Αρχική Blog Σελίδα 1825

Turkey to send unlimited number of military troops to Qatar for World Cup without any written agreement, unlike other countries

0

Levent Kenez/Stockholm

The Turkish parliament on October 5 approved a presidential motion for Turkish troops to serve in Qatar during the FIFA World Cup to be held from November 21 to December 18, 2022. The number of troops and when they will be deployed are left completely to the discretion of Turkish President Recep Tayyip Erdoğan.

While none of the previous military agreements between the two countries referenced by the government in the motion mentions military troops serving during a football tournament or similar event, the government claimed that the motion is in line with the requirements of a protocol titled “Letter of Intent on Cooperation in Mega Event Implementation,” from 2019, which only regulates the assignment of the police force, who will be ready to intervene in possible demonstrations or fights between hooligans. In other words, Turkey is sending soldiers under an agreement that only involves the police.

Presidential motion approved in the Turkish parliament:

Click to access Katar-TBMM-asker.pdf

Click to access Katar-TBMM-asker.pdf

The motion states that “The Government of the State of Qatar requested friendly and allied countries to contribute with elements of the armed forces within the framework of the said operation [World Cup Shield], and requested our country [to contribute under the same framework]. In addition to our country, the United States, France, the United Kingdom, Italy and Pakistan are contributing to the World Cup Shield Operation with military elements.”

However, it is not specified when and to what extent Qatar requested troops from Turkey for the World Cup. It is  believed that the leaders of the two countries, Qatari Emir Tamim bin Hamad Al Thani and President Erdoğan, who meet frequently, discussed the issue between themselves and that Erdoğan agreed. Prominent Turkish investigative journalist Adem Yavuz Arslan claimed that then-Naval Forces Commander Metin Bostanoğlu learned from his Qatari counterpart during an official visit to Doha in June 2022 that Turkish warships and marines would also serve during the World Cup.

Countries mentioned in the memorandum as participating in Operation World Cup Shield — France, the United Kingdom and the US — have already signed bilateral agreements with Qatar and agreed in writing under which conditions their troops and security personnel would be deployed, their legal immunity from Qatar’s strict Sharia law and their expenses during the mission.

Signing ceremony for the memorandum of understanding between the Qatari Ministry of Defence and the US Department of Defense during the FIFA World Cup. Pictured are Air Force Col. Timothy Dreifke, senior defense official/defense attaché at the US Embassy in Qatar, and Brig. Gen. Khalid Mohammed Al-Nuaimi, deputy chairman of the Qatari Executive Committee for International Security and Relations.

According to the Qatari media Qatar and the US Department of Defense were set to cooperate on technical arrangements during the 2022 FIFA World Cup, announcing a memorandum of understanding on October 5 on the matter.

 “The technical agreements aim to identify and put in order the responsibilities related to cooperation between the two sides and the US armed forces contribution to providing support to the FIFA 2022 World Cup,” said the Gulf state’s Ministry of Defence.

France will be sending one of its air force’s four E-3F Airborne Warning and Control Systems (AWACS), which can track hundreds of targets in addition to 191 gendarmes along with deminers and sniffer dogs. French President Emmanuel Macron on July 29, 2022 approved the bilateral agreement allowing military personnel to deploy to Qatar during the World Cup.

Text of the bilateral agreement regulating the status of French troops in Qatar 

Click to access l15b4755_rapport-fond-French-Parliament-report-FIFA-World-Cup.pdf

In August 2022 Pakistan’s cabinet approved a draft agreement that allowed the government to provide military troops for security at the World Cup. The cabinet summary, reviewed by Reuters, said the government of Qatar had requested assistance in security-related aspects of the World Cup and that Pakistan’s military had proposed the signing of an agreement between the states for that purpose.

“The agreement aims to define the obligations of the two parties, the specific specializations, and the number of security personnel to be sent by Pakistan to participate in the security and safety operations,” the summary said.

During the parliamentary debate, Turkish opposition lawmakers claimed there was no mention of Turkish Armed Forces personnel in the protocol previously approved by parliament, asking what kind of an extraordinary national interest had emerged to send Turkish soldiers when permission was sought to send the police before. The opposition claimed that Turkish soldiers, like policemen, are being used as private security guards because of Erdoğan’s close relationship with the Qatari emir.

Ünal Çeviköz of the main opposition Republican People’s Party (CHP) claimed that contrary to what is stated in the presidential motion, all the countries involved — except Pakistan and Turkey — will send police and gendarmes as security forces and will provide technical and intelligence support, but they will not have military personnel on the ground, underlining the fact that even Morocco, which is on good terms with Qatar, is not sending a single soldier. 

The motion was published in the Official Gazette and entered into force on October 8.

Qatar and Turkey have been in close cooperation in recent years. Turkish opposition circles claim that Erdoğan and Al Thani are in fact business partners. Critics frequently allege that the real owners of the factories and companies in Turkey that Qatari businessmen have recently bought are the Erdoğan family.

Nordic Monitor previously reported that Turkey will send a police force of 3,250 officers to Qatar, including members of the notorious special operations unit, during the FIFA World Cup. Turkey will not be responsible for damages or compensation arising out of the actions of the Turkish National Police, known for its disproportionate use of force at public events.

According to the agreement, all transportation, accommodation and other expenses of the police officers to be deployed to Qatar will be covered by the host country. In addition, sim cards and internet packages will be allocated to the policemen. Turkey requested that all personnel stay in the same place if possible.

The Turkish side will also assist the Qataris in preventing possible terrorist bombings. In addition to bomb experts, 50 bomb-sniffing dogs and their handlers will accompany the force. The Turkish police have a total of 132 bomb-detecting dogs, almost half of which will be assigned to the World Cup.

