προς την ιερή αξία της εχεμύθειας. Προς τη μνήμη και του Καραμανλή και του Ψυχάρη, που, τελικά, για διαφορετικούς λόγους, ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος έδωσαν τελικά το «πράσινο φως» της δημοσιοποίησης αυτού του υλικού. Και αυτό οφείλει να γίνει σεβαστό.
Αυτό πάντως είναι το βασικό περίγραμμα του υλικού που περιέχεται στη μυθική εκείνη συνέντευξη. Και καλύπτει, πιστεύω, και τα δύο αυτά καθήκοντα. Θα ήταν όμως ευχής έργο, κάποια στιγμή, να εκδοθεί. Είναι πάντως έτοιμη. Πρέπει όμως να είναι κανείς απόλυτα ειλικρινής: η αλήθεια είναι ότι, σήμερα, η ανάγνωσή της δεν θα αλλάξει τον κόσμο όπως τον γνωρίζουμε: είχε ληφθεί ακριβώς πριν από τέσσερις δεκαετίες. Και, αυτό έχει μεγάλη σημασία, έχει μεσολαβήσει και η δωδεκάτομη έκδοση των «Αρχείων Καραμανλή». Που δεν υπήρχαν τότε που έγιναν αυτές οι συζητήσεις και που έχουν δώσει έκτοτε εκτενή και εις βάθος εικόνα σχετικά με τον Καραμανλή. Για τον ενεργό αναγνώστη όμως, θα προσθέσει εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και εξίσου αναπάντεχες αποχρώσεις…
Οταν την ετοιμάσαμε είχαμε δώσει τον γενικό τίτλο: «Ο Καραμανλής για όλους και για όλα». Και συνοδευόταν από σχετικά ντοκουμέντα, από εκτενή εισαγωγή του υπογράφοντος, αλλά και από τις, δύο, ίσως και τρεις αν θυμάμαι καλά, πολύ ενδιαφέρουσες εισαγωγές που ο ίδιος ο Σταύρος Ψυχάρης είχε γράψει κατά καιρούς, ήδη από τη δεκαετία του ’80 σε διάφορες κατά καιρούς σκέψεις δημοσίευσης, που όμως τελικά δεν καρποφόρησαν. Και που, επίσης, φυσικά δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ. Είναι γραμμένες από έναν διαδοχικά κορυφαίο πολιτικό συντάκτη, μετέπειτα καινοτόμο επιτυχημένο διευθυντή, αργότερα πανίσχυρο γενικό διευθυντή και εκδότη του μεγαλύτερου ομίλου ενημέρωσης της χώρας. Και, τέλος, επιχειρηματία. Ιδιοκτήτη. Που ενώ όλοι οι «προηγούμενοι» συνέβαλαν αποφασιστικά στην άνοδο, ο «τελευταίος» πρωταγωνίστησε στην, τελικά πρόσκαιρη ευτυχώς, τραγική πτώση.
Η αρχή της θρυλικής συνέντευξης Καραμανλή προς Ψυχάρη
Στ. Ψυχάρης: Στη μακρά σταδιοδρομία σας κύριε Πρόεδρε, σχηματίσατε επτά κυβερνήσεις και κυβερνήσατε τη χώρα επί 14 χρόνια. Εχουν γραφεί και έχουν λεχθεί για την προσωπικότητά σας και για το έργο σας πολλές φορές πράγματα αντιφατικά. Και επειδή δεν έχετε, ως γνωστόν, τη συνήθεια να ομιλείτε πολύ υπάρχει στην Κοινή Γνώμη μια σύγχυση, ιδίως πάνω σε ορισμένα βασικά ιστορικά γεγονότα. Θα θέλατε να μου παραχωρήσετε μια συνέντευξη που θα φώτιζε μερικά από αυτά;
Κ. Καραμανλής: Oπως ξέρεις, δεν δίδω συνεντεύξεις. Θα κάνω όμως μια εξαίρεση γιατί μου άρεσε το βιβλίο που έγραψες για τις πρώτες 70 ημέρες της μεταπολιτεύσεως. Ποια θέματα σ’ ενδιαφέρουν ειδικότερα;
Σταύρος Ψυχάρης: Ολα όσα του είπε ο Καραμανλής – Το παρασκήνιο μιας συνέντευξης
Το Ισραήλ σφυροκοπά με αεροπορικές επιθέσεις τη Γάζα
Το Ισραήλ σφυροκόπησε τη Γάζα με αεροπορικές επιδρομές το Σάββατο, προκαλώντας παλαιστινιακές εκτοξεύσεις ρουκετών καθώς οι ισραηλινές δυνάμεις διεύρυναν την επίθεσή τους στη Δυτική Όχθη, συλλαμβάνοντας 20 άτομα σε επιδρομές νωρίς το πρωί.
Η τελευταία «προληπτική αντιτρομοκρατική επιχείρηση» του Ισραήλ έχει πυροδοτήσει φόβους για κλιμάκωση της βίας στα παλαιστινιακά εδάφη.
Το Ισραήλ εξαπέλυσε νέο κύμα αεροπορικών επιδρομών στη Γάζα μετά την επίθεση της Παρασκευής , σκοτώνοντας 10 ανθρώπους, ανάμεσά τους ένα πεντάχρονο κορίτσι, ενώ άλλοι 79 τραυματίστηκαν, σύμφωνα με τις παλαιστινιακές υγειονομικές αρχές. Ο στρατός του Ισραήλ εκτιμά ότι κατά την επιχείρησή του έχουν σκοτωθεί 15 μαχητές.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Γιαΐρ Λαπίντ δήλωσε ότι το εβραϊκό κράτος αναγκάστηκε να ξεκινήσει μια «προληπτική αντιτρομοκρατική επιχείρηση ενάντια σε μια άμεση απειλή» που θέτει η οργάνωση Ισλαμική Τζιχάντ, μετά από μέρες εντάσεων στα σύνορα της Γάζας.
Το Ισραήλ και η Ισλαμική Τζιχάντ επιβεβαίωσαν και οι δύο τη δολοφονία ενός κορυφαίου ηγέτη της μαχητικής οργάνωσης, Taysir al-Jabari, σε επίθεση την Παρασκευή σε κτίριο στα δυτικά της πόλης της Γάζας.
