Αρχική Blog Σελίδα 1868

Port in a Storm: Enhancing U.S.-Greece Cooperation at Alexandroupolis

0

Jonathan Ruhe

Director of Foreign Policy

Ari Cicurel

Senior Policy Analyst

Acknowledgments

This report is made possible by the generous support of the Gettler Family Foundation. A portion of the re- search for this report was conducted on JINSA’s 2019 Benjamin Gettler International Policy Trip to Greece.

Executive Summary

Russia’s invasion of Ukraine is shifting the geostrategic center of gravity in Europe eastward but also – due to the energy and logistics challenges it is creating – southward. This heightens the importance of a rapidly developing but underappreciated U.S. security partner: Greece. In particular, Greece offers the United States and its European allies a vital asset in the form of the port of Alexandroupolis on the northern Aegean. By- passing chokepoints controlled by an unreliable and often antagonistic Turkey, it offers unique opportunities for achieving shared transatlantic objectives to reduce Europe’s dangerous dependence on Russian energy; bolster the North Atlantic Treaty Organization’s (NATO) force posture in the increasingly contested Eastern Mediterranean, Balkans, and Black Sea; and ensure Ukraine’s prodigious food exports continue reaching markets in the Middle East, Africa, and Asia.

The United States and its allies must act with purpose to secure these goals, both in the near- and long-term.

On the energy front, Brussels’ deeply belated realization that it must cut loose from Moscow’s hydrocarbons is translating, first and foremost, into highly ambitious plans to diversify its sources of natural gas, including by finding ways to significantly increase imports of liquefied natural gas (LNG) through southern Europe. Mean- while, Ankara’s willful abdication of its historical role as NATO’s southeastern bulwark, combined with serial underinvestment in defense by many of its European members, has left the alliance scrambling to ensure it can project growing numbers of forces into southeastern Europe, where both Russia and China are making serious inroads. At the same time, Moscow’s blockade of Ukrainian ports is raising risks of destabilizing food insecuri- ty – and with it, rising economic and political instability – in countries like Egypt, Lebanon, Libya, and Yemen.

In all these respects, Alexandroupolis stands as a vital, if underappreciated and still untapped, strategic asset for the United States and Europe. As the European Union (EU) seeks to pivot from westbound Russian ener- gy deliveries toward those coming from the south, Alexandroupolis can significantly contribute to Greece’s ongoing efforts to become an energy import and distribution hub in southeastern Europe. The port is ideally situated at the nexus of the Mediterranean and a nascent lattice of natural gas pipelines spreading out through Italy and the Balkan countries, all of which have traditionally depended heavily on Russian energy (even by European standards).

In terms of defense, Alexandroupolis’ value is rising as NATO ramps up its rapid reaction force and its presence along the alliance’s sharpening frontlines in the Balkans, including Bulgaria and Romania. The Greek port avoids cumbersome bottlenecks in the heart of the continent that have long plagued plans to quickly move troops and equipment into southeastern Europe and sustain them there. By these same tokens, Alexandroupolis sits astride the most direct alternative southward corridor to the heavily mined Black Sea, whose access is controlled by Russia and Turkey, for getting Ukraine’s vital food exports to markets across the Mediterranean and Suez Canal.

American investments and other efforts to date, while certainly welcome, have yet to capitalize fully on the opportunities offered by Alexandroupolis. Though the United States backs the current construction of LNG import and pipeline distribution capacity in and around Alexandroupolis, more must be done in light of the heavy lifting still needed for Europe to effectively cut its Russian energy habit. The Biden administration’s January decision to drop support for a potential EastMed Pipeline (EMPL) has been at cross purposes with its own policy to reduce European dependence on Russian natural gas and U.S. partners’ larger concerted efforts to develop peacefully the region’s growing natural gas supplies and get them to European consumers.

Alexandroupolis already is enabling U.S. and other NATO forces to fly the flag and reassure allies throughout the Balkans and Black Sea littoral in response to Russia’s aggression in Ukraine, yet the port currently operates at a fraction of its potential capacity. And though the United States and Europe are actively seeking Ukrainian food export routes through northern Europe and Romania, the sheer scale of this challenge – combined with the need to move these supplies southward while avoiding the Black Sea as much as possible – makes Alex- androupolis a vital and logical, if currently underutilized, additional outlet.

Now, the United States and its NATO partners must do more to harness the opportunities offered by the port and by stronger defense cooperation with Greece more generally. The most pressing and impactful U.S. next steps should include:

Recommendation 1: Expand Alexandroupolis’ natural gas import and distribution capacity.

  • Expand capacity of the Interconnector Greece-Bulgaria (IGB) pipeline from the currently constructed capacity of 3 billion cubic meters per year (bcm/yr) to 5 bcm/yr.

» In tandem, the United States and its allies should explore reversing the massive Trans-Balkan Pipeline to flow northward, thereby enabling LNG imports through Alexandroupolis to reach NATO members

Bulgaria and Romania, and possibly Moldova and Ukraine as well.

  • Expedite the Trans Adriatic Pipeline’s (TAP) expansion from the current 10 bcm/yr to 20 bcm/yr.
  • Beyond the floating storage and regasification unit (FSRU) currently under construction at Alexandroupolis, back the development of additional Greek capacity to convert LNG to piped natural

Recommendation 2: Bolster U.S. support for European energy infrastructure.

  • Increase the Biden administration’s June 2022 loan of $300 million to the Three Seas Initiative’s Invest- ment Fund (3SIIF) to speed the larger transformation of Europe’s energy infrastructure away from Russia and toward the

Recommendation 3: Support the peaceful development of Eastern Mediterranean energy.

  • Appoint a S. Special Envoy for the Eastern Mediterranean to signal support for, and help concretely advance, EU efforts to increase natural gas imports from reliable U.S. partners in the Eastern Mediterra- nean—namely, Cyprus, Egypt, Greece, and Israel.

Recommendation 4: Extend NATO’s Athens-Kavala fuel pipeline.

  • Extend NATO’s existing Athens-Kavala fuel pipeline to Alexandroupolis, and from there into Bulgaria and Romania, in order to simplify logistics for the alliance’s power projection into the Eastern Balkans and Black Sea

Recommendation 5: Enhance Eastern Europe’s road and rail connections with Alexandroupolis.

  • Increase financial and diplomatic leadership for 3SIIF and other initiatives to strengthen rail and road infrastructure extending outward from

Recommendation 6: Keep Alexandroupolis out of Russian hands.

  • Provide diplomatic and economic assistance to ensure the privatization contract for Alexandroupolis port is awarded to an American company, in order to block Russian competitors from securing the contract and to signal S. commitment to counter the expansion of Russian and Chinese control over critical infrastructure across the broader region.

Recommendation 7: Deepen U.S. security cooperation with Greece.

  • Capitalize on the Eastern Mediterranean’s vital geostrategic location, with Greece at its nexus, as a platform for projecting American and NATO power rapidly and more efficiently into Eastern Europe, the Middle East, and Africa – including by harnessing Greece’s value as a site for combined and joint exercises that will be critical for helping meet NATO’s ambitious new goals to expand its high-readiness

Several of these steps to bolster European energy security and NATO force posture, including U.S. support for 3SIIF and ensuring the port privatization contract is awarded to an American company, will also contribute to Alexandroupolis becoming a key outlet for a north-south food export corridor from Ukraine.

Introduction

The U.S.-Greece defense partnership has grown steadily closer over the past decade, driven by sea changes in the Eastern Mediterranean and, more recently, Eastern Europe. The discovery of natural gas reserves off the shores of Cyprus and Israel, Turkey’s decreasing reliability as NATO’s southeastern anchor, and Moscow’s 2014 annex- ation of Crimea and invasion of Donbas contributed to Greece’s rising geostrategic importance. Now, Russia’s escalated aggression against Ukraine further increases the value of Greece as a security, energy, transportation, and logistics hub for the transatlantic alliance in the Balkans and Black Sea. Greece also is on the frontlines of China’s rising efforts to control ports and other critical infrastructure throughout the Eastern Mediterranean.

Greece’s geostrategic center of gravity is Alexandroupolis on the northern Aegean in the far northeast of the country. In 2021, Washington and Athens updated their bilateral Mutual Defense Cooperation Agreement (MDCA) to enhance deployments of U.S. forces and military equipment to and through the port there. The city and its environs boast a growing network of highways, as well as an airfield and basing facilities, to help

U.S and allied forces bypass the Turkish-controlled Bosporus and Russian-dominated Black Sea and more effectively project power into Bulgaria and Romania, all the way to the borders of Ukraine and Moldova. Ships docking at Alexandroupolis’ deep-water port can unload directly onto rail lines pushing upward through the Balkans as far north as Poland, further strengthening NATO’s ability to surge forces into Eastern Europe and creating commercial alternatives to the Chinese-run port of Piraeus farther south near Athens.

Since 2018, the United States also has helped build up Alexandroupolis as a key node for importing natural gas into the Balkans, thereby reducing Russia’s historical near-monopoly in this sphere. Reflecting Greece’s larger role as a growing energy import and distribution hub for Europe, the United States is supporting both the construction of a facility at Alexandroupolis to import liquefied natural gas (LNG), and the development of a network of pipelines to distribute it throughout southeastern Europe. Historically ground zero for ma- lign Russian influence in the country, Alexandroupolis now hums with American activity and symbolizes the growing U.S.-Greece partnership.

The strategic ceiling for Alexandroupolis is rising rapidly even higher amid Europe’s sudden but belated reali- zation that it must become energy independent from, and capable of defending its eastern marches against, Russia in the wake of the Ukraine invasion. Specifically, the continent’s longstanding imports of energy from the east now need to be replaced with those from the south, including the Eastern Mediterranean. At the same time, NATO urgently must address its limited ability to move forces eastward to shore up its increasingly con- tested front with Russia that stretches from Scandinavia and the Baltic down to the Eastern Mediterranean. Given Moscow’s blockade of the Black Sea, Europe also faces the challenge of ensuring Ukraine’s prodigious food exports reach their vulnerable markets to the south.

In all these respects, Alexandroupolis stands as a unique strategic asset. However, the United States and its NATO partners must do more to capitalize on the opportunities offered by the port and by stronger defense cooperation with Greece more generally.

Europe’s Reckoning

Russia’s invasion of Ukraine has exposed crucial, if also long overlooked, weaknesses in European defense and energy security. Shared U.S. and EU objectives, which pre-date the current conflict, of reducing Europe’s vulnerability to Moscow’s energy leverage are now much more urgent than ever before. Serious effort will be required to replace the continent’s longstanding reliance on natural gas imports from the east with those from the south, including the Eastern Mediterranean. The transatlantic alliance likewise must look southward to resolve serious shortcomings in its current ability to move forces eastward and sustain them there, in order to deter further Russian aggression and reassure U.S. allies in southeastern Europe and the Black Sea littoral. Russia’s intentional disruption of Ukraine’s critical food exports further heightens the importance of infrastructure to connect Eastern Europe and outlets to the south.

A.              Energy Pivot from Russia, Toward the South

Russia’s invasion of Ukraine is setting in motion a momentous, and long overdue, European pivot away from its decades-old heavy dependence on Moscow for oil and especially natural gas. This has given Moscow ap- preciable and readily usable geopolitical leverage over the continent, and it continues to fill the Kremlin’s coffers for serial aggression. The ambitious scale and timeframe of the European Union’s (EU) energy goals point to the urgent need to develop significant infrastructure to bring supplies northward into the continent from the Eastern Mediterranean, Middle East, Africa, and elsewhere.

In March 2014 in Brussels, shortly after Russia’s illegal seizure of Crimea, then-President Obama told EU lead- ers how “this entire event has pointed toward the need for Europe to look into how it can diversify its energy sources” away from Russia.1 In 2018, then-President Trump warned the UN General Assembly that “reliance on a single foreign supplier can leave a nation vulnerable to extortion and intimidation.” Similar logic drove the Trump administration to support a proposed EastMed Pipeline (EMPL) that would deliver Cypriot and Israeli natural gas to Greece and Italy.2 In January 2022, the month before Russia invaded Ukraine, the Biden admin- istration abruptly ended U.S. support for EMPL on the stated basis of concerns about the project’s viability and the need to transition to more renewable energy sources.3 It did so despite a fairly clear-eyed intelligence picture of Moscow’s imminent intentions toward Kyiv, and despite the EU still depending on Russia for 40-45 percent of total natural gas consumption on the eve of the war.4 Southeastern Europe, in particular, relied on Russia for the vast majority of its natural gas at the outbreak of the Ukraine conflict.

Russian aggression is prompting an overdue about-face from Europe. Within weeks of Moscow’s invasion, Brussels quickly debuted plans to cut Russian imports by fully two-thirds in 2022 alone and achieve energy independence from Russia “well before 2030” – including by increasing natural gas imports via alternative pipelines and liquefied natural gas (LNG).5 To achieve these ambitious goals, Europe would need to develop new infrastructure to import and transport these supplies from, and via, the Eastern Mediterranean.

 

 

Percent of Natural Gas Imports from Russia by                                           Southeastern Europe (2020)

Multiple factors appear set to magnify the challenges and urgency of Europe’s energy pivot. There is little, if any, existing excess capacity in natural gas pipelines that would provide the continent any significant available alternatives to Russia. Moreover, LNG terminals in the world’s three largest exporters – the United States, Aus-tralia, and Qatar – already are operating at full or near-capacity, and anyway Europe currently lacks sufficient terminals to import appreciable additional LNG.6

 At the same time, and as it did during previous Ukraine tensions, Russia is again wielding its energy weapons. It has significantly reduced or completely ended natural gas shipments to nearly a dozen EU countries and could completely cut off parts of Europe in coming months. This is forcing the continent to revert to oil and coal power – forms of energy that produce appreciably more emissions than natural gas – to meet current energy demand, and to contemplate rationing natural gas and even shuttering power plants.7 In July, the Interna- tional Monetary Fund warned that, absent ramped up LNG imports, the lost economic output from Russian reductions in natural gas deliveries could exceed 2.5 percent of the entire EU’s gross domestic product (GDP).8

B.              Can NATO Compete?

Vladimir Putin, and much of Russia with him, never internalized the Soviet Union’s defeat and dissolution at the end of the Cold War – an event he called “the greatest geopolitical catastrophe of the century.”9 Paired with a concerted remilitarization program, Russia under Putin began reasserting its influence and direct control over key stretches of the former Soviet Union and its client states, to the point where it once again is a credible great power competitor in Europe and the Mediterranean. Yet NATO has lagged dangerously behind not only Russia but also China, especially in southeastern Europe. In no small part, the alliance has been hobbled by the paucity of its logistical links to this increasingly militarized frontline.

Russia expands in the Eastern Mediterranean and Black Sea

After its incursion into Georgia in 2008, Russia attacked Crimea and Donbas in 2014. In combination with its ongoing military modernization drive, this latter aggression led to Russian predominance in and around the Black Sea littoral, including by growing the size of its Sevastopol-based naval and air fleets and ringing the surrounding basin with sophisticated air and coastal defense systems such as the advanced S-300/-400.10 Moscow’s 2015 and 2020 interventions in Syria and Libya, respectively, extended this evolving Russian anti-ac- cess and area denial (A2/AD) envelope into the Eastern Mediterranean – an area in which NATO had enjoyed predominance throughout the Cold War.11 Combined with its soft annexation of Belarus in recent years,12 and now its full invasion of Ukraine, these aggressions have created a new Russian glacis that directly abuts NATO from the Baltics through the heart of Eastern Europe to the Black Sea’s western shores, and which even outflanks the alliance from the southeast in North Africa and the Eastern Mediterranean.

Turkey abdicates its NATO role

Russia’s remilitarization of NATO’s eastern front has occurred in parallel, and at times in tandem, with Turkey’s abdication under President Erdogan of its longstanding role as the alliance’s reliable southeastern bulwark. This includes Ankara’s continual threats to restrict military access to its bases by other alliance members, highly provocative procurement of Russian-made S-400 air defenses in 2017, and the steady ongoing uptick in its armed overflights of fellow NATO member Greece’s Aegean islands and threats to drill for energy in Greek territorial waters. Such actions have directly undermined transatlantic cohesion by triggering intra-alliance sanctions and even a mutual defense pact between two NATO members – France and Greece – against fellow ally Turkey.13 Tellingly, as Russia expanded its beachhead in Libya and bolstered its naval forces based in Syria in summer 2020, French and Turkish naval ships were preoccupied almost coming to blows in nearby Eastern Mediterranean waters.14

 NATO’s eastern logistical challenge

While Putin was busy undoing the verdict of 1991, much of Europe saw it as something like the end of history. Along with the United States, the EU pursued a 1990s postwar “peace dividend” of reduced investment in military readiness. Only after the 2014 annexation of Crimea and invasion of Donbas did NATO agree, at least on paper, to sustain a high-readiness Response Force of 30,000 troops, with a stated goal of projecting power rapidly across Europe. It took two more years to begin implementing an Enhanced Forward Presence to counter Russia’s growing military presence in Eastern Europe, which amounted to four battalion-sized battlegroups – essentially tripwires of American, British, Canadian, and German troops – in Poland and the Baltics.15

 

China fills the gap

In parallel, the alliance and the EU failed to invest in infrastructure to support military logistics, leading to a dangerous set of port, rail, road, and maritime bottlenecks and other shortcomings that severely limit NATO’s ability to surge forces eastward. As former commander of U.S. Army Forces Europe Lt. Gen. Ben Hodges said in 2018, “after the wall came down … it didn’t even occur to anybody that we would have to be moving across Eastern Europe in any kind of military formation.”16

 China wasted no time capitalizing on this lack of U.S. and NATO attention by filling some of Europe’s key infrastructural and logistical gaps. In particular, the Eastern Mediterranean’s historical importance as the crossroads of three continents, and as an anchor and gateway for southeastern Europe, is reflected in the priority granted it by the Belt and Road Initiative (BRI) which seeks to expand China’s economic, technological, political – and ultimately military – influence and presence in Asian, African, and European trade arteries and other strategically vital nodes.

