Αρχική Blog Σελίδα 1884

Ο ρόλος της ΚΥΠ στις παρακολουθήσεις

0

Φάνης Μακρίδης   

Υποκλοπές: Η διασύνδεση της Κύπρου με το σκάνδαλο στην Ελλάδα, μόνο αποκύημα φαντασίας δεν είναι…

Συγκεκριμένα ηλεκτρονικά μηνύματα με αντικείμενο την αγορά λογισμικού παρακολούθησης από υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχουν ξεσηκώσει συζητήσεις τις τελευταίες ημέρες ανάμεσα σε πολιτικά πρόσωπα στην Κύπρο και γενικότερα κύκλους που πρόσκεινται στον κλάδο της ασφάλειας. Αφορμή, ασφαλώς, το σκάνδαλο παρακολουθήσεων στην Ελλάδα, που είχε παρενέργειες στην Κύπρο και επανέφερε στο προσκήνιο τον ρόλο κάποιων προσώπων με το κατασκοπευτικό βαν της WiSpear…

Τα εν λόγω e-mails έχουν ανταλλαχθεί μεταξύ στελεχών της Κυπριακής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΚΥΠ) και αξιωματούχων της «The Hacking Team», εταιρείας η οποία μέχρι το πρώτο μισό της προηγούμενης δεκαετίας, θεωρείτο αυθεντία στον τομέα παραγωγής λογισμικών παρακολούθησης (Da Vinci και Galileo).

Τα δύο αυτά πρόσωπα είχαν συνεχείς επαφές με τη γνωστή ιταλική εταιρεία The Hacking Team, η οποία στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας μεσουρανούσε χάρη στις τεχνολογικές λύσεις που παρείχε σε όσους ήθελαν να εισβάλλουν σε υπολογιστές και να παρακολουθούν περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας.

Στην ηλεκτρονική αλληλογραφία εμφανίζονται δύο συγκεκριμένα μέλη της ΚΥΠ κατά τον Ιούνιο του 2013 να ζητούν πληροφορίες για ενδεχόμενη αγορά του Da Vinci (πανομοιότυπο με το λογισμικό Galileo) και να γίνεται προσπάθεια για διευθέτηση συνάντησης στη Λευκωσία μεταξύ των δύο πλευρών. Τα στελέχη της ιταλικής εταιρείας επρόκειτο να έρθουν στην πρωτεύουσα για να κάνουν παρουσίαση σε μέλη της ΚΥΠ. Δεν είναι γνωστό από το περιεχόμενο των e-mails κατά πόσον αγοράστηκε το λογισμικό Da Vinci. Ωστόσο, η ΚΥΠ μεταγενέστερα είχε προμηθευτεί το Galileo από την ίδια εταιρεία, όπως είχε αποδειχθεί το καλοκαίρι του 2015.

Σε άλλη περίπτωση, υπάρχει σειρά μηνυμάτων κατά τον Μάιο του 2015, για διοργάνωση συνεδρίου της ISS Europe στην Πράγα. Πρόκειται για την ετήσια συνάθροιση υπηρεσιών ασφαλείας των χωρών της γηραιάς ηπείρου, όπου παρουσιάζονται και προϊόντα «νόμιμης παρακολούθησης». Όπως προκύπτει, στο συνέδριο επρόκειτο να συμμετάσχουν τα δύο αυτά μέλη της ΚΥΠ και θα είχαν την ευκαιρία να δουν λογισμικά της ιταλικής εταιρείας.

Τα μηνύματα αυτά αποτελούν μέρος της μεγάλης διαρροής των e-mails της «The Hacking Team» τον Ιούλιο του 2015, στη γνωστή ερευνητική ιστοσελίδα αποκαλύψεων wikileaks. Όπως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, τις τελευταίες ημέρες τα εν λόγω ηλεκτρονικά μηνύματα έχουν σταλεί σε αριθμό ατόμων μέσω πλατφορμών επικοινωνίας.

Και τα δύο στελέχη της ΚΥΠ που ενέχονται στην αλληλογραφία με τους Ιταλούς, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του «Φ», στην παρούσα φάση, ασχολούνται με τον τομέα της ασφάλειας των τηλεπικοινωνιών στο Προεδρικό Μέγαρο και ειδικότερα με την κρυπτογράφηση. Κι αυτό ώστε οι τηλεφωνικές και άλλες ηλεκτρονικές επικοινωνίες του Πρόεδρου να είναι «απρόσβλητες». Όπως προκύπτει, μάλιστα, από τα e-mails η δουλειά τους ήταν και οι παρακολουθήσεις.

Πληροφορίες φέρουν το ένα εκ των δύο αυτών προσώπων, να είχε παρουσία σε μια περίπτωση εφόδου της Αστυνομίας για την υπόθεση του βαν των παρακολουθήσεων. Είναι άγνωστο ποιος ήταν ο ρόλος του. Αυτός είναι και ο λόγος που η περίπτωσή του επανήλθε στο προσκήνιο.

Εξάλλου, πηγή του «Φ» ανέφερε ότι η δράση των δύο προσώπων έχει να κάνει με τμήμα της ΚΥΠ του κλάδου των πληροφοριών και της ασφάλειας της Δημοκρατίας. Ανέφερε, ακόμη, ότι «είναι πολύ λογικό να συμβαίνει αυτό και δεν προκύπτει κάτι μεμπτό». Πρόσθεσε, ωστόσο, με νόημα ότι «μεμπτό θα ήταν αν προέκυπταν στοιχεία ότι παρακολουθούνται πολιτικοί αντίπαλοι, δημοσιογράφοι ή πολίτες». Και κατέληξε: «Όσο τα διάφορα λογισμικά αξιοποιούνται για λόγους εθνικής ασφάλειας και με διαδικασίες εντός πλαισίων, δεν τίθεται ζήτημα».

Θυμίζουμε ότι η «The Hacking Team» μέχρι και το 2015 είχε συνεργασία με πληθώρα ξένων χωρών. Τα βασικά προϊόντα της ήταν το Da Vinci και το Galileo, τα οποία επέτρεπαν στους χρήστες τους, «εισβολή» σε ηλεκτρονικές συσκευές και παρακολουθήσεις. Η ΚΥΠ, όπως αποδείχθηκε τον Ιούλιο του 2015, όταν διέρρευσε μεγάλος όγκος αλληλογραφίας της The Hacking Team στην ιστοσελίδα wikileaks, αγόρασε το Pegasus. Στον απόηχο του σκανδάλου είχε παραιτηθεί ο τότε διοικητής της Υπηρεσίας Πληροφοριών, Ανδρέας Πενταράς.

Ως διάδοχος της Hacking Team παρουσιάζεται πλέον η -επίσης ιταλική- εταιρεία RSC Labs, η οποία έχει ως πλέον βασικό προϊόν της το λογισμικό υποκλοπής Hermit.

Τοποθέτηση Κολοκασίδη

Χθες, ο ανεξάρτητος υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας Γιώργος Κολοκασίδης, επανήλθε με νέα γραπτή τοποθέτηση για το θέμα των παρακολουθήσεων, επισημαίνοντας ότι «το δημόσιο συμφέρον επιβάλλει τη διενέργεια ανεξάρτητης ποινικής έρευνας για όλες τις πτυχές της υπόθεσης, όποιους και αν αφορούν».

Σε άλλο σημείο αναφέρει πως «η κυβέρνηση φαίνεται ότι πήγε διακοπές και ποσώς την ενδιαφέρει ότι η Κύπρος πολύ σύντομα θα βρεθεί στο επίκεντρο ερευνών της Ευρωβουλής για τις παράνομες παρακολουθήσεις. Παρά την πληθώρα ερωτημάτων που έχουν τεθεί δημοσίως και παρά τις καταγγελίες που έχουν γίνει, η κυβέρνηση ποιεί την νήσσαν. Τι περιμένει; Να διασυρθεί εκ νέου η Κύπρος ή μήπως φοβάται κάτι άλλο;».

Κατέθετε για 3,5 ώρες ο Τάσος Τέλλογλου

Σε ό,τι αφορά το σκηνικό στην Ελλάδα, η τελευταία εξέλιξη έχει να κάνει με την προχθεσινή κατάθεση του δημοσιογράφου Τάσου Τέλλογλου στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ισίδωρο Ντογιάκο. Ο τελευταίος, μέσω της ιστοσελίδας ερευνητικής δημοσιογραφίας InsideStory ανέδειξε την υπόθεση του Ελλαδίτη συναδέλφου του Θανάση Κουκάκη, το κινητό του οποίου παρακολουθείτο από το Predator για περίοδο 10 εβδομάδων. Στη συνέχεια, υπήρξε απόπειρα «χακαρίσματος» του κινητού τηλεφώνου του πρόεδρου του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη με το ίδιο λογισμικό. Όπως είναι γνωστό, το Predator συνδέεται με τον ισραηλινό Ταλ Ντίλιαν, ιδιοκτήτη του βαν παρακολουθήσεων.

Ο κ. Τέλλογλου, κατέθετε στον Εισαγγελέα προχθές για χρονικό διάστημα 3,5 ωρών. Ο λόγος που κλήθηκε είχε να κάνει με τις αναφορές του για παράνομες παρακολουθήσεις τα προηγούμενα χρόνια και συγκεκριμένα το 2018. Συγκεκριμένα, ο δημοσιογράφος σε ανάρτησή του στο twitter πριν από τέσσερις ημέρες ανέφερε πως ιδιώτης παρακολουθούσε το 2018 τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος ήταν τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε προσωπικές του στιγμές όταν μιλούσε με τη γυναίκα και την κόρη του.

Ειδικότερα, ο κ. Τέλλογλου στην ανάρτησή του έγραψε: «Ο Iδιώτης, που δραστηριοποιείτο επί της προηγούμενης κυβέρνησης στο να “ακούει” τον αρχηγό της αντιπολίτευσης στις πιο προσωπικές του στιγμές, όταν μιλάει με τη σύζυγο ή την κόρη του, κάνει τώρα το ίδιο με άλλους, μερικοί ανήκουν και στο ίδιο κόμμα με τους παραιτηθέντες», αναφέρει ένα τουίτ του δημοσιογράφου σε μια αλληλουχία αναρτήσεων για την ίδια υπόθεση….

Σύμφωνα με πληροφορίες, η κατάθεση του κ. Τέλλογλου δεν εισέφερε κανένα νέο στοιχείο ενώ δεν κατονόμασε κανένα πρόσωπο.

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Οι αναφορές για Ντίλιαν

Ο Ελλαδίτης δημοσιογράφος Τάσος Τέλλογλου σε δηλώσεις του μετά την προχθεσινή κατάθεσή του στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ισίδωρο Ντογιάκο, έκανε αρκετές αναφορές που παραπέμπουν στον γνωστό μας από την υπόθεση του κατασκοπευτικού βαν, Ταλ Ντίλιαν. Μίλησε για τις δυνατότητες του Predator, το οποίο είναι προϊόν της Cytrox. Αυτή την εταιρεία την αγόρασε η κυπριακή επιχειρηματική οντότητα Passitora Ltd (πρώην Intellexa) που έχει ως διευθυντή τον Ντίλιαν. Ο Τέλλογλου μίλησε και για την εγγεγραμμένη στην Ελλάδα, πλέον, Intellexa, στην οποία μοναδική αξιωματούχος είναι η φερόμενη δεύτερη σύζυγος του Ντίλιαν. Είπε ο Τέλλογλου: «Είναι γνωστό για την Intellexa ότι παίζει σημαντικό ρόλο σε προμήθεια της Ελληνικής Αστυνομίας». Με άλλα λόγια, η διασύνδεση της Κύπρου με το σκάνδαλο στην Ελλάδα, μόνο αποκύημα φαντασίας δεν είναι…

Φιλελεύθερος

https://infognomonpolitics.gr/2022/08/o-rolos-tis-kyp-stis-parakolouthiseis/

Προληπτικό χτύπημα ή προβοκάτσια ετοιμάζουν οι Τούρκοι;

1

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

Φαίνεται ότι η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στα τέλη του Ιουνίου έπαιξε ρόλο στη μείωση της έντασης και της τουρκικής επιθετικής ρητορικής εναντίον της Χώρας μας με κύριο αφήγημα της Άγκυρας το καθεστώς της αποστρατιωτικοποίησης νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Καταλυτικό ρόλο φαίνεται ότι έπαιξε η παρέμβαση του Αμερικανού Προέδρου στη συνάντησή του με τον Τούρκο Πρόεδρο, στην οποία ζητήθηκε μείωση της έντασης στο Αιγαίο έχοντας αποσπάσει ο τελευταίος και προφορική υποστήριξη για το θέμα της προμήθειας – αναβάθμισης των αεροσκαφών F-16.

