Αρχική Blog Σελίδα 1828

Μιχάλης Ψύλος: Εντροπία και ντροπή

0

Σάββατο, 08 Οκτωβρίου 2022 08:31
REUTERS/DAVID W CERNY

Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]

Στη θερμοδυναμική, υπάρχει η έννοια της εντροπίας: Με αυτή, μετράται η αταξία, της οποίας η μέγιστη τιμή αντικατοπτρίζει την πλήρη αποδιοργάνωση και ισοδυναμεί με την παύση της ζωής. Η εντροπία φαίνεται όμως να κυριαρχεί και στην ευρωπαϊκή πολιτική ζωή, καθώς η Γηραιά ήπειρος αντιμετωπίζει τη χειρότερη ενεργειακή κρίση εδώ και μισό αιώνα. Σε κατάσταση εντροπίας φαίνεται να μας οδηγούν οι ηγέτες της Ε.Ε., αν κρίνουμε και από τη χθεσινή, άτυπη βέβαια, σύνοδο κορυφής στην Πράγα. Καμία κοινή απόφαση για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης. Ο καθένας μόνος του και ο καλός Θεός για όλους! Οι ιδέες για τρόπους εξόδου από την ενεργειακή κρίση είναι πολύ διαφορετικές. Είκοσι επτά αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων και σχεδόν 27 ιδέες για λύσεις. Με πρόσταγμα της Γερμανίας βέβαια, που μπορεί να διαθέσει 200 δισ. ευρώ για να ανακουφίσει τους Γερμανούς καταναλωτές και εταιρείες. Και από εκεί και πέρα; Γαία πυρί μιχθήτω. Οσες χώρες δεν μπορούν να αντέξουν δημοσιονομικά  μια τέτοια χρηματική ένεση,να πάνε να πνιγούν.

Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας Ματέους Μοραβιέτσκι εξέφρασε ευτυχώς τους υπόλοιπους εταίρους, κάνοντας λόγο για «γερμανικό εγωισμό». Από την άλλη πλευρά, ο γνωστός γερμανικός «δορυφόρος», πρωθυπουργός της Ολλανδίας, Μαρκ Ρούτε έσπευσε να στηρίξει το Βερολίνο και έκανε λόγο για εντελώς ανάρμοστη κριτική στην ομοσπονδιακή Γερμανική κυβέρνηση. «Αυτό είναι ξεκάθαρα κάτι που μπορούν να αποφασίσουν οι εθνικές κυβερνήσεις, αυτό είναι εθνική αρμοδιότητα», είπε ο Ρούτε. Το ίδιο είπε βέβαια και ο καγκελάριος Σολτς: «Με τις αποφάσεις μας κινούμαστε στο πλαίσιο αυτού που κάνουν οι άλλοι στην Ευρώπη».

Γαλλία και Ιταλία, για να διατηρηθεί η πίστη στη Συνθήκη που πρέπει να δεσμεύει την ενιαία Ευρώπη, πρότειναν  την ιδέα ενός Sure 2: δηλαδή ενός νέου ταμείου για κοινό ευρωπαϊκό δανεισμό που θα βοηθήσει -όπως και στην πανδημία -τις χώρες μέλη να αντιμετωπίσουν την ενεργειακή κρίση. Ο Ολλανδός Πρωθυπουργός Ρούτε εξέφρασε αμέσως την αντίθεσή του και οι Γερμανοί ξεκαθάρισαν ότι δεν πρέπει να μιλάμε πλέον για θέμα κοινού χρέους…

Να μην πέφτουμε από τα σύννεφα: Η βιομηχανική και θεσμική ιστορία της Ευρώπης τα τελευταία τριάντα χρόνια αποδεικνύει αναμφίβολα ότι η Γερμανία ενεργεί πάντα με τον ίδιο τρόπο: όταν εμφανίζεται η κρίση, το Βερολίνο κινείται προς τη σωτηρία της οικονομίας του. Η Ελλάδα το αισθάνθηκε καλά με τα μνημόνια! Και όταν το Βερολίνο αναγκαστεί να αποδεχθεί κοινές λύσεις ,είναι μόνο για να αποφύγει τη διάλυση της ενιαίας αγοράς, η οποία, εάν εξαπλωθεί, θα προκαλούσε σοβαρή ζημιά στη γερμανική βιομηχανία και το  εμπόριο.

Χάος λοιπόν, στην Ευρώπη σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης της ενεργειακής κρίσης. Και αν ο καθένας προχωρήσει μόνος του, ολόκληρο το ευρωσύστημα είναι βέβαιο ότι θα καταρρεύσει. Αλλά ποιος νοιάζεται για την αυξανόμενη εντροπία στην Ε.Ε.; Εδώ χάθηκε η ντροπή, για την εντροπία θα ανησυχήσουμε;

naftemporiki.gr

Βαγγέλης Γεωργίου: Το ρεκόρ 40ετίας στις τουρκικές παραβιάσεις δεν ανέφερε ο Ερντογάν στη Πράγα

0

Στο Αιγαίο δεν υπάρχουν ελληνοτουρκικές διαφορές, αλλά τουρκική επιθετικότητα.

Άτυπη Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Πράγα, Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2022. (POOL ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ/EUROKINISSI)
EUROKINISSI

Το βράδυ της Πέμπτης 6 Οκτωβρίου, επικράτησε ένταση στο δείπνο των ηγετών στην Πράγα όταν πήρε τον λόγο ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος, εν ολίγοις, κατηγόρησε απρόκλητα την Ελλάδα ότι ανεβάζει την ένταση και ότι προκαλεί. Μήπως να δούμε λίγα ενδεικτικά στοιχεία για να επαληθεύσουμε ή να διαψεύσουμε τον Τούρκο ηγέτη;

Στη φρέσκια έρευνα -βασισμένη αποκλειστικά σε ελληνικά αρχεία που φορά έρχονται στο φως για πρώτη μετά από δεκαετίες- συνέλλεξα δεδομένα της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο, από το 1985 μέχρι σήμερα. Παρά το γεγονός ότι παρατίθενται οι τουρκικές παραβιάσεις σε αέρα και θάλασσα από το 1985, ωστόσο το έτος 2022 δεν είναι μέσα στην έρευνα… δεν το «πρόλαβα». Και όμως, πρόκειται για μια χρονιά ρεκόρ στην ιστορία της εναέριας τουρκικής επιθετικότητας τα τελευταία 40 χρόνια, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ.

Πριν λίγες μέρες, μάλιστα, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ επανέλαβε τις κατηγορίες ότι η Ελλάδα «κλείδωσε» τουρκικά μαχητικά που εκτελούσαν δραστηριότητες του ΝΑΤΟ, σημειώνοντας ότι αυτό «δείχνει πως η Ελλάδα έχει γίνει τόσο αλαζονική που αγνοεί βασικά αρχές και αξίες του ΝΑΤΟ».

Μα, μόνο το πρώτο εννεάμηνο του 2022 οι Τούρκοι πιλότοι έχουν παραβιάσει τα ελληνικά εναέρια σύνορα 7.669 φορές με μαχητικά κατασκευασμένα από τους Συμμάχους. Πρόκειται για 20 φορές περισσότερες παραβιάσεις από το 1985!

Σημειώνεται ότι σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς, το κόστος αποστολής ενός F-16 για αναχαίτιση ανέρχεται σε 10.000 περίπου ευρώ (όσο διαρκεί μια ωριαία πτήση). Πρόκειται για ποσοστό ρεκόρ εδώ και σχεδόν 40 χρόνια. Επίσης, οι Τούρκοι πιλότοι πέταξαν 189 φορές πάνω από ελληνικό έδαφος, σχεδόν τετραπλάσιες φορές από τις 48 του 2021.

Μήπως έχουν ανάλογα στοιχεία οι Τούρκοι εναντίον των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων;

.

Υπενθυμίζεται ότι τη δεκαετία του 1970, Έλληνες διπλωμάτες –που βέβαια ακολουθούσαν πολιτικές εντολές- προκειμένου να πείσουν για την ορθότητα της πολιτικής για ένταξη στην ΕΕ (ΕΟΚ τότε) δεσμεύονταν ότι η Τουρκία εκείνη την περίοδο «ασκούσε πολιτική προπαγάνδας» και «παρενοχλήσεων» μόνο για όσο χρόνο διαρκούσαν οι διαπραγματεύσεις και διατηρούνταν η εκκρεμότητα της ένταξης στην ΕΟΚ. Ήταν πεπεισμένοι –αφέλεια;- πως μόλις η Ελλάδα γινόταν πλήρες μέλος της ΕΟΚ τότε «η Τουρκία ούτε θα μπορούσε ούτε θα είχε συμφέρον να παρενοχλεί».

Άραγε συνέβη κάτι από αυτά; Η τουρκική εξωτερική πολιτική έγινε πιο επιθετική τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Κύπρο, το βόρειο τμήμα της οποίας μάλιστα αναγνώρισαν ως ανεξάρτητο κράτος δύο χρόνια μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Μετά μπήκαμε στη δεκαετία του 1990 και η τουρκική Βουλή κατέστησε το casus belli εναντίον της Ελλάδας εθνική πολιτική, δίχως οι Ευρωπαίοι να «κουνηθούν».

Το στοίχημα κάθε ελληνικής κυβέρνησης και των υπηρεσιών της είναι να πείσουν τη διεθνή κοινή γνώμη –και κάποιους δύσπιστους εγχώριους- ότι στο Αιγαίο δεν υπάρχουν ελληνοτουρκικές διαφορές, αλλά τουρκική επιθετικότητα. Τα στοιχεία, οι αριθμοί και οι τοποθετήσεις υπάρχουν, αρκεί να αξιοποιηθούν.

Huffington Post

Aboard the Shanghai Cooperation Organization, Gulf Countries Look East

0
(210917) -- BEIJING, Sept. 17, 2021 (Xinhua) -- Visitors take a tour near the Olympic sailing center, used as the conference hall during the 18th Shanghai Cooperation Organization (SCO) summit, in Qingdao, east China's Shandong Province, July 1, 2018. (Xinhua/Li Ziheng) (Photo by Li Ziheng / XINHUA / Xinhua via AFP)
EPC|5 Oct 2022

On September 15, 2022, the Shanghai Cooperation Organization (SCO) held its annual summit in Samarkand, Uzbekistan. Three Arab countries – Saudi Arabia, Qatar, and Egypt – joined the summit for the first time as dialogue partners. The organization is set to expand further in 2023, with Bahrain, Kuwait, and the UAE also planning to join as dialogue partners and Iran as a full member state.

There is also talk of other countries in the region, including Israel and Iraq, joining as dialogue partners. The SCO is the largest grouping in Eurasia, covering 40 percent of the global population and virtually the same percentage of the world’s economic output. The new wave of Arab countries joining the organization reflects the strengthening economic ties between the Arab world and China and a shift in the global balance of economic and commercial power toward the East.

As a regional forum, the SCO provides a robust platform for strengthening South-South cooperation outside the leadership of the United States and European powers. The expansion of regional forums beyond a West-centric model reflects a new multi-polar reality in which countries like China are taking a growing role in leading their own economic and diplomatic groupings, with support from states in their neighborhood.

As a regional grouping, the SCO is the successor to the Shanghai Five, an organization formed in 1996 between China, Russia, and several neighboring states to deepen military trust, including by reducing armed forces in their border areas. In 2001, the grouping expanded to take its current form. While led mostly by China, it includes influential economic players like India and Russia, other key players in Central Asia, and the Caucuses like Kazakhstan, Kyrgyzstan, Pakistan, Tajikistan, and Uzbekistan.

The Free Trade Zone

The Shanghai Cooperation Organization aims to bolster economic ties between its member states. One of its priorities includes establishing a free trade zone, an accomplishment that would significantly strengthen ties. Its current economic focus encompasses energy and transportation while retaining a less pronounced security focus, mostly in anti-terrorism cooperation.

Despite some coordination in this area, the organization members repeatedly articulate that it is not a military alliance. SCO’s primary economic focus has facilitated broad accession by states often considered historic rivals. In 2017, India and Pakistan joined the grouping as members. Turkey and Armenia are also dialogue partners, reflecting the effectiveness of its declared economic focus as the primary vessel for bringing states together.

Many states involved in the SCO are also integral to the Belt and Road Initiative (BRI): China’s global infrastructure development plan to accelerate growth and cooperation by modernizing trade links. The Gulf countries are a case in point. Although not explicitly highlighted in BRI, the region’s energy resources are vital to powering China’s growth and development plans.

The Gulf supplies between half to one-third of China’s energy needs, and 60 percent of China’s trade to Europe and East Africa passes through Dubai. Between 2005-2021, the value of China’s investments and construction projects in the UAE alone reached US$ 36 billion. In 2020, China replaced the European Union as the GCC’s largest trading partner. Trade with the UAE alone grew by 30 percent in the first half of 2021.

