Αρχική Blog Σελίδα 1860

Do NATO and Turkey Have a Future Together?

0

Το κόστος στέγης στην Ελλάδα είναι το υψηλότερο στην Ευρώπη! Στα ύψη πληθωρισμός, ενοίκια και επιτόκια, στον πάτο οι μισθοί στη χώρα μας! Οι Έλληνες ζουν με οικονομική βοήθεια από τρίτους και η κυβέρνηση πανηγυρίζει!

0
Το 76,9% των ενοικιαστών, εφόσον πληρώσει τα έξοδα κατοικίας, κάνει περικοπές ή λαμβάνει οικονομική βοήθεια από τρίτους
Κάλεσμα προς την Ε.Ε. να αναγνωρίσει και να εφαρμόσει την πρόσβαση σε αξιοπρεπή και οικονομικά προσιτή στέγαση ως ανθρώπινο δικαίωμα και να κινητοποιηθεί για την εξάλειψη της αστεγίας πραγματοποίησε το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 21 Ιανουαρίου 2021, ενώ στις 24 Νοεμβρίου 2020 το Κοινοβούλιο ενέκρινε σειρά συστάσεων για την καταπολέμηση της αστεγίας και το τέλος του αποκλεισμού από τη στέγαση στην Ε.Ε.

Τα παρακάτω «αποκαρδιωτικά» στοιχεία της Eurostat αφορούν το έτος 2020. Αν υπολογίσουμε την αύξηση του πληθωρισμού στο 11,6% για τον μήνα Ιούλιο του τρέχοντος έτους, που συρρικνώνει τα εισοδήματα, την αύξηση των τιμών στα βασικά – καθημερινά αγαθά, τη ραγδαία αύξηση του κόστους ενέργειας που αναμένεται ακόμη μεγαλύτερη εντός των χειμερινών μηνών του 2022, καθώς και την αύξηση των ζητούμενων μισθωμάτων τα τελευταία δύο χρόνια, κατανοούμε ότι το κόστος στέγασης έχει καταγράψει ραγδαία αύξηση και επιβαρύνει περισσότερο τον οικογενειακό προϋπολογισμό σε σχέση με τα στοιχεία της Eurostat για το έτος 2020.

Σήμερα το ποσοστό του εισοδήματος που δαπανά ο ενοικιαστής στη χώρα μας για το κόστος στέγασης αγγίζει το 60%-70% του μέσου μηνιαίου μισθού, σύμφωνα με τα ζητούμενα μισθώματα, ενώ, αν πρόκειται για οικογένεια, ακόμη και έναν ολόκληρο «καλό» μισθό.

Η ΕΛ.ΣΤΑΤ.
Αρκεί να αναφέρουμε ότι, σύμφωνα με την ΕΛ.ΣΤΑΤ., τον Μάιο του 2022 καταγράφηκε αύξηση του κόστους στέγασης κατά 35% (λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε ενοίκια κατοικιών, ηλεκτρισμό, φυσικό αέριο, πετρέλαιο θέρμανσης, στερεά καύσιμα) σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2021.

Τη δεδομένη χρονική στιγμή οι οικονομικές προκλήσεις (κόστος ενέργειας, αύξηση των ενοικίων, πληθωρισμός, αύξηση των επιτοκίων στα στεγαστικά δάνεια) επηρεάζουν άμεσα το κόστος διαβίωσης.

Φτώχεια
Παράλληλα, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι το προσαυξημένο κόστος στέγασης δεν αφορά πλέον αποκλειστικά τα κατώτερα οικονομικά στρώματα που βρίσκονται κοντά στον κίνδυνο φτώχειας ή/τα ευάλωτα οικονομικά νοικοκυριά ή μόνο τους νέους ηλικιακά, πλήττει και άτομα των οποίων τα εισοδήματα είναι αφενός υψηλότερα, αφετέρου, όμως, πολύ χαμηλά για να μπορούν να στεγαστούν υπό τις συνθήκες της ιδιωτικής αγοράς.

Το κόστος στέγασης στην Ελλάδα έχει εκτιναχθεί σε τέτοια επίπεδα, που μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας αναγκάζεται να κάνει περικοπές ακόμη και σε βασικές ανάγκες του. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, το 76,9% των ενοικιαστών, εφόσον πληρώσει τα έξοδα του σπιτιού, κάνει περικοπές ή λαμβάνει οικονομική βοήθεια από τρίτους.

Την άμεση ανάγκη «χάραξης» στεγαστικής πολιτικής στη χώρα μας την έχουμε τονίσει πολλάκις και ιδιαίτερα μετά την επισήμανση τόσο του ΔΝΤ όσο και της Eurostat, όπου κατάτασσε την Ελλάδα πρωταθλήτρια στο κόστος στέγασης στην Ευρώπη.

Η Ελλάδα άργησε να εφαρμόσει πολιτικές αναχαίτησης του κόστους στέγασης, δεν είναι λίγες οι χώρες της Ε.Ε. που από τα τέλη του 2019 έχουν εντάξει και υιοθετούν μέτρα προσιτής στέγασης.

Η χώρα μας, πλέον, χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο στεγαστικής πολιτικής, με διεύρυνση των δικαιούχων. Θα πρέπει να υιοθετηθούν μέτρα και πολιτικές που θα στοχεύσουν άμεσα, την επόμενη ημέρα, στην αναχαίτηση του κόστους στέγασης, αλλά παράλληλα και πολιτικές με υλοποίηση 2-3 ετών που θα στοχεύουν στην εξάλειψη ίδιων δεδομένων στο μέλλον. Χρόνος για σχεδιασμούς τη δεδομένη χρονική στιγμή δεν υπάρχει, απαιτείται άμεση υλοποίηση.

Η Πολιτεία θα πρέπει άμεσα να μεριμνήσει στο μέγιστο δυνατόν. Η κατοικία είναι δικαίωμα και κοινωνικό αγαθό του πολίτη. Η παροχή της στέγης αποτελεί υποχρέωση της Πολιτείας και υπάγεται στον τομέα της κρατικής κοινωνικής πολιτικής.

To 36,9% των Ελλήνων ζει σε νοικοκυριά με καθυστερήσεις σε στεγαστικά δάνεια, ενοίκια ή λογαριασμούς κοινής ωφέλειας.

Οι καθυστερήσεις σε λογαριασμούς στεγαστικών δανείων, ενοικίων ή υπηρεσιών κοινής ωφέλειας είναι άλλη μία ένδειξη ότι το κόστος στέγασης μπορεί να είναι πολύ υψηλό. Παρά το γεγονός ότι οι τιμές και τα ενοίκια των κατοικιών αυξήθηκαν κατά την περίοδο 2010-2020, το ποσοστό των ατόμων που ζουν σε νοικοκυριά με καθυστερήσεις σε στεγαστικά δάνεια, ενοίκια ή λογαριασμούς κοινής ωφελείας στην Ε.Ε. μειώθηκε από 12,4% το 2010 σε 8,8% το 2020.

Τα μερίδια μειώθηκαν σε 21 κράτη-μέλη και αυξήθηκαν σε πέντε. Το 2020 τα μεγαλύτερα μερίδια παρατηρήθηκαν σε Ελλάδα (36,9%), Βουλγαρία (23,6%), Ιρλανδία (15,1%), Ρουμανία (14,8%) και Κύπρο (14,7%) και τα μικρότερα σε Τσεχία (3,0%), Ολλανδία (3,2%), Λουξεμβούργο και Σουηδία (και οι δύο 4,9%).

45% από 20%
Τη δεδομένη χρονική στιγμή το ποσοστό των ατόμων που ζουν σε νοικοκυριά με καθυστερήσεις σε στεγαστικά δάνεια, ενοίκια ή λογαριασμούς κοινής ωφελείας στη χώρα μας έχει εκτιναχθεί και σίγουρα δεν «θυμίζει» τα στοιχεία της Eurostat για το έτος 2020.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι ληξιπρόθεσμοι λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος άνω των 45 ημερών έχουν αυξηθεί σε ποσοστό 45% από 20% την προ κρίσης περίοδο, που σημαίνει ότι σχεδόν ένας στους δύο καταναλωτές δυσκολεύεται ή αδυνατεί να πληρώσει τον λογαριασμό ρεύματος, ακόμη και μετά την επιδότηση. Μέσα σε έναν χρόνο οι διακανονισμοί έχουν υπερδιπλασιαστεί και σε απόλυτα ποσά έχουν σχεδόν πενταπλασιαστεί, λόγω των υψηλών τιμών, ενώ οι ληξιπρόθεσμες οφειλές καταναλωτών προς τους παρόχους με βάση τους υπολογισμούς της ΡΑΕ ξεπερνούν το 1 δισ. ευρώ και αναδεικνύονται δυνητικά σε παράγοντα αποσταθεροποίησης της αγοράς.

Πληρώνουμε ακριβά για μικρότερα σπίτια
Με τις τιμές των κατοικιών και τα ενοίκια να αυξάνονται, το κόστος της στέγασης μπορεί να είναι επιβάρυνση. Αυτό μπορεί να μετρηθεί με το ποσοστό υπερφόρτωσης του κόστους στέγασης, το οποίο δείχνει το μερίδιο του πληθυσμού που ζει σε ένα νοικοκυριό, όπου το συνολικό κόστος στέγασης αντιπροσωπεύει περισσότερο από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος. Στην Ε.Ε., το 2020, το 9,9% του πληθυσμού στις πόλεις ζούσε σε ένα τέτοιο νοικοκυριό, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τις αγροτικές περιοχές ήταν 5,9%. Η επιβάρυνση του κόστους στέγασης ήταν υψηλότερη στις πόλεις από ό,τι στις αγροτικές περιοχές σε όλα τα κράτη-μέλη, εκτός από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Κροατία και τη Λιθουανία.

Τα υψηλότερα ποσοστά υπερφόρτωσης κόστους στέγασης στις πόλεις παρατηρήθηκαν στην Ελλάδα (37%), στη Βουλγαρία (13%), στη Δανία (20,3%) και στη Γερμανία (11,4 %), ενώ στις αγροτικές περιοχές ήταν στην Ελλάδα (25%), στη Βουλγαρία (16,4%) και τη Δανία (9,7%).

Δηλαδή, το 37% των Ελλήνων που ζουν σε πόλεις δαπανά περισσότερο από το 40% του εισοδήματός του για το κόστος στέγασης, και όλα αυτά τα δεδομένα αφορούν το έτος 2020. Χωρίς να συνυπολογίσουμε τη ραγδαία αύξηση του κόστους διαβίωσης και στέγασης τους τελευταίους 12-14 μήνες.

Ενας άλλος τρόπος για να δούμε αν η στέγαση είναι προσιτή είναι με το μερίδιο του κόστους στέγασης στο συνολικό διαθέσιμο εισόδημα.

18,5% του εισοδήματος
Κατά μέσο όρο στην Ε.Ε., το 2020, το 18,5% του διαθέσιμου εισοδήματος αφιερώθηκε στο κόστος στέγασης. Αυτό διέφερε μεταξύ των κρατών-μελών, με τα υψηλότερα ποσοστά στην Ελλάδα (36,9%), στη Γερμανία (21,5%) και τη Δανία (26,4%).

Αξίζει να αναφέρουμε ότι τα άνωθεν ποσοστά αφορούν το έτος 2020, αν συμπεριλάβουμε και τις αυξήσεις των ζητούμενων ενοικίων που καταγράφηκαν το έτος 2021 και 2022, τον πληθωρισμό που συρρικνώνει τα εισοδήματα, την αύξηση στα βασικά αγαθά και τη ραγδαία αύξηση στο κόστος ενέργειας, κατανοούμε ότι το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο στη χώρα μα, αγγίζοντας πλέον το 60%-70% του διαθέσιμου εισοδήματος.

Μπορεί οι Ελληνες να πληρώνουν ακριβότερο το κόστος στέγασης σε σύγκριση με άλλες χώρες της Ευρώπης, αλλά η αναλογία μέσου αριθμού δωματίων ανά άτομο είναι στο 1,3 και κατατάσσει τη χώρα μας στην 21η θέση της κατάταξης 27 χωρών της Ευρώπης, ενώ ο μέσος αριθμός δωματίων ανά άτομο στην Ευρώπη είναι 1,6.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο μέσος αριθμός δωματίων ανά άτομο στη Γερμανία είναι 1,8, στην Ισπανία 1,9, στην Κύπρο 2, στη Γαλλία 1,8 και στην Πορτογαλία 1,7.

Τα άνωθεν δεδομένα είναι απολύτως αντίθετα με το κόστος στέγασης που επιβαρύνει τον οικογενειακό προϋπολογισμό στη χώρα μας, ενώ παράλληλα καταγράφουν την ελληνική πραγματικότητα, όπου στις περισσότερες ελληνικές οικογένειες τα παιδιά μεγαλώνουν-διαμένουν με τα αδέρφια τους στο ίδιο δωμάτιο. Ενώ, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, το 67% των νέων ηλικιακής ομάδας 24-35 ετών διαμένει στο παιδικό δωμάτιο.