Turkey has a military base in Qatar, where it maintains some 3,000 troops from the Land Forces Command. Ankara plans to expand the base with naval and air assets.

President Erdoğan, who met with Gianni Infantino, president of the International Federation of Football Associations (FIFA) in New York on September 21, stated that he would attend the opening ceremony of the World Cup and posed for a picture with a gift ball with his name on it.

Click to access Turkey_Qatar_riot_police_agreement.pdf

nordicmonitor.com

Νίκος Χ. Βαρσακέλης: Η νομισματική πολιτική της Τουρκίας – Μαθήματα Ιστορίας

0
People shop in Grand Bazaar in Istanbul, Turkey, October 26, 2021. REUTERS/Umit Bektas

Το τουρκικό κράτος υπήρξε διάδοχο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και μάλιστα αποτελεί την φαντασίωση της σημερινής διοίκησης της Τουρκίας

Όπως σημειώνει ο John Hicks (Νόμπελ οικονομικών 1972), η ιστορία μάς δείχνει ότι οι βασιλείς, οι αυτοκράτορες, οι δικτάτορες, αλλά και δημοκρατικές κυβερνήσεις, έχοντας το προνόμιο της έκδοσης νομίσματος δεν απέφευγαν τον πειρασμό να χρηματοδοτήσουν τα δημοσιονομικά ελλείματα με κοπή νέου χρήματος. Όπως τονίζει η οικονομική επιστήμη, η αύξηση της ποσότητας του χρήματος προκαλεί πάντοτε πληθωρισμό, ο οποίος πλήττει την εργασία και τους φτωχότερους πολίτες μιας χώρας, αλλά όχι μόνο. Το τουρκικό κράτος υπήρξε διάδοχο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και μάλιστα αποτελεί την φαντασίωση της σημερινής διοίκησης της Τουρκίας. Μελετώντας την ιστορία διαπιστώνομε ορισμένες κοινές συμπεριφορές.

Μέχρι το μέσον του 16ου αιώνα, το νόμισμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, το άσπρο (akce), παρέμενε σχετικά σταθερό με την περιεκτικότητα σε αργυρό ίση με 0,731 γραμμάρια. Ήταν η εποχή της μεγάλης επέκτασης της οθωμανικής επικράτειας με νέες καταλήψεις, νέα εδάφη, νέους πληθυσμούς και πρόσθετα εισοδήματα προς φορολόγηση. Τα δημόσια οικονομικά της αυτοκρατορίας λόγω των παραπάνω ήταν ανθηρά. Όμως η επέκταση έφτασε στο τέλος της γύρω στα μέσα του 16ου αιώνα. Άρα στο δεύτερο μισό του αιώνα, η αύξηση των φορολογικών εσόδων για την χρηματοδότηση του στρατού σταμάτησε. Όμως, οι ατυχείς και μακροχρόνιες εκστρατείες εναντίον των Αψβούργων και του Ιράν απαιτούσαν όλο και περισσοτέρους πόρους με αποτέλεσμα την διόγκωση των ελλειμάτων του κρατικού προϋπολογισμού της αυτοκρατορίας. Οι περιορισμένες επιλογές δανεισμού, κυρίως από το εσωτερικό, αποδεικνύονταν ανεπαρκείς.

Η οθωμανική διοίκηση για την κάλυψη των ελλειμμάτων ακολούθησε την πεπατημένη άλλων κρατών της εποχής, δηλαδή την πληρωμή των δαπανών με την έκδοση νέου χρήματος. Η έκδοση νέου χρήματος στα μεταλλικά συστήματα γίνεται μέσω της μείωσης της περιεκτικότητας των κερμάτων σε πολύτιμο μέταλλο. Μετά τον σουλτάνο Σελίμ ΙΙ, το 1566 η περιεκτικότητα σε άργυρο του νομίσματος της ΟΑ μειώθηκε στα 0,682 γραμμάρια, το 1586 στα 0,384 γραμμάρια και το 1600 στα 0,323 γραμμάρια. Το 1618 η περιεκτικότητα μειώθηκε ακόμη περισσότερο στα 0,306 γραμμάρια. Σε σύγχρονους όρους θα λέγαμε ότι η νομισματική βάση Μ1 αυξήθηκε κατά 880%. Κατά την ίδια περίοδο, το πραγματικό ΑΕΠ της ΟΑ αυξήθηκε συνολικά κατά 23%. Σύμφωνα με την ποσοτική θεωρία του χρήματος, η αύξηση της νομισματικής βάσης μεγαλύτερης από την αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ οδηγεί σε αύξηση του επιπέδου των τιμών. Και όντως αυτό συνέβη. Ο δείκτης τιμών από 100 στην αρχή του αιώνα ανέβηκε στο 631 κατά το 1606 και παρέμενε για αρκετά χρόνια στα επίπεδα αυτά. Όμως κατά την περίοδο αυτή συνέβη ακόμη μια εξέλιξη αρνητική για το παλάτι. Ο μέσος μισθός των γενιτσάρων, εκφρασμένος τόσο σε αργυρό νόμισμα όσο και σε χρυσό, έβαινε μειούμενος σε όλη την περίοδο και ειδικά από το 1586 έως την δεκαετία του 1620. Σε πραγματικούς όρους, ο μέσος μισθός των γενιτσάρων μειώθηκε από τα 34,48 χρυσά νομίσματα σε μόλις 11,05, δηλαδή μειώθηκε στο ένα τρίτο.