Η Ισλαμική Τζιχάντ ανέφερε ότι ο αρχικός ισραηλινός βομβαρδισμός ισοδυναμούσε με «κήρυξη πολέμου», προτού εξαπολύσει μια καταιγίδα περισσότερων από 100 ρουκετών προς το Ισραήλ.
Εν τω μεταξύ, στη Δυτική Όχθη, το Ισραήλ ανακοίνωσε τη σύλληψη 20 ατόμων, συμπεριλαμβανομένων 19 μελών της Ισλαμικής Τζιχάντ, σε επιδρομές που πραγματοποίησε νωρίς το πρωί.
Σε ανακοίνωση του ισραηλινού στρατού ανέφερε ότι στρατιώτες και πράκτορες της υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας «Shin Bet» επιχειρούσαν σε πολλές τοποθεσίες στη Δυτική Όχθη, «για να συλλάβουν τους τρομοκράτες της Ισλαμικής Τζιχάντ».
Από τα 20 άτομα που συνελήφθησαν στην τελευταία επιχείρηση, «19 από αυτούς είναι της Ισλαμικής Τζιχάντ», ανέφερε ο Στρατός.
Η τελευταία θανατηφόρα κλιμάκωση στη Γάζα πυροδοτήθηκε από τη σύλληψη στο Ισραήλ νωρίτερα αυτή την εβδομάδα στη Δυτική Όχθη του Μπασέμ αλ Σαάντι, ένα βασικό μέλος της Ισλαμικής Τζιχάντ που το Ισραήλ κατηγόρησε για την ενορχήστρωση μιας σειράς επιθέσεων.
France 24
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΦΥΤΙΡΗ-Τα πιθανά σημεία των παράνομων γεωτρήσεων: Η επικείμενη δράση του νέου τουρκικού γεωτρύπανου “Abdulhamit Han”
Η Τουρκία σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για την παγκόσμια ασφάλεια και σταθερότητα και ιδιαίτερα στην Ανατολική Μεσόγειο, επιλέγει την αύξηση της έντασης με την αποστολή του 4ου ιδιόκτητου γεωτρύπανου της «ABDULHAMIT HAN», για παράνομες γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το πρόγραμμα κατοχύρωσης της «Γαλάζιας Πατρίδας» που διακηρύσσει συνεχώς ο Ερντογάν και όλοι οι Τούρκοι αξιωματούχοι δεν έχει ως κύριο στόχο – στην παρούσα φάση – την εξόρυξη υδρογονανθράκων αλλά στο γκριζάρισμα όλης της Ανατολικής Μεσογείου, μέχρις ότου η Τουρκία, με την στρατιωτική της ισχύ, να μπορεί να επιβάλει την θέλησή της ακόμα και ενάντια στα ζωτικά συμφέροντα μεγάλων κρατών.
Ο Ερντογάν και το Τουρκικό κατεστημένο δεν θεωρούν απαραίτητη την πολεμική αντιπαράθεση για την υλοποίηση του στόχου τους στην περιοχή της Κύπρου, αλλά πιστεύουν ότι μπορεί να το πετύχουν με την απομόνωση της Κύπρου από οποιονδήποτε διεθνή αμυντικό οργανισμό και συμμαχία και ιδιαίτερα το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας Κύπρου (ΔΕΑΧ). Ταυτόχρονα, προβαίνουν εδώ και δεκαετίες σε δημογραφική αλλοίωση στα κατεχόμενα και με συνεχή εκφοβισμό των Ελλήνων της Κύπρου κάτω από την απειλή των όπλων.
- O στρατηγικός στόχος της Τουρκίας είναι η μετατροπή της Κύπρου σταδιακά σε κόμβο και εφαλτήριο του νεοοθωμανισμού – χαράσσοντας την πορεία προς αυτή την κατεύθυνση με την εξαγγελία της Γαλάζιας Πατρίδας, την απειλή για εποικισμό της Αμμοχώστου και την προσάρτηση των κατεχομένων.
H έξοδος του ABDULHAMIT HAN δεν έχει ως κύριο στόχο την ανεύρεση υδρογονανθράκων αλλά πρωτίστως την υπενθύμιση του διεθνούς παράγοντα και την προειδοποίηση Ελλάδας και Κύπρου ότι δεν θα δεχθεί οποιαδήποτε αξιοποίηση ενεργειακών πηγών ή και διέλευση αγωγών μεταφοράς ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο, χωρίς την σύμφωνη γνώμη και συμμετοχή της.
Για τον σκοπό αυτό εκτιμάται ότι θα εκτελέσει γεωτρήσεις σε σημεία που δίδουν τα κατάλληλα μηνύματα και ταυτόχρονα περιορίζουν όσο το δυνατόν το ζήτημα σε διμερές επίπεδο μεταξύ Τουρκίας και Κυπριακής Δημοκρατίας, ώστε να μην έχουν σοβαρές αντιδράσεις από την Ε.Ε και τις εμπλεκόμενες χώρες στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Στον παρακάτω χάρτη φαίνονται τα 3 σημεία πιθανών παράνομων γεωτρήσεων του «ABDULHAMIT HAN» κατά προτεραιότητα, που το καθένα αποστέλλει τα δικά του μηνύματα.

ΠΙΘΑΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΓΕΩΤΡΗΣΗΣ 1
Είναι η πιο πιθανή επιλογή της Τουρκίας με την οποία θα στείλει το μήνυμα προς τον διεθνή παράγοντα και τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο τεμάχιο 6 με αδειοδότηση από την Κυπριακή κυβέρνηση, ότι η υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας περιλαμβάνει και τμήματα των τεμαχίων 4-5-6 και δεν θα επιτρέψει οποιαδήποτε έρευνα/γεώτρηση ούτε από εταιρείες αδειοδοτημένες από την Κυπριακή Δημοκρατία.
Η Τουρκία σε αυτή την περίπτωση στέλλει το μήνυμα και προς την Ελλάδα ότι δεν αποδέχεται ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα. Επιπλέον, θεωρεί ότι δεν προκαλεί τον διεθνή παράγοντα ή την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθόσον κάνει γεώτρηση σε μια περιοχή που δεν έχει συμφωνηθεί ΑΟΖ ούτε την αποδέχεται, καθόσον δεν έχει υπογράψει το δίκαιο της θάλασσας.