«Φαρμάκι» τα επιτόκια, έρχονται δόσεις-φωτιά
Μπορεί τη δεδομένη χρονική στιγμή η αγορά ακινήτου με στεγαστικό δάνειο για όσους διαθέτουν τόσο τα ίδια κεφάλαια όσο και τα τραπεζικά κριτήρια χορήγησης να αποτελεί διέξοδο από τα υψηλά ζητούμενα ενοίκια και τη συνεχή αύξηση των τιμών πώλησης των κατοικιών, και σε πολλές περιπτώσεις η δόση του δανείου (διάρκεια δανεισμού 25 έτη) να είναι μικρότερη ακόμη και κατά 25-30% από το ζητούμενο ενοίκιο, αλλά η χώρα μας, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΚΤ για τον Αύγουστο του 2021, διέθετε στο κοινό τα υψηλότερα επιτόκια δανεισμού, όταν ο μέσος όρος στην ευρωζώνη ήταν 1,30%.

Κίνδυνος
Αξίζει να αναφέρουμε ότι το επιτόκιο διαμορφώνεται από πολλούς παράγοντες, όπως ο κίνδυνος της χώρας και το κόστος κεφαλαίων, το κόστος κινδύνου που έχει να κάνει με το μεγάλο στοκ κόκκινων δανείων, το κόστος κάλυψης μη εξυπηρετούμενων δανείων, σύμφωνα με τις προβλέψεις των τραπεζικών ιδρυμάτων, και το κόστος σε περίπτωση που κάποια δάνεια από εξυπηρετούμενα ή ρυθμισμένα μετατραπούν σε μη εξυπηρετούμενα.

Τη δεδομένη χρονική στιγμή, σύμφωνα με δημοσιεύματα, υψηλότερες δόσεις θα κληθούν να καταβάλλουν 8 στους 10 δανειολήπτες στην Ελλάδα από τον ερχόμενο μήνα, μετά την αύξηση του βασικού επιτοκίου του ευρώ κατά 50 μονάδες βάσης. Το θέμα αφορά κυρίως όλους όσοι έχουν λάβει δάνειο συνδεδεμένο με euribor, την απόλυτη πλειονότητα δηλαδή.

Τα σταθερά επιτόκια αναμένεται να ενισχυθούν ραγδαία το προσεχές χρονικό διάστημα και έως το 2023 εκτιμάται πως θα ξεπεράσουν το 6%.

Το κόστος στέγης στην Ελλάδα είναι το υψηλότερο στην Ευρώπη! Στα ύψη πληθωρισμός, ενοίκια και επιτόκια, στον πάτο οι μισθοί στη χώρα μας! Οι Έλληνες ζουν με οικονομική βοήθεια από τρίτους και η κυβέρνηση πανηγυρίζει!

Γιαν. Οικονόμου: Οι μεγάλες προκλήσεις για την Ευρώπη και την Ελλάδα

0

Με άρθρο του στο Βήμα της Κυριακής ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υπογραμμίζει τις προκλήσεις που δημιουργούνται από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και την ενεργειακή κρίση.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γιάννης Οικονόμου, με άρθρο του στην εφημερίδα Το Βήμα επισημαίνει τις δυσκολίες και τις προκλήσεις που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμ το επόμενο διάστημα εξαιτίας των διαδοχικών κρίσεων και των μεγάλων διαταραχών που προκαλούν στην παγκόσμια οικονομία.

Αναλυτικά το άρθρο του κ. Οικονόμου: «Μετά το ξέσπασμα της πανδημίας άνοιξε ο πίθος της Πανδώρας. Βεβαιότητες δεκαετιών κατέρρευσαν με πάταγο και ο κόσμος μας αλλάζει. Χρειάζεται να είμαστε πλήρως συνειδητοποιημένοι ότι στο μέλλον θα δοκιμαστούν σκληρά οι αντοχές μας. Τόσο η αναστάτωση στην παγκόσμια παραγωγή και διακίνηση αγαθών, που προκάλεσε η πανδημία, όσο και η ενεργειακή κρίση, που επιτάθηκε μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, προκάλεσαν τεράστια ανισορροπία στην παγκόσμια οικονομία. Πανδημία και ενεργειακή κρίση έχουν κοινά χαρακτηριστικά. Εισάγονται στην Ευρώπη. Για αυτό και η αντιμετώπισή τους απαιτεί κοινές ευρωπαϊκές πολιτικές. Άμεση συνέπεια των κρίσεων είναι το τέλος της αφθονίας, το τέλος των βεβαιοτήτων, χωρίς την άμεση προοπτική να εμφανιστεί ένα κομμάτι γαλάζιου ουρανού, όπως παραστατικά ανέφερε πρόσφατα ο Πρόεδρος Μακρόν. Δεν είναι καθόλου αυτονόητη, για άγνωστο ακόμη διάστημα, η πρόσβαση σε πρώτες ύλες και αγαθά που τις τελευταίες δεκαετίες ήταν διαρκώς διαθέσιμα, έστω στις μεγάλες μάζες της Δύσης. Τα δημόσια οικονομικά δεν μένουν ανεπηρέαστα, καθιστώντας ακόμα πιο δύσκολες μακροπρόθεσμα τις κρατικές παρεμβατικές πολιτικές. Καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να καλύψει όλο το κόστος των κρίσεων, παρότι τα προγράμματα κοινωνικής στήριξης είναι τα μεγαλύτερα μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η πραγματικότητα αυτή δημιουργεί ένα πλέγμα πιέσεων σε κοινωνικό επίπεδο. Η ποιότητα ζωής των πολιτών απειλείται με έντονη υποβάθμιση. Δεν ταλαιπωρούνται μόνο τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα, αλλά και η μεσαία τάξη. Είναι αναπόφευκτη η πτώση του βιοτικού επιπέδου για αρκετό διάστημα, τουλάχιστον όσο διαρκούν οι επιπτώσεις της πανδημίας και του πολέμου στην Ουκρανία. Διότι η ομαλοποίηση της κατάστασης δεν συμπίπτει με τον τερματισμό των μεγάλων κρίσεων. Ελλοχεύει ο κίνδυνος η κρίση αυτή να μετατραπεί και σε πολιτική, από όσους απορρίπτουν το σύγχρονο φιλελεύθερο πρότυπο ζωής και ανάπτυξης. Αυτοί εκμεταλλεύονται τα πραγματικά προβλήματα, τις δυσκολίες και τη δυσαρέσκεια των πολιτών για να πλήξουν την ελευθερία και τη Δημοκρατία. Η ιστορική εμπειρία μάς δείχνει ότι ο κλονισμός της δημοκρατίας οδηγεί στον αυταρχισμό και τη μεγιστοποίηση των βιοτικών προβλημάτων. Στην περίπτωση της Ελλάδας, επιπλέον, ο αναθεωρητισμός βρίσκεται στην εξώπορτά μας και απαιτείται διαρκής εγρήγορση. Πολλοί αναρωτιούνται, αν αξίζει να υποστούμε όλες αυτές τις ταλαιπωρίες. Η απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό ναι. Χρειάζεται να υπερασπιστούμε ανυποχώρητα τις αξίες μας, τις αρχές μας και το διεθνές δίκαιο: τα θεμέλια του μεταπολεμικού κόσμου, πάνω στα οποία στηρίχθηκε η διεύρυνση της ευημερίας, των δικαιωμάτων, της ελευθερίας και της επιστήμης. Όλα αυτά, και πολλά περισσότερα, θα χαθούν, αν υποχωρήσουμε, όπως τελικά έγινε στην Ευρώπη, τη δεκαετία του 1930. Η ελευθερία και η ευημερία έχουν κόστος, το οποίο, εμείς, οι Έλληνες, το αναλαμβάνουμε πάντοτε στη μακραίωνη ιστορία μας.

Κατανοούμε απόλυτα ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μια παρατεταμένη δοκιμασία, καθώς προηγήθηκε η επίμοχθη περίοδος των μνημονίων. Αλλά, αυτή ακριβώς η εμπειρία μάς έχει κάνει ανθεκτικότερους και σοφότερους. Μάθαμε ότι εύκολες και μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν∙ ότι χρειάζεται σύνεση, σχέδιο, αποφασιστικότητα∙ ότι απαιτείται σύμπνοια, αλληλεγγύη και πατριωτισμός. Καθήκον των πολιτικών είναι να δώσουν λύσεις στα προβλήματα, γιατί αυτό απαιτούν οι πολίτες. Το μέγεθος των δυσχερειών επιβάλλει μια νέα κοινωνικό-πολιτική συμφωνία. Επιμέρους μέτρα και εμβαλωματικές ρυθμίσεις δεν επαρκούν. Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο που θα λαμβάνει υπόψη τα νέα δεδομένα και τις προκλήσεις του άμεσου μέλλοντος, χωρίς αγκυλώσεις και εξαρτήσεις από παρωχημένες ιδεολογίες και νοοτροπίες του παρελθόντος. Οι πολίτες απαιτούν πρακτικές άμεσες λύσεις και όχι θεωρία. Στη συμφωνία αυτή επιβάλλεται η κοινωνία των πολιτών να είναι συμμέτοχος. Με άλλα λόγια, η συμφωνία να χτιστεί από κάτω προς τα πάνω. Η κοινωνία να θέσει τις προτεραιότητες και η πολιτική τάξη να προσφέρει τις ενδεδειγμένες ρεαλιστικές λύσεις και να μεριμνήσει για την πραγμάτωσή τους. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα ελληνικό σχέδιο, που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας, τις αδυναμίες μας και τα πλεονεκτήματά μας.

Οι πολίτες καλούνται να διαλέξουν ποια Ελλάδα θέλουν. Το βασικό κριτήριο είναι οι πολιτικές, όχι τα ιδεολογήματα. Θέλουμε επενδύσεις και νέες θέσεις εργασίας ή επιδοματικές πολιτικές φτωχοποίησης; Μείωση ή αύξηση των φόρων; Ψηφιακό ή γραφειοκρατικό και παρωχημένο δημόσιο; Ισχυρό ή ανοργάνωτο ΕΣΥ; Ανοικτά σύνορα ή αυστηρή μεταναστευτική πολιτική; Ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας ή θολοκουλτουριάρικο μηδενισμό; Σχέσεις αμοιβαίας συνεργασίας με τις υπερδυνάμεις του πλανήτη ή αφελείς περιπλανήσεις στον τρίτο κόσμο; Πανεπιστήμια ποιότητας ή καταφύγια της ανομίας; Ανυποχώρητη εθνική πολιτική ή κλείσιμο ματιού στον αναθεωρητισμό; Οι διαχωριστικές γραμμές είναι σαφείς και έμπρακτες. Υπερβαίνουν πια τα παραδοσιακά δίπολα, τα οποία δεν ανταποκρίνονται στη νέα πραγματικότητα. Ο νέος κόσμος απαιτεί εφευρετικές και θαρραλέες λύσεις.»

Το Βήμα

Στρλατος Σιμιτζής: «ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ»

0

 

του Στράτου Σιμιτζή.

Πολλοί προβλέπουν πως το φθινόπωρο και ο χειμώνας, μπορεί να αποβούν μοιραίοι για την Ευρώπη, αν ο Πούτιν, αποφασίσει να διακόψει την παροχή φυσικού αερίου.

Η δράση όμως αυτή, εκτός από τα εύλογα ερωτηματικά που δημιουργεί, αφήνει και το ενδεχόμενο αντίδρασης.

Έτσι πάνε αυτά, δράση και αντίδραση.

Γιατί δεν φαντάζομαι όσοι προβλέπουν δυσχερείς και δύσκολους καιρούς, πως η Ευρώπη θα καθίσει με σταυρωμένα τα χέρια και δεν θα αντιδράσει.

Αποκλείεται, όταν απειλείται η ύπαρξη και η απόφαση σου.

Και τότε, “γαία πυρί μιχθήτω” ή χαιρετίσματα. Τότε θα είναι πραγματικά δύσκολοι οι καιροί.

Όμως, υπάρχουν και τα εύλογα ερωτηματικά σχετικά  τη δράση.

Όλοι γνωρίζουν πως τουλάχιστον το 30% των εσόδων την Ρωσίας προέρχεται από την εξαγωγή ενέργειας.

Αν διακόψει την παροχή ο Πούτιν, η ρωσική οικονομία ειρήσθω εν παρόδω βάλλεται πανταχόθεν, θα αντέξει μια τόσο σημαντική απώλεια εξόδων;

Αυτά τα ενδεχόμενα γιατί τα περνούν στο ντούκου ενώ είναι τόσο κρίσιμα και αληθοφανή;

«Από τόσο… μόνο τόσο»

Η τηλεόραση κατακλύζεται από διαφημίσεις. Άλλωστε, τόσο για τον ηλεκτρονικό όσο και για τον γραπτό τύπο, τα έσοδα από την διαφήμιση θεωρούνται μέγας αιμοδότης.

Εκεί όμως που το πράγμα μπερδεύεται, είναι η παρουσίαση διαφημίσεων όπου το πνεύμα της ανταγωνιστικότητας οδηγεί σε προσφορές που, πολλές φορές παραπλανούν τον τηλεθεατή.

Έτσι αισθάνεται ο τηλεθεατής όταν συνεχώς «κάνει το από τόσο μόνο τόσο» πχ από 45 μόνο 18.

Είναι φυσικό να υποψιάζεται ότι κάτι δεν πάει καλά και τότε αρχίζει να αμφισβητεί την ποιότητα του προσφερόμενου προϊόντος αλλά και να διερωτάται πόσο επιτέλους κερδίζει η επιχείρηση .

Με άλλα λόγια τα αμφισβητεί όλα.