China scored a major foothold when Greece, with no competitive bids from American or European allies, sold majority control of its main port Piraeus in 2008 to the state-owned China Ocean Shipping Company (COSCO), a company with well-established ties to the People’s Liberation Army. Near Athens and the southeasternmost reaches of the European mainland, the port’s railheads provide much faster movement – and proliferation of Chinese influence – into the heart of the continent compared to a shipborne journey via Gibraltar, especially through areas critical for moving NATO forces eastward. Given recent funding proposals from Beijing’s state-af- filiated banks, these railways potentially will extend into NATO’s hardening frontlines in Eastern Europe as well. Notably this includes Hungary and Serbia, both of which enjoy openly warm relations with China and Russia.

By 2015, Chinese warships already had entered the Black Sea for the first time, shortly before exercising with their Russian counterparts in the Eastern Mediterranean; two years later, Chinese naval vessels called at Piraeus as well as ports in Israel and Turkey.17 During his 2019 visit to Athens President Xi even declared Piraeus the “dragon’s head” of China’s growing reach in the region.18 In this same period, COSCO and other state-affiliated Chinese companies acquired stakes in Israel’s main port of Haifa – prompting U.S. Navy threats to stop visiting the adjacent naval base – and in ports astride key Eastern Mediterranean and Black Sea chokepoints like the Suez Canal and Bosporus.19 Tellingly, NATO’s Madrid Summit Declaration in June 2022 explicitly, and for the first time, named China as a “systemic competitor” who “challenges our interests, security, and values….”20

 

C.              A Black Horse

For centuries Ukraine’s vast, rich belt of “black earth” has made it an agricultural breadbasket and, for that same reason, both a primary contributor to global food security and a prime target for conquest. Last year, the country exported more sunflower meal and oil than the rest of the world combined, and was among the world’s largest exporters of wheat, barley, corn, and rapeseed – almost all of which departed from Black Sea ports.

Russia’s invasion is systematically targeting Ukraine’s ability to sow, harvest, store, and export this prodigious grain and seed production. This includes blockading, bombing, or occupying most of Ukraine’s major food storage terminals and export hubs, outright stealing these resources, mining Black Sea shipping lanes, and simply rendering the country’s most fertile land untillable through massive months-long artillery assaults across Donbas. In June, Kyiv estimated it would export less than half of its reduced harvest this year – trans- lating to roughly a two-thirds reduction in food deliveries from the country compared to 2021 – and U.S. and EU officials predict Ukraine’s food exports will remain hampered for years to come.21 Even a July deal brokered by Turkey, which enabled Ukraine to resume limited seaborne food exports in August, remains tentative in light of Russia’s heavy mining of the Black Sea and continued targeting of Ukraine’s coast.22

 Moscow’s intentional cutoff and theft of these resources already is exacerbating food prices and inflation globally. The effect will almost certainly be destabilization – including potentially famine – in food-insecure, and in many other ways already volatile, countries that depend heavily on Ukraine for grain, cooking oil, and other staples. The Eastern Mediterranean is particularly vulnerable, as Lebanon, Libya, and Tunisia counted on Ukraine to cover at least half their wheat imports; Egypt’s 100 million-plus population, as well as Jordan, import 20-25 percent of their wheat from Ukraine. South Asia, the Middle East, and the Horn of Africa also have sourced significant amounts of their basic food imports from Ukraine in recent years.23 Worsened by food insecurity, rising socioeconomic and political instability in these countries risks renewed mass migra- tions through the Eastern Mediterranean into Europe which, as with similar exoduses in recent years, would be exploited by Russia and other malign actors to ratchet up political tensions in the EU.

 

Percent of Wheat Imports from Ukraine

Source: Observatory of Economic Complexity, UN

American and European Countermoves

The port of Alexandroupolis is critical for solving these energy security, defense, and food security challenges. However, given the scale and urgency of these problems, U.S. and European steps to date have been necessary but insufficient, particularly in terms of leveraging and expanding Alexandroupolis. As then-U.S. Ambassa- dor to Greece Geoffrey Pyatt said in April 2022, “certainly one of the consequences of this [Ukraine] war will be that the center of geopolitics of Europe is going to shift to the East and to the South.”24 In particular, not enough has been done to integrate the continent’s infrastructure with the Eastern Mediterranean and enable the more effective flow of energy and forces northward into Eastern Europe, and of food exports southward.

 

A.              Energy Diversification

Even before Russia’s full-fledged invasion of Ukraine, the United States and EU undertook some initial steps to begin meeting Europe’s ambitious timelines for reducing its vulnerability to Moscow’s energy leverage, though more certainly is needed. In 2008 the EU executive proposed a “Southern Gas Corridor” to gradually replace westbound Russian imports with northbound Middle Eastern and Caspian supplies, including by building new pipelines. This initiative also began targeting Eastern Mediterranean supplies and LNG import capacity over the succeeding decade, as Cyprus, Egypt, and Israel discovered major offshore natural gas reserves and as LNG became increasingly viable.25

 To this end, in 2016 EU-backed construction began on the Trans Adriatic Pipeline (TAP) to link incoming Cas- pian natural gas, transshipped via Turkey, to Greece, Albania, and Italy. This was particularly important in the case of Italy, the EU’s second-largest consumer of natural gas, since it depended on Russia for 40 percent of its natural gas consumption on the eve of TAP’s operationalization in 2021.26 In 2018, Greece and the United States agreed to create an LNG terminal at Alexandroupolis to reduce the Balkans’ heavy reliance – even by European standards – on Russian energy, as well as on Turkey and the Bosporus.27

 With U.S. support, and with EU funding secured in 2021, construction began in May 2022 on a Floating Storage and Regasification Unit (FSRU) to enable LNG imports and convert them into gas at Alexandroupolis, which would then be pumped northward into a network of existing and proposed pipelines into the Balkans and TAP. As then-Ambassador Pyatt noted in May 2022, “as Europe is now moving rapidly to reduce its vulnerability to Russian energy blackmail and get away from Russian gas, the Alexandroupoli FSRU becomes more and more important.”28 One of these proposed pipelines, the U.S.-backed Interconnector Greece-Bulgaria (IGB), is set to move LNG imports through Alexandroupolis, as well as piped Caspian gas via Turkey, into Bulgaria.29 This is indispensable for Sofia, whose near-total dependence on Russian natural gas prior to Moscow’s April cutoff now gives it very real urgency to increase imports via Alexandroupolis.30 Furthermore, the FSRU will contribute to U.S. climate goals by enabling Balkan countries to reduce their reliance on more pollutive coal power plants.

Farther upstream, in June the EU finalized its first-ever energy deals with Israel and Egypt, which will expand Israel’s natural gas transit capacity to Egypt, at which point these supplies will be converted into rising LNG exports to European terminals.31 Last October, Greece and Egypt agreed for the latter to supply the former – and potentially Cyprus as well – with electricity via undersea cable, which could enable Athens to transship greater volumes of natural gas to Europe by reducing its consumption of imported fossil fuels, including from Russia, for power generation.32

 These initial advances toward European energy diversification, while certainly welcome, also point to the work that lies ahead. Given the scale and urgency of the EU’s goals, much more will be needed from both the continent and U.S. leadership to make sustained advances on this score. The Biden administration justified its January decision to end U.S. support for the proposed EMPL on the grounds of lack of commercial viability, tensions with Turkey, and a shifting focus to “promoting clean energy technologies.”33 It did so despite the EU and Israel continuing to support the project, pending their final investment decision expected later this year, and despite the fact the pipeline would help significantly reduce southeastern Europe’s vulnerable dependence on Russian hydrocarbons. The decision also confirmed for Erdogan his country’s self-proclaimed role as the region’s primary energy transit hub, and thus further incentivizes Turkish bellicosity that directly threatens Greek, Cypriot, Israeli, and Egyptian projects to diversify European energy imports. Furthermore, as indicated by Europe’s recent reversion to far dirtier fuels like coal, dropping support for natural gas projects works at cross purposes to the stated goal of transitioning to clean energy. And, more generally, coming amid Europe’s monumental pivot in where and how its sources its energy, ending backing for the EMPL signals a lack of U.S. support for its partners’ concerted efforts to peacefully develop the Eastern Mediterranean’s natural resources and a lack of commitment to realizing European energy independence from Russia.

 

B.              Bolstering NATO Force Posture

Since last year the United States and Europe have taken initial steps to enhance NATO’s power projection capabilities in Eastern Europe, though more is needed to enhance the alliance’s ability to push back against Russian and Chinese inroads by surging forces into the Balkans and ensuring force presence in the Eastern Mediterranean.

In October 2021, the United States and Greece extended and updated their bilateral Mutual Defense Cooper- ation Agreement (MDCA), which among other things stipulated jointly developing Alexandroupolis as part of a longer-standing U.S. and NATO objective – dating back to Russia’s seizure of Crimea – to move forces into the Eastern Balkans and Black Sea littoral. Even before Ankara closed the Turkish straits to military vessels in response to Russia’s invasion of Ukraine, Alexandroupolis’ large cargo pier, adjacent airport, links to adjoining road and rail networks, and military camp capable of hosting hundreds of U.S. troops made it a particularly attractive alternative to Turkey in terms of strengthening the alliance’s regional position, including rapidly reinforcing NATO members Bulgaria and Romania in the face of increasingly acute Russian threats.

Accordingly, Alexandroupolis is seeing enhanced U.S. and NATO presences since the MDCA’s update, begin- ning with increased deployments of U.S. forces and military equipment into Eastern Europe through the port late last year. These numbers grew following Russia’s invasion of Ukraine, when Alexandroupolis became a staging point for 3,000 NATO personnel to deploy into Bulgaria and Romania, as part the port’s broader contributions to an Eastern European force buildup by the alliance as far north as Poland.34 In March, shortly after Russia’s invasion of Ukraine, a U.S.-led carrier strike group conducted operations in the northern Aegean near Alexandroupolis.35

 Since then, NATO announced the creation of new battlegroups in Bulgaria, Hungary, Romania, and Slovakia

– with the former three including American troops – and the United States said it would rotate forces through new bases being set up across Eastern Europe.36 Subsequently, the NATO summit in Madrid in June declared the alliance’s goal to expand its rapid response force from roughly 40,000 to more than 300,000 troops, in- cluding by upgrading their ability to move these forces around the continent more quickly and effectively.37

 In light of the alliance’s challenges in surging forces eastward toward the Balkans from major bases in Central Europe, and of Turkey’s unreliable provision of access to the region, existing U.S. investment and presence at Alexandroupolis are crucial first steps toward helping meet NATO’s growing force posture requirements, particularly along the alliance’s vulnerable southeastern front. As Secretary of Defense Austin noted in July 2022, the port “has been instrumental in moving U.S. forces and equipment to and through NATO’s Eastern Flank.”38 He also noted that the priority access granted to the U.S. military there by Greece “allows us to con- tinue to provide military assistance to Ukraine and to counter malign actors and exercise and operate in the Balkans and eastern Mediterranean and the Black Sea region.”39

 

 But further U.S. and European engagement is needed. The port’s operations are set to be privatized, in order to enable greater throughput and efficiency at the currently underutilized pier as well as finance a potential additional pier and other upgrades – all of which could further enhance NATO’s ability to move and sustain forces in the Balkans. But American companies are vying against a Russian-aligned bidder for the port’s pri- vatization.40 Reflecting Alexandroupolis’ strategic location and infrastructure, as well as Russia’s historical influence in northern Greece, success by Moscow would enable a U.S. great power competitor to undermine or obstruct NATO’s expanding efforts to project power into an increasingly contested region stretching from

Ukraine and the Black Sea to the Aegean. In this light, in June 2022 the U.S. Ambassador to Greece, George Tsunis, emphasized the importance of “working to encourage American investments, especially in critical infrastructure sectors like shipbuilding and ports. That includes supporting the two American bidders we have for the port of Alexandroupolis.”41

 

C.              Feeding the World

The United States and EU have struggled to develop reliable alternatives to the Russian-blockaded Black Sea for Ukraine’s critical food exports. Months of talks to resolve the crisis, including recent discussions facilitated by Turkey, have neither prevented foodstuffs from continuing to pile up in Ukrainian silos, nor prices from rising in Africa, Asia, and Europe.42 Given the sheer amounts of grain and other staples that need to be moved, discussions have focused on several overland alternatives, namely rail and river routes through Germany, Poland, Lithuania, and Romania.43 Ukrainian President Zelensky’s June 2022 observation, that only a “much smaller volume can be supplied via new routes,” points to the need – even in the event of a secure corridor through Russia’s Black Sea blockade – for as many alternative and redundant pathways for Ukraine’s food exports as possible. The importance of outlets in southern Europe is particularly acute, since Kyiv’s harvests historically headed south to the Eastern Mediterranean and, via the Suez Canal, Africa and Asia.44 Alexan- droupolis already has proven its ability to serve as an export terminal for grain harvested from northeastern Greece, without interfering with military traffic at the port.

Recommendations

The shared U.S. and European need to reorient much of the continent’s infrastructure points to Alexandroupolis as a ready solution, both immediately and as an increasingly utilizable asset over the longer term. The port’s vital strategic location and growing infrastructure connecting the Eastern Mediterranean with southeastern Europe and the Black Sea makes it an ideal location for greater U.S. cooperation with its regional partners to bolster EU energy security, NATO defenses, and global food security.

 

A.              Energy Security

The United States should take a series of steps to support Alexandroupolis’ growth as a vital component in Greece’s broader project to become an energy import and distribution hub for Europe’s pivot away from Russian hydrocarbons.

Recommendation 1: Expand Alexandroupolis’ natural gas import and distribution capacity.

The United States should begin proactively exploring options to expand the IGB pipeline from its currently constructed capacity of 3 billion cubic meters per year (bcm/yr) to 5 bcm/yr. In turn, this could help boost the viability of reversing the massive Trans-Balkan Pipeline, which was designed initially to flow southward from Ukraine into the Eastern Balkans. Together, U.S. support for these projects could enable natural gas from Greece to replace lost Russian supplies not only to NATO members Bulgaria and Romania, but even to Moldova and Ukraine.

Similarly, given Italy’s strong dependence on Russian energy imports, the United States should consider options to promote the early doubling of the TAP pipeline’s capacity from the current 10 bcm/yr to 20 bcm/ yr. Given the EU’s stated goals of expanding LNG import capacity to reduce Russian natural gas deliveries, the United States also should build on its existing backing for the Alexandroupolis FSRU by supporting even greater capacity in Greece to convert LNG to piped natural gas.

Recommendation 2: Bolster U.S. support for European energy infrastructure.

Recent steps by the Biden administration to back the Three Seas Initiative, in the form of a $300 million loan in June 2022 for energy projects directed by the Initiative’s Investment Fund (3SIIF), are necessary but insuf- ficient financial support for a larger transformation in Eastern and Central Europe away from Cold War-era transportation and energy infrastructure that mostly runs east-west – connecting Russia with its former Soviet republics and Warsaw Pact satellites – to the construction of south-north corridors linking the region to new non-Russian energy transit points in Greece and possibly other key nodes in southern Europe.

Recommendation 3: Support the peaceful development of Eastern Mediterranean energy.

Washington should wholeheartedly support the EU’s growing efforts to grow its energy imports from reliable

U.S. partners around the Eastern Mediterranean basin, namely Cyprus, Egypt, Greece, and Israel. Given Tur- key’s counterproductive interference with these countries’ peaceful energy exploration, the United States will need to assert a clear and long-overdue leadership role in the region, first by explicitly supporting natural gas development as a critical piece of Europe’s energy security – a “bridge” – to enable reduced reliance on Russia and a longer-term transition to more renewable energy sources. Most immediately, the Biden administration should reverse its misguided decision to drop support for the EMPL and explicitly support the EU, Israel, and Egypt as they make their own financial and technical decisions about future projects to develop and deliver Eastern Mediterranean natural resources to Europe. The administration also should appoint a Special Envoy for the Eastern Mediterranean. S/he could reinforce and help direct these efforts by enhancing U.S. partici- pation in regional fora like the Greco-Cypriot diplomatic, economic, and security “trilaterals” with Israel and Egypt, as well as the East Mediterranean Gas Forum.

B.              Strengthening NATO

The United States also should support further development of Alexandroupolis as a crucial hub, with a high ceiling, in NATO’s revived, long-term continental confrontation with Russia and its growing great power com- petition with China.

Recommendation 4: Extend NATO’s Athens-Kavala fuel pipeline.

The United States should work with its allies to extend NATO’s existing Athens-Kavala fuel pipeline to Alex- androupolis. Extending the pipeline and associated fuel storage capacity would support more rapid and sustained use by U.S. and allied forces of rail, road, and air assets in and around northeastern Greece. This in turn would enhance NATO power projection into the Eastern Balkans by facilitating a further extension of the pipeline to Bulgaria and Romania, the route to which is easier and cheaper to construct from Alexandroupolis than from the existing terminus at Kavala.

Recommendation 5: Enhance Eastern Europe’s road and rail connections with Alexandroupolis.

Building on what it has begun regarding energy projects, and given the paucity of adequate rail and road infrastructure in the Eastern Balkans, the Biden administration also should extend financial support for 3SIIF and other initiatives to reorient southeastern Europe’s transportation networks away from Russia and enhance its connections with the existing road and rail infrastructure extending northward from Alexandroupolis. A clear U.S. commitment to strengthening NATO infrastructure here also will go a long way to shouldering out competing Chinese and Russian investment in this increasingly strategic region.

Recommendation 6: Keep Alexandroupolis out of Russian hands.

Such steps point to the more fundamental need for the United States to show up in the Eastern Mediterranean, a region from which it has often been absent since the end of the Cold War, even amid significant energy dis- coveries and rising security competition driven by Turkey, Russia, and China. Most immediately, this means ensuring an American company is successful in the zero-sum competition against Russian-aligned attempts control the future development of Alexandroupolis port. To strengthen U.S. involvement and support for critical infrastructure projects in Greece, Ambassador Tsunis has noted the important roles to be played by

U.S. government agencies including the Development Finance Corporation (DFC) and Export-Import Bank of the United States.45

Recommendation 7: Deepen U.S. security cooperation with Greece.

More generally, the United States should take advantage of the Eastern Mediterranean’s vital geostrategic location, with Greece at its nexus, as a platform for projecting American and NATO power rapidly and more efficiently into Eastern Europe, the Middle East, and Africa. This includes Greece’s value as a site for combined and joint exercises that will be critical for helping meet NATO’s ambitious new goals to expand its high-read- iness forces in the wake of Russia’s invasion of Ukraine.

