Αρχική Blog Σελίδα 1853

ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

2
Ο μεταπολεμικός κόσμος στην Ευρώπη διαμορφώθηκε στη βάση του Γερμανικού Προβλήματος. Ακόμη και η Ευρωπαϊκή Ένωση, σήμερα, είχε ως βασικό στόχο να δαμάσει την γερμανική στρατιωτική επιθετικότητα.
Οι ίδιοι οι Γερμανοί είχαν συνείδηση του προβλήματος αυτού.
Και δεν το διαχειρίστηκαν άσχημα.
Μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η Γερμανία αποφάσισε να ενισχύσει τις ένοπλες δυνάμεις της.
Σίγουρα στη χώρα αυτή, η οποία έχει όλες τις δυνατότητες να διαθέτει μια ισχυρή διανόηση, γίνονται συζητήσεις για το μέλλον της.
Προσφάτως, η υπουργός άμυνας Κριστίν Λάμπρεχτ ζήτησε η χώρα να αναλάβει να διαδραματίσει έναν νέο ρόλο. Και ο ρόλος αυτός δεν μπορεί παρά να βασίζεται σε έναν ισχυρό στρατό.
Η υπουργός είπε χαρακτηριστικά ότι «η Γερμανία είναι πρόθυμη να αποφορτίσει τις ΗΠΑ και την Ευρώπη”. Τι σημαίνει αυτό; Και τι ερωτήματα δημιουργεί;
1.-Η πρώτη, λοιπόν, αντίφαση συνίσταται στο ότι απο τη μια για να μπορέσει να αναπτύξει δικό της στρατό η Ε.Ε. και να διαδραματίσει γεωπολιτικό ρόλο όπως πολλοί επιθυμούμε, πρέπει να αναπτυχθεί ένας ισχυρός γερμανικός στρατός. Απο την άλλη, η ιστορία δημιουργεί ανησυχίες. Πως ξεπερνιούνται αυτές οι ανησυχίες; Και τι εγγυήσεις μπορούν να δοθούν ώστε να μην ξυπνήσουν τα φαντάσματα;
2.-Εκείνο το «η Γερμανία είναι πρόθυμη να αποφορτίσει τις ΗΠΑ και την Ευρώπη” τι μπορεί να σημαίνει; Καλά, αποφόρτιση των ΗΠΑ το καταλαβαίνουμε. Αποφόρτιση της Ευρώπης απο τη Γερμανία τι σημαίνει, δεδομένου οτι η οικονομική ατμομηχανή της Ένωσης είναι η Γερμανία;
Αναπτύσσονται στη Γερμανία εσωστρεφείς τάσεις που σε βάθος χρόνου θα αμφισβητήσουν την ισχυρή συμμετοχή της χώρας στην Ε.Ε.; Και μετά; Πάμε, δηλαδή, στην εποχή των εθνικών κρατών αντί να διευρύνουμε τη συμμετοχή των εθνοτήτων σε ευρύτερα πολιτειακά μορφώματα; (Προσοχή, επειδή κάποιες τέτοιες επισημάνσεις ενεργοποιούν αντιπαγκοσμιοποιητικά αντανακλαστικά, επισημαίνω πως δεν πρόκειται για την υποστήριξη της παγκοσμιοποίησης όπως παρουσιάστηκε).
Η διάλυση της Ε.Ε. και η επιστροφή στα εθνικά κράτη-και μόνο- θα είναι μια επικίνδυνη οπισθοδρόμηση.
Τα έθνη μπορούν να συμμετάσχουν ως δημοκρατίες σε ευρύτερες συσπειρώσεις. Το ευρωπαϊκό πείραμα δεν πρέπει να εκλείψει.
Π.Σαβ.

Δ. Γαρούφας: Ο μήνας της Θεσσαλονίκης

0

                                               

Του Δημήτρη Γαρούφα*

Σήμερα, όπως και κάθε χρόνο την ημέρα εγκαινίων της ΔΕΘ, η Θεσσαλονίκη  γιορτάζει και βρίσκεται στο επίκεντρο των γεγονότων.΄Αλλωστε ο Σεπτέμβρης διαχρονικά είναι ο μήνας της Θεσσαλονίκης, ταυτισμένος με την ΔΕΘ που παλιότερα πέρα από πραγματική Διεθνής  έκθεση με επίσημη και ουσιαστική συμμετοχή δεκάδων ξένων χωρών, ήταν ταυτόχρονα  κάτι σαν  μεγάλο πανηγύρι με πληθώρα εκδηλώσεων και γεγονότων.

Αυτή τη μέρα συνήθως  ο εκάστοτε πρωθυπουργός μιλά για τα οικονομικά της χώρας, δίνοντας και το στίγμα μελλοντικής πορείας, ενώ τα τελευταία 30 χρόνια οι εκάστοτε  πρωθυπουργοί έψαχναν να πουν κάτι και για τον ρόλο της Θεσσαλονίκης  στην Ελλάδα και την ευρύτερη περιοχή, ειδικά μετά τις γεωπολιτικές εξελίξεις του 1989 που κατέρρευσαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα στις γειτονικές χώρες  κι ΄άνοιξαν τα σύνορα με δημιουργία  ιστορικών ευκαιριών και νέας προοπτικής για την περιοχή. Αυτές τις δεκαετίες ακούσαμε πολλά  αλλά λίγα έγιναν και γι αυτό κρατάμε και τώρα μικρό καλάθι. Ας θυμηθούμε  τις υποσχέσεις ότι η Θεσσαλονίκη θα γινόταν  «πρωτεύουσα των Βαλκανίων»  …ότι «θα έχει μητροπολιτικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή» …αλλά ήταν μόνο λόγια και διαχρονικά  ποτέ δεν θέλησε και δεν βοήθησε  η κεντρική εξουσία   να λειτουργεί η πόλη ως ένα από τα μεγάλα πνευματικά και εμπορικά κέντρα της ευρύτερης βαλκανικής περιοχής γιατί  διαχρονικά η  κεντρική εξουσία στην Ελλάδα δεν πιστεύει στην αποκέντρωση. Ενδεικτικά και μόνο ας μου επιτραπεί να υπενθυμίσω ότι  όταν ιδρύσαμε, ως δικηγορικός σύλλογος Θεσσαλονίκης,  τον Ιούνιο του 1995 την «ένωση βαλκανικών δικηγορικών συλλόγων»  στην οποία συμμετείχαν  πέραν του ΔΣΘ ,ως εκπροσώπου της Ελλάδας, οι εθνικοί δικηγορικοί σύλλογοι από Αλβανία, Σερβία, Μαυροβούνιο, Ρουμανία, Βουλγαρία και Κύπρο  ζήτησαν οι υπουργοί Δικαιοσύνης  των γειτονικών χωρών  να παραστούν στην πανηγυρική τελετή που θα γινόταν στο κέντρο Διεθνούς και Ευρωπαϊκού οικονομικού Δικαίου  στην Θεσσαλονίκη ,αλλά    δεν ήρθαν, παρά την επιθυμία τους, γιατί αρνήθηκε να παραστεί ο ΄Ελληνας υπουργός Δικαιοσύνης ενοχληθείς γιατί η διαβαλκανική αυτή ένωση  θα είχε μόνιμη έδρα την Θεσσαλονίκη…Να θυμίσω ακόμη ότι  μετά από μακρόχρονο αγώνα μας ψηφίστηκε από την Βουλή νόμος(άρθρο 12 ν.3262/2004)  για αποκέντρωση αθλητικής δικαιοσύνης κι΄ έτσι τον Φεβρουάριο του 2006 ιδρύθηκε και άρχισε την λειτουργία του  αθλητικό δικαστήριο στην Θεσσαλονίκη με αρμοδιότητα  τις διαφορές από τις  περιοχές Μακεδονίας, Θράκης, Θεσσαλίας  και Ηπείρου.. Λειτούργησε μόνο 6 μήνες ,από Φεβρουάριο του 2006 μέχρι Αύγουστο 2006, γιατί με πίεση της ΕΠΟ καταργήθηκε με προβολή αιτιολογίας(μεταξύ αλλων) τότε  από την ΕΠΟ ότι στη χώρα πρέπει να υπάρχει  μόνο ένα αθλητικό δικαστήριο για να μην διασπάται η νομολογία του!