Η αρνητική εξέλιξη στο βιοτικό επίπεδο των γενιτσάρων λόγω της μείωσης των μισθών και του πληθωρισμού προκαλούσε διαρκείς εξεγέρσεις στις οποίες συμμετείχαν ακόμη και έμποροι, ειδικά στην Κωνσταντινούπολη. Σε μια εξ αυτών αποκεφαλίστηκε ο Beylerbey Mehmed Pasa, ο Μέγας Βεζίρης και ο θησαυροφύλακας. Σε μια επόμενη εξέγερση, το 1622, αποκεφαλίστηκε ο ίδιος ο σουλτάνος Οσμάν Β’.
Μετά την επιτυχημένη διαχείριση της οικονομικής κρίσης στην Τουρκία στις αρχές του 2000,υπό την καθοδήγηση του Κενάν Ντερβίς, σημαίνοντος και διεθνώς καταξιωμένου τούρκου οικονομολόγου, η συνέχεια της πρωθυπουργίας του Ταγίπ Ερντογάν όσον αφορά την νομισματική κατάσταση στην Τουρκία δεν ήταν ομαλή.

Νομισματική Πολιτική της Τουρκίας- 2002-2020

Όπως φαίνεται στο διάγραμμα, τόσο η νομισματική βάση (monetary base – Μ1) όσο και το χρήμα με την ευρεία έννοια (broad money – Μ3) σημείωσαν μεγάλη αύξηση σε όλη την περίοδο (τα στοιχεία από το ΔΝΤ).

Η αύξηση αυτή ήταν μεγαλύτερη από την αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ για την εξυπηρέτηση της αύξησης των συναλλαγών. Ο βασικός λόγος αύξησης της νομισματικής κυκλοφορίας ήταν και είναι η πληρωμή των καλυμμένων δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Αυτό που ονομάζουμε νομισματοποίηση του χρέους. Οι κυβερνήσεις Ερντογάν ουσιαστικά δημιούργησαν τεράστια δημοσιονομικά ελλείμματα τα οποία χρηματοδοτήθηκαν με έκδοση νέου χρήματος. Η κατάσταση, όπως φαίνεται στο διάγραμμα, βέβαια έφτασε στα άκρα κατά το 2020 με ετήσια αύξηση της νομισματικής βάσης κατά 93%! Τι χρηματοδότησαν όμως αυτά τα νομισματοποιημένα ελλείμματα; Κυρίως στρατιωτικές δαπάνες (εκστρατείες στην Συρία, Ιράκ, πληρωμή μισθοφόρων στην Λιβύη, κλπ), φαραωνικές κατασκευές, παλάτια, κλπ.

Όμως το τίμημα που πληρώνει η τουρκική οικονομία είναι πολύ υψηλό. Ο δείκτης τιμών καταναλωτή από 170 τον Ιανουάριο του 2010 έφτασε στο 1046 τον Σεπτέμβριο 2022, δηλαδή το κόστος του καλαθιού της νοικοκυράς αυξήθηκε πάνω από 6 φορές μέσα σε μια δεκαετία. Ο πληθωρισμός τρέχει τον Σεπτέμβριο με ρυθμό μεγαλύτερο από 80%. Δηλαδή, χειρότερα από την κατάσταση του 17ου αιώνα! Η λίρα συνεχώς υποτιμάται έναντι του δολαρίου και άλλων νομισμάτων, καθιστώντας τις εισαγωγές όλο και ακριβότερες. Η συναλλαγματική ισοτιμία αυξήθηκε από 1,54 λίρες ανά δολάριο ΗΠΑ το 2010 σε 18,55 λίρες ανά δολάριο στα τέλη Σεπτεμβρίου 2022. Ενδιαφέρουσα δε εξέλιξη αποτέλεσε το αίτημα του Ερντογάν προς τον Πούτιν για καθυστέρηση της πληρωμής για το εισαγόμενο από την Ρωσία αέριο και η πληρωμή μέχρι του 25% σε ρούβλια. Όμως η τιμή της λίρας έναντι του ρουβλιού έπεσε από από 0,10 λίρες ανά ρούβλι τον Μάρτιο του 2022 σε 0,30 στα τέλη Σεπτεμβρίου!

Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας από την ιστορία!

Νίκος Χ. Βαρσακέλης
Καθηγητής Βιομηχανικής Πολιτικής
Τμήμα Οικονομικών Επιστημών
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

www.ot.gr

 

Άρθρο του Θ. Τσακίρη στην «Κ»: Η τουρκική στρατηγική αποκλεισμού της Ελλάδας από την Αν. Μεσόγειο

0

Η ανακοίνωση δύο νέων συμφωνητικών ενεργειακής συνεργασίας ανάμεσα στην εκπρόθεσμη κυβέρνηση εθνικής ενότητας της Λιβύης (GNU) και στην Αγκυρα προκάλεσε εύλογη αναστάτωση στην Αθήνα

Η ανακοίνωση δύο νέων συμφωνητικών ενεργειακής συνεργασίας ανάμεσα στην εκπρόθεσμη κυβέρνηση εθνικής ενότητας της Λιβύης (GNU) και στην Αγκυρα προκάλεσε εύλογη αναστάτωση στην Αθήνα. Πολλοί αισθάνονται ότι ξαναζούν τον εφιάλτη του «στρατηγικού αιφνιδιασμού» του τουρκολιβυκού μνημονίου του Νοεμβρίου 2019.

Μια απονομιμοποιημένη προσωρινή κυβέρνηση, η θητεία της οποίας έχει λήξει, με επικεφαλής έναν στενό συνεργάτη της Τουρκίας, υπερβαίνει τα όρια της εντολής που τη συνέστησε προκειμένου να ξεπληρώσει τα προσωπικά πολιτικά γραμμάτια του επικεφαλής της στην Τουρκία.