Το τελευταίο διάστημα και κυρίως με αφορμή την αναγγελία για έξοδο και δραστηριοποίηση του τουρκικού πλωτού γεωτρύπανου Abdulhamid Han στην ανατολική Μεσόγειο, αρχίζει να αλλάζει το τοπίο αφού διακρίνεται μία αναθέρμανση στοιχείων του τουρκικού αναθεωρητισμού. Τούρκοι αναλυτές αλλά και πολιτικοί παράγοντες παρουσιάζουν περισσότερο από κάθε άλλη φορά την Τουρκία ως θύμα – στόχο των ΗΠΑ – Ελλάδας ενώ ταυτόχρονα ο Τούρκος Υπουργός Εθνικής Άμυνας Η. Akar, προβαίνει σε ασυνήθιστες δηλώσεις παρουσιάζοντας ως επιθετική πλευρά τη Χώρα μας, καλλιεργώντας έδαφος προβοκάτσιας ή προληπτικού πλήγματος εναντίον της Ελλάδας.

Το νέο τοπίο κλιμάκωσης της έντασης στα ελληνοτουρκικά, επηρεάζεται από εσωτερικούς αλλά και εξωτερικούς  – επιχειρησιακούς παράγοντες. Αναλυτικότερα:

Εσωτερικοί παράγοντες:

Οι εκλογές του 2023 στη γειτονική χώρα αποτελούν σημαντικό παράγοντα που επηρεάζει τη στάση τις Άγκυρας στα ελληνοτουρκικά. Το πλαίσιο των εσωτερικών πολιτικών συσχετισμών με το οποίο η Τουρκία οδηγείται σε εκλογές, επηρεάζει αρνητικά και τις σχέσεις με τη Χώρα μας, αφού ο Τούρκος Πρόεδρος αναζητά τη «βαλβίδα» που θα εκτονώσει την κοινωνική δυσφορία – ασφυξία αλλά και την επιλογή η οποία θα αρχίσει να οδηγεί ανοδικά τα ποσοστά της κυβερνητικής Συμμαχίας καθώς μειώνεται ο χρόνος προς τις εκλογές. Ως στοιχεία διαμόρφωσης αυτού του πλαισίου αποτελούν τα χαμηλά ποσοστά της κυβερνητικής Συμμαχίας ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) – ΜΗΡ (Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης), η ανάγκη διατήρησης ακραίου πολιτικού λόγου προς εκμετάλλευση της εθνικιστικής δεξαμενής ψηφοφόρων, ο χειρισμός του διογκούμενου ευαίσθητου θέματος των προσφύγων (κυρίως Σύριων) στην τουρκική επικράτεια, η ανάγκη συνεργασίας σε ακραίες επιλογές με το εθνικιστικό Κόμμα ΜΗΡ, η ακραία στάση στο Κουρδικό κλπ. Επίσης ένας άλλος σημαντικός παράγοντας που πιέζει και χρονικά την τουρκική κυβέρνηση σε επιλογές που επηρεάζουν και τα ελληνοτουρκικά, είναι το γεγονός ότι το 2023 αποτελεί έτος συμπλήρωσης 100 ετών από ιδρύσεως της Τουρκικής Δημοκρατίας, που ως  γνωστό ο Τούρκος Πρόεδρος θέλει να συνδέσει το όνομά του με επίτευξη στόχων νεοοθωμανικού συμβολισμού. Μεταξύ των άλλων περιλαμβάνονται και θέματα κατοχής και διατήρησης εδαφών γειτονικών χωρών αλλά και ελέγχου θαλάσσιων περιοχών στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο (Δόγμα Γαλάζιας Πατρίδας).

Εξωτερικοί – επιχειρησιακοί παράγοντες:

Το διεθνές αρνητικό κλίμα για νέα τουρκική επιχείρηση στη Συρία.

Η στρατιωτική παρουσία και διατήρηση – έλεγχος περιοχών στο Ιράκ και στη Συρία με ταυτόχρονη δέσμευση μεγάλου αριθμού χερσαίων στρατιωτικών δυνάμεων πέρα από τα ελληνοτουρκικά σύνορα – Αιγαίο.

Η ανησυχία της Άγκυρας για τους εξοπλισμούς των Ενόπλων Δυνάμεων της Χώρας μας και η προσπάθεια κάλυψης του κενού στο ισοζύγιο της αεροπορικής ισχύος με την Ελλάδα.

Το θέμα της προμήθειας – αναβάθμισης των αεροσκαφών F-16 η οποία δεν φαίνεται να εξελίσσεται σύμφωνα με τους τουρκικούς υπολογισμούς.

Κλιμάκωση της ρητορικής το τελευταίο διάστημα

Αξιοσημείωτο γεγονός το οποίο προκαλεί ερωτηματικά και προβληματισμό για την εξέλιξη του «θερμού κλίματος» στα εθνικά μας θέματα, είναι η ασυνήθιστη ρητορική από Τούρκους κυβερνητικούς αξιωματούχους, πολιτικούς αλλά και αναλυτές – διαμορφωτές της κοινής γνώμης στη γειτονική χώρα, αφού για πρώτη φορά μιλάνε για περικύκλωση της Τουρκίας από Ελλάδα-ΗΠΑ καθώς και το δικαίωμα της αυτοάμυνας έναντι της «επιθετικής Ελλάδας». Μάλιστα, Τούρκοι σχολιαστές αναφέρθηκαν τελευταία και στο δικαίωμα της Τουρκίας να καταλάβει οποιοδήποτε από τα «παράνομα» στρατιωτικοποιημένα νησιά σε περίπτωση που έστω και ένα βλήμα βληθεί από ελληνικό νησιωτικό έδαφος εναντίον της τουρκικής επικράτειας, δίνοντας το στίγμα μιας πιθανής τουρκικής προβοκάτσιας εναντίον της Χώρας μας.

Επίσης, ειδικό ενδιαφέρον προκαλεί και το γεγονός της στρατιωτικοποίησης της επιθετικής ρητορικής εναντίον της Χώρας μας, αφού πολλές ακραίες και εμπρηστικές δηλώσεις προέρχονται από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας της Τουρκίας Η. Αkar, ακόμη και σε θέματα που δεν αφορούν θέματα Ενόπλων Δυνάμεων και Άμυνας. Την 23 Ιουλίου 2022, ο Τούρκος Υπουργός Εθνικής Άμυνας με δηλώσεις του επέκρινε την παύση της λειτουργίας Μειονοτικών Σχολείων στην Ελληνική Θράκη, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι, όπως μέχρι τώρα έτσι και στο μέλλον η Τουρκία δεν θα αφήσει αναπάντητες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αλλά και στο πεδίο τις άδικες και παράνομες ενέργειες της Ελλάδας. Λίγες ημέρες αργότερα (01 Αυγούστου 2022) ο ίδιος, κατηγόρησε την Ελλάδα για επεκτατισμό επαναφέροντας και πάλι το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης 16 νησιών του Αιγαίου και αμφισβητώντας την ελληνική κυριαρχία, ενώ αναφερόμενος στις αμυντικές δαπάνες της Χώρας μας παρουσίασε ως επιθετική την ελληνική πλευρά, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά ότι, η Ελλάδα κάτι σκαρώνει σε βάρος της Τουρκίας προβάλλοντας ταυτόχρονα τον ισχυρισμό ότι, η Άγκυρα έχει δικαίωμα αυτοάμυνας στο Αιγαίο.

Η προβοκάτσια ως τουρκική επιλογή:

Το ερώτημα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι, εάν ο Τούρκος Υπουργός Εθνικής Άμυνας δίνει το στίγμα ενός προληπτικού χτυπήματος εναντίον της Χώρας μας ή προετοιμάζει το έδαφος για μία προβοκάτσια όπου η Ελλάδα θα παρουσιάζεται ως η επιτιθέμενη πλευρά και η Άγκυρα ως το θύμα που δικαιούται να αντιδράσει στο πλαίσιο της αυτοάμυνας.

Η Τουρκία έχει λόγο να σχεδιάσει μία ενέργεια προβοκάτσιας, αφού μόνο έτσι θα αντιστρέψει το κλίμα και θα πάρει με το μέρος της την πλευρά της Δύσης, η οποία ιδιαίτερα μετά τις εξελίξεις στην Ουκρανία εμφανίζεται περισσότερο ευαισθητοποιημένη σε θέματα ανάληψης στρατιωτικών επιχειρήσεων – εισβολής μιας χώρας εναντίον της εδαφικής επικράτειας άλλης χώρας.

Το διεθνές κλίμα δεν ευνοεί την Άγκυρα για ανάληψη στρατιωτικών επιθετικών επιχειρήσεων εναντίον της Χώρας μας χωρίς την κατάλληλη δικαιολογία. Μία προβοκατόρικη ενέργεια πραγματοποίησης βολών προς την τουρκική επικράτεια από ελληνικό νησιωτικό έδαφος του οποίου την αποστρατιωτικοποίηση απαιτεί η Τουρκία, θα παρείχε στην Άγκυρα την κατάλληλη «νομιμοποίηση» στο θέμα της αυτοάμυνας την οποία επικαλέστηκε ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας. Αυτό απαιτεί τη δημιουργία κατάλληλου κλίματος έντασης το οποίο ήδη καλλιεργείται σε όλο το εύρος του τουρκικού αναθεωρητισμού (Θράκη-Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειος-Κύπρος) είτε με ακραία ρητορική, είτε με τις τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο, είτε με την αναμενόμενη έξοδο του  πλωτού γεωτρύπανου Abdulhamid Han.

Ως γνωστό, η προβοκάτσια αποτελεί διαχρονικά προσφιλή μέθοδο των Τούρκων, με σκοπό να δικαιολογείται η επιθετική τους στάση η οποία εμφανίζεται στην κοινή γνώμη ως άμυνα. Ως πρόσφατα παραδείγματα αναφέρονται, η διαρροή διαλόγου Τούρκων αξιωματούχων για πραγματοποίηση βολών με ρουκέτες από τη συριακή επικράτεια με σκοπό να δικαιολογηθεί ανάληψη τουρκικών στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον της Συρίας (Μάρτιος 2014) αλλά και η δολοφονία 2 Τούρκων αστυνομικών τον Αύγουστο του 2015 στο Ceylanpιnar (ΝΑ Τουρκία) όπου ενοχοποιήθηκε το ΡΚΚ και ανακοινώθηκε η παύση της εκεχειρίας με την οργάνωση, με αποτέλεσμα η Τουρκία να οδηγηθεί σύμφωνα με τον σχεδιασμό του Erdoğan εκ νέου σε εκλογές σε διάστημα μόλις 5 μηνών (Νοέμβριος 2015) όπου το κυβερνόν Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) ανέβασε τα ποσοστά του εις βάρος του φιλοκουρδικού ΗDP (Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών).

Συμπεράσματα:

Η Τουρκία πιθανόν θα αποφύγει την επιλογή του προληπτικού πλήγματος εναντίον της Χώρας μας αφού αυτή αποτελεί πολύ επιθετική ενέργεια, κάτι το οποίο δεν μπορεί να δικαιολογήσει η τουρκική πλευρά στη Δύση. Η Άγκυρα στην παρούσα διεθνή συγκυρία δεν θα επιθυμούσε να χρεωθεί επιθετική ενέργεια εναντίον της Χώρας μας

Οι δηλώσεις Τούρκων κυβερνητικών παραγόντων αλλά και αναλυτών όπως προαναφέρθηκαν, αποκαλύπτουν την προετοιμασία «κατάλληλου εδάφους» για πραγματοποίηση από πλευράς Άγκυρας μιας προβοκάτσιας εναντίον της Χώρας μας. Έτσι θα ήταν δυνατή η «δικαιολόγηση» στα μάτια της Δύσης μιας τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης μικρής χρονικής διάρκειας αλλά και περιορισμένου γεωγραφικού εύρους εναντίον ελληνικού νησιωτικού εδάφους στο πλαίσιο της «αυτοάμυνας» έναντι της «επιθετικής» Ελλάδας, εξαναγκάζοντας τη Χώρα μας να συρθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τουρκικούς όρους. Αυτό θα πρόσφερε στον Τούρκο Πρόεδρο τη δυνατότητα να παρουσιάσει στην εθνικιστική δεξαμενή ψηφοφόρων και γενικότερα στον τουρκικό λαό, εθνικές επιτυχίες με νίκες εναντίον εξωτερικών εχθρών [Στόχοι Εθνικού Όρκου (Milli Misaki) – Ορόσημο 2023] αυξάνοντας ταυτόχρονα και τα ποσοστά της κυβερνητικής Συμμαχίας (ΑΚΡ-ΜΗΡ) ενόψει των εκλογών.

Η Ελλάδα θα πρέπει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο τουρκικής προβοκάτσιας, ώστε να αποκαλύψει τις τουρκικές πονηρές επιθετικές μεθοδεύσεις της δήθεν «αυτοάμυνας» και να αποφύγει να παίξει το ρόλο του επιτιθέμενου «ρίχνοντας νερό στο μύλο» του πιεζόμενου προεκλογικά Τούρκου Προέδρου. Αυτό απαιτεί την ανάπτυξη και λειτουργία κατάλληλων μηχανισμών επιτήρησης και παροχής πληροφοριών για κάθε τουρκική ενέργεια που δυνητικά θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με σκοπό την πρόκληση θερμής εμπλοκής με δική μας ευθύνη.

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017.