Γι αυτό, παρ΄ ότι δεν φταίει ο σημερινός πρωθυπουργός, οι πολίτες της Θεσσαλονίκης  λόγω ανεκπλήρωτων υποσχέσεων του παρελθόντος κρατούν μικρό καλάθι σε όσα ακούν. Δεν εμπιστεύονται την κεντρική εξουσία που τους διαβεβαίωνε  ότι θα λειτουργεί το μετρό στην πόλη το 2012  αλλά είμαστε στο 2022 κι ακόμα δεν έχει τελειώσει το έργο… Υπενθυμίζουμε    σε  όλους τους πολιτικούς αρχηγούς που θα επισκεφθούν την ΔΕΘ,  ότι στην περιοχή Θεσσαλονίκης, και γενικότερα στο βορειοελλαδικό χώρο,  υπάρχει πλήρης αποβιομηχάνιση κι αυτό μπορούν  να το διαπιστώσουν όλοι  με μια επίσκεψη στην βιομηχανική περιοχή της Σίνδου όπου θα δουν παρατημένα και κλειστά,  σε πλήρη εγκατάλειψη, τα περισσότερα εργοστάσια και να θυμηθούν ότι δεν έγινε κάποια ορατή  προσπάθεια αναπλήρωσης θέσεων εργασίας … Δεν έχει νόημα να θυμίσουμε τις κατ΄ έτος επαναλαμβανόμενες υποσχέσεις και δηλώσεις  για σύντομη ολοκλήρωση του Μετρό, για την ζώνη καινοτομίας, για την Σιδηροδρομική Εγνατία, για τους κάθετους οδικούς άξονες που θα συνδέσουν Τίρανα, Σόφια, Σκόπια  με την Θεσσαλονίκη που με αυτό τον τρόπο  θα αναβαθμιστεί  σε μητροπολιτικό Βαλκανικό Κέντρο…οι πολίτες της Θεσσαλονίκης   έχουν ακούσει   πολλές υποσχέσεις στις δεκαετίες που πέρασαν   που δυστυχώς έμειναν μόνο υποσχέσεις…ενώ  κανείς δεν μιλά για τα έργα που  βραδυπορούν , την ανεργία που βρίσκεται στα ύψη, για την βιομηχανική περιοχή της Σίνδου που έχει ερημώσει.

Γι΄ αυτό από τον σημερινό πρωθυπουργό, που ήδη συναντήθηκε και συζήτησε με τους φορείς της πόλης , περιμένουμε  δηλώσεις,  που  θα  είναι ταυτόχρονα και δεσμεύσεις προσωπικές, για ολοκλήρωση των έργων που βραδυπορούν  ,για δρομολόγηση αυτών που πρέπει να γίνουν για να αναβαθμιστεί ο ρόλος της Θεσσαλονίκης  στην ευρύτερη Βαλκανική περιοχή γιατί πέραν των άλλων αυτό επιτάσσει το εθνικό συμφέρον. Προσδοκούμε  σε  δεσμεύσεις για αναβάθμιση  της Θεσσαλονίκης και του Βορειοελλαδικού χώρου γενικότερα αλλά  και όραμα αποκέντρωσης  για όλη την Ελλάδα.

Τελειώνοντας θα ήθελα να επισημάνω ότι για όλη αυτή την κατάσταση το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης έχει  η κεντρική εξουσία που διαχρονικά δεν πιστεύει στην αποκέντρωση.  Αλλά φταίει σε σημαντικό βαθμό και η  διαχρονική μοιρολατρεία των φορέων η εκπροσώπων της Θεσσαλονίκης που(με κάποιες εξαιρέσεις) δεν διεκδικούν αποτελεσματικά  αυτά που, και για λόγους εθνικού συμφέροντος, πρέπει να γίνουν, δεν αξιοποίησαν  τις ευκαιρίες που δημιούργησαν για την Ελλάδα και ειδικότερα για τη  Θεσσαλονίκη οι μετά το 1989 γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη βαλκανική περιοχή ,αρκούμενοι στις εύηχες υποσχέσεις  και την απλή διαχείριση της όποιας εξουσίας έχουν.

  • Δικηγόρος-πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία 10-9-2022.

 

Bloomberg: Η Ρωσία ετοιμάζεται να στείλει στην Ελλάδα το πρώτο φορτίο φυσικού αερίου ενός νέου εργοστασίου LNG

0

Η Ρωσία ετοιμάζεται για την πρώτη αποστολή υγροποιημένου φυσικού αερίου από τον νεότερο τερματικό της σταθμό, με τον προορισμό του φορτίου να αποτελεί έκπληξη καθώς η Ευρώπη προσπαθεί να μειώσει την ενεργειακή εξάρτησή της από τη Μόσχα.

Πιο συγκεκριμένα, όπως αναφέρει δημοσίευμα του Bloomberg, το πρώτο φορτίο από το εργοστάσιο LNG Portovaya στις ακτές της Βαλτικής της Ρωσίας (στη φωτογραφία) θα κατευθυνθεί προς την Ελλάδα, σύμφωνα με άτομο με άμεση γνώση του θέματος, το οποίο αρνήθηκε να κατονομαστεί επειδή οι πληροφορίες είναι ιδιωτικές, ενώ ο αγοραστής του φορτίου δεν αποκαλύφθηκε.

Ο νέος τερματικός σταθμός, κοντά στον κλειστό αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream προς τη Γερμανία, ξεκινά τη λειτουργία του εν μέσω της άνευ προηγουμένου ενεργειακής κρίσης που επιδεινώθηκε από την απόφαση της Ρωσίας να περικόψει τις ροές προς την Ευρώπη. Όμως, ενώ οι προμήθειες του αγωγού έχουν ουσιαστικά σταματήσει, το υπερψυγμένο καύσιμο από ένα άλλο ρωσικό εργοστάσιο LNG εξακολουθεί να φτάνει στα ευρωπαϊκά λιμάνια.

Ο ρωσικός γίγαντας φυσικού αερίου Gazprom PJSC ολοκλήρωσε τις 72 ωρών δοκιμές στη μικρής κλίμακας εγκατάσταση τη Δευτέρα, με «κάποια γραφειοκρατία» να απομένει να ολοκληρωθεί, δήλωσε ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος Vitaly Markelov νωρίτερα αυτή την εβδομάδα. Το εργοστάσιο έχει ήδη παράγει περίπου 30.000 τόνους LNG.

Επί του παρόντος δεν υπάρχουν κυρώσεις για το ρωσικό LNG στην Ευρώπη, αν και το Ηνωμένο Βασίλειο σταμάτησε να λαμβάνει υπερψυγμένα καύσιμα από τη χώρα μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία.

Η μοναδική εγκατάσταση LNG της Ελλάδας μπορεί να στείλει 6 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ετησίως, περίπου τα μισά από τα οποία πηγαίνουν βόρεια στη Βουλγαρία και τη Βόρεια Μακεδονία και τα υπόλοιπα στην εγχώρια αγορά. Η Βουλγαρία αποκόπηκε από το φυσικό αέριο του ρωσικού αγωγού νωρίτερα φέτος, αφού αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τους νέους όρους πληρωμής από τη Ρωσία.

Το δεξαμενόπλοιο Pskov LNG βρίσκεται επί του παρόντος αγκυροβολημένο στο εργοστάσιο LNG της Portovaya και παραλαμβάνει το πρώτο φορτίο, σύμφωνα με στοιχεία παρακολούθησης πλοίων που συγκεντρώθηκαν από το Bloomberg.

Η Gazprom δεν απάντησε σε αίτημα για σχόλιο, αναφέρει το Bloomberg.

real.gr

Δ. Νατσιός: Είτε βράδυ είτε ημέρα… «μολών λαβέ»  

0

του Δ. Νατσιού*

«Και αυτή η σελήνη η ματωμένη και μισή

που μας την κουβαλήσατε!