Το 2019, τα γραμμάτια αυτά αφορούσαν την προστασία του συνόλου των φυλετικών φραξιών της GNU που έδιναν μάχη επιβίωσης εναντίον του LNA του Χαλίφα Χαφτάρ. Το 2022, τα γραμμάτια αφορούν τη διατήρηση του κ. Ντμπεϊμπά στον πρωθυπουργό θώκο μετά την απόκρουση δύο ενόπλων προσπαθειών ανατροπής του από τις άλλοτε φιλοτουρκικές πολιτοφυλακές της Μισράτα που υποστηρίζουν τον κ. Μπασάγκα, πρωθυπουργό της ανατολικής Λιβύης. Ο κ. Μπασάγκα χαίρει της μερικής στήριξης του κοινοβουλίου της Βεγγάζης και του στρατάρχη Χαφτάρ.

Και στις δύο περιπτώσεις η Βουλή της χώρας, που βρίσκεται στον αντίπαλο πολιτικό πόλο εξουσίας, κατακεραύνωσε την παράνομη πράξη της GNU, ενώ αντίστοιχη ήταν η καταδίκη της Ε.Ε., της Αιγύπτου και άλλων περιφερειακών δυνάμεων.

Και στις δύο περιπτώσεις η Τουρκία έγραψε τις αντιδράσεις αυτές στα παλαιότερα των υποδημάτων της προωθώντας το ιμπεριαλιστικό πρόγραμμα της «Μαβί Βατάν» σε εμφανή ρήξη με το διεθνές δίκαιο, την κοινή λογική και την ίδια τη γεωγραφία.

Σε συνδυασμό με την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε δεκάδες νησιά του Αιγαίου, τα τουρκολιβυκά μνημόνια αποτελούν την πλέον προωθημένη απόπειρα της Τουρκίας να αποκλείσει την Ελλάδα από τον φυσικό θαλάσσιο χώρο της, καταργώντας την ελληνική δικαιοδοσία σε όλες τις θαλάσσιες ζώνες της Ανατολικής Μεσογείου.

Η αντίθεση της Τουρκίας σε όλα τα έργα ενεργειακής και ψηφιακής διασύνδεσης της Ελλάδας με την Αίγυπτο, την Κύπρο και το Ισραήλ, όπως και η διενέργεια παράνομων πετρελαϊκών εξερευνητικών εργασιών σε ζώνες ελληνικής θαλάσσιας δικαιοδοσίας, στοχεύουν στη γεωπολιτική ασφυξία της Ελλάδας, τον εγκλεισμό της δηλαδή σε μια φοβική φιλοσοφία απουσίας από τις εξελίξεις στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Αποτελούν εν ολίγοις απειλή ζωτικής εθνικής ασφάλειας, καθώς εάν η Ελλάδα εγκλωβιστεί σε μια λογική μη εξάσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων ακόμη και σε θαλάσσιες ζώνες που έχει οριοθετήσει, τότε αναπόφευκτα θα απολέσει και θαλάσσια αλλά και χερσαία κυριαρχία. Τα μνημόνια του 2022 ουσιαστικά επιχειρούν να εξειδικεύσουν την οριοθέτηση του 2019, ορίζοντας όχι μόνο τις θεματικές της τουρκολιβυκής συνεργασίας (π.χ. κοινές εξερευνήσεις και γεωτρήσεις) αλλά και τις θαλάσσιες ζώνες εξάσκησης αυτής της συνεργασίας.

Σε αντίθεση με το 2019, ωστόσο, υπάρχουν τέσσερις ουσιώδεις διαφορές: α) δεν υπάρχουν (ακόμη) χάρτες που να οριοθετούν τα θαλάσσια τεμάχια της Λιβύης, και αυτό είναι μια εκκρεμότητα που παραμένει από το 2019, β) ενδεχόμενη εκχώρηση τεμαχίων στην ΤΡΑΟ μειώνει τις πιθανότητες συνεργασίας της κρατικής λιβυκής εταιρείας πετρελαίου με άλλες, πολύ πιο ικανές της ΤΡΑΟ, εταιρείες, με αποτέλεσμα ακόμη και παραδοσιακά τουρκόφιλες χώρες, όπως η Ιταλία, να αντιδράσουν για τη δυνητική απώλεια της οικονομικής επιρροής τους, γ) η καταδίκη της μονομερούς τουρκολιβυκής ενέργειας από τον διεθνή παράγοντα και ειδικότερα τις ΗΠΑ είναι πλέον κάθετη και άνευ οποιασδήποτε αμφισημίας και δ) υπάρχει συμφωνία ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου που αμφότερες χώρες οφείλουν να προστατεύσουν.

Πολλοί αισθάνονται ότι ξαναζούν τον εφιάλτη του «στρατηγικού αιφνιδιασμού» του τουρκολιβυκού μνημονίου του Νοεμβρίου 2019.

Αρκούν αυτά για να αποτρέψουν μια πιθανή εκχώρηση θαλασσίων τεμαχίων στην ΤΡΑΟ προς εξερεύνηση και παραγωγή υδρογονανθράκων και τη συνακόλουθη δυνητική εμφάνιση τουρκικών σεισμογραφικών σκαφών νοτίως της Κρήτης; Προφανώς και όχι.

Για αυτό ακριβώς πρέπει να καταστεί σαφές προς πάσα κατεύθυνση ότι εάν επιχειρηθεί κάτι τέτοιο, αυτό θα αποτελέσει casus belli για την Ελλάδα. Σε διαφορετική περίπτωση, οι συμφωνίες οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ μεταξύ των νομών Χανίων και Ρόδου θα πεταχτούν στην κάλαθο των αχρήστων και δεν θα μπορέσει να προχωρήσει ούτε η κατασκευή υποθαλάσσιων καλωδίων οπτικών ινών και ηλεκτρισμού με την Αίγυπτο ούτε η εκμετάλλευση των δυνητικών ελληνικών υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης.