 

C.              Ensuring Food Security

Several of these steps to bolster European energy security and NATO force posture, including U.S. support for 3SIIF and ensuring the port privatization contract is awarded to an American company, also will contribute to Alexandroupolis becoming a key outlet for a north-south food export corridor from Ukraine.

 

Endnotes

  1. Dave Keating, “Obama urges EU to diversify its energy sources to end dependency on Russia,” Politico, March 26, 2014, https://www.politico.eu/article/obama-urges-eu-to-diversify-its-energy-sources-to-end-dependen- cy-on-russia/.
  2. Philip Chrysopoulos, “How the US Helped Bring About EastMed Pipeline Deal,” Greek Reporter, January 3, 2020, https://greekreporter.com/2020/01/03/how-the-us-helped-bring-about-eastmed-pipeline-deal/.
  3. “U.S. State Department Withdraws Support of EastMed Natural Gas Pipeline,” Keep Talking Greece, January 9, 2022, https://www.keeptalkinggreece.com/2022/01/09/eastmed-usa-withdraw-support/.
  4. “How Europe can cut natural gas imports from Russia significantly within a year,” International Energy Agency, March 3, 2022, https://www.iea.org/news/how-europe-can-cut-natural-gas-imports-from-russia-significantly- within-a-year.
  5. Mark Thompson, “Europe plans to slash Russian gas imports by 66% this year,” CNN, March 8, 2022, https:// cnn.com/2022/03/08/energy/gas-russia-europe/index.html; “A 10-Point Plan to reduce the European Union’s Reliance on Russian Natural Gas, International Energy Agency,” March 2022, https://www.iea.org/re- ports/a-10-point-plan-to-reduce-the-european-unions-reliance-on-russian-natural-gas.
  6. Drew Hinshaw, Laurence Norman, and Bojan Pancevski, “As Russia Threatens Ukraine, Europe Scrambled to Secure Gas Supply,” The Wall Street Journal, January 27, 2022, https://www.wsj.com/articles/russia-standoff- prompts-europe-to-enlist-u-s-help-securing-gas-11643294410.
  7. Loveday Morris, Sammy Westfall, and Reis Thebault, “Russia’s chokehold over gas could send Europe back to coal,” The Washington Post, June 22, 2022, https://www.washingtonpost.com/world/2022/06/22/coal- plant-europe-germany-austria-netherlands-russia-gas/; Melissa Eddy, “Germany will fire up coal plants again in an effort to save natural gas,” The New York Times, June 19, 2022, https://www.nytimes.com/2022/06/19/ world/europe/germany-russia-gas.html; Christina Lu, “Europe’s Worst Energy Nightmare Is Becoming Reality,” Foreign Policy, July 11, 2022, https://foreignpolicy.com/2022/07/11/europe-energy-crisis-natu-

ral-gas-russia-nord-stream-1/; Emily Rauhala et al, “Russia cuts off gas to Poland, Bulgaria, stoking tensions with E.U.,” The Washington Post, April 26, 2022, https://www.washingtonpost.com/world/2022/04/26/rus- sia-cuts-gas-bulgaria-poland-gazprom/; Adam Taylor, Loveday Morris, and Kate Brady, “Russia’s gas cuts to

Europe in summer could bring a bitter winter,” The Washington Post, June 17, 2022, https://www.washington- post.com/world/2022/06/17/russia-gas-gazprom-nordstream/.

  1. Jason Douglas and Laurence Norman, “Vital Russian Gas Supplies to Europe Aren’t Expected to Restart, Says European Commission,” The Wall Street Journal, July 19, 2022, https://www.bloomberg.com/news/arti- cles/2022-07-19/european-commission-doesn-t-expect-russia-to-restart-nord-stream.
  2. “Putin: Soviet collapse a ‘genuine tragedy’,” NBC News, April 25, 2005, https://www.nbcnews.com/id/ wbna7632057.
  3. Michael Peterson, “The Naval Power Shift in the Black Sea,” War on the Rocks, January 9, 2019, https://waron- com/2019/01/the-naval-power-shift-in-the-black-sea/.
  4. Eastern Mediterranean Policy Project, At the Center of Crossroads: A New U.S. Strategy for the East Med, Jewish Institute for the National Security of America, November 11, 2021, https://jinsa.org/jinsa_report/at-the-cen- ter-of-the-crossroads-a-new-u-s-strategy-for-the-east-med/.
  5. Yasmeen Serhan, “The Russian Incursion No One is Talking About,” The Atlantic, February 22, 2022, https:// theatlantic.com/international/archive/2022/02/russia-creeping-annexation-belarus/622878/
  6. John Psaropoulos, “Greece ratifies landmark intra-NATO defence pact with France,” Al Jazeera, October 7, 2021, https://www.aljazeera.com/news/2021/10/7/greece-ratifies-intra-nato-defence-pact-with-france.
  7. John Irish and Robin Emmott, “France-Turkey tensions mount after NATO naval incident,” Reuters, July 7, 2020, https://www.reuters.com/article/us-nato-france-turkey-analysis/france-turkey-tensions-mount-after-na- to-naval-incident-idUSKBN2481K5.
  8. “NATO rapid response force to expand to 30,000 troops,” The Lithuania Tribune, February 5, 2015, https://lithu- com/nato-rapid-response-force-to-expand-to-30000-troops/.

 

  1. Michael Peel and Michael Acton, “Red tape, radios and railway gauges: Nato’s battle to deter Russia,” Financial Times, January 2, 2018, https://www.ft.com/content/90345ab8-dff5-11e7-a8a4-0a1e63a52f9c; Hanne Coke- laere and Joshua Posaner, “Europe’s roads and railways aren’t fit for a fight with Russia,” Politico, April 8, 2022, https://www.politico.eu/article/europe-military-mobility-budget-slammed-as-almost-nothing-to-tackle-rus- sia-challenge/.
  2. Sam LaGrone, “Two Chinese Warships Enter Black Sea, Reports Link Visit to Possible Chinese Frigate Sale to Russia,” USNI News, May 5, 2015, https://news.usni.org/2015/05/05/two-chinese-warships-enter-black-sea-re- ports-link-visit-to-possible-chinese-frigate-sale-to-russia.
  3. “Xi eyes deeper cooperation on occasion of visit to Greece,” Kathimerini, November 10, 2019, https://www. com/news/246317/xi-eyes-deeper-cooperation-on-occasion-of-visit-to-greece/.
  4. David Shinn, China’s Maritime Silk Road and Security in the Red Sea Region, Middle East Institute, May 18, 2021, https://www.mei.edu/publications/chinas-maritime-silk-road-and-security-red-sea-region.
  5. “Madrid Summit Declaration,” North Atlantic Treaty Organization, June 29, 2022, https://www.nato.int/cps/ en/natohq/official_texts_196951.htm.
  6. Patrick Tucker, “Russia Is Boosting Food Prices to Undermine Global Support for Sanctions, Officials Say,” De- fense One, June 4, 2022, https://www.defenseone.com/technology/2022/06/russia-boosting-food-prices-un- dermine-global-support-sanctions-officials-say/368504/; Alistair MacDonald and Thomas Grove, “Ukraine’s Farmers Start Harvest With Few Places to Store Grain,” The Wall Street Journal, June 19, 2022, https://www. com/articles/ukraines-farmers-start-harvest-with-few-places-to-store-grain-11655636400; Vivian Salama and Bojan Pancevski, “World Leaders Seek Solutions to Food Shortages Caused by Ukraine War,” The Wall Street Journal, June 24, 2022, https://www.wsj.com/articles/world-leaders-seek-solutions-to-food-shortages- caused-by-ukraine-war-11656078747.
  7. Elvan Kivilchim and Jared Maslin, “Turkey Launches Monitoring Site for Ukraine-Russia Grain Deal,” The Wall Street Journal, July 27, 2022, https://www.wsj.com/articles/turkey-launches-monitoring-site-for-ukraine-rus- sia-grain-deal-11658925605.
  8. Kali Robinson, “How Russia’s War in Ukraine Could Amplify Food Insecurity in the Mideast,” Council on For- eign Relations, April 21, 2022, https://www.cfr.org/in-brief/how-russias-war-ukraine-could-amplify-food-inse- curity-mideast.
  9. “Ambassador Pyatt’s Farewell Interview with Tom Ellis, Editor in Chief, Kathimerini English Edition,” U.S. Embassy & Consulate in Greece, April 30, 2022, https://gr.usembassy.gov/ambassador-pyatts-farewell-inter- view-with-tom-ellis-editor-in-chief-kathimerini-english-edition/.
  10. “Diversification of gas supply sources and routes,” European Commission, https://energy.ec.europa.eu/top- ics/energy-security/diversification-gas-supply-sources-and-routes_en.
  11. “Italy’s dependence on Russian gas down to 25% from 40%, Draghi says,” Reuters, June 24, 2022, https:// reuters.com/business/energy/italys-dependence-russian-gas-down-25-40-draghi-says-2022-06-24/.
  12. Nick Kampouris, “Greece’s Gas Company Signs Major Deal for Alexandroupolis’ Terminal,” Greek Reporter, September 7, 2018, https://greekreporter.com/2018/09/07/greeces-gas-company-signs-major-deal-for-alex- androupolis-terminal-photos/.
  13. Constantine Atlamazoglou, “US Marines and Sailors Ate All the Food in Greek Port Alexandroupoli, Business Insider, August 3, 2022, https://www.businessinsider.com/marines-sailors-ate-all-the-food-in-greek-port-alex- androupoli-2022-8.
  14. Steven Tagle, “As war in Ukraine intensifies, Greece promotes Balkan energy security,” Institute of Current World Affairs, June 30, 2022, https://www.icwa.org/greece-promotes-balkan-energy/.
  15. Derek Gatopoulos, “New gas pipeline boosts Europe’s bid to ease Russian supply,” Associated Press, April 29, 2022, https://apnews.com/article/russia-ukraine-covid-health-business-germany-274aae7fd9dfa88bab1dd26 200db9423.
  16. Jonathan Ruhe and Samuel Millner, “U.S. Leadership Needed on East Med Energy,” Jewish Institute for the National Security of America, June 21, 2022, https://jinsa.org/jinsa_report/us-leadership-needed-on-east- med-energy/.
  17. Paul Tugwell and Georgios Georgiou, “Egypt Set to Agree on Electricity Link-Up With Greece,” Bloomberg, October 13, 2021, https://www.bloomberg.com/news/articles/2021-10-13/egypt-set-to-agree-on-electricity- link-up-with-greece?sref=m52Hjoet.
  18. Jonathan Ruhe and Sam Millner, “U.S. Must Support East Med Energy Security,” Jewish Institute for the National Security of America, March 16, 2022, https://jinsa.org/jinsa_report/us-must-support-east-med-ener- gy-security/.
  19. Vassilis Nedos, “Greek role within NATO is upgraded,” Kathimerini, March 14, 2022, https://www.ekathimerini. com/news/1179620/greek-role-within-nato-is-upgraded/.
  20. “Truman Operates in North Aegean Sea,” S. Navy, March 7, 2022, https://www.navy.mil/Press-Office/ News-Stories/Article/2958122/truman-operates-in-north-aegean-sea/.
  21. “NATO’s military presence in the east of the Alliance,” North Atlantic Treaty Organization, July 8, 2022, https:// nato.int/cps/en/natohq/topics_136388.htm.
  22. Lili Bayer and Hans Von Der Burchard, “NATO pledges 300K troops, then leaves everyone guessing,” Politico, June 28, 2022, https://www.politico.eu/article/jens-stoltenberg-madrid-nato-summit-pledges-300k-troops- then-leaves-everyone-guessing/.
  23. “Readout of Secretary of Defense Llyod Austin III’s Meeting With Greek Minister of Defense Nikos Panag- iotopoulos,” U.S. Department of Defense, July 18, 2022, https://www.defense.gov/News/Releases/Release/ Article/3097006/readout-of-secretary-of-defense-lloyd-j-austin-iiis-meeting-with-greek-minister/.
  24. Todd Lopez, “Strategic Port Access Aids Support to Ukraine, Austin tells Greek Defense Minister,” U.S. Department of Defense, July 18, 2022, https://www.defense.gov/News/News-Stories/Article/Article/3097081/ strategic-port-access-aids-support-to-ukraine-austin-tells-greek-defense-minist/.
  25. “Alexandroupolis: a new energy and transportation hub for Greece,” Greek City Times, March 31, 2022, https:// com/2022/03/31/alexandroupolis-a-new-energy-and-transportation-hub-for-greece/.
  26. Lena Argyri, “US-Greek relationship makes EU ‘more secure’,” Kathimerini, June 19, 2022, https://www.ekathi- com/opinion/interviews/1187104/us-greek-relationship-makes-eu-more-secure/
  27. Beril Akman, Megan Durisin, and Daryna Krasnolutska, “Ukraine Grain Talks With Russia Take Step For- ward,” Bloomberg, July 13, 2022, https://www.bloomberg.com/news/articles/2022-07-13/turkey-says-ini- tial-steps-made-toward-unblocking-ukraine-grain?sref=m52Hjoet.
  28. Jared Malsin, Alistair MacDonald, and Stephen Kalin, “Russia, Ukraine, and Turkey Approach a Deal on Ukraine Grain Exports, Officials Say,” The Wall Street Journal, July 13, 2022, https://www.wsj.com/articles/ ukraine-russia-turkey-and-u-n-hold-talks-on-exporting-grain-blockaded-by-war-11657721132.
  29. Elisabeth Braw, “The Danube Won’t Solve Ukraine’s Grain Problems,” Defense One, July 15, 2022, https://www. com/ideas/2022/07/danube-wont-solve-ukraines-grain-problems/374508/.
  30. Lena Argyri, “US-Greek relationship makes EU ‘more secure’,” Kathimerini, June 19, 2022, https://www.ekathi- com/opinion/interviews/1187104/us-greek-relationship-makes-eu-more-secure/

jinsa.org

Επιστήμονες ανακάλυψαν νευρώνες που διεγείρονται στην θέαση φαγητού

0

Μάλιστα, οι ερευνητές του ΜΙΤ βρήκαν τυχαία τους συγκεκριμένους νευρώνες

Αν…σας τρέχουν τα σάλια ή γουρλώνετε τα μάτια κάθε φορά που βλέπετε ένα λαχταριστό φαγητό, θα πρέπει να γνωρίζετε πως αυτό δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της πιθανής πείνας σας, αλλά και συγκεκριμένων νευρώνων που ανταποκρίνονται στην θέαση φαγητού. 

Αυτό ανακάλυψαν επιστήμονες στο ΜΙΤ, οι οποίοι, μάλιστα, βρήκαν τους συγκεκριμένους νευρώνες κατά τύχη. Όπως, λοιπόν, υπάρχουν νευρώνες στον εγκέφαλο που αναγνωρίζουν τα πρόσωπα, τα μέρη, τα σώματα και τις λέξεις, έτσι υπάρχουν κι αυτοί που αναγνωρίζουν την εικόνα ενός φαγητού.

Οι ερευνητές έδειξαν σε 8 συμμετέχοντες στο πείραμα 10.000 φωτογραφίες συνολικά και αποδείχθηκε πως οι εκείνες που απεικόνιζαν φαγητό διεγείραν συγκεκριμένους οπτικούς νευρώνες.

Το παραπάνω έκανε εντύπωση στους ερευνητές, μιας και το φαγητό δεν έχει ομοιογενή όψη -μια μπανάνα διαφέρει πολύ στην όψη από μία μακαρονάδα, για παράδειγμα.

Πάντως, οι επιστήμονες της έρευνας παρατήρησαν ότι μαγειρεμένα φαγητά, όπως ένα κομμάτι πίτσα, δημιούργησαν πιο έντονη οπτική διέγερση από ωμά φαγητά, όπως φρούτα και λαχανικά. Για να βεβαιωθούν οι ερευνητές πως αυτό δεν οφείλεται στα θερμότερα χρώματα που μπορεί να έχει ένα μαγειρεμένο φαγητό, έδειξαν στους συμμετέχοντες εικόνες μαγειρεμένων φαγητών και εικόνες άλλων αντικειμένων με εξίσου θερμό χρώμα. Και πάλι, το φαγητό δημιουργούσε εντονότερη αντίδραση.

Επιπλέον, οι ερευνητές έδειξαν στους συμμετέχοντες και αντικείμενα που μοιάζουν στο σχήμα με συγκεκριμένα φαγητά -για παράδειγμα, μία μπανάνα και ένα μισοφέγγαρο- και αυτοί είχαν και πάλι εντονότερη οπτική διέγερση στην θέαση του φαγητού. 

Τέλος, οι επιστήμονες της έρευνας υποστηρίζουν πως οι συγκεκριμένοι νευρώνες δεν είχαν εντοπιστεί τόσο καιρό μιας και βρίσκονται διασκορπισμένοι ανάμεσα σε άλλους εξειδικευμένους νευρώνες.

Με πληροφορίες από τον Guardian/Καθημερινή.

Economist: Λειτουργούν τελικά οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας;

0

Από την αρχή της ρωσικής εισβολής, η Αμερική, η Ευρώπη και οι σύμμαχοί τους έχουν επιδοθεί σε ένα μπαράζ απαγορεύσεων εναντίον χιλιάδων ιδιωτών και εταιρειών από τη Ρωσία

Από την αρχή της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, η Αμερική, η Ευρώπη και οι σύμμαχοί τους έχουν επιδοθεί σε ένα μπαράζ απαγορεύσεων εναντίον χιλιάδων ιδιωτών και εταιρειών από τη Ρωσία.

Τα μισά συναλλαγματικά αποθέματα 580 δισ. δολαρίων της Ρωσίας έχουν παγώσει, ενώ οι περισσότερες από τις μεγάλες τράπεζές της είναι πλέον αποκομμένες από το παγκόσμιο σύστημα πληρωμών. Η Αμερική δεν αγοράζει πλέον ρωσικό πετρέλαιο, ενώ το εμπάργκο της Ευρώπης θα τεθεί πλήρως σε ισχύ τον Φεβρουάριο.

Οι στόχοι των κυρώσεων

Πέρα από την ικανοποίηση των πολιτών στις δυτικές κοινωνίες, αυτά τα μέτρα είχαν και κάποιους στρατηγικούς στόχους. Ο βραχυπρόθεσμος στόχος, τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο, ήταν να πυροδοτήσουν μια κρίση ρευστότητας και ισοζυγίου πληρωμών στη Ρωσία που θα δυσκόλευε τη χρηματοδότηση του πολέμου στην Ουκρανία και κατ’ επέκταση θα άλλαζε τα κίνητρα του Κρεμλίνου.