Πέραν των παραπάνω δίδει το μήνυμα προς την Κυπριακή Δημοκρατία, την Ελλάδα τον Ισραήλ αλλά και την Ε.Ε ότι ΔΕΝ θα επιτρέψει την διέλευση οποιουδήποτε αγωγού από την περιοχή που παράνομα θεωρεί ότι είναι δική της υφαλοκρηπίδα χωρίς την άδεια της όπως προγράμματα του EASTMED και EUROASIA INTERCONNECTOR
- ΠΙΘΑΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΓΕΩΤΡΗΣΗΣ 2
Η εκτέλεση γεώτρησης σε περιοχή που η Τουρκία θεωρεί ότι βρίσκεται υπό την κυριαρχία του Ψευδοκράτους περιορίζει μεν το ζήτημα μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας και Τουρκίας /Ψευδοκράτους προειδοποιώντας την Κυπριακή Δημοκρατία ότι όσο συνεχίζει το πρόγραμμα υδρογονανθράκων θα αντιδρά με ισοδύναμο τετελεσμένο και όχι μόνο.
- ΠΙΘΑΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΓΕΩΤΡΗΣΗΣ 3
Η εκτέλεση γεώτρησης σε αδειοδοτημένο τεμάχιο νότια της Κύπρου είναι αρκετά απομακρυσμένη αλλά όχι απίθανη. Σε αυτή την περίπτωση ο Ερντογάν θα στείλει το μήνυμα προς την Κυπριακή Δημοκρατία, την Ε.Ε αλλά και τις χώρες της περιοχής ότι είναι αποφασισμένος να διεκδικήσει με το πρόσχημα της διαφύλαξης των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων ακόμα και τμήμα της ΑΟΖ νότια της Κύπρου. Με αυτό τον τρόπο εκτιμά ότι θα πιέσει ακόμη περισσότερο την Κυπριακή κυβέρνηση να σταματήσει το πρόγραμμα υδρογονανθράκων και να μην ολοκληρώσει την εγκατάσταση εξόρυξης και μεταφοράς αερίου από οποιοδήποτε τεμάχιο.
- ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ -ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Η Τουρκία παίζει τα κρίσιμα της χαρτιά και οι πράξεις της είναι αναμενόμενες σε μεγάλο βαθμό! (βλέπε άρθρο του υπογράφοντος «2+1 ΣΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ημερ. 24 Ιουνίου 2019» ).
Γνωρίζει ότι αν η Κυπριακή Δημοκρατία προχωρήσει σε εξόρυξη με την εμπλοκή εταιρειών- κολοσσών από ισχυρές χώρες και κυρίως Γαλλία και ΗΠΑ, χωρίς να έχει ήδη εξασφαλίσει μερίδιο και δικαιώματα στα αποθέματα υδρογονανθράκων στην Αν. Μεσόγειο, αυτό θα ήταν καταστροφικό για την Τουρκική Στρατηγική της Γαλάζιας Πατρίδας στην Αν. Μεσόγειο.
Για τον λόγο αυτό έκανε μεγάλο αγώνα με τον χρόνο για να αποκτήσει τα γεωτρύπανα, ώστε να προλάβει να κάνει γεωτρήσεις ΠΡΙΝ από την εξόρυξη φυσικού αερίου από την Κυπριακή Δημοκρατία.
Δυστυχώς, χάθηκε πολύτιμος χρόνος από την Κυπριακή Δημοκρατία σε διαπραγματεύσεις στην κατανομή ποσοστών με τις εταιρείες και σε γραφειοκρατικές εσωτερικές διαδικασίες των διαφόρων Υπηρεσιών της Δημοκρατίας και μετά από 11 χρόνια μετά την πρώτη ανακάλυψη στο οικόπεδο 12 το 2011, δεν υπάρχει ακόμα πρακτικό αποτέλεσμα, δηλαδή επενδύσεις για εγκαταστάσεις εξόρυξης και μεταφοράς φυσικού αερίου προς την Κύπρο και άλλες χώρες.
Παρόλα αυτά, η συνέχιση και επίσπευση του προγράμματος εξόρυξης για την Κυπριακή Δημοκρατία είναι μονόδρομος γιατί η ΑΟΖ και το πρόγραμμα Υδρογονανθράκων αποτελεί τον μόνο τομέα που μπορεί να διατηρήσει το στρατηγικό πλεονέκτημα η Κυπριακή Δημοκρατία και να διεκδικήσει σε μελλοντικές διαπραγματεύσεις όσο το δυνατόν πιο δίκαιη λύση του Κυπριακού Προβλήματος.
Το πρόγραμμα της ΑΟΖ είναι πρωτίστως στρατηγικό και δευτερευόντως οικονομικό! Τυχόν πολιτική απόφαση για αναστολή του προγράμματος ως προϋπόθεση για ΜΟΕ ή έναρξη συνομιλιών θα αποτελεί καταστροφική πολιτική πράξη για την επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού.
- Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.
https://hellasjournal.com/2022/08/ta-pithana-simia-ton-paranomon-geotriseon-i-epikimeni-drasi-tou-neou-tourkikou-geotripanou-abdulhamit-han/
Κρίσιμα Ερωτήματα Μετά την Επίσκεψη Πελόζι στην Ταϊβάν
Πλάμεν Τόντσεφ*
Η πολυσυζητημένη επίσκεψη της Νάνσι Πελόζι στην Ταϊβάν προκάλεσε παγκόσμια ανησυχία για ανάφλεξη
στην Ανατολική Ασία, όπως και πλήθος ερωτημάτων για την σκοπιμότητα αυτής της αμφιλεγόμενης απόφασης
της προέδρου της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων. Η Κίνα, ως ανεμένετο, αντέδρασε με στρατιωτικές
ασκήσεις και αεροναυτικό αποκλεισμό της Ταϊβάν, αλλά αποφεύχθηκε το επαπειλούμενο “ατύχημα” ως
έναυσμα μιας σινο-αμερικανικής σύρραξης. Η συζήτηση στρέφεται τώρα στην επόμενη μέρα της αυτόνομης
νήσου, όπως και σε ευρύτερες εξελίξεις στο διεθνές στερέωμα.
