Αρχική Blog Σελίδα 1859

Περιοδεία σε Σερβία, Βοσνία και Κροατία θα κάνει ο Ρ.Τ.Ερντογάν – Θα εγκαινιάσει Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο

0

Ντόντικ: Με τον Ερντογάν θα συζητήσουμε για τον αυτοκινητόδρομο BGD-SA-BGD

Τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, θα φιλοξενήσει αύριο 6/9 και μεθαύριο 7/9, ο πρόεδρος της Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς.

Ειδικότερα, ο Ερντογάν θα ξεκινήσει αύριο τριήμερη επίσκεψη στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Σερβία και την Κροατία, η οποία, αναμένεται να οδηγήσει σε περαιτέρω εξελίξεις στην ήδη καλή συνεργασία της Τουρκίας με τις χώρες αυτές στον πολιτικό τομέα και στην οικονομική συνεργασία.

Σύμφωνα με τη σερβική b92, o Ερντογάν θα ξεκινήσει την επίσκεψή του στην περιοχή αύριο στο Σεράγεβο, όπου θα συνομιλήσει με τους ανώτατους αξιωματούχους της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Θα εγκαινιάσει Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης στην Κροατία, στις 8 Σεπτεμβρίου, ο Ερντογάν θα συνομιλήσει με τον Κροάτη Πρόεδρο Ζόραν Μιλάνοβιτς, τον Πρωθυπουργό Αντρέι Πλένκοβιτς και τον Πρόεδρο της Βουλής Γκόραν Γιαντρόκοβιτς.

Με τον Πλένκοβιτς, ο Ερντογάν θα επισκεφθεί το Σισάκ, όπου θα εγκαινιάσει επίσημα το Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο και θα ανοίξει το τζαμί της πόλης, το οποίο περιλαμβάνει ένα τζαμί, μετέδωσαν κροατικά μέσα ενημέρωσης.

Πρόσφατα, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου βρέθηκε στο Βελιγράδι στα εγκαίνια της συνόδου κορυφής της πρωτοβουλίας «Ανοιχτά Βαλκάνια», όταν ανακοίνωσε ότι ο Ερντογάν θα επισκεφθεί τη Σερβία, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και την Κροατία.

Ο Τσαβούσογλου είπε ότι για την Τουρκία υπάρχουν δύο προκλήσεις σε αυτή την περιοχή. Η πρώτη είναι η πολιτική κρίση στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και η δεύτερη πρόκληση είναι ο διάλογος μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινα.

Ντόντικ: Με τον Ερντογάν θα συζητήσουμε για τον αυτοκινητόδρομο BGD-SA-BGD

Ο Σέρβος μέλος της Προεδρίας της Β-Ε, Μίλοραντ Ντόντικ, είπε ότι θα συζητήσει με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κατά την αυριανή επίσκεψή του στη Β-Ε, έργα που σχετίζονται με τον αυτοκινητόδρομο Βελιγραδίου-Σαράγεβο-Βελιγραδίου.

Ο Ντόντικ είπε ότι στη Δημοκρατία Σέρπσκα ήδη κατασκευάζονται κάποια τμήματα, αλλά τίποτα στην Ομοσπονδία της Β-Ε.

«Αυτός ο αυτοκινητόδρομος δεν λειτουργεί καθόλου και δεν γίνεται τίποτα στο έδαφος της Ομοσπονδίας. Έχουμε ήδη λάβει κάποια μέτρα, ήδη κατασκευάζονται κάποια τμήματα του δρόμου. Σε κάθε περίπτωση, έχουμε μια σειρά από προηγούμενα συμφωνημένα έργα που πρέπει να εφαρμόσουμε», είπε ο Ντόντικ, είπε, σύμφωνα το RTRS.

«Μεγάλος πολιτικός ο Ερντογάν»

Δήλωσε ότι θα έχει ενδιαφέρον να ακούσουμε τι πιστεύει ο Ερντογάν για τις παγκόσμιες εξελίξεις, ειδικά από τη στιγμή που η Τουρκία έχει μια εντυπωσιακή θέση όσον αφορά την ουκρανική κρίση.

Ο Ντόντικ είπε ότι ο Ερντογάν είναι ένας μεγάλος πολιτικός και ότι μέχρι στιγμής έχει δείξει πολύ ξεκάθαρη στάση σε όλα και ότι σέβεται τους πάντες.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/periodeia-se-servia-vosnia-kai-kroatia-tha-kanei-o-r-t-erntogan-tha-egkainiasei-islamiko-politistiko-kentro/

Ο «σεξουαλικός φάκελος» του «άτακτου» Ε.Μακρόν – Τι γνώριζε ο Ν.Τραμπ – Οι φήμες περί ομοφυλοφιλίας 

0

O Ν.Τραμπ ισχυρίστηκε ότι το FBI πήρε απόρρητο φάκελο για τον Ε.Μακρόν – Μυστηριώδες αρχείο «Αντικείμενο 1α»

Εάν κρίνει κανείς από τους προκατόχους του Γάλλου προέδρου, τα σκάνδαλα και οι εξωσυζυγικές σχέσεις  φαίνεται να είναι… μέρος του Ελιζέ.

Πολλοί ήταν εκείνοι, ωστόσο, που βλέποντας τον Εμανουέλ Μακρόν με την κατά πολύ μεγαλύτερή του Μπριζίτ, πίστευαν ότι ο πρόεδρος της Γαλλίας είχε ξεφύγει από την… παράδοση.

Το κουβάρι, όμως, άρχισε να ξετυλίγεται στις 8 Αυγούστου, όταν το FBI εισέβαλε στο σπίτι του Ντόναλντ Τραμπ στο Μαρ-α-Λάγκο της Φλόριντα. Κατασχέθηκαν κουτιά με απόρρητα έγγραφα ως μέρος ποινικής έρευνας.

Ένα από τα αρχεία ονομάζεται «ο σεξουαλικός Φάκελος του Μακρόν». Το μυστηριώδες αρχείο, «Αντικείμενο 1α», καταχωρήθηκε από το FBI ως «πληροφορίες για τον Πρόεδρο της Γαλλίας».

Ο ισχυρισμός του πρώην προέδρου των ΗΠΑ ότι το FBI πήρε απόρρητο φάκελο για τον Γάλλο πρόεδρο ύστερα από την επιδρομή των αρχών στο σπίτι του στο Μαρ-α-Λάγκο, έχει αναζωπυρώσει φήμες για την σεξουαλική ζωή του Μακρόν.

Ο Ν.Τραμπ έχει δείξει εδώ και καιρό έντονο ενδιαφέρον για τη σεξουαλική ζωή του Ε.Μακρόν. Φέρεται να καυχιέται κατ’ ιδίαν ότι ήξερε κάθε… καυτή λεπτομέρεια. Σύμφωνα με το περιοδικό Rolling Stone, ο Ν.Τραμπ απολάμβανε να λέει ότι ο Ε.Μακρόν ήταν «άτακτος».

Οι φήμες περί ομοφυλοφιλίας 

Τις τελευταίες ώρες, ουκ ολίγα διεθνή ΜΜΕ σχολιάζουν τις επιλογές του Ε.Μακρόν… Ενώ πραγματοποιούσε την προεκλογική του εκστρατεία για την προεδρία το 2017, αναγκάστηκε να αρνηθεί ότι ήταν μέρος ενός «πλούσιου λόμπι ομοφυλοφίλων», αρνούμενος τις υποθέσεις ότι είχε μια παθιασμένη σχέση με τον Ματιέ Γκαλέ, το τότε 40 ετών αφεντικό του Radio France.

Ανοιχτά ομοφυλόφιλος, ο Μ.Γκαλέ ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης και ήταν γνωστό ότι είχε συναντήσει τον Μακρόν σε διάφορες εκδηλώσεις

Οι διαδικτυακές φήμες άρχισαν να ξεφυτρώνουν και ο Μακρόν αναγκάστηκε να δηλώσει: «Λένε ότι έχω διπλή ζωή με τον Ματιέ Γκαλέ… αλλά δεν μπορεί να είμαι εγώ».

Επανέλαβε σε άλλη συγκέντρωση: «Είμαι αυτός που είμαι. Δεν είχα ποτέ τίποτα να κρύψω. Ακούω ανθρώπους να λένε ότι έχω μια κρυφή ζωή ή κάτι τέτοιο. Δεν είναι ωραίο για την Μπριζίτ γιατί μοιράζομαι όλες τις μέρες και τις νύχτες μου μαζί της και με ρωτάει πώς τα καταφέρνω», δήλωνε μεταξύ σοβαρού κι αστείου.

Η υπόθεση Α.Μπεναλά

Ένα χρόνο αργότερα, το πάντα ενθουσιώδες στο κουτσομπολιό Παρίσι, οργίαζε με τις φήμες σχετικά την ερωτική ζωή του Ε.Μακρόν.

Ο Ε.Μακρόν, επέμειναν, κοιμόταν τώρα με τον πρώην αξιωματικό ασφαλείας του, Αλεξάντρ Μπεναλά. Τι άλλο θα μπορούσε να εξηγήσει την επιεική μεταχείριση του προέδρου προς τον Μπεναλά, αφού είχε κινηματογραφηθεί να δέρνει έναν Γάλλο πολίτη;

Την Πρωτομαγιά του 2018 είχε πρωταγωνιστήσει σε ξυλοδαρμό διαδηλωτών. Ένας περαστικός τον κινηματογράφησε να «συλλαμβάνει» μια γυναίκα, σέρνοντάς την μακριά από το πλήθος. Αμέσως μετά, χτύπησε έναν άνδρα τον στο κεφάλι.

Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο τον Ιούλιο του 2018, ο Ε.Μακρόν βρέθηκε σε θέση άμυνας, αναγκασμένος να εξηγήσει αδέξια όχι μόνο γιατί ο Α.Μπεναλά είχε ακόμα δουλειά, αλλά διατήρησε ακόμη και την άδεια ασφαλείας στην Εθνοσυνέλευση, τη χρήση ενός αυτοκινήτου με σοφέρ, ακόμη και ενός κυβερνητικού διαμερίσματος.

Ο Πρόεδρος υποχρεώθηκε να προχωρήσει σε μία «άβολη» δήλωση  ότι ο Α.Μπεναλά «δεν ήταν ποτέ εραστής μου».

Σε μια συνέντευξη στο Tetu, το κορυφαίο περιοδικό LGBT της Γαλλίας, τον Φεβρουάριο του 2017, ο Ε.Μακρόν είπε:

«Αν ήμουν ομοφυλόφιλος, θα το έλεγα και θα το ζούσα. Δύο πράγματα είναι απεχθή σχετικά με το υπαινιγμό: να πει κανείς ότι δεν είναι δυνατό για έναν άνδρα που ζει με μια μεγαλύτερη γυναίκα να είναι κάτι άλλο εκτός από ομοφυλόφιλος και να υπονοεί ότι κάποιος είναι ένα μισογυνιστικό ζιγκολό στα κρυφά. Όλα αυτά είναι ομοφοβία».
https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/o-seksoualikos-fakelos-tou-ataktou-e-makron-ti-gnorize-o-n-tramp-oi-fimes-peri-omofylofilias/

F-84G Thuderjet: Το πρώτο αεριωθούμενο μαχητικό της Ελληνικής Βασιλικής Αεροπορίας

0

Η ΕΒΑ μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 1949 βρισκόταν σε μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση

Η είσοδός του, όμως, σε υπηρεσία εκτοπίζοντας τα εμβολοφόρα αεροσκάφη, δεν ήταν καθόλου εύκολη, ενώ η σύντομη υπηρεσία του σημαδεύτηκε από ένα μεγάλο αριθμό ατυχημάτων, που στοίχισαν τη ζωή σε πολλούς Έλληνες πιλότους.

Παρόλα αυτά, για μια Αεροπορία, που μόλις είχε αρχίσει να ανασυγκροτείται μετά τα χρόνια του εμφυλίου, αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα, αν όχι το κυριότερο, για την εισαγωγή της στην εποχή των αεριωθούμενων αεροσκαφών.

Η Ελληνική Βασιλική Αεροπορία (ΕΒΑ) μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 1949 βρισκόταν σε μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση. Οι πολεμικές επιχειρήσεις την περίοδο 1946-49, δεν είχαν δώσει την ευκαιρία να προχωρήσει σε μια αναδιοργάνωση του Κλάδου καθώς κύρια αποστολή της ήταν η υποστήριξη του Εθνικού Στρατού με αποστολές βομβαρδισμού κατά των ανταρτών του ΕΛΑΣ.

Όταν λέμε αναδιοργάνωση εννοούμε ολική και συνολική. Σύγχρονες αεροπορικές βάσεις, σύγχρονα αεροσκάφη Δίωξης ή Δίωξης-Βομβαρδισμού, εκπαίδευση, υποδομές, σχεδόν τα πάντα.