 

Σκάνδαλο υποκλοπών: Επικίνδυνες ερωτήσεις, θανάσιμες απαντήσεις

0

Του Νίκου Καραχάλιου 

Το πολλοστό διάγγελμα Μητσοτάκη, αυτή τη φορά για το KOOLISGATE, απέτυχε να δώσει σαφείς και πειστικές απαντήσεις σε εύλογες απορίες, όχι μόνο του πολιτικού κόσμου, αλλά και των πολιτών που παρακολουθούν έκπληκτοι τις εξελίξεις.

Συνεπώς και επειδή scripta manent θα επιμείνουμε μέχρι να δοθούν αυτές.

Προκύπτουν 12 αμείλικτα ερωτήματα.

Ερώτημα 1ο: Τι σημαίνει κατόπιν λανθασμένων  ενεργειών; Τι σημαίνει ότι πραγματοποιούνταν επισυνδέσεις που δεν έπρεπε να πραγματοποιηθούν;

Ερώτημα 2ο: Ποια είναι η διαδικασία των νόμιμων επισυνδέσεων; Και προφανώς τι έγινε με τις παράνομες; Δηλαδή αυτοί που εκφράζουν τη νομιμότητα των νόμων και την τάξη στη χώρα είναι αυτοί που παρανομούν;

Ερώτημα 3ο: Ποιος τις αξιολογεί;

Ερώτημα 4ο: Ποιους άκουγαν;

Φαίνεται ότι άκουγαν τις αποκαλύψεις που έχουν γίνει μέχρι τώρα. Σίγουρα τον κ. Κουκάκη, τον γνωστό δημοσιογράφο, σίγουρα τον κ. Ανδρουλάκη, τον ακόμη πιο γνωστό αρχηγό του ΚΙΝΑΛ και βέβαια υπάρχει και άλλη μία υπόθεση, η οποία έχει βγει στο φως από τη Δημοκρατία. Αφορά μια σειρά παρακολουθήσεων 19 και πλέον Ελλήνων βουλευτών οι οποίοι την περίοδο ‘15-‘19  παρακολουθούνταν χωρίς να είναι η ΝΔ κυβέρνηση, αλλά από κύκλους που είχαν σχέση με τη ΝΔ ως αντιπολίτευση. Και μπλέκονται σε άλλες παράνομες υποθέσεις που έχουν οδηγηθεί σε δικαστήρια και εξεταστικές επιτροπές 17 Έλληνες βουλευτές.

Όταν  μου πήραν το κινητό μου πριν από ένα μήνα και το έβρισκα να χτυπάει σε ένα συγκεκριμένο χώρο που φαίνεται ότι ήταν της Ασφάλειας, μετά χάκαραν όλα μου τα email είναι συμπτωματικό;

Δεν λέω ότι τώρα ξυπνάει κάθε πικραμένος όπως στο Μe Τoο για να κάνει την καταγγελία του, αλλά θυμίζω ότι δεν έχουμε μόνο τις παρακολουθήσεις τις ηλεκτρονικές έχουμε και τις φυσικές επεμβάσεις του παρακράτους, όπως αυτή που είχε γίνει πέρυσι τέτοιο καιρό στο εξοχικό μου σπίτι που το έκαναν άνω-κάτω. Ενώ υπήρχαν κάτι λίγα χρήματα, τιμαλφή, διαβατήρια, οι κύριοι αυτοί δεν πήραν τίποτε άλλο παρά μόνο κάποιους μπλε φακέλους που είχαν απ’ έξω τίτλους όπως «Σκάνδαλο Γαλάζιο», «Σκάνδαλο εποχής Μητσοτάκη» και άλλους τέτοιου τύπου φακέλους.

Δεν είναι λογικό αυτό που συμβαίνει.. Το να μιλάω εγώ με τη μητέρα μου για το τι θα φτιάξουμε το βράδυ να φάμε δεν έχει κανένα λόγο να το ακούει η ΕΥΠ.

Η ΕΥΠ με έγκριση του εισαγγελέα μπορεί να παρακολουθήσει πολίτες Έλληνες ή ξένης χώρας, μόνο αν διακυβεύεται η εθνική ασφάλεια ή η δημόσια ασφάλεια. Υπάρχουν θέματα εγκληματικότητας γι’ αυτό και κατά καιρούς βλέπουμε να εξαρθρώνονται αυτές οι συμμορίες με τους μπράβους και τους ανθρώπους της νύχτας. Αλλά εδώ το παρακράτος, ο υπόκοσμος και το κράτος φαίνεται ότι έχουν γίνει ένα.

Εδώ θα προκύψει και το δεύτερο σκέλος των αποκαλύψεων.

Ερώτημα 5o: Ποιοι άκουγαν;

Θυμίζω τις ταινίες τύπου βωβού κινηματογράφου με τον Τσάρλι Τσάπλιν, τώρα τον έχουμε στο Μαξίμου βέβαια, που υπήρχαν κάποιες κυρίες μπροστά σε κάποια πάνελ με καλώδια και βύσματα και έβαζαν το ένα βύσμα στη θέση του άλλου.

Συνέδεαν τις γραμμές και ταυτόχρονα οι κυρίες αυτές άκουγαν αν ήθελαν. Γι’ αυτό ήταν και πολύ μεγάλης εμπιστοσύνης. Ο κ. Κοντολέων ακούγεται ότι αρεσκόταν στο να ακούει…

Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του inside story, το λογισμικό ονομάζεται PREDATOR, και παράλληλα εμπλέκεται η εταιρεία INTELEXA. Ποιος υπέγραψε για να το αγοράσει; Από ποιόν έγινε η προμήθεια;

Εδώ φαίνεται ότι ανοίγει ένας άλλος κύκλος. Ο κ. Κύρτσος το έχει υπονοήσει.

Ερώτημα 6ο: Το όποιο μηχάνημα το πλήρωσε το Δημόσιο; Έγινε διευκόλυνση; Από ποιον έγινε η διευκόλυνση; Είναι Έλληνας επιχειρηματίας; Πολύ γνωστός επιχειρηματίας; Ή είναι ξένη χώρα ή ξένες υπηρεσίες και εκεί πια θα αρχίσουμε να μιλάμε για προδοσία του κράτους;

Επί εποχής Κώστα Καραμανλή κάποιοι – η Vodafone συγκεκριμένα και άνθρωποι μέσα στη Vodafone, υπόθεση του αδικοχαμένου Τσαλικίδη- φαίνεται, ότι είχαν τοποθετήσει τέτοιου είδους κακόβουλο λογισμικό και άκουγαν την κυβέρνηση Καραμανλή. Τον Πρωθυπουργό και τους συνεργάτες του. Δεν άκουγε η κυβέρνηση Καραμανλή. Αυτή είναι η τεράστια διαφορά.

Γιατί κάποιοι προσπαθούν να τα μπλέξουν τώρα που η κυβέρνηση και οι συντηρητικοί της Νέας Δημοκρατία κατηγορούνται για κάτι τόσο σοβαρό όπως οι παρακολουθήσεις πολιτών και μάλιστα έγκριτων πολιτών;

Δεν έχει διαφορά ο έγκριτος πολίτης, αλλά είναι διαφορετικά τα μυστικά που κατέχει η κυρία Καίτη, η μητέρα μου, και διαφορετικά αυτά που κατέχει ο κ. Ανδρουλάκης.

Ποιοι άλλοι εμπλέκονται  εκτός από τους δύο κυρίους που παραιτήθηκαν;  Για εμένα αυτό είναι το αυτονόητο, γιατί είναι καλοπληρωμένοι μετακλητοί κρατικοί υπάλληλοι. Και καλώς έφυγαν.  Γιατί σε αυτή τη φάση πρέπει να διερευνηθούν οι άλλες ευθύνες και οι άλλοι ρόλοι που έχουν. Γιατί τουλάχιστον για τον έναν ακούγονται πολλά και για την οικονομική διαχείριση.

Ερώτημα 7ο: Ποιοι άλλοι εμπλέκονται από την κυβέρνηση;

Υπάρχουν δύο υπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ. Ο κ. Σκέρτσος και ο κ. Γεραπετρίτης. Ήξεραν ή δεν ήξεραν; Υπάρχουν και άλλοι υπουργοί. Ο κ. Πιερρακάκης τον οποίο δοξάζουν τα «πετσωμένα» μέσα. Έχει αρμοδιότητες σε σχέση με τις επικοινωνίες ή έχει όλες τις αρμοδιότητες το Υπουργείο Μεταφορών και Δικτύων; Είναι ένα ακόμα ερώτημα γιατί έχουν γίνει αλλαγές στο ΦΕΚ.

Υπάρχει ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ο περιβόητος κ. Τάκης Θεοδωρικάκος. Υπάρχουν και υφυπουργοί. Ο κ. Οικονόμου αν θυμάμαι καλά. Εμπλέκονται; Ή η ΕΥΠ, όπως θα δούμε στο τέλος των ερωτημάτων, ήταν σχεδόν αυτονομημένη και υπαγόταν μέσα και έξω στον Πρωθυπουργό;

Υπάρχει ο κ. Τσιάρας, ο φίλος μου υπουργός Δικαιοσύνης, ο οποίος δεν έχει καμία ανάμειξη, αλλά οφείλει από δω και πέρα όχι μόνο να διερευνήσει το θέμα, αλλά να το φέρει αν θεωρεί ότι υπάρχει και εμπλοκή ξένου παράγοντα στο Ευρωκοινοβούλιο, στην Europol και στον ευρωπαϊκό εισαγγελέα.

Αυτές είναι κατευθύνσεις που ήδη έχει δώσει Ολλανδή ευρωβουλευτής, η οποία έχει μιλήσει στο inside story του κ. Τέλλογλου. Για να λέμε και όλες τις πηγές, όποιος θέλει να ενημερωθεί καλύτερα μπορεί να διαβάσει το inside story και να δει περισσότερα πράγματα από εκείνα που συμβούλευσε την ελληνική κυβέρνηση η Ολλανδή ευρωβουλευτής.

Ερώτημα 8ο: Οι προαναφερθέντες τι θα κάνουν; Οι υπουργοί θα βγουν να μιλήσουν; Θα καλύψουν τον κ. Μητσοτάκη και το επιτελείο του; Ή παραμονές εκλογών θα καούν μαζί του γιατί θα είναι συνυπεύθυνοι;

Ερώτημα 9ο: Οι άλαλοι βουλευτές της ΝΔ τι θα κάνουν; Θα συνεχίσουν να παραμένουν αμέτοχοι και να ζητάνε την ψήφο του ελληνικού λαού δίνοντάς του power pass, τα οποία είναι ψίχουλα και δεν θα απαντούν στο μείζον αυτό θέμα;

Ερώτημα 10ο: Ο πιο σοβαρός υπεύθυνος όλων ο υπ’ ατμόν Πρωθυπουργός ήξερε ή δεν ήξερε; Γιατί είχε πάρει τις αρμοδιότητες αυτές; Υπενθυμίζω τις δύο αρμοδιότητες που πήρε στο γραφείο του ο κ. Μητσοτάκης μόλις ανέλαβε καθήκοντα. Πρώτη αρμοδιότητα τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα, ένα ζήτημα που δεν θέλει να αναφέρεται.

Μου προξενεί περιέργεια αν έχει αφήσει τις αρμοδιότητες αυτές ή παρά τις εξελίξεις όπως η υπόθεση Λιγνάδη κ.λ.π. παραμένουν στο γραφείο του.

Δεύτερη αρμοδιότητα, ορισμένες από τις δραστηριότητες της ΕΥΠ. Και κάποια επιχειρησιακή λένε κάποιοι..

Ερώτημα 11ο: Πώς αξιοποιούντο αυτές οι πληροφορίες; Γινόταν δηλαδή χρήση πληροφοριών που δήθεν ήταν για την Εθνική Ασφάλεια, για πολιτικούς λόγους;

Όταν καθυστερούν τα δικά μου e-mail να αποσταλούν 2 και 3 ημέρες σημαίνει ότι περνάνε από κάποιο γραφείο στο Μαξίμου και γίνεται editing; Ο κ. Steve Vranakis αντιπρόεδρος περιφερειακός της Google γιατί έφυγε μετά από ένα χρόνο;

Πώς συνδέεται η υπόθεση των υποκλοπών με τις σκιάσεις που κάνει η Google; Ένας άλλος κύριος λίγο ευτραφής όπως εγώ ο κ. Parks τι κάνει στο Μαξίμου; Μπορεί να διερευνηθεί ο ρόλος του;

Ερώτημα 12ο: Ο κ. Μητσοτάκης θα ξεπεράσει ως πρωθυπουργός τον χρόνο διακυβέρνησης του πατέρα του, τα 3 χρόνια; Αυτό είναι το πολιτικό ερώτημα το οποίο θεωρώ πάρα πολύ δύσκολο.

Παραθέτω τη 12άδα των ερωτημάτων που τίθεται από ένα πολίτη, ο οποίος έχει υπάρξει τουλάχιστον δύο φορές επισήμως θύμα παρακολουθήσεων και φοβάμαι ότι αυτό έχει γίνει και τρίτη.