Μακροπρόθεσμα, στόχος είναι είναι να υποβαθμιστεί η παραγωγική και τεχνολογική ικανότητα της Ρωσίας, έτσι ώστε ο Πούτιν  να διαθέτει λιγότερους πόρους, εάν θελήσει να εισβάλει και σε μια άλλη χώρα. Ο τελικός στόχος των κυρώσεων είναι να αποτρέψουν άλλους ηγέτες από το να επιδιώξουν πολεμικές συγκρούσεις.

Το νέο δόγμα της δυτικής ισχύος

Πίσω από αυτούς τους φιλόδοξους στόχους, όμως, υπάρχει και ένα νέο δόγμα σχετικά με την ισχύ της Δύσης. Η αδιαφιλονίκητη υπεροχή της Αμερικής που ίσχυε τη δεκαετία του ‘90 δεν υπάρχει πια, ενώ η πρόθεση της Δύσης να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη έχει περιοριστεί μετά τους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Οι κυρώσεις φάνταζαν ως μια καλή «απάντηση», καθώς επιτρέπουν στη Δύση να ασκήσει δύναμη πάνω στη Ρωσία μέσω του ελέγχου των χρηματοπιστωτικών και τεχνολογικών δικτύων της. Κατά την τελευταία εικοσαετία, η μέθοδος των οικονομικών κυρώσεων έχει χρησιμοποιηθεί ως «τιμωρία» για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για την απομόνωση του Ιράν και της Βενεζουέλας καθώς και για την άσκηση πιέσεων σε εταιρείες όπως η Huawei.

Ωστόσο, το εμπάργκο στη Ρωσία έχει πάει την έννοια των κυρώσεων σε άλλο επίπεδο, καθώς στοχεύει στην αποδυνάμωση της 11ης ισχυρότερης οικονομίας στον κόσμο και ενός εκ των σημαντικότερων εξαγωγέων ενέργειας, σιτηρών και άλλων αγαθών.

Ποια είναι τα αποτελέσματα;

Σε διάστημα τριών έως πέντε ετών, η απομόνωση από τις δυτικές αγορές αναμένεται να προκαλέσει χάος στη Ρωσία. Μέχρι το 2025, το ένα πέμπτο των πολιτικών αεροσκαφών είναι πιθανό να καθηλωθεί στο έδαφος λόγω έλλειψης ανταλλακτικών.

Οι αναβαθμίσεις στα δίκτυα τηλεπικοινωνιών καθυστερούν και η απουσία των δυτικών εταιρειών θα γίνει αισθητή στους καταναλωτές. Επιπλέον, καθώς το κράτος και οι μεγιστάνες κατάσχουν περιουσιακά στοιχεία της Δύσης, ο καπιταλισμός θα λαμβάνει όλο και περισσότερο τη μορφή πελατειακών σχέσεων.

Η Ρωσία χάνει μερικούς από τους πιο ταλαντούχους πολίτες της, οι οποίοι αποδοκιμάζουν τη δικτατορική της πραγματικότητα καθώς και την προοπτική να γίνει η χώρα τους πρατήριο βενζίνης για την Κίνα.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το πλήγμα στη ρωσική οικονομία δεν έχει υλοποιηθεί ακόμα. Το ΑΕΠ της Ρωσίας θα συρρικνωθεί κατά 6% το 2022, σύμφωνα με το ΔΝΤ, ποσοστό πολύ μικρότερο του 15% που πολλοί περίμεναν τον Μάρτιο.

Οι πωλήσεις στον τομέα της Ενέργειας θα δημιουργήσουν ένα πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών 265 δισ. δολαρίων φέτος, το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο μετά την Κίνα.

Μετά από μια σύντομη κρίση, το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ρωσίας έχει σταθεροποιηθεί και η χώρα βρίσκει νέους προμηθευτές για ορισμένες εισαγωγές, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας. Εν τω μεταξύ, η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ενεργειακή κρίση που μπορεί να προκαλέσει ύφεση. Αυτή την εβδομάδα οι τιμές του φυσικού αερίου αυξήθηκαν κατά 20%, καθώς η Ρωσία περιόρισε τις προμήθειες.

Τα μειονεκτήματα των κυρώσεων

Φαίνεται λοιπόν, πως οι οικονομικές κυρώσεις ως μέσο άσκησης δύναμης, έχουν ορισμένα μειονεκτήματα. Το ένα είναι η χρονική καθυστέρηση. Η απαγόρευση της πρόσβασης σε τεχνολογία, στην οποία η Δύση έχει το μονοπώλιο, θα χρειαστεί χρόνια για να πλήξει τη Ρωσία, και καθεστώτα όπως το ρωσικό έχουν τη δυνατότητα να απορροφούν το αρχικό πλήγμα ενός εμπάργκο διότι μπορούν να ανακατανείμουν προσεκτικά τους πόρους που διαθέτουν.

Παρ’ όλο που το ΑΕΠ της Δύσης είναι πολύ μεγαλύτερο από της Ρωσίας, δεν ωφελεί να ελπίζει κανείς ότι ο Πούτιν δεν θα συνεχίσει να αξιοποιεί το φυσικό αέριο ως μοχλό πίεσης. Το μεγαλύτερο μειονέκτημα των κυρώσεων είναι ότι δεν υιοθετούν πλήρη ή μερικά εμπάργκο περισσότερες από 100 χώρες που να αποτελούν το 40% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία μπορεί να προσαρμόζεται στις κρίσεις και τις νέες ευκαιρίες, ιδιαίτερα όταν οι περισσότερες χώρες δεν επιθυμούν να εφαρμόσουν την πολιτική της Δύσης.

Η περίπτωση της Κίνας

Πρέπει λοιπόν να απαλλαγούμε από την ψευδαίσθηση ότι οι δυτικές κυρώσεις είναι μια φθηνή και ασύμμετρη μέθοδος αντιμετώπισης της Κίνας, μιας ακόμα μεγαλύτερης δύναμης.

Προκειμένου να αποτρέψει ή να τιμωρήσει μια εισβολή στην Ταϊβάν, η Δύση θα μπορούσε να δεσμεύσει τα 3 τρισεκατομμύρια δολάρια των αποθεματικών της Κίνας και να αποκόψει τις τράπεζές της.

Αλλά, όπως και με τη Ρωσία, η οικονομία της Κίνας είναι απίθανο να καταρρεύσει, ενώ το Πεκίνο θα μπορούσε να προβεί σε αντίποινα με το να αποκλείσει τη Δύση από ηλεκτρικά είδη, μπαταρίες και φαρμακευτικά προϊόντα, αφήνοντας άδεια τα ράφια της και προκαλώντας χάος.

Δεδομένου ότι περισσότερες χώρες εξαρτώνται από την Κίνα παρά από την Αμερική ως τον μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο τους, η επιβολή ενός παγκόσμιου εμπάργκο θα ήταν ακόμη πιο δύσκολο να υλοποιηθεί από ό,τι στην περίπτωση της Ρωσίας.

Το δίδαγμα λοιπόν είναι ότι για να αντιμετωπιστούν τα αυταρχικά καθεστώτα χρειάζονται δράσεις σε διάφορα μέτωπα. Η στρατιωτική δύναμη είναι σημαντική. Τα δημοκρατικά καθεστώτα θα πρέπει να είναι λιγότερο εκτεθειμένα στους αντιπάλους τους. Οι κυρώσεις παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο, αλλά η Δύση δεν πρέπει να επιτρέψει να λάβουν μεγαλύτερες διαστάσεις. Όσο περισσότερο φοβούνται κάποιες χώρες τις δυτικές κυρώσεις, τόσο λιγότερο πρόθυμες θα είναι να επιβάλουν εμπάργκο σε άλλους εταίρους.

Μια νέα εποχή

Τα καλά νέα είναι ότι, 180 ημέρες μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, οι δημοκρατικές χώρες προσαρμόζονται σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Ισχυρά όπλα στέλνονται στην Ουκρανία, το ΝΑΤΟ ενισχύει τα σύνορα της Ευρώπης με τη Ρωσία και η Ευρώπη διασφαλίζει νέες πηγές φυσικού αερίου και επιταχύνει τη στροφή της προς την καθαρή ενέργεια.

Επιπλέον, η Αμερική περιορίζει την εξάρτησή της από την κινεζική τεχνολογία και παροτρύνει την Ταϊβάν να βελτιώσει τη στρατιωτική της άμυνα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα αυταρχικά καθεστώτα, όπως και το κινεζικό, παρακολουθούν προσεκτικά το ζήτημα των δυτικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας και φροντίζουν να πάρουν μαθήματα από αυτό.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία σήμανε τον ερχομό μιας νέας εποχής πολεμικών συγκρούσεων, στις οποίες η στρατιωτική ισχύς, η τεχνολογία και η οικονομία είναι στοιχεία αλληλένδετα. Και στην εποχή αυτή, η Δύση δεν έχει πια περιθώριο να θεωρεί ότι υπερέχει, διότι κανένας δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την επιθετικότητα μόνο με οικονομικά μέσα.

Πηγή: Economist/Καθημερινή

ΝΥΤ: Η Ουκρανία σταθμίζει το ρίσκο μιας ριψοκίνδυνης αντεπίθεσης

0

REUTERS/Sofiia Gatilova 

Μετά την κατάληψη από τη Ρωσία εδαφών στον ουκρανικό Νότο, την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Κιέβου και τη μεταφορά, εδώ και πολλές εβδομάδες, του πεδίου της μάχης στην ανατολική Ουκρανία, ο πόλεμος εισέρχεται «στο τρίτο του κεφάλαιο», υποστηρίζουν σε ανάλυσή τους οι New York Times. Πλέον, αναφέρει, το δημοσίευμα, επικρατεί ένα αδιέξοδο στο πεδίο της μάχης, με τις εχθροπραξίες να σιγοβράζουν, εν μέσω ανησυχητικής αβεβαιότητας για το εάν – και πότε – η Ουκρανία θα ξεκινήσει μια αντεπίθεση για να προσπαθήσει να ξεφύγει από τη στασιμότητα.

Το «τάιμινγκ» για μια τέτοια κίνηση έχει αναδειχθεί ως μια κομβική στρατηγική επιλογή για το Κίεβο. Και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές προετοιμάζονται για έναν παρατεταμένο πόλεμο. Ωστόσο, εκτιμούν οι ΝΥΤ, η Ουκρανία έχει μεγαλύτερο κίνητρο για να τον αποφύγει με δυνητικά επικίνδυνους ελιγμούς, ήδη από αυτό το φθινόπωρο. Προτού, δηλαδή, η εποχή των βροχών μετατρέψει την ύπαιθρο σε αδιάβατους βάλτους ή οι ελλείψεις ενέργειας και το αυξανόμενο κόστος ενδεχομένως ατονήσουν την ευρωπαϊκή υποστήριξη.

Το ρίσκο των Ουκρανών

«Μια αντεπίθεση είναι ριψοκίνδυνη», εκτιμά στην αμερικανική εφημερίδα ο Μάικλ Κόφμαν, επικεφαλής Ρωσικών Σπουδών σε ερευνητικό κέντρο της Βιρτζίνια. «Αν αποτύχει, μπορεί να ζημιώσει την εξωτερική υποστήριξη της χώρας», εξηγεί. «Από την άλλη πλευρά, το Κίεβο πιθανώς το βλέπει αυτό ως ένα παράθυρο ευκαιρίας, πέρα από το οποίο βρίσκεται η αβεβαιότητα ενός παρατεταμένου πολέμου, εναντίον ενός ρωσικού στρατού που είχε χρόνο να ανασυνταχθεί», προσθέτει.

Υπό την οπτική γωνία των Ουκρανών, η στατική μάχη χαρακωμάτων που έχει επικρατήσει δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον. Αν αφήσει τη Ρωσία να έχει τον έλεγχο μεγάλου μέρους της νότιας ακτογραμμής, θα ακρωτηριάσει την οικονομία της, η οποία έχει ήδη πληγεί από τον πόλεμο και υποστηρίζεται από τη δυτική βοήθεια.

Θα έδινε επίσης χώρο στη Μόσχα να εδραιώσει τον έλεγχο σε περιοχές που έχει καταλάβει, καλύπτοντας τα μέσα ενημέρωσης και το σχολικό πρόγραμμα σπουδών με την προπαγάνδα της, συλλαμβάνοντας ή διώχνοντας αντιπάλους και δυνητικά κηρύσσοντας τη γη τμήμα της Ρωσίας, μέσω «στημένων» δημοψηφισμάτων, εκτιμάται στο δημοσίευμα.

Ο Πούτιν προσβλέπει σε πόλεμο διαρκείας

Από την πλευρά του, συνεχίζουν οι ΝΥΤ, ο Πούτιν είναι αντιμέτωπος με σημαντική πολιτική πίεση, προκειμένου να εξασφαλίσει απτά κέρδη στο πεδίο της μάχης – ειδικά μετά της επιθέσεις της Ουκρανίας στην Κριμαία και τη βομβιστική επίθεση που οδήγησε στον θάνατο την κόρη του Ντούγκιν. Αυτές οι επιθέσεις ξεσήκωσαν τα ρωσικά «γεράκια», που ζητούν εκδίκηση.

Ωστόσο, πολλά σημάδια υποδηλώνουν ότι ο Πούτιν θα αγνοήσει αυτές τις εκκλήσεις και θα καταλήξει σε μια στρατηγική επίθεσης με στόχο να εξουθενώσει τις ουκρανικές δυνάμεις. Τα τελευταία στοιχεία ήρθαν την Πέμπτη, όταν το Κρεμλίνο δημοσίευσε τη διαταγή για αύξηση του στρατιωτικού προσωπικού κατά 137.000, φτάνοντας στο 1,15 εκατ.

Αναλυτές εκτίμησαν ότι το διάταγμα αυτό «κρύβει» τη στρατηγική ότι ο Πούτιν προετοιμάζεται για έναν μακρύ και σκληρό πόλεμο, αλλά όχι απαραίτητα για ένα σχέδιο ευρείας κλίμακας που θα σηματοδοτούσε μια μεγάλη κλιμάκωση και ίσως προκαλούσε και αντιδράσεις εντός Ρωσίας.

«Οι προσδοκίες ότι αυτό θα τελειώσει μέχρι τα Χριστούγεννα ή ότι θα τελειώσει την επόμενη άνοιξη» είναι άστοχες, εκτιμά ο Ρουσλάν Πουκόφ, αμυντικός αναλυτής  σε ρωσικό think tank. «Νομίζω ότι θα διαρκέσει πολύ καιρό», συμπληρώνει.

Η Ουκρανία, άλλωστε, έλαβε αυτή την εβδομάδα την υπόσχεση από τις ΗΠΑ για νέο πακέτο βοήθειας ύψους 3 δισ. δολαρίων. Αξιωματούχοι της κυβέρνησης Μπάιντεν δήλωσαν ότι η βοήθεια σηματοδοτεί τόσο το μήνυμα προς τον Πούτιν ότι οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να εμπλακούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, όσο και προς την Ουκρανία ότι η Αμερική θα συνεχίσει να προσπαθεί για την ενότητα του ΝΑΤΟ, στηρίζοντας το Κιέβο επ΄ αόριστον.

Συμπερασματικά, οι ΝΥΤ αναφέρουν ότι ενώ η ρωσική πλευρά έχει κάθε λόγο να προσβλέπει σε μια παρατεταμένη σύγκρουση, για τον Ουκρανό πρόεδρο, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, φαίνεται πως ισχύει το αντίθετο. Τα επερχόμενα δημοψηφίσματα για εγκαθίδρυση των ρωσικών αρχών στις κατεχόμενες περιοχές, άλλωστε, μπορεί να ξεκινήσουν ακόμη και αυτό τον μήνα, προσθέτοντας περαιτέρω πίεση στην ουκρανική ηγεσία.

Επιπλέον, αναφέρει το δημοσίευμα, αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι καταγράφεται και μια «απόσταση» μεταξύ των πολιτικών προσώπων στην Ουκρανία, που πιέζουν για μια σημαντική νίκη και των στρατιωτικών επικεφαλής, που θέλουν να διασφαλίσουν ότι έχουν επαρκή στρατεύματα και μαχητική ισχύ πριν πραγματοποιήσουν μια μεγάλη αντεπίθεση.

Καθημερινή

Δ. Μακροδημόπουλος: Η πολιτική πόλωση και τα όρια της δημοκρατίας στις ΗΠΑ

1

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

«Αν πριν είκοσι πέντε χρόνια μιλούσε κάποιος για μια χώρα όπου οι υποψήφιοι απειλούν να κλείσουν στη φυλακή τους αντιπάλους, όπου εκτοξεύονται αμοιβαίες κατηγορίες για νόθευση του εκλογικού αποτελέσματος ή για πρόθεση εγκαθίδρυσης δικτατορίας, όπου κόμματα που διαθέτουν την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο παραπέμπουν προέδρους, ασφαλώς το μυαλό σας δεν θα πήγαινε στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής» έγραφαν το 2018 στο βιβλίο τους “Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες”, οι Στίβεν Λεβίτσκι και Ντάνιελ Ζίμπλατ, διδάσκοντες στο Χάρβαρντ.

Σε ποιό βαθμό είναι πολωμένη κομματικά η αμερικανική κοινωνία; «Το 1960 στο ερώτημα πώς θα αισθάνονταν αν ένα παιδί τους παντρευόταν κάποιον ή κάποια που υποστήριζε άλλο κόμμα από το δικό τους, μόνον το 4% όσων ψήφιζαν Δημοκρατικούς και το 5% όσων ψήφιζαν Ρεπουμπλικάνους απαντούσε “δεν θα μας άρεσε καθόλου”. Τα αντίστοιχα ποσοστά το 2010, πενήντα χρόνια αργότερα, είχαν διαμορφωθεί σε 33% και 49% αντιστοίχως. Με άλλα λόγια το να υποστηρίζει κάποιος τους Δημοκρατικούς ή τους Ρεπουμπλικάνους είχε πάψει να είναι μια απλή επιλογή και είχε γίνει ζήτημα ταυτότητας. Το 2016, εξάλλου, έρευνα που έγινε από το Ίδρυμα Pew έδειξε ότι το 49% των Ρεπουμπλικάνων και το 55% των Δημοκρατικών δηλώνουν πως “φοβούνται” τους οπαδούς του αντιπάλου κόμματος. Μάλιστα τα ποσοστά αυτά είναι ακόμη πιο ψηλά, 62% και 70% αντιστοίχως, μεταξύ αυτών που δηλώνουν έντονα πολιτικοποιημένοι».