Την άσχημη αυτή κατάσταση που βρισκόταν η ΕΒΑ μετά το τέλος του εμφυλίου, διαπίστωσε, περιέγραψε και ανέφερε σε έκθεσή του και ο τότε νέος Αρχηγός της, από τον Απρίλιο του 1950 Υποπτέραρχος Εμμ. Κελαϊδής.

Αμέσως σχεδόν με την ανάληψη των καθηκόντων του ο νέος Α/ΓΕΑ υπέβαλλε στο υπουργείο Αεροπορίας υπόμνημα για την κατάσταση της Αεροπορίας. Και το υπόμνημα δεν ήταν καθόλου καλό.

Αυτό αναφέρει ο ίδιος στο βιβλίο του «Αναμνήσεις από την Αεροπορίαν».

«Από εκτίμησιν γενομένην τότε εξήχθησαν τα κάτωθι: α) Ότι τα ελικοφόρα μαχητικά αεροπλάνα της ΕΒΑ ήσαν πλέον άχρηστον υλικόν.

β) Ότι τα πληρώματα των αεροπλάνων είχον καταπονηθή και κατά συμαντικόν ποσοστόν δεν ήσαν κατάλληλα διά πτήσεις και ιδία επό αεριωθουμένων αεροσκαφών.

γ) ότι τα εν τη χώρα μας αεροδρόμια ήσαν επίσης ακατάλληλα δια νέους τύπους αεροσκαφών.

δ) Ότι σύστημα ελέγχου και προειδοποιήσεως δεν υπήρχεν εις την Ελλάδα. ε) Ότι με την υφισταμένην οργάνωσιν της ΕΒΑ δεν ήτο δυνατόν να εξυπηρετηθούν σύγχρονοι υπηρεσια καί ανάγκαι.

Ήτοι εξήχθη το συμπέρασμα, ότι σύγχρονος Αεροπορία δεν υπήρχε και ότι έπρεπε να δημιουργηθή εξ υπαρχής».

Η έκθεσή του έγινε αποδεκτή από την κυβέρνηση. Αμέσως αλλάζει το οργανωτικό σχήμα της ΕΒΑ και λαμβάνει καινούργιο, ενώ ταυτόχρονα ξεκινούν να κατασκευάζονται αεροδρόμια ικανά να δεχτούν αεριωθούμενα, κυρίως νέοι διάδρομοι και τροχόδρομοι, με πρώτο το αυτό της Ελευσίνας, για να ακολουθήσουν αυτά της Λάρισας και της Ν. Αγχιάλου.

Η άφιξη των πρώτων F-84G Ω ς αεροσκάφος που επιλέχθηκε για να εξοπλίσει τη δύναμη της ΕΒΑ ήταν το Republic F-84 Thunderjet, το οποίο είχε πραγματοποιήσει την πρώτη του πτήση το Φεβρουάριο του 1946 και είχε ενταχθεί σε υπηρεσία με τη USAF το Νοέμβριο του 1947 (είχε μόλις μετονομαστεί έτσι από USAAC το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους).

Έτσι όταν το αεροσκάφος ξεκίνησε να παραδίδεται στην ΕΒΑ διένυε ήδη 5 χρόνια σε υπηρεσία.

Έτσι στις 5 Μαρτίου του 1952 το πρώτο F-84G θα προσγειωθεί στην αεροπορική βάση της Ελευσίνας, (ουσιαστικά το μόνο αεροδρόμιο τότε ικανό να δεχτεί σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη).

Η πρώτη μοίρα που εφοδιάσθηκε με το νέο μαχητικό ήταν η 337, και μέχρι τότε επιχειρούσε με spitfire XIe και XVIe. Τότε Μοίραρχος της 337 Μ.Δ.Β (Μοίρα Δίωξης Βομβαρδισμού) ήταν ο Σμηναγός Κωνσταντίνος Κόκκας, μια μεγάλη μορφή της νεότερης Ελληνικής Αεροπορίας. Την 337 ακολούθησε η 338 και η 339 Ιούλιο και Ιούνιο του 1952 αντίστοιχα και η 340 τον Απρίλιο του 1953.

Τον Ιούνιο του 1953 εξοπλίστηκε με F-84G. η 336 που μέχρι τότε έδρευε στο Σέδες και πετούσε με Curtiss SB2C-5 Helldiver, πριν έλθει στην Ελευσίνα, και γίνει Μοίρα Δ/Β.

Τέλος τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ακολούθησε η 335 που «μετακόμισε» από την Λάρισα για να ανταλλάξει τα spitfire IXe και XVIe της με τα F-84G και στη συνέχεια μετακινηθεί ξανά για την 111ΠΜ. Συνολικά η ΕΒΑ εξόπλισε 6 Μοίρες με περίπου 230 Republic F-84G Τhunderjet, μεταξύ 1952 και 1953.

Πετώντας το Thunderjet και οι απώλειες

Το Thunderjet υπέφερε από τα τυπικά προβλήματα όλων των αεριωθουμένων μαχητικών της εποχής δηλαδή η χαμηλή ώση του κινητήρα. Αυτός ήταν ένας Allison J35-A-29 που απέδιδε μέγιστη ώση 5.560 λιβρών η οποία ήταν λίγη για να απογειώσει το αεροσκάφος τους θερμούς μήνες του καλοκαιριού με πλήρη φόρτο.

Για παράδειγμα στον πόλεμο της Κορέας το αεροσκάφος, με πλήρες οπλικό φορτίο, χρειαζόταν 3.050 μέτρα διαδρόμου για να απογειωθεί, ακόμα και με τη βοήθεια ρουκετών RATO που απέδιδαν 1.000 λίβρες ώσης για 14 δευτερόλεπτα. Το αεροσκάφος είχε μέγιστη ταχύτητα 1.001 χ.α.ω. και μέγιστο ύψος τα 12.400 μέτρα.

Ένα μειονέκτημα εξαιτίας του αδύναμου κινητήρα ήταν το γεγονός ότι το F-84G δεν μπορούσε να εκτελέσει κλειστές στροφές με μέγιστη φόρτιση, αφού ελιγμοί με φόρτιση πάνω από 3 G είχαν ως συνέπεια την γρήγορη απώλεια της ενέργειας και το αεροσκάφος γινόταν αργό και βαρύ στον χειρισμό. Σίγουρα όχι ένα καλό χαρακτηριστικό για κλειστές εμπλοκές.

Γενικότερα το Thunderjet είχε καλά αεροδυναμικά χαρακτηριστικά ήταν σταθερό μέχρι τα 0,80 mach και μια καλή πλατφόρμα για μεταφορά οπλισμού για αποστολές αέρος-εδάφους.

Παρ΄όλα αυτά το F-84G έχει το θλιβερό ρεκόρ να είναι το μαχητικό της Ελληνικής Αεροπορίας με το οποίο σημειώθηκαν τα περισσότερα δυστυχήματα.

Τα αίτια είναι πολλά και σίγουρα δεν αφορούσαν μόνο την ΕΒΑ. Για παράδειγμα σε όλες της Αεροπορίες, ο δείκτης ατυχημάτων αυξήθηκε κατακόρυφα την περίοδο που αυτές άφησαν τα ελικοφόρα μαχητικά και πέρασαν στα αεριωθούμενα, ενώ και ελλείψεις στην εκπαίδευση έπαιξαν τον ρόλο τους.

Το πρώτο θανατηφόρο δυστύχημα συνέβη στις 11 Σεπτεμβρίου του 1952, έξι μόλις μήνες μετά την παραλαβή των πρώτων Thunderjet. Το δυστύχημα συνέβη μέσα στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας.

Ο Ανθυποσμηναγός Παναγιώτης Λουκόπουλος, της 337 ΜΔΒ, ερχόταν για προσγείωση και, απ ότι φάνηκε, «κράτησε» ο κινητήρας του με αποτέλεσμα αυτό να χτυπήσει βαριά στο διάδρομο.

Ο χειριστής ανασύρθηκε ζωντανός μεν από τα συντρίμμια αλλά με σοβαρά εγκαύματα. μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο της Αεροπορίας όπου και πέθανε την επομένη.

Σε ένα άλλο δυστύχημα στις 16 Σεπτεμβρίου του 1959, λίγο μόλις αποσυρθούν και τα τελευταία F-84G, απογειώνονταν από την Ελευσίνα, σε σχηματισμό δυο F-84G.

Τα δύο αεροπλάνα συγκρούστηκαν με αποτέλεσμα να χάσει την ζωή του ο χειριστής του ενός, Ανθυποσμηναγός Απόστολος Ζαμάνης.

Στα επτά χρόνια της επιχειρησιακής χρήσης του μαχητικού (1952-1959) χάθηκαν συνολικά 36 χειριστές. Από αυτούς ο ένας ήταν Αντισμήναρχος, δύο Σμηναγοί, ένας Υποσμηναγός και οι υπόλοιποι 32 Ανθυποσμηναγοί…

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/aeroporia/f-84g-thuderjet-to-proto-aeriothoumeno-maxitiko-tis-ellinikis-aeroporias/

Inside the Bloody Business of Turkey’s Syrian Mercenaries

0

by John Lechner S. Asher

Corruption is endemic to the process, and the high levels of graft—touching recruitment, basing, and the return—empower armed actors in Syria’s northwest, evidence of how foreign interventions can sustain war economies.

In April 2019, Gen. Khalifa Haftar, the ruler of east Libya and head of the Libyan National Army (LNA), launched a surprise offensive on the Government of National Accord (GNA) in Tripoli. Haftar’s forces presented a significant threat and, in response, the GNA requested Turkish military support. But instead of sending Turkish troops to Libya, Turkish intelligence officials began recruiting from the ranks of Syrian opposition fighters.

Ahmed previously fought in Syria with the rebel al-Hamzat militia, and in early 2020 he was on a flight to Libya’s besieged capital. Ahmed’s al-Hamzat was one of eight Turkish-backed armed groups contracted to send mercenaries to Libya. In Syria, he recalled, fighters were rarely forced into battle. In the Syrian context, if conditions in a skirmish became unfavorable, many would simply fall back and fight later. Upon his arrival in Libya, however, Ahmed discovered this was no longer the case. Seeing the frontline in south Tripoli, he asked to go home. But his commanding officer responded: “Coming to Libya was your choice, going back is not.”

Together with his fellow recruits, Ahmed reluctantly moved into an empty villa close to the frontline. The first disbursement of his salary would be in three months, upon return to Syria. Desperation set in. It didn’t take long, however, for Ahmed to understand how things worked. “A shopkeeper introduced us to the black market,” he said, “where we could sell our bullets and weapons to pay for groceries.” Two months later, Ahmed went home with a shattered pelvis and received a quarter of the $10,000 owed. “When I complained, they said this is what we have for you. If you don’t like it, file a complaint,” Ahmed reported.

Ahmed’s experience wasn’t unique. Rather, callous profit-seeking has defined Turkey’s mercenary program. Corruption is endemic to the process, and the high levels of graft—touching recruitment, basing, and the return—empower armed actors in Syria’s northwest, evidence of how foreign interventions can sustain war economies.

Seif Abu Bakr is the leader of al-Hamzat, which formed in 2013 as a division of the Free Syrian Army. Abu Bakr is well-known for his tenacity and ruthlessness, and his al-Hamzat has received training and equipment directly from the United States and the United Kingdom. This support was given first to counter Bashar al-Assad’s regime, then to fight the Islamic State of Iraq and Syria (ISIS). In 2016, Turkey used al-Hamzat in its military operations against Kurdish-led Syrian Democratic Forces. Years of close work with Ankara paid off when Turkish intelligence (MIT) selected Abu Bakr’s militia to recruit mercenaries for Libya. Now, with Syria rapidly becoming a frozen conflict, Turkey’s mercenary program has helped Abu Bakr and other commanders maintain the revenue streams and power they have grown accustomed to from the bloody civil war.

In November 2019, the GNA and Turkey signed a generous memorandum of understanding on maritime boundaries, which prompted immediate protests from Cyprus, Greece, and Egypt. Within months, Ankara ramped up its support for the GNA; the Turkish military effectively took control of operations, shipping in air defense systems, drones, and thousands of Syrian mercenaries.

Back in Syria, Turkish officers put no restrictions on the number of recruits for the Libyan front—an influx of Syrians would provide more time to train Libyan fighters and free up GNA personnel for offensive operations—and Syrian commanders quickly took advantage. The more men commanders sent to Libya, the more they could skim off the top.

Abo Saied, a recruiter for one of the Turkish-backed militias, said he was not surprised to hear Ahmed’s woes about his salary. “Commanders to this day confiscate salaries,” he confirmed. But when the fighting in Libya was at its peak, Saied had his own problems. “We had to send as many fighters as we could recruit. The Turks were asking for 2,000 men; our battalion is only 500 strong. So, we started sending kids with zero military experience.”