Και μιλάμε για την Ελλάδα η οποία είναι 108η σε θέματα ελευθερίας του Τύπου. Προφανώς είναι τελευταία στην Ε.Ε, αλλά είναι και πιο κάτω από τις αφρικανικές χώρες σε θέματα ελευθεριών των πολιτών και δεν αναφέρομαι μόνο στην ανελευθερία του Covid και για τον τρόπο με τον οποίο μας μάντρωσε ο κ. Μητσοτάκης χωρίς λόγο, όπως φαίνεται, στα σπίτια μας. Αλλά μιλάω για κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Την ελευθερία της έκφρασης και την ελευθερία της μεταφοράς ιδεών και σκέψεων. Ακόμα και κατ’ ιδίαν.

Ο μεγάλος αδελφός είναι ο μεγάλος θείος και η παραίτηση του ανιψιού δεν σημαίνει τίποτε για  εμάς. Πρέπει να παραιτηθεί ο κ. Μητσοτάκης άμεσα. Δεν μπορεί να ντροπιάζει μία χώρα και κατ’ επέκταση μια παράταξη και ένα κόμμα που δεν είχαν ποτέ κατηγορηθεί για τέτοιες υποθέσεις.

Είναι ντροπή να παραμένουν στη θέση τους. Είναι μεγαλύτερη ντροπή για τους υπουργούς που ανέφερα και για τους βουλευτές να ντροπιάζουν το αξίωμά τους και να παραμένουν άλαλοι μπροστά σε αυτό το χυδαίο σκηνικό.

Αν είχαν στοιχειώδη πολιτική υπευθυνότητα όλοι όσοι μίλησαν και σήμερα διαψεύστηκαν θα έπρατταν τα δέοντα. Δεν ισχυρίζομαι ότι ήξεραν και έλεγαν ψέματα, αλλά όταν παίρνεις θέση στον δημόσιο λόγο, εκφράζεις μια κυβέρνηση είτε είσαι εκπρόσωπος, είτε βουλευτής, είτε στέλεχός της, γραμματέας κ.λπ., τότε πρέπει να παίρνεις και την ευθύνη όταν κάνεις λάθος και να παραιτείσαι. Γιατί αλλιώς είσαι ένας απλός καραγκιόζης.

Προσπαθώ το ύφος μου να είναι όσο πιο κόσμιο γίνεται, αλλά αυτά που συμβαίνουν στη χώρα υπάρχουν μόνο στο θέατρο σκιών κυριολεκτικά πλέον.

Γιατί βλέπουμε ότι οι σκιές είναι αυτές που παίζουν ρόλο και όποιος από τους πολιτικοορθάκιδες, τους καθημερινάκιδες, τους Kyriakistas, βρίσκει σκληρό τον λόγο μου να μου πει αν το θέατρο σκιών -στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο κ. Δημητριάδης και γνώριζε ο κ. Μητσοτάκης, ανιψιός και θείος- αξίζει σκληρή γλώσσα. Ο ένας ήταν ο καραγκιοζοπαίχτης και ο άλλος ήταν ο σκηνοθέτης του θιάσου.

Το ότι θα γίνει ταινία στο Χόλυγουντ αστυνομικό-πολιτικό θρίλερ η Ελλάδα του 2022 δεν το περίμενα. Περίμενα ότι θα είναι κωμωδία με πρωταγωνιστή τον Πρωθυπουργό που μοιάζει μάλιστα με γνωστό κωμικό. Ότι θα γίνει φαρσοκωμωδία που θα εξελιχθεί σε τραγωδία και πολιτικό θρίλερ αυτό λίγοι το περίμεναν.

https://antinews.gr/%cf%83%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%b4%ce%b1%ce%bb%ce%bf-%cf%85%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%bb%ce%bf%cf%80%cf%8e%ce%bd-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%af%ce%bd%ce%b4%cf%85%ce%bd%ce%b5%cf%82-%ce%b5%cf%81%cf%89%cf%84/

Οπαδός του σιιτικού εξτρεμισμού, θαυμαστής των «Φρουρών της Επανάστασης» και «μοναχικός λύκος» ο δράστης της επίθεσης στον Ρουσντί

0

Μαχαίρωσε και γρονθοκόπησε τον συγγραφέα Σαλμάν Ρούσντι 10 με 15 φορές μέσα σε 20 δευτερόλεπτα και στη συνέχεια ο εικοσιτετράχρονος Χαντί Ματάρ συνελήφθη.

Το κίνητρο της επίθεσης παραμένει ασαφές και η έρευνα του FBI στο σπίτι του στο Νιου Τζέρσι είναι σε εξέλιξη. Ήδη παρουσιάζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως υποστηρικτής του «σιιτικού εξτρεμισμού» και των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν (IRGC).

Σε αναρτήσεις παρουσιάζεται και πλαστό δίπλωμα οδήγησης που φέρεται να του ανήκει με το όνομα “Hassan Mughniyah” που κατά τους ειδικούς συνδέεται και με την φιλοϊρανική οργάνωση Χεζμπολάχ του Λιβάνου.

Επισημαίνεται επίσης ότι ο άνδρας γεννήθηκε στην Καλιφόρνια αλλά μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Η επίθεση έγινε στο Ίδρυμα Chautauqua, «νοτιοδυτικά του Μπάφαλο σε μια αγροτική γωνιά της Νέας Υόρκης», όπου είναι γνωστό ότι οι επισκέπτες δεν περνούν από ανιχνευτές μετάλλων και δεν υποβάλλονται σε έλεγχο.

Περίπου 2.500 άνθρωποι παρακολουθούσαν τη διάλεξη του Σαλμάν Ρούσντι και επί της ουσίας έγιναν μάρτυρες της επίθεσης.

Πολλοί είπαν ότι πίστεψαν ότι «το μαχαίρωμα ίσως ήταν μέρος ενός κόλπου με στόχο να υπενθυμίσει ότι ο συγγραφέας βρίσκεται επί 30 χρόνια υπό απειλή εξαιτίας του βιβλίου “Σατανικοί Στίχοι“».

«Τα παιδιά είναι τα δοχεία στα οποία οι ενήλικες ρίχνουν το δηλητήριό τους» είχε γράψει ο Σαλμάν Ρούσντι στο βιβλίο «Παιδιά του Μεσονυχτίου» και, όπως έγραψαν αρκετοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φαίνεται ότι αυτό ισχύει για τον μόλις είκοσι τεσσάρων ετών Χαντί Ματάρ, που δεν είχε καν γεννηθεί όταν γράφτηκαν οι «Σατανικοί Στίχοι» που προκάλεσαν «μουσουλμανική οργή» με δεκάδες νεκρούς.

Η αστυνομία πιστεύει ότι ο Mατάρ «δούλευε μόνος». Οι Αρχές, πάντως, ζήτησαν εντάλματα έρευνας για διάφορα αντικείμενα, μεταξύ αυτών και ηλεκτρονικές συσκευές.

Αξιωματούχοι του FBI εθεάθησαν να μπαίνουν στο σπίτι του, στο Fairview, του Νιου Τζέρσι.

H πλαστή άδεια οδήγησης με την οποία κυκλοφορούσε ο Χαντί Ματάρ και η οποία σύμφωνα με τους ειδικούς αποτελεί ένδειξη της σύνδεσης του με τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου. Photo via Twitter Karol Markowicz @karol

ΠΗΓΗ: ertnews.gr

https://hellasjournal.com/2022/08/opados-tou-siitikou-extremismou-thavmastis-ton-frouron-tis-epanastasis-ke-monachikos-likos-o-drastis-tis-epithesis-ston-rousnti-vinteo/

Με βρετανικούς πυραύλους κτύπησαν οι Ουκρανοί τον σταθμό της Ζαπορίζια – Ρωσία: «Αν το ξανακάνουν θα είστε υπεύθυνοι»

0

Φωτογραφίες-ντοκουμέντο από τον πύραυλο Brimstone

Με βρετανικούς πυραύλους κτύπησαν τον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζια οι Ουκρανοί, σύμφωνα με φωτογραφίες που έδωσαν στη δημοσιότητα οι Ρώσοι και δείχνουν θαύσματα πυραύλου Brimstone.

Να σημειωθεί ότι ακόμα και με τις πλέον συντηρητικές προσεγγίσεις, εάν συμβεί κάποιο ατύχημα στο συγκεκριμένο πυρηνικό εργοστάσιο, το τοξικό και ραδιενεργό νέφος θα φτάσει τουλάχιστον μέχρι την Βουλγαρία!

Πύραυλοι Brimstone δόθηκαν στην Ουκρανία από το Ηνωμένο Βασίλειο. Με την ενέργεια αυτή η Ρωσία καθιστά συνυπεύθυνές τις δυτικές χώρες που έδωσαν αυτού του είδους τα όπλα στην Ουκρανία.

Οι Ουκρανοί εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι οι Ρώσοι είναι αυτοί που βομβαρδίζουν την περιοχή γύρω από το πυρηνικό εργοστάσιο, το μεγαλύτερο της Ευρώπης, γεγονός όμως που προκαλεί προβληματισμό στην Δύση, διότι οι Ρώσοι κατέχουν το συγκεκριμένο σημείο εδώ και αρκετούς μήνες. Άρα, είναι δύσκολο κάποιος να πιστέψει ότι βομβαρδίζουν τον εαυτό τους.

Προειδοποιεί τη Δύση και την Ουκρανία η Ρωσία

Ο πρώην πρόεδρος της Ρωσίας και αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ προειδοποίησε χθες την Ευρώπη με «πυρηνικά ατυχήματα» αν κτυπηθεί ο σταθμός της Ζαπορίζια από Ουκρανούς.

Η Ουκρανία έχει κατηγορήσει τη Ρωσία ότι βομβαρδίζει ουκρανικές πόλεις από την τοποθεσία αυτή, γνωρίζοντας ότι οι ουκρανικές δυνάμεις δεν θα μπορούσαν να διακινδυνεύσουν να ανταποδώσουν τα πυρά.

Σε ανάρτησή του στο Telegram, ο Ν.Μεντβέντεφ τόνισε: «Αυτοί (το Κίεβο και οι σύμμαχοί του) λένε ότι είναι η Ρωσία. Αυτό προφανώς είναι 100% ανοησίες, ακόμα και για το ανόητο ρωσοφοβικό κοινό» και συνέχισε:

«Λένε ότι συμβαίνει εντελώς τυχαία, σαν να λένε δεν το θέλαμε».

«Τι μπορώ να πω; Ας μην ξεχνάμε ότι και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας. Και εκεί μπορούν επίσης να συμβούν ατυχήματα».

Η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας των Ηνωμένων Εθνών έχει δηλώσει ότι ο βομβαρδισμός της Ζαπορίζια, του μεγαλύτερου σταθμού πυρηνικής ενέργειας στην Ευρώπη, μπορεί να προκαλέσει πυρηνική καταστροφή, αλλά δεν έχει καταφέρει να ορίσει τις προϋποθέσεις για μια επιθεώρηση.

Νωρίτερα ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ρωσίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ Vasily Nebenzya είχε κρούσει το καμπανάκι κινδύνου λέγοντας πως:

«Εάν συνεχιστούν οι επιθέσεις των Ουκρανικών δυνάμεων, η πραγματική κλίμακα της πυρηνικής καταστροφής στο ZNPP δεν είναι αδύνατο να την φανταστεί η ανθρωπότητα. Σε αυτή την περίπτωση, όλη η ευθύνη για αυτό θα πέσει στους δυτικούς χορηγούς του Κιέβου».

Το Κίεβο και ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες έχουν ζητήσει την αποστρατιωτικοποίηση της περιοχής και οι μεγάλες οικονομίες της Ομάδας των 7 (G7) έχουν καλέσει τη Ρωσία να την επιστρέψει στην Ουκρανία.

Ωστόσο, ο Ρώσος βουλευτής Λεονίντ Σλούτσκι, πρόεδρος της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων της κάτω βουλής του ρωσικού κοινοβουλίου, δήλωσε ότι η ιδέα της επιστροφής του εργοστασίου στον έλεγχο των Ουκρανών είναι «κοροϊδία από την άποψη της διασφάλισης της ασφάλειας».

«Και όλες οι δηλώσεις από τους υπουργούς Εξωτερικών της G7 σε στήριξη των αιτημάτων τους δεν είναι τίποτα άλλο παρά ‘χορηγία πυρηνικής τρομοκρατίας’», πρόσθεσε ο ίδιος στο Telegram.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/me-vretanikous-pyraylous-ktypisan-oi-oukranoi-ton-stathmo-tis-zaporizia-rosia-an-to-ksanakanoun-tha-eiste-ypeythynoi/

Θρίλερ Ελλάδας-Τουρκίας για το ιδιοκτησιακό καθεστώς νησίδας στον ποταμό Έβρο!

0

Νεκρό παιδί επί αυτής τσιμπημένο από σκορπιό

Σε θρίλερ για το ιδιοκτησιακό καθεστώς νησίδας επί του ποταμού Έβρου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας εξελίσσεται η αναφορά ότι 5χρονο παιδί πέθανε από τσίμπημα σκορπιού.