Όμως παρά τον βαθμό πόλωσης μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων τα τελευταία γεγονότα στοχοποίησης του Ντόναλντ Τράμπ εντυπωσιάζουν για δύο λόγους: Πρώτον, διότι αποτελεί πρωτοφανή ενέργεια η εισβολή πρακτόρων του FBI σε κατοικία τέως προέδρου με σκοπό μάλιστα να του προσάψουν την κατηγορία της κατασκοπείας, ώστε να καταστεί αδύνατη η εκ νέου υποψηφιότητά του για το αξίωμα του προέδρου στις επόμενες προεδρικές εκλογές αλλά και να επηρεαστεί αρνητικά το εκλογικό σώμα σε βάρος των Ρεπουμπλικάνων στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου

Βέβαια δεν ήταν η πρώτη φορά που το “βαθύ κράτος” επιτίθεται στον Ντόναλντ Τραμπ, αυτό συμβαίνει από την πρώτη ημέρα της εκλογής του το 2016 με την επίκληση της ρωσικής ανάμειξης στις προεδρικές εκλογές που κανένας δεν πήρε στα σοβαρά. Ας μη ξεχνάμε και την διαπόμπευσή του από τους Δημοκρατικούς με το ερώτημα της καθαίρεσής του με ένα έωλο κατηγορητήριο χωρίς καμιά βαρύτητα που ενώ δεν είχε καμία τύχη λόγω της πλειοψηφίας των Ρεπουμπλικάνων στη Γερουσία τέθηκε για να διαμορφώσει εντυπώσεις και να τον απαξιώσει στη συνείδηση του εκλογικού σώματος. Το αποκορύφωμα ήταν το πάγωμα των λογαριασμών του κοινωνικής δικτύωσης ενόσω ήταν ακόμη πρόεδρος των ΗΠΑ πριν παραδώσει δηλαδή την εξουσία στον Μπάιντεν. Διανοείστε το επίπεδο της δημοκρατίας όταν αφαιρείται από τον πρόεδρο η δυνατότητα να εκφράσει την οποιαδήποτε άποψή του χωρίς απόφαση θεσμικού οργάνου;

Αξιοποιείται η είσοδος οπαδών του στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου 2021 ώστε να αποτραπεί η υποψηφιότητα του στις επόμενες εκλογές, κυρίως όμως να αποδυναμωθεί το προβάδισμα των Ρεπουμπλικάνων στις επικείμενες ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, διότι επικράτησή τους στη Βουλή των Αντιπροσώπων ή στη Γερουσία ή και στα δύο κοινοβουλευτικά σώματα που σήμερα επικρατούν οι Δημοκρατικοί, θα αποδυναμώσει, μέχρι και θα καταστήσει ανίσχυρο τον πρόεδρο Μπάιντεν. Όμως θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα αντιδρούσε στη νίκη του αντιπάλου του αφού η δική του νίκη το 2016 είχε αμφισβητηθεί από την πρώτη ημέρα με την επίκληση της ρωσικής ανάμειξης. Όσον αφορά την εισβολή καθεαυτή ως αντιδημοκρατική πράξη, θυμάται ο αμερικανικός λαός πόσα κοινοβούλια κρατών έχουν καταλύσει οι ΗΠΑ παγκοσμίως στο όνομα των συμφερόντων τους επιβάλλοντας δικτατορίες;  Όμως, όταν η πολιτική μιας χώρας, των ΗΠΑ εν προκειμένω, διαμορφώνει τέτοιες νοητικές αντιλήψεις στον λαό της, ότι η κατάλυση ενός κοινοβουλίου μπορεί να συνάδει με την επιβολή του “δικαίου”, δεν είναι αναμενόμενο και η ίδια να υποστεί τις ίδιες συνέπειες;;

Δεύτερον, το συμπέρασμα που βγαίνει για τον Ντόναλντ Τραμπ από την πρώτη ημέρα της εκλογής του μέχρι σήμερα, παρά τις ιδιομορφίες της συμπεριφοράς του και τη ρητορική του που τον καθιστούσαν έως και αντιπαθή, είναι ότι δεν μπόρεσε ποτέ το βαθύ κράτος των ΗΠΑ να τον χειραγωγήσει πλήρως, γιαυτό τον στοχοποιεί συνεχώς. Αν κάνουμε μια αναδρομή στους προέδρους των ΗΠΑ από το πέρας του Ψυχρού πολέμου μέχρι σήμερα, θα διαπιστώσουμε ότι η προεδρία Τραμπ υπήρξε κυριολεκτικά η μικρότερη απειλή για την παγκόσμια ειρήνη σε αντίθεση με όλους τους άλλους. Με τους Μπους, πατέρα και γιό, είχαμε τους δύο πολέμους του Κόλπου, την εισβολή και την κατοχή του Αφγανιστάν. Με τον πρόεδρο Κλίντον την αιματηρή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τη σταδιακή επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς κατά παράβαση της συμφωνίας με τον Γκορμπατσόφ για τη μη επέκταση του ΝΑΤΟ “ούτε ένα εκατοστό” προς Ανατολάς. Με τον πρόεδρο Ομπάμα, που εξυμνείται, την Αραβική Άνοιξη με τη διάλυση της Λιβύης και της Συρίας, την επάνοδο της δικτατορίας στην Αίγυπτο με την εξόντωση του πρώτου εκλεγμένου προέδρου της χώρας Μόρσι και τα μαζικά εγκλήματα εναντίον αντιφρονούντων διαδηλωτών, κυρίως όμως το πραξικόπημα στην Ουκρανία, προπομπό του σημερινού πολέμου. Με τον Μπάιντεν ο κόσμος θα πρέπει να αισθάνεται περισσότερο ανασφαλής παρά ποτέ. Διότι από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε, κάθε δήλωση του για τη Ρωσία και την Κίνα προσομοιάζει με πολεμική απειλή ενώ πριμοδοτεί με κάθε τρόπο τον πόλεμο στην Ουκρανία αποτρέποντας ειρηνικές συγκλίσεις μεταξύ των εμπολέμων με απρόβλεπτες συνέπειες για την παγκόσμια ειρήνη.  Την ίδια λογική υπηρετεί και η συμφωνία AUKUS μεταξύ ΗΠΑ, Βρετανίας, Αυστραλίας που στοχεύει την Κίνα. Εκείνο που πρέπει να μας ανησυχεί είναι η διαπίστωση ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει στις τάξεις της τους ίδιους νεοσυντηρητικούς που είχαν υπεραμυνθεί των πολέμων των ΗΠΑ στη Σερβία (1999), στο Αφγανιστάν (2001), στο Ιράκ (2003), στη Συρία (2011), στη Λιβύη (2011) και έκαναν τόσα για να προκαλέσουν την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Αντίθετα επί προεδρίας Τραμπ παρά τις λεκτικές του υπερβολές δεν διασαλεύτηκαν οι υφιστάμενες τότε ισορροπίες, αντίθετα υπήρξε διάθεση γεφύρωσης των αντιθέσεων με τη Ρωσία, πολιτική για την οποία είχε κατηγορηθεί ενώ δεν δίστασε να συναντηθεί δύο φορές και με τον βορειοκορεάτη πρόεδρο παραβιάζοντας τη συντηρητική πολιτική του βαθέως κράτους.

.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947 – 771412

15/8/2022

 

Λάζαρος Καμπουρίδης: Προσφυγικό: Το Σχέδιο των Τούρκων στον Έβρο – που θα εστιάσει η Τουρκία

2

 

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

Το πρόσφατο περιστατικό στον Έβρο με τους εγκλωβισμένους πρόσφυγες και τις συζητήσεις περί πιθανής προβοκάτσιας, δημιουργεί 2 καίρια ερωτήματα: τί επιδιώκει η Τουρκία στον Έβρο εργαλειοποιώντας το προσφυγικό, καθώς και εάν η Χώρα μας είναι ευάλωτη σε μία τουρκική προβοκάτσια στο Αιγαίο ή στα χερσαία σύνορα του Έβρου όταν η Άγκυρα αποφασίσει να χρησιμοποιήσει επιχειρησιακά το πολύ ευαίσθητο θέμα του προσφυγικού.

Η Τουρκία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το προσφυγικό εναντίον της Χώρας μας πολιτικά, προκειμένου να εκθέσει διεθνώς τη Χώρα μας αλλά και επιχειρησιακά δημιουργώντας τετελεσμένα με μαζικές μετακινήσεις προσφύγων σε ακριτικές περιοχές, όπως επιχείρησε την Άνοιξη του 2020. Η Άγκυρα χρησιμοποιώντας τις ροές προσφύγων, έχει δοκιμάσει την «αποδόμηση» της χερσαίας μεθοριακής γραμμής, επιχειρεί επικοινωνιακή εκμετάλλευση προκειμένου να εκθέσει διεθνώς τη Χώρα μας, εκμεταλλεύεται τις ροές με σκοπό τη διέλευση τρομοκρατικών στοιχείων στην ελληνική ενδοχώρα, δοκιμάζει αντιδράσεις μας προκαλώντας επεισόδια σε Έβρο και Αιγαίο, ενώ προειδοποιεί τελευταία για καταλήψεις νησιωτικού χώρου με βίαιες μαζικές μετακινήσεις προσφύγων. Θα πρέπει να έχουμε κατά νου και τις τελευταίες δηλώσεις σε διαδικτυακή συνέντευξη του γραφικού πλέον Τούρκου Αντιναύαρχου ε.α. Τ. Γιαγτζί και θεωρητικού του Δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», με αφορμή την προμήθεια αμυντικού υλικού της Χώρας μας από τις ΗΠΑ. Αυτός μιλώντας με φόντο χάρτη του Αιγαίου, δήλωσε μεταξύ των άλλων, «Το θέμα τελειώνει μόλις ανοίξουμε την πόρτα σε 5 εκατομμύρια πρόσφυγες και τους σπρώξουμε στα νησιά».

Το προσφυγικό στην Τουρκία

Οι αντιδράσεις της τουρκικής κοινωνίας έχουν προκαλέσει πονοκέφαλο στην Κυβέρνηση της γειτονικής χώρας, αφού σε πολλούς νομούς η κοινωνική αντίδραση έχει φτάσει σε οριακά επίπεδα από τον εξαιρετικά μεγάλο αριθμό προσφύγων που απειλεί το εισόδημα, την κοινωνική γαλήνη αλλά και το μέλλον των περιοχών που αυτοί διαβιούν, με αποτέλεσμα μέρος των ψηφοφόρων του ΑΚΡ να στρέφονται σε κόμματα που υπόσχονται λύσεις στο θέμα. Εξάλλου, ένας από τους λόγους που ο Τούρκος Πρόεδρος έχει εξαγγείλει στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία με το βλέμμα στις επερχόμενες εκλογές, είναι και η δημιουργία προϋποθέσεων ώστε μεγάλος αριθμός προσφύγων να επιστρέψουν στις εστίες τους. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Υπηρεσίας Προσφύγων στην Τουρκία, αυτή τη στιγμή παραμένουν στην Τουρκία 3.651.428 Σύριοι πρόσφυγες, ενώ σε προσωρινά κέντρα προσφύγων φιλοξενούνται 48.958 πρόσφυγες. Το 98,7 % των Σύριων διαβιούν σε πόλεις της Τουρκίας κάνοντας οξύτερο το πρόβλημα. Πέραν αυτών, ζει στην Τουρκία και αδιευκρίνιστος αριθμός προσφύγων άλλων χωρών σε μικρότερους αριθμούς κυρίως όμως Αφγανών, οι οποίοι σύμφωνα με ανεπίσημες πηγές μπορεί να φτάνουν και το 1 εκατομμύριο. Τελευταία ο Υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας Σ. Σοϊλού, δήλωσε ότι το τουρκικό κυβερνητικό σχέδιο περιλαμβάνει την επιστροφή του 60-70 % των Σύριων προσφύγων στη Συρία. Άρα λοιπόν ακόμη και εάν λειτουργήσει υποδειγματικά ο τουρκικός σχεδιασμός (μάλλον αδύνατο), θα συνεχίσουν να παραμένουν στην Τουρκία μεγάλοι πληθυσμοί Σύριων και Αφγανών προσφύγων μέρος των οποίων δύναται να χρησιμοποιήσει η Άγκυρα εναντίον της Χώρας μας.

Καστανιές 2020 – Το τουρκικό Σχέδιο

Για να γίνει ερμηνεία των τουρκικών επιδιώξεων με το βλέμμα στο προσφυγικό, κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί ο σχεδιασμός της Άγκυρας κατά την επιχείρηση παραβίασης των συνόρων στον Έβρο (Καστανιές), την περίοδο Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2020. Ως γνωστό τότε η Άγκυρα επιχείρησε να προωθήσει εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες στην περιοχή του Έβρου με κύρια προσπάθεια στις Καστανιές (βόρειος Έβρος). Έγινε ξεκάθαρο τότε ότι, επρόκειτο για οργανωμένο σχέδιο βίαιων μαζικών μετακινήσεων προσφύγων από περιοχές των τουρκικών παραλίων του Αιγαίου αλλά και της Κων/πολης προς το βόρειο Έβρο. Τότε, τουρκικό ιστολόγιο το οποίο ελέγχεται από τις Υπηρεσίες Πληροφοριών της Τουρκίας, αποκάλυπτε με έμμεσο τρόπο ότι το Σχέδιο της Τουρκίας, το οποίο σημειωτέον ήταν «ιδιαίτερα αρεστό στους Τούρκους επιτελείς», ήταν το «ξεχείλωμα» των χερσαίων συνόρων στον Έβρο χρησιμοποιώντας εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, η δημιουργία Ουδέτερης Περιοχής Ασφάλειας προσφύγων στην ελληνική πλευρά του Έβρου σε αντιγραφή της τουρκικής πρακτικής στη συριακή επικράτεια πλησίον των συνόρων Τουρκίας – Συρίας. Η Ουδέτερη αυτή Περιοχή εγκατάστασης προσφύγων (κατά τον τουρκικό σχεδιασμό) θα προκαλούσε την ευαισθησία της Δύσης, αφού οι πρόσφυγες κατευθυνόμενοι από την Άγκυρα δεν θα προχωρούσαν νότια στην ελληνική επικράτεια αλλά θα παρέμεναν στην περιοχή των ελληνοτουρκικών συνόρων, «απαξιώνοντας» τη συνοριακή γραμμή. Η άριστη προπαρασκευή αλλά και η υποδειγματική αντίδραση του Ελληνικού Στρατού και της Ελληνικής Αστυνομίας στην περιοχή, απέτρεψε τότε το επικίνδυνο τουρκικό Σχέδιο.

Έβρος ή Αιγαίο;

Από τότε που η Ελλάδα δημιούργησε ένα αποδοτικό πλέγμα εμποδίων καθώς και αντίστοιχο σύστημα επιτήρησης – ασφάλειας των χερσαίων συνόρων στον Έβρο, ενώ παράλληλα δεν υπάρχει η ανάλογη του 2020 μαζικότητα συγκεντρώσεων προσφύγων στην άλλη πλευρά του Έβρου, δεν υφίστανται οι συνθήκες ώστε η Άγκυρα χρησιμοποιώντας το προσφυγικό να προβεί σε επιχείρηση όπως αυτή στις Καστανιές και να δημιουργήσει συνοριακό ζήτημα στη Θράκη.

Με το πρόσφατο γεγονός με τους εγκλωβισμένους στον Έβρο, φαίνεται ότι η τουρκική πλευρά με την τακτική των μετακινήσεων προσφύγων στις αμμονησίδες του ποταμού έχει εστιάσει σε μία μεθόδευση κυρίως πολιτικής εκμετάλλευσης του θέματος με σκοπό να εκθέσει την Χώρα μας, δοκιμάζοντας τους ελληνικούς μηχανισμούς χειρισμού των προσφύγων. Αυτός είναι και ο λόγος που η τουρκική πλευρά φροντίζει να εμπλέκει και τις ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στην περιοχή. Θα πρέπει να σημειωθεί στο σημείο αυτό η αύξηση της συχνότητας των δηλώσεων Τούρκων κυβερνητικών παραγόντων επιχειρώντας να εκθέσουν διεθνώς τη Χώρα μας σχετικά με τον τρόπο χειρισμού των προσφύγων.

Το πρόβλημα διαφαίνεται ότι εστιάζεται κυρίως στην περιοχή του Αιγαίου όπως αποκάλυψε και ο Ναύαρχος Τ. Γιαγτζί. Το Αιγαίο και γενικά οι θαλάσσιες περιοχές προσφέρονται για, επικοινωνιακή εκμετάλλευση του προσφυγικού, υποστήριξη των τουρκικών αναθεωρητικών θέσεων και ιδιαίτερα στα θέματα Έρευνας – Διάσωσης, εκμετάλλευση της γεωγραφίας της περιοχής με τα πολυάριθμα ορμητήρια προώθησης των προσφύγων από τα τουρκικά παράλια στα νησιά μας, ενέργειες προβοκάτσιας κλπ.

Που θα εστιάσει η Άγκυρα

Προσοχή θα πρέπει να δοθεί στο θέμα της πιθανής δημιουργίας έντασης από την τουρκική πλευρά με την βίαιη προώθηση προσφύγων από τα τουρκικά παράλια σε ελληνικά νησιά, μικρονήσους και βραχονησίδες των οποίων η κυριότητα  αμφισβητείται από την Τουρκία.

Κυρίως όμως, η πλευρά μας θα πρέπει εστιάσει στο θέμα της πιθανής μαζικής προώθησης και παραμονής προσφύγων στα νησιά των οποίων την ελληνική κυριαρχία αμφισβητεί η Άγκυρα αξιώνοντας την αποστρατιωτικοποίησή τους. Η Τουρκία έχει δείξει με τη σχετική ρητορική κυβερνητικών αξιωματούχων της το τελευταίο διάστημα, ότι όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν θα αμφισβητήσει με κάθε τρόπο την ελληνική κυριαρχία σε αυτά τα νησιά.