Recruitment spreadsheets provided by Saied showed that at least three fighters sent to Libya were under eighteen years old. Shipping anyone available became the norm. Militias swept prisons and gave detained Kurdish men the option to fight or stay locked up. “Many Kurds,” Saied noted, “reluctantly took the offer.”

In March 2020, GNA forces, with Turkish backing, began pushing Haftar’s LNA out of Tripoli’s southern suburbs. Eight months later, the United Nations brokered a ceasefire. By then, another front began heating up for a key Turkish ally. On September 27, 2020, Azerbaijan launched air and ground attacks across Nagorno-Karabakh, reigniting conflict between Azerbaijani, Armenian, and local Karabakh forces.

Saied was again recruiting for the war in the Caucasus, but he had to change tactics. As in Libya, Turkish intelligence outsourced recruitment to Syrian commanders. But those freewheeling days with no restrictions and little oversight were over. Now, according to Saied, the Turks “paid more attention, and they insisted we send experienced fighters.” The vetting process improved. As recruiters understood it, the Turks viewed the Azeris as “brothers,” and their support for Azerbaijan was ideological, unlike their support for the GNA in Libya, which was “contractual and based on geopolitical interests.”

Recruiters we spoke to maintain that their primary contact was with Turkish intelligence, while logistics were outsourced to “unknown companies.” It is likely that those companies are affiliated with SADAT, the Turkish private military company (PMC) founded by Adnan Tanrıverdi, a former brigadier general and close confidant of Turkish president Recep Tayyip Erdoğan. In a 2020 report, the U.S. Department of Defense stated that SADAT “maintains supervision and payment of the estimated 5,000 pro-GNA Syrian fighters in Libya.” Yet compared to Turkish military and intelligence, SADAT’s importance in mercenary recruitment is difficult to ascertain. Still, the company likely coordinates, at least to some degree, with Turkish intelligence services.

Corruption was endemic to Turkey’s mercenary program in Azerbaijan as well. Hasan, a twenty-five-year-old from Aleppo, fought in Nagorno-Karabakh for fifty-five days. “I was told that my salary was going to be $2,500 per month and that I would be a border guard,” he told us. Paradoxically, despite Turkish intelligence’s demands for experience, the Syrians sent to Azerbaijan were simply cannon fodder. Hasan, who was only given an AK-47, understood right away he was under-equipped. “High precision targeting was a very scary thing for me. I never felt scared the same way in Syria.” After being shot by a sniper, Hasan returned home, where he received just $1,500. Again, only a fraction of what he was owed.

Syrians also found themselves under-equipped in Libya, but for different reasons. “We were given old machine guns from home,” one fighter recalled, “not due to lack of higher quality weapons, but because those weapons had been sold off on the black market.” As in Azerbaijan, the Syrians sent to Libya found themselves in a very different war. Haftar’s LNA—backed by the UAE, Egypt, and Russia—employed sophisticated surveillance drones to map out targets. Back in Syria, “neither the regime nor rebels had the ability to target precisely.”

The mercenaries Saied recruits are overwhelmingly young men with no income and few prospects for employment. Those interviewed saw the trips to Libya or Azerbaijan as a chance to save cash over a few months, build a little capital, and start a small business back home. Many Syrians who signed up to fight in Libya and Azerbaijan were promised, in the event of their death, that their family members would receive a path to Turkish citizenship.

It was not long before Syrian commanders profited off those citizenship schemes as well. According to fighters, commanders began offering Turkish citizenship to the highest bidder. Instead of providing a deceased fighter’s family with citizenship, anyone who could afford the bribe acquired forged documents. As the scam grew, Turkish intelligence had to shut down the program entirely.

Given the cynicism and naked profit-seeking that pervaded the program, few mercenaries were interested in why they were fighting. To motivate them, Turkish officials tried to paint the Syrian civil war as a global conflict, or appeal to religion or ethnicity.

Just hours after arriving in Azerbaijan, officials showed Hasan and others a video, purportedly of an Armenian soldier cutting open the belly of a pregnant Muslim Azeri woman. The Syrian fighters were upset. “They shouted they would be happy to fight for justice.” Others were told, falsely, that Yerevan had recruited Kurds from Syria to fight in Nagorno-Karabakh. Still, according to another Syrian fighter, most couldn’t care less.

In Libya, Turkish officers told recruits that they were fighting Assad’s regime. Russian PMCs, including those collectively referred to as “Wagner Group,” had in fact recruited Syrians from Damascus-controlled territory to fight for the LNA. Unlike their Turkish counterparts, however, Syrians fighting for the LNA reported non-stop training and payment in full.

While Syrian fighters have now left Azerbaijan, they continue to be based in Libya, where they are often bored and subjected to exploitation. Mohammed has been on a base in Libya for a year. “Hashish,” according to him, “is more popular than crystal meth because it’s cheaper. “We have too much free time,” he says. Mercenaries rarely leave their bases. At first, during the fighting, this was because they feared kidnapping. Now, they know their isolation is a product of Libyans’ hatred. Mohammed says that the Libyans see them as vandals. Nor are Syrian mercenaries popular among Libya’s militias. For instance, in early August, two Syrian mercenaries stationed around Tripoli’s Mitiga Airport were killed in an anonymous attack.

Libyan militias have long been resistant to mercenaries from Syria. According to Jalel Harchaoui, a Libya expert, “Turkey’s intervention with Syrian mercenaries was a bitter pill to swallow for the GNA.” The GNA needed ammunition, equipment, logistics, air defense, and much more, but there was no shortage of manpower, and they never asked for foot soldiers. Armed groups, like the Special Deterrence Force, refuse to allow a Syrian presence in the city center. In the eyes of many, the presence of Syrian mercenaries is a humiliation; they represent Libyans’ powerlessness vis-à-vis outside actors, even when t

The deaths near Mitiga Airport briefly punctuated the monotony on base, where there is significant money to be made off boredom. Abo Moiad, for example, is a commander in the al-Hamzat militia and known as a chief smuggler of crystal meth. According to fighters, Moiad often exchanged drugs for a cut of his subordinates’ salaries, and many poor fighters are in his debt.

Fed up with their situation, mercenaries are increasingly voicing their dissatisfaction on Telegram channels. One fighter from the Sultan Murad group recently commented: “For the past four months we haven’t received salaries, grocery stores on base are empty. The commanders aren’t paying salaries or sending people home.” Some fighters have been arrested for filing complaints. Others requested funds from their families to survive.

Nonetheless, more young men want to sign up, a testament to desperate economic conditions in northwest Syria and the fact that potential recruits believe there won’t be fighting in Libya. Abo Saied, the recruiter, remarked: “I get an endless number of calls from people asking me to send them to Libya. Now, they will even offer me their first and second salary.”

Tensions are rising both in Tripoli and Nagorno-Karabakh, but it is unclear if Syrian mercenaries will again play a prominent role in future clashes.

Libya’s rival prime ministers, Abdul Hamid Dbeibah and Fathi Bashagha, are struggling for control of Tripoli, but Syrians on base don’t expect to mobilize. For the majority, that may be the case. Those located in Tripoli’s southern suburbs and Misrata are unlikely to see action.

However, mercenaries located in Janzur, west Tripoli, may find themselves blocking pro-Bashagha militias from the west. Mahmoud ben Rajab, a Libyan commander and Dbeibah ally with close connections to Turkey, is one of the few who could deploy Syrians. Rajab doesn’t have many armed Libyans under his command, and his “existing political image could potentially withstand the use of Syrians,” according to Harchaoui.

Despite an early August Azerbaijani offensive in Nagorno-Karabakh and increasingly belligerent rhetoric from the Azerbaijani government, Syrian recruiters are unaware of any new programs for the region.

Rumors, however, have begun to swirl that a “peacekeeping” force will soon deploy to Yemen to enforce a ceasefire. Former fighters like Hasan know all too well that anything said about the upcoming mission is unlikely to be true.

Note: The names of fighters and recruiters have been changed to protect their identity. Jiger Hussain contributed invaluable information and helped facilitate many interviews for this article.

John Lechner is a former financial analyst, now a freelance journalist. He writes on the politics and languages of the former Soviet Union, Turkey, and Africa, with a special focus on the Central African Republic. He speaks Russian, French, Turkish, Georgian, Chechen, and Sango Twitter: @JohnLechner1.

S. Asher is a graduate student at UC Berkeley and an open-source investigator.

Image: Reuters.

https://nationalinterest.org/blog/middle-east-watch/inside-bloody-business-turkey%E2%80%99s-syrian-mercenaries-

Γ. Στούμπος: ΔΕΘ: δημοσιονομικές ισορροπίες και πολιτικές ακροβασίες

0

Η ΔΕΘ του 2022 θα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση. Το 2023 θα είναι μια πολύ δύσκολη χρονιά. Σε αυτό συνηγορούν τρεις συνθήκες: η ενεργειακή κρίση λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, το επακόλουθο κύμα πληθωρισμού και οι πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας

Η ΔΕΘ του 2022 θα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση. Το 2023 θα είναι μια πολύ δύκολη χρονιά. Σε αυτό συνηγορούν τρεις συνθήκες: η ενεργειακή κρίση λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, το επακόλουθο κύμα πληθωρισμού και οι πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας. Η πρωθυπουργική ομιλία στη Θεσσαλονίκη θα αφορά αυξήσεις μισθών και συντάξεων, και εξαγγελίες νέων επιδοματικών μέτρων. Οι αντιπολιτευόμενες πολιτικές δυνάμεις θα υπερθεματίσουν σε όλους τους τομείς παροχών και αυξήσεων, επιβεβαιώνοντας το παράδοξο ότι εκτός κυβέρνησης χρήματα υπάρχουν πολύ περισσότερα απ’ ό,τι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι μπορούν να εντοπίσουν.

Πέρα όμως από το πολιτικό παιγνίδι υπάρχει και μια οικονομική πραγματικότητα που υπαγορεύει τη λήψη νέων μέτρων. Η αύξηση εισοδημάτων είναι επιβεβλημένη. Οι ενεργειακές δαπάνες και οι δαπάνες διαβίωσης αυξάνονται συνεχώς, δυσανάλογα σε σχέση με τους μισθούς και τις συντάξεις. Πληθωρισμός της τάξης του 10% σηματοδοτεί την απαρχή μιας σταδιακής φτωχοποίησης με δυσοίωνες και αβέβαιες προοπτικές, ιδιαίτερα για τα σταθερώς χαμηλά και μεσαία εισοδήματα.

Η ΔΕΘ θα είναι το εναρκτήριο λάκτισμα. Μέρος των μέτρων θα υλοποιηθεί άμεσα, ιδίως αυτά που αφορούν τις επιβαρύνσεις από το κόστος της ενέργειας και τα οποία θα περιλαμβάνουν τη χορήγηση νέας επιταγής ακρίβειας, τη συνέχιση του επιδόματος θέρμανσης και της πολιτικής των fuel pass. Είναι σαφές, όμως, ότι η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να υλοποιήσει και μια σειρά μέτρων που αποβλέπουν στη διαμόρφωση των οικονομικών και εισοδηματικών συνθηκών για το 2023, έτος εκλογών, όπως αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, μείωση των συντελεστών φορολόγησης για φυσικά πρόσωπα καθώς και για τα εταιρικά κέρδη, κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης για δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους.

Φοβούμενη δημοσιονομικό εκτροχιασμό, η κυβέρνηση έχει προαναγγείλει τον τρόπο υπολογισμού των αυξήσεων και επιδοτήσεων. Συγκεκριμένα, διά στόματος υπουργού Οικονομικών, το ύψος των αυξήσεων θα είναι συνάρτηση δύο μεγεθών: του ρυθμού μεταβολής του ΑΕΠ και του δείκτη τιμών καταναλωτή. Ενας απλός προτεινόμενος υπολογισμός είναι το άθροισμα των δύο αυτών μεγεθών να διαιρείται διά του δύο.

Οσον αφορά την ενέργεια, έχει λάβει μέτρα που κινούνται σε δύο κατευθύνσεις. Πρώτον, εξασφαλίζει την επάρκεια εφοδιασμού σε φυσικό αέριο (Ρεβυθούσα, Αλεξανδρούπολη) και ηλεκτρική ενέργεια (ενίσχυση ΑΠΕ και επαναλειτουργία λιγνιτικών μονάδων). Δεύτερον, έχει δημιουργήσει το Ταμείο Ενεργειακής Μετάβασης τροφοδοτούμενο από τα υπερ-έσοδα /κέρδη των εταιρειών παραγωγής ενέργειας (ήδη τις πρώτες 41 ημέρες λειτουργίας του εισέπραξε 1,2 δισ. ευρώ). Σύμφωνα με τις εξαγγελίες της κυβέρνησης, τουλάχιστον για τους επόμενους μήνες, στόχος της είναι η επιδότηση της ενέργειας για νοικοκυριά και επιχειρήσεις να φτάνει στο 90%.