Ευτυχώς όμως δεν είμαστε ακόμη εκεί. Η GNU δεν είναι ψευδοκράτος και η Τουρκία δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο επί των πολιτικών εξελίξεων στην Τρίπολη. Για να μη φτάσουμε όμως σε μια κρίση με την Τουρκία που θα είναι πολύ χειρότερη και με πολύ μεγαλύτερο διακύβευμα σε σχέση με αυτή του θέρους του 2020, η κυβέρνηση καλείται:

α) Με αντάλλαγμα τη μη οριοθέτηση τυχόν επίμαχων θαλασσοτεμαχίων που να εφάπτονται της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, να προτείνει στην GNU την προώθηση έργων υποδομής που θα διασυνδέουν και ενεργειακά τη Λιβύη με την Ε.Ε. μέσω Ελλάδας.

Εάν ωστόσο η συμφιλιωτική αυτή πρόταση απορριφθεί από την GNU:

β) Η Αθήνα δεν μπορεί παρά να διατυπώσει τις κόκκινες γραμμές της με χρήση του casus belli και να προειδοποιήσει ότι θα ασκήσει βέτο στην προώθηση των σχέσεων Ε.Ε. – Λιβύης, στοχεύοντας προσωπικά τον παράνομο πρωθυπουργό κ. Ντμπεϊμπά.

Σε κάθε περίπτωση, οι νέες τουρκολιβυκές συμφωνίες αποτελούν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία ώστε να κλείσει η σοβαρή εκκρεμότητα των 4 κορβετών, που θα πρέπει να αρχίσουν να ενσωματώνονται στον στόλο παράλληλα με τις πρώτες Belharra, και να επιταχυνθούν οι παραδόσεις των Viper και των Rafale, που έως τα τέλη του 2023 θα έχουν γείρει αποφασιστικά την πλάστιγγα υπέρ της Ελλάδος στον αεροπορικό τομέα ισχύος.

* Ο δρ Θεόδωρος Τσακίρης είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής και Ενεργειακής Πολιτικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Καθημερινή

Ανάλυση CNN: Τι συνέβη τελικά στη γέφυρα της Κριμαίας;

1

Διερευνάται κατά πόσον επρόκειτο όντως για κατόρθωμα των ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών, όπως ισχυρίζεται η Μόσχα, ή έχει συμβεί κάτι άλλο, λιγότερο ευδιάκριτο.

Η έκρηξη το Σάββατο στη Γέφυρα του Κερτς, που συνδέει την Κριμαία με τη Ρωσία, αποτέλεσε την αφορμή για ευρείας κλίμακας πυραυλικές επιθέσεις των Ρώσων κατά πολλών ουκρανικών πόλεων 48 ώρες αργότερα. Πλέον διερευνάται κατά πόσον επρόκειτο όντως για κατόρθωμα των ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών, όπως ισχυρίζεται η Μόσχα, ή έχει συμβεί κάτι άλλο, λιγότερο ευδιάκριτο, αναφέρει σε ανάλυσή του το CNN.

Τις ώρες μετά την έκρηξη της γέφυρας, οι Ρώσοι ερευνητές έδωσαν μια εξήγηση για την έκρηξη: Ήταν μια τρομοκρατική επίθεση χρησιμοποιώντας μια τεράστια εκρηκτική γόμωση κρυμμένη σε ένα φορτηγό και στη συνέχεια πυροδοτήθηκε καθώς το όχημα διέσχιζε τη γέφυρα προς την Κριμαία.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν επανέλαβε τον ισχυρισμό τη Δευτέρα, λέγοντας ότι το Κίεβο «ισοδυναμεί με τις πιο απεχθείς τρομοκρατικές ομάδες», γεγονός που προκάλεσε το επόμενο «μαζικό χτύπημα με όπλα ακριβείας στις ουκρανικές υποδομές – ενεργειακή υποδομή, στρατιωτική διοίκηση και επικοινωνιών».

Η έκρηξη, η εκδοχή της Μόσχας για το τι συνέβη και η απουσία οποιασδήποτε ουκρανικής αναγνώρισης για την πραγματοποίησή της, έχει πυροδοτήσει καταιγίδα θεωριών για το τι την προκάλεσε και ποιος ήταν υπεύθυνος.

Η Γέφυρα του Κερτς απέχει περίπου 250 χιλιόμετρα από τις πλησιέστερες ουκρανικές θέσεις και πολύ πέρα ​​από την εμβέλεια των όπλων που παρέχει η Δύση. Ωστόσο, αναφέρθηκε ότι ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη προσέγγισαν την περιοχή το καλοκαίρι, ξεκινώντας μέτρα αεράμυνας.

Ορισμένοι αναλυτές που δεν πείστηκαν από το αφήγημα για τη βόμβα φορτηγού υπέδειξαν ότι ένας πύραυλος ή οι πύραυλοι που εκτοξεύτηκαν από drones μπορεί να ήταν υπεύθυνοι ή ότι μια υποβρύχια ομάδα δολιοφθοράς είχε παγιδεύσει τη δομή υποστήριξης της γέφυρας.

Ανάλυση CNN: Τι συνέβη τελικά στη γέφυρα της Κριμαίας;-1

Οι εικόνες και το βίντεο από το σημείο δεν οδηγούν σε ασφαλή συμπεράσματα. Το φορτηγό που εντόπισαν οι Ρώσοι διασχίζει τη γέφυρα και αρχίζει να ανεβαίνει στο υψηλότερο σημείο της, καταποντίζεται σε μια τεράστια έκρηξη.

