Αρχική Blog Σελίδα 1865

«Τρίζουν» από το ηλεκτρικό τα κόκκαλα της Θάτσερ

0

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2022 10:16
UPD:10:19
REUTERS/PHIL NOBLE

Πυλώνες ηλεκτρικού ρεύματος στη Βρετανία.

Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected] 

Μια φορά κι έναν καιρό- στις αρχές αυτής της χιλιετίας- η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε δώσει μια μεγάλη υπόσχεση στους πολίτες της: η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας θα απελευθερωθεί και όλοι θα επωφεληθούν από την πτώση της τιμής. Έτσι, το ρεύμα θα γίνονταν όλο και πιο φθηνό.

Η Βρετανία ήταν τότε το μοντέλο. Οι άνθρωποι έλεγαν: Οι Βρετανοί είχαν πρώτοι απελευθερώσει την αγορά και οι τιμές είχαν πέσει. Ηταν η εποχή που η φιλελευθεροποίηση ήταν της μόδας στην Ευρώπη. Και φυσικά, ουδείς περίμενε ότι ένας πόλεμος στις παρυφές της Γηραιάς Ηπείρου θα οδηγούσε σε ακραία κρίση στον ενεργειακό εφοδιασμού.

Αποτέλεσμα; Οι ίδιοι οι Βρετανοί σήμερα, ζητούν την άμεση κρατικοποίηση των εταιρειών ενέργειας για την αναχαίτιση των υψηλών τιμών. Σίγουρα θα τρίζουν τα κόκκαλα της Μάργκαρετ Θάτσερ…

Ευτυχώς, η ΕΕ αποφάσισε να διακόψει την καλοκαιρινή ραστώνη.Με το φάσμα της ύφεσης να επικρέμεται πάνω από την Ευρώπη και τον πληθωρισμό να απειλεί νοικοκυριά και επιχειρήσεις, η Κομισιόν αποφάσισε να ασχοληθεί σοβαρά με την άνοδο των τιμών της ενέργειας.

Η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ανακοίνωσε πώς θέλει να μεταρρυθμίσει την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας. Δηλαδή; Θα σταματήσει το υφιστάμενο μοντέλο λειτουργίας των Χρηματιστηρίων Ενέργειας στην ΕΕ, που σχεδιάστηκε για κανονικές συνθήκες, να ευνοεί τον ανταγωνισμό και να πριμοδοτεί τις ανανεώσιμες πηγές και τις πράσινες τεχνολογίες ηλεκτροπαραγωγής;  Θα μπει πλαφόν στις τιμές χονδρικής, όπως ισχύει κατ` εξαίρεση σε Ισπανία και Πορτογαλία;

Θα μπει φρένο σε μονοπωλιακή αγορά, η οποία ασχολείται με ένα βασικό, πολύ ευαίσθητο εμπόρευμα- ανθρώπινο δικαίωμα, μάλλον- που είναι ανάγκη ζωής για επιχειρήσεις και νοικοκυριά- αλλά δυστυχώς εκμεταλλεύονται  σημαντικά οι κερδοσκόποι;

Και κάτι ακόμη εξ` ίσου σημαντικό: Η ΕΕ θα πρέπει να βάλει το δάκτυλο στην πληγή, που ευθύνεται κυρίως για την άνοδο των τιμών: Ποιόν πλήττουν οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας; Μήπως επιτέλους οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να βγουν από την παγίδα που έχουν πέσει και να αναζητήσουν συμβιβαστικές λύσεις με τη Μόσχα στην ενέργεια;

Η ώρα του Νότου

Ο Ευρωπαϊκός Νότος πιέζει εδώ και καιρό για μια θεμελιώδη μεταρρύθμιση: Να επιβληθεί ανώτατο όριο τιμών σε όλη την Ευρώπη. Ο Γάλλος υπουργός Οικονομίας Μπρουνό Λε Μερ προτείνει μάλιστα «έναν αυτόματο σταθεροποιητή τιμών που θα τεθεί σε ισχύ τη στιγμή που οι τιμές ανεβαίνουν πάνω από ένα ορισμένο επίπεδο – αποτρέποντας τη μετακύλιση της αύξησης της τιμής για τους παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας σχεδόν απευθείας στους φορείς εκμετάλλευσης του δικτύου και τελικά σε ιδιώτες πελάτες και εταιρείες».

Αυτή θα ήταν μια θεμελιώδης μεταρρύθμιση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Με την ΕΕ να επωμίζεται ενδεχομένως το κόστος των ανώτατων τιμών στο τέλος. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, αυτό δεν φαίνεται να αποτελεί πλειοψηφία μεταξύ των 27 κρατών μελών. Αλλά η παλίρροια θα μπορούσε να αλλάξει.

Στις συνόδους για την ενέργεια που αποφάσισαν οι 27 να πραγματοποιηθούν τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, θα πρέπει να γίνει δυναμική επανεκκίνηση της πρωτοβουλίας «Next Generation Eu», που θα έδινε επίσης μεγάλη βοήθεια στο μέτωπο έκτακτης ανάγκης για το φυσικό αέριο. Η ΕΕ πρέπει να δώσει επιτέλους ,μια συντονισμένη και αξιόπιστη απάντηση, όπως το 2012 όταν ο Μάριο Ντράγκι είπε το περίφημο «Ο,τι χρειαστεί»

Να δείξει επιτέλους η ΕΕ ότι είναι «ενωμένη», όχι μόνο στην ενέργεια, αλλά και στην νομισματική και δημοσιονομική πολιτική. Αλλιώς θα ήταν άσκοπο να κλαίμε πάνω από την καρδάρα με το χυμένο γάλα…

naftemporiki.gr

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ.

5
του Παντελή Σαββίδη
Η γερμανίδα ΥΠΕΞ δήλωσε, χθές, πως ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να διαρκέσει μεγάλο χρονικό διάστημα.
Αυτό θα έχει επιπτώσεις και στον ουκρανικό λαό που σκοτώνεται για να υπερασπίσει την πατρίδα του, και καλά κάνει που την υπερασπίζεται, και στους λαούς της Ευρώπης οι οποίοι ενεπλάκησαν σε μια πολεμική σύρραξη χωρίς τέλος.
Γιατί δεν έχει τέλος η σύρραξη;
Διότι οι μεν Ουκρανοί θέλουν να ανακτήσουν τα χαμένα (της Κριμαίας συμπεριλαμβανομένης), οι δε Ρώσοι, μπορεί να έχουν σταματήσει, και ίσως να μην μπορούν, να επεκτείνουν τις πολεμικές επιχειρήσεις τους, δεν είναι, όμως διατεθειμένοι να παραχωρήσουν τίποτε απο τις περιοχές που κατέλαβαν.
Στην ουσία οι Ρώσοι θέλουν να κρατήσουν τρείς περιοχές: Την Κριμαία, το Ντονέσκ και το Λουγκάνσκ. Στην πλήρη τους μορφή. Αλλά θέλουν, επίσης, να διατηρήσουν έναν διάδρομο ελέγχου απο το Ντονέσκ στην Κριμαία.
Αν δει κανείς τις περιοχές αυτές στον χάρτη, είναι ό,τι έχουν καταλάβει.
Απο αυτόν τον στόχο δεν θα κάνουν πίσω.
Αλλά αυτήν την γραμμή δεν την δέχονται οι Ουκρανοί.
Άρα πεδίο ειρηνικής συνεννόησης δεν υπάρχει. Δεν φαίνεται να υπάρχει διαπραγματευτική βάση.
Επομένως, όπως έχουν τα πράγματα, λύση στον πόλεμο θα σημαίνει είτε στρατιωτική εκδίωξη της Ρωσίας, είτε παγίωση του μετώπου απο ρωσικής πλευράς. Αλλά τα κέρδη της Ρωσίας αποκλείεται να αναγνωρισθούν όχι, μόνο, απο την Ουκρανία αλλά ούτε απο την Δύση.
Συνεπώς τα προβλήματα που έχουν αναδυθεί απο την ρωσική απομόνωση ως αποτέλεσμα των κυρώσεων, δεν θα εκλείψουν.
Θα ζούμε απο δω και πέρα με σοβαρά προβλήματα ενέργειας εκτός και αν βρεθούν άλλες εναλλακτικές πηγές προμήθειας. Μια απο αυτές θα μπορούσε να είναι και τα αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου.
Μπορούν οι Ρώσοι να χάσουν και να εκδιωχθούν απο την Ουκρανία;
Το ερώτημα είναι στρατιωτικής φύσεως και η απάντησή του πρέπει να δοθεί απο στρατιωτικούς.
Οι δυτικοί, εξ αυτών, λένε πως παρουσιάσθηκε μια κόπωση της Ρωσίας σε ό,τι αφορά την προέλασή της και πως έφτασε στο μέγιστο των συμβατικών δυνατοτήτων της. Και προσθέτουν πως αν οι Ουκρανοί εφοδιασθούν με προχωρημένης τεχνολογίας στρατωτικό εξοπλισμό θα μπορούσαν να επιφέρουν καίριο χτύπημα στη Ρωσία.
Χτύπημα μπορεί να επιφέρουν, η εκδίωξή της απο την Ουκρανία αμφισβητείται. Οπότε το μέτωπο της αντιπαράθεσης, μάλλον, θα παγιωθεί. Αλλά η παγίωσή του δεν σημαίνει πως οι συνέπειες της εισβολής για τους πολίτες θα εκλείψουν. Οι συνέπειες θα συνεχίσουν να υφίστανται.
Σχετικά με το γιατί του πολέμου, οι ΗΠΑ αξιοποίησαν τεχνηέντως, τη ρωσική επιθυμία να ελέγξει την Ουκρανία για στρατηγικούς λόγους όπως ισχυρίζεται η Μόσχα.
Σε τι θα ωφελούσε τις ΗΠΑ μια τέτοια εκμετάλλευση; Σε μια παγκόσμια ανακατάταξη. Φαίνεται πως στις ΗΠΑ εκτίμησαν πως ο κόσμος, πριν τον ουκρανικό πόλεμο, δεν τους εξυπηρετούσε και έπρεπε να τον αναδιαμορφώσουν. Η αναδιαμόρφωση περνούσε μέσα απο την απομόνωση της Ρωσίας. Το γιατί πρέπει να το αναζητήσουμε σε μια αμερικανική ανάλυση.
Η εισβολή, ανεξαρτήτως του ποσοστού της κατοχής, εξυπηρετούσε τις ΗΠΑ για τον σκοπό αυτό. Οι ΗΠΑ, όπως και η Ρωσία, στην αρχή πίστευαν πως η ρωσική εισβολή θα ήταν ένας περίπατος. Αποδείχθηκε πως δεν είναι. Και όταν οι αμερικανοί είδαν τις ρωσικές συμβατικές δυνατότητες αποφάσισαν, παράλληλα με την επίτευξη του πρωταρχικού στόχου τους, να φθείρουν την Ρωσία. Το είπε ο υπουργός άμυνας των ΗΠΑ.
Που θέλω να καταλήξω; Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι ο καταλύτης για την παγκόσμια ανακατάταξη. Θα στοιχηθούν οι χώρες πίσω απο τις υπερδυνάμεις και θα διαμορφωθούν οι μεταξύ τους ισορροπίες. Και αυτό θα τραβήξει χρονια.
Γι αυτό ας μην περιμένουμε κάτι να λήξει για να επανέλθουμε στα προηγούμενα επίπεδα ευημερίας. Πρέπει να τα ξεχάσουμε και να αναζητήσουμε νέες λύσεις.
Σε αυτόν τον νέο κόσμο, η ηγέτιδα δύναμη της Ε.Ε. η Γερμανία, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί με αποτέλεσμα να υφίσταται μια ανεπιθύμητη και δύσκολα διαχειρίσμη οικονομική πίεση.
Αποτέλεσμα αυτών των αδιεξόδων είναι να επαναφέρεται το ελληνικό πρόβλημα. Την δυσκολία, δηλαδή, διαχείρισης απο πλευράς Ελλάδας του χρέους της και της οικονομίας της.
Η συνταγή που ακολουθούν μέχρι τώρα οι κυβερνήσεις είναι απολύτως λανθασμένη. Η οικονομία δεν μπορεί να ανορθωθεί με εστίαση, μόνο, στο λεκανοπέδιο. Πρέπει να αξιοποιηθεί το σύνολο του ελληνικού χώρου. Αλλά αυτό προϋποθέτει αλλαγή πολιτικής. Ο πληθυσμός της πρωτεύουσας να περιοριστεί στο μισό και ο υπόλοιπος να διαχυθεί στην ελληνική περιφέρεια για παραγωγικές δραστηριότητες που θα προγραμματισθούν και θα υποστηριχθούν.
Η άλλη επιλογή που παρουσιάζεται είναι η αξιοποίηση των ενεργειακών αποθεμάτων της χώρας. Φαίνεται δύσκολο λόγω των αντιδράσεων της Τουρκίας αλλά το ζήτημα πρέπει να τεθεί στην Ε.Ε. και τις ΗΠΑ.
Δεν υπάρχουν περιθώρια για μοίρασμα έτοιμου χρήματος. Ούτε για ολιγωρία. Το κράτος πρέπει να προγραμματίσει μια νέα πολιτική. Διαφορετικά η μοίρα μας είναι αρνητικά προδιαγεγραμμένη.