Η Τράπεζα της Ελλάδος επισημαίνει τα θετικά και αρνητικά στοιχεία που χρήζουν ορθής ανάγνωσης. Το ΑΕΠ θα αυξηθεί σε υψηλότερα επίπεδα απ’ ό,τι αρχικά είχε εκτιμηθεί μετά την έναρξη του πολέμου. Λαμβάνοντας υπόψη έναν αποπληθωρισμό της τάξης του 7% με 8%, το ΑΕΠ φέτος μπορεί να αυξηθεί ακόμη και κατά 5% σε πραγματικές τιμές. Οι τουριστικές εισπράξεις, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, η αύξηση των εξαγωγών, η υλοποίηση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και η εισροή ξένων επενδύσεων ρίχνουν ένα πιο αισιόδοξο φως για το μέλλον, λαμβάνοντας υπόψη τη διεθνή κατάσταση.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το άνοιγμα του διχτυού προστασίας λόγω του πολέμου και του πληθωρισμού ήταν αναγκαίο, απαραίτητο και έχει καταστεί εφικτό. Αλλο τόσο αναγκαίο και απαραίτητο είναι το σταδιακό «κλείσιμο» αυτής της πολιτικής όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν.

Το εύρος και η διάρκεια αυτής της πολιτικής πρέπει να καθοριστούν από τη συνάρτηση των πραγματικών αναγκών και του διαθέσιμου δημοσιονομικού χώρου. Η συνέχιση των παροχών δεν αποτελεί εργαλείο αναπτυξιακής πολιτικής ούτε συνεισφέρει σε μια υγιή δημοσιονομική εικόνα. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω επενδύσεων –δημόσιων και ιδιωτικών– με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και υψηλών εισοδημάτων.

* Ο κ. Γιώργος Στούμπος διετέλεσε καθηγητής Πολιτικής Οικονομίαςκαι στέλεχος της Τράπεζας της Ελλάδος.

Καθημερινή

Δ. Γαρούφας:  Όραμα για  αναβαθμισμένο  ρόλο της Θεσσαλονίκης

2

                                    

                                                      Του Δημήτρη Γαρούφα*

              Ο Σεπτέμβρης κάθε χρόνο  είναι ο μήνας της Θεσσαλονίκης γιατί  με αφορμή την ΔΕΘ επισκέπτεται  την Θεσσαλονίκη ο εκάστοτε πρωθυπουργός για να εγκαινιάσει την ΔΕΘ με ομιλία κυρίως οικονομικού περιεχομένου και η επίσκεψη  συνδυάζεται και με συνέντευξη τύπου στην οποία  γίνεται ένας απολογισμός του κυβερνητικού έργου  αλλά και παρουσιάζεται ο  σχεδιασμός για το μέλλον. Στο πλαίσιο αυτό γίνεται και ειδική αναφορά για την Θεσσαλονίκη, για τα έργα που γίνονται η πρόκειται να γίνουν και για τον ρόλο που επιφυλάσσει για την Θεσσαλονίκη η κεντρική εξουσία. Την επίσκεψη του πρωθυπουργού ακολουθεί επίσκεψη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά και όλων των πολιτικών αρχηγών  οι οποίοι   σε συνεντεύξεις τους  πέρα από αναφορές  στην γενικότερη πολιτική κατάσταση θυμούνται να πουν και κάτι για την Θεσσαλονίκη, γι΄ αυτά που έγιναν η  γι΄ αυτά που δεν έγιναν,  αλλά αν  κάποιος κρατήσει αρχείο με τις δηλώσεις τους θα διαπιστώσει ότι όλες οι κυβερνήσεις και όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί  επαναλαμβάνουν κάθε χρόνο τις ίδιες   διαπιστώσεις και υποσχέσεις  ενώ εμφανώς αγνοούν την πραγματικότητα που βιώνει η πόλη και η ευρύτερη περιοχή. Χρήσιμο θα ήταν, για να έχουν πραγματική εικόνα της κατάστασης που βιώνει η πόλη και η περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, όλοι οι πολιτικοί που θα επισκεφθούν την πόλη λόγω ΔΕθ    να επισκεφθούν πρώτα  την βιομηχανική περιοχή της Σίνδου όπου θα δουν το μέγεθος της αποβιομηχάνισης  με τα περισσότερα  κτίρια των εργοστασίων  κλειστά ,σε πλήρη εγκατάλειψη.

Η Θεσσαλονίκη για αιώνες ήταν ένα μεγάλο εμπορικό κοσμοπολίτικο κέντρο. Είχε εμπορική και πολιτιστική ενδοχώρα που εκτείνονταν σε όλα τα Βαλκάνια και το λιμάνι της  εξυπηρετούσε όλη την περιοχή. Μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και το κλείσιμο των συνόρων με τα  γειτονικά κράτη περιορίστηκε ο ρόλος της αλλά με την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων το 1989 και το άνοιγμα των συνόρων δημιουργήθηκαν πάλι οι προϋποθέσεις να ξαναγίνει ένα μεγάλο εμπορικό και πνευματικό κέντρο. ΄Ηταν η πιο κοντινή στους γείτονες  πόλη χώρας μέλους της Ε.Ε ,είχε κάποιες υποδομές, και φυσιολογικά εδώ έπρεπε να εδρεύουν οι φορείς της Ε.Ε που θα απευθύνονταν στα Βαλκάνια αλλά δυστυχώς η χώρα μας,  με ευθύνη όσων άσκησαν εξουσία, δεν αξιοποίησε τις ευκαιρίες που οι μετά το 1989 γεωπολιτικές εξελίξεις δημιούργησαν.

Δυστυχώς βλέπω ότι ακόμα και τώρα οι εκπρόσωποι της κεντρικής εξουσίας δεν έχουν όραμα για την Θεσσαλονίκη που θα στηρίζεται στην αξιοποίηση των γεωπολιτικών εξελίξεων. Δεν υπάρχει μια συνολική πρόταση και σχεδιασμός στο πλαίσιο του οποίου θα αξιοποιείται το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, η ΔΕΘ, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, η Εθνική Σχολή Δικαστών, το Κέντρο Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Οικονομικού Δικαίου, τα αξιόλογα Μουσεία της, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου ,το Διεθνές Πανεπιστήμιο. ΄Ολοι αυτοί οι φορείς θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν σε μια προσπάθεια να λειτουργεί η Θεσσαλονίκη ως  εμπορικό και πνευματικό κέντρο της ευρύτερης Βαλκανικής περιοχής. Σε αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν με στήριξη για  επαναδραστηριοποίηση και οι διαβαλκανικές ενώσεις που δημιουργήθηκαν μετά το 1990  με πρωτοβουλία επιστημονικών φορέων της πόλης με έδρα την Θεσσαλονίκη( ένωση βαλκανικών δικηγορικών συλλόγων,  ένωση  οικονομικών πανεπιστημίων βαλκανικών χωρών ,το δίκτυο πόλεων Ν.Α Ευρώπης, την ένωση θεάτρων Ν.Α Ευρώπης  κλπ)που  πολλά μπορούσαν να προσφέρουν  στον τομέα επαφής  και γνωριμίας  των  λαών της περιοχής με  άμβλυνση των αντιθέσεων   και  δημιουργία κλίματος φιλίας και συνεργασίας στην ευρύτερη βαλκανική περιοχή με προβολή της κοινής Ευρωπαϊκής προοπτικής.. Αυτή η προσπάθεια θα εξασφάλιζε για την Ελλάδα πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή και αντανακλαστικά αναβάθμιση του ρόλου της   (και της  Θεσσαλονίκης) στην Ε.Ε ,με ταυτόχρονη μείωση της επιρροής   της Τουρκίας  στα Βαλκάνια.

Από αυτή την στήλη κατ΄ επανάληψη έχουμε επισημάνει ότι η Θεσσαλονίκη πρέπει να είναι ο πυλώνας της Ελλάδας στα Βαλκάνια γιατί πέραν της γεωγραφικής γειτνίασης είναι και πόλη οικεία στις γειτονικές χώρες  και αυτά τα δεδομένα πρέπει να αξιοποιηθούν στο πλαίσιο ευρύτερης στρατηγικής του Ελληνισμού. Για να αξιοποιηθούν όλα αυτά όμως πρέπει η κεντρική εξουσία να πιστεύει και να στηρίζει  την αποκέντρωση αξιοποιώντας την προαναφερθείσα υπάρχουσα υποδομή στην Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας  και ενισχύοντας αυτή. Αλλά επειδή η κεντρική εξουσία διαχρονικά δείχνει ότι αποφεύγει την  αποκέντρωση και στερείται οράματος για τον επιβαλλόμενο ρόλο της Ελλάδας    στα Βαλκάνια,  θα έπρεπε οι φορείς και οι εκπρόσωποι  της πόλης να έχουν επεξεργασθεί και προβάλλει όραμα  και  σχέδιο τεκμηριωμένο  για τον ρόλο της πόλης στην ευρύτερη περιοχή, πιέζοντας   την κεντρική εξουσία και τα πολιτικά κόμματα  να το ενστερνισθούν  γιατί η υλοποίησή του θα δημιουργήσει νέα προοπτική για την Ελλάδα και κυρίως για  τον Ελληνισμό στην ευρύτερη περιοχή.

  • Δικηγόρος, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία».

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΜΙΤ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ

1

του Αλέξανδρου Ιτιμούδη*

ΠΩΣ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Η ΤΟΥΡΚΙΑ;

Κάτι που δεν κατονομάζεται συχνά στον δημόσιο διάλογο και στα κυρίαρχα ΜΜΕ, είναι ο τρόπος με τον οποίο πραγματικά η Τουρκία έχει επιλέξει να προωθήσει τις γεωστρατηγικές της επιδιώξεις τόσο απέναντι στην Ελλάδα, όσο και απέναντι γενικά στους κρατικούς και μη δρώντες της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου.

Από το 2016 και μετά, όταν δηλαδή συνέβη το αμφιλεγόμενο πραξικόπημα στην Τουρκία, ο Ερντογάν έχει επιλέξει να μετατοπίσει το κέντρο βάρους της σκληρής αλλά και διπλωματικής ισχύος προς τις υπηρεσίες πληροφοριών. Αυτό συνέβη κυρίως λόγω του διάχυτου φόβου απέναντι στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, αλλά και επίσης διότι η τουρκική ηγεσία αντιλήφθηκε πως στο σύγχρονο περιβάλλον δύναται κανείς να έχει γεωπολιτικά οφέλη, αξιοποιώντας το ευρύ φάσμα των «γκρίζων επιχειρήσεων».

Η ΜΙΤ συγκεκριμένα εδώ και αρκετά χρόνια απορροφά μεγάλο μέρος των κονδυλίων του τουρκικού προϋπολογισμού εκτοξεύοντας το μπάτζετ της από τα 3,8 δις λίρες το 2018, στα 32,7 δις μετά από δύο χρόνια. Μάλιστα πέρυσι ξόδεψε περίπου 1,3 δις σε επιχειρήσεις διαφόρων τύπων, ενώ απορρόφησε και 76,3 εκατομμύρια που προορίζονται για τις προμήθειες του τουρκικού στρατού. Παράλληλα, η ΜΙΤ σχεδιάζει να αποκτήσει δικό της πλοίο, τύπου κορβέτας, για ηλεκτρονική κατασκοπεία διαμέσου θαλάσσης, ενώ στα σχέδια είναι και η συμμετοχή της σε δορυφορικό πρόγραμμα υποκλοπών. Για να γίνει ακόμα πιο κατανοητή η αναβάθμιση της, να σημειωθεί πως το 2012 πραγματοποιήθηκε η μεταφορά της Διοίκησης Ηλεκτρονικών Συστημάτων που ήταν υπεύθυνη για τις ηλεκτρονικές υποκλοπές, από τον στρατό στις υπηρεσίες πληροφοριών της Τουρκίας, αλλάζοντας ταυτόχρονα και το όνομα σε Αρχηγείο Ηλεκτρονικής Κατασκοπείας.

Ποιος είναι ο λόγος που το καθεστώς Ερντογάν επέλεξε την αναβάθμιση των υπηρεσιών πληροφοριών, και πως αυτό επηρεάζει και την Ελλάδα; Η Τουρκία συνειδητοποίησε πως στο αμιγώς στρατιωτικό επίπεδο δεν δύναται να αντιμετωπίσει τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, ούτε να καταφέρει συντριπτική ζημία στην Ελλάδα. Αυτό κατέδειξε και σε άρθρο του ο στρατηγός ε.α Λάζαρος Καμπουρίδης όσον αφορά την τουρκική άσκηση EFES , όπου ουσιαστικά απέδειξε πως ο τουρκικός στρατός δεν έχει ούτε αναβαθμισμένες ικανότητες, ούτε έχει να επιδείξει κάτι νέο στο πεδίο των επιχειρήσεων.