Όλα ξεκίνησαν όταν  σύμφωνα με τις ΜΚΟ Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες και η Human Rights 360 περίπου 40 παράνομοι μετανάστες εγκλωβίστηκαν σε νησίδα στον Έβρο και ανέφεραν ότι ένα κοριτσάκι 5 ετών έχει χάσει τη ζωή του από τσίμπημα σκορπιού, ενώ ένα άλλο 9 ετών, βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση και χρειάζεται άμεσα ιατροφαρμακευτική περίθαλψη

Το ζήτημα είναι ότι οι ΜΚΟ ανέφεραν ότι η νησίδα είναι ελληνική ενώ την ίδια στιγμή η ίδια η ΕΛΑΣ αναφέρει ότι είναι τουρκική!

 

Η ΕΛ.ΑΣ. προχώρησε και σε επίσημη ανακοίνωση για το ζήτημα καθώς οι οργανώσεις ισχυρίζονται πως ανήκει στην Ελλάδα αυτή η νησίδα και καλούν τις ελληνικές Αρχές να κάνουν διάσωση, ωστόσο επισήμως η Ελλάδα λέει πως πρόκειται για τουρκικό έδαφος.

Η ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ

«Για τις αναφορές περί της παρουσίας ομάδας περίπου 40 ατόμων σε νησίδα του ποταμού Έβρου, τα οποία χρήζουν άμεσης ιατρικής περίθαλψης, ανακοινώνεται ότι διαβιβάσθηκε σχετική ενημέρωση, μέσω του Τριμερούς Κέντρου Επαφής Καπιτάν Αντρέεβο, στις Τουρκικές Αρχές σήμερα, 11 Αυγούστου 2022, καθόσον από τις συντεταγμένες προκύπτει ότι η νησίδα βρίσκεται εκτός ελληνικής επικράτειας. 

Ζητήθηκε από τις Τουρκικές Αρχές να προβούν κατεπειγόντως σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για τον άμεσο απεγκλωβισμό όλων των ατόμων και την παροχή της αναγκαίας και κατάλληλης αρωγής». 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/thriler-elladas-tourkias-gia-to-idioktisiako-kathestos-nisidas-ston-potamo-evro/

Ukraine war: Crimea airbase badly damaged, satellite images show

0

Satellite images appear to show major damage and a number of destroyed Russian warplanes at a Crimea airbase following explosions there this week.

The Saky base in the west of Russian-ruled Crimea was rocked by a string of blasts on Tuesday, killing one person.

The base’s runways appear intact, but at least eight aircraft seem damaged or destroyed with several craters visible.

Ukraine has not claimed responsibility – but this new evidence suggests the possibility of a targeted attack.

It also dispels Russia’s denial that any of its aircraft were damaged.

The images, from the US-based Planet Labs, show large areas of scorched earth left from fires that erupted.

Most of the damaged or destroyed aircraft are in a specific area of the base where a large number of planes were parked out in the open – away from the cover of hangars.

Before and after satellite images:

Before and after satellite images

Two types of fighter jets, including Su-24Ms, have been damaged by explosions, along with two buildings nearby.

How the base was damaged, or by what, is still unconfirmed.

William Alberque, from defence think tank IISS, has told the BBC that two buildings may have been used to temporarily store weapons, and would have been targeted for maximum impact on the fighter jets parked nearby.

The base’s runway, and permanent weapons storage sites located further away from the planes, seem untouched.

Mr Alberque says it is likely that cluster munitions were used, but Ukraine doesn’t have the kind of missiles needed to carry out this kind of attack.

If Ukraine is responsible, he suggests they used repurposed S-300 missiles, typically for surface-to-air attacks, or anti-ship Neptune missiles.

But Louise Jones, head of intelligence at McKenzie Intelligence, says the satellite images aren’t conclusive enough.

If makeshift missiles were used, Ms Jones says there’s no evidence they missed any potential targets.

“To be that accurate at that range with possibly an experimental munition is unlikely,” she suggests.

Another scenario would be a sabotage operation by Ukrainian special forces or paramilitary groups. Ms Jones says this isn’t impossible, but again highly unlikely.

A third option, she adds, is that the explosions were an accident – caused by a fuel leak, or ammunition exploding in one of the two storage sheds.

Russia has blamed the blasts on this latter option and said fire safety rules were being flouted on the base.

The before and after images from Planet Labs, which monitors hundreds of satellite feeds over Ukraine, are the first independent confirmation that the base may have been damaged. Until now, details about the extent of the explosions’ impact have been scarce.

Ukraine has not claimed responsibility and its defence minister suggested that careless Russian soldiers could be to blame.

“I think that Russian military guys in this airbase ruined their very simply known rule: don’t smoke in dangerous places,” said Oleksiy Reznikov. “That’s it.”

Ukraine’s air force said about a dozen Russian warplanes were destroyed, though.

The UK’s Defence Secretary, Ben Wallace, suggested that the fact there were two separate explosions points to an attack rather than an accident. He also defended Ukraine’s right to target Crimea.

“It’s absolutely legitimate for Ukraine to take lethal force, if necessary… in order to regain not only its territory, but also to push back its invader,” he told the BBC.

Any attack by Ukraine inside Crimea would be seen as an escalation of the war. Russia sounded a warning last month when ex-President Dmitry Medvedev threatened that “Judgement Day will instantly await” if Ukraine targeted Crimea.

Crimea is internationally recognised as part of Ukraine – but the Black Sea peninsula was annexed by Russia in 2014. Many Ukrainians see this as the start of their war with Russia.

A map of Crimea

Following Tuesday’s blasts, President Volodymyr Zelensky dedicated his nightly address to Crimea and suggested that he believed Ukraine must retake the peninsula before the war can end.

Russia annexed Crimea in March 2014, after the territory – which has a Russian-speaking majority – voted to join Russia in a referendum that the global community deems illegal.

The vote was hastily organised after unmarked Russian troops took control of several strategic sites around the peninsula.

Russia’s annexation came after Ukraine’s Russian-backed president was ousted following months of pro-European protests.

On 24 February this year – eight years after the Crimea annexation – Moscow launched a full-scale invasion of Ukraine, using Crimea as a springboard to move Russian troops deeper inside Ukraine.

By Joshua Cheetham, Francesca Gillett & Erwan Rivault
BBC News

https://www.bbc.com/news/world-europe-

Γιάννης Βαληνάκης: Το καλά μελετημένο σχέδιο της Τουρκίας και οι ευσεβείς πόθοι της Αθήνας για «μορατόριουμ»

0

Ανά πάσα στιγμή ο Ερντογάν θα ανεβοκατεβάζει το θερμόμετρο της επιθετικότητας και θα αιφνιδιάζει με αλλαγή πορείας του γεωτρύπανου προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση, ανάλογα με τα ανταλλάγματα που θα λάβει και την εξέλιξη του παζαριού με τις ΗΠΑ για τα F-16.

Η στρατηγική της Τουρκίας είναι καλά μελετημένη, με σταθερές διεκδικήσεις και μακροπρόθεσμη, και σφάλλει η Αθήνα αν φαντάζεται κάποιου είδους «μορατόριουμ», το οποίο ακόμη και αν επιτευχθεί, δεν θα εξασφαλιστεί δωρεάν, σχολιάζει στο liberal ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Βαληνάκης, φοβούμενος ότι η μικρή ανάπαυλα από τις εντάσεις θα μας οδηγήσει σε εφησυχασμό.

Μιλά για τη μεγάλη εικόνα των νέων γεωπολιτικών ισορροπιών, την οποία η Τουρκία διαβάζει σωστά, για την εθνική αποστολή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, αλλά και για την σκληρή κριτική προς το τουρκικό καθεστώς από ΗΠΑ και Ευρώπη, ένα «παράθυρο ευκαιρίας» που μια έξυπνη εξωτερική και αμυντική πολιτική πρέπει να ξέρει πως να το εκμεταλλευτεί στην πράξη.

Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη

Κατά πόσο η επιλογή Ερντογάν, οι γεωτρήσεις του τουρκικού γεωτρύπανου να αρχίσουν από τα ανοικτά της Αττάλειας, συνιστούν μορατόριουμ στην Ανατολική Μεσόγειο ή πρέπει να εκληφθούν ως παραίτηση της Τουρκίας από τις βασικές της διεκδικήσεις στο Αιγαίο;

Αδυνατώ να διακρίνω με τα σημερινά δεδομένα ένα πραγματικό «μορατόριουμ» στην Αν. Μεσόγειο. Διαβλέπω όμως ξανά δικούς μας ευσεβείς πόθους προς μια τέτοια κατεύθυνση που μάλιστα οδηγούν σε εφησυχασμό την ώρα που θα έπρεπε να αξιοποιήσουμε και την παραμικρή ανάπαυλα που προκύπτει. Συνεχίζεται με άλλα λόγια η μονοδιάστατη στόχευση για ένα «ήσυχο καλοκαίρι», που ακόμη κι όταν επιτυγχάνεται, δεν έρχεται δωρεάν.

Πρώτον, κάθε άλλο παρά παραπέμπει στην αποφασιστικότητα που (αόριστα πότε-πότε) ακούγεται ως βασική αρχή μας από κυβερνητικά χείλη. Δεύτερον, προδίδει, όπως και η αγωνιώδης σεναριολογία για τα επόμενα τουρκικά χτυπήματα, μια μάλλον μοιρολατρική αγωνία που δεν αρμόζει σε σοβαρή ευρωπαϊκή χώρα. Αλλά ακόμη και εάν είχε συμφωνηθεί ένα μορατόριουμ, δεν θα εξασφαλιζόταν δωρεάν και χωρίς σημαντικές παραχωρήσεις προς την Άγκυρα που θεωρεί ότι ο παράγων χρόνος είναι με το μέρος της.

Στο πλαίσιο αυτό, η προσεκτική επιλογή του πρώτου σταθμού του τουρκικού γεωτρύπανου (εντός δηλ. της τουρκικής υφαλοκρηπίδας) σε καμία περίπτωση δεν συνιστά παραίτηση της Τουρκίας από τις βασικές διεκδικήσεις της. Ο Ερντογάν έχει εδώ και καιρό αποκτήσει σαφώς την πρωτοβουλία των κινήσεων (ελλείψει αντίστοιχων δικών μας και αδυναμίας μας για εκπόνηση συνολικής στρατηγικής) με επακόλουθο η χώρα μας να «τρέχει» διαρκώς σε κατάσταση αμηχανίας πίσω του.

Μη διδαχθέντες από την κρίση του 2020, βαδίζουμε κατά τα φαινόμενα προς νέα πολύμηνη «κατάσταση ετοιμότητας» των Ε.Δ., με αναπόφευκτη συνέπεια μια αναποτελεσματική εξάντληση των αριθμητικά λιγότερων δυνάμεών μας. Αναποτελεσματική, αφού (παρά το υψηλό τους φρόνημα) σύμφωνα με το επίσημο ελληνικό αφήγημα θα «παρακολουθούν» απλώς την τουρκική αρμάδα πέριξ του γεωτρύπανου. Αναποτελεσματική επίσης γιατί τα επαπειλούμενα νέα μονομερή τετελεσμένα δεν αποτρέπονται με «παρακολουθήσεις» και ενημερώσεις τρίτων. Ούτε αντιμετωπίζονται με ιδέες «της στιγμής» μέσα στην ομίχλη μιας κρίσης.

Διότι δυστυχώς δεν διαφαίνεται ένας ολιστικός στρατηγικός σχεδιασμός προετοιμασίας σε υψηλό πολιτικό επίπεδο, πλην ίσως κάποιων μάλλον παρακλητικών παραινέσεων προς ΗΠΑ και ΕΕ να παρέμβουν προς συνέτιση του παραληρηματικού Τούρκου Προέδρου. Ακόμη όμως και τέτοιες προσπάθειες όταν εκδηλώνονται, ας μην αεροβατούμε ότι οι διάφορες μεσολαβήσεις τρίτων υπέρ μας δεν συνοδεύονται και από αιτήματα για «αντίστοιχες» ελληνικές παραχωρήσεις. Δεν υπάρχει δωρεάν μεσολάβηση στη διεθνή πολιτική.

Εντάσσονται περισσότερο στους τακτικισμούς του τουρκικού καθεστώτος, το οποίο θέλει για την ώρα να δείξει ένα καλό πρόσωπο, ενόψει και της διαπραγμάτευσης με τις ΗΠΑ για τα F-16; Το ρωτώ γιατί όπως είπε και ο Ερντογάν, όταν το πλοίο ολοκληρώσει τις γεωτρήσεις σε αυτή την περιοχή, δεν θα σταματήσει παρά θα κατευθυνθεί σε άλλα σημεία…

Διαθέτοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων και μεγάλα περιθώρια διεθνούς και εσωτερικής ανοχής, είναι προφανές ότι ανά πάσα στιγμή ο Ερντογάν μπορεί να ανεβοκατεβάζει το θερμόμετρο της επιθετικότητάς του και να αιφνιδιάζει με αλλαγή πορείας προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Έχει ορισμένους λόγους για να συγκρατηθεί κάπως και επ’ ολίγον, αλλά έχει δυστυχώς περισσότερους για να προχωρήσει σε νέες και μάλιστα προκλητικότερες κινήσεις, όπως στο εξαιρετικά επικίνδυνο θέμα που ανακινεί με τη δήθεν αποστρατικοποίηση των νησιών.