Κάθε τουρκική μεθόδευση δημιουργίας χάους ακόμη και με τη χρησιμοποίηση προσφυγικών ροών σε περιοχή που η Άγκυρα θα επικεντρωθεί επιθετικά αμφισβητώντας την ελληνική κυριαρχία, θα εξυπηρετούσε επιχειρησιακά την τουρκική πλευρά και θα δυσκόλευε τους ελληνικούς μηχανισμούς αποτροπής και άμυνας.

Επειδή έχει διαφανεί ότι η τουρκική πλευρά έχει αντιληφθεί, ότι δύσκολα μπορεί να δικαιολογήσει στη Δύση μία στρατιωτική ενέργεια κατάληψης ελληνικού εδάφους στο Αιγαίο, μία μαζική κίνηση προσφύγων σε νησί το οποίο η Τουρκία αξιώνει την αποστρατιωτικοποίηση, θα δημιουργούσε συνθήκες τουρκικής προβοκάτσιας που θα δικαιολογούσε κατά την τουρκική αντίληψη μια πιθανή στρατιωτική επιχείρηση.

Η ελληνική πλευρά πρέπει να:

Λειτουργεί ένα εξελιγμένο δίκτυο μεταφοράς εικόνας ημέρα και νύχτα από τις μεθόριες περιοχές (χερσαίες και θαλάσσιες) περιλαμβάνοντας και παράλληλη ζώνη της τουρκικής ενδοχώρας.

Ενημερώνει σε συνεχή βάση τη Διεθνή Κοινότητα και την Ε.Ε. σχετικά με τις τουρκικές μεθοδεύσεις, σχεδιασμούς και ενέργειες μαζικών βίαιων μετακινήσεων προσφύγων προς την ελληνική επικράτεια.

Παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και κυρίως τις αποφάσεις της τουρκικής κυβέρνησης σχετικά με το προσφυγικό οι οποίες επηρεάζουν τη Χώρα μας.

Διαθέτει εξελιγμένο δίκτυο συλλογής πληροφοριών το οποίο να αντιδρά έγκαιρα σε περίπτωση μαζικών μετακινήσεων προσφύγων από την τουρκική ενδοχώρα προς την ελληνική μεθόριο.

Τηρεί ετοιμότητα εφαρμογής σχετικών σχεδίων αποτροπής της τουρκικής πλευράς να χρησιμοποιήσει τις μαζικές ροές σε ακριτικές περιοχές με σκοπό τη δημιουργία συνοριακών ζητημάτων.

Διατηρεί ενεργούς μηχανισμούς που θα είναι σε θέση να διακρίνουν πιθανές ενέργειες τουρκικής προβοκάτσιας δημιουργίας έντασης, χρησιμοποιώντας το προσφυγικό.

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017.

 

 

 

 

 

 

1.200 ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ: Δεν υπάρχει «κλιματική αλλαγή»!

3

 

[Η μία μετά την άλλη οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, μετά την κόντρα με τη Ρωσία, αναγκάζονται να επιστρέψουν στις λιγνιτικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής για να ανταποκριθούν στις αυξημένες ενεργειακές ανάγκες των πληθυσμών τους. Ο Μακρόν μάλιστα επανεργοποίησε πυρηνικό σταθμό τον οποίο είχε κλείσει ακολουθώντας οικολογικές συνταγές. Ευθύς μετά την εκλογή του, ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης, έκλεισε τουλάχιστο τέσσερις λιγνιτικές μονάδες, εκτελώντας εντολές των Βρυξελλών για απολιγνιτοποίηση της χώρας μέχρι το 2028.  Στερνή μου γνώση…Οσοι συνήργησαν στην αύξηση της ενεργειακής εξάρτησης της Ελλάδας πρέπει να λογοδοτήσουν. Μήπως είναι καλύτερα κ. πρωθυπουργέ να επανεθνικοπιήσουμε τη ΔΕΗ αντί να μοιράζουμε επιδοτήσεις που τελικά καταλήγουν στις τσέπες των παρόχων;   Ε.Δ.Ν.]

Δημοσίευμα σε καθαρεύουσα πριν μισό και πλέον αιώνα: Καύσων 45,4 βαθμών υπό σκιάν στη Λάρισα, στις 25 Ιουλίου 1965. Αλλά τότε δεν είχε εφευρεθεί η κλιματική αλλαγή και προπαντός δεν είχε γεννηθεί ακόμη… η Γκρέτα Τούνμπεργκ!

Πολλοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης και μέρος της επιστημονικής κοινότητας, βιώνουμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση στον κόσμο: υπερβολικά κύματα καύσωνα, ξηρασία, λιώσιμο παγετώνων, κ.λπ. Τώρα, μια ομάδα, με επικεφαλής τον κάτοχο του βραβείου Νόμπελ Φυσικής (1973), καθηγητή Ivar Giaver, συγκέντρωσε την υποστήριξη 1.200 διάσημων επιστημόνων και ακαδημαϊκών στην Παγκόσμια Διακήρυξη για το Κλίμα (WCD). Γράφτηκε και συζητήθηκε από την Climate Intelligence, έναν οργανισμό που δημιουργήθηκε το 2019 από τον καθηγητή γεωφυσικής Guus Berkhout και τον επιστημονικό δημοσιογράφο Marcel Crok. Το κύριο μήνυμα αυτής της διακήρυξης είναι: «δεν υπάρχει έκτακτη ανάγκη για το κλίμα». Αρκετά για να προκαλέσει μια δίκη μαγείας στην υπερδιεγερμένη ατμόσφαιρα πολλών πολιτικών συζητήσεων (στη Δύση).

Όταν οι πολιτικοί κάνουν… επιστήμη 

Με αυτή τη διακήρυξη, με ημερομηνία 27 Ιουνίου, οι υπογράφοντες απευθύνουν μια προειδοποίηση προς τους παγκόσμιους ηγέτες. Οι επιστήμονες καταγγέλλουν το γεγονός ότι η κλιματική επιστήμη βασίζεται πλέον σε «προσωπικές πεποιθήσεις και πολιτικές ατζέντες» και όχι σε επιστημονικά δεδομένα.

Ένας από τους συντάκτες της δήλωσης, ο φυσικός της ατμόσφαιρας Richard Lindzen, αποκάλεσε ακόμη και τις τρέχουσες προβλέψεις για την υπερθέρμανση του πλανήτη “παράλογες” στον ιστότοπο του Ηνωμένου Βασιλείου The Daily Sceptic.

Επίσης, σύμφωνα με αυτή τη διακήρυξη, η επιστήμη του κλίματος «θα πρέπει να είναι λιγότερο πολιτική, ενώ οι πολιτικές για το κλίμα θα πρέπει να είναι πιο επιστημονικές». Πράγματι, σύμφωνα με το ίδιο ντοκουμέντο, οι επιστήμονες θα πρέπει να μιλήσουν ανοιχτά για αυτές τις αβάσιμες και υπερβολικές προβλέψεις σχετικά με την υπερθέρμανση του πλανήτη. Οι πολιτικοί, από την άλλη, πρέπει να σκέφτονται το κόστος που δημιουργεί η εφαρμογή των πολιτικών τους μέτρων.

Την περασμένη εβδομάδα, για παράδειγμα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν υπέγραψε έναν νόμο που ψηφίστηκε από το Κογκρέσο που ονομάζεται νόμος για τη μείωση του πληθωρισμού (Inflation Reduction Act). Περιλαμβάνει ιδίως την υποστήριξη της ανάπτυξης πράσινων ενεργειών με στόχο τη μείωση των εκπομπών CO2 κατά 40% έως το 2030. Αυτός ο λογαριασμός θα κοστίσει στους φορολογούμενους 368 δις δολάρια.

Ωστόσο, τα πολιτικά μέτρα που έχουν ήδη υιοθετηθεί δεν κατέστησαν δυνατή την επίτευξη των στόχων που τέθηκαν, αναφέρει η διακήρυξη. Υπενθυμίζουμε ότι, όταν ο Μπάιντεν ήταν ακόμη αντιπρόεδρος του Μπαράκ Ομπάμα, η κυβέρνηση επιδότησε την «πράσινη» ενέργεια μέσω ομοσπονδιακών επιχορηγήσεων και φορολογικών ελαφρύνσεων. Το 2009, ο ίδιος ο Μπάιντεν ανακοίνωσε μια εγγύηση δανείου 535 εκ. δολαρίων για την εταιρεία ηλιακών πάνελ Solyndra, μαζί με 700 εκ. δολάρια σε  χρηματοδότηση επιχειρηματικού κεφαλαίου. Η όλη εγκατάσταση προβλεπόταν να τροφοδοτήσει περισσότερα από μισό εκατομμύριο σπίτια με ηλεκτρική ενέργεια. Δυστυχώς, η εταιρεία κήρυξε πτώχευση δυο χρόνια αργότερα.

«Οι πέτρες της πείνας» δεν πρωτοεμφανίστηκαν αυτό το καλοκαίρι στην κοίτη του Ρήνου. Ξηρασίες, όπως αποτυπώθηκαν στις «πέτρες της πείνας», επικράτησαν  από παλαιοτάτων χρόνων: 1417, 1616, 1707, 1746, 1790, 1800, 1811, 1830, 1842, 1868, 1892 και 1893.

Σημειώστε ότι το 2021, ο Steven Koonin, υφυπουργός Επιστήμης [στο υπουργείο Ενέργειας] στην κυβέρνηση Ομπάμα, δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο Unsettled στο  οποίο υποστηρίζει ότι «η επιστήμη είναι ανεπαρκής για να κάνει χρήσιμες προβλέψεις σχετικά με το πώς θα αλλάξει το κλίμα τις επόμενες δεκαετίες και πολύ περισσότερο για τις ενέργειες θα χρειαστεί να κάνουμε».

Η υπερθέρμανση

Σύμφωνα με τους υπογράφοντες, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των πραγματικών γεγονότων και των προβλέψεων. Η κατανόηση της κλιματικής αλλαγής είναι λάθος. Η δήλωση υποστηρίζει ότι το κλίμα της Γης ποικίλλει, με ψυχρές και θερμές περιόδους, από τότε που υπάρχει ο πλανήτης και ότι «δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι βιώνουμε μια περίοδο θέρμανσης».

Πράγματι, αποδεικνύεται ότι από το τέλος της Μικρής Εποχής των Παγετώνων, στην καρδιά του 19ου αιώνα, η αύξηση της θερμοκρασίας της γης είναι πολύ χαμηλότερη από τις προβλέψεις της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή των Ηνωμένων Εθνών.

Επίσης, σύμφωνα με αυτή τη δήλωση, η υπερθέρμανση του πλανήτη δεν είναι το καινούριο. Επί του παρόντος, ο κόσμος αντιμετωπίζει μια περίοδο υπερθέρμανσης και αυτό δεν αποτελεί έκπληξη.

Σύμφωνα με τους υπογράφοντες, η υπερθέρμανση του πλανήτη δεν εντείνει τις ξηρασίες ή τις φυσικές καταστροφές. Δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία «ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη εντείνει ή κάνει συχνότερους τους τυφώνες, τις πλημμύρες, τις ξηρασίες και τις άλλες φυσικές καταστροφές… Δεν υπάρχει κλιματική έκτακτη ανάγκη.»

Οι επιστήμονες τόνισαν επίσης σε αυτό το έγγραφο ότι «το διοξείδιο του άνθρακα δεν είναι ρύπος». Αντιθέτως, είναι ένα ευεργετικό αέριο για τη φύση και τη γεωργία. Το διοξείδιο του άνθρακα είναι ένα στοιχείο «απαραίτητο για όλη τη ζωή στη γη», τροφοδοτεί τα φυτά. Έτσι, αυτοί οι επιστήμονες είναι ενάντια σε πολιτικά μέτρα που στοχεύουν στη μείωση του ρυθμού CO2.

Στην Ιταλία, ο ομότιμος καθηγητής Antonino Zichichi, αυτός που ανακάλυψε την πυρηνική αντιύλη, και μεταξύ αυτών που υπέγραψαν αυτή τη δήλωση, ηγήθηκε μιας προσπάθειας και 48 Ιταλοί επιστήμονες υπόγραψαν μια δήλωση ότι η ανθρώπινη ευθύνη για την κλιματική αλλαγή είναι «άδικα υπερβολική και ότι οι καταστροφικές προβλέψεις δεν είναι ρεαλιστικές».

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://lecourrierdesstrateges.fr/2022/08/23/1200-scientifiques-et-universitaires-de-renom-signent-la-declaration-mondiale-sur-le-climat-et-affirment-quil-ny-a-pas-durgence-climatique/

Ευάγγελος Βενιζέλος για την τοποθέτηση Κυρ. Μητσοτάκη στη Βουλή

1
του Ευάγγελου Βενιζέλου
Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης θεώρησε σκόπιμο να αντιταχθεί ο ίδιος προσωπικά ενώπιον της Βουλής στην επιστημονική μου θέση ότι οι βουλευτές (και ως εκ τούτου ο εκάστοτε πρωθυπουργός, οι αρχηγοί των κομμάτων, οι υπουργοί αλλά, όπως θα δούμε, και η ίδια η Πρόεδρος της Δημοκρατίας) περιβάλλονται με ειδικές συνταγματικές εγγυήσεις ως προς το απόρρητο των επικοινωνιών τους.
Ταυτόχρονα όμως ο κ. Μητσοτάκης αποδέχθηκε ανέτως ότι πρέπει να ισχύουν αυξημένες εγγυήσεις για τα δημόσια πρόσωπα και κάλεσε τα κόμματα να συμβάλλουν στη διαμόρφωση αυτού του ειδικού πλαισίου. Με ποια άραγε συνταγματική βάση μπορεί να υπάρχουν ειδικές νομοθετικές προβλέψεις για τα δημόσια πρόσωπα σε απόκλιση από την αρχή της ισότητας που με απλουστευτικό ζήλο επικαλείται;
Με ποια συνταγματική βάση θα προστατευθεί το τηλεφωνικό απόρρητο του ίδιου του πρωθυπουργού έναντι ενός κακού διοικητή της ΕΥΠ που αποσπά εισαγγελική έγκριση να παρακολουθήσει το κινητό τηλέφωνο του πρωθυπουργού αναφέροντας στον εισαγγελέα μόνο τον αριθμό χωρίς όνομα και χωρίς αιτιολογία;
Θεωρεί ο κ. Μητσοτάκης ότι μια κυβέρνηση μπορεί επικαλούμενη λόγους εθνικής ασφάλειας με την έγκριση ενός ή έστω δυο εισαγγελέων να θέτει υπό διαρκή παρακολούθηση όλους τους πολιτικούς της αντιπάλους;
Θεωρεί ο κ. Μητσοτάκης ότι οι πολιτικοί αρχηγοί πρέπει να αντιμετωπίζονται από την ΕΥΠ όπως αλλοδαποί ύποπτοι για κατασκοπεία; Αν όχι, πώς και πού αυτό θεμελιώνεται συνταγματικά;
Επικαλέστηκε ο κ. Μητσοτάκης την υπόθεση των βουλευτών της «Χρυσής Αυγής». Ελπίζω να του έχει γίνει σαφές ότι είναι άλλο ζήτημα η άρση του απορρήτου για τη διακρίβωση ιδιαιτέρως σοβαρού εγκλήματος με αιτιολογημένο βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών και άλλο η άρση του απορρήτου για λόγους «εθνικής ασφάλειας» που δεν συνιστούν έγκλημα, άρση που γίνεται με αίτημα της ΕΥΠ χωρίς αιτιολογία, συχνά χωρίς μνεία του ονόματος του παρακολουθούμενου και με απλή εισαγγελική διάταξη που δεν αιτιολογείται.
Στην υπόθεση της Χρυσής Αυγής μετά την τραγική δολοφονία Φύσσα, υπήρχε αυτόφωρο κακούργημα, δεν απαιτείτο άδεια της Βουλής για την άρση του βουλευτικού ακαταδίωκτου, η δικαιοσύνη όφειλε να ενεργήσει αμέσως, όπως και έκανε, επί των ημερών της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου. Δεν είχαν τεθεί οι βουλευτές της ΧΑ υπό προηγούμενη παρακολούθηση για λόγους εθνικής ασφάλειας. Εκ των υστέρων ήρθη η προστασία των εξωτερικών στοιχείων των τηλεφωνικών συνομιλιών που είχαν κάνει μεταξύ τους οι εμπλεκόμενοι ανάμεσα τους και βουλευτές. Ας μου επιτρέψει ο κ. Μητσοτάκης να ξέρω καλύτερα από αυτόν τι συνέβη τότε και τι πρωτοβουλίες πήραμε με τον Αντώνη Σαμαρά.
Κατά το άρθρο 62 Συντ. για την άρση του τηλεφωνικού απορρήτου βουλευτή απαιτείται άδεια της Βουλής με σκοπό τη διερεύνηση ιδιαιτέρως σοβαρού εγκλήματος και πριν την άδεια δεν μπορούν να διενεργηθούν ανακριτικές πράξεις που θίγουν προσωπικά τον βουλευτή ( άρθρο 56 παρ.1 ΚΠΔ), όπως σωματική έρευνα και πολύ περισσότερο πράξεις σχετικές με τα προσωπικά του δεδομένα και τις συνομιλίες του. Εκτός και αν υπάρχει αυτόφωρο κακούργημα.
Η άρση του τηλεφωνικού απορρήτου για λόγους εθνικής ασφάλειας – και όχι για ιδιαίτερα σοβαρό έγκλημα – επιτρέπεται κατά το άρθρο 19 παρ.1 Συντ. να γίνει από τη δικαιοσύνη και όχι από την ΕΥΠ με απλή έγκριση εισαγγελέα. Πρόκειται για δυσμενές μέτρο που σύμφωνα με τα κριτήρια της νομολογίας του ΕΔΔΑ ( κριτήρια Engel) έχει ποινικό χαρακτήρα. Ισχύει συνεπώς το άρθρο 62 Συντ. με τις εγγυήσεις και τις εξαιρέσεις του.
Επιπλέον ισχύει το βουλευτικό απόρρητο του άρθρου 61 παρ. 3 που προστατεύει τις πληροφορίες που παίρνει και δίνει ο βουλευτής.
Τα άρθρα 61 και 62 Συντ. δεν θεσπίζουν προσωπικά προνόμια του βουλευτή και ευρωβουλευτή (του πρωθυπουργού, του υπουργού) αλλά θεσμική εγγύηση της ομαλής λειτουργίας του πολιτεύματος. Συναφής είναι η διάταξη του άρθρου 49 παρ.1 εδ. β΄ για τον ΠτΔ.
Αλλιώς τι νόημα έχει ο κοινοβουλευτικός έλεγχος επί της ΕΥΠ μέσω της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας, αν η ΕΥΠ μπορεί να παρακολουθεί τα μέλη της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας; Ή μήπως μπορεί τώρα η ΕΥΠ να παρακολουθεί και τα μέλη της εξεταστικής επιτροπής που θα συγκροτηθεί για να ελέγχει τυχόν διαρροές από τις κοινοβουλευτικές συζητήσεις που μπορεί να θιγούν την εθνική ασφάλεια;
Παρακαλώ συνεπώς τον κ. Μητσοτάκη αν δεν θέλει να σέβεται τις πολιτικές μου απόψεις πάντως να προσέχει και να λαμβάνει υπόψη του τις νομικές μου απόψεις. Θα μπορούσε να τον βοηθήσει αυτό στην αντιμετώπιση της κρίσης του συγκεντρωτικού και μονοπρόσωπου μοντέλου εξουσίας.
(Ανάρτηση στην σελίδα του του fb)

«Το μέλλον του Ερντογάν εξαρτάται από τη Ρωσία, ο Πούτιν στέλνει δις δολάρια» – VOA

0

Η Τουρκία εμβαθύνει τις εμπορικές σχέσεις με τη Ρωσία παρά τις κυρώσεις της Δύσης κατά της Μόσχας. Πολιτικοί παρατηρητές λένε ότι ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μπορεί να βασιστεί στη Ρωσία για να βοηθήσει στην ανακούφιση των αυξανόμενων

οικονομικών προβλημάτων της Τουρκίας, καθώς αντιμετωπίζει άλλη μια θητεία στην εξουσία το επόμενο έτος.  Αναφέρει ο ανταποκριτής της VOA Ντόριαν Τζοόυνς από την Κωνσταντινούπολη.