Όπως και εκείνο το θρυλικό .., 99 όπως 5,99 για να μην ακουστεί το 6 και πέσει βαρύ.

Τερτίπια της διαφήμισης αλλά αυτό το 45 μόνο 18 βγάζει μάτι.

«Η ώρα της αλήθειας»

     Η ώρα την αλήθειας για την super league πλησίασε.

Τώρα θα αποκαλυφθούν όλα και κυρίως τα εγκωμιαστικά σχόλια και οι έπαινοι των μέσων και κυρίως των δημοσιογράφων, για τους νέους παίκτες που έχουν ενταχθεί στις ομάδες.

Ο ένας δεινός σκόρερ θα λύσει το πρόβλημα του σκοραρίσματος, ο άλλος θα δέσει την άμυνα, ο τρίτος θα δώσει λύσεις στην μεσαία γραμμή και ο άλλος θα είναι το εργαλείο για κάθε θέση.

Και τα σύνορα της χώρας τα πέρασαν ουκ ολίγοι παίκτες.

Τώρα, πόσοι απ’αυτούς θα δώσουν λύσεις, πόσοι θα είναι μονίμως τραυματίες και πόσοι θα κάνουν Χριστούγεννα κάπου, είναι κάτι που σύντομα θα φανεί.

Η ώρα της αλήθειας έφτασε. Υπομονή.

«Νίκησε ανύπαρκτο μεγαλειώδη εχθρό»

Η πανηγυρική εκδήλωση παρουσία χιλιάδων παραληρούντων βορειοκορεατών, ο βορειοκορεάτης ιθαγενής εόρτασε την νίκη της χώρας του επί της πανδημίας.

Η τελετή αυτή κάθε αυτή θα ήταν απόλυτα δικαιολογημένη αν ο εχθρός, γράφε πανδημία, θα ήταν υπαρκτός για την χώρα.

Όμως, αυτό το καθεστώς αναγγέλλει μερικές δεκάδες κρούσματα και τίποτε περισσότερο, τότε δεν μιλάμε για εχθρό, αλλά για μια ασήμαντη επιδημία.

Τι τα θέλετε; όταν στυγνό καθεστώς έχει τον απόλυτο έλεγχο και πλήρη χειραγώγηση, μπορεί να εορτάζει ακόμη και νίκες επί του εχθρού.

Μήπως θα έχει κάποια αντίρρηση η άλλη άποψη;

Αστείο πόσο…

 

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Πόσο «πράσινο» είναι το ηλεκτρικό αυτοκίνητο;

0

 

του Philippe Charles*

Τον Ιούνιο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε την οδηγία με στόχο την απαγόρευση της εμπορίας θερμικών οχημάτων (αυτοκίνητα και μικρές επιχειρήσεις κοινής ωφελείας) από την 1η Ιανουαρίου 2035. Η απόφαση έχει σοβαρές συνέπειες για τον πολίτη ως προς τη χρήση, γιατί η  «πλήρης» χρηματοοικονομική μελέτη του ΗΑ (Ηλεκτρικού Αυτοκινήτου) απέχει πολύ από το να έχει αποδειχθεί. Εχει επίσης βαρειές συνέπειες για την ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία, η οποία αναγκάζεται να αναδιαρθρωθεί πλήρως σε λιγότερο από 15 χρόνια. Ο κλάδος παράγει το 7% του ΑΕΠ και απασχολεί το 10% του εργατικού δυναμικού της μεταποίησης.

Σε σύγκριση με τα θερμικά οχήματα, τα ΗΑ χαρακτηρίζονται από μικρή αυτονομία και μεγάλους χρόνους φόρτισης. Αυτά τα χαρακτηριστικά συγκλίνουν προς το ίδιο συμπέρασμα: το ΗΑ είναι ένα αστικό και περιαστικό όχημα και όχι ένα όχημα για μεγάλα ταξείδια. Η χρήση του θα περιοριστεί σε μικρά οχήματα με χαμηλή αυτονομία (μπαταρίες 20 έως 30 kWh), ημερήσιες διαδρομές που δεν υπερβαίνουν τα 150 km και μεγάλους χρόνους φόρτισης σε πρίζες χαμηλής ισχύος (<10 kW) που χρησιμοποιούνται τη νύχτα στο σπίτι και κατά τη διάρκεια της ημέρας στο γραφείο. Από το σύνολο των χιλιομέτρων που διανύονται, το 75% αφορά σε καθημερινές διαδρομές μικρότερες από 100 km σε σύγκριση με μόνο το 25% για ταξίδια μεγάλων αποστάσεων. Παρά τα μειονεκτήματά της, η ηλεκτροκίνηση θα διαδραματίσει επομένως αποφασιστικό ρόλο στην κινητικότητα του μέλλοντος.

Ενεργειακό ισοζύγιο

Χωρίς καύση καυσίμου, το ηλεκτρικό αυτοκίνητο έχει απόδοση σχεδόν 100% (σε σύγκριση με 20% έως 30% για ένα θερμικό αυτοκίνητο). Όμως, σε αυτές τις καταναλώσεις χρήσης προστίθενται οι «γκρι» καταναλώσεις που συνδέονται με την υψηλή κατανάλωση ενέργειας εξόρυξης, καθαρότητας και συνδυασμού των μετάλλων (κοβάλτιο, λίθιο, γραφίτης) των απαραίτητων για την κατασκευή της μπαταρίας. Για 100.000 km (εγγυημένη χιλιομετρική μπαταρία), η ενέργεια κατασκευής της μπαταρίας θα αυξήσει την κατανάλωση ενός αυτοκινήτου πόλης κατά 36% (μικρή μπαταρία 30 kWh) και υπερδιπλάσια από αυτή ενός αυτοκινήτου μεγάλων αποστάσεων (μεγάλη μπαταρία 90 kWh). Επομένως, η απόδοση 100% ποικίλει ευρέως.

Εάν και δεν εκπέμπει CO2 κατά τη χρήση του, ένα ΗΑ είναι υπεύθυνο για άφθονες γκρίζες εκπομπές κατά τη διάρκεια του κύκλου ζωής του. Ανάλογα με την πηγή ηλεκτρικής ενέργειας (άνθρακας, αέριο, μαζούτ), η ηλεκτρική ενέργεια μπορεί να είναι υψηλής έντασης άνθρακα: κατά μέσο όρο, η ευρωπαϊκή kWh εκπέμπει 250 gr CO2. Ιδιαίτερα ενεργοβόρα η κατασκευή μιας μπαταρίας είναι μια διαδικασία που εκπέμπει πολύ CO2. Σύμφωνα με το Σουηδικό Ινστιτούτο Περιβαλλοντικής Έρευνας, η κατασκευή μιας μπαταρίας 1 kWh εκπέμπει μεταξύ 60 kgr CO2 και 100 Kgr CO2 [Δηλ. αύξηση από 24.000 % έως 40.000%!!!]  .

Το τέλος της παραγωγής θερμικών αυτοκινήτων το 2035, όπως προτείνει η ΕΕ, δεν αρκεί για την αναπροσαρμογή της αυτοκινητοβιομηχανίας και θα απαιτήσει τερματικούς σταθμούς ηλεκτρικού ρεύματος υψηλής ισχύος κατά μήκος των μεγάλων αυτοκινητοδρόμων.

Εάν ένα μικρό αστικό ΗΑ εκπέμπει 62% λιγότερο CO2 από το θερμικό του ισοδύναμο, από την άλλη, το ΗΑ σε μεγάλες αποστάσεις εκπέμπει 8% περισσότερο. Η ηλεκτροκίνηση σε μεγάλες αποστάσεις είναι επομένως καταστροφική όσον αφορά τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.

Υπερκατανάλωση

Η ηλεκτροδότηση όλων των αυτοκινήτων της Γαλλίας σήμερα θα αύξανε την ετήσια κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας κατά 100 TWh [100.000.000.000.000wh], δηλαδή + 25% σε σύγκριση με την τρέχουσα κατανάλωση. Οσο και αν είναι σημαντική, αυτή η αύξηση δεν αποτελεί ανασταλτικό σημείο. Αντίθετα, η υπερβολική ζήτηση ηλεκτρικής ισχύος (περίπου 30 GW [30.000.000.000W]) αντιπροσωπεύει έως και το 40% της ονομαστικής ισχύος που καταναλώνεται σε περιόδους αιχμής το χειμώνα. Συνεπώς, η γενίκευση της ηλεκτρικής κινητικότητας θα πρέπει να συνοδεύεται από την υλοποίηση πρόσθετων μονάδων.

Τέλος, η διαχείριση της ηλεκτρικής κινητικότητας μεγάλων αποστάσεων μπορεί να είναι καταστροφική σε ημέρες «μεγάλης μετακίνησης». Έτσι, η διαχείριση της κρίσιμης ροής οχημάτων την 1η Αυγούστου θα απαιτούσε 42.000 πρίζες υψηλής ισχύος 240 kW. Ένα πρόσθετο σημείο συμφόρησης που δείχνει πώς η ηλεκτρική κινητικότητα εφαρμόζεται δύσκολα σε μεγάλες αποστάσεις.

Mπαταρίες και σπάνια μέταλλα 

Βασικό στοιχείο της ηλεκτρικής κινητικότητας, οι μπαταρίες ιόντων λιθίου κατασκευάζονται πλέον κυρίως (80%) στη Νοτιοανατολική Ασία.

Αλλά η κατασκευή των μπαταριών δεν είναι το μόνο στοιχείο εθνικής ανεξαρτησίας που πρέπει να ληφθεί υπόψη. Τα σπάνια και ημι-σπάνια μέταλλα (κοβάλτιο, γραφίτης και λίθιο) δεν είναι ομοιόμορφα κατανεμημένα στην επιφάνεια του πλανήτη. Έτσι, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό έχει περισσότερα από τα μισά αποθέματα κοβαλτίου, η Βραζιλία, η Κίνα και η Τουρκία έχουν τα δύο τρίτα των αποθεμάτων γραφίτη, ενώ η Αργεντινή και η Χιλή έχουν τα τρία τέταρτα των αποθεμάτων λιθίου.

Η μετάβαση από τη θερμική στην ηλεκτρική κινητικότητα θα μετατρέψει την εξάρτησή μας από το πετρέλαιο σε εξάρτηση από ορυκτά.

Συμπέρασμα

Η ηλεκτρική κινητικότητα δεν είναι, όπως φαίνεται να υποθέτει η ΕΕ, ένα «παν-φάρμακο» για να αντικαταστήσει τη θερμική κινητικότητα. Εάν αντιπροσωπεύει την πιο σωστή λύση για τις αστικές μετακινήσεις, η χρήση του σε μεγάλες αποστάσεις είναι πολύ αμφισβητήσιμη όσον αφορά τη χρήση, την κατανάλωση και τις εκπομπές CO2. Σε μεγάλες αποστάσεις, οι εναλλακτικές λύσεις χωρίς CO2 είναι τα βιοκαύσιμα και το υδρογόνο.

Μόνο το 25% των ταξιδιών με υδρογόνο χρειάζονται κατ’ έτος 1,3 εκ. τόνων πράσινου H2, που απαιτούν περίπου 70 TWh [70.000.000.000.000Wh] ηλεκτρικής ενέργειας και την κατασκευή ενός ακριβού δικτύου διανομής H2.

Η χρήση του ηλεκτρικού αυτοκινήτου είναι αδιαμφησβήτητα φιλική προς το περιβάλλον. Η κατασκευή του όμως μεγάλου κυβισμού αντεκδείκνηται

Εγκαταλείποντας την κατασκευή θερμικών κινητήρων έως το 2035, η Ευρώπη θα στερηθεί σιωπηρά την άλλη εναλλακτική (τα βιοκαύσιμα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και στις τρέχουσες θερμικές μηχανές) με τη μορφή υβριδικών οχημάτων που συνδυάζουν βιοαιθανόλη και ηλεκτρική ενέργεια.

Το τέλος της παραγωγής θερμικών αυτοκινήτων το 2035, όπως προτείνεται από την Ευρωπαϊκή Οδηγία που σχετίζεται με το μακρινό όραμα του πράσινου υδρογόνου, θα οδηγήσει αναπόφευκτα τους κατασκευαστές κινητήρων υπέρ των ηλεκτρικών αυτοκινήτων μεγάλων αποστάσεων και τους προμηθευτές ενέργειας να εξοπλίσουν τους σταθμούς αυτοκινητοδρόμων με τερματικούς σταθμούς υψηλής ισχύος. Σε αντίθεση με κάθε λογική, αυτή η στρατηγική μπορεί τελικά να αποδειχθεί αυτοκτονική για τη Γηραιά Ήπειρο.

* Ο Philippe Charlez (γεν.1956) είναι Βέλγος Μηχανικός Μεταλλείων, διδάκτορας του Ινστιτούτου Φυσικής της Ατμόσφαιρας του Παρισιού και διδάσκει Ενεργειακή Μετάβαση. Εχει γράψει, μεταξύ άλλων, το βιβλίο “Ανάπτυξη, ενέργεια και κλίμα: η λύση του τετραγωνισμού του κύκλου” (2017).

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.contrepoints.org/2022/06/20/433183-interdiction-des-vehicules-thermiques-neufs-un-suicide

 

Λάζαρος Καμπουρίδης: Η τουρκική συμπεριφορά οδηγεί σε ένοπλη σύγκρουση

1

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

Από το «Casus Belli» στην «Αυτοάμυνα» .-Πρωτοφανής τουρκική επιθετικότητα.