Πως η κουρδική αυτονομία ώθησε την Άγκυρα στην τακτική διαπραγματεύσεων με τη Δαμασκό

0

 

Γράφει ο ερευνητής διεθνών σχέσεων Μαχμούντ Άλους

Στα χρόνια που ακολούθησαν το ξέσπασμα του συριακού πολέμου, όταν τόσο ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν όσο και ο Μπασάρ Άσαντ ήταν στην εξουσία, ήταν αδιανόητο να μιλήσουμε για την πιθανότητα αποκατάστασης των σχέσεων μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού.

Παρόλο που η Άγκυρα ξεκίνησε μια μεγάλη διπλωματική αλλαγή τα τελευταία δύο χρόνια για να βελτιώσει τις σχέσεις με τους πρώην περιφερειακούς αντιπάλους της, δεν υπήρχε τίποτα που να υποδηλώνει πιθανή αλλαγή στη θέση της Τουρκίας απέναντι στο συριακό καθεστώς.

Σε αντίθεση με πολλές χώρες που υποστήριξαν την αντιπολίτευση για την ανατροπή του Άσαντ στην αρχή του πολέμου, στη συνέχεια εγκατέλειψαν και ορισμένες από τις οποίες είχαν βελτιώσει πρόσφατα τις σχέσεις με τη Δαμασκό, η επέμβαση της Τουρκίας ήταν διαφορετική σε μορφή και αντικειμενικό τρόπο, καθιστώντας την πιο ανθεκτική και αποτελεσματική από άλλες.

Ως μέρος του περιφερειακού προσανατολισμού της Τουρκίας – υποστηρίζοντας τους μετασχηματισμούς που ήρθαν με την Αραβική Άνοιξη – με κύριο στόχο την ανατροπή του Άσαντ στην αρχή του πολέμου, η Τουρκία είχε την ευκαιρία να επιστρέψει στην περιφερειακή πολιτική μετά από μια μακρά περίοδο αποχώρησης.

Ωστόσο, η τουρκική επέμβαση πήρε διαφορετικές μορφές λόγω των πολλών αλλαγών που συνέβησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου που ανάγκασαν την Άγκυρα να υιοθετήσει πιο ευέλικτες πολιτικές προσαρμογής.

Η κουρδική αυτονομία άλλαξε την τουρκική πολιτική

Μέχρι τα μέσα της περασμένης δεκαετίας, η μέθοδος της Τουρκίας επικεντρωνόταν στον στόχο της ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ με τον εξοπλισμό και τη χρηματοδότηση της αντιπολίτευσης.

Ωστόσο, η αλλαγή στην ισορροπία δυνάμεων λόγω της στρατιωτικής επέμβασης της Ρωσίας το 2015, η άνοδος του σχεδίου «Κουρδική Αυτόνομη Διοίκηση» ως αποτέλεσμα των τεράστιων γεωγραφικών κερδών των κουρδικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά του ISIS, έκανε την Άγκυρα να αλλάξει ρόλο.

Ανάγκασε την Τουρκία να εγκαταλείψει τον στόχο της ανατροπής και να επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση του κουρδικού αυτονομιστικού σχεδίου.

Αλλαγή στις προτεραιότητες της τουρκικής πολιτικής

Αυτή η αλλαγή στις προτεραιότητες ανάγκασε επίσης την Τουρκία να αλλάξει την πορεία επέμβασής της, μεταβαίνοντας από την έμμεση στρατιωτική επέμβαση στην άμεση επέμβαση από το 2016 – σε μια σειρά επιχειρήσεων στη βόρεια Συρία.

Υπό αυτή την έννοια, η επέμβαση της Τουρκίας στον πόλεμο της Συρίας και δεν περιορίζεται στους γεωπολιτικούς της στόχους στην περιοχή, έχει γίνει ζήτημα εθνικής ασφάλειας.

Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί λόγοι για αυτήν την αλλαγή, η οποία οδήγησε στο σημερινό σημείο καμπής στη στάση της Τουρκίας απέναντι στο καθεστώς:

Πρώτον: Η -στρατιωτική- επέμβαση της Ρωσίας άλλαξε την πορεία του πολέμου προς όφελος του καθεστώτος της Δαμασκού και η αποχώρηση των αραβικών και δυτικών χωρών από την υποστήριξη της αντιπολίτευσης προκάλεσε την αλλαγή της ισορροπίας εσωτερικών και εξωτερικών δυνάμεων που επηρέασαν τον πόλεμο σε μεγάλο βαθμό. Αυτό ανάγκασε την Άγκυρα να επανατοποθετήσει τον ρόλο της.

Δεύτερον: Η σοβαρή κρίση στις σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας το 2015 ήταν ένας ισχυρός παράγοντας για τον Ερντογάν να αναζητήσει τρόπους διαχείρισης αντικρουόμενων συμφερόντων με τη Ρωσία στη Συρία και για την Άγκυρα να αποφύγει μια δαπανηρή στρατιωτική αντιπαράθεση.

Και αναφέρεται ότι ο παράγοντας αυτός ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία -την επόμενη χρονιά- και τον υποτιθέμενο ρόλο της Δύσης σε αυτήν.

Τρίτον: Η υποστήριξη της Δύσης προς τα κουρδικά στρατεύματα προκάλεσε μεγάλη ρωγμή στις σχέσεις της Άγκυρας με τη Δύση και ιδιαίτερα με την Ουάσιγκτον.

Ως εκ τούτου, η συνεργασία της Τουρκίας με τη Ρωσία ήρθε ως απάντηση στην αίσθηση απειλής της Άγκυρας από τον δυτικό της ρόλο στη Συρία.

Τέταρτον: Η επιτυχία της εταιρικής σχέσης Τουρκίας-Ρωσίας και η πλατφόρμα της Αστάνα –η τριμερής– μεταξύ Τουρκίας, Ρωσίας και Ιράν παρακίνησαν την Άγκυρα να εμβαθύνει σταδιακά τις αλλαγές στην πολιτική της για τη Συρία.

Εσωτερική πολιτική αποδυνάμωση

 Εκτός από όλα αυτά, οι εσωτερικοί παράγοντες της Τουρκίας δεν πρέπει να αγνοηθούν σε αυτόν τον μετασχηματισμό. Οι οικονομικές δυσκολίες της Τουρκίας λόγω των επιβαρύνσεων του προσφυγικού προβλήματος και η μετατροπή του σε ισχυρό χαρτί στα χέρια της αντιπολίτευσης στις επερχόμενες εκλογές έχουν καταστήσει την αντιμετώπιση του προσφυγικού προβλήματος κορυφαία προτεραιότητα στην πολιτική του Ερντογάν για τη Συρία.

Διότι πριν από λίγους μήνες ανακοινώθηκε το έργο για την επιστροφή ενός εκατομμυρίου προσφύγων στη χώρα τους. Υπό το φως του γεγονότος ότι η επιστροφή τόσων πολλών προσφύγων απαιτεί την επέκταση των συνόρων των ασφαλών ζωνών που έχει δημιουργήσει η Τουρκία στη βόρεια Συρία και στις οποίες η Ρωσία και το Ιράν αντιτίθενται σθεναρά, ο Ερντογάν θα πρέπει επίσης να θέσει αυτό το ζήτημα σε συνεργασία με τη Δαμασκό και τους συμμάχους της στον αγώνα κατά του YPG και της πολιτικής ασφάλειας της Τουρκίας. Ελπίζει να επιλύσει τις ανησυχίες τους – με αυτή τη συνεργασία.

Η απόφαση για την απομάκρυνση των Αμερικανών

Ενώ η πλατφόρμα της Αστάνα ήταν ανίκανη να αναπτύξει κοινή στάση ενάντια στο κουρδικό σχέδιο, η πρόσφατη σύνοδος κορυφής της Τεχεράνης μεταξύ των ηγετών της Τουρκίας, της Ρωσίας και του Ιράν οδήγησε σε συμφωνία για συνεργασία σε αυτή την περίπτωση και στην άσκηση κοινής πίεσης για την απομάκρυνση των Ηνωμένων Πολιτειών. της Συρίας.

Δεδομένων των τεράστιων και περίπλοκων προκλήσεων που αντιμετωπίζει ένας συγκεκριμένος και de facto μετασχηματισμός στις σχέσεις Άγκυρας-Δαμασκού, αυτό είναι απίθανο να συμβεί, τουλάχιστον στο εγγύς μέλλον.

Ωστόσο, θα ήταν πιο ωφέλιμο να επικεντρωθούμε στην αντιμετώπιση των κύριων ζητημάτων σταδιακά και ταυτόχρονα, ώστε να μην καταρρεύσει ο νέος δρόμος. Η μετάβαση στο επόμενο στάδιο θα απαιτήσει συγκεκριμένα βήματα και από τις δύο πλευρές.

Και τα δύο μέρη έχουν διαφορετικά κίνητρα, διαφορετικούς στόχους και προτεραιότητες για κάποιες αλλαγές στη σχέση τους. Και ο καθένας είναι πρόθυμος να πάρει αυτό που θέλει η άλλη πλευρά πριν το δώσει.

Ωστόσο, αυτή η διαφορά αντιμετωπίζεται μέσω της διαπραγμάτευσης, είτε πρόκειται για την αποκατάσταση της πολιτικής επικοινωνίας μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού είτε μέσω διαμεσολαβητών.

Και καθώς αυτές οι διαπραγματεύσεις γίνονται πιο σοβαρές, κάθε πλευρά θα ανεβάσει τον πήχη με τους όρους της.

Όποια και αν είναι η φύση των αναγκών και των απαιτήσεων, η ανάγκη και των δύο μερών να μεταμορφώσουν τη σχέση και τα κέρδη που επιθυμούν είναι αυτά που καθορίζουν τις πιθανότητες επιτυχίας σε αυτό το νέο μονοπάτι.

Τα στάδια των διαπραγματεύσεων Τουρκίας – Συρίας

Κατά την εκτίμησή μας, η νέα διαδρομή θα προχωρήσει σε διάφορα στάδια:

Το πρώτο στάδιο μπορεί να συνίσταται στον τερματισμό της πολιτικής έχθρας μεταξύ των δύο χωρών και στη διεξαγωγή πολιτικής επικοινωνίας σε προεδρικό επίπεδο – στο μέγιστο – ή σε επίπεδο υπουργείου Εξωτερικών – στο ελάχιστο.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου άνοιξε το δρόμο για το δεύτερο ενδεχόμενο, ανακοινώνοντας τη συνάντησή του με τον Σύρο ομόλογό του, Φαϊζάλ Μικντάντ, στο περιθώριο της Συνάντησης του Κινήματος των Αδεσμεύτων στο Βελιγράδι της Σερβίας, πριν από περίπου ένα χρόνο.

Το δεύτερο στάδιο μπορεί να περιλαμβάνει τη λήψη ορισμένων σημαντικών βημάτων που ανταποκρίνονται στις ανάγκες των μερών.

Οι πιο σημαντικές από αυτές είναι η υπογραφή διμερούς συμφωνίας ή πρωτοκόλλου για να διασφαλιστεί ότι οι Σύροι πρόσφυγες θα σταλούν πίσω στις χώρες τους και δεν θα διώκονται, η αναθεώρηση της Συμφωνίας των Αδάνων και η έναρξη συνεργασίας για την ασφάλεια μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού κατά του PKK και οι προεκτάσεις του στη Συρία.