Considering the growing importance of their economic relationship, China and the Gulf countries have acted to strengthen diplomatic ties. Since 2018, China’s President Xi has traveled to the region multiple times. China has also concluded comprehensive strategic partnerships with Saudi Arabia, the UAE, Egypt, and Morocco. President Xi also recently hosted top Gulf officials, including Saudi Arabia’s King Salman, Crown Prince Mohammed bin Salman, and UAE President Mohammed bin Zayed.

In 2022, the foreign ministers of several Gulf countries, including Saudi Arabia, Kuwait, Oman, and Bahrain, and the Secretary General of the Gulf Cooperation Council (GCC) traveled to China for an “unprecedented visit,” with Chinese media describing the visit as a positive step in strengthening their ties. While China-GCC Free Trade Agreement has made little progress since negotiations began in 2004, there is today renewed interest in reinvigorating the discussions.

Technology and Infrastructure

The Gulf states are also increasingly working with Chinese companies to develop their critical infrastructure projects and technological capabilities. At the outbreak of the Covid-19 pandemic, the UAE worked closely with Chinese companies to carry out vaccine trials and production.

Growing cooperation with China is key to the UAE’s long-term development plans and the Gulf’s efforts to expand economic relations further East: with China, India, Pakistan, and several other Asian countries. For the Gulf countries, especially the UAE, growing these trade ties is key to their plans to promote the kind of interests needed to secure a more stable long-term international framework based on values of mutual interest, cooperation, and economic stability.

Several Gulf countries’ decision to accede to the SCO is the latest step to strengthen their economic relationships. The move reflects a growing interest by the Gulf countries to build stronger economic, political, and diplomatic relationships with several global actors.

This turn to the East also reflects changes in the world’s landscape, from a unipolar to a more multi-polar world characterized by the rising influence of multiple players. In this context, building the infrastructural and institutional tools for greater cooperation – in trade and beyond – is vital for promoting stability in the new geopolitical landscape.

epc.ae

The Lebanon-Israel Maritime Demarcation Deal: Implications and Opportunities

0
A Lebanese navy vessel patrols near a border-marking buoy in the Mediterranean waters off the coast of Rosh Hanikra, an area at the border between Israel and Lebanon (Ras al-Naqura), as indirect talks on maritime borders between the two countries, still technically at war, resume under UN and US auspices, on May 4, 2021. (Photo by JACK GUEZ / AFP)
Hanin Ghaddar|6 Oct 2022

A United States-mediated maritime border demarcation deal between Lebanon and Israel seems to be in its final stages. Lebanese and Israeli officials say it will be signed soon even though discussions are still on, and there is a possibility that a final agreement may not happen soon.

This week, the US ambassador to Lebanon, Dorothy Shea, handed ‎President Michel Aoun and PM-designate Najib Mikati a written ‎proposal from US mediator Amos Hochstein.‎ According to Lebanese media reports, the letter contains a final US proposal. Lebanon has also reportedly submitted a list of amendments to the American proposal to the United States. However, the Israeli government has refused these suggested amendments.

The US proposal includes a total separation between maritime ‎and land and gives Lebanon control over the Qana field while Israel maintains complete control over the Karish field. The proposal maintains Line 23 as the demarcation sea line, which Lebanon had submitted to the UN, and allows Lebanon to start exploring the Qana field. In addition, the agreement includes recognition of what Israel calls the “buoys line,” which extends five ‎kilometers into the sea from Rosh Hanikra, on the border with Lebanon.‎

Everything looks good from the Lebanon government’s perspective, and Hezbollah might spin it as a victory to legitimize their arms, claiming it has protected Lebanon’s interests. However, the devil is in the details.

Right to Explore

First, although Lebanon gets all of Qana, it only gets the right to explore, dig, and extract the gas. However, Israel’s claim in Qana will still have to be compensated. This week, Israeli Prime Minister Yair Lapid revealed that Israel‎ would receive royalties from gas that Lebanon extracts in the disputed area. The royalties deal will be worked out between Israel and the gas consortium led by French energy company Total, which has the Lebanese license to extract gas from the Qana field.

Second, despite all the victory rhetoric over Hezbollah’s threats to save Lebanon’s gas rights and interests, Hezbollah eventually agreed to a deal with Israel. This is also likely to mark their narrative and strategy for a long time, no matter how much they spin it. The group only accepted the deal because their threats were void, and Hezbollah could not afford to go to war with Israel. This new reality will weaken the resistance narrative in the long run.

In the years following the 2006 war, Hezbollah reached two critical realizations: that the threat of its missiles and drones could achieve more than the arms themselves. They also realized that another war could have worse consequences for the group than concessions to its sworn enemy. Moreover, the quality of its fighting force has been eroded by its subsequent involvement in the Syrian war, compelling it to opt for quantity over quality when recruiting new fighters.

Many Hezbollah units are now less well-trained, less ideological, and less disciplined, and the group would need more time, resources, and funding to rehabilitate them for war. Meanwhile, Hezbollah’s main patron, Iran, will not be in a good financial position to fully fund the group or rebuild its army and arsenal unless the stalemate over the nuclear deal is broken. Therefore, the group’s leadership has been hoping that the mere threat of war will push the parties into a deal sooner rather than later.

Third, while Karish has gas, Qana is still a prospect. Only when drilling is done will everyone know if and how much gas there is in Qana. It would take years before Lebanon sees any benefits, even if gas was found in Qana. Until then, Lebanon’s economy might push the country into worse economic deterioration and more instability. International investors who might be encouraged by the deal today might not enthusiastically invest in Lebanon at large if instability ensues.

Long-Term Benefits

Lebanon and Israel will have to face critical voices accusing them of concession. However, any deal requires concessions, and this one seems to be beneficial for both countries’ security and economy. Israel will start extracting gas and exporting it to Europe, hit by an energy crisis due to Russia’s war on Ukraine. Moreover, Lebanon is in dire need of financial revenues amid the economic crisis that has been crippling it since 2019. With fewer war threats and an energy deal, Lebanon could benefit from a new place in the international energy market.

While Israel’s economy benefits, there are many concerns that Lebanon’s revenues will disappear – as usual – in the vortex of corruption. Furthermore, without serious energy sector reforms – such as establishing a sovereign wealth fund – the Lebanese people and institutions might not see any real gains. That is why it is vital that international efforts continue after the deal is finalized to ensure Lebanon immediately starts implementing these reforms.

In the long run, this deal is an excellent opportunity to transition Lebanon from the war narrative to one of peacebuilding and economic development. Hezbollah and the current political class will stick to their old methods, but a deal like this is a partnership, especially with Israel owning a share in Lebanon’s Qana field. Common economic interests will impose a new reality that negotiations are more effective and beneficial than wars and conflicts. It will help Lebanon with investment opportunities and break its isolation.

When Israel and Lebanon share common interests in Qana and gas exploration along their borders, security, stability, and cooperation will be favored over threats, conflicts, and hostility. Eventually, the narrative will change as Hezbollah’s threats lose their value and justifications, and the next phase will probably witness more diplomatic solutions than conflict.

The next step would be negotiations over the land borders and Shebaa Farms. The success of the maritime border deal will prove that only this willingness on both sides, along with diplomatic negotiations, could lead to an Israeli withdrawal from Shebaa Farms and the end of conflict along the entire border. This phase will take more time and will be much more complicated. However, it is not impossible and probably the only way forward.

/epc.ae

ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

4

Του Keith Gessen, 29 Σεπτεμβρίου 2022, The New Yorker

Απόδοση: Παναγιώτης Τσαλουχίδης.

Τα τελευταία χρόνια, μια μικρή ομάδα ακαδημαϊκών έχει εστιάσει στη θεωρία τερματισμού πολέμων. Έχουν λόγους να φοβούνται τα πιθανά σενάρια για την έκβαση αυτού στην Ουκρανία.

Ο Χάιν Γκούμανς μεγάλωσε στο Άμστερνταμ τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, περιτριγυρισμένος από ιστορίες και μνήμες του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου (ΠΠ). Ο πατέρας του ήταν Εβραίος και είχε κρυφτεί «κάτω από τα σανίδια του πατώματος», όπως έλεγε, κατά την κατοχή από τους Ναζί. Όταν ο Γκούμανς πήγε στις ΗΠΑ για να σπουδάσει διεθνείς σχέσεις, θυμάται ότι σε κάποιο μάθημα ρωτήθηκε για την προσωπική του εμπειρία από τις διεθνείς σχέσεις, που ήταν πιο καθοριστική στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του. Είπε ότι ήταν ο 2ος ΠΠ. Οι υπόλοιποι φοιτητές θεώρησαν ότι αυτό δεν ήταν μια εμπειρία αρκετά προσωπική.

Όμως ήταν πολύ προσωπική για τον Γκούμανς. Θυμάται να παραβρίσκεται σε μια τελετή μνήμης για την τεσσαρακοστή επέτειο της απελευθέρωσης του Άμστερνταμ από καναδικές δυνάμεις, τον Μάιο του 1985. Πολλοί από τους Καναδούς στρατιώτες που πήραν μέρος στην απελευθέρωση ήταν ακόμη εν ζωή, και αναπαρέστησαν την άφιξη των καναδικών στρατευμάτων που απελευθέρωσαν την πόλη. Ο Γκούμανς θυμάται ότι σκεφτόταν πως οι κάτοικοι του Άμστερνταμ θα ήταν υπερβολικά μπλαζέ για να παραβρεθούν στην τελετή και ότι ένιωσε συγκινημένος όταν διαπίστωσε ότι είχε κάνει λάθος. «Όλη η πόλη ήταν γεμάτη από ανθρώπους στις άκρες των δρόμων», μου είπε προσφάτως, «Ήμουν πραγματικά έκπληκτος από το πόσο βαθύ ήταν το συναίσθημα».

Ο Γκούμανς, που τώρα διδάσκει πολιτική επιστήμη στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ, αφιέρωσε τη διατριβή του στη θεωρία για τον τερματισμό πολέμων – δηλαδή στη μελέτη του πώς τελειώνει ένας πόλεμος. Μεγάλος όγκος μελέτης έχει γίνει για το πώς αρχίζουν οι πόλεμοι, έμαθε ο Γκούμανς, αλλά πολύ λίγη έρευνα για το πώς καταλήγουν. Υπήρχαν, ίσως, ιστορικοί λόγοι για αυτή την παράβλεψη: ο πυρηνικός εξοπλισμός των ΗΠΑ και ΕΣΣΔ σήμαινε ότι ένας πόλεμος μεταξύ τους θα τελείωνε τον ανθρώπινο πολιτισμό. Δεν θα πέθαιναν απλά μερικοί, αλλά θα πέθαιναν τα πάντα. Η μελέτη του πολέμου κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου έτσι ανέδειξε ένα πλούσιο λεξιλόγιο σχετικά με την αποτροπή: άμεση αποτροπή, εκτεταμένη αποτροπή, αποτροπή δια της τιμωρίας αποτροπή δια της άρνησης. Όμως ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε, και πόλεμοι συνέχισαν να γίνονται. Ο Γκούμανς διείδε μια ευκαιρία για διανοητική παρέμβαση.

Στη διατριβή του, και στο βιβλίο που ακολούθησε, «Πόλεμος και Τιμωρία», ο Γκούμανς παραθέτει μια θεωρία περί του πώς και του γιατί ορισμένοι πόλεμοι τελείωσαν γρήγορα ενώ άλλοι διήρκεσαν βάναυσα πολύ. Ο πόλεμος του τίτλου ήταν ο 1ος ΠΠ. Η «τιμωρία» ήταν αυτό που οι ηγέτες της Γερμανίας, ιδιαιτέρως, φοβόταν ότι τους περίμενε εάν έφερναν στη χώρα τους οτιδήποτε εκτός από μια νίκη. Όταν το βιβλίο του Γκούμανς κυκλοφόρησε, το 2000, ήταν η πρώτη σύγχρονη ευρεία μελέτη αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στο πρόβλημα του τερματισμού ενός πολέμου, και βοήθησε στην καθιέρωση του σχετικού επιστημονικού πεδίου.