Την 08 Ιουνίου 1995, η Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση ψήφισε το κείμενο με το οποίο απειλούσε τη Χώρα μας με πόλεμο σε περίπτωση επέκτασης των Χωρικών Υδάτων στα 12 ν.μ. Την παρούσα περίοδο η τουρκική πλευρά αναπτύσσει μία «περίεργη» τακτική προκλήσεων σε Έβρο και Αιγαίο, ενώ Τούρκοι αξιωματούχοι κατηγορούν με πρωτοφανή τρόπο ως «επιθετική» τη Χώρα μας και κάνουν λόγο για το δικαίωμα της Τουρκίας στην αυτοάμυνα. Πως φτάσαμε μέχρι εδώ και πόσο επικίνδυνη είναι η νέα τουρκική τακτική εναντίον της Ελλάδας, με δεδομένη την κρίσιμη προεκλογική περίοδο την οποία πρέπει να διανύσει «προσοδοφόρα» ο προβληματισμένος από τα χαμηλά ποσοστά του κόμματός του Τούρκος Πρόεδρος;

Αναλυτές συνήθιζαν στο παρελθόν να δαιμονοποιούν τις κυβερνήσεις πριν από τη διακυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) και να αποδίδουν το «Casus Belli» εναντίον της Χώρας στους κεμαλιστές στους οποίους επίσης χρέωναν και τη λίστα των 152 ελληνικών νησιών, μικρονήσων και βραχονησίδων (EGAYDAAK) την κυριότητα των οποίων αμφισβητεί η Τουρκία. Τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης ΑΚΡ δημιουργήθηκε η πεποίθηση ότι θα μπορούσε να βρεθεί κοινός τόπος για την επίλυση των Ελληνοτουρκικών (Ε/Τ) διαφορών. Οι εξελίξεις δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες αφού η τοποθέτηση του Α. Νταβούτογλου στο Υπουργείο Εξωτερικών το 2010 έδωσε το στίγμα του φιλόδοξου στόχου του «Στρατηγικού Βάθους» που η Τουρκία των νεοοθωμανιστών θα έπρεπε να διαθέτει ως μεγάλη δύναμη εις βάρος της επικράτειας γειτονικών χωρών συμπεριλαμβανομένης και της Χώρας μας αλλά και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Διολίσθηση από το «Casus Belli» στο «έμμεσο Casus Belli»

Η πολιτική πόλωση αλλά και ο μεγαλοϊδεατισμός του πανίσχυρου μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος Ερντογάν, ανέδειξαν νέες τουρκικές αξιώσεις οι οποίες σκοπό έχουν να «βάλουν στη γωνία» τη Χώρα μας με τρόπο ώστε κάθε ελληνική αντίδραση να οδηγεί σε ένα «έμμεσο Casus Belli». Ειδικότερα, την τελευταία δεκαετία η κεμαλική αντιπολίτευση κατηγορώντας το κυβερνόν κόμμα για υποχωρητικότητα επινόησε το θέμα των 18 νησιών και μιας βραχονησίδας τα οποία η Ελλάδα κατέλαβε κατά παράβαση των συμφωνιών, ενώ την τελευταία διετία η κυβέρνηση Ερντογάν ανέδειξε το Δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και έφερε στο τραπέζι το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης 16 νησιών του Αιγαίου συνδέοντας την αξίωση αυτή ως όρο για την ελληνική κυριαρχία επί αυτών. Η κατάσταση γίνεται περισσότερο προβληματική το τελευταίο διάστημα, καθώς βλέπουμε την τουρκική πλευρά να κατηγορεί συστηματικά και μεθοδικά τη Χώρα μας για αναθεωρητισμό και επιθετικότητα σε όλους τους τομείς, επικαλούμενη το δικαίωμα της Τουρκίας στην «αυτοάμυνα». Εξετάζοντας την κλιμάκωση του τουρκικού αναθεωρητισμού σε βάθος χρόνου διαφαίνεται ότι, επειδή η Ελλάδα δεν προχώρησε στην επέκταση των Χ.Υ. στα 12 ν.μ. και δεν έδωσε την ευκαιρία στην τουρκική πλευρά υπό την απειλή του «Casus Belli» να εξαναγκάσει τη Χώρα μας σε διαπραγματεύσεις με τουρκικούς όρους, η τουρκική κυβέρνηση υπό την πίεση της αντιπολίτευσης, την ανάγκη αύξησης των ποσοστών του κυβερνώντος κόμματος (ΑΚΡ) ενόψει των εκλογών του 2023 αλλά και επίτευξης στόχων νεοοθωμανικού συμβολισμού, επινόησε μία νέα τακτική ενός «έμμεσου Casus Belli» απειλώντας τη Χώρα μας με έναν ιδιότυπο τρόπο και με μία πρωτοφανή και πονηρή επικοινωνιακή αλλά και επιχειρησιακή τακτική η οποία μαθηματικά οδηγεί σε ένοπλη σύγκρουση, ενώ από την άλλη μεριά η Άγκυρα εμφανίζεται ως το «θύμα» – αμυνόμενη πλευρά.

Πρωτοφανής τουρκική επιθετική αναθεωρητική τακτική – Κίνδυνος προβοκάτσιας

Με τον Ερντογάν σε απόγνωση ο οποίος βλέπει ότι οδηγεί το κόμμα του με πρωτοφανή χαμηλά ποσοστά στις πιο κρίσιμες εκλογές της πολιτικής του καριέρας και με το χρόνο να πιέζει γιατί θα πρέπει να εκπληρώσει στόχους υψηλού νεοοθωμανικού συμβολισμού μέχρι το 2023 (επέτειος για τα 100 χρόνια από ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας), θα πρέπει το επόμενο διάστημα τα επιχειρησιακά μας αντανακλαστικά να «είναι στο κόκκινο»  λαμβάνοντας υπόψη ότι, την παρούσα περίοδο πολλά στοιχεία της τουρκικής προκλητικότητας, παρουσιάζουν ασυνήθιστα ανησυχητικά χαρακτηριστικά και ευνοούν μία πιθανή τουρκική προβοκάτσια. Ειδικότερα:

Στον επιχειρησιακό τομέα, με πρωτοφανή συχνότητα και ψευδείς αριθμούς η Άγκυρα κατηγορεί την Ελλάδα ότι:

Εξοπλίζει παράνομα 16 νησιά, υπερεξοπλίζεται και «περικυκλώνει» την Τουρκία η οποία έχει το δικαίωμα της αυτοάμυνας έναντι της επιθετικής Ελλάδας.

Επηρεάζει τη Δύση ώστε να αποκλειστεί η Τουρκία από εξοπλισμούς με σκοπό να κερδίσει χρόνο (η Ελλάδα) και να ανατρέψει την ισορροπία των εξοπλισμών.

Παραχωρεί βάσεις στις ΗΠΑ οι οποίες αποτελούν στοιχεία απειλής για την ίδια.

Αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας κλειδώνουν στα ραντάρ τα αντίστοιχα τουρκικά και παραβιάζουν τον τουρκικό Εναέριο Χώρο.

Χρησιμοποιεί απειλητικά τα ρωσικά συστήματα S-300 κλειδώνοντας στα ραντάρ τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη.

                    Σκάφη της  Ελληνικής Ακτοφυλακής παραβιάζουν τα τουρκικά Χωρικά Ύδατα.                

          Στον επικοινωνιακό τομέα, η Άγκυρα με πρωτοφανή συχνότητα είτε με δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων – ανακοινώσεις Υπουργείων είτε επιστρατεύοντας αναλυτές φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ, παρουσιάζει τη Χώρα μας ως τον αναθεωρητικό παράγοντα της περιοχής, παραβάτη του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Συμφωνιών και κατηγορώντας την για τον πνιγμό μεταναστών και υπόθαλψη της τρομοκρατίας (ΡΚΚ-FETÖ). Στο ίδιο πλαίσιο ενός καλά οργανωμένου σχεδίου επικοινωνιακής επίθεσης και προπαγάνδας, η τουρκική πλευρά κατηγορεί τη Χώρα μας ότι, καταπιέζει τη μουσουλμανική (η Άγκυρα την αναφέρει ως τουρκική) μειονότητα της Θράκης και δημοσιεύει μηνύματα «ψυχολογικής επιρροής» Τούρκων κυβερνητικών αξιωματούχων με αποδέκτη τον ελληνικό λαό. Επίσης η Άγκυρα τελευταία, με την ίδια συχνότητα προβάλλει και αναδεικνύει ως αντίθετες με το Διεθνές Δίκαιο και τις σχετικές Συμφωνίες, τις επισκέψεις Ελλήνων κυβερνητικών και στρατιωτικών αξιωματούχων σε νησιά του ανατολικού Αιγαίου, τις οποίες χαρακτηρίζει προκλήσεις προς την Τουρκία, εστιάζοντας στα νησιά τα οποία κατά την Άγκυρα θα έπρεπε να είναι αποστρατικοποιημένα.

Στο εξωτερικό πεδίο, είναι πλέον χαρακτηριστική η βιασύνη της Άγκυρας να κλείσει τα μέτωπα και να βελτιώσει τις σχέσεις με άλλες χώρες συμπεριλαμβανομένης και της Συρίας, με μόνες εξαιρέσεις τη Χώρα μας και την Κυπριακή Δημοκρατία.

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017.

 

Ανδρέας Θεοφάνους: Δύσκολη η επόμενη περίοδος για την ΕΕ

0

Ανδρέας Θεοφάνους*

4/9/2022

Αναπόφευκτα ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα για τις άμεσα εμπλεκόμενες χώρες, την ΕΕ καθώς και για τη διεθνή κοινότητα. Δυστυχώς ενώ έχουν περάσει περισσότερο από έξι μήνες από την έναρξη της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία δεν διαφαίνεται η οποιαδήποτε σοβαρή προοπτική ουσιαστικών συνομιλιών για τερματισμό του πολέμου. Είναι προφανές ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία αποτελεί ταυτόχρονα και πεδίο σκληρής αντιπαράθεσης μεταξύ Ρωσίας και Δύσης.

Έχει ήδη κατ΄ επανάληψιν υποδειχθεί ότι από την αντιπαράθεση αυτή η ΕΕ καταβάλλει το δικό της τίμημα: λιγότερη ασφάλεια, λιγότερη ευημερία και περισσότερη αστάθεια. Ενδεχομένως οι ηγεσίες των χωρών της ΕΕ καθώς και των θεσμικών οργάνων της Ένωσης να είχαν υποτιμήσει το κόστος του πολέμου και των κυρώσεων, το οποίο είναι τεράστιο. Πέραν τούτου, με τα υφιστάμενα δεδομένα δεν μπορεί να προβλεφθεί με ακρίβεια το μέλλον.

Η Ουκρανία αντιστέκεται στη Ρωσία με την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική στήριξη της Δύσης. Παρά ταύτα οι Ρωσικές δυνάμεις έχουν κατακτήσει ένα μεγάλο μέρος της νοτιοανατολικής Ουκρανίας. Για λόγους των δικών της ζωτικών συμφερόντων όπως η ίδια τα προσδιορίζει καθώς και για λόγους γοήτρου η Μόσχα παραμένει προσηλωμένη στον στόχο της επικράτησης καθώς και της εδραίωσης της θέσης της στο διεθνές σύστημα. Αλλά και η Ουκρανία τονίζει την αποφασιστικότητά της να αγωνισθεί για την αποκατάσταση της εδαφικής της ακεραιότητας με την πολυδιάστατη στήριξη της Δύσης. Η Ρωσία θεωρεί ότι ο πραγματικός στόχος των ΗΠΑ, της ΕΕ και της Βρετανίας είναι η αποδυνάμωση και εάν είναι δυνατό η συρρίκνωσή της.

Η κατάσταση αυτή εμπεριέχει τον κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης. Το χειρότερο σενάριο είναι η χρήση όπλων μαζικής καταστροφής. Πέραν τούτου, δεν μπορεί να αποκλεισθεί ο κίνδυνος σοβαρής δολιοφθοράς ή ατυχήματος σε σταθμούς παραγωγής πυρηνικής ενέργειας. Μια τέτοια εξέλιξη θα έχει θλιβερές συνέπειες.

Και ενώ οι προεκτάσεις για την ασφάλεια δεν μπορούν να αγνοηθούν, παράλληλα επικρατεί έντονος προβληματισμός για τις επιπτώσεις του πολέμου και των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας για την ίδια την ΕΕ. Δεν είναι μόνο ο πληθωρισμός που είναι πλέον διψήφιος αλλά και το ορατό ενδεχόμενο μιας νέας ύφεσης. Ο στασιμοπληθωρισμός της σημερινής περιόδου είναι χειρότερος από εκείνο της περιόδου της δεκαετίας του 1970. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι θα βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχιας.

Οι ψηλότερες τιμές στην ενέργεια και σε πολλά άλλα προϊόντα και υπηρεσίες δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν στη σημερινή συγκυρία με μια περιοριστική νομισματική πολιτική. Μια τέτοια πολιτική θα εντείνει τη ροπή προς μια βαθύτερη ύφεση με τεράστιο κοινωνικο-οικονομικό κόστος. Είναι πλέον κατανοητό ότι οι κυρώσεις δεν τιμωρούν μόνο τη Ρωσία αλλά δημιουργούν τεράστιο κόστος και στους Ευρωπαίους πολίτες.