Έτσι οι Τούρκοι ιθύνοντες επέλεξαν να εμπλέξουν ακόμα πιο ενεργά την ΜΙΤ, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως η Ελλάδα, όπως και όλα τα ευρωπαϊκά κράτη, έχουν μια δυσκολία στο να καταδείξουν και να αναγνωρίσουν απειλές οι οποίες ενέχουν στοιχεία υβριδικότητας. Ως αποτέλεσμα η Τουρκία απέναντι στην Ελλάδα επέλεξε να εργαλειοποιήσει δύο βασικές παραμέτρους: τις μεταναστευτικές ροές και τις ψυχολογικές επιχειρήσεις εναντίον μερίδας του ελληνικού πληθυσμού και του πολιτικού συστήματος. Για να το κατορθώσουν αυτό, είναι προφανές που απαιτείται τεχνογνωσία που μόνο οι υπηρεσίες πληροφοριών δύνανται να παρέχουν.

Η Τουρκία παρόλα αυτά δεν σημαίνει πως έχει βγάλει τον στρατό εκτός των πλάνων της. Παρατηρείται όμως, πως τουλάχιστον στο επίπεδο της αντιπαράθεσης της με την Ελλάδα, έχει επιλέξει την συνδυαστική χρήση των μεθόδων της ΜΙΤ από κοινού με την χωροφυλακή, την οποία επίσης το καθεστώς Ερντογάν ελέγχει σε τεράστιο βαθμό. Ο στρατός, ειδικά μετά την αποδυνάμωση του από ανταλλακτικά και σε επίπεδο αεροπορίας, αναμένεται να χρησιμοποιηθεί επικουρικά και σε φάση υποστήριξης των υβριδικών επιχειρήσεων.

Στο επίπεδο των ψυχολογικών επιχειρήσεων, δυστυχώς η Ελλάδα δείχνει πως ακόμα προσπαθεί να προσαρμοστεί. Η Τουρκία έχει στοχεύσει επικοινωνιακά συγκεκριμένο μέρος της πολιτικής και ακαδημαϊκής ελίτ της χώρας, όπως και ένα κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού, προκειμένου να σπείρει σύγχηση και ηττοπάθεια, στην προσπάθεια της να δημιουργήσει τετελεσμένο.

Στο κομμάτι των μεταναστευτικών ροών, που και αυτές αξιοποιούνται και ενορχυστρώνονται από την ΜΙΤ, η Ελλάδα δείχνει πως έχει προσαρμοστεί περισσότερο, και με την βοήθεια των ενόπλων δυνάμεων χτίζει σταδιακά την αποτροπή της, εκμεταλλευόμενη την βιασύνη και την αλαζονεία των Τούρκων ιθυνόντων, στην προσπάθεια τους να προωθήσουν παράνομους μετανάστες με μεγάλη μαζικότητα προς τα ελληνικά σύνορα. Βέβαια, αποτελεί μεγάλο αγκάθι η παρουσία ισλαμικών πληθυσμών στην ελληνική ενδοχώρα, η οποία θα πρέπει να τύχει της ανάλογης αντιμετώπισης από τις αρχές ασφαλείας της Ελλάδας.

Το σίγουρο είναι πως η Τουρκία διαβλέποντας τον κατακερματισμό και την ευαισθησία των ευρωπαϊκών κρατών σε συγκεκριμένα ζητήματα που άπτονται της ασφάλειας, επέλεξε ορθώς να συστηματοποιήσει τις κεκαλυμένες επιχειρήσεις της σε ευρωπαϊκά κράτη διαμέσου των υπηρεσιών πληροφοριών, ξέροντας πως το κλίμα την δεδομένη στιγμή δεν ευνοεί την συμβατική στρατιωτική προβολή ισχύος. Η αλήθεια ειναι πως η ΜΙΤ πραγματοποίησε πολλές πετυχημένες επιχειρήσεις τα τελευταία χρόνια, κάτι που πρέπει να προβληματίσει τους ευρωπαίους ετέρους της Ελλάδας.

Το συμπέρασμα που βγάινει είναι πως η Τουρκία σαφώς και δεν επιθυμεί την ευθεία στρατιωτική αντιπαράθεση με την Ελλάδα. Ξέρει πως κάτι τέτοιο εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για το ήδη εύθραυστο καθεστώ της. Ταυτόχρονα όμως, αφουγκράζεται την διεθνή ατμόσφαιρα και έχοντας αντιγράψει τις τακτικές των ρωσικών και ιρανικών υπηρεσιών, επιδιώκει την επιβολή τετελεσμένων μέσω μυστικών πρακτικών, διπλωματίας, εργαλειοποίησης πληθυσμών, ψυχολογικών επιχειρήσεων και πιθανώς στο μέλλον επιχειρήσεων δολιοφθοράς.

Αυτό που πρέπει να κάνει η Ελλάδα είναι να σταματήσει αρχικώς να αντιμετωπίζει την Τουρκία ως ένα κανονικό κράτος που διέπεται από αρχές δικαίου και εγκάρδιας συννενόησης. Δεν είναι δυνατόν ο αντίπαλος να αναβαθμίζει τις υπηρεσίες πληροφοριών του με όρους ενόπλων δυνάμεων, και την ίδια στιγμή στην Ελλάδα να αναλώνεται το πολιτικό σύστημα σε πρακτικές που υπβαθμίζουν το έργο και την συμβολή των ελληνικών υπηρεσιών. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι η επιχειρησιακή αναβάθμιση της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει καταρχήν τις επιχειρησιακές δραστηριότητες του αντιπάλου στο έδαφος της χώρας, και σε δεύτερη φάση να δώσει στην ηγεσία τα κατάλληλα νοητικά εργαλεία, ώστε ηα τελευταία να κινητοποιήσει τις δυνάμεις του έθνους εναντίον του εχθρού.

Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα δεν έχει να αντιμετωπίσει μονάχα την στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας. Αντίθετα έχει να αντιμετωπίσει ένα πολυπλόκαμο σύστημα, που επιλέγει συνειδητά να κινητοποιήσει πόρους προς ενίσχυση των υπηρεσιών ασφαλείας, και που έχει κάνει στροφή προς την έμμεση επιχειρησιακή αντιπαράθεση. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στον εσωτερικευμένο φόβο του Ερντογάν προς το στρατιωτικό καθεστώς της Τουρκίας, αλλά κυρίως στην ανάγνωση μιας λανθασμένης αντιμετώπισης απέναντι στην Τουρκία, τόσο από την Ελλάδα όσο και από τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη.

*Ο Αλέξανδρος Ιτιμούδης, είναι μεταπτυχιακός φοιτητής Γεωπολιτικής Ανάλυσης, Γεωστρατηγικής Σύνθεσης και Σπουδών Άμυνας και Ασφάλειας.

Το ρωσικό power game στη Συρία και οι πιέσεις στον Ερντογάν

0
Γιατί η Μόσχα επιθυμεί διακαώς την εξομάλυνση των σχέσεων Ερντογάν και Άσαντ

Διανομή τροφίμων σε 500 άτομα στο Κυβερνείο Ας Σουγουαΐντα της Συρίας, κοντά στα σύνορα με την Ιορδανία, πραγματοποίησε το Ρωσικό Κέντρο Συμφιλίωσης για τη Συρία γνωστό επίσης ως Κέντρο Συμφιλίωσης των αντίπαλων πλευρών και Παρακολούθηση της Μετανάστευσης Προσφύγων στην Αραβική Δημοκρατία της Συρίας, το οποίο λειτουργεί από το 2016 και πρόκειται για μια κοινή τουρκο-ρωσική κυβερνητική επιχείρηση που ιδρύθηκε σε συμφωνία με τον υπό τις ΗΠΑ συνασπισμό.

Στο συγκεκριμένο οργανισμό η Ρωσία έχει το πάνω χέρι σε σχέση με την Τουρκία. Μάλιστα, στο παρελθόν το Ρωσικό Κέντρο δεν δίστασε να ξεσκεπάσει τον ύποπτο ρόλο της οργάνωσης White Helmets, που σε πολλές περιπτώσεις υπήρξαν αρωγοί του Ερντογάν.

Η διανομή τροφίμων αποδεικνύει ουσιαστικά το ρωσικό αποτύπωμα στη συριακή επικράτεια, το οποίο έχει αναπτυχθεί από την έναρξη του συριακού εμφυλίου και έπειτα, έχοντας εκτοπίσει τους Αμερικάνους, οι οποίοι έχασαν, όπως φαίνεται, και την υποστήριξη των Κούρδων που ήταν πιστοί και παραδιασιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή.

Οι πρόσφατες τουρκικές εισβολές στα βόρεια της χώρας (η «Ασπίδα του Ευφράτη» το 2016, ο «Κλάδος Ελαίας» το 2018 και η «Πηγή Ειρήνης» το 2019) εκτόπισαν χιλιάδες ανθρώπους από τις εστίες και έδωσαν το έναυσμα σε τρομοκρατικές και εγκληματικές ομάδες των φανατικών της περιοχής να δραστηριοποιηθούν ξανά. Την ίδια η Τουρκία εκμεταλλευόμενη στο έπακρο την κατάσταση φρόντιζε να μεταφέρει στο συριακό έδαφος πέριξ των συνόρων τουρκικό πληθυσμό με σκοπό να δημιουργήσει μια de facto τουρκική κυριαρχία.

Πρόσφατα, μάλιστα, ο Ερντογάν εξέφρασε την επιθυμία να πραγματοποιήσει μια νέα εισβολή στην περιοχή προκειμένου να την καθαρίσει από τους τρομοκράτες, όπως ονομάζει ο ίδιος τους Κούρδους. Η επιθυμία αυτή του Ερντογάν βρήκε αντίθετες τόσο τις ΗΠΑ όσο και τη Ρωσία οι οποίες απέτρεψαν τον Τούρκο πρόεδρο από ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Ειδικά η Ρωσία τόνισε ξεκάθαρα στην Τουρκία πως μια νέα εισβολή στα βόρεια της Συρίας θα αποσταθεροποιούσε την περιοχή, ενώ ενδεχόμενο που ο Βλάντιμιρ Πούτιν ήθελε να αποφύγει λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο φόβος μιας τουρκικής εισβολής έφερε ανακατατάξεις και εντός της συριακής επικράτειας με τους κουρδικούς πληθυσμούς να έρχονται σε επαφή με τον Άσαντ, κάτι που επιθυμούσε διακαώς και η Μόσχα.

Η τουρκική εισβολή στη Συρία αναβλήθηκε και ήδη οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η Ρωσία πιέζει για συνάντηση Άσαντ Ερντογάν. Πιο συγκεκριμένα, το ιρανικό πρακτορείο Tasnim είπε ότι Ερντογάν και Άσαντ θα συναντηθούν στη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) η οποία θα πραγματοποιηθεί τον Σεπτέμβριο στο Ουζμπεκιστάν.

Για τη συγκεκριμένη συνάντηση ρωτήθηκε από δημοσιογράφος και ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος την διέψευσε στον αέρα του καναλιού Haber Global TV. Μένει να δούμε αν οι πληροφορίες των Ιρανών ισχύουν και πόση πίεση έχει ασκήσει για το ζήτημα ο Πούτιν στον Ερντογάν κατά την τελευταία τους συνάντηση τον Αύγουστο στο Σότσι.

Η Μόσχα επιθυμεί διακαώς να εξομαλυνθούν οι σχέσεις των δυο πολιτικών για να ισχυροποιήσει το ρόλο της στη περιοχή και να ενισχύσει τη τριμερή Μόσχας Άγκυρας Τεχεράνης μετατρέποντάς την σε τετραμερή με την προσθήκη της Δαμασκού, γεγονός που θα φέρει το ρωσικό παράγοντα σε πρώτο πλάνο στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/to-rosiko-power-game-ste-seria-kai-oi-pieseis-ston-erntoyan_gr_

Βρετανία: Τέσσερα διφορούμενα πράγματα που είπε η Λιζ Τρας στην επινίκια ομιλία της -Τι μπορεί να εννοούσε

0

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΣΠΑΝΟΥ

Από τους επαίνους στον Μπόρις Τζόνσον μέχρι την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης, η Λιζ Τρας έδωσε πολλά στοιχεία για τις προτεραιότητές της στο μέλλον.