Η ανάγκη να καλοπιάσει τις ΗΠΑ για τα F-16 είναι ένας λόγος αυτοσυγκράτησης, αλλά δεν πρέπει να λησμονείται ότι, σε κάθε περίπτωση, οι εκβιαστικοί όροι που έχει θέσει για την κύρωση της συμφωνίας διεύρυνσης του ΝΑΤΟ από την τουρκική Βουλή, του έχουν χαρίσει ένα καίριο μηχανισμό εκβιασμού των ΗΠΑ αλλά και πολλών άλλων κρατών-μελών. Η θεωρούμενη ικανότητά του να πετύχει ακόμη και εκεχειρία στην Ουκρανία είναι ένας άλλος νέος μοχλός που λειτουργεί ήδη υπέρ του διεθνώς. Ανάλογα συνεπώς με τις αντιδράσεις και τις εξελίξεις θα κατευθύνει το γεωτρύπανο εκεί όπου τελικά ο ίδιος θεωρεί ότι έχει στρατηγικά και εκλογικά να κερδίσει. Και είτε θα λάβει ανταλλάγματα για να μειώσει την επιθετικότητά του, είτε θα προχωρήσει γιατί θα τα κρίνει ως ανεπαρκή, σε σχέση με το όφελος που προσδοκά από νέα τετελεσμένα…

Δεδομένου ότι εδώ και αρκετά χρόνια η Τουρκία δείχνει πως κινείται βάσει ενός καλά μελετημένου σχεδίου, ποια είναι η μεγάλη εικόνα που πρέπει πάντα να βλέπουμε;

Η μεγάλη εικόνα είναι δυστυχώς ένας επικίνδυνος κόσμος που ανέτειλε και η ολοένα και πιο εύφλεκτη γειτονιά μέσα στην οποία αναγκαστικά ζούμε. Η Τουρκία τη διαβάζει σωστά ενώ εμείς φοβούμαι πως όχι. Επισημαίνω κατ’ αρχάς τη ραγδαία μετεξέλιξη του μέχρι πρόφατα δυτικοκεντρικού διεθνούς συστήματος σε ένα πολυπολικό που, εξ ορισμού, λόγω των πολλών αυτόνομων δρώντων, είναι άναρχο και άρα απρόβλεπτο κι επικίνδυνο. Αυτό μας αφορά άμεσα γιατί ζούμε δίπλα σε ισχυρή δύναμη που μας επιβουλεύεται και έχει εξασφαλίσει διεθνώς σημαντική ελευθερία κινήσεων.

Βλέπουμε εξάλλου (δυστυχώς) το διεθνές δίκαιο και «ιερούς» μέχρι σήμερα κανόνες ειρηνικής συνύπαρξης (πχ. το απαραβίαστο των διεθνών συνόρων) να υποχωρούν, τη χρήση απειλών και ωμής βίας να πολλαπλασιάζονται, τις εστίες ανάφλεξης να αναφύονται σε όλες τις ηπείρους, τις σφαίρες επιρροής να συζητούνται ως ρεαλιστική αναγκαιότητα κλπ. Είναι χαρακτηριστική η τοποθέτηση του Κινέζου υπουργού Εξωτερικών που προσδιόρισε ως αρχές διεθνούς συμπεριφοράς της χώρας του, όχι απλά το (ήδη ατελέστατο) διεθνές δίκαιο αλλά και την (προφανώς ανεξέλεγκτη) κινεζική «εσωτερική νομοθεσία» και την (επικίνδυνα ασαφέστατη) «διεθνή πρακτική». Με ανάλογα νέους «κανόνες» επιχειρηματολογούν και η Ρωσία αλλά και η Τουρκία.

Ας τα ξανασκεφτούν συνεπώς όλα αυτά οι ημέτεροι αρμόδιοι που μοιάζουν να έχουν εναποθέσει όλες τις ελπίδες (και κινήσεις) μας στον αυτόματο πιλότο του διεθνούς δικαίου… Έχουμε πολλές φορές εξηγήσει ότι η Τουρκία διαθέτει μακροπρόθεσμη στρατηγική, εφαρμοστικά σχέδια καθημερινής υλοποίησης αλλά και εργαλεία που χρησιμοποιεί βήμα-βήμα προς τους στόχους της, αξιοποιώντας μάλιστα και τις ασάφειες του διεθνούς δικαίου – δυστυχώς με επιτυχία και σε βάρος του Ελληνισμού συνολικά.

Τη Δευτέρα μεταβαίνει στις ΗΠΑ τουρκική αντιπροσωπεία για το θέμα των F-16, όπως δήλωσε ο Χ. Ακάρ. Πιστεύετε ότι ο Ερντογάν θα βρίσκεται σε ένα συνεχές ανατολίτικο παζάρι, όπου θα πιέζει για ανταλλάγματα, και αναλόγως των εξελίξεων σε θέματα, όπως π.χ. τα F-16, μπορεί να υλοποιήσει τον σχεδιασμό του γεωτρύπανου σε κάποια περιοχή πολύ πιο προβληματική από τη τοποθεσία Yörükler-1;

Παράλληλα με την περίοδο αναμονής του Αμπουλχαμίντ Χαν εκτυλίσσεται φυσικά η διαπραγμάτευση για τα F-16 και το παζάρι αυτό θα είναι συνεχές και πολυδιάστατο, δεδομένων των πολλών θεμάτων που παραμένουν ανοιχτά προς επίλυση μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας. Η μη ικανοποίηση των τουρκικών αιτημάτων λογικά θα οδηγήσει σε αύξηση της επιθετικότητας της Άγκυρας στην Αν. Μεσόγειο, πολύ πέρα από την υφαλοκρηπίδα της έτσι όπως ορίζεται από το διεθνές δίκαιο.

Το σοβαρό ζήτημα είναι αν η πολιτική ηγεσία έχει πραγματικά και σε βάθος προετοιμαστεί για τις δύσκολες αλλά εθνικά αναγκαίες αποφάσεις που την περιμένουν όταν η Τουρκία βολιδοσκοπώντας πάντα προηγουμένως τις πιθανές αντιδράσεις θα προχωρήσει προς εθνικά επικίνδυνες περιοχές.

Πόσο σημαντικό είναι σε αυτή τη κρίσιμη για τα εθνικά μας θέματα συγκυρία, να μην υπονομευτεί η αξιοπιστία της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και κατά πόσο η υπόθεση των παρακολουθήσεων μπορεί να επηρεάσει τα ελληνοτουρκικά;

Δεν θα ήθελα να σκεφτώ μια απόπειρα της Άγκυρας να εκμεταλλευθεί την υπόθεση αυτή και τις εσωτερικές εξελίξεις που τυχόν θα πυροδοτούνταν στη χώρα μας. Ανεξάρτητα όμως από την έκβαση του εσωτερικού σκέλους της υπόθεσης, θεωρώ ορθή την επιλογή της νέας ηγεσίας της, τον πρέσβη κ. Θ. Δεμίρη, τον οποίο μάλιστα γνωρίζω προσωπικά από τη θητεία μου στο ΥΠΕΞ ως αφοσιωμένο στο εθνικό καθήκον και έμπειρο διπλωμάτη.

Όμως χάθηκαν τα τελευταία χρόνια σημαντικές εθνικές ευκαιρίες, πρώτον γιατί υποτιμήθηκε η εθνική αποστολή της ΕΥΠ, δεύτερον γιατί με την ακατάλληλη ηγεσία δεν μπορούσε και να αξιοποιηθεί πραγματικά (και μάλιστα ειδικά στην Αν. Μεσόγειο/ Μ. Ανατολή όπου κυριαρχεί σχεδόν αυτό το κανάλι των διακρατικών σχέσεων), και τρίτον, γιατί μόνο τώρα και υπό την πίεση των εξελίξεων αχνοφαίνεται επιτέλους η πιθανότητα να συνδεθεί και με το άλλο σημαντικό εργαλείο, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας.

Θυμίζω ότι ήταν ουσιαστικά η μόνη εξαγγελία της ΝΔ προεκλογικά στα εξωτερικά και αμυντικά θέματα, και παρά τις κρίσεις και τον πόλεμο στην Ουκρανία δεν υλοποιήθηκε μέχρι σήμερα, παρά μόνο στο σκέλος του επικεφαλής της που όμως απέμεινε χωρίς επιτελείο, υποστήριξη και ουσιαστικές αρμοδιότητες.

Βλέπετε, αυτό το χρονικό περιθώριο των 2-3 μηνών, κατά το οποίο το τουρκικό γεωτρύπανο θα κάνει έρευνες στα ανοικτά της Αττάλειας, να δημιουργεί «παράθυρο» για να αναπτυχθούν δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά; Ή οι πόρτες για συζήτηση παραμένουν κλειστές;

Εδώ και καιρό υποστηρίζω ότι το πραγματικό «παράθυρο ευκαιρίας» που έχει ανοίξει προς άμεση αξιοποίηση για την Ελλάδα μέσω ανάληψης πρωτοβουλιών, έγκειται στην οργή πολλών Δυτικών απέναντι στην αντιδυτική πολιτική του Ερντογάν. Βλέπουμε να λέγονται και να γράφονται στις ΗΠΑ και την Ευρώπη εναντίον του περισσότερα ακόμη κι από όσα εμείς οι ίδιοι επίσημα ζητάμε. Οι «ενημερώσεις» στο πλαίσιο αυτό δεν επαρκούν, χρειάζεται σχέδιο με σοβαρή, στοχοθεσία.

Μια έξυπνη εξωτερική και αμυντική πολιτική ξέρει να εκμεταλλευτεί έμπρακτα και έγκαιρα το κύμα αυτό, δεδομένου μάλιστα ότι μπορεί σε λίγο καιρό και να αντιστραφεί μετά από μια τυχόν εκλογική ανατροπή του Ερντογάν (αν και προσωπικά θεωρώ μάλλον απίθανο να αποδεχθεί οποιαδήποτε ήττα του).

Όσο για τον διάλογο με την Τουρκία επιμένω στην πάγια θέση μου ότι το ζήτημα δεν είναι αν πρέπει να γίνεται, αλλά ποιο είναι το πλαίσιο, με ποιους όρους διεξάγεται και με ποιες θέσεις προσερχόμαστε. Γι’ αυτό, ακόμη κι όταν αποκατασταθούν οι δίαυλοι (όχι δωρεάν βέβαια), οι σημερινές τρεις τουλάχιστον μορφές διαλόγου (διερευνητικές επαφές, μέσω ΝΑΤΟ και μέσω επιστολών στον ΟΗΕ) δεν μπορούν έτσι όπως είναι δομημένες να προσκομίσουν ουσιαστικά κέρδη στη χώρα μας, πλην της βολικής μετακύλισης της «καυτής πατάτας» στον επόμενο χειριστή αλλά υπό εθνικά χειρότερους όρους…

Χρειάζεται ένας βαθύτερος και ευρύτερος προβληματισμός επί του πρακτέου, που όσο απουσιάζει, θα πορευόμαστε από κρίση σε κρίση με πανταχού παρόντα τον κίνδυνο μιας θερμής αναμέτρησης που δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η Τουρκία δεν θα επιδιώξει.

* Ο Γιάννης Βαληνάκης είναι καθηγητής, Πρόεδρος του Ευρωπ. Κέντρου Αριστείας /ΕΚΠΑ και πρ. υφυπουργός Εξωτερικών

liberal.gr

China’s New Vassal

0

The war in Ukraine has cut Russia off from much of the Western world. Barraged by sanctions, denounced in international media, and ostracized from global cultural events, Russians are feeling increasingly alone. But the Kremlin can rely on at least one major pillar of support: China. Russian President Vladimir Putin’s decision to invade Ukraine has forced Russia to turn to its fellow Eurasian giant, hat in hand.

In the twentieth century, the Soviet Union viewed China—at least until the Sino-Soviet split of the 1960s—as a poorer cousin, a country to be steered and helped along in its fitful progress toward respectability. Decades later, the tables have turned decisively. China has for some time boasted a more robust and dynamic economy, greater technological prowess, and more global political and economic clout than Russia. That asymmetry is destined to become only more pronounced in the coming years as Putin’s regime depends on Beijing for its survival. China will likely gobble up more of Russia’s overall trade. It will become an essential market for Russian exports (notably natural resources) while Russian consumers will increasingly rely on Chinese goods. And it will take advantage of Russia’s predicament to assert the renminbi as both a dominant regional and major international currency.

To keep China happy, Russian leaders will have little choice but to accept unfavorable terms in commercial negotiations, to support Chinese positions in international forums such as the United Nations, and even to curtail Moscow’s relations with other countries, such as India and Vietnam. In the writing of many Western analysts, China and Russia often appear as a pair, two great authoritarian powers seeking to revise the international order. But theirs is not a relationship of equals. The Kremlin’s dependence on China will turn Russia into a useful instrument in a larger game for Zhongnanhai, a tremendous asset in Beijing’s competition with Washington.