Παραδοσιακά, γράφει ο Γκούμανς, θεωρούμε ότι οι πόλεμοι τελειώνουν επειδή η μια πλευρά παραδόθηκε. «Έως ότου ο νικημένος τα παρατήσει, ο πόλεμος συνεχίζεται», όπως το έθεσε ένας συγγραφέας, το 1944. Αλλά η καταγεγραμμένη εμπειρία δείχνει ότι αυτή είναι μια ατελής – στην καλύτερη περίπτωση – περιγραφή. Συνήθως χρειάζονται δύο πλευρές για να ξεκινήσει ένας πόλεμος, ακόμα και αν φέρουν διαφορετικό μερίδιο ευθύνης, και συνήθως απαιτείται και από τις δυο πλευρές να τον τελειώσουν. Ο ηττημένος μπορεί να αποδεχτεί τους όρους που προτάθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά τι θα συγκρατούσε τον νικητή από το να εφεύρει νέους όρους;

Το κλασσικό παράδειγμα από τον 1ο ΠΠ ήταν η άρνηση των Μπολσεβίκων, στον απόηχο της κατάληψης της εξουσίας στη Ρωσία, να συνεχίσουν τον αγώνα εναντίον της Γερμανίας. Προκηρύσσοντας «ούτε πόλεμο, ούτε ειρήνη», απλά άφησαν τις διαπραγματεύσεις στο Μπρεστ-Λιτόφσκ. «Στην κυριολεξία ο ηττημένος τα παράτησε» γράφει ο Γκούμανς. Αλλά ο Γερμανοί, αντί να το αποδεχτούν αυτό, συνέχισαν την προέλαση στο ρωσικό έδαφος. Μόνο αφού οι Μπολσεβίκοι συμφώνησαν σε ακόμη σκληρότερους όρους από αυτούς που είχαν προταθεί μόλις τρεις εβδομάδες νωρίτερα, συμφώνησαν οι Γερμανοί να τους αφήσουν να βγουν από τον πόλεμο.

Η ευθύνη αμφότερων των πολεμικών μερών έχει αναγνωριστεί στην πιο πρόσφατη θεωρητική βιβλιογραφία, αλλά και εκεί ακόμη παραβλέπονται σημαντικές πλευρές του ζητήματος. Η θεωρία πολέμου δανείστηκε από τις οικονομικές επιστήμες την έννοια της «διαπραγμάτευσης», και αποδεχόταν ότι οι πόλεμοι ξεκινούν όταν η διαπραγματευτική διαδικασία – συνήθως για κομμάτι εδάφους – καταρρεύσει. Η πιο συνήθης αιτία κατάρρευσης, σύμφωνα με τους θεωρητικούς του πολέμου, ήταν κάποιου τύπου «ασυμμετρία στην πληροφόρηση» (επίσης δάνειο από τα Οικονομικά). Με απλά λόγια, μία ή αμφότερες οι πλευρές υπερεκτιμούν τις δικές τους δυνάμεις σε σχέση με εκείνες των αντιπάλων τους. Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό, σίγουρα ένας είναι ότι η πολεμική ικανότητα κάθε έθνους ήταν πάντα ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Σε κάθε περίπτωση, ο καλύτερος τρόπος για να διαπιστωθεί ποιος ήταν ισχυρότερος ήταν να αρχίσουν πραγματικά να πολεμούν. Μετά τα πράγματα ξεκαθάριζαν σχετικά γρήγορα. Πολλοί πόλεμοι τελείωσαν με αυτόν τον τρόπο, με τις δυο πλευρές να επαναξιολογούν τις σχετικές δυνάμεις τους και να προκρίνουν μια συμφωνία.

Ωστόσο υπήρχαν και άλλα είδη πολέμου, στους οποίους υπερίσχυαν παράγοντες πέρα από την πληροφόρηση. Αυτοί οι παράγοντες, μερικώς επειδή δεν έπαιζαν ποτέ εξέχοντα ρόλο στα Οικονομικά, δεν ήταν τόσο καλά κατανοητοί. Ένας από αυτούς ήταν ότι για τα συμβόλαια στο διεθνές σύστημα – σε αυτή την περίπτωση συμφωνίες ειρήνευσης – δεν υπάρχει κάποιος μηχανισμός επιβολής τους. Αν μια χώρα πραγματικά ήθελε να παραβεί μια συμφωνία, δεν υπήρχε διαιτητικό δικαστήριο στο οποίο ο αντισυμβαλλόμενος θα μπορούσε να αποταθεί (στη θεωρία τα Ηνωμένα Έθνη θα μπορούσαν να είναι αυτό το δικαστήριο, στην πράξη δεν είναι). Αυτό ανέδειξε το πρόβλημα της «αξιόπιστης δέσμευσης»: ένας λόγος για τον οποίο ένας πόλεμος θα μπορούσε να μην τελειώσει σύντομα είναι ότι η μια ή και οι δυο πλευρές απλά δεν εμπιστεύονται ότι η άλλη θα τιμήσει την ειρηνευτική συμφωνία.

Στο βιβλίο του από το 2009 «Πώς τελειώνουν οι πόλεμοι», ο συνάδελφος του Γκούμανς, Νταν Ράιτερ, χρησιμοποίησε το παράδειγμα της Μεγάλης Βρετανίας στο τέλος της άνοιξης του 1940, μετά την πτώση της Γαλλίας. Η Βρετανία έχανε τον πόλεμο και δεν είχε καμιά βεβαιότητα ότι οι ΗΠΑ θα έμπαιναν σε αυτόν εγκαίρως για να τη σώσουν. Παρόλα αυτά οι Βρετανοί συνέχισαν να μάχονται, επειδή ήξεραν ότι καμιά συμφωνία με τη ναζιστική Γερμανία δεν θα ήταν αξιόπιστη. Όπως το έθεσε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ στο υπουργικό συμβούλιο με τον αμίμητο τρόπο του: «Αν η μακρά νησιωτική ιστορία μας είναι να τελειώσει επιτέλους, ας τελειώσει μόνο όταν και ο τελευταίος από μας θα βρίσκεται ξαπλωμένος στο χώμα να πνίγεται από το ίδιο του το αίμα».

Ο άλλος παράγοντας που είχε αγνοηθεί στη βιβλιογραφία, σύμφωνα με τον Γκούμανς, ήταν η πολιτική εντός της χώρας. Κάθε κράτος θεωρούνταν μοναδιαίος φορέας πολιτικής, με ενιαία συμφέροντα, αλλά αυτή η παραδοχή δεν συνυπολόγιζε τις εσωτερικές πιέσεις πάνω σε μια κυβέρνηση ενός σύγχρονου έθνους-κράτους. Ο Γκούμανς δημιούργησε μια βάση δεδομένων για κάθε ηγέτη κάθε εμπόλεμης χώρας μεταξύ του 1816 και του 1995 και κωδικοποίησε τον καθένα σύμφωνα με ένα τρίπτυχο. Ορισμένοι ηγέτες ήταν δημοκράτες, άλλοι ήταν δικτάτορες και κάποιοι βρίσκονταν κάπου ανάμεσα. Σύμφωνα με τον Γκούμανς, οι δημοκράτες έτειναν να ανταποκρίνονται στην πληροφόρηση που λάμβαναν από τον πόλεμο και να δρουν αναλόγως. Στη χειρότερη περίπτωση, αν έχαναν τον πόλεμο αλλά η χώρα τους εξακολουθούσε να υπάρχει, θα έχαναν το αξίωμά τους, θα έγραφαν ένα βιβλίο και θα γύριζαν τον κόσμο προωθώντας το.

Οι δικτάτορες, επειδή είχαν απόλυτο έλεγχο πάνω στο εσωτερικό ακροατήριο, θα μπορούσαν επίσης να τελειώσουν έναν πόλεμο όταν το χρειάζονταν. Μετά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, ο Σαντάμ Χουσέιν ήταν ένας τέτοιος ηγέτης. Απλά εξόντωσε όποιον του άσκησε κριτική. Το πρόβλημα, βρήκε ο Γκούμανς, είναι οι ηγέτες που ούτε δημοκράτες είναι, ούτε δικτάτορες: επειδή ήταν καταπιεστικοί συχνά έβρισκαν άσχημο τέλος, αλλά επειδή δεν ήταν ολοκληρωτικά καταπιεστικοί έπρεπε να λάβουν υπόψη την κοινή γνώμη και ειδικά αν αυτή άλλαζε εναντίον τους. Αυτοί οι ηγέτες, ανακάλυψε ο Γκούμανς, θα έμπαιναν στον πειρασμό να «τζογάρουν για να αναστηθούν», να τα παίξουν όλα ή τίποτα. Να συνεχίσουν τον πόλεμο, συχνά με ολοένα και μεγαλύτερη ένταση, επειδή οτιδήποτε πέρα από τη νίκη θα σήμαινε την εξορία ή τον θάνατό τους.

Ο Γκούμανς μου θύμισε ότι την 17 Νοεμβρίου 1914 – τέσσερις μήνες μετά την έναρξη του 1ου ΠΠ – ο Κάιζερ Γουλιέλμος ΙΙ συναντήθηκε με το πολεμικό επιτελείο του και συμπέρανε ότι ο πόλεμος δεν ήταν δυνατό να κερδηθεί. «Κι όμως, πολέμησαν για άλλα τέσσερα χρόνια», λέει ο Γκούμανς. «Και ο λόγος ήταν ότι ήξεραν πως εάν έχαναν θα γινόταν επανάσταση και θα τους έδιωχναν». Και είχαν δίκιο. Ηγέτες αυτού του είδους ήταν πολύ επικίνδυνοι. Σύμφωνα με τον Γκούμανς, αυτοί ήταν ο λόγος για τον οποίο ο 1ος ΠΠ και πολλοί άλλοι πόλεμοι διήρκεσαν τόσο πολύ περισσότερο από όσο θα αναμενόταν.

Προσφάτως συνομίλησα με αρκετούς θεωρητικούς του πολέμου, συμπεριλαμβανομένου του Γκούμανς, για να δω τι μπορεί να μας πει η θεωρητική οπτική για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Οι θεωρητικοί αποδείχτηκαν ένα αφοσιωμένο και ενεργό γκρουπ, οι περισσότεροι από αυτούς κολλημένοι στο Twitter και στο Telegram, σε πολλαπλές γλώσσες, καθώς προσπαθούσαν να παρακολουθήσουν τον πόλεμο σε πραγματικό χρόνο. Πίστευαν ότι οι πόλεμοι που είχαν μελετήσει θα μπορούσαν να ρίξουν φως στην τρέχουσα σύρραξη. Όπως φαίνεται δεν ήταν οι μόνοι που το πίστευαν. Ο θεωρητικός πολέμου Μπράνισλαβ Σλάντσεφ, ένας από τους πρώην φοιτητές του Γκούμανς και καθηγητής πλέον στο Πανεπιστήμιο Σαν Ντιέγκο Καλιφόρνια, μου είπε ότι τον Αύγουστο κλήθηκε να συμμετάσχει σε ένα συμπόσιο μέσω Zoom για το τέλος του πολέμου, οργανωμένο από μια αμερικανική μυστική υπηρεσία.

Το γεγονός ότι η διαμάχη στην Ουκρανία είναι ένας τόσο παλιομοδίτικος πόλεμος κίνησε το ενδιαφέρον του Ράιτερ, του συγγραφέα του «Πώς τελειώνουν οι πόλεμοι». Υπάρχει πολύ λίγος κυβερνοπόλεμος και η Ρωσία χρησιμοποίησε μόνο λίγους υπερηχητικούς πυραύλους. Είπε ότι στη ρωσική πλευρά «είναι πυροβολικό, τεθωρακισμένα, πεζικό, ωμότητες κατά αμάχων. Αυτό είναι 20ος αιώνας». Και στην ουκρανική πλευρά το ίδιο: «Έχουν επαρκώς εκλεπτυσμένα όπλα, συνδυασμένα με αρκετή εξάσκηση, συνδυασμένα με πολλή γενναιότητα Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει όσο νομίζαμε».

Η Τανίσα Φαζάλ, ακαδημαϊκός στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα που γράφει ένα βιβλίο για την ιατρική πεδίου μάχης, ήταν εντυπωσιασμένη από τη χαμηλή αναλογία τραυματιών προς νεκρούς στον ρωσικό στρατό. Η ιστορική αναλογία τα τελευταία εκατόν πενήντα έτη ήταν γύρω στο τρία με τέσσερα προς ένα. Σε πρόσφατους πολέμους, όπως στο Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ κατάφεραν να ανεβάσουν την αναλογία ως το δέκα προς ένα, που σήμαινε ότι λιγότεροι στρατιώτες πέθαιναν μετά από τραυματισμό τους. Οι Ρώσοι εκτιμάται ότι βρίσκονται πίσω στο τέσσερα προς ένα. Ο λόγος, λέει η Φαζάλ, ήταν ότι οι Ρώσοι δεν έχουν καταφέρει να εγκαθιδρύσουν αεροπορική υπεροχή. Δεν μπορούν να μεταφέρουν τους τραυματίες τους αρκετά γρήγορα, με αποτέλεσμα πολλοί να πεθαίνουν.