Αφού ανακηρύχθηκε νικήτρια στις εκλογές για την ηγεσία των Συντηρητικών και κατ’ επέκταση και της Βρετανίας, η Λιζ Τρας ετοίμασε μια σύντομη επινίκια ομιλία. Ήταν, όμως, αρκετή για να δώσει κάποια στοιχεία για τη μελλοντική της κατεύθυνση.Με ανάμεικτα συναισθήματα έγινε δεκτή η «σκληρή» Λιζ Τρας -Της έριξε «πάγο» η Ρωσία
Ακολουθούν τέσσερις ενότητες της ομιλίας της, το περιεχόμενό τους και τι μπορεί να εννοούσε, όπως τις ερμήνευσε ο Guardian.

«Ευχαριστίες» της Τρας προς τον Τζόνσον
«Θέλω να ευχαριστήσω τον απερχόμενο αρχηγό μας, τον φίλο μου, Μπόρις Τζόνσον. Μπόρις, ολοκλήρωσες το Brexit. Συνέτριψες τον Τζέρεμι Κόρμπιν. Κυκλοφόρησες το εμβόλιο και αντιστάθηκες στον Βλαντίμιρ Πούτιν. Για αυτά σε θαυμάζουν από το Κίεβο μέχρι το Καρλάιλ».

Η δήλωση αυτή είναι ένα «ευχαριστώ» της Λιζ Τρας, «της συνέχειας του Τζόνσον», ως αναγνώριση όσων την υποστήριξαν ως τον επόμενο πιο κοντινό ηγέτη στον απερχόμενο πρωθυπουργό. Θα έχει ήδη διαφωνήσει με πολλούς, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων βουλευτών των Τόρις, αλλά η Τρας εξακολουθεί να αποτίει φόρο τιμής στις «μεγαλύτερες επιτυχίες» τής κατά τα άλλα κουρελιασμένης πρωθυπουργίας του Τζόνσον.

Η ομάδα της Τρας θα πανηγυρίζει, αλλά είναι δύσκολο να μην τους φανταστεί κανείς να παρακολουθούν -έστω με μισό μάτι- τις αναφορές, αν και ψιθυρίζονται από ανώνυμες πηγές, ότι ο Τζόνσον θα μπορούσε να επιδιώξει να επιστρέψει, εάν η πρωθυπουργία της Τρας αποτύχει.

Λιζ Τρας: Θα κυβερνήσω ως Συντηρητική
«Κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας για την ηγεσία, έκανα εκστρατεία ως Συντηρητική και θα κυβερνήσω ως Συντηρητική». Άλλο ένα «κόκαλο» στο πιστό κόμμα των Τόρις και μια τροφή για σκέψη για όποιον περιμένει ότι η Τρας θα επιλέξει να αποσιωπήσει το φυλετικό θέμα σε μια ιδιαίτερα πολωτική περίοδο για τη βρετανική πολιτική.

Σε αντίθεση με παλαιότερους ηγέτες, όπως ο Κάμερον και ο Μπλερ, οι οποίοι προσπάθησαν να κυβερνήσουν ως κεντρώοι πρωθυπουργοί, πρόθυμοι να διατηρήσουν τους ψηφοφόρους, η Τρας φάνηκε να «φτάνει το μαχαίρι στο κόκαλο» καθώς σηματοδοτούσε την πρόθεσή της να κυβερνήσει ως μια ιδιαίτερα ιδεολόγος πρωθυπουργός.

Οι τρεις τομείς στους οποίους η Τρας θα δώσει προτεραιότητα
«Θα παραδώσω ένα τολμηρό σχέδιο μείωσης των φόρων και ανάπτυξης της οικονομίας μας. Θα ανταποκριθώ στην ενεργειακή κρίση, αντιμετωπίζοντας τους ενεργειακούς λογαριασμούς των πολιτών, αλλά και αντιμετωπίζοντας τα μακροπρόθεσμα ζητήματα που έχουμε στον ενεργειακό εφοδιασμό. Και θα ανταποκριθώ και στο Εθνικό Σύστημα Υγείας».

Ήταν ασαφές, αλλά η Τρας φάνηκε να προσδιορίζει τους τρεις τομείς της πολιτικής στους οποίους θα δώσει προτεραιότητα κατά τη διακυβέρνησή της.

Οι φορολογικές περικοπές και η οικονομική ανάπτυξη ήταν το σλόγκαν της καθ’ όλη τη διάρκεια του εκλογικού αγώνα για την ηγεσία των Τόρις, ενώ η απόδοση «φόρου τιμής» στο Εθνικό Σύστημα Υγείας έχει γίνει σχεδόν υποχρεωτική για τους ηγέτες των Τόρις μετά το εκσυγχρονιστικό έργο του Ντέιβιντ Κάμερον.

Υπήρχαν επίσης ελάχιστες λεπτομέρειες σχετικά με τα σχέδιά της για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης. Ωστόσο, οι πληροφορίες που έχουν προκύψει έως τώρα υποστηρίζουν ότι θα μπορούσε να επιβάλει «πάγωμα» των τιμών για ορισμένους λογαριασμούς. Πάντως, η ομιλία της άφησε χώρο τόσο για άμεση δράση όσο και για μια μακροχρόνια επιθυμία για διαρθρωτικές αλλαγές.

Η Τρας απέκλεισε το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών
«Θα φέρουμε μια μεγάλη νίκη για το Συντηρητικό κόμμα το 2024», είπε η νέα πρωθυπουργός της Βρετανίας, αποκλείοντας το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, κάτι που εξακολουθούσε να συζητείται από ορισμένες πλευρές ως πιθανότητα.

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Τρας θέλει χρόνο για να κερδίσει περισσότερο κοινό, δεδομένου του ότι οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι δεν τα πήγε καλά έναντι του ηγέτη των Εργατικών, Κιρ Στάρμερ.

Μόνο το 12% των Βρετανών περιμένουν ότι η Τρας θα είναι μια καλή ή σπουδαία ηγέτιδα, ενώ το 52% εκτιμά ότι θα είναι κακή ή απαίσια, σύμφωνα με δημοσκόπηση του

Η Λιζ Τρας στην επινίκια ομιλία της / Φωτογραφία: AP

www.iefimerida.gr/kosmos/bretania-liz-tras-omilia-epinikia”

Τουρκία: Πυκνώνουν τα σύννεφα χρεοκοπίας

0

Στην κατάρρευση της οικονομίας οφείλεται η κλιμάκωση της επιθετικής ρητορικής προς την Ελλάδα, υποστηρίζουν αναλυτές

Η οικονομία της Τουρκίας αρχίζει να αγγίζει τα όρια της χρεοκοπίας, όπως τουλάχιστον αναφέρει έκθεση που βρίσκεται στα χέρια του προέδρου του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) Κεμάλ Κιλιτσντάρολγου.

Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν πως αυτή η κατάσταση είναι ένας από τους λόγους που η τουρκική ηγεσία σχεδόν σε καθημερινή βάση στοχοποιεί την Ελλάδα και ανεβάζει τους τόνους με στόχο την αλλαγή της ατζέντας στο εσωτερικό μέτωπο.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Ηurriyet, στελέχη του κόμματος του CHP σε συνεργασία με διακεκριμένους οικονομικούς αναλυτές παρουσίασαν στον πρόεδρο του κόμματος μια έκθεση σχετικά με την πορεία της τουρκικής οικονομίας και προβλέψεις για το μέλλον της χώρας, μετά τις προεδρικές εκλογές.

Από τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στην έκθεση, μετά τις προεδρικές εκλογές στην Τουρκία, οι οποίες αναμένεται να πραγματοποιηθούν τον Ιούνιο του 2023, συνάγεται ότι η χώρα δεν θα καταφέρει να πληρώσει το εξωτερικό της χρέος και θα αναγκασθεί να κηρύξει παύση πληρωμών.

«Λόγω του χάους που θα αφήσει η σημερινή κυβέρνηση, η επόμενη νέα κυβέρνηση θα αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της αποτυχίας στην οικονομική της πολιτική», αναφέρει η έκθεση και προβλέπει πως το τουρκικό δημόσιο θα δυσκολευθεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Πληροφορίες αναφέρουν πως οι συντάκτες τις έκθεσης τονίζουν ότι για να μη συμβεί αυτό, ξένες τράπεζες και χρηματοδοτικοί οίκοι θα πρέπει να στηρίξουν την Άγκυρα για να αποφύγει τη χρεοκοπία.

Ο κ. Κιλιτσντάρογλου φέρεται ήδη να έχει έρθει σε επαφή με ξένους χρηματοπιστωτικούς οίκους για να συζητήσει αυτό το ενδεχόμενο και να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους.

Το κόστος προστασίας του δημοσίου χρέους της Τουρκίας βρίσκεται σε επικίνδυνα επίπεδα, καθώς οι επενδυτές εκφράζουν τη δυσφορία τους για τα δημοσιονομικά της χώρας την ώρα που ο επίσημος πληθωρισμός έχει φτάσει στο 80%, ενώ το συνδικάτο DISK υποστηρίζει πως αγγίζει το 200%. Τα CDS, το κόστος ασφάλισης έναντι της χρεοκοπίας, ανήλθαν στις 740 μονάδες, ενώ πριν από λίγα χρόνια ήταν στις 200 μονάδες.

Τον Σεπτέμβριο του 2017 τα CDS της Τουρκίας ήταν στις 157 μονάδες.

Μέσα σε αυτό το οικονομικό περιβάλλον, η τουρκική κυβέρνηση επιλέγει να ανεβάσει τους τόνους με την Ελλάδα, με νέους ισχυρισμούς για εγκλωβισμό τουρκικών μαχητικών από τα ελληνικά μαχητικά και τα αντιαεροπορικά συστήματα και να απειλεί με ένα «νέο 1922».

Παράλληλα, οι πρόσφατες προσπάθειες προσέγγισης με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία δεν φαίνεται να έχουν φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, με αποτέλεσμα όλα τα μέλη της τουρκικής κυβέρνησης να εκφράζουν έντονες απόψεις εναντίον των δύο αυτών χωρών. Γενικά προκαλεί εντύπωση η αντιδυτική ρητορική, που γίνεται όλο και εντονότερη.

Αναλυτές εκτιμούν πως αυτό βοηθάει την κυβέρνηση Ερντογάν να μην έρθουν στην επικαιρότητα τα πραγματικά προβλήματα της χώρας. Παράλληλα, λένε, δεν συζητούνται και οι μεγάλες υποχωρήσεις που έχει κάνει η χώρα στην εξωτερική πολιτική, όπως η προσέγγιση με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αλλά και με τον πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ Ασαντ.

Σε δραματική κατάσταση η γειτονική χώρα, έκθεση θεωρεί πιθανή την κήρυξη στάσης πληρωμών μέσα στο 2023 – Στις 740 μονάδες έχουν ανέλθει τα CDS.

Tην περασμένη εβδομάδα, σε ομιλία του προς τους Τούρκους αξιωματικούς, ο κ. Ερντογάν υποστήριξε πως η Ελλάδα δεν είναι μόνη και υπάρχουν χώρες που την υποστηρίζουν.

«Στο Αιγαίο γνωρίζουμε ότι αυτοί που προκαλούν αναταραχή με παρενοχλήσεις και αγένεια σε κάθε ευκαιρία είναι μόνο πιόνια και κάνουν προσπάθειες μαζί με αυτούς που βρίσκονται πίσω τους. Στην Ανατολική Μεσόγειο γνωρίζουμε καλά τους λόγους αυτών που με τον θόρυβο που προκαλούν επιχειρούν να καταπατήσουν τα δικαιώματά μας», δήλωσε χαρακτηριστικά.

«Μαθήματα» ιστορίας

Ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ, σε ομιλία του σε αεροπορική βάση της Τουρκίας, αφού δήλωσε πως η Ελλάδα «προέβη σε απόπειρα εισβολής με την ενθάρρυνση και την υποστήριξη τρίτων χωρών το 1919-1922», τόνισε πως «επανειλημμένως υπενθυμίζουμε στους συνομιλητές μας ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να μπει ξανά σε παρόμοια περιπέτεια, δεν πρέπει να ξαναμπεί σε μπελάδες, να ξαναπάθει τέτοια μεγάλη ζημιά και πρέπει να διδαχθεί από την Ιστορία».

Στρατιωτικοί αναλυτές της γειτονικής χώρας υποστηρίζουν πως ο πρόσφατος ισχυρισμός της Άγκυρας περί εγκλωβισμού δύο τουρκικών F-16 από τα ραντάρ των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων S-300 τα οποία έχει εγκαταστήσει η Ελλάδα στην Κρήτη, που σύμφωνα με το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας συνέβη στις 23 Αυγούστου, δείχνει πως η Αθήνα αρχίζει να στέλνει το μήνυμα πως μπορεί να «κλείσει το Αιγαίο».

Ωστόσο, πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν πως η Άγκυρα κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια να ισοσκελίσει την επιλογή που έκανε πριν από τρία χρόνια αγοράζοντας S-400 από τη Ρωσία. Ο κ. Ερντογάν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο αποκάλυψε την άποψη της χώρας του στο συγκεκριμένο ζήτημα.