CAUGHT OFF GUARD

Before the unprovoked Russian attack on Ukraine on February 24, Chinese diplomats and intelligence officers had tried to make sense of the large buildup of Russian troops on the border with Ukraine and to assess U.S. warnings that a war was in the offing. Beijing was decidedly skeptical of the alarms that Washington sounded, assuming, like many European governments, that the costs of the invasion for Russia would far outweigh any potential benefits. Despite speculation that Putin at least partially informed Chinese President Xi Jinping of his plan ahead of time, the outbreak of the war appeared to startle China and presented it with a difficult quandary: What position should it take? If China backed Russia, it could expose itself to sanctions and lose access to Western technology and markets, an unpalatable prospect. But if China decried Putin’s actions, it could jeopardize its ties to Russia.

Beijing sees its relationship with Moscow as being of paramount importance for several reasons. The two countries share a sprawling 4,200 kilometer border. Their economic relationship is perfectly complementary: Russia is rich in natural resources but needs technology and investments, while China can offer technology and investments but needs natural resources. Russia is also a key source of sophisticated arms for China, a flow of weapons that has grown in the last decade. As authoritarian states, both countries support each other inside international institutions, chief among them the UN Security Council. They refrain from criticizing each other on human rights issues and take similar approaches on many global issues, such as setting standards for the governance of the Internet, which both countries think should be more tightly controlled at the national level. Xi and Putin have a close relationship, sharing an at once nostalgic and resentful desire to return their countries to prior states of grandeur. The bilateral relationship is animated by a sense of grievance and purpose—directed chiefly at the United States, which China and Russia accuse of seeking to deny them their rightful standing in the world—a sentiment that has grown only more powerful as the Chinese and Russian political systems have become beholden to the personalist rule of Xi and Putin.

These considerations shaped China’s predictable response to the February invasion of Ukraine. Beijing turned to its tried and true approach during previous crises sparked by the Kremlin’s adventurism, such as the 2008 war in Georgia, the 2014 annexation of Crimea, and Russia’s interference in the 2016 U.S. presidential election. China doggedly straddled the fence. With Ukrainian and Western interlocutors, Chinese officials noted that their government supported the sovereignty and territorial integrity of Ukraine and sought a swift end to the war. With Russian counterparts, Chinese officials stressed that close relations with Russia remain unperturbed, that Beijing opposed the West’s unilateral sanctions, and that it accepted the Russian position that the expansion of NATO and Washington’s zeal to push U.S.-led military alliances around the world had precipitated the conflict.

Western attempts to get China off this fence have so far failed. Chinese leaders do not think that they have much to gain from taking a stance critical of Russia’s actions. They know perfectly well that the root causes of disagreements between their country and the West, as led by the United States, will not disappear if Beijing sides with Ukraine. China also fears the potential collapse of Putin’s regime under the weight of unprecedented economic sanctions, an outcome that would be clearly counter to Chinese interests. China sees a Russia hostile to the West as an asset, and a new regime in Moscow with pro-Western leanings would be a strategic nightmare. Chinese leaders are also aware that they are unlikely to change Russian thinking about Ukraine; Putin believes the war is essential for securing his country and his own legacy. Additionally, China does not have the capabilities or experience to play a meaningful role in negotiations in the war. As a result, Xi and his foreign policy team have not even attempted to assist in mediation.

SITTING PRETTY

China is threading a needle, refusing to pressure Russia but also trying to avoid possible economic consequences imposed by the West. It has chosen to follow the strictures of the sanctions and U.S. export controls religiously—at least for now. Many Chinese companies have frozen their projects in Russia or are suspending their operations. Similarly, Chinese state-owned energy behemoths have been reluctant to snap up the Russian assets (now available at steep discounts) of Western companies, such as BP and Shell, fearing exposure to future U.S. sanctions.

But China’s compliance with the sanctions doesn’t mean that Beijing is not supporting Moscow economically. If anything, its support is stronger. China has taken advantage of the economic disruption of the war, positioning itself as an alternative market for Russian goods that used to be sold in European markets. It has fully exploited opportunities to buy Russian commodities on the cheap through short-term arrangements that do not risk sanction violations.

Since February, China has increased its purchases of Russian hydrocarbons. As Europe cuts its dependence on Russian energy and other mineral resources, the Kremlin has few options but to redirect its exports to Asia—mostly to China, a natural choice because of geography, existing land-based pipelines in addition to sea trade, and its ability to provide payment instruments in yuan as an alternative to those tied to U.S. dollars, euros, Japanese yen, Swiss francs, or British pounds. This trend is already underway. Over the last seven months, Russian exports to China have grown by 48.8 percent to $61.45 billion, reflecting not only a spike in global commodity prices but also increased shipments of Russian oil.

Russia’s options are evaporating, giving China the upper hand.

Since 2014, Chinese goods have been gradually replacing European ones in the Russian market, and in 2016, China for the first time overtook Germany as Russia’s major source of industrial tools. The combined effect of rising logistical costs and sanctions will limit the availability of many European goods in Russia, so Russian consumers and businesses will ultimately switch to more Chinese alternatives. In fact, in the past seven months, imports from China to Russia have grown 5.2 percent to $36.3 billion. As China becomes Russia’s main trading partner for both exports and imports for Russia, more of this activity will be conducted in renminbi. The Chinese currency will become the de facto reserve currency for Russia even without being fully convertible, increasing Moscow’s dependence on Beijing. This shift is already well underway, as evidenced by the exponential growth in the volume of renminbi trade in the Moscow stock exchange, which has, for the first time, overtaken euro trade.

Such dealings with China will be costly for Russia. China won’t be able to make up for Russia’s losses in European markets. Moreover, Moscow’s dependence on Beijing will grant China tremendous leverage, and it will be able to extract concessions from Russia that previously would have been seen as absurdly one-sided. For instance, in current negotiations over a new pipeline that will connect gas fields in Western Siberia to the Chinese market, Beijing will be able to enforce a price formula that benefits Chinese customers, makes the renminbi the contract currency, and limits its legal obligation to buy only the bare minimum of the pipeline’s capacity. Additional gas purchases are thus subject to Beijing’s desire (or lack thereof) to buy. Moscow is likely to agree to these conditions—it has no alternative—providing Beijing not only with cheap gas but with future leverage in its negotiations with suppliers of liquefied natural gas, such as Qatar and the United States.

Just a year ago, such conditions would have been unacceptable to the Kremlin. But now Russia’s options are evaporating, giving China the upper hand. Russian officials are not blind to this dynamic, but war has forced a grudging pragmatism on the Kremlin. As long as China provides a cash flow that can keep the regime afloat and sustain its confrontation with the West, the Kremlin will accept Chinese demands. For China, the main challenge will be managing the risk of U.S. retaliatory measures, such as secondary sanctions on potential Chinese transactions with sanctioned Russian entities or violations of export control regimes. But Chinese leaders are hopeful that they will escape provoking their U.S. counterparts if their business with Russia doesn’t explicitly violate sanctions. The United States, they reason, is unlikely to start a trade war with the second biggest global economy amid a looming recession in the vain pursuit of trying to break Putin’s war machine.

ADVANTAGE BEIJING

In Moscow, reality is kicking in. Even before the war in Ukraine, the Sino-Russian relationship had been increasingly one-sided. Many Russian officials, including in the highest echelons of power, feared that getting closer to China—without simultaneously improving relations with Western countries and making the Russian economy more competitive—would end up restricting Russia’s strategic autonomy. But ties with China nevertheless grew steadily. Before Putin’s annexation of Crimea in 2014, China accounted for around ten percent of Russia’s total trade; by the end of 2021, China accounted for 18 percent. That figure is only likely to climb in the wake of the war in Ukraine. It’s not unrealistic to imagine a near future when China controls over half of Russia’s trade flows and has become a major source of technology in important areas such as telecommunications, transport, and energy production. In such a scenario, Beijing would have tremendous leverage over Russia that it wouldn’t be shy to use. For example, in the future China could ask Russia to abandon its defense ties with India and Vietnam or to be vocal in its support for China’s territorial disputes in the South China Sea and its claim over Taiwan.

Even before the war in Ukraine, the Sino-Russian relationship had been increasingly one-sided.

The schism with the West will not be repaired as long as Putin is in the Kremlin and probably even beyond his rule. Russia is turning into a giant Eurasian Iran: fairly isolated, with a smaller and more technologically backward economy thanks to its hostilities to the West but still too big and too important to be considered irrelevant. China will be Russia’s biggest external partner, a major buyer of exports, a major source of imports, and a major diplomatic partner (particularly as India continues to drift away from Russia toward democracies in the Indo-Pacific and Europe). The aging ruling elite in the Kremlin, myopically fixated on Washington, will be even more eager to serve as China’s handmaidens as it rises to become the archrival of the United States.

China will benefit greatly. Beijing is unlikely to bail Moscow out or significantly help modernize the Russian economy. China will, however, do enough to sustain a friendly regime in the Kremlin—and advance Chinese national interests—by purchasing Russian natural resources at knockdown prices, expanding the market for Chinese technology, promoting Chinese technological standards, and making the renminbi the default regional currency of northern Eurasia. Given its growing leverage, Beijing will be able to extract from Moscow something that was unthinkable a year ago: access to the most sophisticated Russian weapons and their designs, preferential access to the Russian Arctic, the accommodation of Chinese security interests in Central Asia, and Russia’s support—as a permanent member of the UN Security Council—for China’s positions in all regional and global issues, most notably in territorial disputes between China and its neighbors. In effect, the Kremlin will have protected itself from Western pressure at the expense of losing a very high degree of its strategic autonomy. This state of affairs is likely to persist potentially beyond Putin’s rule. China could overreach by pushing Russia too hard and too fast, which might result in a nationalistic backlash and put pressure on Putin to resist Chinese demands. But a real change in the relationship would require a willingness on the Kremlin’s part to fully free itself from China’s firm embrace and Western openness to reengage with Russia. And for the foreseeable future, neither of those developments seems likely.

https://www.foreignaffairs.com/china/chinas-new-vassal?

Chronicle of a Coup Foretold?

0

 

When Jair Bolsonaro reached Brazil’s presidential runoff election in 2018, he had broad support from the top ranks of the country’s financial sector. His University of Chicago-trained economic advisor, Paulo Guedes, vowed to cut taxes and improve the country’s business environment. In the years since, decision-makers on Faria Lima Avenue in São Paulo—known as Brazil’s Wall Street—often kept quiet as the Bolsonaro presidency careened from one crisis to the next, presumably in the hopes that the economic reforms promised by Guedes—who became Bolsonaro’s economics minister—would come to pass.

Now, with another presidential election approaching on Oct. 2, many in Brazil’s business class have taken a different position. For months, Bolsonaro has lagged in polls against his main opponent, former President Luiz Inácio Lula da Silva. Bolsonaro has also repeated unsubstantiated claims that the country’s electronic voting system is fraud-prone—apparently laying the groundwork to contest a possible election loss. The Brazilian Federation of Banks, for its part, signed a letter that was read at a pro-democracy rally in São Paulo yesterday, where participants called for trust in Brazil’s voting system. Brazilian election authorities “have carried out our internationally respected elections with full security, efficiency, and integrity,” it read.

Another declaration read at the same event—this one backed by more than 900,000 individuals, including prominent bankers and investment fund managers—said in the United States, “efforts to destabilize democracy and people’s confidence in the smoothness of elections were unsuccessful, and they will be here too,” a reference to former U.S. President Donald Trump’s attempts to overturn the results of the 2020 U.S. presidential election.

Two months ahead of Brazil’s presidential vote, polls have been stable, with Lula leading Bolsonaro by at least 10 percentage points in most polls and no other candidate coming close to either of them. Steady, too, are Bolsonaro’s disparaging comments about Brazil’s electronic voting machines and insistence that the military is on his side, presumably in the event that he has a dispute with electoral authorities. While over 2,000 people with military backgrounds signed one of the letters read at yesterday’s rally, Brazil’s secretary of defense has—in an unusual move—requested that military officers be granted extra permissions to carry out inspections of the voting machines.

All this has pushed players who could be decisive in a possible effort to reject election results to make their positions public ahead of time. The shift among Brazil’s financial elite is not all-encompassing—big agribusiness companies that stand to benefit from Bolsonaro’s lax environmental stances remain loyal to the president—but it is a notable difference from four years ago.

Beyond big business, the U.S. government has also increasingly voiced concerns about Bolsonaro’s apparent steps toward a possible self-coup. As early as last August, White House security advisor Juan González told reporters that, on a trip to visit Bolsonaro, “we stressed the importance of not undermining confidence” in the election process.

In recent weeks, Washington has restated that position. In July, the U.S. Embassy in Brazil called the country’s electronic voting machines “a model for the world,” and U.S. Defense Secretary Lloyd Austin said in Brasília that militaries should remain under “firm civilian control.” In addition, Reuters reported this week that U.S. lawmakers temporarily held up a prospective sale of Javelin missiles to Brazil due to concerns over Bolsonaro’s behavior.

In many ways, the situation has parallels to the runup to the 2020 presidential election in the United States, when Trump repeatedly warned—without evidence—of electoral fraud and claimed the only way he could lose the vote was if it was rigged. Although Trump himself never respected the ultimate election results—and went on to incite the deadly Jan. 6, 2021, insurrection at the U.S. Capitol—U.S. military commanders, Capitol police, and election officials pushed back against his efforts and ultimately ensured the transition of power.