Η Ρωσική Ερευνητική Επιτροπή, που ήταν επιφορτισμένη να ανακαλύψει τι προκάλεσε την έκρηξη, αναγνώρισε πολύ γρήγορα το όχημα. Εμφανίστηκε βίντεο παρακολούθησης του φορτηγού, με την ξεχωριστή κόκκινη καμπίνα του, σε ένα σημείο ελέγχου πριν μπει στη γέφυρα. Υπόκειται σε μια πρόχειρη επιθεώρηση και ο οδηγός –με κοντομάνικο πουκάμισο– φαίνεται να κλείνει για λίγο τις πίσω πόρτες του φορτηγού.

Αλλά είναι περίεργο πώς ένα φορτηγό-βόμβα θα είχε προκαλέσει δύο ξεχωριστά ανοίγματα των λωρίδων προς τα δυτικά να καταρρεύσουν στο στενό του Κερτς. Επιπλέον, η δύναμη μιας τέτοιας έκρηξης θα πήγαινε κυρίως προς τα πάνω και προς τα έξω. Ορισμένοι αναλυτές σημειώνουν ότι ο τρόπος με τον οποίο κατέρρευσαν τα ανοίγματα υποδηλώνει ότι η δύναμη της έκρηξης προήλθε από κάτω.

Ο Κρις Κομπ-Σμιθ, αναλυτής της ερευνητικής ομάδας Forensic Architecture, είναι δύσπιστος σχετικά με την θεωρία περί φορτηγού. «Είναι δυνατό να ανατινάξετε μια γέφυρα χρησιμοποιώντας εκρηκτικά στο άνοιγμα, αλλά χρειάζεται τεράστια ποσότητα και χρειάζεται “τάμπινγκ” – ένα τεράστιο βάρος έρματος στη γόμωση για να διασφαλιστεί ότι η έκρηξη θα πέσει προς τα κάτω», είπε στο CNN. «Δεν πιστεύω ότι ένα παγιδευμένο φορτηγό θα μπορούσε να έχει προκαλέσει αυτό το επίπεδο ζημιάς. Αυτό θα συνεπαγόταν έναν οδηγό βομβιστή αυτοκτονίας, ανήκουστο στο πλαίσιο αυτής της σύγκρουσης».

Ο κ. Κομπ-Σμιθ, βετεράνος του βρετανικού στρατού, είναι επίσης δύσπιστος σχετικά με μια πιθανή επιχείρηση ειδικών δυνάμεων. «Υπάρχουν ακριβή οπλικά συστήματα που θα μπορούσαν να επιτύχουν τον στόχο της καταστροφής της γέφυρας χωρίς να διακινδυνεύσουν άτομα». Αλλά προειδοποιεί: «Για να το λύσουμε αυτό πιστεύω ότι χρειαζόμαστε ανάλυση των κομματιών της γέφυρας που βρίσκεται αυτή τη στιγμή κάτω από το νερό. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι αυτό θα είχε επιτευχθεί εύκολα με ένα πυρομαχικό ακριβείας».

Την Κυριακή, ο επικεφαλής της Ερευνητικής Επιτροπής της Ρωσίας, Αλεξάντερ Μπαστρίκιν, επανέλαβε τη θεωρία του φορτηγού.

Πρόσωπο με πρόσωπο με τον κ. Πούτιν σε μια καλά προετοιμασμένη στιχομυθία, ο κ. Μπαστρίκιν είπε ότι το φορτηγό ήταν στη Βουλγαρία πριν ταξιδέψει μέσω Γεωργίας, Αρμενίας, Βόρειας Οσετίας και στη Ρωσία – θα έπρεπε όμως να διασχίσει και την Τουρκία…

Το αφήγημα της «τρομοκρατικής πράξης» θα γλίτωνε τουλάχιστον τον ρωσικό στρατό από το να χρειάζεται να εξηγήσει γιατί οι πολυεπίπεδες άμυνές του γύρω από τη γέφυρα απέτυχαν, παρά τους δημόσιους ισχυρισμούς της Ουκρανίας ότι ήταν νόμιμος στόχος. Από την άλλη, παρέχει –από το πρίσμα της Μόσχας– τη δικαιολογία για τη μαζική κλιμάκωση των επιθέσεων στην ουκρανική υποδομή.

Σύμφωνα με τον στρατηγό Μαρκ Χέρτινγκ, στρατιωτικό αναλυτή του CNN, η Ρωσία αναζητούσε αφορμή για να επιδείξει την πυγμή του στην Ουκρανία ο νέος στρατιωτικός διοικητής των Ρώσων στην περιοχή, που τοποθετήθηκε μετά τις αλλεπάλληλες ήττες των κατοχικών δυνάμεων στην ανατολική και τη νότια Ουκρανία, και φέρει το χαρακτηριστικό προσωνύμιο «Χασάπης».

Οι ουκρανικές υπηρεσίες πληροφοριών ισχυρίζονται ότι αυτές οι επιθέσεις στις ουκρανικές πόλεις είχαν προγραμματιστεί ημέρες πριν από την έκρηξη στο Κερτς. Η υπηρεσία αμυντικών πληροφοριών της είπε τη Δευτέρα ότι οι ρωσικές στρατιωτικές μονάδες «έλαβαν οδηγίες από το Κρεμλίνο να προετοιμάσουν μαζικές πυραυλικές επιθέσεις στην πολιτική υποδομή της Ουκρανίας στις 2 και 3 Οκτωβρίου».

Αν δεν ήταν το φορτηγό, τι θα μπορούσε να είχε προκαλέσει μια τέτοια έκρηξη; Ο κ. Κομπ-Σμιθ λέει ότι ένα επιφανειακό σκάφος οποιουδήποτε είδους θα έπρεπε και θα είχε εντοπιστεί.