«Τώρα αναμένουμε με ανυπομονησία πώς θα απαντήσει η ίδια Αμερική στην ενεργοποίηση των συστημάτων S-300 από την Ελλάδα εναντίον μιας αεροπορικής δύναμης μέλους του ΝΑΤΟ. Επιπλέον, με την προσφορά των F-35 στην Ελλάδα, τα οποία δεν έδωσαν σε εμάς, oι ΗΠΑ άνοιξαν τον δρόμο ώστε τα ρωσικά συστήματα αεράμυνας να μπουν στο ίδιο περιβάλλον με αυτά τα αεροπλάνα, κάτι το οποίο υποτίθεται επεδίωκε να αποφύγει. Εμείς, ποτέ μα ποτέ δεν θα χρησιμοποιούσαμε τα F-35 και τους S-400 στο ίδιο σύστημα, όπως άλλωστε υποσχεθήκαμε στην προμηθεύτρια χώρα. Ουδείς όμως πρέπει να αμφιβάλλει ότι η Ελλάδα, που δεν γνωρίζει όρια νομικά και ηθικά ή ανθρωπιστικές αξίες, θα διαπράξει αυτήν την απερισκεψία».

Η τουρκική στρατιωτική ηγεσία, εν τω μεταξύ, υποστηρίζει πως είναι σε καλό επίπεδο οι διαπραγματεύσεις της Αγκυρας με τις ΗΠΑ στο ζήτημα της αγοράς των F-16 Viper και στον εκσυγχρονισμό 80 F-16. Πάντως, στην τουρκική πρωτεύουσα διαπιστώνουν πως στο Κογκρέσο το κλίμα παραμένει αρνητικό για την Τουρκία και υπάρχει ανησυχία για πιθανή άρνηση ή μεγάλη καθυστέρηση στο συγκεκριμένο αίτημα για τα μαχητικά.

Καθημερινή

Η κρυφή χρηματοδότηση της Τουρκίας

0

Οι εισροές κεφαλαίων αγνώστου προελεύσεως καλύπτουν σε μεγάλο βαθμό τα ελλείμματα

«Οχι, φίλε μου, όχι! Ούτε να το σκεφθείς να αυξήσεις ξανά τις τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας, ο κόσμος δεν έχει να φάει, δεν έχουν τίποτε για να πληρώσουν». Η προειδοποίηση που απηύθυνε μέσα στην εβδομάδα ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου στον Τούρκο πρόεδρο απεδείχθη ατελέσφορη. Λίγες ώρες αργότερα, η κρατική ενεργειακή BOTAS ανακοίνωσε ακόμη μία αύξηση στις τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας και του φυσικού αερίου. Μια αύξηση αναπόφευκτη προφανώς, καθώς η Τουρκία καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της με εισαγόμενη ενέργεια και ως εκ τούτου βρίσκεται εκτεθειμένη, όπως και μεγάλο μέρος του πλανήτη, στην ενεργειακή κρίση.

Η κρυφή χρηματοδότηση της Τουρκίας-1

Οι δυσθεώρητες τιμές της ενέργειας αλλά και η εκτόξευση που έχουν σημειώσει οι τιμές των εμπορευμάτων μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία έχουν επιδεινώσει μία από τις εγγενείς παθογένειες της τουρκικής οικονομίας: τα μεγάλα ελλείμματά της και τη συνεπακόλουθη εξάρτησή της από το ξένο κεφάλαιο για την κάλυψή τους. Τα τελευταία στοιχεία φέρουν το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών της Τουρκίας να έχει φθάσει στα 32,4 δισ. δολ. στο πρώτο εξάμηνο του έτους. Η μεγάλη αύξηση του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών ήταν, άλλωστε, ο λόγος που τον περασμένο μήνα ο οίκος Moody’s υποβάθμισε το χρέος της Τουρκίας στην περιοχή των «ομολόγων σκουπιδιών», και αναμένεται να κάνουν το ίδιο οι άλλοι δύο διεθνείς οίκοι Standard & Poor’s και Fitch. Οπως, όμως, αποκάλυψε μέσα στην εβδομάδα η ιστοσελίδα Al-Monitor, μόλις το 8% του ελλείμματος καλύφθηκε από εισροές ξένων κεφαλαίων από άμεσες επενδύσεις ή επενδύσεις χαρτοφυλακίου, και ένα 38% καλύφθηκε από τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της κεντρικής τράπεζας. Το υπόλοιπο 54% του ελλείμματος έχει καλυφθεί από τις λεγόμενες εισροές κεφαλαίων αγνώστου προελεύσεως.

Τα κεφάλαια ενδέχεται, μεταξύ άλλων, να προέρχονται και από εγκληματικές δραστηριότητες, εκτιμά το Al-Monitor.

Πρόκειται για μια λογιστική κατηγορία που μπορεί να αφορά έως ένα βαθμό νόμιμες ροές συναλλάγματος από επαναπατρισμό συναλλάγματος του ιδιωτικού τομέα. Οπως, όμως, τονίζει η Al-Monitor, συχνά περιλαμβάνει παράνομες ροές χρημάτων από εγκληματικές δραστηριότητες, το ύψος των οποίων είναι δύσκολο να εξακριβωθεί.

Το ενδιαφέρον στην περίπτωση της Τουρκίας είναι ότι στη διάρκεια της 20ετούς βασιλείας του Ταγίπ Ερντογάν τα ελλείμματά της αυξάνονται και μαζί τους αυξάνεται και το ποσοστό κάλυψής τους από αγνώστου προελεύσεως εισροές κεφαλαίων.

Ο ρόλος των εισροών αγνώστου προελεύσεως στην κάλυψη των ελλειμμάτων της Τουρκίας αναβαθμίστηκε το 2018. Ηταν η χρονιά που ο Ερντογάν επέτυχε να κατοχυρώσει θεσμικά απεριόριστες εξουσίες για το αξίωμα του προέδρου και να αναχθεί σε ένα είδος μονάρχη της Τουρκίας. Το αποτέλεσμα ήταν βέβαια να αποθαρρύνει περαιτέρω τους ξένους επενδυτές, που ήδη ανησυχούσαν εξαιτίας των ανορθόδοξων οικονομικών θεωριών του Τούρκου προέδρου και της τακτικής του να παρεμβαίνει συστηματικά στο έργο της κεντρικής τράπεζας και στη χάραξη νομισματικής πολιτικής. Μειώθηκαν έτσι οι εισροές επενδυτικών κεφαλαίων, ενώ οι εισροές κεφαλαίων αγνώστου προελεύσεως έφθασαν στο ρεκόρ των 22,7 δισ. δολ. Εκτοτε οι εισροές κεφαλαίων αγνώστου προελεύσεως αποτελούν το κύριο μέσο κάλυψης των ελλειμμάτων τρεχουσών συναλλαγών, που έχει φθάσει στα 98 δισ. δολ.

Επαναπατρισμός κεφαλαίων, υποστηρίζει η Αγκυρα

Η Τράπεζα της Τουρκίας υποστηρίζει πως οι διάφορες ροές αγνώστου προελεύσεως είναι κυρίως έσοδα από εξαγωγές που έχουν καθυστερήσει να καταγραφούν λογιστικά και από επαναπατρισθέντα κεφάλαια επιχειρήσεων. Εχει, άλλωστε, επιστρατεύσει σειρά μέτρων για να αναγκάσει τις τουρκικές επιχειρήσεις, κατά κύριο λόγο τις εξαγωγικές, να επαναπατρίσουν τα κεφάλαια που διατηρούν στο εξωτερικό σε συνάλλαγμα. Συχνά το επιδιώκει με έμμεσες απειλές. Μιλώντας στο Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Κωνσταντινούπολης στα τέλη Ιουλίου, ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας Σαχάπ Καβτσίογλου τόνισε πως «οι τουρκικές επιχειρήσεις διατηρούν στο εξωτερικό κεφάλαια που δεν έχουν δηλώσει και τα οποία ενδέχεται να ανέρχονται σε 500 δισ. δολ. Πρέπει να φέρουν αυτά τα χρήματα εδώ και να τα μετατρέψουν».

Ολα αυτά αντανακλούν σε μεγάλο βαθμό την αλλαγή που έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια στη στάση των επενδυτών έναντι της Τουρκίας. Τα χρόνια μετά την ολέθρια οικονομική κρίση του 2001 που έφερε τον Ερντογάν στην εξουσία και εξαφάνισε την παλιά πολιτική τάξη, η τουρκική οικονομία σημείωσε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και μεγάλα ελλείμματα. Τότε η Τουρκία ήταν η αγαπημένη των ξένων επενδυτών που κάλυπταν με τα κεφάλαιά τους τα ελλείμματά της. Την πρώτη δεκαετία τα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών δεν υπερέβαιναν το 5% του ΑΕΠ και το μεγαλύτερο όλων ήταν το 2011 όταν πλησίασε το 9% του ΑΕΠ, αλλά καλύφθηκε κατά 80% από εισροές άμεσων επενδύσεων και επενδύσεων χαρτοφυλακίου, τραπεζικές καταθέσεις και δανεισμό. Οι εισροές άγνωστης προέλευσης δεν κάλυπταν τότε παρά μόνο το 16% του ελλείμματος. Τα πράγματα άλλαξαν το 2013 σε μια συγκυρία πολύ διαφορετική μεν από τη σημερινή, αλλά όμοια μόνον ως προς το ότι η αμερικανική ομοσπονδιακή τράπεζα, Federal Reserve, ξεκίνησε να αυξάνει τα επιτόκια του δολαρίου. Τα επενδυτικά κεφάλαια άρχισαν να στρέφονται στις ΗΠΑ εγκαταλείποντας τις αναδυόμενες οικονομίες και πρωτίστως την Τουρκία. Τότε τελείωσε η εποχή που η Τουρκία μπορούσε να καλύπτει εύκολα τα ελλείμματά της με το ξένο κεφάλαιο. Κι ενώ κατά καιρούς φαίνεται να βελτιώνεται ξανά το κλίμα προς την Τουρκία και να ανακάμπτουν οι εισροές κεφαλαίων, τα μέτωπα που έχει ανοίξει από τη Συρία μέχρι τον Καύκασο και τα αλλεπάλληλα επεισόδια διπλωματικής έντασης με την Ουάσιγκτον υπονομεύουν διαρκώς την εμπιστοσύνη των επενδυτών. Καθοριστικό παράγοντα βέβαια αποτελεί η επιμονή του Τούρκου προέδρου να διατηρεί φθηνό το χρήμα απαξιώνοντας το νόμισμα της χώρας. Με την τελευταία μείωση των επιτοκίων που αποφάσισε τον περασμένο μήνα, η Τράπεζα της Τουρκίας έχει εξωθήσει την τουρκική λίρα σε μια ισοτιμία 18 λιρών προς ένα δολάριο. Πριν από πέντε χρόνια μόνο, το δολάριο ισοδυναμούσε με 3,5 λίρες.

Αλματώδης ανάπτυξη, αλλά το βιοτικό επίπεδο των Τούρκων βυθίζεται

Ολα δείχνουν πως η τελευταία αύξηση στις τιμές της ενέργειας θα καταφέρει τη χαριστική βολή στο βιοτικό επίπεδο των Τούρκων, που στην πλειονότητά τους αγωνίζονται να επιβιώσουν με έναν ιλιγγιώδη πληθωρισμό και με τις τιμές να καθιστούν απρόσιτα βασικά είδη διατροφής. Η συνολική αύξηση των τιμών του φυσικού αερίου από την αρχή του έτους φτάνει τώρα στο 174% για τα νοικοκυριά. Και η κυβέρνηση Ερντογάν αρκείται στο να αυξήσει τον κατώτατο μισθό κατά 30%, ποσοστό που εξανεμίζεται ακαριαία εξαιτίας του υψηλού πληθωρισμού. Εμμένοντας στην πολιτική των χαμηλών επιτοκίων καθ’ υπαγόρευσιν του Τούρκου προέδρου, η κεντρική τράπεζα της Τουρκίας αφήνει τον πληθωρισμό να καλπάζει κυριολεκτικά με ένα ιλιγγιώδες 80%, που στην Κωνσταντινούπολη φτάνει στο 99,9%. Σημειωτέον ότι η ομάδα ανεξάρτητων οικονομολόγων με τα αρχικά ENAG, που έχει επανειλημμένως αμφισβητήσει την ορθότητα των επίσημων στοιχείων, τώρα υπολογίζει τον πραγματικό πληθωρισμό της Τουρκίας στο 176%. Πρόκειται για τους οικονομολόγους που βρέθηκαν υπόδικοι όταν η Τράπεζα της Τουρκίας υπέβαλε μήνυση εναντίον τους με το επιχείρημα ότι υπονομεύουν το κύρος της. Οι ίδιοι, πάντως, επιμένουν πως χρησιμοποιούν ακριβώς την ίδια μεθοδολογία που χρησιμοποιεί η κεντρική τράπεζα όταν υπολογίζει τον πληθωρισμό.