Τίθενται εκ των πραγμάτων τέσσερα κρίσιμα ερωτήματα:
1. Μετά την προφανή ακύρωση του δόγματος “μία χώρα, δύο συστήματα” στο Χονγκ Κονγκ και την
καθυπόταξη του μέχρι πρότινος φιλελεύθερου θύλακα στο Πεκίνο, φαίνεται πως η ειρηνική επανένωση της
Ταϊβάν με την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (ΛΔΚ) είναι πλέον ανέφικτη και η βίαιη προσάρτηση της νήσου
καθίσταται μονόδρομος για το Πεκίνο. Το μόνο ερώτημα είναι πότε ακριβώς θα επιχειρηθεί η απόβαση στην
Ταϊβάν, δεδομένου ότι η αποφασιστικότητα της Κίνας δεν αμφισβητείται. Με άλλα λόγια, πότε θα κρίνουν οι
Κινέζοι στρατιωτικοί πως οι ένοπλες δυνάμεις της ΛΔΚ έχουν αποκτήσει τις επιχειρησιακές ικανότητες για ένα
τόσο σημαντικό εγχείρημα; Οι εκτιμήσεις των δυτικών αναλυτών ποικίλλουν και παραπέμπουν σε διάστημα
λίγων ετών (το 2025;) έως και πέραν της δεκαετίας (το 2035;), ενώ αυτή τη στιγμή μια απόβαση στην Ταϊβάν
δεν θεωρείται πολύ πιθανό ενδεχόμενο, παρά τους βρυχηθμούς του Πεκίνου.
2. Ποιές θα ήταν οι παγκόσμιες επιπτώσεις μιας κινεζικής επίθεσης στην de facto αυτόνομη νήσο; Η τεράστια
σημασία της Ταϊβάν, μιας πολύ δυναμικής και προηγμένης οικονομίας, σχετίζεται κυρίως με τους ημιαγωγούς
που είναι βασικά συστατικά σε πολλές τεχνολογίες αιχμής και αποτελούν την “καρδιά” της 4ης βιομηχανικής
επανάστασης. Αλλά και σε πολιτικό επίπεδο, η απόπειρα και μόνο κατάληψης της Ταϊβάν θα προκαλέσει
τεκτονικές αλλαγές στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων, καθώς θα φέρει αντιμέτωπες τις ΗΠΑ και την ΛΔΚ – και
στη συνέχεια θα συμπαρασύρει και τους συμμάχους τους.
3. Μέσοπρόθεσμα, το ερώτημα είναι ποιός διαφεντεύει την Ανατολική Ασία; Η άνοδος της Κίνας τις τελευταίες
δεκαετίες μεταφράζεται σε ολοένα και περισσότερες τριβές με γειτονικά κράτη, όπως πιστοποιείται από την
κατασκευή τεχνητών νησιών στη Νοτιοσινική Θάλασσα, την διένεξη με τις Φιλιππίνες και το Βιετνάμ, τον
αδυσώπητο ανταγωνισμό με την Ιαπωνία, τις στρατιωτικές συμπλοκές με την Ινδία, την αντιπαράθεση με την
Αυστραλία (που υπέγραψε πέρυσι τη συμφωνία AUKUS με τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία), κ.λπ. Οι ΗΠΑ
έχουν χάσει το ειδικό βάρος που είχαν στην Ασία ως μοναδική υπερδύναμη στην μεταψυχροπολεμική εποχή
και ιδιαίτερα μετά την αποχώρησή τους από την Κεντρική Ασία και το Αφγανιστάν, αλλά διατηρούν συγκριτική
στρατιωτική υπεροχή έναντι της Κίνας και βλέπουν τον Ειρηνικό Ωκεανό ως προνομιακό τους πεδίο.
4. Μακροπρόθεσμα, μια ανομολόγητη προς το παρόν επιδίωξη του Πεκίνου είναι η επιβολή ενός κινεζικού
δόγματος Μονρόε. Εάν το 1823 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ διατύπωσε το ομώνυμο δόγμα και κατοχύρωσε το
δυτικό ημισφαίριο ως ζώνη αποκλειστικής αμερικανικής επιρροής, φαίνεται πως η ΛΔΚ επιθυμεί κάτι
αντίστοιχο για το ανατολικό ημισφαίριο, δηλ. μια τεράστια περιοχή που περιλαμβάνει την Ωκεανία, την
Ευρασία και την Αφρική. Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα κρίνουν κατά πόσο ο στόχος αυτός του Πεκίνου είναι
ρεαλιστικός, αλλά το βέβαιον είναι πως ο ανταγωνισμός στον Ινδο-Ειρηνικό – με ό,τι αντιπαραθέσεις και
συγκρούσεις αυτό συνεπάγεται – μόνο θα εντείνεται τις επόμενες δεκαετίες.
* Ερευνητής, Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ)
Διεθνής Αμνηστία: Ο ουκρανικός στρατός θέτει σε κίνδυνο αμάχους
Οι ουκρανικές δυνάμεις έθεσαν σε κίνδυνο άμαχο πληθυσμό, εγκαθιστώντας στρατιωτικές βάσεις σε κατοικημένες περιοχές, σε σχολεία και νοσοκομεία, αναφέρει η Διεθνής Αμνηστία.
Oυκρανικές στρατιωτικές μονάδες σε σχολεία και νοσοκομεία αναφέρει η Διεθνής Αμνηστία
Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, ο ουκρανικός στρατός οχυρώνεται μεταξύ άλλων και σε σχολεία και νοσοκομεία, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο τον ίδιο τον ουκρανικό πληθυσμό. Η οργάνωση κατηγορεί τον ουκρανικό στρατό ότι θέτει άσκοπα σε κίνδυνο τους αμάχους μέσω των στρατιωτικών τακτικών που ακολουθεί. Οι στρατιώτες του ουκρανικού στρατού είχαν «επανειλημμένα στρατοπεδεύσει σε κατοικημένες περιοχές», δήλωσε η Ζανίν Ουλμανσίκ, ειδικός της Διεθνούς Αμνηστίας σε θέματα που αφορούν την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία στη Γερμανία. Η οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων διεξήγαγε τις δικές της έρευνες στην εμπόλεμη ζώνη και κατέληξε στο ότι η ουκρανική δράση αποτελεί «παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου», κάτι το οποίοδεν δικαιολογείται από τον «ρωσικό επιθετικό πόλεμο, ο οποίος έρχεται σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο».