Ορισμένοι αναλυτές έχουν προτείνει ότι η έκρηξη θα μπορούσε να προήλθε κάτω από τη γέφυρα. Άλλοι πιστεύουν ότι οι δορυφορικές εικόνες δείχνουν ότι η πρόσκρουση ήταν από ψηλά και ήρθε από τον βορρά.

Τελικά, σύμφωνα με τον κ. Κομπ-Σμιθ και άλλους ειδικούς, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία βίντεο για να επιβεβαιώσουν τι συνέβη στο Κερτς.

Οι Ουκρανοί αξιωματούχοι έχουν σχολιάσει την έκρηξη του Σαββάτου, χαιρετίζοντας τον πλήγμα στη γέφυρα (κάπως πρόωρα δεδομένου ότι η περιορισμένη οδική και σιδηροδρομική κυκλοφορία επανήλθε εντός 24 ωρών) χωρίς να αναγνωρίσουν τη ανάμιξη της χώρας τους.

Την ίδια προσέγγιση είχαν κάνει και με τη βύθιση του ρωσικού θωρηκτού Moskva στη Μαύρη Θάλασσα. Πέρασαν εβδομάδες πριν εμφανιστεί οποιαδήποτε επίσημη παραδοχή.

Ορισμένοι Ουκρανοί αξιωματούχοι υπολόγισαν την έκρηξη στο Κερτς σε μια εσωτερική διαμάχη εξουσίας μεταξύ της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ρωσίας και του Υπουργείου Άμυνας, χωρίς να προσφέρουν κανένα στοιχείο.

Ο Μιχάιλο Ποντόλιακ, στενός σύμβουλος του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, δήλωσε το Σάββατο ότι «η επιμελητεία της έκρηξης, ο συγχρονισμός με το κλιμάκιο των καυσίμων [τα σιδηροδρομικά βαγόνια που μεταφέρουν καύσιμα], ο όγκος της κατεστραμμένης επιφάνειας του δρόμου – όλα αυτά δείχνουν ξεκάθαρα ρωσικά χνάρια».

Η αιτία της έκρηξης στο Κερτς και ο δράστης της παραμένουν ανοιχτά ερωτήματα. Μπορεί να μείνουν έτσι για κάποιο διάστημα ακόμα. Αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία έχει μεταφερθεί σε άλλο επίπεδο, με τη Ρωσία να ξεκινά τώρα μια ανελέητη επίθεση κατά της ισχύος και των δικτύων επικοινωνιών της Ουκρανίας, και τους Ουκρανούς αξιωματούχους να ορκίζονται εκδίκηση για κάθε πύραυλο.

Πηγή: CNN, Καθημερινή

Κ. Κυριακόπουλος: Εμπλοκή της Λευκορωσίας… Το καινούριο στοιχείο που θα φέρει την λύση ή την καταστροφή

0

Μετά και από τις σημερινές δραματικές εξελίξεις που διαδραματίστηκαν πλέον στα ενδότερα της Ουκρανίας και όχι στο μέτωπο των επιχειρήσεων, φαίνεται ότι ο ίδιος ο πόλεμος αλλάζει ραγδαία τα φυσιογνωμικά του χαρακτηριστικά…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αρχίζει να παράγει κυρίως θύματα μεταξύ των αμάχων, ενώ μηδαμινά έως ακόμη και αρνητικά θα είναι τα οφέλη που θα μπορούν να αποτυπωθούν επί χάρτου για λογαριασμό της Ρωσίας και της μόνο κατ’ όνομα πλέον Ειδικής Στρατιωτικής της Επιχείρησης στο πεδίο των μαχών. Ωστόσο…

Η εμπλοκή της Λευκορωσίας στον σχεδιασμό των επιχειρήσεων εκ μέρους των Ρώσων επιτελών, δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως μια απλή εκδήλωση επιχειρησιακής αλληλεγγύης που εξαντλείται στην δημιουργία κοινών περιπόλων και μικτών ομάδων κρούσης περιορισμένης εμβέλειας οι οποίες περιορίζουν την δραστηριότητά τους στην μεθόριο γραμμή, προκειμένου να μην ανοίγει περαιτέρω η όρεξη της Δυτικής Συμμαχίας.

Αυτή η εμπλοκή, συνιστά μια εξέλιξη με πολύ ευρύτερα χαρακτηριστικά, που έρχεται να συμπληρώσει στο πεδίο την πυρηνική ρητορική των προηγούμενων ημερών και να ανεβάσει έτι περαιτέρω το επίπεδο ανησυχίας για το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθούν τακτικά πυρηνικά όπλα στην διακεκαυμένη ζώνη των επιχειρήσεων αλλά και στην ευρύτερη περιοχή.

Η Λευκορωσία, ως χώρα “μαξιλάρι πολλαπλών ρόλων”, είναι ίσως ο πρόθυμος ηλίθιος που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τους Ρώσους ως θέατρο εκτόξευσης τακτικών πυρηνικών κεφαλών, θυματοποιώντας έτσι τον ίδιο της τον εαυτό, ο οποίος αυτομάτως θα καταστεί στόχος για τα Αμερικανονατοϊκά αντίμετρα, προκειμένου να διασφαλιστεί έτσι η έμμεση προστασία της Ρωσικής επικράτειας από αντίστοιχα πλήγματα, αφού με την στενή επιχειρησιακή έννοια, δεν θα έχει εμπλακεί άμεσα σε αυτόν τον επικίνδυνο παροξυσμό.