Επιπλέον, η Τουρκία θα κάνει κάποιες βασικές παραχωρήσεις που θέλει το καθεστώς, όπως οι συνοριακές διελεύσεις που ελέγχονται από την αντιπολίτευση και η αποκατάσταση του ελέγχου των διεθνών διαδρομών.

Η τρίτη φάση, που είναι και η πιο δύσκολη, μπορεί να συνίσταται στην εστίαση στην προώθηση της πολιτικής λύσης προκειμένου να επιτευχθεί μια ειρηνευτική συμφωνία που θα τερματίσει τον πόλεμο.

Είναι βέβαιο ότι κάθε λεπτομέρεια σε αυτά τα θέματα είναι αρκετά περίπλοκη ώστε να αποτύχει αυτή η διαδικασία.

Είναι επίσης βέβαιο ότι το συριακό καθεστώς, το οποίο αρνείται να κάνει παραχωρήσεις στην αντιπολίτευση ενώ κινδυνεύει να καταρρεύσει, θα αντισταθεί σε οποιαδήποτε πραγματική πολιτική αλλαγή μετά την ανάκτηση της εξουσίας.

Ως εκ τούτου, ως κύριος χορηγός αυτής της διαδρομής, η Ρωσία θα έχει βασικό ρόλο στο να πιέσει τη Δαμασκό να στρίψει στη γωνία με την Άγκυρα και να καταλήξει σε συμβιβασμό σε ορισμένα ζητήματα.

Τέλος, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε τις διπλωματικές ικανότητες που επέτρεψαν στη χώρα του να κάνει μια σημαντική στροφή στις εξωτερικές σχέσεις τα τελευταία χρόνια, αλλά οι κινήσεις του στη Συρία τώρα εγκυμονούν μεγάλους κινδύνους.

Στο βαθμό που τα μελλοντικά του βήματα είναι καθοριστικά για τον καθορισμό της τύχης του συριακού πολέμου και της περιφερειακής κατάστασης, οι συνέπειές του θα γράψουν τη σημαντικότερη σελίδα της κληρονομιάς του στην εξωτερική πολιτική.

Al Jazeera.net

https://www.echedoros-a.gr

«Η Άγκυρα έδωσε εντολή στη συριακή αντιπολίτευση να εγκαταλείψει την Τουρκία»

0

Τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης υποστήριξαν ότι τις ημέρες που συζητήθηκε ο διάλογος μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού, η Τουρκία διέταξε τη συριακή αντιπολίτευση να εγκαταλείψει τη χώρα.

Σύμφωνα με τις ειδήσεις του ιρανικού πρακτορείου ειδήσεων Tesnim, το οποίο βασίζεται σε «πηγές κοντά στο θέμα», «την περασμένη εβδομάδα, υψηλόβαθμος Τούρκος αξιωματούχος είχε συνάντηση με τον Πρόεδρο του Εθνικού Συνασπισμού της Συριακής Αντιπολίτευσης και Επαναστατικών Δυνάμεων (SMDK) Σαλίμ αλ Ο Μουσλάτ.

Προκειμένου η Άγκυρα να ανανεώσει τις σχέσεις με τη Δαμασκό, ο Τούρκος διπλωμάτης δήλωσε ότι ήταν απόλυτα αποφασισμένος στο ότι η συριακή αντιπολίτευση έπρεπε να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση».

Συγκεκριμένα το ιρανικό άρθρο σημειώνει:

Ο Τούρκος αξιωματούχος ζήτησε από τις ομάδες της συριακής αντιπολίτευσης να επιλέξουν μια εναλλακτική χώρα (για μετανάστευση) και να σταματήσουν όλες τις πολιτικές και μιντιακές δραστηριότητες μέσα από την Τουρκία.

Ωστόσο, όπως σημειώνεται τα μέσα ενημέρωσης της συριακής αντιπολίτευσης, τα οποία άλλαξαν τη ρητορική τους προς την κυβέρνηση της Άγκυρας τις τελευταίες εβδομάδες, επικρίνουν σκληρά «τον τουρκικό ρατσισμό και τις πράξεις βίας κατά των Σύρων μεταναστών».

Σημειώθηκε ότι αυτή η συμπεριφορά ομάδων ΜΜΕ που συνδέονται με τη συριακή αντιπολίτευση έμοιαζε με τη στάση των οργάνων ΜΜΕ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η οποία αναγκάστηκε να σταματήσει τις εκπομπές της από την Τουρκία ως αποτέλεσμα της πίεσης της Άγκυρας για την προσέγγιση της με τις αρχές της Αιγύπτου.

Σύμφωνα με ενημερωμένες πηγές, κατά τη διάρκεια της εν λόγω συνάντησης, ομάδες της συριακής αντιπολίτευσης αποδέχθηκαν την εντολή της Άγκυρας να εγκαταλείψουν τη χώρα (έναντι τιμήματος;)

Αναφέρθηκε ότι ο Σαλίμ αλ Μουσλάτ, Πρόεδρος του Εθνικού Συνασπισμού της Συριακής Αντιπολίτευσης και Επαναστατικών Δυνάμεων (SMDK), πρότεινε τη Σαουδική Αραβία.

Ο Τουρκμένος πρόεδρος της  λεγόμενης Συριακής Τουρκμενικής Συνέλευσης Αμπντουραχμάν Μουσταφά, πρόσφερε την Ιορδανία για εναλλακτική χώρα, και όπως είπε οι δραστηριότητες της ομάδας θα συνεχιστούν από την Ιορδανία, σημειώνει το ιρανικό πρακτορείο στην τουρκική.

 

Tesnim Haber Ajansı

https://www.echedoros-a.gr

 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ

1

Απο τον Άτλαντα Στρατηγικής του FMES βλέπετε τρείς χάρτες :

Ο πρώτος που δημοσιεύεται στο γαλλικό site Diploweb Geopolitique et Strategie δείχνει:

-Με την μπλέ γραμμή τα όρια της αμερικανικής εντολής (commendement)

-Με το σχήμα του αεροπλάνου τις αεροπορικές βάσεις που διαθέτουν οι ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
-Με την άγκυρα, τις ναυτικές βάσεις των ΗΠΑ
-Με το ραντάρ, τα συστήματα αντιβαλλιστικών πυραύλων που διαθέτουν οι ΗΠΑ.
Βλέπετε πως τα περισσότερα, σε όλη αυτήν την περιοχή, βρίσκονται στην Ελλάδα. Τέσσερις αεροπορικές βάσεις (Σούδα, Λάρισα, Στεφανοβίκειο και Αλεξανδρούπολη), μία ναυτική (Σούδα).
Στην Τουρκία υπάρχει μια αεροπορική (Ινσιρλίκ) και ένα σύστημα ραντάρ για αναχαίτηση βαλλιστικών πυραύλων (Κιούρετσικ).
Για να βρείτε την πυκνότητα τη αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας που εμφανίζει η Ελλάδα πρέπει να κατεβείτε στην περιοχή Συρίας, Ιράκ, Ισραήλ, Μέση Ανατολή, δηλαδή, η οποία φλέγεται.
Ο τίτλος του σχετικού δημοσιεύματος είναι “Ενημερωτικό δελτίο και χάρτης χώρας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Στρατηγικοί στόχοι για την περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής

Ο δεύτερος χάρτης του Άτλαντα τιτλοφορείται La grande stratégie américaine. Η Μεγάλη Στρατηγική της Αμερικής.
Πριν παραθέσω την μετάφραση που συνοδεύει τον χάρτη, επισημαίνω:

-την κάθετη γραμμή που ενώνει τον Βερίγγειο Πορθμό και την Αλεξανδρούπολη για να καταλάβετε την σημασία της ελληνικής παραχώρησης στις ΗΠΑ. Είναι η νέα γραμμή μετώπου ανάσχεσης της Ρωσίας και εν μέρει της Κίνας. Η Κίνα διασπά το μέτωπο νοτιότερα, όπως θα προσέξετε σε άλλον χάρτη με την Κινεζική Στρατηγική. Παρατηρείστε ότι το μέτωπο αυτό αφήνει ένα μέρος της Τουρκίας στη ρωσική και κινεζική επιρροή, στις δυνάμεις, δηλαδή της Heartland.
Θα ήθελα να σημειώσω ότι για την γραμμή αυτή σας έχω μιλήσει και εγώ σε δική μου ανάλυση αλλά την τραβούσα ως τις Βλτικές χώρες και τη επεξέτεινα ως το Σουέζ.
-Απο το κείμενο που συνοδεύει τον χάρτη αξίζει, επίσης να υπογραμμιστεί ότι οι αναλυτές θεωρούν την Συμμαχία AUKUS που συνήψαν οι ΗΠΑ με τη Μεγάλη Βρετανία και την Αστραλία και την Quad ( με την Ινδία, την Αυστραλία και την Ιαπωνία) ως συμμαχίες που αποβλέπουν στην αντιμετώπιση της Κίνας, ενώ το NATO ως Συμμαχία που αποβλέπει στην ανάσχεση της Ρωσίας. Όταν οι ΗΠΑ με τις δύο συμμαχίες θα ασχολούνται με την αντιμετώπιση της Κίνας, το ΝΑΤΟ θα ανασχαίνει τη Ρωσία.

-Αξιοσημείωτο, επίσης, είναι ότι το κείμενο θεωρεί ως σημαντικότερους συμμάχους των ΗΠΑ τις οποίες θα πρέπει να υποστηρίξουν, την Ευρώπη, την Ιαπωνία, την Ινδία και την Αραβική Χερσόνησο, ενώ τα Five Eyes (Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία) τα θεωρεί ως τη ζωτική βάση που κανένας άλλος δρων δεν μπορεί να ελπίζει να ενσωματώσει.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ

Υποκινημένες από τη δεδηλωμένη φιλοδοξία της Κίνας, η οποία επιθυμεί να επιβληθεί ως η πρώτη παγκόσμια δύναμη, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιδρούν και αναδιοργανώνουν τη στάση τους σε πλανητική κλίμακα. Γνωρίζουν ότι έχουν τη δυνατότητα να διατηρήσουν την ηγεσία τους: οικονομική ανάπτυξη, νέος και δυναμικός πληθυσμός, επαρκής ενέργεια και στρατηγικοί πόροι,
βιομηχανικά εργαλεία, τεχνολογική υπεροχή, ικανότητα προσέλκυσης επιστημονικών ελίτ, οιονεί νησιωτική γεωγραφική θέση, ένοπλες δυνάμεις, πολυάριθμες και έμπειρες ανώτερες από αυτές των δεδηλωμένων αντιπάλων τους.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο, έχουν επίγνωση των τρωτών σημείων τους: εσωτερικά, πρώτα, μέσω του αυξανόμενου κατακερματισμού και διαίρεσης της κοινωνίας τους. Εξωτερικά, με τη διασπορά των δυνάμεών τους στα πολλά θέατρα επιχειρήσεων στα οποία βρίσκονται
που δημιουργήθηκαν μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, από φιλελεύθερο ιδεαλισμό ή νεοσυντηρητική ιδεολογία, εκμεταλλευόμενες τη θέση τους ως μοναδικής υπερδύναμης.
Οι αμερικανικές ελίτ γνωρίζουν επίσης την υποβάθμιση του ηθικού και επιχειρησιακού κύρους των Ηνωμένων Πολιτειών, συνεπεία της βαρβαρότητας, της ασυνέπειας και της αποτυχίας της εξωτερικής τους πολιτικής για δύο δεκαετίες. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στην περίπτωση της Μέσης Ανατολής, όπου η Αμερική θεωρείται, πλέον, ως αναξιόπιστη δύναμη και ως ανασταλτικό και άστατο στοιχείο, απειλητικό, εν γνώσει τους ή όχι, για τα αυταρχικά καθεστώτα και όχι, πλέον, ως παράγοντας ικανός να σταθεροποιήσει την περιοχή.
Από τον Μπαράκ Ομπάμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες επανεκτιμούν τη μεγάλη στρατηγική τους που τώρα επικεντρώνεται στη ζώνη Ινδο-Ειρηνικού προκειμένου να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικότερα τον κινέζο ανταγωνιστή. Εναπόκειται σε αυτές να επαναπροσδιορίσουν τη γραμμή υπεράσπισης των κρίσιμων συμφερόντων τους που τις επιτρέπει να υπερασπιστούν τους σημαντικότερους συμμάχους τους (Ευρώπη, Ιαπωνία, Ινδία, Αραβική Χερσόνησο) που βρίσκονται στο επίμαχο τμήμα
Rimland (Spykman, Kissinger, Brzezinski), ενόψει της επιθετικής ρητορικής και των λεπτά καλυμμένων απειλών από την Κίνα και τη Ρωσία, ηπειρωτικές δυνάμεις της Χάρτλαντ αγαπητές στον Μάκιντερ. Αυτή η νέα γραμμή άμυνας προστατεύει τις κύριες θαλάσσιες διαδρομές που εγγυώνται Αμερικανική στρατηγική υπεροχή, αλλά συνεπάγεται απόσυρση απο περιοχές όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν εμπλακεί για αρκετές δεκαετίες
(βόρειο τμήμα της Μέσης Ανατολής, Πακιστάν…) αφήνοντας το ζήτημα της Ταϊβάν σε εκκρεμότητα. Ίσως οι Αμερικανοί στρατηγοί να ελπίζουν ότι θα ωθήσουν τους Κινέζους και τους Ρώσους να κάνουν λάθη, δελεάζοντάς τους με φημολογημένα εύκολα κέρδη σε αυτή τη ζώνη ασφαλείας που εγκαταλείπουν;
Εν τω μεταξύ, αγοράζουν παντού τεχνολογία για να διατηρήσουν το προβάδισμά τους σε αυτόν τον κρίσιμο τομέα.
Σε αυτήν την γεωπολιτική ενημέρωση, το Σύμφωνο AUKUS (με την Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο) και το QUAD (με την Ινδία, την Ιαπωνία και την Αυστραλία) βοηθούν το Πεντάγωνο να συγκρατήσει την ώθηση της Κίνας, ενώ η δουλειά του ΝΑΤΟ είναι να περιορίσει τη Ρωσία στη Δύση, το διάστημα που θα είναι απαραίτητο για τις Ηνωμένες Πολιτείες να αντιμετωπίσουν την κινεζική επέκταση στη ζώνη INDOPACOM (Ινδοειρηνικός). Χωρίς αμφιβολία η Ουάσιγκτον θα καλλιεργήσει καλύτερα τη ιερή συμμαχία για τις αγγλοσαξονικές δημοκρατίες, τα Five Eyes (Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία) που θεωρεί ως τη ζωτική βάση που κανένας άλλος δρων δεν μπορεί να ελπίζει να ενσωματώσει.
Η λεκάνη της Μεσογείου και το νότιο τμήμα της Μέσης Ανατολής δεν είναι πλέον απλώς ένας διάδρομος διέλευσης που επιτρέπει την ταχεία αναδιάταξη των αμερικανικών δυνάμεων στον Ινδικό Ωκεανό, καθώς και δεξαμενή υδρογονανθράκων της Κίνας που καλό είναι να μπορεί να κλειδώσει. Προσεκτικές, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν, ωστόσο, εκσυγχρονίσει τις στρατιωτικές τους βάσεις επί τόπου, προκειμένου να μπορέσουν να αναπτυχθούν εκ νέου εκεί πολύ γρήγορα αν χρειαστεί.

 Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ

Η δύναμη της Κίνας και των ηγετών της είναι να έχουν μια τριακονταετή μακροπρόθεσμη στρατηγική, που γίνεται δυνατή από τη σταθερότητα του καθεστώτος
και των θεσμών, μια φυσική μορφή στρατηγικής υπομονής και σύνεσης, αλλά κυρίως από την εντύπωση της ανθεκτικότητας της εξουσίας χωρίς ανοιχτές εκλογικές προθεσμίες στον ορατό ορίζοντα. Ήδη από το 2019, ο Κινέζος πρόεδρος Xi Jinping δήλωσε ξεκάθαρα πως
στρατηγικός στόχος είναι: η Κίνα πρέπει να γίνει και πάλι η κορυφαία παγκόσμια δύναμη το 2049 κατά τη διάρκεια του εορτασμού της εκατοστής επετείου της Κομμουνιστικής Λαϊκής Δημοκρατίας.
Για να επιτευχθεί αυτό, οι Κινέζοι ηγέτες γνωρίζουν ότι πρέπει πρώτα να ανταποκριθούν στις βασικές φιλοδοξίες ενός πληθυσμού 1,4 δισεκατομμυρίων κατοίκων που κάνουν την Κίνα την πιο  πυκνοκατοικημένη χώρα στον πλανήτη: φαγητό, σπίτι και δουλειά για όλους και ένα επίπεδο ζωής για να είναι δυνατή η κατανάλωση σε ένα βιώσιμο περιβάλλον που δεν είναι πολύ μολυσμένο. Γιατί η Κίνα έχει γίνει με τα χρόνια το εργοστάσιο του κόσμου, ακόμα κι αν αυτός ο ρόλος της ξεφεύγει σταδιακά. Αυτοί οι ίδιοι ηγέτες γνωρίζουν επίσης ότι η χώρα τους γερνάει και ότι διχάζεται μεταξύ των αυτονομιστικών δυνάμεων καθώς και από την επιθυμία των μεγαλουπόλεών της, που έχουν γίνει πλούσιες, να αποκτήσουν αυτονομία.
Επομένως, βασιστείτε σε ένα ισχυρό ενιαίο κόμμα, που παίζει τόσο ρόλο κοινωνικής ανύψωσης όσο και καταναγκαστικού εργαλείου για τη διατήρηση της εθνικής συνοχής.

Αυτό είναι που κάνει το ζήτημα της Ταϊβάν να παραμένει αναμφίβολα το πιο κρίσιμο για τους Κινέζους ηγέτες που δεν θα ανεχτούν να δουν το νησί να δηλώνει ανεξαρτησία. Εάν είναι πεπεισμένοι ότι δεν μπορούν να διατηρήσουν το σημερινό status quo, είναι πιθανό να εκμεταλλευτούν την πρώτη ευκαιρία να αναλάβουν, άμεσα ή έμμεσα, τον έλεγχο της Ταϊβάν, κάτι που θα τους έδινε εγγυημένη πρόσβαση στον Ειρηνικό.
Γεωπολιτικά, η μεγάλη στρατηγική της Κίνας στοχεύει να συγκρατήσει και να απομονώσει τους αντιπάλους της, διασφαλίζοντας ταυτόχρονα προμήθειες ενέργειας, πρώτων υλών και στρατηγικών πόρων.

Φαίνεται να καταλήγει σε πέντε στάδια ακολουθίες που περιγράφονται στον συνημμένο χάρτη.

Οι Κινέζοι ηγέτες παίζουν Go και τοποθετούν τα πιόνια τους στον πλανητικό πίνακα με μια
μακροπρόθεσμη λογική, προσπαθώντας να μην τρομάξουν τους αντιπάλους τους. Από αυτή την οπτική γωνία, η ιδέα τους για νέους δρόμους μεταξιού ξηράς και θάλασσας εξυπηρετεί τη διείσδυση στις αγορές της Κεντρικής Ασίας, της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής και της Ανατολικής Ευρώπης, καταπνίγοντας, σταδιακά, τον περιφερειακό της αντίπαλο, την Ινδία.
Η Μέση Ανατολή και η λεκάνη της Μεσογείου αντιπροσωπεύουν για την Κίνα μια δεξαμενή ενέργειας που προμηθεύει το ήμισυ της κατανάλωσής της σε πετρέλαιο και ένα στρατηγικό σταυροδρόμι που της επιτρέπει να συνεχίσει την οικονομική και πολιτική της επέκταση προς την Ευρώπη, Αφρική και Λατινική Αμερική. Για να εξασφαλίσει τον εφοδιασμό της με υδρογονάνθρακες, η Κίνα θα πρέπει αναμφίβολα να δεσμεύσει περισσότερα
στη Μέση Ανατολή.
Στρατιωτικά, πέρα ​​από τη θεαματική ανάπτυξη των αεροπορικών και ναυτικών της δυνάμεων, η Κίνα αντιμετωπίζει ένα δίλημμα. Επιδιώκει πάση θυσία να αποφύγει μια μεγάλη σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ινδία και τη Ρωσία, που διαθέτουν και οι τρεις πυρηνικά όπλα, αλλά επίσης να αποφύγει έναν πόλεμο και με την Ιαπωνία (ιστορικός αντίπαλος) από τον οποίο δεν είναι βέβαιο ότι θα βγει νικήτρια. Αλλά για να αναβαθμίσει την αξιοπιστία της, γνωρίζει ότι, αναμφίβολα, θα πρέπει να δεχτεί περιορισμένες αντιπαραθέσεις. Αυτές θα μπορούσαν να συμβούν, φυσικά, στην Ταϊβάν, καθώς και στη Νοτιοανατολική Ασία, τη Θάλασσα της Κίνας και τον Ινδικό Ωκεανό.
Εν τω μεταξύ, η Κίνα έχει μπει στη μάχη, ενσωματώνοντας την απειλή της στρατιωτικής δύναμης σε μια συνολική προσέγγιση που περιλαμβάνει τα πληροφοριακά, πολιτιστικά, οικονομικά, χρηματοοικονομικά, πολιτικά, νομικά, κανονιστικά, οικολογικά, βιολογικά, πεδία του κυβερνοχώρου…προτεραιότητά της να καλυφθεί η τεχνολογική της υστέρηση, προκειμένου να ελπίζει ότι θα ξεπεράσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτόν τον τομέα. Η κατάκτηση του διαστήματος αντιπροσωπεύει για εκείνη ένα ιδανικό πεδίο που συνδυάζει κύρος και επιστημονική πρόοδο.

Τζ. Ντ. Σακς : Τα κενά στην αφήγηση της Δύσης για τη Ρωσία και την Κίνα

0

Ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος της πυρηνικής καταστροφής, σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της αποτυχίας των πολιτικών ηγετών της Δύσης να είναι ειλικρινείς όσον αφορά τις αιτίες των κλιμακούμενων παγκόσμιων συγκρούσεων. Η αδιάκοπη δυτική αφήγηση ότι η Δύση είναι μεγαλόψυχη, ενώ η Ρωσία και η Κίνα είναι σατανικές, είναι απλοϊκή και εξαιρετικά επικίνδυνη

Ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος της πυρηνικής καταστροφής, σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της αποτυχίας των πολιτικών ηγετών της Δύσης να είναι ειλικρινείς όσον αφορά τις αιτίες των κλιμακούμενων παγκόσμιων συγκρούσεων.

Η αδιάκοπη δυτική αφήγηση ότι η Δύση είναι μεγαλόψυχη, ενώ η Ρωσία και η Κίνα είναι σατανικές, είναι απλοϊκή και εξαιρετικά επικίνδυνη. Είναι μια προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης και όχι αντιμετώπισης με μια πολύ πραγματική και πιεστική διπλωματία.

Η βασική αφήγηση της Δύσης εντάσσεται στη στρατηγική εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ. Η βασική ιδέα των ΗΠΑ είναι ότι η Κίνα και η Ρωσία είναι αδυσώπητοι εχθροί που «προσπαθούν να διαβρώσουν την αμερικανική ασφάλεια και ευημερία».

Οι χώρες αυτές είναι, σύμφωνα με τις ΗΠΑ, «αποφασισμένες να μετατρέψουν τις οικονομίες σε λιγότερο ελεύθερες και λιγότερο δίκαιες, να αναπτύξουν τους στρατούς τους και να ελέγχουν πληροφορίες και δεδομένα για να καταστείλουν τις κοινωνίες τους και να επεκτείνουν την επιρροή τους».

Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν έχει προωθήσει αυτή την αφήγηση, δηλώνοντας ότι η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας είναι ο ανταγωνισμός με τις απολυταρχίες, οι οποίες «επιδιώκουν να προωθήσουν τη δική τους δύναμη, να εξάγουν και να επεκτείνουν την επιρροή τους σε όλο τον κόσμο και να δικαιολογήσουν τις καταπιεστικές πολιτικές και πρακτικές τους ως αποτελεσματικότερο τρόπο αντιμετώπισης των σημερινών προκλήσεων».

Η στρατηγική ασφαλείας των ΗΠΑ δεν είναι έργο ενός και μόνο προέδρου, αλλά του αμερικανικού κατεστημένου ασφαλείας, το οποίο είναι σε μεγάλο βαθμό αυτόνομο και λειτουργεί πίσω από ένα πέπλο μυστικότητας.

Η αφήγηση της Δύσης για τον πόλεμο στην Ουκρανία υποστηρίζει ότι πρόκειται για μια απρόκλητη επίθεση του Πούτιν στην προσπάθειά του να αναδημιουργήσει τη ρωσική αυτοκρατορία.