Ευρύτερα ο πόλεμος έχει επιδείξει αρκετά γνωρίσματα οικία στους θεωρητικούς του πολέμου. Ο αρχικός λάθος υπολογισμός του Βλαντίμιρ Πούτιν ότι θα μπορούσε να καταλάβει την Ουκρανία μέσα σε λίγες μέρες ήταν κλασσική περίπτωση ασυμμετρίας πληροφόρησης. Ήταν επίσης κλασσικό περιστατικό ενός καταπιεστικού καθεστώτος που τροφοδοτήθηκε με κακή πληροφορία από τους ανθρώπους του. Όλοι συμφώνησαν ότι είμαστε αντιμέτωποι με ένα «κλασσικό» πρόβλημα εμπιστοσύνης-δέσμευσης. Η Ρωσία ισχυρίζεται ότι δεν θα μπορούσε να εμπιστευτεί ότι η Ουκρανία δεν θα γίνει, στην ουσία, ένα κομμάτι του ΝΑΤΟ. Η Ουκρανία, από τη μεριά της, δεν είχε κανένα λόγο να εμπιστευτεί το ρωσικό καθεστώς που είχε επανειλημμένα παραβεί τις υποσχέσεις του και εισέβαλε τον Φεβρουάριο απρόκλητα. Αλλά η επίλυση του προβλήματος εμπιστοσύνης-δέσμευσης είναι σύνθετη. Στον 2ο ΠΠ επιλύθηκε με την καταστροφή του ναζιστικού καθεστώτος, την αναθεώρηση του γερμανικού συντάγματος και τον διαχωρισμό της Γερμανίας. Αλλά δεν τελειώνουν πολλοί πόλεμοι με τόσο απόλυτες εκβάσεις.

Επιπλέον πολυπλοκότητα προστίθεται από το γεγονός ότι αυτός ο πόλεμος, όπως άλλοι πόλεμοι, είναι δυναμικός. Πολλά έχουν συμβεί αφότου η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία το πρωί της 24ης Φεβρουαρίου. Η ανάδειξη των ρωσικών αδυναμιών και ουκρανικών ικανοτήτων καθοδηγούν και ενθαρρύνουν το ουκρανικό κοινό. Η αποκάλυψη σφαγών πολιτών στην Μπούτσα και τώρα στο Ιζιούμ το έχουν εξοργίσει. Αν κάποτε υπήρχε χώρος στην ουκρανική κοινή γνώμη για παραχωρήσεις στη Ρωσία, αυτός ο χώρος πλέον έχει χαθεί. «Μερικές φορές ο πόλεμος παράγει τις δικές του αιτίες για πόλεμο», λέει ο Γκούμανς.

Δεκάδες εξωτερικών παραγόντων έχουν συρθεί εντός της σύρραξης: οι τριάντα χώρες του ΝΑΤΟ, στο πλευρό της Ουκρανίας. Η Λευκορωσία, για την ώρα, στο πλευρό της Ρωσίας. «Είναι ένας μεγάλος ευρωπαϊκός πόλεμος, κάτι που νομίζαμε ότι δεν θα ξαναβλέπαμε», λέει ο Γκούμανς. «Είναι πόλεμος χαρακωμάτων, όπως ο 1ος ΠΠ. Και είναι για την ύπαρξη της Ουκρανίας ως κράτος». Οι επιπλοκές είναι τεράστιες. «Αυτό θα μορφοποιήσει το υπόλοιπο του 21ου αιώνα. Αν η Ρωσία χάσει, ή δεν πάρει αυτό που θέλει, την επόμενη μέρα θα είναι μια διαφορετική Ρωσία. Αν νικήσει, θα είναι διαφορετική η Ευρώπη». Το αντικείμενο και οι περιπλοκές του πολέμου αποκλείουν μια γρήγορη λύση. «Αυτό είναι που έκανε τον 1ο ΠΠ τόσο μεγάλο, αυτό είναι που έκανε τον 2ο ΠΠ τόσο μεγάλο», λέει ο Γκούμανς. «Δεν είναι μόνο ‘θέλω ένα κομμάτι εδάφους επειδή αδέρφια συμπατριώτες μου ζουν εκεί’. Είναι όλα αυτά μαζί».

Όταν πρωτομιλήσαμε, αρχές Σεπτεμβρίου, ο Γκούμανς προέβλεψε μια παρατεταμένη σύρραξη. Καμιά από τις τρεις κύριες παραμέτρους της θεωρίας τερματισμού πολέμων – πληροφόρηση, αξιόπιστη δέσμευση και εσωτερική πολιτική – είχαν ξεκαθαρίσει. Και οι δυο πλευρές ακόμη πίστευαν ότι μπορούν να νικήσουν, και η δυσπιστία της μιας προς την άλλη βάθαινε μέρα με τη μέρα. Όσο για την εσωτερική πολιτική, ο Πούτιν ήταν ακριβώς το είδος ηγέτη για τον οποίο ο Γκούμανς είχε προειδοποιήσει. Παρά το σημαντικά καταπιεστικό σύστημα που έχει επιβάλλει, δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο της χώρας. Συνέχιζε να αποκαλεί τον πόλεμο «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» και να καθυστερεί τη μαζική επιστράτευση, ώστε να μην έχει να αντιμετωπίσει εσωτερική αναταραχή. Αν άρχιζε να χάνει, προέβλεψε ο Γκούμανς, απλά θα κλιμάκωνε την ένταση.

Και μετά, τις εβδομάδες αφού πρωτομίλησα με τον Γκούμανς, τα γεγονότα επιταχύνθηκαν ραγδαία. Η Ουκρανία εξαπέλυσε μια αξιοσημείωτα επιτυχή αντεπίθεση, ανακαταλαμβάνοντας μεγάλες εκτάσεις εδάφους στην περιοχή του Χαρκιβ, και απειλώντας να ανακαταλάβει την πόλη της Χερσώνας. Ο Πούτιν, όπως είχε προβλεφθεί, ανταποκρίθηκε διακηρύσσοντας «μερική επιστράτευση» και οργανώνοντας βιαστικά «δημοψηφίσματα» για την ένωση των κατεχόμενων περιοχών με τη Ρωσική ομοσπονδία. Η μερική επιστράτευση διεξήχθη με χαοτικό τρόπο, και όπως στο ξεκίνημα του πολέμου, έγινε η αιτία διαφυγής δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων από τη Ρωσία. Υπήρξαν σποραδικές διαμαρτυρίες σε όλο το έθνος, με κίνδυνο να επεκταθούν σε μέγεθος. Εν τω μεταξύ, οι ουκρανικές δυνάμεις συνέχισαν να προωθούνται στα ανατολικά της χώρας τους.

Σε ένα τρομακτικό άρθρο στο μπλογκ του, ο πρώην μαθητής του Γκούμανς, Μπράνισλαβ Σλάντσεφ παρέθεσε μερικά πιθανά σενάρια. Πιστεύει ότι το ρωσικό μέτωπο στο Ντονμπάς ακόμη αντιμετωπίζει κίνδυνο άμεσης κατάρρευσης. Αν αυτό συνέβαινε, ο Πούτιν θα χρειαζόταν να κλιμακώσει ακόμη περισσότερο. Αυτό θα μπορούσε να πάρει τη μορφή περισσότερων επιθέσεων σε ουκρανικές υποδομές, αλλά αν ο στόχος είναι να σταματήσει η ουκρανική προώθηση, πιο πιθανό θα ήταν ένα μικρό, τακτικό, πυρηνικό χτύπημα. Ο Σλάντσεφ θεωρεί ότι θα ήταν μικρότερο του ενός κιλοτόνου – δηλαδή περίπου δεκαπέντε φορές μικρότερο από τη βόμβα που έπεσε στη Χιροσίμα. Θα ήταν, παρόλα αυτά, ολέθριο και θα οδηγούσε σχεδόν σίγουρα σε έντονη αντίδραση από τη Δύση. Ο Σλάντσεφ δεν πιστεύει πως το ΝΑΤΟ θα αντιδρούσε με δικά του πυρηνικά χτυπήματα, αλλά θα μπορούσε για παράδειγμα να καταστρέψει τον ρωσικό στόλο της Μαύρης Θάλασσας. Αυτό θα οδηγούσε σε ακόμη έναν γύρο κλιμάκωσης. Σε μια τέτοια κατάσταση, η Δύση ίσως θα έμπαινε στον πειρασμό να υποχωρήσει. Ο Σλάντσεφ προτείνει να μη συμβεί κάτι τέτοιο. «Η στιγμή είναι τώρα», έγραψε. «Αυτό είναι για την ολοκληρωτική νίκη».

«Ο Μπράνισλαβ ανησυχεί πολύ», μου είπε ο Γκούμανς, «και δεν είναι φοβιτσιάρης». Ο Γκούμανς επίσης ήταν ανήσυχος, αν και το υποθετικό χρονοδιάγραμμά του ήταν πιο εκτενές. Πιστεύει ότι οι νέες ρωσικές ενισχύεις, παρότι πλημμελώς εκπαιδευμένες και εξοπλισμένες, καθώς και το ξέσπασμα ενός πρώιμου χειμώνα θα ανακόψουν προσωρινά την ουκρανική εκστρατεία και θα σώσουν τους Ρώσους, προς στιγμήν. «Ο κόσμος πιστεύει ότι θα τελειώσει σύντομα, αλλά δυστυχώς, ο πόλεμος δεν δουλεύει έτσι» είπε. Αλλά πιστεύει επίσης ότι οι Ουκρανοί θα συνεχίσουν την επίθεσή τους την άνοιξη, σημείο στο οποίο θα ισχύουν η ίδια δυναμική και οι ίδιοι κίνδυνοι. «Για να τελειώσει ένας πόλεμος», λέει ο Γκούμανς, «οι ελάχιστες απαιτήσεις τουλάχιστον της μιας πλευράς πρέπει να διαφοροποιηθούν». Αυτός είναι ο πρώτος κανόνας για τον τερματισμό ενός πολέμου. Και ακόμη δεν έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου έχουν αλλάξει αρκετά οι στόχοι του πολέμου ώστε να είναι εφικτή μια ειρήνη.

Οι προβλέψεις των θεωρητικών για το τι θα μπορούσε να συμβεί στη συνέχεια εξαρτώνται μερικώς από το πώς αξιολογούν τις παραμέτρους. Θα μπορούσε στα αλήθεια να καταρρεύσει το ρωσικό μέτωπο στο Ντονμπάς, και αν ναι, πόσο σύντομα; Αν κατέρρεε, πόση από τη σχετική πληροφορία θα ήταν σε θέση να ελέγξει το Κρεμλίνο; Αυτά τα πράγματα είναι απρόβλεπτα, αλλά κάποιος πρέπει να κάνει προβλέψεις. Ο Νταν Ράιτερ, για παράδειγμα, ήταν ελαφρώς πιο αισιόδοξος από τον Γκούμανς σχετικά με την ικανότητα του Πούτιν να πουλήσει μια μικρή νίκη στον ρωσικό λαό, εξαιτίας του ελέγχου του επί των ρωσικών μέσων ενημέρωσης. Για τον Ράιτερ, ο Πούτιν είναι επαρκώς δικτατορικός ώστε να μπορεί να κάνει πίσω αν χρειαστεί.

Παρότι είναι ο προεξέχων θεωρητικός της αξιόπιστης δέσμευσης, ο Ράιτερ πιστεύει ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να τελειώσει χωρίς απόλυτο αποτέλεσμα, όπως π.χ. η καταστροφή της Ρωσικής Ομοσπονδίας. «Αλήθεια δεν θέλεις να αφήσεις στη θέση της μια χώρα που πρόκειται να αποτελεί μια διαρκή απειλή» είπε. Ωστόσο, κάποιες φορές αυτός είναι ο κόσμος στον οποίο πρέπει να ζήσεις, επειδή είναι απλά υπερβολικά κοστοβόρο να προσπαθήσεις να εξουδετερώσεις εντελώς την απειλή». Βλέπει ένα μέλλον στο οποίο η Ουκρανία θα συμφωνούσε σε μια εκεχειρία και στη συνέχεια θα μετατρεπόταν σε ένα μιλιταριστικό «σκαντζόχοιρο», μια αγκαθωτή χώρα που κανείς δεν θα ήθελε να εισβάλλει. «Οι χώρες μεσαίου μεγέθους μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους από πολύ επικίνδυνους εχθρούς», λέει ο Ράιτερ. «Η Ουκρανία μπορεί να γίνει ακόμη περισσότερο υπερασπίσιμη στο μέλλον, αλλά θα μοιάζει πολύ διαφορετική ως χώρα και ως κοινωνία από ό,τι πριν την εισβολή». Θα έμοιαζε περισσότερο με το Ισραήλ, με υψηλούς φόρους, στρατιωτικές δαπάνες, και μακρά, υποχρεωτική, στρατιωτική θητεία. «Αλλά η Ουκρανία μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της», λέει ο Ράιτερ. «Το έχει αποδείξει αυτό».