Διάφοροι αναλυτές σε πολλές χώρες θεωρούν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία και η αντιπαράθεση Ρωσίας και Δύσης θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Τονίζουν επίσης ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να οικοδομηθεί μια Ευρωπαϊκή και παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφάλειας χωρίς τη συμμετοχή της ίδιας της Ρωσίας. Με το ίδιο σκεπτικό τονίζεται ότι οι στόχοι της ευημερίας, της συνεργασίας και της ανάπτυξης δεν εξυπηρετούνται από πολεμικές συγκρούσεις τέτοιας κλίμακας καθώς και τις πρωτοφανείς κυρώσεις που έχουν επιβληθεί.

Ενώ θα ήταν δυνατό να είχε αποφευχθεί η Ρωσική εισβολή και ο πόλεμος δυστυχώς δεν είναι δυνατό να γυρίσει πίσω το ρολόι. Τα δεδομένα σήμερα παραπέμπουν σε τεκτονικές αλλαγές στο Ευρωπαϊκό και στο διεθνές γίγνεσθαι.

Η Κίνα δηλώνει ότι δεν προτίθεται να υποστεί τις συνέπειες ενός πολέμου στον οποίο η ίδια δεν έχει καμία εμπλοκή. Μεταξύ άλλων, το Πεκίνο θα προμηθεύεται τη Ρωσική ενέργεια σε τιμές που ίσχυαν πριν από τον πόλεμο. Την ίδια στιγμή το κόστος της ενέργειας για τη Γερμανία και τις άλλες χώρες της ΕΕ θα αυξηθεί ουσιαστικά. Αναπόφευκτα η κατάσταση αυτή πλήττει τους Ευρωπαίους καταναλωτές αλλά επίσης υποσκάπτει την ανταγωνιστικότητα των οικονομιών της ΕΕ. Ο αντίκτυπος για τις ΗΠΑ δεν είναι ο ίδιος καθώς δεν εξαρτούνται ενεργειακά από τη Ρωσία. Πέραν τούτου, οι Αμερικανικές εξαγωγές ενέργειας προς χώρες της ΕΕ θα είναι σε ψηλότερες τιμές από ό,τι οι Ρωσικές.

Μια ποιοτική ανάλυση των δεδομένων και της δυναμικής που βρίσκεται σε εξέλιξη οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι προκλήσεις για την ίδια την ΕΕ στο στρατιωτικό, πολιτικό, ενεργειακό και οικονομικό πεδίο είναι τεράστιες. Δεν αποτελεί επίσης έκπληξη ότι η κάθε χώρα μέλος της Ένωσης έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες και προσεγγίσεις για τη μεγάλη αυτή κρίση. Ενδεχομένως η καθολική προσκόλληση στην πολιτική των κυρώσεων θα δοκιμασθεί. Ήδη πέραν της Ουγγαρίας, η οποία ακολουθεί τη δική της πορεία, και η Βουλγαρία προβληματίζεται για την ενεργειακή της πολιτική τονίζοντας ότι ο πραγματισμός υποδεικνύει άλλες προσεγγίσεις. Επιπρόσθετα, σε σχέση με την εισήγηση κάποιων χωρών για απαγόρευση εισόδου στην ΕΕ σε Ρώσους πολίτες υπάρχουν έντονες διαφωνίες.

Ακόμα όμως και πριν από τη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία η ΕΕ αντιμετώπιζε σοβαρά διλήμματα και προβλήματα. Η ανισότητα μεταξύ αλλά και εντός χωρών της ΕΕ αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί μεγάλη πρόκληση. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις σε σωρεία ζητημάτων μεταξύ Ευρωπαϊκού Βορρά και Νότου καθώς και μεταξύ της Δυτικής και της Κεντροανατολικής Ευρώπης προβληματίζουν. Με τον πόλεμο στην Ουκρανία και την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης μεταξύ Ρωσίας και Δύσης τα δεδομένα έχουν επιδεινωθεί. Δεν είναι τυχαίο που ο Πρόεδρος της Γαλλίας Μακρόν δήλωσε πρόσφατα ότι η εποχή της ευημερίας και της αφθονίας έχει παρέλθει. Την ίδια στιγμή Γερμανοί αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι οι προσεχείς χειμώνες θα είναι πολύ δύσκολοι.

Κάτω απ΄ αυτά τα δεδομένα η ΕΕ καλείται να προβληματισθεί για τις στρατηγικές της επιλογές και την περαιτέρω πορεία της. Ήδη τα δύσκολα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα δημιουργούν επιπρόσθετους κινδύνους για πολιτική αστάθεια και ροπή προς ακραία ρεύματα. Εάν η ΕΕ δεν καταφέρει να δώσει προοπτική και ελπίδα για το αύριο το κάθε κράτος με βάση τις δικές του ιδιαιτερότητες εκ των πραγμάτων θα ενεργήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για να περιορίσει το κόστος και να δημιουργήσει νέες προοπτικές. Μια τέτοια εξέλιξη θα δοκιμάσει εκ νέου την Ένωση.

* Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Που το πάει η Τουρκία;

3
Φωτογραφία: Ο στρατοχωροφύλακας Ακάρ κουνάει το δάχτυλο.
Η ανακοίνωση του ΥΠΕΞ ότι η Ελλάδα δεν θα ακολουθήσει τους λεκτικούς λεονταρισμούς της Τουρκίας με βρίσκει σύμφωνο.
Φαντάζομαι ότι στο ΥΠΕΞ λαμβάνουν υπόψη και τα εξής:
1.-Η Τουρκία προσπαθεί να κλείσει όλα τα ανοικτά της μέτωπα, πλην του μετώπου με την Ελλάδα.
2.-Μια απο τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την προετοιμασία μιας επιθετικής ενέργειας είναι ο φανατισμός της κοινής γνώμης. Δεν προχωράς σε στρατιωτική επιχείρηση κατά χώρας, χωρίς φανατισμένη, εναντίον της, την κοινή γνώμη της δικής σου χώρας. Εδώ και χρόνια, η τουρκική ηγεσία, και ο Ερντογάν, έχουν πετύχει σ αυτό. Ο μέσος τούρκος θεωρεί τον Έλληνα ως το απόλυτο κακό.
3.-Η Τουρκία, κατά την δική της αντίληψη, προσπαθεί να θέσει το διεθνές πλαίσιο για μια επιθετική ενέργεια κατά της Ελλάδας. Και το πλαίσιο αυτό είναι η παράνομη- με την α λα τούρκα αντίληψη- κατοχή των νησιών.
4.-Η Τουρκία απασχολεί δυνάμεις στο μέτωπο της Συρίας και του Ιράκ. Σημαντικό μέρος των δυνάμεων αυτών αποσύρθηκε απο τα ελληνοτουρκικά σύνορα. Στόχος τους δεν είναι, μόνο, η αντιμετώπιση των εσωτερικών συγκρούσεων στις χώρες αυτές. Αλλά, κυρίως, η αντιμετώπιση των Κούρδων.
Μια συνεργασία της Τουρκίας με το συριακό καθεστώς για αντιμετώπιση των Κούρδων, πρόταση που έκανε ο Πούτιν στον Ερντογάν και η Ρωσία την υποστηρίζει, αναλόγως της εξέλιξής της θα απελευθερώσει στρατιωτικές δυνάμεις της Τουρκίας.
Γενικώς, η τουρκική συμπεριφορά παραπέμπει σε προετοιμασία αντιπαράθεσης. Εκτίμησή μου είναι ότι δεν θα την κάνει διότι δεν μπορεί αλλά η προετοιμασία και η ετοιμότητα μπορεί να εκμεταλλευτούν αδύναμες στιγμές του αντιπάλου.
Σε όλα αυτά υπάρχει ο αντίλογος της οικονομικής κρίσης στην Τουρκία, της εσωτερικής εκμετάλλευσης του θέματος Ελλάδα ενόψει των εκλογών στη γειτονική χώρα και της άκρως προβληματικής εξέλιξης για την Τουρκία μιας αντιπαράθεσης με την Ελλάδα. Θα σπάσουν τα μούτρα τους.
Σωστά.
Αλλά η σύχρονη τάση στον προγραμματισμό χωρών είναι η προετοιμασία στη βάση πιθανών σεναρίων.
Ελπίζω στο Υπουργείο Εξωτερικών και Άμυνας προετοιμάζονται για όλα τα πιθανά σενάρια. Έτσι, ναι. Δεν χρειάζεται πλειοδοσία προκλητικών δηλώσεων με την Τουρκία.
Πρέπει, όμως, να διαμορφωθεί και μια μακροχρόνια πολιτική αποδόμησης του ψευδούς αφηγήματος της τουρκικής ηγεσίας περί Έλληνα εχθρού που απειλεί την Τουρκία. Σε επίπεδο ελληνικής κοινής γνώμης, αυτό δεν γίνεται κατανοητό, ούτε και θεωρείται αναγκαίο.
Αλλά μια αποδόμηση του εχθρικού αφηγήματος θα λειτουργήσει θετικά προς όφελος της ειρήνης.
Η Ελλάδα είναι αποφασισμένη για αποτροπή. Αλλά δεν χρειάζεται να φθάσουμε ως το σημείο δοκιμασίας της. Χρειάζεται η διαμόρφωση και άλλων πολιτικών. Και ας μην το κατανοεί όσο πρέπει ένα μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης.
Π.Σ.

Κ. Κυριακόπουλος: Στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου υπάρχουν τυχοδιώκτες και μια κοινωνία παραδομένη στην ντόπα του φανατισμού

0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το Ελληνικό πολιτικό σύστημα, με προεξάρχουσα την εκάστοτε κυβέρνηση αυτού του τόπου, αρνείται πεισματικά να «διαβάσει» τις πραγματικές προθέσεις της τουρκικής πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας και εμφανίζεται εξαιρετικά απρόθυμο να διαμορφώσει μια στρατηγική περπατησιά με όρους που να αναβαθμίζουν την χώρα σε σοβαρό γεωπολιτικό δρώντα…

Σε έναν γεωπολιτικό δρώντα ΙΚΑΝΟ να διεκδικήσει αυξημένο ρόλο και λόγο στην νέα περιφερειακή Αρχιτεκτονική ΚΑΙ κυρίως ΕΤΟΙΜΟ να καταδείξει την αποφασιστικότητά του να πρωταγωνιστήσει στην δημιουργία σοβαρών στρατηγικών αναχωμάτων, ικανών να ακυρώσουν πλήρως τις Ευρωμεσογειακές φιλοδοξίες του Νεο-οθωμανισμού…

Αυτή η απροθυμία, αποθρασύνει τους επιτελείς της Άγκυρας οι οποίοι  διευρύνουν σταθερά την αναθεωρητική τους ατζέντα και επιδιώκουν να «κλειδώσουν» ανατροπές στο έδαφος των αλλεπάλληλων τυχοδιωκτισμών, με εργαλείο την επιχειρησιακή κλιμάκωση αλλά ΚΑΙ την εκβιαστική Διπλωματία στην οποία επιδίδονται συστηματικά και σε όλα ανεξαιρέτως τα επίπεδα.

Στην νέα κατάσταση που διαμορφώνεται, η Τουρκία διεκδικεί ρόλο κλειδί για τις εξελίξεις σε ολόκληρη την Ευρασία. Πρόκειται για έναν ρόλο ρυθμιστικό – εξισορροπητικό αλλά και αναχωματικό στο πλαίσιο του νέου πολυπολικού κόσμου, τον οποίο οι κυρίαρχοι πόλοι ισχύος είναι διατεθειμένοι υπό προϋποθέσεις να της τον αναγνωρίσουν, προσβλέποντας στην γεωπολιτική της εργαλειοποίηση, όταν αποσαφηνιστούν πλήρως οι παράμετροι που θα προσδιορίσουν την νέα ισορροπία αλλά και τους όρους που θα διέπουν τον ανταγωνισμό της ισχύος στην νέα εποχή. Όσοι λοιπόν επιμένουν να παραμυθιάζονται φαντασιωνόμενοι μια Τουρκία στα πρόθυρα της κατάρρευσης, διεθνώς απομονωμένη και καθηλωμένη σε γεωπολιτικό κεφαλοκλείδωμα από την αποφασιστικότητα των ισχυρών, καλό θα είναι να αλλάξουν πλευρό, γιατί οι εξελίξεις δεν περιμένουν και αναμένεται να είναι αμείλικτες.