Ωστόσο, η πραγματική ιστορία ξεκινάει με την υπόσχεση της Δύσης προς τον Σοβιετικό πρόεδρο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ότι το ΝΑΤΟ δεν θα διευρυνθεί προς τα ανατολικά, την οποία ακολούθησαν τέσσερα κύματα διεύρυνσης του ΝΑΤΟ: το 1999, με την ενσωμάτωση τριών χωρών της Κεντρικής Ευρώπης, το 2004, με την ενσωμάτωση επτά ακόμη χωρών, μεταξύ των οποίων χώρες της Μαύρης Θάλασσας και της Βαλτικής, το 2008, με τη δέσμευση να διευρυνθεί προς την Ουκρανία και τη Γεωργία, και το 2022, με την πρόσκληση στο ΝΑΤΟ τεσσάρων ηγετών της Ασίας και του Ειρηνικού για να στοχεύσουν την Κίνα.

Ούτε τα δυτικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν τον ρόλο των ΗΠΑ στην ανατροπή του φιλορώσου προέδρου της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανουκόβιτς το 2014, την αποτυχία των κυβερνήσεων της Γαλλίας και της Γερμανίας, εγγυητών της συμφωνίας του Μινσκ ΙΙ, να πιέσουν την Ουκρανία να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της, τον τεράστιο αμερικανικό οπλισμό που στάλθηκε στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεων Τραμπ και Μπάιντεν στην πορεία προς τον πόλεμο, ούτε την άρνηση των ΗΠΑ να διαπραγματευτούν με τον Πούτιν για τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία.

Είναι καιρός να αναγνωρίσουν οι ΗΠΑ τις πραγματικές πηγές ασφάλειας: την εσωτερική κοινωνική συνοχή και την υπεύθυνη συνεργασία με τον υπόλοιπο κόσμο.

Φυσικά, το ΝΑΤΟ λέει ότι αυτά γίνονται για αμιγώς αμυντικούς λόγους, επομένως ο Πούτιν δεν πρέπει να έχει τίποτα να φοβάται. Με άλλα λόγια, ο Πούτιν δεν θα πρέπει να λάβει υπόψη του τις επιχειρήσεις της CIA στο Αφγανιστάν και στη Συρία, τον βομβαρδισμό της Σερβίας από το ΝΑΤΟ το 1999, την ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι από το ΝΑΤΟ το 2011, την κατοχή του Αφγανιστάν από το ΝΑΤΟ επί 15 χρόνια, ούτε την «γκάφα» του Μπάιντεν που ζήτησε την απομάκρυνση του Πούτιν (η οποία φυσικά δεν ήταν καθόλου γκάφα), ούτε τον υπουργό Αμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Οστιν που δήλωσε ότι ο πολεμικός στόχος των ΗΠΑ στην Ουκρανία είναι η αποδυνάμωση της Ρωσίας.

Στον πυρήνα όλων αυτών βρίσκεται η προσπάθεια των ΗΠΑ να παραμείνουν η ηγεμονική δύναμη του κόσμου με την αύξηση των στρατιωτικών συμμαχιών σε όλο τον κόσμο για να περιορίσουν ή να νικήσουν την Κίνα και τη Ρωσία.

Πρόκειται για μια επικίνδυνη, παρανοϊκή και ξεπερασμένη ιδέα. Οι ΗΠΑ αριθμούν μόλις το 4,2% του παγκόσμιου πληθυσμού, και σήμερα μόλις το 16% του παγκόσμιου ΑΕΠ (μετρούμενο σε διεθνείς τιμές). Στην πραγματικότητα, το συνδυασμένο ΑΕΠ του G7 είναι τώρα μικρότερο από αυτό των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική), ενώ ο πληθυσμός του G7 αποτελεί μόλις το 6% του παγκόσμιου πληθυσμού σε σύγκριση με το 41% των BRICS.

Υπάρχει µόνο μία χώρα της οποίας η αυτοανακηρυγμένη φαντασίωση είναι να αποτελεί την κυρίαρχη δύναμη στον κόσμο: οι ΗΠΑ. Είναι καιρός να αναγνωρίσουν οι ΗΠΑ τις πραγματικές πηγές ασφάλειας: την εσωτερική κοινωνική συνοχή και την υπεύθυνη συνεργασία με τον υπόλοιπο κόσμο, αντί της ψευδαίσθησης της ηγεμονίας.

Με μια τέτοια αναθεωρημένη εξωτερική πολιτική, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους θα απέφευγαν τον πόλεμο με την Κίνα και τη Ρωσία και θα επέτρεπαν στον κόσμο να διαχειριστεί τις μυριάδες περιβαλλοντικές, ενεργειακές, διατροφικές και κοινωνικές κρίσεις που αντιμετωπίζει.

Πάνω απ’ όλα, σε αυτή την εποχή του ακραίου κινδύνου, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να επιδιώξουν την πραγματική πηγή της ευρωπαϊκής ασφάλειας: όχι την ηγεμονία των ΗΠΑ, αλλά τις ευρωπαϊκές ρυθμίσεις ασφαλείας που σέβονται τα νόμιμα συμφέροντα ασφαλείας όλων των ευρωπαϊκών εθνών, σίγουρα συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας, αλλά και της Ρωσίας, η οποία συνεχίζει να αντιστέκεται στις διευρύνσεις του ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα.

Η Ευρώπη θα πρέπει να αναλογιστεί το γεγονός ότι η μη διεύρυνση του ΝΑΤΟ και η εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ ΙΙ θα είχαν αποτρέψει αυτόν τον φοβερό πόλεμο στην Ουκρανία. Σε αυτό το στάδιο, η διπλωματία και όχι η στρατιωτική κλιμάκωση είναι ο πραγματικός δρόμος για την ευρωπαϊκή και παγκόσμια ασφάλεια.

* Ο κ. Τζέφρι Ντ. Σακς είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Columbia, διευθυντής του Κέντρου Αειφόρου Ανάπτυξης του ίδιου πανεπιστημίου και πρόεδρος του δικτύου λύσεων βιώσιμης ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών. Εχει διατελέσει σύμβουλος τριών γενικών γραμματέων του ΟΗΕ και, τώρα, υπηρετεί ως υπέρμαχος ΣΒΑ (Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης) υπό τον γενικό γραμματέα Αντόνιο Γκουτέρες.

Πηγή: Καθημερινή

Η «Οδύσσεια» της Λαγκάρντ και ο Τζέιμς Τζόις

0

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2022 11:39
UPD:11:43
REUTERS/POOL

Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]

«Ξαναδιαβάζω τον Οδυσσέα του Τζειμς Τζόις», εξομολογήθηκε η Κριστίν Λαγκάρντ σε συνέντευξή της στο περιοδικό Madame Figaro. Θεωρούμενο από πολλούς κριτικούς ως το πιο σημαντικό αγγλόφωνο έργο του 20ου αιώνα, ο «Οδυσσέας» –έκλεισε εφέτος 100 χρόνια από την έκδοσή του. Και η πρόεδρος της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας Κριστίν Λαγκάρντ δεν κρύβει πόσο έχει επηρεαστεί από το υπέροχο έργο του Τζόις: «Η πίστη μου στον άνθρωπο είναι ακλόνητη», λέει η Λαγκάρντ, διαβάζοντας τα λόγια του μεγάλου Ιρλανδού: «Ένας συγγραφέας είναι ένας ιερέας της αιώνιας φαντασίας, που μετουσιώνει το καθημερινό ψωμί της εμπειρίας στο λαμπρό σώμα της αιώνιας ζωής».

Η σύνδεση προφανής: Όπως ο Τζέιμς Τζόις αντιμετωπίζει μια ακολουθία  περιπετειών, που είναι ανάλογες της Οδύσσειας, το ενδιαφέρον της Λαγκάρντ εστιάζεται σήμερα στις ομοιότητες του μύθου όσο και στις διαφορές και στις ανατροπές του, οι οποίες τον βοηθούν στην εξαγωγή συμπερασμάτων για την πορεία της ευρωζώνης.

Με αυτό το αίσθημα ταπεινότητας, η Λαγκάρντ δεν αποσιωπά ότι η Ευρώπη παλεύει με το αυξανόμενο ενεργειακό κόστος, που συνδέεται με τον πόλεμο Ουκρανίας-Ρωσίας και ο ερχόμενος χειμώνας θα είναι σκληρός. Με τον πληθωρισμό μια ανάσα από διψήφιο νούμερο στην ευρωζώνη, η ΕΚΤ ετοιμάζεται να απαντήσει αυξάνοντας τα επιτόκια. Είναι όμως αυτή λύση, στην Ευρωζώνη; Και καλά, στην Αμερική, η Federal Reserve μπορεί να αντέξει οικονομικά να αυξήσει τα επιτόκια και οι αμερικανικές εταιρείες έχουν χώρο να αυξήσουν τους μισθούς. Η παράπλευρη ζημιά μιας περιοριστικής  νομισματικής πολιτικής είναι πολύ μικρότερη από ό,τι στην Ευρώπη. Η Γηραιά Ήπειρος, όχι μόνο οδεύει προς μια σκληρή ύφεση, αλλά αντιμετωπίζει έναν  πληθωρισμό που δεν μπορεί να νικηθεί με τα όπλα της νομισματικής πολιτικής. Ο ευρωπαϊκός πληθωρισμός πυροδοτείται κυρίως από το τεράστιο, εισαγόμενο ενεργειακό κόστος.  Όλοι υποφέρουν λόγω των κυρώσεων που έχουν αποκόψει την Ευρώπη από τον  βασικό ενεργειακό προμηθευτή της εδώ και δεκαετίες –τη Ρωσία.

Η Κριστίν Λαγκάρντ είπε μάλιστα στη Madame Figaro ότι ο πληθωρισμός στην Ευρώπη μπορεί να αυξάνεται και με κλιματική κρίση, που έχει επηρεάσει τη σταθερότητα των τιμών. Προειδοποίησε μάλιστα ότι περαιτέρω κλιματικές καταστροφές θα μπορούσαν να βλάψουν την παγκόσμια οικονομία. «Αν σημειωθούν όλο και περισσότερες κλιματικές καταστροφές, ξηρασίες, λιμοί στον κόσμο, θα υπάρξουν επιπτώσεις στις τιμές, στα ασφάλιστρα, στον χρηματοπιστωτικό τομέα »,προειδοποίησε η πρόεδρος της ΕΚΤ.

Θα μπορούσε λοιπόν, μια επιθετική παρέμβαση της ΕΚΤ στα επιτόκια να αναχαιτίσει τον πληθωρισμό, αλλά και να ενισχύσει  τις τύχες του ευρώ, το οποίο αγωνίζεται να ισορροπήσει με το δολάριο; Δυστυχώς η Λαγκάρντ δεν θα είναι αυτή που μπορεί να σώσει την …παρτίδα. Οσο και αν το θέλει. Η τρέχουσα γεωπολιτική, οικονομική και ενεργειακή δυναμική καθιστά  δύσκολο-αν όχι αδύνατο – για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Ακόμη κι αν αποφασίσει να παρέμβει επιθετικά στο κόστος δανεισμού. Γιατί αυτό που βαραίνει στην ευρωπαϊκή οικονομία είναι οι αλληλένδετες απειλές μιας ύφεσης και  της περικοπής του ρωσικού φυσικού αερίου.

Ίσως ο Τζέιμς Τζόυς θα μπορούσε να απευθύνεται στην Λαγκάρντ, γράφοντας στον «Οδυσσέα»: «Ένας ιδιοφυής άνθρωπος δεν κάνει λάθη. Τα λάθη του είναι ηθελημένα και είναι οι πύλες της ανακάλυψης».

naftemporiki.gr

Την αργομισθία πολλοί αγάπησαν, την αργόμισθη ουδείς

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Η περίπτωση της συντρόφου ενός σκιτσογράφου της σατυρικής εφημερίδας «Η Αλυσοδεμένη Πάπια» (Le Canard enchaîné) που φέρεται να ήταν αργόμισθη επί σχεδόν 20 χρόνια !

Παρακαλώ, ας θυμηθούμε τον πολιτικό σεισμό που προκλήθηκε το 2017 στη Γαλλία και την πλήρη ανατροπή που τον ακολούθησε του μεγάλου, μέχρι τότε, φαβορί για την κατάκτηση της γαλλικής Προεδρίας που λεγόταν Φρανσουά Φιγιόν.