Ο Γκούμανς αισθάνεται πιο ανήσυχος. Ακόμη μια φορά, οι σκέψεις του τον πήγαν στον 1ο ΠΠ. Το 1917, η Γερμανία, χωρίς καμιά ελπίδα για νίκη, αποφάσισε να «τζογάρει για να αναστηθεί». Εξαπέλυσε το μυστικό της όπλο, τα υποβρύχια, να διεξάγουν απεριόριστες επιχειρήσεις στις ανοιχτές θάλασσες. Το ρίσκο αυτής της στρατηγικής ήταν ότι αυτό ίσως έβαζε τις ΗΠΑ στον πόλεμο. Η ελπίδα της ήταν ότι θα έπνιγε τη Μεγάλη Βρετανία και θα οδηγούσε στη νίκη. Ήταν μια στρατηγική με μεγάλο εύρος ενδεχομένων, κατά τα λόγια του Γκούμανς, με την έννοια ότι θα οδηγούσε είτε σε μεγάλη ανταμοιβή ή σε μεγάλη συμφορά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οδήγησε στην είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο, στην ήττα της Γερμανίας και τον εξοστρακισμό του Κάιζερ από την εξουσία.

Στη σημερινή περίπτωση, το μυστικό όπλο είναι πυρηνικό. Και η χρήση του κουβαλάει το ρίσκο, ξανά, μιας ακόμη μεγαλύτερης εμπλοκής των ΗΠΑ στον πόλεμο. Αλλά θα μπορούσε επίσης, τουλάχιστον προσωρινά, να σταματήσει την προέλαση του ουκρανικού στρατού. Αν χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά, θα μπορούσε ακόμα και να κερδίσει μια νίκη. «Οι άνθρωποι ενθουσιάζονται για την πιθανή κατάρρευση του ρωσικού μετώπου», λέει ο Γκούμανς. «Αλλά για μένα είναι ‘Ω-ω-χ-χχχ!’» Σε εκείνο το σημείο, ο Πούτιν θα ήταν στα αλήθεια παγιδευμένος. Για την ώρα, ο Γκούμανς ακόμη πιστεύει ότι η πυρηνική επιλογή δεν είναι πιθανή. Και πιστεύει ότι η Ουκρανία θα νικήσει τον πόλεμο. Αλλά πιστεύει επίσης ότι θα πάρει πολύ χρόνο, και θα κοστίσει εκατοντάδες χιλιάδες ζωές.

Πηγή: https://www.newyorker.com/culture/annals-of-inquiry/how-the-war-in-ukraine-might-end

 

Ο “Πατέρας της ΑΟΖ” ερωτά: Ήρθε η ώρα να πολεμήσουμε για την ΑΟΖ μας; Γιατί οι Αμερικανοί ανησυχούν τόσο;

0

Ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης και το εξώφυλλο του βιβλίου του “Η ΑΟΖ της Ελλάδας”. Φωτογραφίες αρχείου.

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ

Φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι Αμερικανοί ανησυχούν. Το Πεντάγωνο και το State Department βρίσκονται στα κάρβουνα διότι πιστεύουν ότι έρχεται μια πολύ κρίσιμη περίοδοs στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που δεν θα είναι επανάληψη των Ιμίων αλλά κάτι πολύ χειρότερο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ιδιαίτερα μετά την Ρωσοουκρανική κρίση, αποφάσισαν ότι δεν πρέπει να αγνοούν τους κινδύνους μιας ελληνοτουρκικής σύρραξης και μια πρόσφατη έκθεση του Αμερικανικού Πενταγώνου επιβεβαιώνει αυτές τις ανησυχίες τους.

Έτσι αποφάσισαν να ρίξουν το βάρος τους σε μια ουσιαστική μεσολάβηση, βασιζόμενοι στην πρόσφατη μεσολάβησή τους για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Λιβάνου και Τουρκίας αλλά, όπως είναι η σημερινή  κατάσταση, φαίνεται ότι δεν θα προλάβουν.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η συνάντηση, πριν λίγες ημέρες στην Κωνσταντινούπολη, του Τζέικ Σάλιβαν, συμβούλου εθνικής ασφαλείας του προέδρου Μπάιντεν με τον γνωστό μας Ιμπραήμ Καλίν , το δεξί χέρι του Ερντογάν, που κρατήθηκε μυστική και ανακοινώθηκε μετά την συνάντησή τους.

  • Ο Ιμπραήμ Καλίν ανέφερε στον Τζέικ Σάλιβαν ότι η Τουρκία δεν θα διστάσει να προστατεύσει τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο και δήλωσε ότι οι « επιθετικές ενέργειες της Ελλάδας αντιβαίνουν στο διεθνές  δίκαιο  και είναι απαράδεκτες».

Όπως ανέφερε ο Μιχάλης Ιγνατίου:

«Για να σηκωθεί κυριακάτικα και να ταξιδεύσει από την Ουάσιγκτον στην Κωνσταντινούπολη, ενώ στον Λευκό Οίκο γίνεται «ένας χαμός» με τα εσωτερικά θέματα και τις εκλογές, με το Ιράν, με τη Ρωσία, με την Ουκρανία, την Κίνα και άλλες «θερμές» περιοχές του πλανήτη, κάτι σοβαρό είχε να μεταφέρει στην τουρκική ηγεσία.»

Οι Αμερικανοί ξέρουν κάτι που δεν ξέρουμε εμείς και φαίνονται φοβερά ανήσυχοι, διότι πιστεύουν ότι ο Ερντογάν έχει κλιμακώσει επικίνδυνα  τις απειλές του και θέλουν να προλάβουν αυτό που σκέφτονται αλλά δεν το λένε, που δεν είναι τίποτε άλλο από τον εφιάλτη ενός ελληνοτουρκικού πολέμου, που τον θεωρούν καταστροφικό για τα συμφέροντά τους στην Ανατολική Μεσόγειο.

Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι δεν γνώριζαν για την συμφωνία που υπέγραψαν την περασμένη εβδομάδα η Τουρκία και η Λιβύη που έρχεται να προστεθεί στο παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο σύμφωνα με το οποίο και παραχαράσσοντας κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου αλλά και γεωγραφίας, Τουρκία και Λιβύη μοιράζονται κοινή ΑΟΖ, αγνοώντας τα δικαιώματα της Ελλάδας σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Έτσι, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, επικεφαλής πολυπληθούς αποστολής Τούρκων αξιωματούχων, μεταξύ των οποίων και ο υπουργός Άμυνας, Χουλουσί Ακάρ, βρέθηκε στην Τρίπολη όπου και υπέγραψε με την λιβυκή κυβέρνηση, ένα αμφισβητούμενο μνημόνιο συνεργασίας σύμφωνα με το οποίο, τουρκικές εταιρείες θα μπορούν να κάνουν έρευνες για υδρογονάνθρακες στην ξηρά και την ΑΟΖ της Λιβύης.

Όταν αναφέρονται στην ΑΟΖ της Λιβύης, εννοούν την ΑΟΖ της Ελλάδας  που φαίνεται με κίτρινο χρώμα (39.000 χ.μ.2) στον επόμενο χάρτη.

Παράνομος Χάρτης Τουρκολυβικού Μνημονίου

Πηγή: Angelos Syrigos, Atlas of Greek-Turkish Relations, Newspaper Kathimerini

Έτσι τώρα η ελληνική κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί μια συμφωνία Άγκυρας-Τρίπολης που σφετερίζεται ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, χωρίς μάλιστα , όπως φαίνεται , δυνατότητα διαφυγής.

Οι Αμερικανοί δεν φοβούνται απλώς  μια κλιμάκωση της ανθελληνικής  ρητορικής , αλλά φοβούνται ότι ο Ερντογάν, εντελώς πλέον στρυμωγμένος, θα κάνει έρευνα και πιθανή γεώτρηση στην ΑΟΖ της Ελλάδας νότια της Κρήτης, παριστάνοντας ότι η γεώτρηση γίνεται στην ΑΟΖ της Λιβύης.

Το σενάριο κλιμάκωσης που εξετάζει η Αθήνα είναι οι Τούρκοι να επιχειρήσουν να κάνουν έρευνες νότια της Κρήτης και εντός της Λιβυκής ΑΟΖ που ουσιαστικά ανήκει στην ελληνική  ΑΟΖ , όπως είδαμε στον προηγούμενο χάρτη. Αυτό θα πραγματοποιηθεί με έξοδο του Oruc Reis μαζί με το νέο ελικοπτεροφόρο Anadolu με παράλληλη μετακίνηση του τέταρτου γεωτρύπανου Abdulhamid Han στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Ουάσιγκτον φαίνεται τρομοκρατημένη στην περίπτωση τέτοιου σεναρίου,  διότι υποψιάζονται ότι η ελληνική κυβέρνηση θα αναγκασθεί  να βυθίσει το τουρκικό γεωτρύπανο, όπως ακριβώς θα έκαναν και οι ΗΠΑ, εάν  ένα γεωτρύπανο ξένης χώρας επιχειρούσε να τρυπήσει την ΑΟΖ της Αμερικής!

Βέβαια, είναι άξιο αναφοράς το γεγονός ότι, για πρώτη φορά, δεν είμαστε μόνοι μας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Μεγάλη Βρετανία, η Αίγυπτος και το Ισραήλ με δηλώσεις τους  υποστηρίζουν σθεναρά τις ελληνικές θέσεις.

Όπως έγραψε πρόσφατα η γαλλική LE MONDE:

«Η Τουρκία δεν είναι πλέον κράτος δικαίου, διατηρεί διαρκώς έναν αντιδυτικό και απρόβλεπτο λόγο, αμφισβητεί τα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα και έχει προσφέρει ένα σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα στο Κρεμλίνο αγοράζοντας τους πυραύλους S -400.».

Οι ΗΠΑ, για μεγάλο χρονικό διάστημα, βλέπουν την πιθανότητα να χάσουν την Τουρκία και πανικοβάλλονται. Για μας δεν ανησυχούν διότι μας θεωρούν  δεδομένους. Κρίμα που δεν ζει ο Ανδρέας Παπανδρέου για να μας εξηγήσει την στάση της Αμερικής που γνώριζε τόσο καλά.

  • Η μεγάλη ευκαιρία οριοθέτησης ΑΟΖ με Κύπρο

Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου, από το 2004, να γράφω για  την ανάγκη  οριοθέτησης ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Κύπρο! Τώρα ήρθε η ώρα να φανεί τι ηγέτης είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Όπως γράφει ο κορυφαίος κύπριος δημοσιογράφος Κώστας Βενιζέλος:

«Πέραν από τη στρατιωτική ισχύ, που είναι απαραίτητη και σημαντική και λειτουργεί αποτρεπτικά, υπάρχουν κι άλλες κινήσεις να γίνουν. Όπως για παράδειγμα, να τολμήσει η Αθήνα να καλέσει τη Λευκωσία για συνομιλίες για οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ των δύο κρατών.

Μετά το τουρκολιβυκό μνημόνιο, το 2019, η Αθήνα προχώρησε σε συμφωνία με το Κάιρο (2020), αν και αυτή η επιλογή της τμηματικής οριοθέτησης μεταξύ 27ου και 28ου μεσημβρινού, άφησε την περιοχή ανατολικότερα ανοικτή στην Τουρκία για τις παράλογες αξιώσεις της. Διά της παραλείψεως έγινε κι αυτό!

Η οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Ελλάδος, για να προχωρήσει χρειάζεται πολιτική απόφαση και αποφασιστικότητα να προστατευτούν τα συμφέροντά τους. Να τολμήσουν χρειάζεται. Έχοντας σχέδιο, πολιτική και όχι όπλο το θεαθήναι.»

Δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό που έγραψε ο Αλέξης Παπαχελάς, που γνωρίζει τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις όσο ελάχιστοι:

«Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι αν όντως τα πράγματα φτάσουν στα άκρα κάποιο βράδυ στο Αιγαίο, τότε θα εκτυλιχθεί το πιο σημαντικό μπρα ντε φερ στην Ουάσιγκτον. Δεν θα κρατήσει πολύ, ενδεχομένως μόνο λίγες ώρες. Εκείνη τη στιγμή όμως θα έχει τεράστια σημασία τι θα εισηγηθούν όσοι θα καθίσουν γύρω από τον Μπάιντεν στο μακρύ τραπέζι του Situation Room στα υπόγεια του Λευκού Οίκου. Όπως ακριβώς συνέβη το 1964, το 1967, το 1974, το 1987, το 1996…»

Πάντως η απορία παραμένει: Γιατί να πολεμήσουμε για την ΑΟΖ μας αφού  η ελληνική κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται να ψάξει για υδρογονάνθρακες;

Hellas Journal

«Ο βουλγαρικός λαός δεν μεταναστεύει, εγκαταλείπει τη χώρα»

0

 

Επικρατεί η κλεπτοκρατία
«Καθ. Πλάμεν Κίροφ: Ο βουλγαρικός λαός δεν μεταναστεύει, εκκενώνεται»

«Νομίζω ότι αναζητούμε την αιτία για τη σημερινή κατάσταση των πραγμάτων όχι εκεί που είναι ο πόνος. Δεν είναι στα συνταγματικά μοντέλα, αλλά στα πολιτικά κόμματα και τις πολιτικές ελίτ, που έχουν απομακρυνθεί πολύ από αυτό που αντιπροσωπεύουν τα πολιτικά υποκείμενα στον κλασικό κοινοβουλευτισμό», είπε σε εκπομπή της BNT, ο καθηγητής Πλάμεν Κίροφ, πρώην συνταγματικός δικαστής.