Καλό θα είναι επίσης να θυμίσουμε σε όλους εκείνους που έχουν την τάση να λησμονούν, πως η πολιτική ηγεσία της Τουρκίας, ΔΕΝ αρκείται στην…

«προστιθέμενη αξία» που τείνουν να της εξασφαλίσουν οι συντελούμενες γεωπολιτικές ανατροπές στον χώρο της Ευρασίας. Οι στοχεύσεις της επικεντρώνονται στην κορυφή της πυραμίδας, πέρα και πάνω από τον συμπληρωματικό ρόλο που είναι διατεθειμένο να της αναγνωρίσει το κλαμπ των ισχυρών του πλανήτη, το οποίο προετοιμάζεται πυρετωδώς για το νέο περιβάλλον των ανταγωνισμών και συγκρούσεων που αναδύεται στην νεοψυχροπολεμική εποχή. Οι ευρύτερες φιλοδοξίες της Άγκυρας, έχουν βαθύ στρατηγικό αποτύπωμα και αυτό είναι ένα κρίσιμο ζήτημα με το οποίο θα πρέπει να ασχοληθούμε πάρα πολύ σοβαρά…

Απαραίτητη προϋπόθεση για μια τέτοια σοβαρή ενασχόληση, είναι ο άμεσος και πλήρης απογαλακτισμός της κυρίαρχης στρατηγικής σκέψης στην χώρα μας, από την λογική του ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΣΜΟΥ, που εκτρέφει τερατουργήματα, αναπαράγει ραγιαδισμό και συντηρεί τον πολιτικό καιροσκοπισμό για περισσότερο από δύο αιώνες.

Η απαλλαγή από αυτήν την νοσηρή και καταστροφική λογική, θα συμβάλει στην αποκατάσταση των βιασθέντων κανόνων και κυρίως θα επιτρέψει την ανάδειξη μιας νέας πολιτικής τάξης που θα συνειδητοποιεί πλήρως πως η υπεράσπιση της πατρίδας και των εθνικών δικαίων ευρύτερα, είναι υπόθεση κατ’ αποκλειστικότητα ΕΘΝΙΚΗ και μόνο όταν θα αντιμετωπίζεται ως τέτοια, θα μπορεί να εξασφαλίζεται (ή ακόμη και να εκβιάζεται όταν αυτό είναι απαραίτητο) και η όποια επικουρική στήριξη από ξένα δεκανίκια. Οι ισχυροί «προστάτες» άλλωστε, αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά σε όσους επιμένουν να εναποθέτουν τα πάντα στην καλή τους την διάθεση, είναι να χρησιμοποιούν τις χώρες ως χώρους και όχι να τις προστατεύουν από ξένες επιβουλές, πολύ δε περισσότερο όταν δεν διακυβεύονται τα ιδιαίτερα συμφέροντα και οι ευρύτεροι γεωστρατηγικοί και άλλοι σχεδιασμοί τους.

Η ουσιαστική αναβάθμιση της στρατηγικής σκέψης στην χώρα μας, θα σηματοδοτήσει και την απαλλαγή της από τον πολιτικό καιροσκοπισμό, γεγονός που θα επιτρέψει να προσεγγίζονται με νηφαλιότητα και ρεαλισμό οι κλιμακούμενες προκλήσεις και θα βάλει ένα τέλος στις καταστροφικές αυταπάτες, που επιμένουν να αποδίδουν την επικίνδυνη κλιμάκωση στις εκλογικές ανάγκες της Τουρκικής πολιτικής ηγεσίας.

Παράλληλα με αυτό, θα συμβάλει στην αποκαθήλωση και στον οριστικό εξοβελισμό νοσηρών και   απαράδεκτων ιδεολογημάτων, που ουσιαστικά υπαγορεύουν πολιτικές αποφάσεις και προτρέπουν σε εξαιρετικά επικίνδυνες ανοχές, οι οποίες συντηρούν ένα περιβάλλον ευνοϊκό για την δράση της πέμπτης φάλαγγας στο εσωτερικό της πατρίδας μας (δικαιωματισμός, ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, αποσταθεροποιητική δράση  του Τουρκικού προξενείου κλπ).

Είναι λοιπόν αναγκαίο, πριν να οδηγηθούν τα πράγματα σε σημείο που δεν θα υπάρχει επιστροφή, η Ελλάδα ν’ ασχοληθεί πολύ σοβαρά με τρία θεμελιώδη κατά την άποψη του γράφοντος ζητήματα:

Πρώτον: Με την ουσιαστική αποκωδικοποίηση της Τουρκικής αναθεωρητικής ατζέντας, η οποία θα πρέπει να γίνει με όρους στρατηγικούς, σε όλο της το εύρος και να αποτυπώνει τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκικής πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας, χωρίς να εξαντλείται σε αποσπασματικές και αυθαίρετες προσεγγίσεις σκοπιμότητας που συγκαλύπτουν το πρόβλημα, συντηρούν την αναποφασιστικότητα και τα φοβικά σύνδρομα και επιδεινώνουν την θέση της χώρας εις το διηνεκές.

Η Τουρκία έχει επιβεβαιώσει διαχρονικά την προσήλωσή της στον αναθεωρητικό μεγαλοϊοδεατισμό, ο οποίος δεν επιστρατεύεται για να εξυπηρετήσει τις εκλογικές ανάγκες του πολιτικού της προσωπικού, όπως ψευδώς ισχυρίζεται το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο της πατρίδας μας, αλλά αποτελεί ένα δυναμικό εργαλείο συστηματικού ροκανίσματος των Συνθηκών και επιβολής τετελεσμένων που τροποποιούν δραματικά τον περιφερειακό χάρτη.

Η πολυδιάστατη εμπλοκή της Τουρκίας στις αποσταθεροποιητικές διεργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη τόσο στην Μ. Ανατολή όσο και στην Κεντρική Ασία, ΔΕΝ απέσπασε ούτε κατ’ ελάχιστον την προσοχή της από το Αιγαίο και την ΝΑ Μεσόγειο και ο λόγος που δεν την απέσπασε είναι απλός. Στην δεδηλωμένη επιδίωξη της πολιτικοστρατιωτικής της ελίτ να αναβιώσει το νεο-οθωμανικό imperium, η ανάδειξη της Τουρκίας σε ισχυρή αεροναυτική δύναμη, είναι βασική προϋπόθεση και αναγκαία συνθήκη. Αυτόν ακριβώς τον στόχο υπηρετεί το αφήγημα της «Γαλάζιας πατρίδας», το οποίο αντιμετωπίζει την χώρα μας ως εμπόδιο που πρέπει να ακυρωθεί ή να υποταχθεί γεωπολιτικά, ενώ το Αιγαίο και η ΝΑ Μεσόγειος, αντιμετωπίζονται ως προνομιακός χώρος που θα της εξασφαλίσει τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας σε ολόκληρη την Μεσόγειο και την ουσιαστική συνδιαχείριση στα ενεργειακά projects της ευρύτερης περιοχής.

Σε όσους λοιπόν επιμένουν φαιδρά και ανεύθυνα να συντηρούν επικίνδυνες αυταπάτες στους πολίτες αναφορικά με τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκικής πολιτικοστρατιωτικής ελίτ, θα πρέπει να θυμίσουμε ότι ένα ευρύ επιχειρησιακό σχέδιο της Άγκυρας σε βάρος της χώρας μας, έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή και υλοποιείται με τις πολυδύναμες υβριδικές και όχι μόνο επιχειρήσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη από τον Έβρο μέχρι την Γαύδο, στην θάλασσα, στον εναέριο χώρο και πάνω από τα Ελληνικά εδάφη.

Αυτό το σχέδιο ΔΕΝ είναι στις προθέσεις της Τουρκίας να παραμείνει ημιτελές. Και όσοι επιμένουν να σαγηνεύονται με την αυταπάτη που λέει ότι μέσα από μια αλληλουχία διολισθήσεων και γκριζαρίσματος θα αποφευχθούν τα χειρότερα, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν – πριν συρθούν στην ολοκληρωτική τους ταπείνωση και συμπαρασύρουν την χώρα στον γεωπολιτικό της ακρωτηριασμό – ότι η Τουρκία δεν θα συμβιβαστεί με αμφιλεγόμενες λύσεις και γκρίζο καθεστώς. Αυτό που θα επιδιώξει, θα είναι «καθαρές» ανατροπές και ριζική μεταβολή του καθεστώτος κυριαρχίας στις ζώνες που θα στοχοποιήσει.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι το ΕΑΝ, αλλά το ΠΟΤΕ ακριβώς θα ανάψει ΚΑΙ τυπικά το φυτίλι του δυναμίτη. Και αυτό το στοίχημα η πατρίδα μας πρέπει να είναι έτοιμη να το κερδίσει πάση θυσία, διατηρώντας την πρωτοβουλία των κινήσεων και διαμορφώνοντας τους όρους που θα γυρίσουν ολοκληρωτικά την παρτίδα. Τίποτε λιγότερο από αυτό δεν έχει δικαίωμα να διαχειριστεί το Ελληνικό πολιτικό προσωπικό και καλό θα είναι να συναισθανθεί τις μεγάλες του ευθύνες για όσα κάνει και κυρίως για όλα εκείνα που εμφανίζεται απρόθυμο να πράξει σε ένα περιβάλλον με εξελίξεις καταιγιστικές.

Το δεύτερο ζήτημα με το οποίο θα πρέπει να ασχοληθούμε ως χώρα, είναι η σοβαρή επιτελική και διπλωματικοπολιτική προσπάθεια που απαιτείται να γίνει, προκειμένου να διαμορφωθεί η φυσιογνωμία της Ελληνικής απάντησης η οποία θα πρέπει να είναι συνεκτική, ενιαία, απολύτως επικαιροποιημένη, συντριπτική ως προς το επιχειρησιακό σκέλος της και απαλλαγμένη πλήρως από τις κακοδαιμονίες, τις αυταπάτες και τα συμπλέγματα του παρελθόντος, τα οποία ο Ελληνισμός έχει ήδη πληρώσει με πολύ ακριβό τίμημα.

Επείγει λοιπόν να σοβαρευτούμε. Η περίοδος που η πατρίδα μας είχε την πολυτέλεια να ενεργοποιήσει ένα «αφήγημα ανατροπής» της Τουρκικής διπλωματικοπολιτικής αθλιότητας, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Το πολιτικό προσωπικό στο σύνολό του, αρνήθηκε να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που του δόθηκαν, αρκέστηκε σε φλύαρες νουθεσίες που δεν θα μπορούσαν να οδηγήσουν πουθενά και τελικά εξαργύρωσε το όποιο Εθνικό απόθεμα αξιοπιστίας και το εξαργύρωσε επιδιδόμενο σε άθλιες, απαράδεκτες και ανεπίτρεπτες εξευμενιστικές ανοησίες.

Το «ΑΦΗΓΗΜΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ» πλέον δεν αρκεί. Η Τουρκική επιθετικότητα έχει αλλάξει πίστα και αυτό που επιδιώκει μέσα από αυτήν την μεταστροφή, είναι να αποδεχτούν οι πάντες ότι η οποιαδήποτε λύση προσωρινής ειρήνευσης (ή εάν θέλετε συντήρησης του καθεστώτος «ΜΗ ΠΟΛΕΜΟΥ») μπορεί να διασφαλιστεί μόνον εάν η Ελλάδα αποδεχτεί να απωλέσει κυριαρχικά δικαιώματα και να ευνουχίσει δραματικά την κυριαρχία της σε επίπεδο γεωπολιτικού σώγαμπρου, προετοιμάζοντας έτσι το έδαφος και για τον τυπικό γεωπολιτικό της ακρωτηριασμό.

Η Ελληνική κυβέρνηση εγκληματεί όσο επιμένει να εξαντλεί την ενεργητικότητά της σε λιβανωτούς υπέρ της «συμμαχικής ενότητας» και σε φτηνές παραστάσεις προκειμένου να «εξηγήσει» στους συμμάχους τα αυτονόητα για το έκτρωμα της «Γαλάζιας πατρίδας», για το αλήτικο καθεστώς των υπερπτήσεων και για την απάνθρωπη χειραγώγηση των παράνομων μεταναστών σ αυτόν τον βρώμικο πόλεμο.

Ας τελειώσει αυτό το παραμύθι ΧΘΕΣ. Η Ελλάδα έχει απέναντί της την Τουρκική κοινωνία η οποία παραληρεί με φανατισμό υπέρ του κάθε εμμονικού τυχοδιώκτη που πλειοδοτεί σε αναθεωρητισμό και υποσχέσεις για αναβίωση της Σμύρνης και των μεγαλείων του Πορθητή.

Η Ελλάδα ΔΕΝ θα πρέπει να εξασφαλίσει στην Τουρκία τον χρόνο που χρειάζεται προκειμένου να εξισορροπήσει τις εσωτερικές αντιθέσεις που ταλανίζουν το πολιτικό της προσωπικό και να αναπληρώσει τις σημαντικές επιχειρησιακές απώλειες που καταγράφονται στις ένοπλες δυνάμεις της μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016. Και φυσικά η Ελλάδα, ΔΕΝ μπορεί να συνεχίζει να παραμυθιάζει τους πολίτες της που θεωρούν ότι αρκεί να έρθουν όλα τα RAFALLE για να κάνουμε την διαφορά και ότι δεν χρειάζεται ν αλλάξει τίποτε στην λογική και στην αντίληψη της πολιτικής ηγεσίας.

Στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου ΔΕΝ υπάρχουν ηλίθιοι που θα περιμένουν την Ελλάδα να εξασφαλίσει υπεροπλία για να πουλήσει εκδούλευση ο πρωθυπουργός στους πολίτες του. Στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου υπάρχουν τυχοδιώκτες και μια κοινωνία παραδομένη στην ντόπα που δεν της καίγεται καρφάκι για τις αβροφροσύνες του Έλληνα πρωθυπουργού.