Στρατιωτικές βάσεις σε σχολεία και νοσοκομεία
Εμπειρογνώμονες της Διεθνούς Αμνηστίας φαίνεται να εντόπισαν στοιχεία για το ότι οι ουκρανικές δυνάμεις πυροβολούσαν από κατοικημένες περιοχές και εγκατέστησαν στρατιωτικές μονάδες, μεταξύ άλλων σε σχολεία και νοσοκομεία, σε 19 πόλεις και κωμοπόλεις στις περιοχές της νότιας Ουκρανίας και κοντά στο Χάρκοβο και στο Ντονμπάς στην ανατολική Ουκρανία μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου. Μία τακτική του ουκρανικού στρατού που θέτει τους αμάχους σε κίνδυνο, ενώ παραβιάζει το πολεμικό δίκαιο, σύμφωνα με τη Γενική Γραμματέα της Διεθνούς Αμνηστίας Ανιές Καλαμάρ. Σύμφωνα με την έκθεση της οργάνωσης, κάτοικος της περιοχής δήλωσε πως «δεν έχουμε λόγο στις αποφάσεις του στρατού, αλλά πληρώνουμε το τίμημα».
Η οργάνωση κατέστησε επίσης σαφές ότι «το γεγονός ότι ο ουκρανικός στρατός βρίσκεται σε αμυντική θέση δεν τον απαλλάσσει από τον σεβασμό του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου». Σύμφωνα με την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, υπήρχαν πιθανές εναλλακτικές τοποθεσίες για τις περισσότερες από τις καταγεγραμμένες επιχειρήσεις σε κατοικημένες περιοχές, όπως στρατιωτικές βάσεις ή δασικές εκτάσεις. Επιπλέον, οι στρατιώτες δεν διέταξαν την εκκένωση των περιοχών, παρόλο που ο άμαχος πληθυσμός κινδύνευε από ενδεχόμενα ρωσικά αντίποινα. Η Αμνηστία ανέφερε ότι ζήτησε από το ουκρανικό υπουργείο Άμυνας να τοποθετηθεί σχετικά στις 29 Ιουλίου. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν υπήρξε καμία απάντηση.
«Άδικες» χαρακτηρίζει τις κατηγορίες το Κίεβο
Ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι απέρριψε εξαρχής τις κατηγορίες της Διεθνούς Αμνηστίας: Η Διεθνής Αμνηστία προσπαθεί να «μεταθέσει την ευθύνη από τον θύτη στο θύμα», δήλωσε κατά τη διάρκεια της βραδινής βιντεοσκοπημένης ομιλίας του. Ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας Ντμίτρο Κουλέμπα εξέφρασε επίσης την «οργή» του για τις «άδικες» κατηγορίες. Ο Κουλέμπα μάλιστα κατηγόρησε τη Διεθνή Αμνηστία στη σελίδα του στο Facebook ότι «δημιουργεί μια ψεύτικη ισορροπία μεταξύ καταπιεστών και θυμάτων, μεταξύ της χώρας που σκοτώνει χιλιάδες πολίτες, καταστρέφει πόλεις και εδάφη και της χώρας που απεγνωσμένα αμύνεται».
Χρύσα Βαχτσεβάνου (tagesschau)
Deutsche Welle
US-Israel-Palestine security role facing downgrade; can a colonel do a general’s job?
By AARON MEHTA and ARIE EGOZI
Amos Gilead, a retired general officer for the IDF, told Breaking Defense, “Especially at this time, this decision is a mistake. It is a mutual American and Israeli interest to strengthen the US influence on
WASHINGTON and TEL AVIV: A below-the-radar American military liaison role between Israel and Palestine is facing a major change, one advocates and experts worry could further set back relations between the two sides.
On June 1, Axios reported that the Pentagon was looking to downgrade the role of the United States Security Coordinator for Israel and the Palestinian Authority from a three-star general, which it has been since its creation in 2005, to a colonel-level position, as part of a Congressionally mandated requirement to cut the number of general officer roles at DoD. Despite pushback from a number of corners, including 32 US Senators, the Times of Israel reported Tuesday that the downgrade is still likely to happen by the end of the year.
The USSC serves a unique role: a military officer who reports both to the Secretary of State and the Chairman of the Joint Chiefs of Staff. Officially, its role is to help develop the Palestinian security forces, work with Israel’s security apparatus and have a “persistent presence [that] provides a positive and visible sign of the U.S. commitment to an enduring partnership with both Israel and the Palestinian people,” according to an official State document.
But while security cooperation efforts between the two sides and the US can happen at a number of levels, the real job of the USSC head, according to a former official from the USSC team, is to serve as a neutral party and backchannel and calming influence in times of crisis. Doing so, according to a number of interested parties, requires being able to be in the room and have frank conversations with key military officials — something that is much harder to do if not armed with sufficient rank.
“The Israeli defense chief is a three-star. Their West Bank chief is a two-star. No colonel will get the one-on-one time they need for this job,” the former official said, adding that the system “actually worked” well for a number of years and expressing frustration that it could be scuttled now.
“About the only groups opposed to the USSC’s work has been Hamas and Palestinian Islamic Jihad. So that tells you that the USSC is doing something right,” the former official added.
Jonathan Lord of the Center for a New American Security calls the USSC role a “thankless job” because of the restraints put on it.
“It’s basically what he can do through the power of diplomacy and small” security assistance funding, said Lord, who before joining CNAS held a number of regional jobs for the Pentagon and led the Middle East portfolio for the House Armed Services Committee. “But while it’s not a huge investment we’re making in there, the fact it’s a three-star gives it credibility and allows them to do things that otherwise can’t be done by field grade officers. Ultimately, rank matters.”
Amos Gilead, a retired general officer for the IDF, told Breaking Defense that if the Pentagon goes through with the downgrade, it may come to regret it.
“Especially at this time, this decision is a mistake. It is a mutual American and Israeli interest to strengthen the US influence on the relations between Israel and the Palestinian authority,” Gilead said.
Gilead served in the IDF intelligence and in 2001 was appointed Coordinator of Government Activities in the Territories (COGAT). In that position he held through 2003, Gilead was responsible for the overall relations with the Palestinians and the Palestinian Authority. In 2006, he was reassigned to this position in addition to his position in the Ministry of Defense.