Σύμφωνα με τις απόψεις του, στη χώρα μας η κυβέρνηση που σχηματίζεται με δημοκρατικό τρόπο -μέσω εκλογών, εκφυλίζεται πάντα σε κλεπτοκρατία –  συμμετοχή στην εξουσία για να ικανοποιήσει την παρόρμηση του πλουτισμού.

Ο βουλγαρικός λαός δεν μετανάστευσε,  και δεν έχει σκοπό να ξαναγυρίσει, εκκενώθηκε από αυτή τη χώρα, πιστεύει ο Κίροφ.

Και προσθέτει: «Και όταν βλέπουμε πόσοι Βούλγαροι πολίτες έχουν εγκαταλείψει τη Βουλγαρία τα τελευταία 10 χρόνια, και προσθέτοντας σε αυτόν τον αριθμό εκείνους που μετανάστευσαν πριν από το 2010, αποδεικνύεται ότι υπάρχουν περίπου 2,5 εκατομμύρια Βούλγαροι πολίτες, που είναι σε ηλικία εργασίας».

Σύμφωνα με τον ίδιο, η Βουλγαρία γίνεται ολοένα και περισσότερο ένα έδαφος που ενδιαφέρει ορισμένες δυνάμεις εκτός Βουλγαρίας, παρά ένα εθνικό κράτος του οποίου καθήκον είναι να εγγυηθεί την ευημερία του έθνους.

bntnews.bg

https://www.echedoros-a.gr

 

Στα Σκόπια: Βούλγαροι οπαδοί έκαψαν σημαία της Γιουγκοσλαβίας και ύψωσαν τη βουλγαρική

0

 

Βούλγαροι οπαδοί που ήρθαν για να επευφημήσουν την εθνική τους ομάδα τη Δευτέρα έκαψαν μια γιουγκοσλαβική σημαία στην είσοδο της πόλης των Σκοπίων και ύψωσαν τη βουλγαρική.

«Στα Σκόπια το 2022, η σημαία της Γιουγκοσλαβίας καίγεται και η βουλγαρική σημαία κυματίζει περήφανα δίπλα της.

Είναι καιρός να καταλάβουν όλοι ότι υπάρχουν Βούλγαροι σε αυτή τη χώρα και ότι δεν θα μείνουν για πάντα αόρατοι.

Αντιθέτως!

Κάποτε θα γίνουν ο ηγετικός παράγοντας στη χώρα και θα πάρουν τον έλεγχο όπως θα έπρεπε», αναφέρει η ανάρτηση.

press24.mk

https://www.echedoros-a.gr

Μαζικές βολές από πυροβολαρχίες όπλων λέιζερ για πρώτη φορά στην ιστορία των πολέμων σε πέντε πόλεις της Ρωσίας!

1

Σύστημα Peresvet: Τυφλώνει δορυφόρους σε απόσταση 1500 χλμ από την επιφάνεια της Γης!

(Αναδημοσίευση από αρχικό κείμενο: 06-10-2022, 22:16)

Μαζικές βολές πυροβόλων λέιζερ σημειώνονται τις τελευταίες ώρες πάλι στην συνοριακή πόλη Μπέλγκοροντ, που βρίσκεται σε απόσταση 70 χλμ. από το Χάρκοβο αλλά και σε άλλες περιοχές της Ρωσίας: Οι βολές δεσμών λέιζερ τελικά προέρχονται από το σύστημα Peresvet και χρησιμοποιούνται κατά δυτικών δορυφόρων και μη επανδρωμένων εναέριων οχημάτων UAV από αυτά που συνεχεία βομβάρδιζαν τους αμάχους της πόλης.

Παρόμοιες στήλες λέιζερ παρατηρήθηκαν σε πολλές πόλεις της Ρωσίας, όπως στη Μόσχα, το Όμσκ, το Μούρμανσκ.

Όπως αποκάλυψε πριν δύο ημέρες το pronews.gr είχαν καταγραφεί ακτίνες από την περιοχή του Μπέλγκοροντ να εκτοξεύονται προς τον ουρανό.

Χθες επιβεβαιώθηκε ότι επρόκειτο για ακτίνες λέιζερ, αλλά τώρα φαίνεται ότι έχουμε την πρώτη μαζική χρήση τέτοιων όπλων στην ιστορία των πολέμων.

Δείτε την εικόνα που καταγράφηκε σήμερα τα ξημερώματα στην δυτική Ρωσία:

Δεν πρόκειται για ταινία επιστημονικής φαντασίας: Είναι αληθινή πυροβολαρχία όπλων λέιζερ, εν δράσει!

Το όνομα στο όπλο λειζερ το έδωσε ο ίδιος ο Β.Πούτιν: Ο  Peresvet ήταν ένας Ρώσος ορθόδοξο πολεμιστή-μοναχό του 14ου αιώνα, ονόματι Aleksandr Peresvet, ο οποίος πολέμησε σε μια μάχη που σηματοδότησε το τέλος της μογγολικής κυριαρχίας στη μεσαιωνική Ρωσία.

Τα πληρώματα των όπλων λέιζερ αποκαλύπτεται τώρα, ότι εκπαιδεύτηκαν στην Ακαδημία Διαστημικών Δυνάμεων Mozhaisky στην Αγία Πετρούπολη και το όπλο είναι αυτό στο οποίο είχε κάνει αναφορά ο Ρώσος πρόεδρος το 2018:

«Έχουμε επιτύχει σημαντική πρόοδο στα όπλα λέιζερ. Δεν είναι απλώς μια ιδέα ή ένα σχέδιο πια. Δεν είναι καν στα αρχικά στάδια παραγωγής. Από πέρυσι, τα στρατεύματά μας είναι οπλισμένα με όπλα λέιζερ. Δεν θέλω να αποκαλύψω περισσότερες λεπτομέρειες. Δεν είναι ακόμα η ώρα. Αλλά οι ειδικοί θα καταλάβουν ότι με τέτοια όπλα, η αμυντική ικανότητα της Ρωσίας έχει πολλαπλασιαστεί».

Δείτε το πρώτο  βίντεο από την επιχειρησιακή ικανότητα στην οποία τέθηκε το όπλο:

Το Peresvet χρησιμοποιεί πολλή ηλεκτρική ενέργεια, επομένως η χρήση τους ως φορητού εργαλείου είναι απίθανο να πετύχει. Ωστόσο, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την προστασία στρατιωτικών βάσεων και αστικών περιοχών από βαλλιστικά όπλα ή από διείσδυση UAV.

Ειδικοί αναφέρουν ότι το σύστημα είναι κάτι παραπάνω από ένα όπλο λέιζερ: Δημιουργεί το φαινόμενο «τοίχου φωτός» στην τροπόσφαιρα, παρεμβαίνοντας στα οπτικά συστήματα: «Το συγκρότημα μπορεί να τυφλώσει όλα τα συστήματα δορυφορικής αναγνώρισης ενός πιθανού εχθρού σε τροχιές 1500 χιλιομέτρων».

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/mazikes-voles-apo-pyrovolarxies-oplon-leizer-gia-proti-fora-stin-istoria-ton-polemon-se-pente-poleis-tis-rosias/

Σκέρτσος – Γεραπετρίτης: Δυο ξένοι στην ίδια στέγη

0

«Κλαίει» ο δυστυχής Άκης και το μόνο βλέμμα κατανόησης που αντικρύζει στο Μαξίμου είναι του…Πίνατ.
Αν σας λέγαμε ότι στις σχέσεις Σκέρτσου – Γεραπετρίτη οι θερμοκρασίες είναι «παγόβουνου» της Ανταρκτικής δεν θα διεκδικούσαμε Πούλιτζερ της δημοσιογραφίας.

Το τελευταίο διάστημα όμως σημειώνεται μια ποιοτική διαφορά.

Ο Σκέρτσος τρώει «ξύλο» από διάφορες δημοσιογραφικο-πολιτικές παρέες και με το «κοφτερό» μυαλό που διαθέτει διαπιστώνει ότι αυτές οι παρέες δεν κρύβουν τις καλές σχέσεις τους με τον Γεραπετρίτη.

Έλα όμως που αυτές οι παρέες είναι ιδιαίτερα ισχυρές στο επιχειρηματικό-μιντιακό σύστημα που στηρίζει τον Κυριάκο. Και έχουν υιοθετήσει στη θερμή αγκαλιά τους τον «κύριο καθηγητή».

«Κλαίει» λοιπόν ο δυστυχής Άκης και το μόνο βλέμμα κατανόησης που αντικρύζει στο Μαξίμου είναι του…Πίνατ.

Άντε και της Μαρίας Χούκλη που παραμένει στυλοβάτης του.

https://www.ieidiseis.gr/parapolitika/166500/skertsos-gerapetritis-dyo-ksenoi-stin-idia-stegi

“Όλα τα εγκλήματα του Ερντογάν”: Παρουσίαση για το βιβλίο Γάλλου συγγραφέα που στοχεύει τον ισλαμιστή Πρόεδρο της Τουρκίας

0

Στο περιοδικό VALEURS ACTUELLES δημοσιεύεται άρθρο με υπογραφή του Antoine Colonna και τίτλο “Όλα τα εγκλήματα του Erdogan” [Tous les crimes d’Erdogan].

Παρουσιάζει το βιβλίο “Le régime Erdogan” (Το καθεστώς Erdogan) του Franck Papazian με αναφορές στην υποχώρηση των ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην αντιμετώπιση των μειονοτήτων και στη στροφή προς την ισλαμοποίηση της τουρκικής κοινωνίας από το 2010.

Πέρα από τα σύνορα της Τουρκίας ο Ταγίπ Ερντογάν (Erdogan) δεν διστάζει να προβάλλει την επιρροή αλλού όπως στην περίπτωση παροχής αρωγής προς το Αζερμπαϊτζάν εναντίον της Αρμενίας.

“Αλλά ενεργεί εξίσου ενάντια της Κύπρου και της Ελλάδας” σημειώνεται παραθέτοντας σχετικό απόσπασμα από το βιβλίο: “στις 20 Ιουλίου 2021 ο Recep Tayyip Erdogan μεταβαίνει στο “τουρκικό” -ενοοεί το κατεχόμενο- τμήμα της Κύπρου.

“Εκφωνεί μια ομιλία ότι καμία πρόοδος δεν μπορεί να υπάρξει στις διαπραγματεύσεις αν δεν γίνει αποδεκτό ότι υπάρχουν δύο λαοί και δύο κράτη, μιλώντας με το γνώριμο επιβεβαιωτικό και αυταρχικό τόνο του.

Με αυτή τη στάση του ο Recep Tayyip Erdogan συνεχίζει την επεκτατική πολιτική του πάντα σε αναζήτηση κυριαρχίας. Δείχνει ότι είναι ικανός να προκαλέσει στρατιωτικά την Ευρώπη καθώς η Κύπρος αποτελεί μέρος της ΕΕ. Αποδεικνύει σε αυτό το ζήτημα όπως και σε άλλα ότι είναι έτοιμος να προκαλέσει διενέξεις. Δεν είναι δυνατό να τον σταματήσει κανείς παρά με την ισχύ. Αυτός ο άνθρωπος συνιστά κίνδυνο”.

Περαιτέρω σημειώνεται ότι η Γαλλία βρίσκεται στο στόχαστρο του Τούρκου προέδρου λόγω του μεγάλου αριθμού Τούρκων που διαμένουν στη Γαλλία αλλά και λόγω των θέσεων αξιωματούχων της χώρας που τάσσονται υπέρ της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων και της ποινικοποίησης της άρνησής της, γεγονός που “προκαλεί υστερία στον Erdogan”, σημειώνεται χαρακτηριστικά.