Τι συνέβη τότε ;

Η πασίγνωστη σατυρική εφημερίδα Le Canard enchaîné είχε πρώτη αποκαλύψει ότι η σύζυγος του κ. Φιγιόν, η κ. Πηνελόπη, ενώ αμειβόταν νόμιμα (πέρα από το ατόπημα της οικογενειοκρατίας) ως κοινοβουλευτική βοηθός του, επί μια σειρά ετών, στην πράξη ήταν αργόμισθη. Δηλαδή ενώ πληρωνόταν από τους Γάλλους φορολογούμενους, στην πραγματικότητα δεν παρείχε τις σχετικές υπηρεσίες της. Κάτι που αποδείχθηκε ήδη δικαστικά, σε πρώτο και δεύτερο βαθμό, μεταγενέστερα, παρά τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς της ιδίας και του διάσημου συζύγου της. Κατεπανάληψη έχω γράψει από τις στήλες των Ανιχνεύσων ότι : ίσως ο Μακρόν δεν θα κατακτούσε ποτέ την γαλλική Προεδρία, δίχως αυτό το σκάνδαλο που αποκλήθηκε  «Penelope Gate», και που έθεσε στο πολιτικό περιθώριο μέχρι και σήμερα την παραδοσιακή Δεξιά, τους «Ρεπουμπλικάνους». Σε συνδυασμό βέβαια με το άκρως ευρηματικό σύνθημα τότε του Μακρόν : «ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά, Εμπρός», το οποίο γοήτευσε τους κουρασμένους Γάλλους από την επί χρόνια εναλλαγή στην εξουσία των Δεξιών και των Σοσιαλιστών.

Και πώς τα φέρνει ο καιρός, όπως λέμε ;

Στην καρδιά της εν λόγω σατυρικής εφημερίδας, δηλαδή στο προσωπικό της, βρέθηκε κάποιος δημοσιογράφος που προσέφυγε στη γαλλική δικαιοσύνη επειδή, όπως ισχυρίζεται, επί μια σχεδόν εικοσαετία, η σύντροφος ενός από τους ιστορικούς σκιτσογράφους του εντύπου φέρεται να πληρωνόταν μισθό για εργασία που δεν προσέφερε! Όπως αποκάλυψε η δημοσιογράφος Aude Dassonville στην εφημερίδα Le Monde στις 27 Αυγούστου 2022, με τίτλο : «Η Αλυσοδεμένη Πάπια βρίσκεται στο στόχαστρο μιας καταγγελίας για κατάχρηση εταιρικών περιουσιακών στοιχείων και απόκρυψη κατάχρησης εταιρικών περιουσιακών στοιχείων» (« Le Canard enchaîné » visé par une plainte pour abus de biens sociaux et recel d’abus de biens sociaux). «Σύμφωνα με έναν δημοσιογράφο της σατιρικής εβδομαδιαίας εφημερίδας, η σύντροφος ενός από τους ιστορικούς σκιτσογράφους της εφημερίδας πρέπει να είχε ωφεληθεί από μια πλασματική απασχόληση επί περίπου 20 χρόνια», συνοψίζει το δημοσίευμα, περιλαμβάνοντας και την παραπάνω φωτογραφία του Christophe Archambault/AFP, Παρίσι, Φεβρουάριος 2017.

Και το ερώτημα που θέτει το δημοσίευμα είναι : Πλήρωνε πράγματι η Αλυσοδεμένη Πάπια την σύντροφο ενός από τους πρώην σκιτσογράφους της χωρίς αυτή να προσφέρει καμία πραγματική εργασία ; Αυτό προσπαθούν να εξακριβώσουν οι ανακριτές του τμήματος F2 της εισαγγελίας του Παρισιού (δηλαδή των οικονομικών, χρηματοοικονομικών και εμπορικών υποθέσεων), οι οποίοι ανέλαβαν φέτος το καλοκαίρι να ανακρίνουν τους υπαλλήλους της σατιρικής εβδομαδιαίας εφημερίδας.

Ποιος είναι ο καταγγέλλων δημοσιογράφος ;

Την μήνυση κατ’ αγνώστων κατέθεσε στις 10 Μαΐου 2022 ο Christophe Nobili, δημοσιογράφος στην Le Canard επί δεκαπέντε χρόνια. Σύμφωνα με πληροφορίες της παραπάνω δημοσιογράφου, ο εν λόγω συντάκτης έχει λόγους να πιστεύει ότι η σύντροφος του σκιτσογράφου της εφημερίδας, που ήταν επί μακρόν διοικητικός αρμόδιος, θα μπορούσε να έχει επωφεληθεί από αυτήν την εικοσαετή αργομισθία.

«Η καταγγελία δεν στρέφεται κατά της εφημερίδας, αλλά ενός συστήματος που δημιουργήθηκε από δύο ή τρία άτομα και επί του οποίου άλλοι θα μπορούσαν να έχουν κλείσει τα μάτια τους», εξηγεί ο δικηγόρος του Christophe Nobili, ο Pierre-Olivier Lambert. Τον χειμώνα του 2021, ερωτηθείς από τον Christophe Nobili, ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής και διευθυντής έκδοσης, Nicolas Brimo, δεν είχε δώσει σχετικά ικανοποιητική απάντηση στον καταγγέλλοντα δημοσιογράφο, γεγονός που τον οδήγησε να κινήσει μια διαδικασία στο όνομά του, διευκρινίζει ο δικηγόρος του Pierre-Olivier Lambert. Εάν επιβεβαιωθούν οι σχετικές κατηγορίες, θα πρόκειται για περίπου 3 εκατομμύρια ευρώ αχρεωστήτως καταβληθέντες μισθούς στην αργόμισθη τουλάχιστον μέχρι το 2020, ημερομηνία κατά την οποία είχε συνταξιοδοτηθεί, εκτιμά ο δικηγόρος. Δεδομένου ότι η επιχείρηση της Αλυσοδεμένης Πάπιας δεν καταβάλλει μερίσματα στους μετόχους της, η ζημία, εάν επιβεβαιωθεί, θα είναι κυρίως ηθική.

Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις

Με άλλα λόγια δηλαδή δεν μπορείς ως εφημερίδα να έχεις ορθώς κατηγορήσει τον κ. Φιγιόν το 2017 για συγκρίσιμη αργομισθία της συζύγου του λιγότερο από 1 εκατομμύριο ευρώ, κι η σύντροφος σκιτσογράφου σου να έχει καταχραστεί διαχρονικά 3 εκατομμύρια ευρώ, έστω κι αν αυτά δεν τα πλήρωσαν οι Γάλλοι φορολογούμενοι, αλλά η επιχείρηση της Αλυσοδεμένης Πάπιας.

Ποιος υπάλληλος μιας ιδιωτικής επιχείρησης δεν θα σκανδαλιζόταν, αν γνώριζε ότι η σύντροφος ή η σύζυγος κάποιου συναδέλφου του κάθεται και πληρώνεται ; Όταν μάλιστα αυτή η επιχείρηση είναι μέσο μαζικής ενημέρωσης που περνάει παγκοσμίως μια οικονομική κρίση λόγω της κυριαρχίας του Διαδικτύου ;

Μια σατιρική διερευνητική εφημερίδα, όπως η Le Canard enchaîné κατέκτησε τη φήμη της φέρνοντας στο φως της δημοσιότητας διαχρονικά πολλά σκάνδαλα και αυθαιρεσίες. Μεταξύ αυτών και την υπόθεση των πλασματικών θέσεων εργασίας του Δεξιού κόμματος RPR που δημιουργήθηκαν από τον Δήμο του Παρισιού μεταξύ 1986 και 1996, και που είχαν στοιχίσει την καταδίκη του Ζακ Σιράκ, τότε Δημάρχου και αρχηγού του εν λόγω κόμματος. Γιατί ; Διότι κομματικά στελέχη του κ. Σιράκ, ενώ δούλευαν από το Δημαρχείο για το κόμμα του, αυτά πληρώνονταν από τον Δήμο των Παρισίων !

Λάζαρος Καμπουρίδης: Νέο Πραξικόπημα στην Τουρκία; Ερντογάν έτοιμος για όλα

0
Turkish President Tayyip Erdogan addresses members of his ruling AK Party at the parliament in Ankara, Turkey, February 12, 2020. REUTERS/Stringer NO RESALES. NO ARCHIVES

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

Το τελευταίο διάστημα έχει προκληθεί μία ενδιαφέρουσα συζήτηση στην Τουρκία με αφορμή τη δημοσίευση τον περασμένο μήνα 2 άρθρων του σχολιαστή Φ. Ουγούρ της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Türkiye, σχετικά με νέο πιθανό πραξικόπημα. Ειδικότερα αυτός έγραψε: «στις τουρκικές φυλακές θα προστεθούν και άλλοι δυτικότροποι στρατιωτικοί. Οι ποντικοί ξέφυγαν την 15η Ιουλίου (απόπειρα πραξικοπήματος), όμως αυτή τη φορά οι παγίδες που στήθηκαν είναι γεμάτες με δώρα. Το Κράτος είναι περισσότερο έτοιμο από τις παραμονές της 15ης Ιουλίου για ένα πιθανό χάος, εσωτερική αναταραχή ή για απόπειρα πραξικοπήματος».

Το θέμα αποκτά μεγαλύτερη σημασία καθώς ο Φ. Ουγούρ, θεωρείται άνθρωπος πολύ κοντά στον Τούρκο Πρόεδρο και ήταν αυτός που είχε προμηνύσει για στρατιωτικό κίνημα με άρθρο του 3 μήνες πριν από την απόπειρα του πραξικοπήματος της 15 Ιουλίου 2016.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι, με αφορμή τα δημοσιεύματα αυτά δεν κινητοποιήθηκαν οι δικαστικοί μηχανισμοί και κανένας δεν κλήθηκε να καταθέσει αφού προαναγγέλλεται ένα νέο πραξικόπημα με εμπλοκή αξιωματικών του τουρκικού στρατεύματος με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης.

Τούρκοι αναλυτές εκτιμούν ότι, η είδηση αυτή δεν έχει σχέση με πραγματικούς σχεδιασμούς ανατροπής της κυβέρνησης από το στράτευμα, αλλά με τη δημιουργία «στημένου κλίματος ταραχής» το οποίο θα επηρεάσει τους Τούρκους ψηφοφόρους ενόψει των επερχόμενων εκλογών. Όπως έχει δείξει η εμπειρία τις τελευταίες δεκαετίες, κάθε κατάσταση χάους και πόλωσης στην Τουρκία επηρεάζει και τα εθνικά μας θέματα, αφού η στρατιωτικοποίηση της κατάστασης και η δημιουργία κλίματος έντασης επηρεάζει τις προτιμήσεις της εθνικιστικής δεξαμενής ψηφοφόρων στη γειτονική χώρα.

Οι περισσότερες αποφάσεις του Τούρκου Προέδρου τους τελευταίους μήνες, έχουν να κάνουν με τις πολύ κρίσιμες εκλογές του 2023 και την αναχαίτιση της πτώσης των ποσοστών του κυβερνόντος κόμματος ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) με αποδέκτες διάφορους ιδεολογικούς χώρους και τάσεις του εκλογικού σώματος. Αναλυτικότερα, στο εξωτερικό πεδίο έχει γίνει άνοιγμα σε χώρες της Ε.Ε. με αφορμή τα αμυντικά προγράμματα (Γαλλία, Ιταλία) αλλά και τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ (Σουηδία – Φιλανδία), προσπάθεια μείωσης – ακύρωσης των κυρώσεων από τις ΗΠΑ (ένταξη Σουηδίας και Φιλανδίας στο ΝΑΤΟ, πρόγραμμα προμήθειας-αναβάθμισης αεροσκαφών F-16, αναβολή πραγματοποίησης στρατιωτικής επιχείρησης στη Συρία, διαμεσολαβητικός ρόλος στο θέμα εξαγωγής των σιτηρών από την Ουκρανία), αποκατάσταση των σχέσεων με αραβικές χώρες (ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία) αλλά και με το Ισραήλ, έναρξη συζητήσεων με το συριακό καθεστώς κατόπιν ρωσοϊρανικής «επιθυμίας», συντήρηση  κλίματος έντασης με Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία.