There are concerns on the pro-Palestinian side as well. Robert McCaw, government affairs director at the Council on American-Islamic Relations (CAIR), told Breaking Defense that “now, more than ever, Palestinian leadership needs a back channel to mitigate possible conflicts … Our government still doesn’t have a consulate in Palestine, and downgrading the security councilor now would just weaken our ability to mitigate future issues and security concerns for Palestinians.”
What Options Are On The Table?
But the office may not be what it was when it was first formed, said Eitan Dangot, another retired Israeli general who served as the COGAT in 2014. Prior to that post, he served as the military secretary to three ministers of defense. He noted that in recent years, the USSC seemed to lose some of its importance — which perhaps is why the Pentagon considers the position expendable.
“When the USSC was formed, generals like [Lt. Gen. Keith Dayton] and others that replaced him played a major role in shaping the US role related to the Palestinian authority. The change started in the Obama era and especially in the Trump era. That is why I think the Americans [have reduced] their material help to the Palestinian authority and decided that a colonel is enough in this position,” he said.
So what are the options? The former USSC official suggested turning that job into a civilian role, which would still eliminate a flag officer spot, but could fill it with a retired general officer who would still bring gravitas to the job. In theory, it could be someone with experience in the region like a former CENTCOM head, or even a former USSC official himself.
Lord, for his part, is skeptical that could work, noting it’s “not realistic to think you can consistently put a retired general in that role. … Perhaps you can ask someone to serve and he or she agrees, but there’s no facility to permanently billet US government roles for retired military personnel.”
And, Lord said, the message would likely still be interpreted the same: that “this role isn’t enough of a priority to billet an active-duty general officer.”
Counters the former USSC official, “Retired General Officers with Middle East experience would be knocking on the SecDef’s door left and right to lead the USSC.
“The USSC makes a difference. It advances American interests in the Middle East and greatly impacts the lives of Palestinians and Israelis,” the official said.
https://breakingdefense.com/2022/08/us-israel-palestine-security-role-facing-downgrade-can-a-colonel-do-a-generals-job
Ukraine : la responsable d’Amnesty démissionne après un rapport contesté

Dans un communiqué, la responsable reproche au rapport publié par l’ONG d’avoir servi « la propagande russe » sans le vouloir.
Source AFP
Oksana Pokaltchouk, responsable d’Amnesty International en Ukraine, a annoncé sa démission ce samedi 6 août. En cause : la publication d’un rapport de l’ONG reprochant aux forces armées ukrainiennes de mettre en danger des civils, ce qui a provoqué la colère de Kiev. « Je démissionne d’Amnesty International en Ukraine », a affirmé Oksana Pokaltchouk dans un communiqué sur sa page Facebook dans la nuit de vendredi à samedi, reprochant au rapport publié le 4 août d’avoir sans le vouloir servi « la propagande russe ».
Amnesty avait affirmé vendredi assumer pleinement son rapport reprochant à l’armée ukrainienne de mettre en danger des civils dans sa résistance à l’invasion russe en installant des infrastructures militaires dans des zones habitées. La publication la veille du document avait suscité l’ire de Kiev. Le président Volodymyr Zelensky était allé jusqu’à accuser l’ONG de « tenter d’amnistier l’État terroriste » russe, en mettant « la victime et l’agresseur d’une certaine manière sur un pied d’égalité ».
« Si vous ne vivez pas dans un pays envahi par des occupants qui le morcellent, vous ne comprenez probablement pas ce que c’est de condamner une armée de défenseurs », a ajouté la responsable d’Amnesty Ukraine. Elle a indiqué avoir tenté en vain de convaincre la direction d’Amnesty International que le rapport était partiel et ne prenait pas en compte le point de vue du ministère ukrainien de la Défense.
Le rapport soutient « involontairement » la Russie
Amnesty a indiqué avoir contacté les responsables du ministère de la Défense le 29 juillet au sujet de ses conclusions, mais n’avoir pas eu de réponse à temps avant la sortie de son rapport. Selon Oksana Pokaltchouk, Amnesty a « donné très peu de temps » au ministère « pour une réponse ». « Par conséquent, l’organisation a publié un rapport qui semblait involontairement soutenir la version russe. S’efforçant de protéger les civils, ce rapport est devenu un outil de propagande russe », déplore-t-elle. Dans un précédent post sur Facebook, Oksana Pokaltchouk avait affirmé qu’Amnesty avait ignoré les appels de son équipe à ne pas publier le rapport. « Hier, j’avais le naïf espoir que tout pouvait être arrangé et que ce texte serait remplacé par un autre. Mais aujourd’hui, j’ai compris que cela n’arriverait pas », ajoute-t-elle.
Vendredi, la secrétaire générale de l’ONG, Agnès Callamard, avait assuré que les conclusions du rapport étaient « fondées sur des preuves obtenues lors d’investigations de grande ampleur soumises aux mêmes normes rigoureuses et processus de vérification que tout le travail d’Amnesty International ». Dans son rapport publié au terme d’une enquête de quatre mois, Amnesty a accusé l’armée ukrainienne d’établir des bases militaires dans des écoles et des hôpitaux et de lancer des attaques depuis des zones peuplées, une tactique qui viole selon elle le droit humanitaire international.
Amnesty a toutefois insisté sur le fait que les tactiques ukrainiennes ne « justifient en aucun cas les attaques russes aveugles » qui ont frappé les populations civiles. Le chef de la diplomatie ukrainienne, Dmytro Kouleba, s’était dit « indigné » par les accusations « injustes » d’Amnesty International qui, selon lui, créent « un faux équilibre entre l’oppresseur et la victime ».
https://www.lepoint.fr/monde/ukraine-la-responsable-d-amnesty-demissionne-apres-un-rapport-conteste
Γιώργος Μουρουζίδης: Η μεγάλη απάτη
του Γιώργου Μουρουζίδη*
Οι συνεχείς απειλητικές δηλώσεις της Άγκυρας σε βάρος της χώρας μας, μόνο θυμηδία μου προκαλούν πλέον, και ο λόγος δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι οι πομπώδεις αυτές ρηματικές απειλές βρίσκονται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις ενέργειες της γειτονικής χώρας.