Η Μόσχα έστειλε πρόσφατα πέντε δισεκατομμύρια δολάρια στην Τουρκία, αναφέροντας ως αιτία την κατασκευή πυρηνικού σταθμού στη χώρα. Και σύμφωνα με τη Ρωσία, άλλα δέκα δισεκατομμύρια θα σταλούν τις επόμενες εβδομάδες.

Η εισαγωγή του σκληρού νομίσματος της χώρας, του δολαρίου, είναι μια ευπρόσδεκτη εξέλιξη για τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ενόψει της εκστρατείας του για επανεκλογή το 2023, ενώ το τοπικό νόμισμα, η λίρα, έχει πέσει και ο πληθωρισμός έχει φτάσει σχεδόν το 80%.

«Βοηθώντας τη Ρωσία να αποφύγει τις κυρώσεις, η Τουρκία έχει ένα καλό ποσό εισοδήματος για το ισοζύγιο πληρωμών της και αυτό θα τη βοηθούσε (την Άγκυρα) να ενισχύσει τη λίρα, να μειώσει τον πληθωρισμό και τον Ερντογάν να κερδίσει τις εκλογές», λέει ο Timothy Ash, εκπρόσωπος της «Bluebay» – χρηματοοικονομική εταιρεία Asset Management στο Λονδίνο.

Για να προστατεύσει τους στενούς δεσμούς του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Ερντογάν αρνήθηκε να εφαρμόσει δυτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Νωρίτερα αυτό το μήνα, στο θέρετρο του Σότσι της Μαύρης Θάλασσας, οι δύο ηγέτες είχαν συνομιλίες για περαιτέρω ενίσχυση των εμπορικών δεσμών.

Από την επίθεση στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους, η Τουρκία διπλασίασε τις εισαγωγές ρωσικού πετρελαίου.

Ρώσοι ολιγάρχες συνεχίζουν να δένουν τα σούπερ γιοτ τους στα τουρκικά λιμάνια, γνωρίζοντας ότι οι τουρκικές αρχές δεν θα τα κατασχέσουν.

Οι αναλυτές λένε ότι ο κ. Ερντογάν έχει γίνει πολύτιμος σύμμαχος του κ. Πούτιν.

« Η Τουρκία έχει μετατραπεί de facto σε μαύρο ιππότη. Στην ακαδημαϊκή γλώσσα, αυτό σημαίνει ένα κράτος που είναι πρόθυμο να βοηθήσει μια χώρα που υπόκειται σε κυρώσεις, τουλάχιστον για να τις μετριάσει. Και η Ρωσία βλέπει την Τουρκία υπό αυτό το πρίσμα, η οποία μπορεί να είναι χρήσιμη όσον αφορά την ανάπτυξη των οικονομικών της δεσμών, ενώ οι δυτικές εταιρείες εγκαταλείπουν τη χώρα », λέει η Maria Shagina, από το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών.

Η Τουρκία και τα Ηνωμένα Έθνη μεσολάβησαν σε μια συμφωνία για την εξαγωγή ουκρανικού σίτου στις παγκόσμιες αγορές, και οι εξαγωγικές της δραστηριότητες βρίσκονται στην Κωνσταντινούπολη. Ο Πρόεδρος Ερντογάν ισχυρίζεται τα εύσημα για την επίτευξη της συμφωνίας, λέγοντας ότι ήταν δυνατή μόνο λόγω των στενών δεσμών του με τον κ. Πούτιν.

Οι αναλυτές προειδοποιούν ότι ο Ρώσος πρόεδρος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις σχέσεις με τον Ερντογάν και την αυξανόμενη εξάρτηση της Τουρκίας από τη Ρωσία για να παρακάμψει τις δυτικές κυρώσεις στην τεχνολογία, θέτοντας την Άγκυρα σε τροχιά σύγκρουσης με τους συμμάχους της.

«Κατά τη γνώμη μου, αυτό που θα δημιουργούσε τον διαχωρισμό θα ήταν η υψηλή τεχνολογία. Τόσο στον πολιτικό όσο και στον στρατιωτικό τομέα, η Ρωσία αρνείται την υψηλή τεχνολογία να βλάψει τις γραμμές ανεφοδιασμού της. Και εάν τουρκικές εταιρείες χρησιμοποιούνται για την εισαγωγή απαγορευμένων αγαθών για να τα διαβιβάσουν στη Ρωσία, αυτό θα απαιτούσε να επιβληθούν κυρώσεις και στην Τουρκία», λέει ο Atilla Yesilada, με την εταιρεία «Global Source Partners», μια εταιρεία που ειδικεύεται στις χρηματοπιστωτικές αγορές στη Νέα Υόρκη.

Με την Τουρκία να υποφέρει από μια αδύναμη οικονομική κατάσταση, οι κυρώσεις, προειδοποιούν οι αναλυτές, θα προκαλούσαν μια καταστροφική οικονομική κρίση.

Την ίδια ώρα, αναλυτές λένε ότι ο κ. Ερντογάν «ποντάρει στη Ρωσία», ελπίζοντας ότι το ρωσικό εμπόριο και η στήριξη θα αναζωογονήσουν την οικονομία της χώρας του πριν από τις εκλογές του επόμενου έτους.

Voice o America/Albanian

https://www.echedoros-a.gr

 

Ο Μητσοτάκης στη Βουλή: Η επιτομή του κύκνειου άσματος ενός Πρωθυπουργού

0

Ο Γ. Λακόπουλος γράφει: «Αραδιάζοντας ψεύδη και παραλογισμούς για να διασωθεί από τις αμαρτίες του».

Τι ήταν αυτό που παρακολουθήσαμε Αυγουστιάτικα; Ο δέκατος κατά σειρά Πρωθυπουργός της Γ Ελληνικής Δημοκρατίας την κόντυνε για να τη φέρει στα μέτρα του. Με κυνισμό και θεατρινισμούς ταυτόχρονα μετέτρεψε μια κρίσιμη κοινοβουλευτική διαδικασία σε παρωδία και ευτελισμό της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Η κωμικοτραγική παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, από τη μία πλευρά αποτύπωνε το προσωπικό του Βατερλό, εντός και εκτός της χώρας, για το σκάνδαλο των υποκλοπών και από την άλλη την άρνηση του να δεχθεί τους κανόνες της Δημοκρατίας- υπό το κράτος της αλαζονείας και της ιδιοκτησιακής αντίληψής του για τη χώρα.

Η προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση δεν ήταν …σεμινάριο για την ΕΥΠ , ούτε ευκαιρία για α λα καρτ ιστορικές αναδρομές στο παρελθόν της, όπως προσπάθησε να την κάνει ο Πρωθυπουργός. Είχε μόνο δυο απλά ερωτήματα στα οποία όφειλε να απαντήσει ως -ελεγχόμενος και καθ ύλην αρμόδιος:

Πρώτο: Για ποιο λόγο και με ποια τυπική δικαιολογία η υπηρεσία αντικατασκοπείας της χώρας παρακολουθούσε τον ευρωβουλευτή και υποψήφιο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά και τον δημοσιογράφο Θανάση Κουκάκη;

Δεύτερο: Ποιοι ακόμη πολιτικοί και δημοσιογράφοι παρακολουθούνται από την ίδια υπηρεσία επί των ημερών του-και γιατί ο ίδιος απαγόρευσε δια νόμου στην αρμόδια Αρχή να απαντάει σε όποιον έχει αντίστοιχη υπόνοια για τον εαυτό του; Τόσο απλά.

Δεν απάντησε σε κανένα, παρά την πίεση που δέχθηκε , και η σιωπή του ενδεχομένως συνδέεται με καταγγελία που έκανε στη συνεδρίαση -ενώπιος ενωπίω -για τον ίδιο ο Αλέξης Τσίπρας : όχι μόνο γνώριζε, αλλά έδωσε προσωπικά την εντολή παρακολούθησης του Ανδρουλάκη. Πρόσθεσε μάλιστα και την εξήγηση: «Ήθελε να ελέγξει τις εξελίξεις το ΠΑΣΟΚ».

Ίσως ήταν η πιο διαφωτιστική στιγμή της συζήτησης.

Η καταγγελία ενισχύεται από μια φράση προέδρου του ΠΑΣΟΚ στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του: «Ενας παρακρατικός μηχανισμός κινούμενος από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας ήθελε ένα ΠΑΣΟΚ σε ομηρεία».

Σ αυτό ο ομιλητής το κόμματος στην Βουλή Μιχάλης Κατρίνης πρόσθεσε: <Η παρακολούθηση Ανδρουλάκη δεν σας βοήθησε να καταλάβετε ότι δεν εκβιάζεται και δεν είναι βολικός εταίρος>.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από τους κοριούς μας. Από τα συμφραζόμενα και των τριών-και σε συνδυασμό με το χρόνο της «επισύνδεσης»- προκύπτει ότι ο πιθανότερος λόγος της παρακολούθησης Ανδρουλάκη ήταν η ακύρωσή του στην εσωκομματική κούρσα, υπέρ άλλου υποψήφιου.

Αυτός στον οποίο πάει το μυαλό οποιουδήποτε είναι ο …Ανδρέας Λοβέρδος. Ο μόνος από την αντιπολίτευση που δεν βρίσκει σήμερα ότι οι υποκλοπές είναι λόγος πρόωρων εκλογών.

Αν είναι έτσι, εξηγείται γιατί ο Μητσοτάκης ενώ ο Τσίπρας τον προκάλεσε κατά πρόσωπο να αναφέρει τον «εθνικό λόγο» της παρακολούθησης το απέφυγε : δεν υπήρχε τέτοιος λόγος!

Τα υπόλοιπα κατασκευάσθηκαν εκ των υστέρων και για αυτό άλλωστε ο Πρωθυπουργός δεν μπορεί να τα υπερασπισθεί.

Για να ξεφύγει απο τη δύσκολη θέση που επιδεινώνεται διαρκώς, μετέτρεψε το Κοινοβούλιο σε καφενείο, με προσποιητές κορώνες εναντίον της αντιπολίτευσης – ζητώντας υποκριτικά ταυτοχρόνως … «να χαμηλώσουμε τους τόνους».

Εκτός από την επανάληψη του σεναρίου περί «λάθους», εξετράπη σε επιθέσεις – κατά ΣΥΡΙΖΑ, και ΠΑΣΟΚ κυρίως- σαν να ήταν ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης οι απολογούμενοι.

Ατύχησε. Οι κατονομαζόμενοι από τον ίδιο ως καταγγέλλοντες παρακολουθήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Βαρουφάκης, Γ. Πανούσης και Νάντια Βαλαβάνη- κάθε άλλο παρά διακείμενοι προς τον πρώηνΠρωθυπουργό-σήμερα, τον διέψευσαν..

Επίσης ο Βαγγέλης Βενιζέλος αντέδρασε αμέσως στην προσπάθεια του Πρωθυπουργού να απαξιώσει τη νομική θέση του και ο δικηγόρος Θ. Καμπαγιάννης σμπαράλιασε τον παραλληλισμό που προσπάθησε να κάνει με την εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής μέσω …παρακολουθήσεων.

Είτε από μειωμένη αίσθηση ευθύνης, είτε από φόβο , ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφάνισε στη Βουλή το πρόσωπο ενός καταρρέοντος ανθρώπου που προσπαθεί να πιάσει όχι μόνο από τα μαλλιά του, αλλά και από οποιαδήποτε περιθωριακή ,ξεπερασμένη φαιδρή θεωρία που νόμιζε ότι πλήττει τον Τσίπρα.

Έφτασε να μιλάει για «στοχοποίησή του» λόγω της επιτυχίας του και απειλές από εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς .Παλαιά ήταν οι κομμουνιστές και οι συνοδοιπόροι τους, σήμερα είναι το «το νέο κύμα εισβολής μεταναστών που μεθοδεύεται στον Έβρο με δήθεν ανθρωπιστικό προσωπείο», τα «ξένα κέντρα» και η …επαπειλούμενη ανατροπή του Πολιτεύματος από τον Τσίπρα. Ακόμη και για …ρούβλια μίλησε

Σ αυτόν καμβά, το μόνο που δεν έκανε ήταν να δίνει τις απαντήσεις που όφειλε. Αντίθετα ταύτιζε τον εαυτό του με το έθνος και το μέλλον του. Ρηχός λόγος, με ασυναρτησίες και στρεψοδικίες αντί για επιχειρήματα, τοποθετήσεις χωριί αρχές, χωρίς φραγμούς, χωρίς ηθικούς περιορισμούς, αλλά με χτυπήματα κάτω από τη μέση.

Παρουσιάσθηκε ως «Η Ελλάδα είμαι εγώ και αν χαθώ, χάθηκε». Κάποια στιγμή μάλιστα είπε «δεν παραδίνομαι».

Περισσότερη ανατριχίλα από αυτά που έλεγε προκαλούσε ο τρόπος του τα έλεγε και το ύφος του: γυάλιζέ το μάτι του.

Πίσω από τα διαστροφικά, που διάβαζε, με άχαρο στόμφο, υπήρχε ένας πολιτικός που δεν παραδέχεται την πραγματικότητα που τον κυκλώνει με οσα τον βαρύνουν. Αρνείται να ενταθεί στην αρμοδιότητα του νόμου, κηρύσσοντας το ακαταδίωκτο τον εαυτό του .

Η επιμονή του ότι «δεν είναι δυνατόν να γνωρίζει ως Πρωθυπουργός ποιους παρακολουθεί η ΕΥΠ»-και ας είναι ο αρμόδιος-υπέκρυπτε την απειλή «ουδείς εξαιρείται» του νέου διοικητή της.

Απορρίπτοντας τη δημοκρατική διέξοδο των εκλογών με το πρόσχημα «να μην υπάρξει περιβάλλον αστάθειας»- όταν ο ίδιος παράγει κάθε καθημερινά αστάθεια και διασυρμό του ιδίου και της χώρας- κάλυψε ακόμη και τον εκδιωχθέντα Κοντολέοντα με εύσημα το τύπου : «συνέβαλε ώστε να μας βρει έτοιμους η μαζική εισβολή μεταναστών στον Έβρο το 2020».

Ανάμεσα σε παραληρηματικές αναφορές κατέφευγε σε «έγκυρους δημοσιογράφους» – έναν για την ακρίβεια, ο οποίος τον άδειασε αμέσως- αναφέροντας ότι «ως υποψήφιος πρωθυπουργός υπήρξε θύμα συνακροάσεων όπως η σύζυγος και η κόρη του». Χωρίς να λέει από ποιους , αλλά το συνέδεε με τον …Τσίπρα.

Λίγο το κακό αν σκεφθεί κανείς ότι απηύθυνε μομφή στο θύμα της παρακολούθησής του . Με την υποβόσκουσα κατηγορία ότι συμπορεύεται με τον ΣΥΡΙΖΑ και την αγοραία πρόκληση: «Αν κ. Ανδρουλάκης επιμένει να αμφισβητεί τη νόμιμη επισύνδεση τον καλώ να προσφύγει σε ελληνικά ή ευρωπαϊκά δικαστήρια».

Η εμφάνισή του είχε τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου που προσπαθεί απεγνωσμένα να διασωθεί από τις αμαρτίες του , αραδιάζοντας ψεύδη, κινδυνολογίες και παραλογισμούς.