In Brazil, the military and police could behave quite differently than their U.S. counterparts when push comes to shove. The country’s military carried out a coup in 1964 that Bolsonaro has often praised, and most top generals have not joined the recent chorus calling to respect elections. Because of this, early positioning from business leaders and foreign governments is all the more consequenti

Foreign Policy

Will the Gaza ceasefire last and why is Israel obsessed with a dog’s death?

0

It is perfectly fine to report on the death of a dog during a military operation; but have we not gone a bit overboard?

As Israelis know all too well, when the country goes to war, it also comes together. It happened when Menachem Begin joined the government of Levi Eshkol ahead of the Six Day War in 1967, and it happened to some extent when Benny Gantz joined Benjamin Netanyahu’s government just a few weeks into the outbreak of COVID-19.

Israelis got a taste of this “unity” on Sunday, when in the midst of the fighting in Gaza, Netanyahu went to the Prime Minister’s Office for a briefing with Yair Lapid. It was the first time Netanyahu had met with a prime minister since he was removed from office last summer.

As head of the opposition, Netanyahu is entitled – by law – to meet once a month with the prime minister to receive a security and intelligence briefing. Until last summer, and as long as Netanyahu was prime minister, those meetings occurred regularly. But when Naftali Bennett became prime minister, Netanyahu refused to meet him. Instead, he asked for an occasional briefing with the prime minister’s military aide. Bennett, who was equally unenthusiastic about meeting Netanyahu, readily agreed.Lapid refused. If Netanyahu wanted a briefing, he would have to come to the office to meet him. So that’s what Netanyahu did on Sunday, and pictures showed the two men sitting opposite one another smiling. After the meeting, Netanyahu put out a statement declaring his support for Israel’s security forces and the government during this time of war.

On Sunday night, when the ceasefire went into effect, it was a sign for the shooting to stop – but only in Gaza. In Israel, the politicians were oiling their guns.

By the following evening, Netanyahu had released a video saying that while he supported the government during the fighting, now he could tell the truth: if the country had not been on its way to an election, Lapid would never have been able to launch an operation in Gaza, since he would have been handcuffed by the Arab party Ra’am.

It was a sign that all was back to normal. The Gaza operation was done. Israelis could go back to mudslinging.

 Benjamin Netanyahu meets with Prime Minister Yair Lapid to receive a briefing on the ongoing Operation Breaking Dawn, August 7, 2022 (credit: CHAIM TZACH/GPO)Benjamin Netanyahu meets with Prime Minister Yair Lapid to receive a briefing on the ongoing Operation Breaking Dawn, August 7, 2022 (credit: CHAIM TZACH/GPO)

Israeli Prime Minister Yair Lapid’s tight ship

BY ALMOST every metric, the three-day operation called Breaking Dawn was a success: targets were chosen carefully and struck surgically; Iron Dome intercepted 96% of rockets on their way to civilian centers; and when it came to public diplomacy, the government’s response was quick and smooth. The way it handled the fallout from the explosion in Jabalya on Saturday night – caused by a failed Islamic Jihad rocket launch – gives hope that strategic mistakes of the past will hopefully remain in the past.

From the beginning, this operation felt different, mostly because the government made clear from the start that it was determined to end it quickly. Lapid was extremely careful in his authorization to the IDF, and which targets it was allowed to strike. Go back to the Gaza war of 2014, which lasted 50 days. It was completely different. That Netanyahu-led cabinet could not figure out what it wanted, nor how it would achieve it.

This time, Lapid ran a tight ship. There was no evident infighting in the cabinet, no leaks by the IDF against the government or vice versa (as we’ve seen in the past), and the military was given strict and clear instruction to keep its attack focused on Islamic Jihad so Hamas would stay out of the fray.

There were a number of instances when the army came to Lapid to ask for authorization for different maneuvers that the prime minister refused to approve. His reasoning was that the operation needed to focus only on Islamic Jihad, and any action that could draw in Hamas was not in Israel’s interest.

The public diplomacy side of the operation – ensuring a quick response to the Jabalya explosion, releasing timely video evidence, and sending out a minister from a security cabinet meeting to brief journalists – was a refreshing break from the past. Just recall last year’s bombing of the AP office building in Gaza. Still today, 15 months later, the IDF has yet to issue a clear explanation of why it did what it did.

Hamas’s decision to sit on the sidelines is worth pondering. It spared Israel a wider conflict that would not have ended after just 55 hours and would have included 1,000 rockets being fired in a single day, not over three. On the other hand, Hamas would have suffered significant casualties and damage to infrastructure, which it has yet to rebuild since last year’s 12-day operation.

Unlike what some would have you believe, Hamas’s decision not to fight should not be interpreted as a sign of moderation, or weakness, or a sudden desire to build up the lives of the population in Gaza. It did not suddenly come to terms with Israel’s existence, or decide that it wants to put behind its terrorist past . Even as you read this, be assured that Hamas is contemplating ways to attack Israel, kill and kidnap Israelis, and work to amass more rockets and weapons inside Gaza while digging tunnels along the border.

But what it does mean is that Hamas might have become a bit more pragmatic – in part because it needs to continue rebuilding its infrastructure, but also continue to manage the Gaza Strip. With 14,000 Palestinians crossing daily into Gaza and more economic opportunities on the horizon, it did not want to risk all of that over the whims of Islamic Jihad. When it wants, Hamas will initiate a conflict.

That is why this situation presents Israel with an opportunity, but also a risk. There is little doubt that another conflict, outright war, is just a matter of time. Since Israel withdrew from Gaza in 2005, the story has only been one of war and bloodshed, an operation taking place on average once every two years.

Breaking the Gaza cycle of violence

Can that cycle be broken? That is the question Israelis should be asking themselves now that Breaking Dawn is done.

There are no magical solutions. But the results of last weekend’s conflict should prompt us to look at what innovative steps we can take – more worker permits, indirect talks with Hamas regarding a long-term ceasefire, a seaport for Gaza – to try to stave off the next war, not just for ourselves but also for the people of Gaza.

The death of Zili, Israel’s “four-legged hero”

If there is one thing in this country that is sacred, it is the fallen. When a soldier dies in battle, politics fall to the side and people come together. When bereaved families yell at prime ministers, those politicians stand and take it in silence. That is Israel. That is how things are done.

But on Tuesday, this country went too far. That morning, the police’s elite Counterterrorism Unit Yamam went into Nablus in pursuit of a top wanted Palestinian terrorist. The terrorist was killed during the ensuing firefight, as was one of the Yamam’s military service dogs, a Belgian Shepherd named Zili.

Every website ran a story on Zili (as did we), and every newspaper ran a story about him the following day. One Hebrew daily dedicated almost the entire bottom half of its front page to what it called a “four-legged hero.” One news TV show asked Zili’s handler what year the dog enlisted in the Yamam. And he was serious, even though dogs don’t enlist. People enlist. Dogs are born, trained and put to work.

Even Lapid put out a statement, writing that Zili was part of the unit, was loved, was professional. “He will be missed,” the prime minister wrote.

The funeral of Zili, a Border Police counterterrorism unit canine, August 9, 2022 (credit: ISRAEL POLICE)The funeral of Zili, a Border Police counterterrorism unit canine, August 9, 2022 (credit: ISRAEL POLICE)

Is everything okay?

It is perfectly fine to report on the death of a dog during a military operation; but have we not gone a bit overboard? Is it possible that Israelis have lost some sense of proportion?

This was particularly striking as Zili’s death came just two days after the operation ended in Gaza, an operation that – despite not being Israel’s fault – included the deaths of Palestinian children.

This is not about blame or responsibility but about empathy and humanity. Israel was not responsible for the deaths of the children in Jabalya, which were caused by an Islamic Jihad rocket that fell short. On the other hand, it was an Israeli bomb that killed Alaa Qadoom, a five-year-old Palestinian girl who was in the apartment building struck by Israel while targeting Islamic Jihad leader Tayseer Jabari last Friday.

This is not a judgment on whether the targeting of Jabari was right or wrong – it was 100% legitimate, necessary and legal – but rather on the question of compassion. Hiding in a residential apartment building is the cynical way Palestinian terrorists make use of human shields. That is well documented, and the blood of those victims is on their hands.

Nevertheless, where were the pictures of Qadoom in the Israeli press? Where were the statements by the prime minister or others? There may not have been a need for Israel to apologize for her death, since the bombing was just, but should there not have been a mention somewhere?

The lack of proportion was highlighted by the original Zili, the nickname of former soldier Ben Silberstein who trained the Yamam dog. Silberstein wrote on Facebook that while he was proud to see the dog that was named for him referred to as a hero, he was uncomfortable with the silence when it came to Qadoom’s death.

There is no clear answer, but it is worth thinking about – for us in the media, and also for the average Israeli. Our battle in this land is just, legal and undeniable. But let’s not forget something basic – compassion, even when we are right.

https://www.jpost.com/opinion/article-

Germany is now the fulcrum for Vladimir Putin’s pressure

1

Berlin is bracing for severe recession and economic turbulence as Russia cuts its gas supplies, writes Constanze Stelzenmüller. This article originally appeared in the Financial Times.

In a strong bid for least surprising prediction of the year, Germany’s Commerzbank said last week that Russian cuts in natural gas supplies could trigger “a severe recession” and possibly even an economic crisis like “the one that occurred after the financial crisis in 2009.” Gas rationing would “probably be inevitable.”

Well . . . yes. Courtesy of Russian President Vladimir Putin, most Germans have just learnt from the evening news what a gas turbine looks like: sort of like a rocket engine, and a lot larger (and heavier) than German Chancellor Olaf Scholz.

Germany’s national turbine drama began months ago when Gazprom, the Russian state-controlled operator of its main gas supply line, Nord Stream 1, sent the Siemens-made piece of machinery to Canada for maintenance. Ottawa refused to send it back, citing Ukraine sanctions; in response, Gazprom suspended all deliveries to Germany. Berlin had to beg the Canadians for the turbine’s return, so as not to give the Kremlin excuses for keeping the gas tap turned off.

When the behemoth landed in Germany, Gazprom first sent the gas supply back up to 40 percent, and then throttled it back down to a fifth of the pipeline’s capacity; gas prices jumped 20 percent. The company says the missing turbine is to blame. But it refuses to take it back without “guarantees,” said Kremlin spokesman Dmitry Peskov, alleging that otherwise the turbine could be placed under sanctions or turned off remotely. German industry and policymakers say the former assertion is untrue and the latter groundless.

Chancellor Scholz gave a snap televised press conference in front of the colossal piece of kit, still awaiting its onward journey in a factory hall. It was, he said, in perfect working order and ready to travel; Gazprom’s (and the Kremlin’s) cynical feints were just a “bluff.”

But Putin, of course, is not bluffing. His message to Berlin is simple: turn on Nord Stream 2, or your economy gets it.

To its credit, the “traffic light” (Social Democrat-Green-liberal) government has been laboring to wean Germany off Russian fossil fuels for months. Coal imports have been stopped. Oil imports are scheduled to end by December. But decoupling from gas, Berlin says, will take until the end of 2024 — chiefly because key German industries (chemicals, paper, glass) depend on it, and because most private households heat with it.

Some companies have been nimble enough to adapt: For example, SKW in Saxony Anhalt, a producer of fertilizer that was being priced out of the market, switched to manufacturing a water-urea mix that is much in demand to reduce diesel engine pollution. Mayors are announcing that they will turn off building lights at night, and stop heating public pools. The government is promising energy allowances to companies hit particularly hard by rising gas prices.

The coalition might even give up its refusal to extend the life of Germany’s last three nuclear plants. (In which case I will have been wrong in my previous column.) By way of bait, the opposition has dangled a speed limit — and this despite the fact that Germans consider tearing up and down the Autobahn at 200km per hour as a sacred and inalienable birthright, comparable only to Americans’ Second Amendment right to bear arms.

Still, lowering consumption, switching products, and government handouts will not stop insolvencies, offshoring, and loss of jobs — or gas rationing. And so Germans are bracing themselves for a possible recession, with continuing inflation, a marked drop in consumer spending power and a darkening business climate.

The latest polls still show strong support for Ukraine, and for decoupling from Russian fossil fuels; but it is diminished, and shows a clear east-west divide. Eastern mayors and state legislators have warned of “massive social tensions.” The minister president of Saxony wants the war in Ukraine to be “frozen,” his Bavarian counterpart calls for “thinking of our own people.” The frictions between the three government coalition partners are beginning to show.

A bizarrely self-congratulatory Russian propaganda video that recently went viral said: “Winter is Coming [Time to Move to Russia].” But conceding to the Kremlin by pushing Ukraine towards an armistice and putting Nord Stream 2 into operation would be political suicide. Putin is waging war not just against Ukraine, but against the West. And Germany is the fulcrum where he must apply maximum force to break up Europe and the trans-Atlantic alliance.

Hard times lie ahead. So be it.

https://www.brookings.edu/blog/order-from-chaos/2022/08/11/germany-is-now-the-fulcrum-for-vladimir-putins-pressure/?utm_campaign