Στα θέματα εσωτερικής πολιτικής, οι αποφάσεις είναι στο ίδιο προεκλογικό – ψηφοθηρικό πλαίσιο, για δημιουργία κατάστασης φόβου και πόλωσης στην κοινωνία με διασπορά ειδήσεων για νέα απόπειρα πραξικοπήματος, συνέχιση της ίδιας επιθετικής πολιτικής στο Κουρδικό, λήψη μέτρων για το προσφυγικό και επιστροφή του 60-70 % των Σύριων προσφύγων στην πατρίδα τους, εκμετάλλευση της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων με σκοπό τη χρησιμοποίηση των θρησκευτικών λειτουργών υπέρ του ΑΚΡ και τέλος, δημιουργία εικόνας επιτυχίας στον ενεργειακό τομέα με ενεργοποίηση του συνόλου του στόλου των πλοίων σεισμικών ερευνών και γεωτρήσεων.

Γιατί τώρα αυτές οι φήμες για πραξικόπημα;

Φαίνεται ότι ο Τούρκος Πρόεδρος είναι πολύ προβληματισμένος αφού τα ποσοστά συνεχίζουν σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις να παραμένουν σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα ενόψει των πολύ κρίσιμων εκλογών του 2023. Ειδικότερα, στην τελευταία έρευνα – γκάλοπ που πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 7.450 ατόμων σε 41 από τους συνολικά 81 νομούς της Τουρκίας από την εταιρία ALF Araştırma, γίνεται πλήρης ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών, καθώς το Ρεπουμπλικανικό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (CHP) λαμβάνει ποσοστό 28,1 %, το κυβερνόν κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) ακολουθεί με 27,7 %, το Καλό Κόμμα (ΙΥΙ) έρχεται τρίτο με 19 %, το φιλοκουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP) σημειώνει 8,7 % και το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ) της κυβερνητικής συμμαχίας πέφτει στο 7,1 %. Σε απάντηση τούτου, το κυβερνόν κόμμα (ΑΚΡ) μέσω φιλοκυβερνητικών εφημερίδων (Yeni Şafak / 23 Αυγούστου), διέρρευσε στοιχεία αδημοσίευτων «εμπιστευτικών» δημοσκοπήσεων των οποίων η γνησιότητα αμφισβητείται, με σκοπό τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας μειώνοντας τη σημασία της οικονομικής κατάστασης της χώρας στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων.

Από τα παραπάνω συμπεραίνεται ότι, ο Τούρκος Πρόεδρος  αντιλαμβανόμενος την αδυναμία αύξησης των ποσοστών του ενόψει των πιο κρίσιμων εκλογών στην πολιτική του καριέρα, γίνεται ακόμη περισσότερο αδίστακτος και παίζει το χαρτί του «εσωτερικού εχθρού» προκαλώντας φόβο αλλά και πόλωση της κοινωνίας με σκοπό να την συσπειρώσει στο ισχυρό πόλο του κυβερνόντος κόμματος, επιδιώκει με κάθε μέσο την κινητοποίηση των ψηφοφόρων του και ειδικότερα των αμφισβητιών της οικονομικής πολιτικής του, στέλνει μήνυμα αποφασιστικότητας και εκφοβισμού προς τα 2 μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολιτευόμενης Συμμαχίας (CHP και ΙΥΙ) τα ποσοστά των οποίων βαίνουν αυξανόμενα, ενώ ταυτόχρονα συντηρεί την εικόνα του «εξωτερικού εχθρού» με τη Χώρα μας και την Κυπριακή Δημοκρατία.

Πως επηρεάζεται η Χώρα μας – Κυπριακή Δημοκρατία;

Αποτελεί σημείο προβληματισμού, το κλείσιμο όλων των μετώπων που υπήρχαν με άλλες χώρες και η διατήρηση της έντασης μόνο με τη Χώρα μας και την Κυπριακή Δημοκρατία.

Κάθε κατάσταση εσωτερικής πόλωσης, κοινωνικής ταραχής και πολιτικής κρίσης στη γειτονική χώρα, επηρεάζει τα εθνικά μας θέματα και εμπλέκει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τη Χώρα μας, αφού οι πολιτικές δυνάμεις στην Τουρκία χρησιμοποιούν το χαρτί του «εξωτερικού εχθρού-Ελλάδα» με σκοπό να κινητοποιήσουν και να ενεργοποιήσουν ψηφοθηρικά τα εθνικά αισθήματα των πολιτών. Αυτό γίνεται περισσότερο επικίνδυνο ειδικότερα παραμονές των εκλογών από έναν αδίστακτο και σε αδιέξοδο Ερντογάν.

Η προαναφερόμενη φράση του άρθρου του Φ. Ουγούρ, «Το Κράτος είναι περισσότερο έτοιμο από τις παραμονές της 15ης Ιουλίου για ένα πιθανό χάος, εσωτερική αναταραχή ή για απόπειρα πραξικοπήματος», δείχνει ότι τουρκικοί κρατικοί μηχανισμοί και δυνάμεις ασφαλείας και άμυνας είναι απασχολημένοι για αντιμετώπιση μιας πιθανής εσωτερικής αναταραχής, επηρεάζοντας θετικά υπέρ της Χώρας μας το θέμα της διάθεσης στρατιωτικών δυνάμεων στον Έβρο αλλά και στο Αιγαίο.

Η πολιτική ζωή της Τουρκίας έχει να επιδείξει πολλά παραδείγματα επινόησης «εξωτερικών εχθρών» στο βωμό της πολιτικής σκακιέρας. Το ανησυχητικό είναι ότι τις περισσότερες φορές το ρόλο αυτό πολιτικοί της γειτονικής χώρας επέλεξαν να τον «αναθέσουν» στη Χώρα μας αφού ευκολότερα κινητοποιείς τον Τούρκο ψηφοφόρο επικαλούμενος την «ελληνική απειλή». Η εκμετάλλευση του δήθεν «εξωτερικού εχθρού» έχει και μία άλλη διάσταση σε αντίστοιχες περιπτώσεις, αυτή της προβοκάτσιας με θύμα την Ελλάδα, όπως προέβλεπε και το Σχέδιο «Βαριοπούλα» με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης ΑΚΡ από τους στρατιωτικούς (2003).

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017.

 

Τουρκία: Η ώρα της κρίσης πλησιάζει

0

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

“Η ριψοκίνδυνη ανερμάτιστη πολιτική του Ερντογάν”

0

Η εγγύτητα Ερντογάν με τον Πούτιν παρά τις διεθνείς κυρώσεις, η προβληματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και οι ημέρες γερμανικού “ενεργειακού χάους” στο γερμανικό Τύπο.

    

Με αυτόν τον τίτλο ο Γερμανός δημοσιογράφος Ράινερ Χέρμαν περνά στις στήλες της Frankfurter  Allgemeine Zeitung από μεγεθυντικό φακό την πολιτική Ερντογάν στο ουκρανικό με τις πολλές πτυχές της. Εκείνο που παρατηρεί είναι ότι όσο περισσότερο ο κόσμος επαινεί την Τουρκία λόγω της συμφωνίας για τα σιτηρά, τόσο περισσότερο η χώρα τολμά να παρακάμπτει τις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας που έχουν επιβάλει πάνω από 30 χώρες. Και αναφέρει πολλά παραδείγματα, όπως η πρόσφατη συμφωνία προθέσεων του Σότσι μεταξύ Ερντογάν και Πούτιν, το περιεχόμενο της οποίας δεν έγινε γνωστό ούτε πρόκειται να γίνει, αλλά που επιτρέπει στις δύο χώρες να επεκτείνουν τις εμπορικές και οικονομικές σχέσεις τους. Ή στον τομέα του τουρισμού, όπου Ρώσοι τουρίστες μπορούν να πετούν με τις τουρκικές αερογραμμές και να πληρώνουν με την πιστωτική τους κάρτα, κάτι που δεν μπορούν στις χώρες που έχουν επιβάλει κυρώσεις.

“Κατόπιν αυτών η αμερικανική κυβέρνηση σε επιστολή της έδωσε στην Τουρκία να καταλάβει ότι θα μπορούσε να επιβάλει δευτερεύουσες κυρώσεις σε τουρκικές τράπεζες και εταιρείες λόγω των δεσμών της με τη Ρωσία” αναφέρει ο Γερμανός αρθρογράφος. “Επίσης οι τουρκικές τράπεζες θα πρέπει να αποφασίσουν, εάν θα κάνουν συναλλαγές με ρωσικά ή αμερικανικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Το ίδιο και οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν να ρωτήσουν τις τουρκικές αεροπορικές εταιρείες, εάν προτιμούν τη δυτική ή τη ρωσική αγορά”.

Αλλά γιατί τηρεί αυτήν την πολιτική ο Τούρκος πρόεδρος; “Από ανάγκη” εκτιμά ο Ράινερ Χέρμαν. “Ο πιο σημαντικός λόγος για την οπορτουνιστική του συμπεριφορά είναι ότι η χώρα χρειάζεται επειγόντως το κεφάλαιο που ρέει από τη Ρωσία και αναζητά ένα ασφαλές καταφύγιο λόγω της οικονομικής κρίσης που ο ίδιος προκάλεσε. Δισεκατομμύρια ρωσικά δολάρια είναι επενδεδυμένα σε ακίνητα στην Κωνσταντινούπολη και την Αττάλεια … Σε αντάλλαγμα, τουρκικές επιχειρηματικές αντιπροσωπείες αναζητούν στη Ρωσία τα κενά που αφήνουν οι δυτικές εταιρείες μετά την αποχώρησή τους. Ακόμα κι αν τα προϊόντα τους δεν περιλαμβάνονται στη λίστα κυρώσεων, βοηθούν τη ρωσική οικονομία. Κι αυτό ισχύει και για τα εμπορεύματα που εισάγονται νόμιμα από την ΕΕ στην Τουρκία, όπου αλλάζουν χέρια για να μεταφερθούν στη Ρωσία μέσω της Μαύρης Θάλασσας ή με φορτηγά μέσω Γεωργίας. Επιπλέον, χάρη στις ευνοϊκές συνθήκες, η Τουρκία αγοράζει διπλάσιο ρωσικό πετρέλαιο από πριν”.

Ελληνική οικονομία: “Καταδικασμένη σε επιβράδυνση”

Λιμάνι του ΠειραιάΕκτός από τον τουρισμό τί;

Περί ελληνικής οικονομίας ο λόγος σε κυριακάτικο άρθρο της Neue Zürcher Zeitung. Ο αρθρογράφος της υποστηρίζει ότι παρά το „what ever it takes” του Μάριο Ντράγκι το 2012, όταν ήταν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η “Ελλάδα είναι καταδικασμένη σε μακροχρόνια επιβράδυνση της οικονομίας της εάν παραμείνει στην ευρωζώνη”. Η εφημερίδα αναγνωρίζει μεν τις προσπάθειες που έχουν γίνει μετά τα δραματικά γεγονότα του 2015, όταν η τότε κυβέρνηση έπαιξε με το ενδεχόμενο να βγάλει τη χώρα από την ευρωζώνη για να συμβιβαστεί στη συνέχεια, τη βελτίωση της ανεργίας, τη σταθερότητα και τα κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης που βοήθησε την Ελλάδα να ξεπεράσει οικονομικά την πανδημία χωρίς να χρεοκοπήσει. Αλλά οι βασικές της αδυναμίες παραμένουν.

“Η αύξηση της παραγωγικότητας είναι πολύ μέτρια” επισημαίνει το άρθρο. “Αυτή η αδύναμη επενδυτική δραστηριότητα βασίζεται στο πρόβλημα ότι σε σχέση με τις μέτριες οικονομικές επιδόσεις, το ελληνικό επίπεδο μισθών και τιμών είναι πολύ υψηλό για να στηρίξει μια ανταγωνιστική εξαγωγική οικονομία εκτός από τον τουρισμό. Σχεδόν κανένα ιδιωτικό ξένο κεφάλαιο δεν μπαίνει στη χώρα. Εάν η ΕΚΤ αποσύρει τις εγγυήσεις της, οι χρηματοπιστωτικές αγορές θα πανικοβληθούν αμέσως και πάλι”.