Ενώ η Βουλή συνήλθε για να συζητήσει τα δικά του -έκνομα- πεπραγμένα, ο ίδιος εκτός από το ευχολόγια, «πώς θα γίνει καλύτερη η ΕΥΠ», έκανε έλεγχο στον …Τσίπρα και αναζητούσε συμψηφισμούς με προβοκατόρικες αναφορές, φτηνούς υπαινιγμούς και ασυνάρτητους παραλληλισμούς. Το μόνο που κατάφερε ήταν να κλέβει από εικόνισμα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Ήταν η επιτομή του κυκνείου άσματος, σαν να μας τιμωρούσε ο Θεός, με μια αξιοθρήνητη παράσταση αδέξιου θεατρίνου. Την οποία έκανε χειρότερη η παρακίνηση των βουλευτών της ΝΔ από κλακαδόρους να χειροκροτούν δουλικά έναν αρχηγό που τους εκθέτει και εξ αιτίας του οι μισοί θα μείνουν εκτός Βουλής….

https://www.ieidiseis.gr/politiki/160375/o-mitsotakis-sti-vouli-i-epitomi-tou-kykneiou-asmatos-enos-prothypourgoy

REUTERS: Ήρθε η ώρα να ανησυχήσουμε ξανά για την Ελλάδα

0

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης απευθύνεται σε βουλευτές κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικής συνεδρίασης για υπόθεση υποκλοπών, στην Αθήνα, Ελλάδα, 26 Αυγούστου 2022. REUTERS/Κώστας Μπαλτάς

ΑΘΗΝΑ, 26 Αυγούστου (Reuters Breakingviews)

Έχουν περάσει μόλις λίγα χρόνια από τότε που τελείωσε η ταινία τρόμου Grexit. Όμως, δυστυχώς, οι πιστωτές, οι επενδυτές και οι σύμμαχοι της Ελλάδας πρέπει να αρχίσουν να ανησυχούν ξανά για τη χώρα. Ένα σκάνδαλο υποκλοπών απειλεί την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με παρατεταμένη πολιτική αστάθεια. Δεν πρόκειται για επανάληψη της κρίσης που απείλησε να βγάλει την Ελλάδα από το ευρώ. Ωστόσο, το υψηλό έλλειμμα και το υψηλό χρέος του κράτους –που είναι το 189% του ΑΕΠ– αποτελούν αιτία ανησυχίας σε μια περίοδο ραγδαίας αύξησης των τιμών της ενέργειας και αύξησης των επιτοκίων.

Νωρίτερα αυτό το μήνα, ο ηγέτης του ΠΑΣΟΚ, ενός από τα κόμματα της ελληνικής αντιπολίτευσης, κατηγόρησε την υπηρεσία πληροφοριών της χώρας ότι του υπέκλεψε το τηλέφωνό του. Υπήρξε επίσης μια ανεπιτυχής προσπάθεια από άγνωστη πηγή να μολύνει το τηλέφωνό του με spyware, που ονομάζεται Predator.

Ο Μητσοτάκης, αρχηγός του κεντροδεξιού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, είπε ότι αγνοούσε τις τηλεφωνικές υποκλοπές και δεν θα το ενέκρινε αν ήξερε. Απέλυσε τον επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών. Παραιτήθηκε και ο γενικός γραμματέας της κυβέρνησης, στον οποίο ανέφερε η υπηρεσία πληροφοριών που είναι ανιψιός του Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση αρνείται ότι αγοράζει ή χρησιμοποιεί το Predator. Ωστόσο, το ελληνικό κοινοβούλιο συνήλθε εκ νέου για να συζητήσει το θέμα σήμερα.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΣΤΑΘΕΙΑ
Αν και ο Μητσοτάκης έχει σταθερή πλειοψηφία, πρέπει να προκηρύξει εκλογές το αργότερο μέχρι τον Αύγουστο του 2023. Οι εκλογές θα διεξαχθούν με αναλογική, με αποτέλεσμα κανένα κόμμα να μην έχει τη συνολική πλειοψηφία. Στη συνέχεια, θα γίνουν δεύτερες εκλογές, βάσει νέου νόμου, που θα δώσει στο πρώτο κόμμα μεγάλο αριθμό μπόνους βουλευτών.

Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν προηγουμένως ότι ο Μητσοτάκης θα κέρδιζε την πλειοψηφία σε αυτές τις δεύτερες εκλογές – ή θα πλησίαζε να το κάνει. Όμως, μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου με τις παρακολουθήσεις, αυτό δεν φαίνεται πλέον πιθανό. Επιπλέον, θα του είναι δύσκολο να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού, καθώς ο προφανής συνεργάτης του ήταν το Πασόκ, το κεντροαριστερό κόμμα του οποίου το τηλέφωνο του αρχηγού υποκλεπτόταν. Θα είναι εξαιρετικά απρόθυμο να κάνει συμφωνία με τον Μητσοτάκη.

Ωστόσο, θα είναι επίσης δύσκολο για το μεγαλύτερο κόμμα της ελληνικής αντιπολίτευσης, τον αριστερό Σύριζα, να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού. Αν και θα προσπαθούσε να κλείσει μια συμφωνία με το Πασόκ, οι δύο ομάδες πιθανότατα δεν θα είχαν την πλειοψηφία. Μπορεί να καταφέρουν να την αποκτήσουν μόνο μέσω ενός φανταστικού συνασπισμού που περιλαμβάνει τους κομμουνιστές και την ακροδεξιά.

Υπάρχουν και άλλες δυνατότητες. Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να αντικαταστήσει τον Μητσοτάκη με έναν ηγέτη πιο ελκυστικό στο Πασόκ. Ένα άλλο είναι ότι τα ελληνικά κόμματα μπορεί να σχηματίσουν έναν μεγάλο συνασπισμό, με επικεφαλής έναν τεχνοκράτη. Όμως κανένα από τα σενάρια δεν φαίνεται πολύ σταθερό. Εν τω μεταξύ, πολλά ερωτήματα σχετικά με το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων παραμένουν αναπάντητα. Εάν υπάρξουν περαιτέρω επιζήμιες αποκαλύψεις, ο Μητσοτάκης μπορεί να δυσκολευτεί να μείνει μέχρι τις εκλογές.

ΥΨΗΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ
Οι επενδυτές και οι σύμμαχοι της Ελλάδας ήταν γενικά ενθουσιασμένοι με την πρωθυπουργία Μητσοτάκη. Η προσέγγισή του υπέρ των επιχειρήσεων και η υπόσχεσή του να εκσυγχρονίσει τη χώρα προσέλκυσαν κεφάλαια. Η υπόσχεσή του να ασκήσει μια υγιή δημοσιονομική πολιτική καθησύχασε την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία κατέχει τη μερίδα του λέοντος στο τεράστιο χρέος της χώρας. Διαχειρίστηκε καλά την πανδημία, προώθησε την ψηφιοποίηση της κυβέρνησης και έλαβε μέτρα για την απαλλαγή από τις ανθρακούχες εκπομπές της οικονομίας. Και η σταθερή γραμμή του κατά της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία απέσπασε επαίνους όχι μόνο σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αλλά και στην Ουάσιγκτον. Εκφώνησε μάλιστα ομιλία σε κοινή σύνοδο του Κογκρέσου των ΗΠΑ.

Υπάρχουν όμως και ανησυχίες. Ο Μητσοτάκης δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται πολύ για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Ουσιαστικά αμνήστευσε πολλούς χρηματοδότες που κατηγορούνταν για εγκληματική παραβίαση εμπιστοσύνης και έδωσε κάτι που ισοδυναμούσε με αμνηστία σε μεγάλους φοροφυγάδες. Επίσης συγκέντρωσε την εξουσία, αλλάζοντας το νόμο έτσι ώστε η υπηρεσία πληροφοριών να αναφέρεται στο γραφείο του.

Ταυτόχρονα, η δημοσιονομική πολιτική ήταν πιο χαλαρή από ό,τι θα περίμενε κανείς για μια χώρα που είχε πρόσφατα βιώσει μια επιθανάτια εμπειρία. Η κυβέρνηση μοίρασε πολλά χρήματα για τη στήριξη επιχειρήσεων και εργαζομένων κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Έχει επίσης ξοδέψει μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ από οποιαδήποτε άλλη χώρα της ΕΕ για να προστατεύσει τους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις από την ενεργειακή κρίση, σύμφωνα με το Bruegel, το think tank με έδρα τις Βρυξέλλες. Η κυβέρνηση πρόκειται να παρουσιάσει πρωτογενές έλλειμμα (πριν τις πληρωμές τόκων) περίπου 3,5% του ΑΕΠ φέτος, σύμφωνα με τη Μιράντα Ξαφά, Ελληνίδα οικονομολόγο.

ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ
Μια νέα κυβέρνηση φαίνεται πιθανό να είναι λιγότερο φιλική προς τις επιχειρήσεις από την τρέχουσα. Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος ο Μητσοτάκης να λάβει λαϊκιστικά μέτρα –ειδικά ξοδεύοντας περισσότερα χρήματα για να περιορίσει τους λογαριασμούς ενέργειας– σε μια προσπάθεια να παραμείνει στην εξουσία. Καθώς οι εκλογές διαδέχονται η μία την άλλη, άλλα κόμματα θα έχουν το κίνητρο να υποσχεθούν περισσότερες δημόσιες δαπάνες.

Οι πιστωτές της Ελλάδας μπορεί να υποστηρίξουν ότι αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Το χρέος της χώρας αναδιαρθρώθηκε ως μέρος των προγραμμάτων διάσωσης. Δεν χρειάζεται να αποπληρώσει το κεφάλαιο ή τους τόκους του χρέους που οφείλει στην ΕΕ μέχρι το 2033. Επιπλέον, αν και το χρέος αυξάνεται, ο συνδυασμός πληθωρισμού και οικονομικής ανάπτυξης σημαίνει ότι το βάρος έχει συρρικνωθεί ως ποσοστό του ΑΕΠ: Ο δείκτης μειώθηκε κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες το πρώτο τρίμηνο του έτους.

Εν τω μεταξύ, η ΕΕ μπορεί κάλλιστα να αποφύγει τις τριβές με την Ελλάδα δεδομένου ότι η Ευρώπη βρίσκεται εν μέσω γεωπολιτικής και οικονομικής κρίσης. Έχει ήδη αναστείλει τους δημοσιονομικούς κανόνες του μπλοκ, οι οποίοι υποτίθεται ότι κρατούν υπό έλεγχο το εθνικό χρέος και τα ελλείμματα. Και η ΕΕ ανησυχεί πολύ περισσότερο για την αστάθεια στην Ιταλία μετά την πτώση της κυβέρνησης του Μάριο Ντράγκι.

Αυτοί οι παράγοντες θωρακίζουν την Ελλάδα βραχυπρόθεσμα. Αλλά μπορεί να μην είναι αρκετοί εάν υπάρχει παρατεταμένη περίοδος αστάθειας. Εξάλλου, η κυβέρνηση χρειάζεται ακόμη να χρηματοδοτήσει το συνεχιζόμενο έλλειμμά της. Από το 2033 ο λογαριασμός της για αποπληρωμές και τόκους θα εκτιναχθεί κατακόρυφα.

Υπάρχουν ήδη ενδείξεις ότι οι επενδυτές ανησυχούν. Τα ελληνικά 10ετή κρατικά ομόλογα σημείωσαν απόδοση 3,9% το πρωί της Παρασκευής, αυξημένα κατά 93 μονάδες βάσης τον περασμένο μήνα και 256 μονάδες βάσης υψηλότερα από τα αντίστοιχα γερμανικά ομόλογα. Ενώ οι αποδόσεις των κρατικών ομολόγων αυξάνονται σε όλο τον κόσμο, οι αποδόσεις του ελληνικού χρέους έχουν αυξηθεί ταχύτερα πρόσφατα ακόμη και από της Ιταλίας, οι οποίες αυξήθηκαν κατά 34 μονάδες βάσης στο 3,6% τον περασμένο μήνα.

Επιπλέον, μόλις τελειώσουν οι γεωπολιτικές και ενεργειακές κρίσεις, η ΕΕ μπορεί να μην είναι τόσο πρόθυμη να κλείσει τα μάτια σε αυτό που συμβαίνει στην Αθήνα. Την περασμένη εβδομάδα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τερμάτισε την «ενισχυμένη εποπτεία» της ελληνικής οικονομίας, στη βάση ότι η χώρα ήταν οριστικά έξω από τον κίνδυνο. Αυτή είναι μια απόφαση για την οποία μπορεί τελικά να μετανιώσει.

Ακολουθήστε τον @Hugodixon στο Twitter

(Ο συγγραφέας είναι αρθρογράφος του Reuters Breakingviews. Οι απόψεις που εκφράζονται είναι δικές του.)

Ο Hugo Dixon είναι δημοσιογράφος, επιχειρηματίας και οργανωτής πολιτικών εκστρατειών. Ήταν ο πρώτος αρχισυντάκτης του Breakingviews και πριν από αυτό διηύθυνε τη στήλη Lex των Financial Times. Ίδρυσε επίσης την InFacts, μια δημοσιογραφική επιχείρηση που μέχρι τον Δεκέμβριο του 2019 αγωνιζόταν κατά του Brexit.

Επιμέλεια: Peter Thal Larsen και Streisand Neto
Reuters

 

It’s time to worry about Greece again

0

By

Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis addresses lawmakers during a parliamentary session on a wiretapping case, in Athens, Greece, August 26, 2022. REUTERS/Costas Baltas

ATHENS, Aug 26 (Reuters Breakingviews) – It is only a few years since the Grexit horror movie ended. But sadly Greece’s creditors, investors and allies need to start worrying about the country again. A bugging scandal threatens Prime Minister Kyriakos Mitsotakis’ government and prolonged political instability. This is not a re-run of the crisis that threatened to eject Greece from the euro. But the state’s high deficit and debt – which is 189% of GDP – are a cause for concern at a time of soaring energy prices and rising interest rates.

Earlier this month the leader of Pasok, one of Greece’s opposition parties, accused the country’s intelligence service of bugging his phone. There had also been an unsuccessful attempt from an unknown source to infect his phone with spyware, called Predator.

Mitsotakis, leader of the centre-right New Democracy party, said he was unaware of the phone tapping and wouldn’t have approved it if he had known read more . He fired the head of the intelligence service. The government’s general secretary, to whom the intelligence service reported and who is Mitsotakis’ nephew, also quit. The government denies purchasing or using Predator. Nevertheless, the Greek parliament has reconvened to debate the issue today.

POLITICAL INSTABILITY

Although Mitsotakis has a solid majority, he has to call an election at the latest by August 2023. This will be fought under proportional representation, with the result that no party will get an overall majority. There will then be a second election, under a new law, which will give the leading party a large number of bonus members of parliament.

Opinion polls previously suggested Mitsotakis would win a majority in this second election – or come close to doing so. But following the eruption of the bugging scandal, this no longer seems likely. What is more, it will be hard for him to form a coalition, as his obvious partner was Pasok, the centre-left party whose leader’s phone was tapped. It will be extremely reluctant to do a deal with Mitsotakis.

However, it will also be hard for Greece’s largest opposition party, the left-wing Syriza, to form a coalition. Though it would try to cut a deal with Pasok, the two groups probably wouldn’t have a majority. They might only be able to get one via a fanciful coalition including the communists and the far-right.

There are other possibilities. New Democracy might replace Mitsotakis with a leader more appealing to Pasok. Another is that Greek parties might form a grand coalition, led by a technocrat. But none of the scenarios looks terribly stable. Meanwhile, many questions about the bugging scandal remain unanswered. If there are further damaging revelations, Mitsotakis may struggle to hang on until the election.

HIGH EXPECTATIONS

Investors and Greece’s allies have been generally enthusiastic about Mitsotakis’ premiership. His pro-business approach and pledge to modernise the country attracted capital. His promise to run a sound fiscal policy reassured the European Union, which holds the lion’s share of the country’s humungous debt. He managed the pandemic well, drove forward the government’s digitalisation, and took steps to decarbonise the economy. And his firm line against Russia’s invasion of Ukraine got plaudits not just in other European capitals but also in Washington. He even delivered a speech to a joint session of U.S. Congress.

There are also concerns, though. Mitsotakis didn’t seem terribly interested in fighting corruption. He effectively wiped the slate clean for many financiers accused of criminal breach of trust and gave what amounted to an amnesty to large tax evaders. He also centralised power, changing the law so that the intelligence service reported to his office.

At the same time, fiscal policy was looser than might have been expected for a country that had recently gone through a near-death experience. The government handed out a lot of money to support firms and workers during the pandemic. It has also spent a larger proportion of GDP than any other EU country cushioning consumers and businesses from the energy crisis, according to Bruegel, the Brussels-based think tank. The government is on course to run a primary deficit (before interest payments) of about 3.5% of GDP this year, according to Miranda Xafa, a Greek economist.

POPULISM AHEAD

A new government seems likely to be less pro-business than the current one. There is also a risk that Mitsotakis will take populist measures – especially spending yet more money to cap energy bills – in an attempt to hang onto power. As one election follows another, other parties will have the incentive to promise more public spending.

Greece’s creditors might argue that this doesn’t matter too much. The country’s debt was restructured as part of its bailouts. It doesn’t have to repay the principal or interest on the debt it owes the EU until 2033. What is more, although debt has been rising, the combination of inflation and economic growth means the burden has shrunk as a percentage of GDP: the ratio declined by 4 percentage points in the first quarter of the year.

Meanwhile, the EU may well avoid friction with Greece given that Europe is in the midst of a geopolitical and economic crisis. It has already suspended the bloc’s fiscal rules, which are supposed to keep national debt and deficits under control. And the EU is much more worried about instability in Italy following the fall of Mario Draghi’s government.

These factors shield Greece in the short run. But they may not be enough if there is a prolonged period of instability. After all, the government still needs to finance its ongoing deficit. From 2033 its bill for repayments and interest will jump sharply.

There are already signs investors are getting anxious. Greek 10-year government bonds were yielding 3.9% on Friday morning, up 93 basis points in the past month, and 256 basis points higher than equivalent German Bunds. While government bond yields have been rising across the world, yields on Greek debt have risen faster recently even than Italy’s, which have gone up 34 basis points to 3.6% in the past month.

What’s more, once the geopolitical and energy crises are over, the EU may not be so willing to turn a blind eye to what is happening in Athens. Last week, the European Commission ended its “enhanced surveillance” of the Greek economy, on the basis that the country was finally out of the woods. That is a decision it may ultimately regret.

Follow @Hugodixon on Twitter

(The author is a Reuters Breakingviews columnist. The opinions expressed are his own.)

CONTEXT NEWS

Hugo Dixon is a journalist, entrepreneur and political campaigner. He was Breakingviews’ first editor-in-chief and before that ran the Financial Times’ Lex Column. He also founded InFacts, a journalistic enterprise which until December 2019 was making the case against Brexit.

Editing by Peter Thal Larsen and Streisand Neto