Αλήθεια πέστε μου, μετρήσατε

 πόσοι άλλοι πέρασαν απ’ το νησί

πριν από σας πανίσχυροι και επιφανείς

κι ούτε για δείγμα δεν έμεινε κανείς»

Κώστας Μόντης, Κύπριος ποιητής

Ίσως δεν είναι τυχαίο που η σημαία τους είναι το μισοφέγγαρο, το σκοτάδι. Όπου πάτησε το πόδι τους, σκοτάδια απλώθηκαν. Έσβησαν πολιτισμοί πανάρχαιοι, ξεθεμελιώθηκαν αριστουργήματα, μνημεία απαράμιλλης τέχνης σοβατίστηκαν, μάτωσαν ψυχές, χορτάρι δεν φύτρωνε. «Τούρκοι πέρασαν…».

Νυχθημερόν ο «Μπενίτο της Άγκυρας», με παραμορφωμένο, από την κακοποιό του μανία, πρόσωπο, απειλεί. Σκυλί λυσσασμένο. «Μολών λαβέ» και θα καταλάβει…

Τι νομίζει ο υπερφίαλος; Ότι η Ελλάδα είναι Συρία ή Λιβύη; Ότι θα τον υποδεχτούμε με σφενδόνες ή θα τρέχουμε αλαφιασμένοι, όταν εμφανιστούν στο πάτριον έδαφος; Χώμα θα φάνε και στον πυθμένα του Αιγαίου θα σαπίζουν τα κουφάρια τους. Και αφού θέλει πόλεμο είναι ο …ιδανικότερος εμψυχωτής μας. Αναπληρώνει την ηττοπάθεια του ελληνικού πολιτικού και παραπολιτικού κατεστημένου. Αφυπνίζει και τους εθελότυφλους, τους ανίατα ειρηνιστές και πάσης φύσεως «πορκουάδες».

Δεν υπάρχει πιστεύω νουνεχής  Έλληνας που δεν καπνίζουν τα μάτια του από οργή, όταν τον ακούει να μουγκρίζει στην δύστροπη γλώσσα του, εκτοξεύοντας παράνοιες.

«Θα έρθουμε ξαφνικά ένα βράδυ», επαναλαμβάνει όπου βρεθεί. Την νύχτα εφορμούν οι εγκληματίες. Είναι βάρβαρος και δειλός. Οι μεγάλοι ηγέτες αλλιώς σκέπτονται. Το 331 προ Χριστού, λίγο πριν από την μάχη στα Γαυγάμηλα, ο στρατηγός Παρμενίων, βλέποντας το αμέτρητο στράτευμα, την αριθμητική υπεροχή των Περσών, πρότεινε στον Μέγα Αλέξανδρο νυκτερινή επίθεση. Απάντησε αγέρωχα ο βασιλιάς της Μακεδονίας. «Ου κλέπτω την νίκην» κατά τον Πλούταρχο. «Αισχρόν είναι κλέψαι την νίκην», κατά τον Αρριανό. Με το φως της ημέρας, αντικρίζοντας κατάματα τον εχθρό, πολέμησε ο Αλέξανδρος και γκρέμισε μια ολόκληρη αυτοκρατορία. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο 1.000.000 στρατό είχε ο Δαρείος με άρματα δρεπανηφόρα και πολεμικούς ελέφαντες. 40.000 πεζούς και 7.000 ιππείς ο Αλέξανδρος. Δεν νίκησαν τα αμέτρητα ασιατικά κοπάδια. Νίκησε η ανδρεία, η καρδιά των Ελλήνων. Η ποιότητα συνέτριψε την ποσότητα. Και στο Εικοσιένα και στους Βαλκανικούς Πολέμους και στο ένδοξο ’40, λίγοι ήμασταν και «οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν κι όταν κάνουν αυτείνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν», κατά την μνημειώδη απάντηση του Μακρυγιάννη στον Δεριγνύ, «γιατί είναι δυνατός ο Θεός οπού μας προστατεύει». Όταν θα έλθει, βράδυ ή μέρα, θα θυμηθούν οι Έλληνες τις αγέραστες παρακαταθήκες τους: Πίστη και πατρίδα. «Και όποιος πολεμά το ένα, πολεμά και τ’ άλλο, κι ας μην ξεγελιέται. Η μάνα μας η πνευματική είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, που ποτίστηκε με πολύ κι αγιασμένο αίμα. Κανένας λαός δεν έχυσε και δεν χύνει ως τα σήμερα το αίμα του για την πίστη, όσο ο δικός μας. Η ορθόδοξη πίστη είναι ο κρυμμένος θησαυρός κι ο πολύτιμος μαργαρίτης που λέγει ο Χριστός». (Φώτης Κόντογλου, «Πονεμένη Ρωμιοσύνη»).

Εντοπίζει τον λόγο του, αυτός και οι λοιποί ανισόρροποι λακέδες του, στο 1922, χρονιά που μόνο ντροπή θα έπρεπε να αισθάνεται. Αχνίζει ακόμη το αίμα των αδικοχαμένων και μιλά και επαίρεται για νίκες.  Τότε διαπράχθηκαν οι χειρότερες κτηνωδίες στην νεότερη ιστορία του κόσμου. Βοά και σήμερα η «Αιολική Γη» από το αίμα των αθώων. Και τότε νύχτα ορμούσαν σαν λύκοι στα δύσμοιρα γυναικόπαιδα της Μικράς Ασίας, σφάζοντας ανελέητα.

«Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη

Και κυλάει στην λαγκαδιά

Και το αθώο χόρτο πίνη

Αίμα αντίς για την δροσιά», μόνο με τους μεγαλοφυείς στίχους ενός Σολωμού μπορείς να περιγράψεις την Γενοκτονία…

Ακόμη και το μαύρο ’22 δείξαμε ποιοι είμαστε. Όχι μόνο στο πεδίο της μάχης, αλλά και στην ανθρωπιά, λέξη που σίγουρα δεν περιέχει η τουρκική «δυσαρθρία». Στο περισπούδαστο βιβλίο «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας», (1962) του Χρήστου Αγγελομάτη διαβάζουμε το πώς φέρθηκαν οι Τούρκοι στους αιχμάλωτους Έλληνες στρατιώτες και πώς εμείς στους Τούρκους. (Στον πρόλογο διαβάζω τα εξής, που κανείς Έλληνας δεν πρέπει να αγνοεί για τα αίτια της συμφοράς:

«Α) Ότι ο πρώτος και μέγας ένοχος είναι η εθνική κατάρα: η διχόνοια.

Β) ‘Ότι εις την  Μικράν Ασίαν δεν υπήρξε ελληνική στρατιωτική ήττα, αλλά μία στρατιωτική απεργία.

Ακόμη και μέσα εις την δίνην της συμφοράς ο Έλλην στρατιώτης έγραφεν ενδόξους, αιωνίως, σελίδας. Τρία ολόκληρα χρόνια εχρειάσθησαν αι προπαγάνδαι διά να παραπείσουν τον μαχόμενον στρατιώτην ότι δεν πρόκειται να μείνη εις Μ. Ασίαν, διότι όλοι ήσαν εναντίον του»).

Στις σελίδες 289-390 διαβάζουμε το τι γράφει ο ιατρός και καθηγητής  Πανεπιστημίου Καλογήρου, μαχητής του μικρασιατικού μετώπου, όταν αντίκρισε στην Κρήτη, Τούρκους αιχμαλώτους, που τους συνόδεψε από την Ελλάδα στην Μ. Ασία. «Έμεινα κατάπληκτος, όταν είδα τους Τούρκους αυτούς αιχμαλώτους. Ήσαν όλοι ευτραφείς, υγιέστατοι την όψιν, καλοντυμένοι και θρασύτατοι την συμπεριφοράν…». Ο ίδιος καθηγητής υποδέχτηκε τους Έλληνες στρατιώτες αιχμαλώτους των Τούρκων στο ελληνικό πλοίο στην Σμύρνη. « Αυτό που αντικρίσαμεν είναι κάτι που δεν ημπορεί να συλλάβει η φαντασία. Αντί ανθρώπων είχαμεν πρό οφθαλμών, φαντάσματα. Δεν θέλω να κάμω συγκρίσεις, αλλά το υπογραμμίζω διά να αντιληφθή ο καθείς την διαφοράν. Οι Τούρκοι στρατιώται τους οποίους παρεδώσαμεν ήσαν καλύτερα από ημάς ντυμένοι. Οι αιχμάλωτοι Έλληνες που παρελάβαμεν ήσαν σκιαί ανθρώπων… Οι περισσότεροι φορούσαν τσουβάλια, άλλοι ημίγυμνοι και καταφανώς άρρωστοι… Όλοι καθώς ανέβαιναν εις το πλοίον ανελύοντο εις δάκρυα, έπεφταν εις το πάτωμα και το κατεφίλουν ανακράζοντες:

-Ελλάδα μας! Πατρίδα μας!!».