Ας δούμε όμως την πρόσφατη πολεμική τακτική την οποία εφαρμόζει η Τουρκία, από το 1974.
-To 1973 αποτέλεσε την αφετηρία της στρατηγικής εξόδου της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Η πετρελαϊκή κρίση, η ανεύρεση κοιτασμάτων στη Θάσο, ο Αραβοϊσραηλινός πόλεμος και η έναρξη των εργασιών για το δίκαιο της θάλασσας, ήταν από μόνοι τους επαρκείς λόγοι για να διεκδικήσει η Τουρκία μερίδιο στα ενεργειακά αποθέματα της περιοχής. Μολονότι η κυβέρνηση των Συνταγματαρχών είχε πληροφορίες από τον Μάρτιο του 1973, για τις προθέσεις του τουρκικού στρατού, δεν έκανε απολύτως τίποτα ώστε να αποτρέψει την εισβολή. Αντίθετα με το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, αποσάρθρωσε την κυπριακή άμυνα και διευκόλυνε την αποβατική επιχείρηση στην Κύπρο. Με την εισβολή και την παράνομη κατοχή της Κύπρου, ουσιαστικά η Τουρκία στρατιωτικοποίησε τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
– Το καλοκαίρι του 1976, το τουρκικό ωκεανογραφικό σκάφος «HORA» βγήκε στο Αιγαίο και έκανε έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Η Ελλάδα προσέφυγε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και στο διεθνές δικαστήριο. Η ΄΄σύρραξη΄΄ αποφεύχθηκε και ακολούθησε το Πρωτόκολλο της Βέρνης το 1977, βάσει του οποίου, Ελλάδα και Τουρκία συμφώνησαν να απέχουν από έρευνες σε αμφισβητούμενες περιοχές. Έτσι η Ελλάδα απώλεσε το δικαίωμα ερευνών εκτός των χωρικών της υδάτων (6 ν.μ από τις ακτές). Πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν ο Κ. Καραμανλής.
-Την Άνοιξη του 1987 το εξελιγμένο πλέον «HORA» μετονομαζόμενο σε «SISMIK» βγήκε εκ νέου για έρευνες. Η Ελλάδα αποφάσισε να βγει σε πόλεμο, συνεργάστηκε με την Βουλγαρία, ενημέρωσε όλους τους διεθνείς οργανισμούς και διέταξε γενική επιστράτευση. Παρά το γεγονός αυτό και της επικράτησης της Ελλάδας στην κρίση που προηγήθηκε, σε συνάντηση μεταξύ Παπανδρέου και Οζάλ στο Νταβός ένα χρόνο αργότερα, η Ελλάδα δεσμεύτηκε ότι θα απέχει από οποιαδήποτε έρευνα στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου, αν κάνει το ίδιο και η Τουρκία, μέχρις ότου λυθεί το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας. Λίγους μήνες αργότερα ο Α. Παπανδρέου από το βήμα της βουλής θα κάνει την αυτοκριτική του με τη γνωστή λατινική φράση «mea culpa» δηλ. (λάθος μου).
-Mε ψήφισμα της από το 1995, η τουρκική Βουλή εξουσιοδότησε την τουρκική κυβέρνηση, εν λευκώ και στο διηνεκές, να κηρύξει πόλεμο (casus belli) στην Ελλάδα (εξουσιοδότηση για χρήση και στρατιωτικών μέσων κατά της Ελλάδος), σε περίπτωση που η τελευταία επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της πέραν των 6 ν.μ.
-Το 1996 με την κρίση των Ιμίων και την κατάληψη εθνικού εδάφους, η Τουρκία γκριζάρισε το Αιγαίο. Τον επόμενο χρόνο, στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ που έγινε στη Μαδρίτη, ο Κ. Σημίτης υπέγραψε με τον Σ. Ντεμιρέλ συμφωνία με την οποία αναγνωρίζονται για πρώτη φορά «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο.
-Στις 15 Ιουλ του 2016, έγινε πραξικόπημα στην Άγκυρα για την ανατροπή του Ερτογάν, το οποίο και απέτυχε. Στην συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας εμπεδώθηκε η άποψη ότι το πραξικόπημα ήταν στημένο, διότι η συνομωσιολογία εξακολουθεί να γοητεύει την κοινωνία μας, μια κοινωνία που υποτάσσεται στον Ερτογανισμό, ο οποίος αναβαθμίζεται ΄΄στο ανώτερο στάδιο του τουρκισμού ΄΄. Αποδεχθήκαμε δηλαδή άκριτα μια αβάσιμη θεωρία, μυθοποιώντας τον Ερτογάν που μπόρεσε και οργάνωσε το πραξικόπημα για να καταστεί παντοδύναμος, ενώ ταυτόχρονα προστατεύσαμε τους κεμαλιστές στρατιωτικούς από την αποτυχία ενός πραξικοπήματος.
-Τον Δεκέμβριο του 2016 στην Ελλάδα οργίαζε η ανησυχία για επιθετική ενέργεια και προσάρτηση του Καστελόριζου, προκειμένου η Τουρκία να διευρύνει την ΑΟΖ της. Όπως αποκάλυψε ο Στγός Καμπουρίδης, ο οποίος την περίοδο εκείνη υπηρετούσε στην Άγκυρα ως ακόλουθος άμυνας, κανένα τουρκικό στρατόπεδο δεν παρουσίαζε την εικόνα της πολεμικής προετοιμασίας.
– Τον Ιαν του 2017 όταν η ελληνική δικαιοσύνη απέρριψε το αίτημα της τουρκικής κυβέρνησης για την έκδοση των 8, ο Ακάρ μαζί με την στρατιωτική ηγεσία φωτογραφιζόταν εντός των χωρικών υδάτων των Ιμίων, προσποιούμενος και πάλι την πολεμική προπαρασκευή.
-Το καλοκαίρι του 2020, το «Ορούτς Ρέις», όργωσε το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, θέτοντας σε πολεμική επιφυλακή το πολεμικό μας Ναυτικό. Όλοι τότε πανηγυρίσαμε για την ΄΄επακούμβηση΄΄ της ελληνικής φρεγάτας, σαν να αποσείσαμε τον πόλεμο.