Την ίδια στιγμή, όμως, η κυβέρνηση Ερντογάν μπορεί να περηφανεύεται για τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, καθώς την ώρα που οι ανεπτυγμένες οικονομίες απειλούνται με ύφεση, το τουρκικό ΑΕΠ αυξήθηκε το δεύτερο τρίμηνο κατά 7,6%. Το οφείλει σε μεγάλο βαθμό στην ανάκαμψη του τουρισμού μετά την άρση των περιοριστικών μέτρων κατά της πανδημίας και στα τουριστικά έσοδα που αυξήθηκαν κατά 100%. Προφανώς, όμως, μεγάλο μέρος του τουρκικού λαού δεν κερδίζει τίποτε από αυτή την ανάπτυξη και δεν βλέπει και αυτά που κατά καιρούς υπόσχεται ο Τούρκος πρόεδρος.

Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει επιχειρήσει να «χρυσώσει το χάπι» της ραγδαία υποτιμημένης τουρκικής λίρας, υποστηρίζοντας πως θα οδηγήσει σε αύξηση των εξαγωγών της Τουρκίας και στη δημιουργία θέσεων εργασίας, και με αυτή την κατά κάποιον τρόπο «κινεζοποίηση» της τουρκικής οικονομίας θα μετατρέψει τα ελλείμματα σε πλεονάσματα. Κάτι που βέβαια δεν φαίνεται να συμβαίνει εν μέρει και εξαιτίας της διεθνούς αρνητικής συγκυρίας.
Μόνο δεινά φαίνεται να φέρνει στα τουρκικά νοικοκυριά η υποτίμηση του νομίσματος που από την αρχή του έτους έχει διολισθήσει κατά 27%, μετά την πτώση 44% που προηγήθηκε στη διάρκεια του 2021. Και η Τράπεζα της Τουρκίας, υπό τις οδηγίες πάντα του Ταγίπ Ερντογάν, εμμένει στις ανορθόδοξες μεθόδους με τις οποίες προσπαθεί να στηρίξει το απαξιωμένο νόμισμα. Την εβδομάδα που πέρασε αύξησε και πάλι το ποσοστό από τα συναλλαγματικά διαθέσιμα των τραπεζών, τα οποία υποχρεούνται να μετατρέπουν σε τουρκικές λίρες.

Η κρυφή χρηματοδότηση της Τουρκίας-2

Η παραδοχή

Επιχειρώντας να δικαιολογήσει τον ιλιγγιώδη πληθωρισμό, ο υπουργός Οικονομικών Νουρεντίν Νεμπατί τόνισε πως «εφόσον δεν διακινδυνεύουμε την ανάπτυξη της οικονομίας, η καταπολέμηση του πληθωρισμού χρειάζεται χρόνο», αναγνωρίζοντας έμμεσα πως ευθύνεται η πολιτική χαμηλών επιτοκίων του Ερντογάν που αποβλέπει στην ανάπτυξη μέσω του φθηνού δανεισμού.

 

                                                      Επιβράδυνση

Η κρυφή χρηματοδότηση της Τουρκίας-3

Προϊδεάζοντας την αγορά για την αναμενόμενη επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης, η κεντρική τράπεζα επισήμανε ότι η τουρκική οικονομία φαίνεται «να χάνει κάπως την κεκτημένη ταχύτητα». Συνόδευσε με αυτή την επισήμανση την απόφασή της να μειώσει ξανά τα επιτόκια παρά τον δυσθεώρητο πληθωρισμό και την παγκόσμια στροφή σε περιοριστική πολιτική.

 

Η κρυφή χρηματοδότηση της Τουρκίας-4

Οι αντιδράσεις

«Οχι, φίλε μου, όχι! Ούτε να το σκεφθείς να αυξήσεις ξανά τις τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας», προειδοποίησε τον Ταγίπ Ερντογάν ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία, και του θύμισε πως «ο κόσμος δεν έχει να φάει, δεν έχει μείνει τίποτε για να πληρώσουν».

Καθημερινή

Who is Liz Truss, the U.K.’s next prime minister?

0

LONDON — The next prime minister of Britain will be Liz Truss, whose political journey began on the left — down with the monarchy! she cried — only to arrive on the right, as a hard-line Brexiteer who has tried to channel the Iron Lady herself, Margaret Thatcher.

Truss has held six ministerial posts under three prime ministers, including 11 months as foreign minister. Yet after her years of public service and a summer making her pitch to Conservative Party activists, many Britons confess they don’t really know Truss. Not the way they knew Boris Johnson — former London mayor, newspaper columnist, colorful orator, serial prevaricator — when he took office just a few years ago.

It’s fair to say Truss is a shapeshifter. She fought for Britain to remain in the European Union before becoming a staunch defender of Brexit. Her supporters say she accepted the outcome of the 2016 referendum and got with the program. Others say she’s a weather vane, pivoting when it suits her advancement.

She’s been called “ambitious” by her critics. Truss responds that’s what they always call women who rise.

Unpopular in Moscow — and Brussels

Truss is a reliable NATO ally and Ukraine supporter, talking tough on Russia and Vladimir Putin. She’s led the charge on sanctioning oligarchs — many who had been living the high life in London.

But she has stumbled. In a BBC interview at the start of the war, she endorsed, “absolutely,” the idea of Britons going to fight in Ukraine — a remark that the British defense establishment vehemently shot down.

Russian Foreign Minister Sergei Lavrov argued that Truss was a prime example of how the West didn’t understand the basic geography of the conflict, after the British foreign secretary appeared confused in a February closed-door meeting about whether two territories — Rostov and Voronezh — were in Russia or Ukraine. British officials said that Truss had misheard Lavrov and that the alleged gaffe was Russian propaganda designed to distract from its aggressions.

British Foreign Secretary Liz Truss in Moscow on Feb. 10. (Maxim Shemetov/Reuters)

While unpopular in Moscow, Truss is also not big in Brussels. She’s seen as an agitator, an anti-Europe opportunist who could make matters even worse in the rocky relationship between Britain and the 27-nation bloc.

“The jury is still out,” Truss said last week, on whether French President Emmanuel Macron was “friend or foe” — a remarkable diss for one the U.K.’s closest trading partners.

Macron responded, “If the French and British are not capable of saying whether we are friends or enemies — the term is not neutral — we are going to have a problem.”

When she became foreign minister a year ago, there was hope in Europe that she might prove a fair partner, said Mujtaba Rahman, managing director for Europe at the Eurasia Group, a political risk research and consulting firm.

Instead, she pushed forward plans for a unilateral rewriting of a key part of the post-Brexit agreement, the Northern Ireland Protocol, outraging European officials.

“The E.U. feels quite burned by Truss,” Rahman said. “She brings a massive trust deficit to the relationship from day one.”

In Washington, at least outside of diplomatic circles, there’s not much of an official take on Truss. She wants a trade deal with the United States — which the Biden administration is in no rush to negotiate. The White House is also wary of her moves on Northern Ireland.

Winning over Tories with tax cuts

The 47-year-old Truss promises to slash taxes and boost borrowing, even as inflation soars past 10 percent and the Bank of England forecasts a protracted recession by year’s end — alongside an energy price spike set to quadruple the heating bills for homeowners and businesses.

No matter. This was not a general election but a selection by 172,437 Conservative Party members — about 0.3 percent of the British population — who are older, wealthier and 95 percent White and more to the right than Britain as a whole.

They were the ones choosing between finalists Truss and Rishi Sunak, whose resignation as chancellor of the Exchequer, or finance secretary, helped launch the revolt against Johnson.

Truss’s brother Francis told BBC in 2017 that his older sister was always confident and opinionated, and hated losing, even at Monopoly.

“She was someone who had to win. She would create some special system to work out how to win,” Francis said.

She has, once again, figured out a path to victory.

“She’s said the kind of things that Conservative Party members like to hear,” said Jonathan Tonge, a politics expert at the University of Liverpool.

Namely, she’s promised to lower taxes — “that’s like throwing red meat at Tory members,” Tonge said — whereas her opponent, Sunak, said the country first needs to tame inflation.

It also helped Truss that, unlike her rival, she stayed loyal to Johnson, who remains popular with the grass roots, who already confess they miss him. If Johnson had been on the ballot, he would have had a good chance of winning.

From liberal to conservative, with many strong beliefs along the way

Another point in Truss’s favor: Compared with Sunak, she has more humble origins.

Truss alluded to Sunak’s pricey private education — a sensitive topic in class-conscious Britain — in contrast to her state high school in Leeds, where children were “let down,” she said, with “low expectations, poor educational standards and lack of opportunity.”

It was this experience that she said eventually led her to move right. “It’s the reason I am a Conservative,” she said.

She describes her parents as “left-wing activists,” her father a professor of pure mathematics at the University of Leeds and mother a nurse and local leader of the Campaign for Nuclear Disarmament.

Several former teachers and students have disputed her description of her high school.

Dave Hendry, who was a year behind Truss at Roundhay School, told The Washington Post that he doesn’t recognize her account. “I had the complete opposite experience, with teachers there for me, helping me,” said Hendry, who still lives in the affluent area in northeast Leeds.

Truss attends a Conservative Party leadership campaign event at Artemis Technologies in Belfast. (Clodagh Kilcoyne/AFP/Getty Images)

He said he’d love for his three young children to get into Roundhay. “If it’s that bad, how come they gave her extra tutoring to get into Oxford? I think she’s just trying to score political points.”

She was president of the center-left Oxford University Liberal Democrats, and it was at a Lib Dem conference in Brighton in 1994 that she called for abolishing the monarchy. “We do not believe people are born to rule,” she told delegates.

She has since described the royal family as “essential” to Britain.

Neil Fawcett, now a Liberal Democrat councilor, worked with Truss during that time.

He told The Post: “She’s one of the most difficult people I’ve ever worked with. She’s extremely strong-minded and takes fixed positions and won’t be moved from them, even if there’s clear evidence that what she wants won’t work.” He added that it was also “very difficult to tell what she actually believed. She took strong positions to play to whatever audience she was speaking to.”

Marc Stears, Truss’s tutor at Oxford and now director of a policy lab at University College London, offered a similar account in the Times of London. He wrote that in their tutorials, Truss “demonstrated an unnerving ability to surprise” and was “self-consciously unconventional.”

“Truss lacks the media élan of Tony Blair and David Cameron. She lacks the dogged determination of Gordon Brown or the patient, long-term vision of Margaret Thatcher,” he wrote. “Her most noticeable characteristic is a capacity to shift, unblinkingly, from one fiercely held belief to another.”

Truss explains her political positions before joining the Conservative Party in 1996 as youthful indiscretions.

She told the BBC, “When I was in my youth, I was a professional controversialist and I liked exploring ideas and stirring things up.”

Speaking to an audience of Tories last month, she said: “People may know about me that I have a bit of a dubious past … We all make mistakes, we all had teenage misadventures, and that was mine. Some people have sex, drugs and rock-and-roll, I was in the Liberal Democrats. I’m sorry.”

She uses the line often — and it always gets applause from her party members.

What sort of prime minister would she be?

In recent years, British politics could be described, judiciously, as a little crazy. Brexit, lockdown parties, scandal. Three prime ministers in six years. David Cameron, Theresa May, Boris Johnson. Gone, gone, gone. Each one done in by their party. Or as some Conservative Party members themselves describe it: “Tory psychodrama.”

Will Truss steady the ship? The assessments are mixed.

Ben Wallace, Britain’s defense secretary, said he was backing Truss “not because she is a slick salesperson, but because she is authentic.”

Wallace said, “She stands her ground. She is straight and means what she says.”

Dominic Cummings, Johnson’s former chief adviser, who helped bring down his former boss, has called Truss “a compulsive leaker” and “a mad box of snakes” and “a human hand grenade.”

Cummings told UnHerd, a center-right online outlet, that Truss would be an “even worse” prime minister than Johnson.

Her standing on the continent is such that Politico Europe, a Brussels must-read, recently ran a piece headlined, “Does the whole world hate Liz Truss?”

Probably not. Most of the whole hasn’t even heard of Liz Truss. But when she enters 10 Downing Street on Tuesday — after curtsying to the queen — they soon will be able see where she wants to take the country.

Rauhala reported from Brussels.

Liz Truss closes out her campaign with a Conservative Party event at London’s Wembley Arena on Aug. 31. (Susannah Ireland/AFP/Getty Images)
https://www.washingtonpost.com/world/2022/09/03/liz-truss-uk-prime-minister/