Αυτή είναι η αβυσσαλέα διαφορά μας. Εμείς καμαρώνουμε για τον Σωκράτη, τον Μέγα Βασίλειο, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και τον Κανάρη. Τι να πρωτοπαινέψεις; Σοφία, αγιότητα, ευγένεια, καλοσύνη;  Και αυτοί δεν έχουν αφήσει εγκληματία και σφαγέα της ιστορίας, Αττίλες, Ταμερλάνους και Αμπντούλ Χαμίτηδες, ό,τι τερατώδες ξέρασαν οι αιώνες, που να μην το κατατάξουν στα εθνικά τους καυχήματα. Ίδιοι και απαράλλαχτοι και οι τωρινοί, με χέρια αιματοβαμμένα, μόνο η γραβάτα τους παραλλάσσει από τους προγόνους τους. Η ιστορία διδάσκει πως κανείς σχεδόν τύραννος και δικτάτορας δεν πέθανε από γεράματα. Όλοι αυτοί οι άθλιοι έχουν άθλιο τέλος, αυτό που τους αξίζει…

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

Κ. Χολέβας: Σχολείο και εθνική ταυτότητα

0

 

του Κων. Χολέβα

Η έναρξη του νέου σχολικού έτους μάς δίνει την ευκαιρία να επισημάνουμε θετικές εξελίξεις και να καταθέσουμε προβληματισμούς.

Όπως είναι γνωστό έχουν καταστρωθεί νέα Αναλυτικά Προγράμματα για τα περισσότερα μαθήματα του Δημοτικού, του Γυμνασίου και του Λυκείου. Τα Προγράμματα έχουν δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και θα εφαρμοσθεί η μέθοδος του πολλαπλού βιβλίου. Δηλαδή για κάθε μάθημα μπορούν να εμφανισθούν πολλές συγγραφικές ομάδες και να καταθέσουν προς έγκριση το σχολικό εγχειρίδιό τους. Το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής θα εγκρίνει εκείνα, τα οποία σέβονται το Αναλυτικό Πρόγραμμα και στοιχειώδεις κανόνες παιδαγωγικής. Από τα δύο, τρία ή και περισσότερα βιβλία που θα εγκριθούν κάθε εκπαιδευτικός θα επιλέγει το σχολικό εγχειρίδιο που θεωρεί καλύτερο. Μετά από δύο χρόνια, λοιπόν, δεν θα έχουμε το μοναδικό βιβλίο του παλαιού ΟΕΔΒ ή του νεώτερου Διόφαντου, αλλά θα έχουμε το πολλαπλό βιβλίο. Ας ελπίσουμε το σύστημα να λειτουργήσει με επιτυχία.

Παρατηρώ με ικανοποίηση ότι για το θεμελιώδες μάθημα της Ιστορίας το Αναλυτικό Πρόγραμμα του Λυκείου συνέταξε ομάδα υπό τον έγκριτο Ιστορικό της Νεώτερης και Σύγχρονης Εποχής Ιάκωβο Μιχαηλίδη, Καθηγητή του ΑΠΘ. Επίσης για τα προγράμματα Ιστορίας του Γυμνασίου την κεντρική ευθύνη ανέλαβε ο καταξιωμένος Καθηγητής της Ιστορίας του Μεταπολεμικού Κόσμου στο ΕΚΠΑ Ευάνθης Χατζηβασιλείου. Τα δύο βιβλία που έχει συγγράψει μαζί με τον Καθηγητή Άγγελο Συρίγο για τη Συμφωνία των Πρεσπών και για τη Μικρασιατική Καταστροφή έκαναν  γνωστή την ευρυμάθεια και τη σοβαρότητά του στο ευρύ κοινό.

Έχει ιδιαίτερη σημασία η διδασκαλία της Ιστορίας με σεβασμό στην εθνική ταυτότητα και στη διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού, παραλλήλως προς την παρουσίαση των παγκοσμίων εξελίξεων και με στόχο την εκπαίδευση πολιτών με δημοκρατική συνείδηση. Η εθνική μας ταυτότητα πρέπει να καλλιεργείται στο σχολείο με έμφαση στην οικουμενικότητα του Ελληνισμού. Οι αφελείς αντιλήψεις ότι η παγκοσμιοποίηση θα καταργήσει τα έθνη και τα εθνικά κράτη απέτυχαν να προβλέψουν τις εξελίξεις. Όταν χειροκροτούμε τους Ουκρανούς που αγωνίζονται – και δικαίως- για τη διαφύλαξη της εθνικής  ταυτότητάς τους, δεν είναι λογικό να δεχόμαστε αποδομητικές θεωρίες, οι οποίες αρνούνται την ελληνική εθνική ταυτότητα!

Σε καλό δρόμο βρίσκεται, κατά την άποψή μου, η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών στο Γυμνάσιο. Πρόκειται για ένα μάθημα το οποίο ενισχύει την ελληνική ταυτότητα και την εκφραστική ικανότητα των μαθητών  υπενθυμίζοντας ταυτοχρόνως την ευρωπαϊκή μας διάσταση. Στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη υπάρχουν Κλασικά Λύκεια για τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών και ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν δίνει έμφαση στο μάθημα αυτό. Φέτος γίνεται στενότερη σύνδεση μεταξύ Αρχαίων και Νέων Ελληνικών. Στη Γ΄ Γυμνασίου θα διδάσκεται από το πρωτότυπο ο «Αλέξανδρος» του Πλουτάρχου.

Παρά τις αντιδράσεις των γνωστών «ουδετερόθρησκων» το μάθημα των Θρησκευτικών παραμένει υποχρεωτικό (με το δικαίωμα απαλλαγής σε ειδικές περιπτώσεις). Θα βασίζεται στην Ορθόδοξη Χριστιανική Παράδοση, όπως επιβάλλουν οι σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας των ετών 2018 και 2019. Άλλωστε το άρθρο 16, παρ. 2, του Συντάγματος προβλέπει ως σκοπό της Παιδείας την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως.

Βεβαίως χρειάζονται τα μαθήματα Πληροφορικής και Ξένων Γλωσσών. Ας αναζητήσουμε μία ισορροπία μεταξύ Ανθρωπιστικής και Τεχνολογικής Παιδείας. Χρειαζόμαστε νέους με ήθος και σεβασμό στον συνάνθρωπο.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 10.9.2022

Ukraine war driving US back into the Balkans

0

New US legislation aims to pull western Balkan region into EU and NATO but risks abound to any hasty integration
By JAMES CARDEN
SEPTEMBER 12, 2022

America is looking to intervene again in the Balkans. Image: Twitter / National Interest
WASHINGTON – With the war in Ukraine about to enter its eighth month, members of the powerful US Senate Foreign Relations Committee (SFRC) have fixed their sights on what is emerging at the next front in the new Cold War between Russia and the West.

Though it received scant media attention, the chair of the SFRC’s Subcommittee on Europe and Regional Security Cooperation, New Hampshire Democratic Senator Jeanne Shaheen recently introduced with bipartisan backing new legislation titled the Western Balkans Democracy and Prosperity Act, which seeks to deepen American involvement in a region long divided along ethnic, religious and geopolitical lines.

In a statement, Shaheen said the act was partly a response to “Putin’s clear ambitions to spread malign influence across Eastern Europe.”

The legislation, with seven co-sponsors including two Republicans and five Democrats, including Connecticut’s Chris Murphy, an influential voice on foreign affairs within the Democratic caucus, would “increase United States trade and investment with the Western Balkans, particularly in ways” that “support the expeditious accession of the countries in the Western Balkans to the European Union and to the North Atlantic Treaty Organization (NATO) for those that desire membership.”

The act also singles out the George Soros-funded Open Balkans initiative for support.

So what accounts for the uptick in US interest in the Western Balkans? Charles Kupchan, the distinguished academic and former national security council senior director for Europe under then-president Barack Obama, wrote in December 2021 that “the United States put the region on the back burner as it focused on its diplomatic and military attention on the Middle East and Indo-Pacific.”