FAΖ : Ημέρες ενεργειακού χάους στο Βερολίνο

καλοριφέρΕλαφρύνσεις χρειάζονται τώρα τα χαμηλότερα εισοδήματα

Οι ξέφρενες τιμές φυσικού αερίου και ηλεκτρικού έχουν θέσει τη γερμανική κυβέρνηση υπό τεράστια πίεση. Μετά από διαρροές πιθανών μέτρων το προηγούμενο διάστημα η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung προαναγγέλλει διήμερη υπουργική διάσκεψη αύριο και μεθαύριο, προκειμένου να εξεταστούν πιο συγκεκριμένα ποια από όλα αυτά τα μέτρα θα συμπεριληφθούν στο τρίτο πακέτο στήριξης. Διαθέτει μάλιστα κατ’ αποκλειστικότητα και έγγραφη εκδοχή τους. Ας πάρουμε μια πρώτη γεύση.

“Οι Σοσιαλδημοκράτες θέλουν να βοηθήσουν τους πολίτες με επιδόματα, όπως έκαναν ήδη για το ενεργειακό με ποσό των 300 ευρώ κατ΄αποκοπή” σημειώνει ο αρθρογράφος. “Αυτή τη φορά, ωστόσο, οι πληρωμές πρόκειται να περιοριστούν στα μεσαία και χαμηλότερα εισοδήματα, σε συνταξιούχους, δικαιούχους επιδόματος ανεργίας, φοιτητές και ασκούμενους. Το έγγραφο με τα μέτρα δεν παρέχει καμία πληροφορία σχετικά με το ποσό της πληρωμής και τον τρόπο, με τον οποίο θα πρέπει να καθοριστεί επακριβώς η ομάδα των παραληπτών. Οι συνταξιούχοι είχαν εξαιρεθεί από το προηγούμενο ενεργειακό πακέτο, γεγονός που είχε οδηγήσει σε σκληρή κριτική της κυβέρνησης … Ανάλογα με την κατάσταση εφοδιασμού και την οικονομική κατάσταση, το SPD θέτει υπό συζήτηση και ένα «φρένο στην τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας και του φυσικού αερίου». Η αύξηση της τιμής θα πρέπει να μετριαστεί για να καλύψει συγκριμένη ανάγκη, η οποία πρέπει ακόμη να καθοριστεί … Δεν θα πρέπει να επιτρέπεται η καταγγελία μίσθωσης σε ενοικιαστές εάν δεν μπορούν να πληρώσουν τα κοινόχρηστά τους … Σύμφωνα με τους Σοσιαλδημοκράτες η μηνιαία κάρτα αστικών και περιαστικών διαδρομών έναντι 9 ευρώ θα αντικατασταθεί με μηνιαία κάρτα 49 ευρώ”.

Η πληθώρα των μέτρων που προτείνουν οι κυβερνητικοί εταίροι οδηγούν την Frankfurter Allgemeine Zeitung να κάνει λόγο για “¨ενεργειακό χάος”. Διαβάζουμε: “Είναι μέρες χάους στο Βερολίνο. Δεν περνάει μέρα χωρίς εκπρόσωπος του συνασπισμού να κάνει μια νέα πρόταση για το πώς θα αντιμετωπιστούν η αύξηση των τιμών φυσικού αερίου, ρεύματος και η απειλή της λαϊκής οργής. Από την πολυσυζητημένη συνοχή των τριών εταίρων δεν έχει απομείνει τίποτα. Λείπει ένα σχέδιο, τόσο σε επίπεδο επικοινωνίας όσο και περιεχομένου. Τα δύο πρώτα πακέτα ανακούφισης ήταν ήδη ένα συνονθύλευμα από επιχορηγήσεις, εκπτώσεις και υψηλότερα αφορολόγητα ποσά. Σχεδόν κανένας πολίτης δεν ξέρει τι ποσό του έχει απομείνει μετά από όλα τα βάρη και τις ελαφρύνσεις. Κατά τα φαινόμενα το τρίτο πακέτο θα εντείνει ακόμη περισσότερο την ασάφεια”.

Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Fiche et carte pays. Les Etats-Unis d’Amérique. Objectifs stratégiques pour la région Méditerranée et Moyen-Orient

0

Par Institut FMES, Pascal ORCIER, le 7 août 2022.

L’institut FMES propose à travers son « Atlas stratégique de la Méditerranée et du Moyen-Orient » une lecture claire et synthétique des grands enjeux du bassin méditerranéen et du Moyen-Orient et passe en revue l’ensemble des forces en présence. Cet ouvrage accessible, novateur et original présente en 50 cartes inédites des problématiques complexes et des informations utiles et synthétiques. Il illustre les capacités des forces armées et des scénarios de crises possibles. Disponible en version numérique gratuite à télécharger sur le site de l’institut FMES. Cet Atlas a été publié grâce au soutien de la Direction Générale des Relations Internationales et de la Stratégie (DGRIS) du Ministère des Armées. Cartographie par Pascal Orcier, professeur agrégé de géographie, docteur, cartographe, auteur et co-auteur de plusieurs ouvrages.

Quelles sont les caractéristiques stratégiques principales des Etats-Unis et leurs objectifs majeurs pour la région Méditerranée & Moyen-Orient ? Une réponse argumentée autour d’une carte commentée.

Dans le cadre de ses synergies géopolitiques, Diploweb.com est heureux de vous faire connaitre cette fiche et carte pays commentée extraite de l’« Atlas stratégique de la Méditerranée et du Moyen-Orient » publié par l’institut FMES.
Carte grand format en pied de page.

En bref : Les Etats-Unis d’Amérique

Système politique : Fédération/ régime présidentiel démocratique

Population : 332 millions d’habitants / 3 e rang mondial

PIB : 21 000 milliards de $ / 1er rang mondial

Budget de la défense : 738 milliards de $ (3,4 % du PIB) / 1er rang mondial

Effectif total des forces armées : 1 380 000 / 3 e rang mondial

Répartition des forces armées : Terre (480 000 / 20 divisions / 2 400 chars), Air & Espace (335 000 / 2 200 avions de combat), Marine (340 000 / 53 sous-marins nucléaires d’attaque, 11 porte-avions, 24 croiseurs, 65 destroyers, 20 frégates + 700 avions de combat), US Marine Corps (186 000 / 3 divisions + 10 unités indépendantes, 400 chars, 400 avions de combat),
Garde-côtes (39 000) + 850 000 réservistes.

Arsenal nucléaire : Environ 3 800 têtes nucléaires réparties en 400 silos terrestres de missiles intercontinentaux Minuteman III armés de plusieurs têtes chacun, 14 sous-marins nucléaires Ohio armés chacun de 20 missiles intercontinentaux Trident D-5LE ; le reste en vecteurs aéroportés, notamment en missiles de croisière AGM-86B de 1200 km de portée.

Structures sécuritaires de référence : « Five Eyes », OTAN, AUKUS, QUAD.
États de la région ou à sa périphérie dans lesquels les forces armées américaines disposent de bases : Espagne(Rota, Moron), Italie (Aviano, Vicenza, Gaete, Naples, Sigonella), Grèce (Souda Bay, Larissa, Stefanovikis, Alexandroupolis), Turquie (Incirlik, Kürecik), Israël (Mont Keren), Jordanie (H4, El-Azrak), Irak (Bagdad, Al-Asad, Erbil), Koweït (Al-Salem, Koweït City, Camp Arifjan), Bahreïn (Manama, Muharraq, Sheikh Isa), Qatar (Al-Udeid), Émirats arabes unis (Al-Dhafra, Fujeirah), Oman (Masirah, Duqm, Thumrait), Djibouti et Diego Garcia, dont trois sont équipées pour accueillir des sous-marins nucléaires d’attaque (Souda Bay, Duqm, Diego Garcia).

États de la région dans lesquels les forces armées américaines sont déployées ou en opération : Italie (15 000 militaires), Koweït (13 500), Qatar (6 000), Bahreïn (5 000), Djibouti (4 700), Espagne (3 500), Jordanie (3 000), Émirats arabes unis (3 000), Irak-Syrie (2 500), Turquie (2 000), Arabie saoudite (1 000), Oman (600), Grèce (500), Égypte (275), Israël (110).

Missions internationales dans lesquelles les forces armées américaines sont engagées dans la région : Égypte (455 observateurs, FMO), mission navale Sea Guardian en Méditerranée (OTAN), mission de sécurisation du détroit d’Ormuz, Task Force 150 en mer d’Arabie.

Fiche et carte pays. Les Etats-Unis d'Amérique. Objectifs stratégiques pour la région Méditerranée et Moyen-Orient
Fiche et carte pays. Les Etats-Unis d’Amérique. Objectifs stratégiques pour la région Méditerranée et Moyen-Orient
Cliquer sur la vignette pour agrandir la carte Les Etats-Unis d’Amérique. Objectifs stratégiques pour la région Méditerranée et Moyen-Orient. Cette carte est extraite de la publication de l’institut FMES, Atlas stratégique de la Méditerranée et du Moyen-Orient, téléchargeable sur le site de l’institut FMES

Objectifs stratégiques des Etats-Unis d’Amérique pour la région Méditerranée & Moyen-Orient

• Déployer le volet Sud du bouclier anti-missile face à la Russie.
• Garantir la liberté de circulation maritime dans la région en sécurisant le canal de Suez et les détroits de Gibraltar, Bab el-Mandeb et Ormuz ; protéger les citoyens et les intérêts économiques américains dans l’ensemble de la région.
• Défendre les positions américaines dans la région en contenant la poussée de la Russie et de la Chine ; miser sur la Turquie et l’OTAN pour faire échec aux ambitions de Moscou et Pékin ; interdire si nécessaire les hubs pétroliers du Moyen-Orient à la marine chinoise (notamment en cas d’invasion de Taïwan).
• Assurer la sécurité d’Israël et des alliés majeurs des États-Unis dans la région ; empêcher le plus longtemps possible tout État de la région (autre qu’Israël) de se doter de la bombe atomique ou de revendiquer une capacité nucléaire militaire.
• Endiguerl’Iran en attendant un changement de régime à Téhéran.
• Favoriser la libéralisation de la région en soutenant les sociétés civiles et en misant sur l’Islam politique, notamment les mouvances proches des frères musulmans.
Les États-Unis font face à plusieurs dilemmes dans la région du bassin méditerranéen et du Moyen-Orient : comment coordonner des forces rattachées à trois commandements distincts très autonomes (CENTCOM, EUCOM, AFRICOM) ? Comment endiguer efficacement en même temps la Chine, la Russie et l’Iran, alors même que leurs partenaires privilégiés discutent ou sont prêts à s’entendre avec certains d’entre eux ? Quel adversaire prioriser ? Comment s’engager davantage face à la Chine en zone indopacifique sans donner l’impression d’abandonner les monarchies du Golfe ? Comment soutenir certains autocrates locaux tout en affirmant défendre les valeurs libérales et démocratiques ? Face à ces dilemmes, les dirigeants américains, qui ont tendance à globaliser les problèmes et n’avoir qu’une compréhension parcellaire de la région, ont bien du mal à définir une stratégie régionale cohérente, même si leurs forces armées demeurent très crédibles et redoutées. Les États-Unis déploient encore 85 000 militaires dans cette vaste région : 60 000 pour les forces terrestres et aériennes et 25 000 marins des Ve et VIe Flottes (Bahreïn et Gaete), appuyés par 300 chars, 100 hélicoptères de combat, 200 avions de combat et 72 drones. S’ils ont allégé leur dispositif, il est donc erroné d’affirmer que les États-Unis ont abandonné la région. En trois mois et après l’envoi de renforts massifs, les forces armées américaines pourraient déployer sur place plus de 250 000 militaires, l’équivalent de 7 divisions (600 chars et 340 hélicoptères de combat), 530 avions de combat, 120 drones, d’importants moyens de déni d’accès et 60 navires de guerre dont 5 sous-marins nucléaires, 3 porte-avions et 7 navires d’assaut amphibie. Toutefois, la « fatigue de guerre », le repli sur soi d’une majorité d’Américains amplifié par la crise sanitaire et la priorité donnée à la menace chinoise ne militent pas pour l’engagement des États-Unis dans une nouvelle guerre au Moyen-Orient.

Copyright pour le texte et la carte 2022-institut FMES

Titre du document :
Fiche et carte pays. Les Etats-Unis d’Amérique. Objectifs stratégiques pour la région Méditerranée et Moyen-Orient
Cliquer sur la vignette pour agrandir la carte Les Etats-Unis d’Amérique. Objectifs stratégiques pour la région Méditerranée et Moyen-Orient. Cette carte est extraite de la publication de l’institut FMES, Atlas stratégique de la Méditerranée et du Moyen-Orient, téléchargeable sur le site de l’institut FMES

diploweb.com