-Πριν ένα μήνα περίπου περιμέναμε ότι με αφορμή την επέτειο της εισβολής στην Κύπρο, η Τουρκία θα προσαρτήσει τα κατεχόμενα.
-Πριν λίγες ημέρες το τουρκικό γεωτρύπανο «Αμπντουλχαμίτ Χαν», έβαλε πορεία για τη Μεσόγειο, μάλιστα δε ΄΄αιφνιδιάζοντας μας΄΄, διότι είχε ανακοινωθεί η έξοδος του για τις 9 Αυγ.
Στη Κύπρο δεν θα εισέβαλε ποτέ χωρίς προηγούμενη ανατροπή του Μακαρίου, την ενθάρρυνση των συμμάχων και την σιωπηρή ανοχή της χούντας. Οπουδήποτε εισβάλλει ή εμπλέκεται (Κουρδιστάν, Συρία, Αρμενία, Λιβύη κλπ…), είναι απολύτως βέβαιη για την επιτυχή έκβαση της επιχείρησης, αφού έχει να αντιμετωπίσει υποδεέστερους αντιπάλους.
Ό,τι δε έχει επιτύχει σε βάρος της Ελλάδας από το 1976-77 μέχρι σήμερα, το πέτυχε με την ρητορική επιθετική της τακτική, σε συνδυασμό με την πολεμική προσποίηση, την οποία ποτέ δεν θα εφαρμόσει στην πράξη, εάν στην Ελλάδα υπάρχει αρραγές εθνικό μέτωπο, ανεξάρτητα από την στάση της διεθνούς κοινότητας, την οποία η Τουρκία έχει αποδείξει ότι δεν σέβεται και ανεξάρτητα από την κατοχή ή όχι των Rafale, των F-35 και των Belharra. Σε κάθε κρίση, όπως και το 1974, είχαμε την υπεροχή. Εάν η Τουρκία θέλει να κατακτήσει ελληνικό χώρο, γιατί δεν το επιχειρεί, τη στιγμή που με ευκολία, εφαρμόζει την επιθετικότητα της προς άλλες κατευθύνσεις.
Τόσο η σημερινή κυβέρνηση όσο και η επερχόμενη κεμαλική, προφανώς και επιθυμούν μερίδιο στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, γνωρίζουν πολύ καλά όμως ότι η ικανοποίηση της επιθυμίας αυτής, είναι περισσότερο από βέβαιο πως δεν πρόκειται να ικανοποιηθεί εφόσον επιλεγεί η πολεμική τακτική. Αντίθετα ένας πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, θα προκαλούσε ιστορικές ανατροπές, όπως τον διαμελισμό της χώρας και την άγνωστη τύχη της ζωής των υπεύθυνων πολιτικών της, όσο υφίσταται η σημερινή σχέση στρατιωτικής ισχύος.
Ακόμα και ο πρόεδρος της Βόρειας Κορέας είναι λιγότερο γραφικός, αφού προβαίνει σε λιγότερες δηλώσεις, παρά το γεγονός ότι έχει στην κατοχή του έχει πυρηνικά όπλα.
Τα ερωτήματα που αναφύονται μετά τα παραπάνω είναι, ποιος είναι ο λόγος που στη δημόσια συζήτηση της Ελλάδας σχολιάζεται καθημερινά η Τουρκική απειλή και από ποιους ενημερώνονται οι αναλυτές της τηλεόρασης, για τις προθέσεις και τις κινήσεις της τουρκικής κυβέρνησης.
Σημαντική παράμετρος στην εκδήλωση της αποφασιστικότητας την Τουρκίας, αποτελούν και τα οικονομικά της στοιχεία, τα οποία επιβαρύνουν τα ερείσματα του Ερτογάν στο λαό, καθώς ο πληθωρισμός τρέχει με 80 %, αγγίζοντας το ιστορικό χαμηλό του 1998. Η κρίση εκείνης της εποχής αποτέλεσε την αιτία της πτώσης της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Ετσεβίτ. Ανάλογη πολιτική κατάσταση επικρατεί και σήμερα στην Τουρκία, με την ακρίβεια να διαρρηγνύει τη σχέση της συντηρητικής τουρκικής κοινωνίας με τον φιλόδοξο χαλίφη της.
Όλα τα προαναφερόμενα συνιστούν τους λόγους για τους οποίους η Άγκυρα δεν θα αποτολμήσει στο προσεχές μέλλον τουλάχιστον έναν πόλεμο σε βάρος της Ελλάδας, θα επιδιώκει πάντοτε μικρά επεισόδια προκειμένου να οδηγήσει την διευθέτηση τους στις διαπραγματεύσεις. Το μεγάλο ερώτημα είναι, τι θα δώσει η Δύση στην νέα κεμαλική κυβέρνηση, προκειμένου να την προσδέσει στην δυτική συμμαχία σε βάρος της Ρωσίας.
Όλη αυτή η τουρκολαγνεία, καλλιεργεί τον συντηρητισμό και εκτρέπει την κοινωνία από τα σοβαρά προβλήματα της χώρας, ενώ απαλλάσσει το πολιτικό σύστημα, ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι συμβαίνει στην Τουρκία.
*Ο Γιώργος Μουρουζίδης είναι Ανώτατος Αξιωμτικός ε.α.
Secretary Blinken’s Call with Turkish Foreign Minister Cavusoglu
The following is attributable to Spokesperson Ned Price:
Secretary of State Antony J. Blinken spoke today with Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu. Secretary Blinken commended the Turkish diplomatic efforts that led to the first shipment of Ukrainian grain leaving the Black Sea since the start of Russia’s full-scale invasion of Ukraine. He emphasized the importance of working together to see to it that additional ships are able to depart and underscored the importance of holding Moscow accountable for the commitments it made. The Secretary also raised the Nagorno-Karabakh conflict, noting that the United States is ready to engage bilaterally, with likeminded partners, and through our role as an OSCE Minsk Group Co-Chair to facilitate dialogue between Azerbaijan and Armenia and help achieve a long-term political settlement to the conflict. Secretary Blinken and Foreign Minister Cavusoglu discussed ways to advance coordination and NATO unity regarding the threat of further Russian escalation and aggression against Ukraine.
AUGUST 4, 2022
https://www.state.gov/secretary-blinkens-call-with-turkish-foreign-minister-cavusoglu-11/