Yet the Russian war on Ukraine has clearly revived interest in the region, particularly among the inveterate interventionists on Capitol Hill.

In April, Murphy visited the Balkans with several colleagues to pressure Serbia to participate in the Western-led sanctions regime against its longtime ally Russia.

In an interview from Sarajevo, Murphy told CNN’s Christiane Amanpour, herself among the leading advocates of NATO’s first campaign in the Balkans, that “Our message to [Serbian] President [Alexander] Vucic, someone I’ve known for a long time, was also a simple one. If Serbia really wants to be part of Europe, then it can’t be on the outside of the US-Europe sanctions against Russia.”

The other reason behind the renewed interest in the region has to do, as ever, with yet another round of NATO enlargement. Only days after the Russian invasion, Kosovo Minister of Defense Armend Mehaj tweeted that Kosovo’s accession to NATO is “an immediate need to guarantee security and stability in the region and beyond as Europe and the world is facing a serious security challenge after Russia’s severe aggression to Ukraine.”

Moreover, Kosovo Prime Minister Albin Kurti is engaging in a full-court press to enlist “allies, including UK, US, France, Germany and Italy” to work on “non-recognizers” toward EU and NATO membership.

The list of reasons why expanding the NATO alliance to include Kosovo is a bad idea is too long to enumerate but at the top would be its ties to Saudi Arabia – a principal instigator of the 9/11 attacks on New York and Washington.

A groundbreaking 2016 report by New York Times reporter Carlotta Gall showed that “Saudi money and influence have transformed this once-tolerant Muslim society at the hem of Europe into a font of Islamic extremism and a pipeline for jihadists.”

“The influence of the radical clerics,” wrote Gall, “reached it apex with the war in Syria as they extolled the virtues of jihad and used speeches and radio and television talk shows to urge people to go there.”

A Kosovan supporter of Islamic State. Image: Twitter
Indeed, Kosovo has, according to the Pulitzer Center, “produced more foreign fighters per capita than any other Western nation since the Islamic State declared its now-defunct caliphate in 2014.”

Nevertheless, in the view of Professor Kupchan, “The entirety of the Balkan Peninsula is poised to, sooner or later, be integrated into Atlantic institutions.”

Yet how that integration might redound to the benefit of US security remains a very open question.

JAMES CARDEN
James W Carden is a former adviser to the US-Russia Bilateral Presidential Commission at the US Department of State. His articles and essays have appeared in a wide variety of publications including The Nation, The American Conservative, Responsible Statecraft, The Spectator, UnHerd, The National Interest, Quartz, the Los Angeles Times and American Affairs.

asiatimes.com

Π. Σαββίδης: ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ

2
του Παντελή Σαββίδη
Στον δυτικό πολιτικό κόσμο η ευημερία αναφέρεται στην διάχυση μέρους του πλούτου σε άλλα κοινωνικά στρώματα, πέραν των κυρίαρχων. Διότι τα κυρίαρχα στρώματα πάντα ευημερούν. Γι αυτά δεν υπάρχει τέλος ευημερίας.
Τα στρώματα αυτά, μεταπολεμικά, ήταν μεσοαστικά και μικροαστικά. Σ αυτά διαχύθηκε μέρος του πλούτου.
Η μορφή και το είδος της τεχνολογίας αλλά, κυρίως, η προπάθεια να αντιμετωπιστεί η ιδεολογική επιρροή της κομμουνιστικής και άλλης αριστεράς, επέτρεψαν πολιτικές προς όφελος των μεσαίων αυτών τάξεων.
Πολιτικά, τα κόμματα που εξέφρασαν αυτά τα στρώματα ήταν αναλόγως των εποχών και των χωρών η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και το αποκαλούμενο Κέντρο, όπου η λέξη σοσιαλισμός διήγειρε αρνητικά αντανακλαστικά, όπως στην Ελλάδα λόγω Εμφυλίου.
Αυτήν την πολιτική την εξέφρασε το πολιτικό σύστημα όπως το βιώσαμε μεταπολεμικά και στην Ελλάδα, κυρίως, μεταπολιτευτικά.
Όταν ο Μακρόν λέει πως έφθασε το Τέλος της Ευημερίας στην ουσία εννοεί πως η όποια διάχυση του πλούτου στα μεσαία και μικροαστικά στρώματα τελείωσε. Διότι η κυρίαρχη τάξη πάντα θα νέμεται τον παραγόμενο πλούτο.
Αυτή η νέα εποχή του Τέλους της Ευημερίας δεν ταιριάζει ούτε καν με το πολιτικό σύστημα που είχαμε και στο οποίο ασκούσαμε κριτική.
Δεν μπορεί να απολαμβάνει συναίνεσης μια πολιτική που περιορίζει την δυνατότητα των κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων να επιβιώσουν.
Και το πολιτικό πρόβλημα στη δύση είναι πως σώζουμε τα δημοκρατικά προσχήματα (εκλογές κλπ) και παράλληλα να επιβιώσουν τα κόμματα και οι πολιτικοί που εκφράζουν το διαμορφούμενο σύστημα. Πως συνδυάζεται η δημοκρατία με τον αυταρχισμό που επιβάλλει η νέα τεχνολογία, όπως επελέγη απο τους διαμορφωτές της.
Είναι εδώ που έρχεται αρωγός η τεχνολογία. Όποιος δεν συμμορφώνεται τόσο το χειρότερο γι αυτόν. Θα αποκλειστεί απο παντού. Πως; Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης έχουν τις απαντήσεις. Όποιος παρεκλίνει απο τους κανόνες και τις πολιτικές που επιβάλλουν, δεν θα υφίσταται. Η τιμωρία είναι σκληρή. Μέχρι πλήρους αποκλεισμού απο τον χώρο τους. Και σε μια εποχή όπου ο δημόσιος χώρος έχει μετατοπιστεί απο την αγορά στο διαδίκτυο αυτός ο αποκλεισμός δεν σημαίνει μόνο, κοινωνικό θάνατο. Οδηγεί και σε βιολογικό θάνατο.
Άρα την πολιτική, τον πολιτισμό, την καθημερινότητά μας την διαχειρίζονται ιδιωτικές εταιρείες που συμφωνούν και επιβάλλουν ένα δικό τους σύστημα στο οποίο προσαρμόζονται, αντί να το διαμορφώσουν, οι πολιτικοί. Διότι οι πολιτικοί είναι που έχουν ανάγκη τα νέα μέσα. Όχι αυτά τους πολιτικούς.
Και όπως, εύστοχα γράφηκε χθες σε ανάλογη ανάρτηση τα ρομπότ που επιβλέπουν τον χώρο έχουν συγκεκριμένους αλγόριθμους με τους οποίους εγκρίνουν και προωθούν κείμενα και σχόλια που αναρτώνται και άλλα τα οποία περιθωριοποιούν ή και αποκλείουν εντελώς.
‘Εχουν και ένα πρότυπο κειμενικής συμπεριφοράς.
Άρα, διαμορφώνεται μια κοινωνία όπου μια διαδικτυακή πολυπλοκότητα επιβάλλει ποιος θα υπάρχει και ποιος θα εκλείψει και αυτήν την πολυπλοκότητα δεν μπορεί να την ελέγξει κανείς.
Κοινοβούλια, κυβερνήσεις, ακόμη και η δικαιοσύνη (οι τρείς μορφές δυτικής εξουσίας) δεν έχουν κανένα ουσιαστικό νόημα αν υπάρχουν ή όχι.
Αυτός είναι ο δυτικός εφιαλτικός κόσμος που διαμορφώνεται.
Στον ανατολικό, έχουμε ένα πρότυπο συμπεριφοράς τύπου Πούτιν για το οποίο, τελευταία, έχουν γραφεί πολλά και μια επιμονή του ΚΚ Κίνας στον Κομμουνισμό. Σε κείμενο που θα αναρτηθεί στις Ανιχνεύσεις θα εξηγηθεί ποιο είναι το πολιτικό πρότυπο της κινεζικής ηγεσίας.
‘Ολα αυτά διαμορφώνονται ερήμην της κοινωνίας. Διότι έχουν να κάνουν με τον σύνθετο και χαώδη κόσμο της τεχνολογίας στον οποίο η κοινωνία δεν έχει πρόσβαση στην διαμόρφωσή του. Έχει πρόσβαση στην χρήση του, αν της το επιτρέψουν.
Η εξέλιξη έχει αφεθεί στον ανθρωπισμό (και εννοώ τη λέξη) ορισμένων επιστημόνων που επιμένουν στην κυριαρχία του ανθρώπου επι της μηχανής και όχι το αντίστροφο.
Μπορεί, όμως, να αφεθεί το μέλλον της ανθρωπότητας σε αυτήν την λεπτομέρεια;
Για δημοκρατίες και τέτοια, ξεχάστε τα. Είναι κουβεντες για ρομαντικούς νοσταλγούς μιας άλλης εποχής η οποία τελείωσε.