ΠΗΓΗ: VALEURS ACTUELLES – Antoine Colonna

https://hellasjournal.com/2022/10/ola-ta-egklimata-tou-erntogan-parousiasi-gia-to-vivlio-gallou-singrafea-pou-stochevi-ton-islamisti-proedro-tis-tourkias/

War on the Rocks: ΓΙΑΤΙ Ο ΕΡΝΤΟΓΚΑΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

0

5 Οκτωβρίου 2022

«Τα νησιά που κατέχετε δεν μας δεσμεύουν, θα κάνουμε ότι χρειάζεται όταν έρθει η ώρα. Όπως λέμε, μπορεί να έρθουμε ξαφνικά ένα βράδυ». Έχουν περάσει πλέον εβδομάδες από τότε που ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απείλησε ρητά ότι θα εισβάλει στην Ελλάδα, χρησιμοποιώντας την ίδια γλώσσα που χρησιμοποιούσε πριν από προηγούμενες τουρκικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία. Μια μυριάδα ζητημάτων διχάζουν την Αθήνα και την Άγκυρα, αλλά ο Ερντογάν έχει επικεντρώσει τώρα την οργή του στη στρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου από την Ελλάδα. Ενώ η ελληνική στρατιωτική παρουσία εκεί παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό συνεπής τις τελευταίες δεκαετίες, η Άγκυρα επιμένει ότι παραβιάζει τις συνθήκες του 1923 και του 1947 που καθιέρωσαν την κυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά.

Όπως υποστήριξα τον Ιούνιο, μια σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας φαίνεται όχι μόνο πιθανή αλλά και ενδεχόμενη. Η προσεκτική ανάγνωση των πρόσφατων δηλώσεων από Τούρκους αξιωματούχους, καθώς και το μοτίβο των γεγονότων τους τελευταίους μήνες, έχουν απλώς αυξήσει τον κίνδυνο. Σοβαρές συνέπειες είναι πιθανό να περιμένουν τόσο την Τουρκία όσο και την Ελλάδα σε περίπτωση που τα δύο κράτη έρθουν σε σύγκρουση. Ωστόσο, η ρητορική του Ερντογάν, καθώς και τα συμφέροντα και η ιδεολογία του, υποδηλώνουν ότι η Άγκυρα μπορεί να είναι πρόθυμη να αντιμετωπίσει αυτούς τους κινδύνους.

Πρελούδιο μιας απειλής

Υπήρχαν ενδείξεις στις αρχές του καλοκαιριού ότι οι εντάσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας μειώνονταν. Με τη σύναψη συμφωνίας που θα επιτρέψει στη Σουηδία και τη Φινλανδία να υποβάλουν αίτηση για ένταξη στο ΝΑΤΟ, ο Ερντογάν φάνηκε πολύ πιο πρόθυμος να πετύχει ένα ακόμη χτύπημα κατά των Κούρδων πολιτοφυλακών στη Συρία – μια επιχείρηση που ανέβαλε υπό την πίεση της Ρωσίας και της Αμερικής. Οι φόβοι για ανανεωμένες ελληνοτουρκικές εχθροπραξίες εκτοξεύτηκαν ξανά στις αρχές Αυγούστου με την καθέλκυση ενός νέου τουρκικού πλοίου γεώτρησης που φέρεται να κατευθυνόταν προς αμφισβητούμενα ύδατα στη Μεσόγειο. Όμως, παρά τις υψηλές προσδοκίες στον τουρκικό εθνικιστικό Τύπο, το ταξίδι προχώρησε στα ύδατα με ασφάλεια εντός των ορίων της άμεσης ακτογραμμής της Τουρκίας.

Η καλοκαιρινή ηρεμία έληξε την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου, αφού τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν πολλά επεισόδια μεταξύ των Τούρκων και των Ελλήνων στρατιωτικών. Η πρώτη συνάντηση, σύμφωνα με το τουρκικό υπουργείο Άμυνας, σημειώθηκε όταν ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη παρενόχλησαν τουρκικά αεροσκάφη που συμμετείχαν σε αποστολή του ΝΑΤΟ πάνω από τη Μεσόγειο. Μέρες αργότερα, Τούρκοι αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν ότι ένα ελληνικό αντιαεροπορικό σύστημα S-300 κλείδωσε τουρκικά F-16 κοντά στην Κρήτη. Οι ανώνυμες ελληνικές αρνήσεις για τις συναντήσεις αυτές δεν πέτυχαν τίποτα για να σταματήσουν την οργή της Άγκυρας. Με τα δύο περιστατικά να συμβαίνουν κατά τη διάρκεια των τελετών της εκατονταετηρίδας που σηματοδοτούν το τέλος του Τουρκικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας, ο Ερντογάν επέκρινε την ανάπτυξη των ρωσικών S-300 από την Ελλάδα ως απόδειξη της ελληνικής κακίας και απιστίας προς το ΝΑΤΟ. Σε αυτό το πλαίσιο ο πρόεδρος της Τουρκίας απείλησε να έρθει χωρίς προειδοποίηση για τα νησιά της Ελλάδας.

Τα λόγια του Ερντογάν προκάλεσαν γρήγορη κριτική. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης χαρακτήρισε την ομιλία του ως εσκεμμένα επιθετική, προερχόμενη από έναν ηγέτη που φαίνεται «να έχει μια περίεργη καθήλωση με τη χώρα μου». Το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ επανέλαβε στη συνέχεια την επιθυμία της Ουάσιγκτον «όλα τα μέρη να αποφύγουν τη ρητορική και να αποφύγουν τη λήψη μέτρων που θα μπορούσαν να επιδεινώσουν περαιτέρω τις εντάσεις», δηλώνοντας ότι η κυριαρχία των ελληνικών νησιών του Αιγαίου «δεν αμφισβητείται». Ορισμένοι παρατηρητές εντός και εκτός Τουρκίας έχουν υποστηρίξει ότι η πτώση των δημοσκοπήσεων του Ερντογάν χρησίμευσε ως κύρια έμπνευση για το ξέσπασμά του. Αντιμέτωπος με την επανεκλογή του το 2023, μπορεί να επιχειρεί «να ανατρέψει το ρεύμα» απευθύνοντας έκκληση στους εθνικιστές ψηφοφόρους που απέτυχε να συσπειρώσει στη βάση του.

Η Πολιτική της Αποστρατιωτικοποίησης

Από την ομιλία του Ερντογάν στις αρχές Σεπτεμβρίου, τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, σε συντονισμό με το επίσημο Υπουργείο Επικοινωνιών της χώρας, διατήρησαν έναν σταθερό ρυθμό σχολίων για το Αιγαίο. Μεταξύ των πιο σταθερών επικρίσεων που εκφράστηκαν από επίσημους και δημοφιλείς κριτικούς είναι η πεποίθηση ότι η Ελλάδα έχει στρατιωτικοποιήσει παράνομα τα νησιά της στα ανοιχτά της Ανατολίας. Αυτός ο ισχυρισμός βασίζεται σε ρήτρες δύο χωριστών συνθηκών που αφορούν την κυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά της. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, «δεν πρόκειται να κατασκευαστούν ναυτικές βάσεις ή οχυρώσεις» στα πέντε κύρια νησιά του Βορείου Αιγαίου. Παρόλα αυτά, οι όροι επιτρέπουν στην Ελλάδα να διατηρήσει μια «κανονική ομάδα» τακτικών στρατευμάτων εκεί. Αντίθετα, η Συνθήκη των Παρισίων του 1947 ορίζει κατηγορηματικά ότι τα ελληνικά Δωδεκάνησα στα νότια «θα παραμείνουν αποστρατιωτικοποιημένα». Η Ελλάδα, ωστόσο, υποστηρίζει ότι οι όροι νοήθηκαν ως υπόσχεση προς την Ιταλία, η οποία παραχώρησε τα νησιά στην Αθήνα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεδομένου ότι η Ιταλία είχε καταλάβει τα νησιά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1913, η Τουρκία αποκλείστηκε από τις διαπραγματεύσεις το 1947, με αποτέλεσμα να συζητηθεί η υπόσχεση σε σχέση με την Άγκυρα.

Είναι δύσκολο να βρεις Τούρκους σχολιαστές σήμερα πρόθυμους να αναλύσουν πλήρως την αντιφατική φύση αυτών των συμφωνιών. Χωρίς αποτυχία, φωνές σε τουρκικά μέσα ενημέρωσης αναφέρονται στα εδάφη της Ελλάδας στο Αιγαίο ως «τα νησιά υπό καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης (gayri askeri statüdeki adalar). Η ζομποποιημένη χρήση αυτής της έκφρασης συνοδεύτηκε από μια ροή ρεπορτάζ που κόβουν την ανάσα σχετικά με την τοποθέτηση στρατευμάτων και εξοπλισμού στα νησιά. Πολλαπλές διαδικτυακές πηγές έχουν δημοσιεύσει άρθρα με στατικές εικόνες υποτιθέμενων παράνομων βάσεων και αεροδρομίων από όλο το ελληνικό Αιγαίο. Οι σχολιαστές αναφέρουν επανειλημμένα την ύπαρξη δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων στρατιωτών που είναι φρουροί στα νησιά. Η βάση αυτών των αριθμών, ωστόσο, φαίνεται να προέρχεται από μελέτες που έγιναν πριν από περισσότερα από 30 χρόνια. Πρόσφατα, το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων της Τουρκίας, η Τουρκική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση, δημοσίευσαν φωτογραφίες από drone που δείχνουν ελληνικά πλοία να ξεφορτώνουν δεκάδες τεθωρακισμένα οχήματα στα ελληνικά νησιά Λέσβο και Σάμο. Οι σχολιαστές στην Τουρκία άρπαξαν αμέσως τις εικόνες αποδεικτικών στοιχείων της επιθυμίας της Ελλάδας να «στρατιωτικοποιήσει» το Αιγαίο. Το πιο δυσοίωνο, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι η αποτυχία αποστρατιωτικοποίησης των νησιών θα μπορούσε να θέσει επίσημα υπό αμφισβήτηση την κυριαρχία τους.

Ο ίδιος ο Ερντογάν έχει ξεκαθαρίσει ότι οι ενέργειες της Ελλάδας στο Αιγαίο δεν είναι η μοναδική πηγή έντασης. Από την υπογραφή συμφωνίας αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Αθήνας το 2019, έχει δυσφημήσει την υποστήριξη των ΗΠΑ προς την Ελλάδα, απορρίπτοντας ισχυρισμούς ότι οι αμερικανικές προσπάθειες στην περιοχή στοχεύουν στην υποστήριξη του πολέμου της Ουκρανίας κατά της Ρωσίας. Οι υποστηρικτές του στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ενισχύουν τακτικά αυτές τις αμφιβολίες. Ο στόχος της Ουάσιγκτον, υποστηρίζεται συχνά, είναι να πολιορκήσει την Τουρκία. Η άρση του εμπάργκο όπλων των ΗΠΑ στην Κυπριακή Δημοκρατία, καθώς και η υποστήριξη των ΗΠΑ για κουρδικές μαχητικές δραστηριότητες στη Συρία, αναφέρονται συχνά ως περαιτέρω στοιχεία αυτής της συνωμοσίας. Φαίνεται όλο και περισσότερο ότι ο Ερντογάν έχει φτάσει να πιστεύει τις χειρότερες αμερικανικές προθέσεις. Η παράδοση όπλων από την Ουάσιγκτον στην Ελλάδα, δήλωσε ενώπιον των Ηνωμένων Εθνών, αποτελούσε «μια συγκαλυμμένη κατοχή». Η αμερικανική και ευρωπαϊκή υποστήριξη, προειδοποίησε στη συνέχεια την Αθήνα, «δεν θα σας σώσει».

Τι θέλει ο Ερντογάν;

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να αμφιβάλλουμε για τη σοβαρότητα των απειλών του Ερντογάν. Μια μικρή πλειοψηφία Τούρκων ψηφοφόρων, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση, παραμένει πεπεισμένη ότι τα λόγια του είναι απλώς μια εκλογική στρατηγική που έχει σκοπό να «δημιουργήσει μια ατζέντα» πριν από την ψηφοφορία του επόμενου έτους. Ένα ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό, το 64% σύμφωνα με την έρευνα, δεν πιστεύει ότι υπάρχει «εχθρότητα μεταξύ του τουρκικού και του ελληνικού λαού». Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι μια σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας θα είχε καταστροφικές επιπτώσεις στις εύθραυστες οικονομίες και των δύο κρατών. Τα έσοδα από τον τουρισμό, ιδιαίτερα από τα θέρετρα στις ακτές του Αιγαίου, αποτελούν περίπου το 15% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της Τουρκίας (και περίπου το 18% του ελληνικού). Και τα δύο κράτη εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τη θαλάσσια ναυτιλία για το εμπόριο. Πριν από τον COVID-19, το 87 τοις εκατό του τουρκικού εμπορίου μεταφερόταν μέσω παραθαλάσσιων λιμένων εισόδου. Εκτός από οποιαδήποτε πιθανή οικονομική ζημιά, οι διεθνείς συνέπειες της σύγκρουσης δεν θα ήταν λιγότερο σοβαρές. Τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν υποδηλώσει έλλειψη ανοχής για οποιαδήποτε επίθεση σε κυρίαρχο ελληνικό έδαφος. Αντίθετα, ούτε οι Βρυξέλλες ούτε η Ουάσιγκτον φαίνεται να πιστεύουν τους τουρκικούς ισχυρισμούς για ελληνική επιθετικότητα.