Η Ελλάδα λοιπόν οφείλει να υιοθετήσει ένα Ολοκληρωμένο Αμυντικό Αρχιπελαγικό Δόγμα για το οποίο έχουμε ήδη μιλήσει αναλυτικά (δείτε περισσότερα ΕΔΩ) και θα πρέπει να σηματοδοτήσει την υιοθέτησή του, διευθετώντας άμεσα το σύνολο των ιστορικών της εκκρεμοτήτων με τον κουμπαρά του Διεθνούς Δικαίου τον οποίο απέφυγε συστηματικά να αξιοποιήσει. Στο πλαίσιο αυτών των ιστορικών εκκρεμοτήτων ιεραρχούνται…

  • Η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 νμ…
  • Ο άμεσος προσδιορισμός συνορεύουσας ζώνης…
  • Η οριοθέτηση Ελληνοκυπριακής ΑΟΖ με τρόπο που να αποδεικνύει στην πράξη ότι η χώρα μας σέβεται πλήρως το κυριαρχικό δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να προσυπογράφει Διεθνείς συμφωνίες…

Όλα τα παραπάνω, δεν είναι παρά η αναγκαία πρώτη απάντηση που θα πρέπει να δοθεί άμεσα με τρόπο ενιαίο και συνολικό.

Την ίδια στιγμή και στο φως των νέων δεδομένων που έχουν διαμορφωθεί, η πατρίδα μας οφείλει να ενισχύσει ουσιαστικά την ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΣΥΝΙΣΤΩΣΑ αυτού του δόγματος, προειδοποιώντας τους πάντες και φυσικά την ίδια την Τουρκία των φλύαρων θρασύδειλων Ερντογάν, Μπαχτσελί, Ακάρ & Σία, ότι εάν τελικά χρειαστεί να μιλήσουμε για επίδικα και για γεωπολιτικά λάφυρα σε συνθήκες ανεξέλεγκτου τυχοδιωκτισμού, αυτά ΔΕΝ θα είναι τα Ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και η αδιαπραγμάτευτη Εθνική μας κυριαρχία.

Θα είναι ένα μεγάλο πακέτο «κεκτημένων» που η Τουρκία διασφάλισε αλλά δυστυχώς γι’ αυτήν ΔΕΝ εκτίμησε, γι’ αυτό και έφτασε η ώρα να της αφαιρεθούν οριστικά και αμετάκλητα, προκειμένου να οδηγηθούν σε θριαμβευτική δικαίωση τα Ιστορικά Δίκαια του Ελληνισμού.

Το τρίτο ζήτημα επομένως με το οποίο θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά η πατρίδα μας, είναι η σκυτάλη των πρωτοβουλιών την οποία η χώρα μας οφείλει να «υφαρπάξει» προκειμένου να τροποποιήσει άρδην το σκηνικό κηρύσσοντας το game over για τους τσαρλατανισμούς των φαφλατάδων.

Η σημαντικότερη παρακαταθήκη στο Εθνικό μας οπλοστάσιο, είναι οι δυνητικοί αντίπαλοι της Άγκυρας οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να τοποθετηθούν απέναντι στους σχεδιασμούς της, και να οδηγήσουν σε ολοκληρωτική συντριβή την επιδίωξή της να επιφέρει γεωπολιτικές ανατροπές ικανές να της εξασφαλίσουν τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας στην Μεσόγειο.

Είναι ένα ακόμη διπλωματικό κεφάλαιο το οποίο οφείλει να αξιοποιήσει στοχευμένα η Ελληνική Εξωτερική πολιτική, στην προσπάθειά της να αρχίσει να προσδίδει στρατηγικό χαρακτήρα στις περιφερειακές συνευρέσεις στις οποίες έχει εμπλακεί, προλαβαίνοντας και ακυρώνοντας στην πράξη τους σχεδιασμούς του βαθέως Αμερικανικού κράτους το οποίο επιδιώκει να τις ευνουχίσει αξιοποιώντας στο έπακρο την τακτική του +1, προκειμένου να τις καθυποτάξει και να τις εργαλειοποιήσει για την προώθηση των δικών του περιφερειακών σχεδιασμών.

NASA: Υπερηχητικός αστεροειδής αναμένεται να προσπεράσει τη Γη

0

Ταξιδεύει στο διάστημα με σχεδόν 27 φορές την ταχύτητα του ήχου

Ένας μικρός υπερηχητικός αστεροειδής που πετά με ταχύτητα 10 φορές μεγαλύτερη από μια σφαίρα πρόκειται να προσπεράσει τη Γη την Τρίτη, σύμφωνα με τον ιχνηλάτη αστεροειδών της NASA.

Ο εν λόγω αστεροειδής έχει ονομαστεί 2022 QC7, σύμφωνα με το Κέντρο Μελετών Αντικειμένων κοντά στη Γη (CNEOS) της NASA, και είναι σχετικά μικρός.

Ο αστεροειδής 2022 QC7 έχει πλάτος που κυμαίνεται από μόλις 16 μέτρα έως 36 μέτρα, σύμφωνα με τη NASA. Τα 36 μέτρα είναι περίπου το ήμισυ του ανοίγματος των φτερών ενός αεροπλάνου Boeing 767.

Αλλά ο αστεροειδής 2022 QC7 έρχεται γρήγορα προς την κατεύθυνση της Γης με ταχύτητα περίπου 9,10 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο ή 32.760 χιλιομέτρων την ώρα. Για να το θέσουμε αυτό στην προοπτική, είναι περίπου 10 φορές πιο γρήγορο από μια μέση σφαίρα τουφεκιού του ΝΑΤΟ 5,56 x 45 χιλιοστών και ισοδυναμεί με σχεδόν 27 φορές την ταχύτητα του ήχου.

Η NASA έχει καταστήσει σαφές ότι ο αστεροειδής 2022 QC7 δεν έχει ουσιαστικά καμία πιθανότητα να χτυπήσει τη Γη και πρόκειται να περάσει σε απόσταση πάνω από 4,6 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Σελήνη περιφέρεται γύρω από τη Γη σε μια μέση απόσταση 384.000 χιλιομέτρων, αυτό είναι πολύ πιο μακριά – αν και όχι πολύ μακριά σε κοσμική κλίμακα.

Ωστόσο, ακόμα κι αν ο αστεροειδής 2022 QC7 κατάφερε να χτυπήσει τη Γη, δεν θα… κατάφερνε και πολλά, λόγω του μικρού μεγέθους του.

Πηγή: Jerusalem Post, Καθημερινή

Ελληνοτουρκικά: Η Αθήνα ετοιμάζεται για κρίση διαρκείας

0

Μηνύματα έντασης από την Αγκυρα

Προετοιμασμένη για πολύμηνη κρίση διαρκείας στα ελληνοτουρκικά είναι η Αθήνα, όπου πλέον είναι απολύτως σαφές ότι οι κατά καιρούς διακυμάνσεις της έντασης δεν είναι παρά απόρροια χειρισμών της κυβέρνησης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με σκοπό προσωρινούς στόχους, όπως για παράδειγμα η διαχείριση των προβλημάτων στις σχέσεις Αγκυρας – Ουάσιγκτον.

Η διάχυτη απαισιοδοξία πηγάζει από σειρά διαπιστώσεων που βασίζονται σε γεγονότα αλλά και μηνύματα που εκπέμπονται από την Αγκυρα αλλά και από ορισμένους συμμάχους.
  • Το πρώτο επίπεδο είναι εκείνο της δημόσιας ρητορικής, η οποία έχει ξεφύγει από κάθε καλώς ή κακώς εννοούμενο όριο και είναι απολύτως ορατό σε όλους. Η στρατηγική επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης να μην εμπλακεί σε ανταλλαγή δηλώσεων με τους Τούρκους αξιωματούχους δεν μειώνει την ανησυχία, καθώς ο κ. Ερντογάν και τα στελέχη της κυβέρνησής του χρησιμοποιούν καθημερινά υβριστικούς τόνους κατά των Ελλήνων, ενώ εξαπολύουν ευθείες απειλές για την κυριαρχία της Ελλάδας απειλώντας με νέο 1922. Ολα αυτά, βεβαίως, αντιμετωπίζονται κατά κύριο λόγο ως γραφικά, ωστόσο δεν μπορεί να υποτιμηθεί το γεγονός ότι η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελούν τις μοναδικές χώρες στον περίγυρο της Τουρκίας που έχουν εξαιρεθεί από την περιβόητη «επιχείρηση γοητείας» του κ. Ερντογάν.
  • Το δεύτερο επίπεδο είναι το επιχειρησιακό. Σε γενικές γραμμές οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις (ΤΕΔ) δεν έχουν προχωρήσει σε κάποιες άμεσα επιθετικές ενέργειες. Ωστόσο, στο αεροπορικό πεδίο καταγράφονται σε καθημερινό επίπεδο παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, μάλιστα με αυξανόμενη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV), τακτική που παρουσιάστηκε εκτενώς την περασμένη Πέμπτη από την «Κ». Οι πτήσεις τουρκικών F-16 πάνω από ελληνικές νησίδες ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο, σε παραβίαση κάθε έννοιας «μορατόριουμ», ενώ είχαν προηγηθεί απευθείας συζητήσεις του υπουργού Εθνικής Αμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ, όχι μόνο με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο αλλά και με τον Αμερικανό ομόλογό του Λόιντ Οστιν, είναι ενδεικτικές της τουρκικής αντίληψης των πραγμάτων. Στο επιχειρησιακό επίπεδο ξεχωρίζει η 23η Αυγούστου, ημερομηνία που οι Τούρκοι ισχυρίζονται ότι οι S-300 της Πολεμικής Αεροπορίας εγκλώβισαν τουρκικά F-16. Κατά πληροφορίες που έχει στη διάθεσή η «Κ» εκείνη την ημέρα στις επικίνδυνες αερομαχίες που διεξήχθησαν πάνω από την ανοιχτή θάλασσα μεταξύ του άξονα Ρόδου – Καρπάθου και της Κρήτης, κάποια από τα τουρκικά F-16 έφθασαν να πετούν 8 ναυτικά μίλια βορειοανατολικά του Ηρακλείου, καταδιωκόμενα από ελληνικά μαχητικά. Οπως είναι απολύτως σαφές, τα τουρκικά F-16 αναζητούσαν κενά στην αεράμυνα του νησιού και, κυρίως, τους S-300 οι οποίοι, όπως τονίζουν εμφατικά διάφορες πηγές, παρέμεναν στα σιλό τους στην 11η Μονάδα Κατευθυνόμενων Βλημάτων. Η ένταση της ημέρας ήταν τέτοια, ώστε το τουρκικό ναυτικό είχε αναπτύξει στα διεθνή ύδατα μεταξύ Λέρου και Παροναξίας φρεγάτα με το οργανικό ελικόπτερό της σε επιφυλακή, προκειμένου να προχωρήσει σε επιχείρηση έρευνας και διάσωσης εφόσον αυτό καταστεί απαραίτητο. Ισως η πλέον ενδιαφέρουσα εξέλιξη στο συγκεκριμένο θέμα είναι η στάση των ΗΠΑ που την Πέμπτη, μέσω του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ξεκαθάρισαν ότι οι απαρχαιωμένοι S-300 της Ελλάδας και οι σύγχρονοι S-400 της Τουρκίας δεν εμπίπτουν στην ίδια κατηγορία από οποιαδήποτε οπτική γωνία.
  • Το τρίτο επίπεδο είναι το διπλωματικό με την ευρεία έννοια. Με εξαίρεση τις σποραδικές επαφές των κ. Παναγιωτόπουλου και Ακάρ, δεν υφίστανται ενεργοί δίαυλοι επικοινωνίας ανάμεσα σε Αγκυρα και Αθήνα. Οι προοπτικές επανέναρξης των διερευνητικών επαφών, του πολιτικού διαλόγου ή των στρατιωτικών Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) είναι περιορισμένες. Ο μηχανισμός απεμπλοκής που κάποιες φορές έχει ενεργοποιηθεί στο ΝΑΤΟ είναι και αυτός αδρανής. Παρά το γεγονός ότι οι κατά καιρούς παρεμβάσεις της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ για θέματα μικρής ή μεγαλύτερης σημασίας (όπως η πρόσφατη ανάρτηση και διόρθωσή της από το νατοϊκό Στρατηγείο της Σμύρνης) κάποιες φορές λαμβάνονται υπόψη, τις περισσότερες προσκρούουν στην από δεκαετίες εδραιωμένη αντίληψη που έχει εγκαθιδρυθεί με το Δόγμα Λουνς σχετικά με τις διαφορές ανάμεσα σε συμμάχους. Ιδιαίτερα για τις διαμαρτυρίες σε ανώτατο στρατιωτικό επίπεδο, υφίστανται ενδείξεις ότι απλά πέφτουν στο κενό, σχεδόν ως μη γενόμενες. Ενας από τους βασικούς λόγους γι’ αυτό είναι η μόνιμη επιφυλακή των Τούρκων προκειμένου να υποστηρίξουν τις θέσεις τους περί ευθύνης στο Ανατολικό Αιγαίο. Οι τουρκικές αρχές διαρκώς επισημαίνουν σε συμμαχικά πλοία, αεροσκάφη και λοιπές μονάδες που κινούνται στο Αιγαίο ότι δεν μπορούν να προχωρούν σε ασκήσεις δίχως άδεια από την Αγκυρα, αμφισβητώντας ουσιαστικά την αρμοδιότητα της Αθήνας. Στις αρχές Αυγούστου οι Τούρκοι προειδοποίησαν συμμαχική φρεγάτα του νατοϊκού στολίσκου SNMG-2 που δραστηριοποιείται στο Αιγαίο να μην προχωρήσει στην προγραμματισμένη απονήωση του οργανικού ελικοπτέρου της για άσκηση στα Ψαρά. Ο κυβερνήτης της συμμαχικής φρεγάτας αναγκάστηκε να δώσει εντολή για διακοπή της άσκησης, προκειμένου να μην εμπλακεί σε αντιπαράθεση με τις τουρκικές αρχές.