Here are US nuclear explosions you’ve never seen before

0

ΥΠΑΜ Γερμανίας: Η χώρα να αναλάβει ένα νέο «ηγετικό ρόλο» στη διεθνή τάξη πραγμάτων

0

«Θα πρέπει να δαπανήσουμε περισσότερα χρήματα για την άμυνα» δήλωσε η ΥΠΑΜ της Γερμανίας

Στην ανάγκη η Γερμανία να αναλάβει ένα νέο «ηγετικό ρόλο στη διεθνή τάξη πραγμάτων» αναφέρθηκε η υπουργός Άμυνας της χώρας, Κριστίν Λάμπρεχτ.

Η Λάμπρεχτ όπως μεταδίδει το Δίκτυο Συντακτών Γερμανίας (RND) υποστήριξε ότι το Βερολίνο πρέπει μέσα από τη διένεξη ΗΠΑ και Κίνας να καθιερώσει τη δική του ισχύ και μπορεί να το κάνει. «Η Γερμανία δεν χρειάζεται να φοβάται αυτόν τον νέο ρόλο» δήλωσε χαρακτηριστικά η Γερμανίδα ΥΠΑΜ.

Μιλώντας για την Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας, στο πλαίσιο εκδήλωσης της δεξαμενής σκέψης «Γερμανική Εταιρεία Εξωτερικής Πολιτικής» (DGAP),  η Λάμπρεχτ αναφέρθηκε στην ανάγκη να αναλάβει η Γερμανία έναν νέο ηγετικό ρόλο στον κόσμο.

Η κυβέρνηση έχει αφήσει πίσω της μήνες πιεστικού στρατηγικού σχεδιασμού. Κατά την άποψη της Υπουργού η κυβέρνηση αντέδρασε με αποφασιστικότητα, ιδίως σε ό,τι αφορά το ειδικό ταμείο για την Bundeswehr: «Είναι ακριβώς αυτό το ποσό που χρειαζόμαστε ώστε μετά από χρόνια περικοπών, να έχουμε μια αξιόμαχη Bundeswehr», όπως είπε.

Νέος ηγετικός ρόλος

Σύμφωνα με την εκτίμηση της Λάμπρεχτ η Γερμανία έχει έναν νέο ηγετικό ρόλο μέσα στη διεθνή τάξη πραγμάτων και το ΝΑΤΟ. Μέχρι τώρα οι ΗΠΑ ήταν αναντικατάστατες ως προστάτιδα δύναμη για την Ευρώπη.

Λαμβάνοντας υπόψη τη διένεξη των ΗΠΑ με την Κίνα με επίκεντρο την Ταϊβάν, η Γερμανία και η Ευρώπη θα πρέπει τώρα να αναπτύξουν τη δική τους δύναμη και να αναλάβουν έναν νέο ηγετικό ρόλο, επεσήμανε η κα Lambrecht, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «η Γερμανία είναι πρόθυμη να αποφορτίσει τις ΗΠΑ και την Ευρώπη».

Η ΥΠΑΜ της Γερμανίας επισημαίνει ότι το σημαντικό είναι να προστατεύσουμε την κυριαρχία και την ικανότητά δράσης, όπως επίσης την ειρηνική τάξη πραγμάτων.

Η Γερμανία δεν πρέπει να φοβάται

«Η Γερμανία μπορεί να το κάνει αυτό. Η Γερμανία δεν χρειάζεται να έχει φόβο για αυτόν τον νέο ρόλο» υπογράμμισε η Λάμπρεχτ .

Και διευκρίνισε ότι ακριβώς λόγω της ιστορίας της, η Γερμανία έχει μια νηφάλια στάση ως προς την εξουσία και τον στρατό και «με αυτή την ψύχραιμη ματιά γράφουμε την Εθνική μας Στρατηγική Ασφαλείας», στην οποία κεντρικό ρόλο παίζει η συμμετοχή της Γερμανίας στο ΝΑΤΟ.

«Θα πρέπει να δαπανήσουμε περισσότερα χρήματα για την άμυνα. Όποιος θέλει ένα μέλλον με ειρήνη και ελευθερία, πρέπει τώρα να αλλάξει πορεία και να αντιληφθεί την στρατιωτική ασφάλεια αυτής της χώρας ως κεντρικό ζήτημα», επεσήμανε η Υπουργός στην ομιλία της.

Πρόσθεσε ότι η Bundeswehr πρέπει να παίζει μεγαλύτερο ρόλο στους σχεδιασμούς της ομοσπονδιακής κυβέρνησης: «Πρέπει να δούμε την Bundeswehr και πάλι ως βασική αρχή για τη διασφάλιση της ύπαρξής μας».

Καταλήγοντας η Λάμπρεχτ αναφέρθηκε στο ζήτημα της υποστήριξης της Ουκρανίας, υπογραμμίζοντας ότι πρέπει να συνεχιστεί: «Θα υπάρξει σίγουρα περαιτέρω υποστήριξη», χωρίς να διευκρινίζει σε τί θα συνίσταται. Παρατήρησε, ωστόσο, ότι αυτή η νέα βοήθεια δεν θα πρέπει να είναι σε βάρος όσων αποφασίστηκαν στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη.

ΥΠΑΜ Γερμανίας: Η χώρα να αναλάβει ένα νέο «ηγετικό ρόλο» στη διεθνή τάξη πραγμάτων

A Desperate Erdogan Cozies Up to Iran and Russia

0

by Hany Ghoraba

 

With inflation skyrocketing and Turkey’s currency plummeting, Turkish President Recep Tayyip Erdogan continues trying to mend fences with countries he previously alienated. And his moves sometimes seem to go in contradictory directions.

In July, for example, he traveled to Tehran to reach a number of agreements to secure gas and oil supplies, despite Western efforts to isolate Iran’s economy due to its nuclear weapons program. But in the previous month, Turkey helped thwart an Iranian plot to assassinate Israelis visiting Istanbul. Then in August, Erdogan restored full diplomatic relations with Israel – which Iran vows to destroy. Erdogan has severed those ties over the years following Israeli clashes with Palestinians and their supporters.

Elsewhere, drones produced in Turkey are helping Ukrainian forces fight off the invading Russian army. But Erdogan, whose country has been part of NATO since 1952, has agreed to buy sanctioned Russian oil by paying in rubles. And he seemed to blame Europe for the war when it sanctioned Russian oil exports, thus igniting a global energy crisis on.

“Europe’s attitude towards Mr. Putin, its sanctions, brought Mr. Putin – willingly or not – to the point of saying: ‘If you do this, I will do that,'” Erdogan said Sept. 6. “He [Putin] is using all his means and weapons. Natural gas, unfortunately, is one of them.”

Erdogan seems to have given up on creating an Ottoman-styled expansion in the Mediterranean, as per the Mavi-Vatan (blue-homeland) vision. Now he is trying to repair the damage caused in its pursuit.

Erdogan’s ruling Justice and Development Party has seen its support in major cities drop by 10 points since 2018, Turkish online news outlet Ahval reported.

While Turkey and Iran have been viewed as competitors, economic realities seem to be drawing them closer together. It might not be the dramatic shift many people see.

“Although economic mismanagement has indeed pushed Erdogan toward odd alliances and a desperate rush to repair relations with a number of countries, the truth is Turkey’s odd fellowship with Iran has been steadily growing even before the most recent crisis,” New York based lawyer and political commentator Irina Tsukerman told the Investigative Project on Terrorism.