Ωστόσο, λίγοι στην Ελλάδα εμφανίζονται πρόθυμοι να πάρουν ελαφρά τα λόγια του Ερντογάν. Τις τελευταίες εβδομάδες τόσο οι έντυπες όσο και οι τηλεοπτικές συζητήσεις για την Τουρκία επικεντρώθηκαν περισσότερο στην πιθανότητα πολέμου. Με την Ελλάδα να κατευθύνεται προς τις δικές της εκλογές το 2023, ο Μητσοτάκης έχει δηλώσει σθεναρά ότι οποιαδήποτε άμεση απειλή κατά της ελληνικής κυριαρχίας αποτελεί «κόκκινη γραμμή» για τη χώρα. Ενώ επικρίνει έντονα την απόφαση της κυβέρνησης να υπογράψει αμυντική συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρης προσπάθησε να εξισορροπήσει την επιθυμία του να ανατρέψει τον Μητσοτάκη με τη δική του δέσμευση να υπερασπιστεί τη χώρα σε περίπτωση σύγκρουσης. Υπάρχουν και άλλα, λιγότερο διακριτά σημάδια ότι η Αθήνα προετοιμάζεται για το χειρότερο. Δημοσιεύματα τον Ιούλιο αναφέρουν ότι ο ελληνικός στρατός έχει αρχίσει να αναπτύσσει μια «ομπρέλα» κατά των drone στα νησιά του Αιγαίου χρησιμοποιώντας ισραηλινή τεχνολογία. Πιο πρόσφατα, ελληνικά και γαλλικά πολεμικά πλοία πραγματοποίησαν κοινές ασκήσεις στο Αιγαίο Πέλαγος ως μέρος ενός ευρύτερου αμοιβαίου αμυντικού συμφώνου που υπογράφηκε το 2021.

Οι κίνδυνοι σύγκρουσης, ωστόσο, δεν φαίνεται να αποθαρρύνουν πλήρως τον Ερντογάν ή τους εκλογικούς του αντιπάλους. Ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, επικεφαλής του μεγαλύτερου αντιπολιτευόμενου κόμματος της Τουρκίας, καταδίκασε τη δέσμευση του Ερντογάν να «έρθει ξαφνικά μια νύχτα». Ένας πραγματικός ηγέτης, υποστήριξε, θα επαναλάμβανε την εισβολή της Τουρκίας το 1974 στην Κύπρο και απλά θα καταλάμβανε τα «κατεχόμενα» απο την Ελλάδα νησιά χωρίς απειλητικές προειδοποιήσεις. Ένας εκπρόσωπος του εθνικιστικού Κόμματος IYI επανέλαβε αυτά τα συναισθήματα. Ο Ερντογάν, υποστήριξε, είχε αποδείξει την ανικανότητά του να ηγηθεί, με το να μην κάνει την Ελλάδα να «πληρώσει κόστος» για την αποστολή τεθωρακισμένων οχημάτων στη Σάμο και τη Λέσβο. Αν και δεν πίστευε ότι ήταν δυνατός ένας πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ήταν βέβαιος ότι οποιαδήποτε σύγκρουση θα οδηγούσε στην απώλεια των νησιών της Ελλάδας. Ίσως η πιο εντυπωσιακή επίδειξη φιλοπολεμικού αισθήματος προήλθε από τον σύμμαχο του συνασπισμού του Ερντογάν, τον εθνικιστή ηγέτη Devlet Bahceli. Τον Ιούλιο, πόζαρε χαρούμενος με έναν χάρτη που απεικονίζει τα περισσότερα από τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένης της Κρήτης, ως τουρκικό έδαφος. Πιο πρόσφατα, ο Μπαχτσελί δήλωσε ενώπιον της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης ότι η «κυριαρχία, τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, η θαλάσσια δικαιοδοσία και ο εναέριος χώρος» πολλών ελληνικών νησιών «αναμφίβολα και νομικά» ανήκουν στην Τουρκία.

Αν και δεν υποδηλώνει απαραιτήτως μια άμεση σύγκρουση, αυτή η γενική συρροή απόψεων σχετικά με την Ελλάδα εγείρει ένα προφανές ερώτημα: Τι θα ήλπιζε να πετύχει η Άγκυρα με περαιτέρω κλιμάκωση; Ελλείψει σαφέστερων απαιτήσεων από τον Ερντογάν, ελάχιστοι στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης τόλμησαν να κάνουν μακροσκελείς εικασίες. Αρκετοί πρώην ανώτεροι στρατιωτικοί έχουν προτείνει τον αποκλεισμό των νησιών της Ελλάδας ή την άμεση επίθεση σε αυτά, με την ελπίδα να αφαιρεθούν ύποπτες βάσεις και όπλα. Μια πολύ πιο ολοκληρωμένη και πιο λεπτή πορεία δράσης μπορεί να βρεθεί στα γραπτά του Hasan Basri Yalcin, ενός συχνού σχολιαστή ειδήσεων και πρώην επικεφαλής έρευνας στο κορυφαίο think tank της Τουρκίας, το Ίδρυμα Πολιτικής, Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας (SETA). Η απειλή του Ερντογάν να «έρθει χωρίς προειδοποίηση», πιστεύει ότι ήταν η αρχή μιας μακροπρόθεσμης επιχείρησης με στόχο την κατάληψη των νησιών του Αιγαίου. Από νομική άποψη, υποστηρίζει ότι η Άγκυρα πρέπει να κατηγορήσει την Ελλάδα για παραβίαση των Συνθηκών της Λωζάνης και των Παρισίων, ακυρώνοντας έτσι την κυριαρχία της Αθήνας στα εδάφη της. «Το καλύτερο παράδειγμα για μια τέτοια στρατηγική», καταλήγει ο Yalcin, «είναι η Κύπρος». Μια εισβολή και κατοχή του νησιωτικού εδάφους της Ελλάδας, όπως η επίθεση της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974, θα βοηθούσε «να επαναπροσδιοριστεί το καθεστώς των νησιών».

Γιατί ο Ερντογάν να επιλέξει να ακολουθήσει αυτή την πορεία δράσης; Ίσως, όπως υποστήριξε ένας σχολιαστής, η προσωπική απογοήτευση του Ερντογάν με την αυξημένη δύναμη και παρουσία της Ελλάδας στη διεθνή σκηνή να τον ωθήσει σε κλιμάκωση. Η επιθυμία για εκλογική νίκη ή ακόμα και η συνταγματική δυνατότητα να αναβάλει τις εκλογές επικαλούμενος απειλή πολέμου, θα μπορούσε επίσης να παίξει κάποιο ρόλο. Φαίνεται επίσης να υπάρχει ένας γενικός αέρας τουρκικής αυτοπεποίθησης ως προς το αποτέλεσμα οποιασδήποτε αντιπαράθεσης με την Ελλάδα. Από αυτή την άποψη, το πολιτικό κλίμα της Τουρκίας έχει μεγάλη ομοιότητα με αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών πριν από την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Με τον ίδιο τρόπο που πολλοί Αμερικανοί αντιμετώπισαν το Ιράκ ως μια υπερώριμη απειλή για την ασφάλεια της Μέσης Ανατολής, υπάρχει μια παρόμοια απτή αίσθηση τουρκικής αγανάκτησης και ανυπομονησίας όταν πρόκειται για ελληνικά ζητήματα. Όπως και με την προσέγγιση της Ουάσιγκτον έναντι του Σαντάμ Χουσεΐν το 2002, υπάρχει μια έντονη αίσθηση αισιοδοξίας στην Άγκυρα ότι οποιαδήποτε σύγκρουση με την Ελλάδα θα ήταν σύντομη, αποφασιστική και νικηφόρα. Η Τουρκία, άλλωστε, έχει ταπεινώσει την Ελλάδα στο πεδίο της μάχης περισσότερες από μία φορές στο παρελθόν. Με τον ίδιο τρόπο που το Κοσσυφοπέδιο, η Βοσνία και ο Πόλεμος του Κόλπου φάνηκαν να αποτελούν παράδειγμα της στρατιωτικής υπεροχής της Αμερικής έναντι του Ιράκ, ο σχολιασμός της Τουρκίας συμμερίζεται γενικά την πεποίθηση του Ερντογάν ότι οι επεμβάσεις της χώρας στη Συρία, το Ναγκόρνο-Καραμπάγκ, το Ιράκ και τη Λιβύη έχουν δείξει την ανδρεία του στρατού της Τουρκίας. Και όπως οι υπαινιγμοί φανατισμού που εμφανίσθηκαν στην αμερικανική κάλυψη ειδήσεων του πολέμου το 2003, εξέχοντες Τούρκοι σχολιαστές περιγράφουν επίσης τους Έλληνες ανταγωνιστές τους ως εγγενώς αδύναμους και θηλυκούς. Εν ολίγοις, αν ο Ερντογάν όντως επιλέξει τον πόλεμο, μπορεί να οφείλεται στο ότι, όπως πολλοί άλλοι, πιστεύει ότι η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη.

Φυσικά, μια τουρκική επίθεση κατά της Ελλάδας θα προκαλούσε δυνητικά ανεπανόρθωτη ζημιά στη σχέση της Άγκυρας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα δεδομένης της αμυντικής συμφωνίας της Ελλάδας με τη Γαλλία και της ισχυρής παρουσίας του προσωπικού των ΗΠΑ στο Αιγαίο. Στη σκιά της εισβολής στην Ουκρανία, οποιαδήποτε απόπειρα κατοχής ελληνικού εδάφους θα επέφερε, αναμφίβολα, για τον Ερντογάν άμεσες και απίστευτες συγκρίσεις με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Δεδομένων αυτών των συνθηκών, φαίνεται σχεδόν αδύνατο να φανταστεί κανείς τον Ερντογάν να απορρίπτει τις σοβαρές διπλωματικές, πολιτικές και οικονομικές συνέπειες μιας τέτοιας ενέργειας.

Και όμως, η ιστορία δείχνει ότι μπορεί να είναι πρόθυμος και ικανός να αντέξει τις συνέπειες. Το 1974, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο παρά τη ζημιά που προκάλεσε στις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ. Στη Συρία, ο Ερντογάν ανταποκρίθηκε στις απειλές του για εισβολή αφού διαμήνυσε επί μακρόν τις προθέσεις του να δημιουργήσει μια «ζώνη ασφαλείας» στο βόρειο τμήμα της χώρας. Τα τουρκικά στρατεύματα συνεχίζουν να απειλούν να επεκτείνουν την κατοχή τους ενόψει των επανειλημμένων προειδοποιήσεων από την Ουάσιγκτον. Αντί να ντρέπεται από την αντιπαράθεση, ο Ερντογάν έχει διαφημίσει αυτές τις προόδους ως μια προσπάθεια να νικήσει μια συνωμοσία του ΝΑΤΟ και της Αμερικής για την καταστροφή της Τουρκίας. Εάν ο Ερντογάν πιστεύει, όπως το έθεσε ένας αρθρογράφος, ότι «η Αμερική είναι ο εχθρός μας και όχι η Ελλάδα», τότε είναι πιθανό να βλέπει τους κινδύνους μιας ρήξης ως ένα λυπηρό αλλά ουσιαστικό τίμημα που πρέπει να πληρωθεί στο όνομα της τουρκικής εθνικής ασφάλειας. .

*Ο Ryan Gingeras είναι καθηγητής στο Τμήμα Υποθέσεων Εθνικής Ασφάλειας στη Ναυτική Μεταπτυχιακή Σχολή και είναι ειδικός στην ιστορία της Τουρκίας, των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής. Είναι ο συγγραφέας έξι βιβλίων, συμπεριλαμβανομένου του επερχόμενου The Last Days of the Ottoman Empire (που θα κυκλοφορήσει από την Penguin τον Οκτώβριο του 2022). Οι θλιβερές ακτές του: Βία, Εθνότητα και Τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έλαβε διακρίσεις στη σύντομη λίστα για το Βραβείο Βιβλίου Ρότσιλντ στον Εθνικισμό και τις Εθνοτικές Σπουδές και το Βραβείο Βιβλίου της Εταιρείας Φιλίας Βρετανίας-Κουβέιτ. Οι απόψεις που εκφράζονται εδώ δεν είναι αυτές της Ναυτικής Μεταπτυχιακής Σχολής, του Ναυτικού των ΗΠΑ, του Υπουργείου Άμυνας ή οποιουδήποτε μέρους της κυβέρνησης των ΗΠΑ.

warontherocks.com