Ερντογάν και στελέχη της κυβέρνησής του χρησιμοποιούν καθημερινά υβριστικούς τόνους κατά της Ελλάδας, ενώ εξαπολύουν απειλές προειδοποιώντας με νέο 1922.

Το προσφυγικό

  • Το τέταρτο και τελευταίο επίπεδο είναι το προσφυγικό. Οι τουρκικές αρχές φαίνεται ότι αξιοποιούν τη διαρκή ροή πληροφοριών που τους επιτρέπει η καθημερινή πτήση UAV πάνω από το Ανατολικό Αιγαίο και τη συνοριακή περιοχή του Εβρου. Παρά το γεγονός ότι δεν μπορεί να υπάρξει άμεση σύνδεση ανάμεσα σε αυτές τις πληροφορίες που λαμβάνουν οι Τούρκοι και στα δρομολόγια που τακτικά ακολουθούν λέμβοι, ο συνδυασμός τους οδηγεί τις ελληνικές αρχές στο συμπέρασμα ότι υφίσταται, έστω και ανεπίσημα, κάποιος δίαυλος. Μια ακόμη παράμετρος που ανησυχεί την Αθήνα είναι οι επερχόμενες παράτυπες εκλογές για την ανάδειξη μουφτήδων στη Θράκη. Αν και το τρέχον θεσμικό πλαίσιο ενισχύει το διπλωματικό οπλοστάσιο της Αθήνας, ιδιαίτερα καθώς ήδη οι διάφορες ψευδώνυμες «τουρκικές» οργανώσεις ευθέως και το προξενείο λιγότερο δημόσια, δημιουργούν ατμόσφαιρα δήθεν «παραβίασης» των δικαιωμάτων της μειονότητας.

Είναι, λοιπόν, απολύτως σαφές ότι σε αυτή την ατμόσφαιρα, ιδιαίτερα καθώς το 2023 είναι εκλογικό έτος και για τις δύο χώρες, με τον κ. Ερντογάν μάλιστα να δίνει μάχη για την πολιτική επιβίωσή του μετά 20 και πλέον έτη στην εξουσία, τα περιθώρια αισιοδοξίας και εφησυχασμού είναι περιορισμένα.

Τα μηνύματα που φθάνουν από το εξωτερικό είναι καθησυχαστικά, ωστόσο στην Αθήνα είναι ευκρινές ότι οι δυτικοί, προσηλωμένοι όπως είναι τόσο στην ανάγκη διατήρησης αρραγούς μετώπου του ΝΑΤΟ έναντι της Ρωσίας, όσο και στα τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που επισωρεύονται από τον παρατεταμένο πόλεμο στην Ουκρανία, δεν βλέπουν τα ελληνοτουρκικά παρά ως ένα ζήτημα που αυτή τη στιγμή δεν προκαλεί πιεστικά προβλήματα.

To Ναυτικό και η Αεροπορία

Η κρίση διαρκείας στα ελληνοτουρκικά, συνδυασμένη μάλιστα με τις οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου στην Ουκρανία, προκαλεί εκ των πραγμάτων πίεση και στις Ενοπλες Δυνάμεις, που καλούνται να αντιμετωπίσουν αυξημένα κόστη. Η κρίση έχει οδηγήσει σε δεύτερη μοίρα τη συζήτηση περί προμήθειας νέων κορβετών που, ακόμη και αν κάποια στιγμή προχωρήσει, αυτό θα γίνει με πολύ μικρότερο προϋπολογισμό. Η εξυγίανση των Ναυπηγείων Ελευσίνας ανοίγει κάποιο παράθυρο ευκαιρίας για εγχώρια παραγωγή. Ο εκσυγχρονισμός των φρεγατών τύπου ΜΕΚΟ του Πολεμικού Ναυτικού καθίσταται εκ των πραγμάτων απόλυτη προτεραιότητα, ζωτικής σημασίας, καθώς, όπως η «Κ» είχε έγκαιρα αποκαλύψει, θα πραγματοποιηθεί ως ανεξάρτητο πρόγραμμα. Στον αεροπορικό τομέα η κατάσταση είναι σαφώς καλύτερη. Εντός του μηνός παραδίδονται και θα ενταχθούν στο δυναμικό της Π.Α. τα πρώτα αναβαθμισμένα F-16 Viper, ενώ ταχέως προχωρούν και οι διαδικασίες για τη δεύτερη εξάδα των Rafale τα οποία βρίσκονται στη Γαλλία.

Καθημερινή

Απογραφή: Ποιες περιοχές «κέρδισαν» και ποιες «έχασαν» πληθυσμό

0

Σε ποια Περιφέρεια καταγράφηκε 16% μείωση πληθυσμού. Τι δείχνει η πρώτη ανάλυση για τα προσωρινά αποτελέσματα της απογραφής.

«Από την πρώτη ανάλυση των προσωρινών αποτελεσμάτων της απογραφής του πληθυσμού της Ελλάδας του 2021 διαπιστώνονται σημαντικές διαφοροποιήσεις από τον εθνικό μέσο όρο (μείωση του πληθυσμού κατά 3,5%) σε διοικητικά επίπεδα χαμηλότερα των 13 Περιφερειών. Έτσι, με βάση πάντοτε τα δεδομένα αυτά, 13 μόνον Περιφερειακές Ενότητες αύξησαν τον πληθυσμό τους και 61 είχαν μείωση, με τη μέγιστη αύξηση να καταγράφεται στην ΠΕ Κω (+10,5%), και τη μέγιστη μείωση στην ΠΕ Γρεβενών (-16%). Οφείλουμε όμως ταυτόχρονα να σημειώσουμε ότι τα μικρά ποσοστά μεταβολής (θετικά ή αρνητικά, από -1,5 έως +1,5%) σε 14 Περιφερειακές Ενότητες (μια σχεδόν στις 5) αφήνουν να διαφανεί μια σχετική σταθερότητα του πληθυσμού τους ανάμεσα στο 2001 και το 2021».

Τα προαναφερθέντα αποτελούν κάποια από τα συμπεράσματα έρευνας των καθηγητών Βύρωνα Κοτζαμάνη (Παν. Θεσσαλίας) και Βασίλη Παππά (Παν. Πατρών) και παρατίθενται στο τελευταίο ψηφιακό τεύχος της σειράς «FlashNews» με θέμα «Η απογραφή πληθυσμού του 2021, μια πρώτη ανάλυση των προσωρινών αποτελεσμάτων της», ένα ψηφιακό ενημερωτικό δελτίο που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του χρηματοδοτούμενου από το ΕΛΙΔΕΚ (και υλοποιούμενο από τον ΕΛΚΕ του Παν. Θεσσαλίας) Ερευνητικού Προγράμματος «Δημογραφικά Προτάγματα στην Έρευνα και Πρακτική στην Ελλάδα».

Σε επίπεδο δήμων, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία διαπιστώνεται ότι αύξηση του πληθυσμού καταγράφεται μόνον στο 25% του συνόλου (81/325), ενώ οι αυξομειώσεις είναι πολύ μικρές (από -2% έως +2%), σε έναν σχεδόν στους πέντε δήμους (61/325). Επίσης, οι περισσότεροι από όσους «κέρδισαν» πληθυσμό εντοπίζονται στην Περιφερειακή Ενότητα Δωδεκανήσων και περιμετρικά των δύο μητροπολιτικών κέντρων Αθήνας και Θεσσαλονίκης (δευτερευόντως δε στην Κρήτη και στις Κυκλάδες), ενώ η πλειοψηφία όσων έχουν ποσοστά μείωσης σαφώς αρνητικότερα του μέσου εθνικού όρου (>-5%) συγκεντρώνονται σχεδόν όλοι στον ηπειρωτικό χώρο (η πλειοψηφία τους δε στη Β. Ελλάδα και τη Θεσσαλία).

 

Η απογραφή του 2021, αναφέρουν οι δύο ερευνητές, που είναι η ογδόη μεταπολεμικά που γίνεται στην Ελλάδα, διεξήχθη σχεδόν 10,5 χρόνια μετά την προηγουμένη και διαφοροποιείται από αυτήν σε τρία βασικά σημεία:

  1. στην περίοδο διεξαγωγής της (εν μέσω της επιδημιολογικής κρίσης),
  2. στην πολύ μεγαλύτερη διάρκειά της (μήνες έναντι ημερών) και
  3. στο σύστημα συλλογής των στοιχείων (συμπλήρωση έντυπων ερωτηματολογίων όπως και το 2011 με προσωπική συνέντευξη, «ηλεκτρονική αυτό-απογραφή» μέσω ειδικά σχεδιασμένης διαδικτυακής εφαρμογής, και, επικουρικά, συλλογή πληροφοριών από τρίτους).

Σύγκριση με την απογραφή του 2011

Η απογραφή αυτή αναφέρουν επίσης, αναμενόταν να δώσει -όπως έδωσε και αυτή του 2011- έναν μικρότερο μόνιμο πληθυσμό από τον εκτιμώμενο, καθώς και το 2021 υπάρχει ένα σφάλμα (μια μη απογραφή τμήματος του πληθυσμού μας). Όπως και έγινε, διευκρινίζουν, καθώς με βάση τα προσωρινά αποτελέσματα οι απογραφέντες μόνιμοι κάτοικοι της χώρας μας το 2021 ανέρχονται σε 10,432 εκατ. έναντι των εκτιμώμενων 10,620 εκατ. Τα προσωρινά στοιχεία δίδουν έτσι μια μείωση 385 χιλ. ανάμεσα στις δυο απογραφές, μικρότερη της εκτιμώμενης (-485 χιλ.) και ένα έμμεσα εκτιμώμενο αρνητικό μεταναστευτικό ισοζύγιο μόλις 75 χιλ. (έναντι των 175 χιλ. με βάση τις τελευταίες εκτιμήσεις της ΕΛΣΤΑΤ για την ίδια περίοδο). Για να καταλήξουν τονίζοντας πως η δημοσιοποίηση των τελικών αποτελεσμάτων από την ΕΛΣΤΑΤ αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς εκτός του ότι θα ανακοινωθεί ο πληθυσμός όλων των διοικητικών επίπεδων με διαχωρισμό σε ημεδαπούς και αλλοδαπούς, θα ανακοινωθούν τόσο η εκτίμηση του σφάλματος όσο και το πλήθος των απογραφέντων αναλόγως του τρόπου απογραφής τους.

Ο Βύρων Κοτζαμάνης μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τονίζει: «Η εξαγωγή συμπερασμάτων σε χαμηλότερα του εθνικού επίπεδα με βάση τα προσωρινά αποτελέσματα απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή καθώς το 2021 το σφάλμα κάλυψης στις Περιφέρειες, τις Περιφερειακές Ενότητες (και κυρίως στους δήμους διαφέρει πιθανότατα από το σφάλμα του 2011. Οι υπολογιζόμενες αυξομειώσεις του πληθυσμού ανάμεσα στο 2021 και το 2011 στις προαναφερθείσες διοικητικές ενότητες επηρεάζονται αναπόφευκτα από το γεγονός αυτό (όπως επηρεάζονται σε κάποιους δήμους και από το διαφοροποιημένο στις δυο απογραφές ποσοστό των ατόμων που δήλωσαν δήμο μόνιμης κατοικίας διαφορετικό από αυτόν της μόνιμης διαμονής τους). Έτσι, αν οι καταγραφείσες τάσεις σε επίπεδο μεγάλων Περιφερειών και ΠΕ δεν αφίστανται πιθανότατα σημαντικά της πραγματικότητας, δεν ισχύει κατ’ ανάγκη το ίδιο τόσο για τους μικρότερους Δήμους όσο και για τις μικρότερες ΠΕ».

Ο ίδιος δε σημειώνει ότι «από μια πρώτη ανάλυση των μεταβολών που κάναμε στους δήμους σε συνδυασμό με τα Φυσικά τους ισοζύγια (γεννήσεις – θάνατοι ανάμεσα στις δυο απογραφές) προκύπτουν σημαντικά ερωτηματικά όσον αφορά τις αυξομειώσεις για κάποιους από αυτούς. Ειδικότερα, εκτός του ότι σε αρκετούς η μεταβολή σε απόλυτες τιμές ανάμεσα στις δυο απογραφές ταυτίζεται σχεδόν με τα Φυσικά τους ισοζύγια, έχουμε δήμους που καταγράφουν αύξηση του πληθυσμού τους (μερικές δε φορές ισχυρότατη) με πολύ αρνητικά φυσικά ισοζύγια, δήμους με υψηλότατα θετικά μεν φυσικά ισοζύγια αλλά μείωση του πληθυσμού όπως και δήμους με αρνητικότατα φυσικά ισοζύγια και αναντίστοιχες, σε σχέση με αυτά, μειώσεις».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