In 2012, Turkey and Iran forged a secret $13 billion deal to exchange gold for Iranian gas, thus circumventing U.S. sanctions and providing the cash-strapped Iranians much needed revenue.

Iran openly supported the Russian invasion of Ukraine by supplying military drones. This aid seems bizarre given the Russian reputation as a major arms producer and exporter, but the failure to attain its announced goals in Ukraine after six months left the Russians open to obtaining all forms of military supplies, including those from Iran and North Korea.

The deals between Iran and Turkey, meanwhile, were not just economic. Turkey approved the release of 19 imprisoned members of the Iran-backed Turkish Hizballah.

They were among 20 Turkish Hizballah members who received life-sentences in 2007 for killing 91 people between 1990 and 1994. They had targeted Kurdish civilians, but had an ultimate goal of toppling Turkey’s government and replacing it with an Islamic one.

“Strengthening relations with Turkey on any issue strengthens Iran’s position in the region as it creates a stronger front between countries which overall had complex relations and that the West claimed could be played off each other,” said Tsukerman.

“In reality, Erdogan has no interest in going back to a mostly pro-Western positioning, but [Turkey] cannot operate in isolation and in conflict with Iran either, given that Iran is in the nascent stages of a nuclear weapon production,” she added.

Playing both sides in the Ukraine war allowed Erdogan to broker a deal in July for the resumption of Ukrainian wheat exports that were blocked by the Russian invasion. The deal was hailed as a diplomatic victory, particularly by Turkish pro-government media.

Erdogan’s August visit to Russia, following his trip to Iran, indicates the economic despair that Turkey faces. While a private company connected to Erdogan’s son-in-law is supplying Ukraine with Bayraktar T52 armed drones, Turkey remains one of the few countries that didn’t impose economic sanctions on Russia following its invasion of Ukraine.

“The war in Ukraine and the growing distrust of Russia’s presence in the South Caucasus likewise has given Turkey both new opportunities for trade and cooperation and new leverage over Russia on certain issues,” said Tsukerman.

“The vulnerabilities of the Russian S-400 in the field in Ukraine have given Turkey pause over dependency on Russian weapons while the success of its Bayraktar had positioned Turkey as a growing new defense industry,” she added.

Erdogan is trying to break his country’s isolation following a decade of aggressive policies that left it economically battered and isolated.

Turkey supported the Islamist Muslim Brotherhood’s rule in Egypt and opposed the 2013 ouster of President Mohamed Morsi in the popular revolution in 2013. Egypt and Turkey also were on opposite sides of vicious military campaigns in Libya, Syria and Iraq. And Turkey has had other confrontations with Greece and Cyprus over naval borders and gas exploration rights in the Mediterranean.

Erdogan’s efforts to end Turkey’s isolation may be creating new problems. The United States raised the idea of sanctioning Turkey after a deal was announced to boost Turkish exports to Russia. The State Department warned Turkey not to “become a safe haven for illicit Russian assets or transactions.”

Turkish Finance Minister Nurredin Nebati dismissed concerns over these potential sanctions as “meaningless.”

Turkish exports grew 46 percent in the past three months compared to last year, boosted by western sanctions on Russian exports.

The four hours meeting with Putin in Sochi, Russia resulted in a much needed economic and political boost where Turkish exports could find their way into a sanctioned Russian market. Erdogan’s approval ratings have slipped in Turkish polls less than a year before upcoming elections.

Turkey may smuggle in sanctioned Russian oil through Iran if Iranian nuclear negotiations succeed, easing sanctions on Iran.

“This arrangement is most likely already ongoing in some capacity. Russia, Iran, and others have proven to be adept at circumventing international sanctions, and in particular, Russia stands to benefit the most from the lifting of any additional energy related sanctions on Iran,” said Tsukerman.

“Inspecting the movement of the oil through Iranian facilities is extremely complicated. Iran has been able to steal oil from Iraq for many years through vessels and other methods, without the international community being able to put a stop to it. Let’s not forget that Russia’s Gazprom signed an MOU with Iran and is set to develop a number of oil fields in Iran, which will facilitate the implementation of various smuggling schemes.”

Where the West is facing an energy crisis, Erdogan is attempting to turn this crisis into an opportunity while tossing away Western interests in the process.

“Turkey sees itself positioned with a significant opportunity to make choices and form issue-specific alliances rather than sticking to the same front on all defense, security, and economic concerns across the board,” Tsukerman said. This may signal the splintering of traditional blocs formed during the Cold War and the emergence of a new model of smaller, more local, and more fluid coalitions.”

IPT Senior Fellow Hany Ghoraba is an Egyptian writer, political and counter-terrorism analyst at Al Ahram Weekly, author of Egypt’s Arab Spring: The Long and Winding Road to Democracy and a regular contributor to the BBC.

https://www.investigativeproject.org/9257/a-desperate-erdogan-cozies-up-to-iran-and-russia

Φόβοι για παγίωση της τουρκικής επιρροής στη Λιβύη

0

Ανησυχία για το ενδεχόμενο παγίωσης των αρνητικών δεδομένων που δημιουργεί για την Ελλάδα το τουρκολιβυκό μνημόνιο επικρατεί στην Αθήνα, καθώς η κατάσταση στη Λιβύη έχει ξεφύγει ξανά από κάθε έλεγχο

Ανησυχία για το ενδεχόμενο παγίωσης των αρνητικών δεδομένων που δημιουργεί για την Ελλάδα το τουρκολιβυκό μνημόνιο επικρατεί στην Αθήνα, καθώς η κατάσταση στη Λιβύη έχει ξεφύγει ξανά από κάθε έλεγχο. Η Αγκυρα παραμένει ιδιαίτερα ενεργή στη Λιβύη και, παρά τη σαφή στάση που έχει λάβει στις νέες συγκρούσεις ανάμεσα στις δυνάμεις του διορισμένου πρωθυπουργού στην Τρίπολη Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπέιμπα και του Φάτι Μπασάγκα, ο οποίος από τον περασμένο Φεβρουάριο διεκδικεί να τον αντικαταστήσει έπειτα από απόφαση της ευρισκόμενης στη Βεγγάλη Βουλής, επιχειρεί να διαδραματίσει ρόλο γεφυροποιού.

Σύμφωνα με πληροφορίες που καταφθάνουν στην Αθήνα, αν και οι Τούρκοι στηρίζουν τον Ντμπέιμπα, διαθέτουν ήδη στενές επαφές με τον στρατάρχη Καλίφα Χαφτάρ, ενώ επιχειρούν να εγκαταστήσουν διαύλους επικοινωνίας και συνεννόησης και με τον Μπασάγκα.

Οι ελληνικές ανησυχίες εντείνονται από το γεγονός ότι πλέον η κατάσταση διαφέρει ριζικά από το 2020, όταν οι Αιγύπτιοι αντιμετώπιζαν την τουρκική παρουσία στη Λιβύη ως ανοιχτά εχθρική. Πλέον στις υπηρεσίες ασφαλείας και σε διπλωματικό επίπεδο στο Κάιρο δεν υπάρχει απλά κατανόηση για τη σημασία του ρόλου της Αγκυρας στη Λιβύη, αλλά και προσπάθεια για συντονισμό προκειμένου να ξεπεραστεί η υφιστάμενη κρίση.

Φυσικά, το μπρα ντε φερ στη Λιβύη είναι πολύ ευρύτερο, καθώς στον ανταγωνισμό βρίσκονται σε διάφορα στρατόπεδα η Ιταλία (Ντμπέιμπα) και η Γαλλία (Μπασάγκα). Ο πρόεδρος της Βουλής Αγκίλα Σάλεχ παραμένει αρνητικός κατά της τουρκικής επιρροής, ωστόσο το ενδεχόμενο η κρίση να ξεπεραστεί και να συγκροτηθεί τελικά μια νέα κυβέρνηση ή να δρομολογηθούν διαδικασίες τις οποίες σε σημαντικό βαθμό θα επηρεάσει και η Αγκυρα, παραμένει ανοιχτό. Πηγές με γνώση των πολύ σοβαρών και χαοτικών εξελίξεων, αναφέρουν στην «Κ» ότι οι Τούρκοι υπόσχονται υλικοτεχνική και οικονομική βοήθεια, αλλά και ακόμη μεγαλύτερες δυνατότητες εκμετάλλευσης στον βυθό της Ανατολικής Μεσογείου, αρκεί οι Λίβυοι να συνεχίσουν να στηρίζουν το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Τις ανησυχίες της Αθήνας εντείνει το γεγονός ότι πλέον οι Αιγύπτιοι δεν αντιμετωπίζουν την τουρκική παρουσία στη Λιβύη ως ανοιχτά εχθρική.

Με δεδομένη και την εμπλοκή της Αιγύπτου σε αυτόν τον νέο γύρο εξελίξεων στη Λιβύη, η κατάσταση στη μεγάλη βορειοαφρικανική χώρα βρίσκεται –αν μη τι άλλο– σε νέα φάση. Υπενθυμίζεται ότι Ελλάδα και Αίγυπτος έχουν υπογράψει συμφωνία τμηματικής οριοθέτησης των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ) τους, που αποτελεί και το βασικό επιχείρημα της Αθήνας για τον παράτυπο χαρακτήρα του τουρκολιβυκού μνημονίου, καθώς επικαλύπτει κάποιες από αυτές τις περιοχές, αποκόπτοντας την Τουρκία από τη Λιβύη.

Διπλωματικός συναγερμός

Η έντονη διπλωματική κινητοποίηση στη Λιβύη, ακόμη και στο ανατολικό κομμάτι στο οποίο η Τουρκία είχε μέχρι πρότινος ελάχιστη πρόσβαση, σε συνδυασμό με την ολοένα και καλύτερη αλληλοκατανόηση με την Αίγυπτο, δείχνει την πολύ συνειδητή επιλογή που έχει κάνει η Αγκυρα προκειμένου να χρησιμοποιήσει όλα τα διαθέσιμα εργαλεία για τον διακηρυγμένο στρατηγικό στόχο της επέκτασης της επιρροής στο θαλάσσιο πεδίο. Είναι προφανές ότι η Αθήνα είναι σε διπλωματικό συναγερμό για την αποφυγή δυσάρεστων εκπλήξεων.

Η προσπάθεια αυτή περικύκλωσης της Ελλάδας, διά της τριπλής αμφισβήτησης των δικαιωμάτων της σε Αιγαίο, Λιβυκό και Ανατολική Μεσόγειο, αποτελεί ένα ακόμη επιχείρημα υπέρ όλων όσοι αντιλαμβάνονται ότι η τουρκική ρητορική έξαρση των τελευταίων εβδομάδων δεν αποτελεί ένα ακόμη προεκλογικό εργαλείο στα χέρια του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αλλά έχει πολύ πιο ουσιαστικό χαρακτήρα. Στην Αγκυρα επιθυμούν να επιταχυνθούν οι διαδικασίες αναθεώρησης του status quo στην περιοχή και πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο μπορεί να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αναμόρφωσης των ισορροπιών.

Στην Αθήνα την ανησυχία εντείνει το γεγονός ότι από το πεδίο των επιθετικών δηλώσεων δεν ξεφεύγουν πλέον ούτε και υπηρεσιακοί παράγοντες, τακτική όχι συνήθης για έναν τομέα με την πολυετή εμπειρία και παράδοση, όπως το διπλωματικό σώμα της Τουρκίας. Η ένταση της προσπάθειας της Αγκυρας να επιβάλει μια ατζέντα που θα οδηγήσει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε μειωμένη επιρροή της Ελλάδας, όχι μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και στο Αιγαίο, συνδέεται αδιαμφισβήτητα με ό,τι γίνεται αντιληπτό στην Τουρκία ως ευκαιρία, ενώ η κρίση της Ουκρανίας απομυζά το διπλωματικό κεφάλαιο των μεγαλύτερων κρατών της Ευρώπης, αλλά και των ΗΠΑ.

Καθημερινή

Η Αλεξανδρούπολη και το «παζάρι για τρεις»

0

Θα έλεγε κανείς πως ο κ. Ερντογάν «έχει φάει κόλλημα» με την Αλεξανδρούπολη. Τον ενοχλεί αφάνταστα η αμερικανική παρουσία στο στρατηγικό αυτό λιμάνι, το οποίο αντιλαμβάνεται ότι εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα σε σχέση με τη Ρωσία σε μια κρίσιμη συγκυρία. Θεωρεί όμως ότι η Ελλάδα το αντιμετωπίζει σαν μια εξασφάλιση απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα. Καθώς η αμερικανική παρουσία θα διευρύνεται και θα μονιμοποιείται, ο εκνευρισμός θα μεγαλώνει. Και πιθανώς να κλιμακωθεί όταν η Αγκυρα διαπιστώσει ότι θα υπάρχει και συχνός ελλιμενισμός αμερικανικών πολεμικών στην Αλεξανδρούπολη.

Καθώς ο κ. Ερντογάν έχει ξεκινήσει το μεγάλο παζάρι με την κυβέρνηση Μπάιντεν, θα ήθελε να βάλει ενδεχομένως και την Αλεξανδρούπολη στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης με τις ΗΠΑ. Να πείσει δηλαδή ότι είναι ένας από τους παράγοντες που προκαλούν ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με ευθύνη της αμερικανικής κυβέρνησης. Δεν υπάρχει όμως τέτοια πρόθεση από την πλευρά των ΗΠΑ.

Στο θέμα των εξοπλισμών έχει προκύψει ένα νέο δόγμα, το οποίο προς το παρόν συζητείται πίσω από κλειστές πόρτες ανάμεσα στην Αθήνα και στην Ουάσιγκτον.

Εν τω μεταξύ, η Τουρκία συνεχίζει να πιέζει για τον εκσυγχρονισμό των F-16 και την αγορά νέων. Οι πρόσφατες εμπρηστικές δηλώσεις Ερντογάν δεν βοηθούν τη σχετική καμπάνια. Αντιθέτως, έχουν κυριολεκτικά τρομάξει όσους ασχολούνται με τις τουρκικές υποθέσεις και την περιοχή μας, τόσο στο Κογκρέσο όσο και στην αμερικανική κυβέρνηση. Εξ ου και οι πιο αυστηρές δηλώσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που το έφεραν πιο κοντά στις ευρωπαϊκές δηλώσεις για το ίδιο θέμα.

Επειδή όμως η κυβέρνηση Μπάιντεν θα προσπαθήσει, παρ’ όλα αυτά, να προχωρήσει τη συμφωνία για τα F-16, έχει προκύψει ένα νέο δόγμα, το οποίο προς το παρόν συζητείται πίσω από κλειστές πόρτες ανάμεσα στην Αθήνα και στην Ουάσιγκτον. Η ιδέα είναι ότι η Τουρκία θα παίρνει «ό,τι δικαιούται» από πλευράς εξοπλισμών, αλλά οι ΗΠΑ θα διασφαλίσουν πως η Ελλάδα θα προμηθεύεται οπλικά συστήματα που θα της εξασφαλίσουν ένα «ποιοτικό πλεονέκτημα». Θα παίρνουν δηλαδή οι Τούρκοι την αναβάθμιση των F-16 αλλά η Ελλάδα θα προχωράει ένα επίπεδο πιο πάνω ζητώντας ένα σύστημα ή κάποιον συγκεκριμένο τύπο εξοπλισμού που θα θεωρείται πιο προχωρημένος και θα της δίνει ένα τακτικό πλεονέκτημα. Πρόκειται για μια μετεξέλιξη της φόρμουλας 7:10 στην παροχή υλικού προς την Ελλάδα και την Τουρκία που δέχθηκε η Αθήνα για την άρση του εμπάργκο που είχε επιβάλει το Κογκρέσο μετά την εισβολή στην Κύπρο. Η φόρμουλα αυτή μπορεί να ικανοποιήσει τα ελληνικά συμφέροντα –σύμφωνα με έμπειρους αξιωματούχους– αν και πρόκειται για… ακριβή λύση που δεν μοιάζει να μπορεί να καλυφθεί από αμερικανικά κονδύλια, αυτή τη στιγμή.

Σε κάθε περίπτωση το «παζάρι για τρεις» έχει ήδη ξεκινήσει και αναμένεται να δούμε πολλά επεισόδια έως τις τουρκικές εκλογές.

Καθημερινή