Πρόκειται για ένα παίγνιο τακτικής εργαλειοποίησης προσχημάτων και βολικών ίσως άλλοθι, το οποίο όμως εδώ που έχουν οδηγηθεί τα πράγματα, φαίνεται πως οι πάντες το έχουν ανάγκη.

  • Το έχει ανάγκη η Ρωσία, προκειμένου να αποδείξει ότι έχει το θάρρος και την αποφασιστικότητα να πραγματοποιεί τις απειλές της, χωρίς να διστάζει να διαβεί τον Ρουβίκωνα του αντικονφορμισμού, όταν το υπαγορεύουν οι Εθνικές της προτεραιότητες και όταν απαιτείται κατεπειγόντως να ανακτήσει μέρος από το απολεσθέν κύρος της και φυσικά την ηγεμονική της αξιοπιστία η οποία έχει τρωθεί σημαντικά.

Η Ρωσία αλλά και οι πλέον συνετοί εγκέφαλοι από τους αντιπάλους της, γνωρίζει και γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι από τον πόλεμο βγαίνει στρατηγικά αποδυναμωμένη, αλλά δεν μπορεί να βγει και τυπικά ηττημένη. Επομένως η στρατηγική εξόδου, η οποία κατά τα λοιπά παραμένει κυρίαρχο ζητούμενο, όλα δείχνουν πως θα διαμορφωθεί πάνω στο έδαφος μιας ασύλληπτης καταστροφής.

  • Το έχουν ανάγκη οι Αμερικανοί προκειμένου να αποδείξουν και οι ίδιοι ότι όταν ορίζουν κόκκινες γραμμές στο δυναμικό ηγεμονικό τους come back, εννοούν όλα εκείνα για τα οποία εξαναγκάζονται να προειδοποιήσουν.

Επομένως την στρατηγική εξόδου, την οποία και οι ίδιοι επιζητούν, ουδείς θα μπορεί τυπικά να την εκλάβει ως παραχώρηση, αλλά θα «πουληθεί» στους πάντες, ως προϊόν μιας συνετής σύγκρουσης η οποία παρ΄ ολίγον και χάρτη στην μεγαθυμία τους δεν οδηγήθηκε στα άκρα…

  • Το έχουν ανάγκη και όλα τα πιθανά σενάρια που αναζητούν τρόπους για την αποκατάστασης μιας νέας περιφερειακής ισορροπίας στην ευρύτερη περιοχή, η οποία ωστόσο δεν μπορεί να είναι ούτε ορατή ούτε βιώσιμη εάν η Ουκρανία δεν οδηγηθεί σε εδαφικό διαμελισμό, προκειμένου να επαναπροσδιοριστεί ο ρόλος της, αλλά και ένα σύνολο κανόνων στην νέα εποχή.

Ότι απομείνει για να θυμίζει την πάλαι ποτέ Ουκρανία, θα μεταπέσει αναγκαστικά σε ένα ιδιαίτερο γεωπολιτικό status μαζί ίσως με ένα τμήμα της θυματοποιημένης Λευκορωσίας, ώστε να αποτελέσουν την επόμενη μέρα μια συστημική ζώνη αμοιβαίας ανάσχεσης, καθολικά αποδεκτή στο νέο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό περιβάλλον.

Θέλουμε να ελπίζουμε ότι αυτήν την φορά η Ρωσία κλιμακώνει, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού της μια επεξεργασμένη στρατηγική εξόδου και ότι οι συνετοί πολιτικοί εγκέφαλοι της απέναντι όχθης (που είναι ελάχιστοι) θα πάρουν το μήνυμα και θα βρουν τον τρόπο να το διαχειριστούν εποικοδομητικά. Σε διαφορετική περίπτωση το μέλλον επιφυλάσσει για όλους μας πολύ δυσάρεστες εκπλήξεις…

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ ΚΡΑΤΩΝ

7
Το ελληνικό έθνος το οποίο έχει συνέχεια απο την αρχαία εποχή ως σήμερα, έχει ζήσει στην ιστορική διαδρομή του σε διαφορετικά πολιτειακά μορφώματα.
Και ήταν πρωτοπόρο στην δημιουργία τους.
Ξεκίνησε με την δημουργία πόλεων κρατών. Και οι πόλεις-κράτη του μεγαλούργησαν.
Συνέχισε με τον ελληνιστικό κόσμο. Την ελληνική οικουμένη, της οποίας, συνέχεια αποτέλεσε το Βυζάντιο.
Και για όσους δεν το γνωρίζουν, το ελληνικό έθνος ήταν ο σκαπανέας του σύγχρονου κράτους έθνους.
Η ιδέα του κράτους έθνους άρχισε να εμφανίζεται με την ανεξαρτησία του. Και κορυφώθηκε με την δημιουργία της Ιταλίας και της Γερμανίας.
Σήμερα, ένα μέρος αυτού του έθνους, το οποίο νοιώθει ως το πιο ευνοημένο- και είναι- ουσιαστικά, επαναφέρει την ιδέα της πόλης κράτους.
Ελλάδα δεν υφίσταται. Υπάρχει η Αθήνα ως πόλη κράτος η οποία εκ του ασφαλούς απομυζά αποικιοκρατικά την υπόλοιπη επικράτεια. Λίγο πολύ αυτό έκανε και στην αρχαία εποχή.
Η ιδέα διατυπώθηκε σε ακαδημαϊκό επίεπεδο πριν μερικά χρόνια για την είσοδο της παγκόσμιας κοινωνίας στις εποχή των πόλεων. Έχω αναφερθεί επανειλημμένα στην Σάσια Σάσκεν και το σχετικό βιβλίο της. Μιλά για 40 πόλεις παγκοσίως που θα αποτελέσουν τους πόλους ανάπτυξης. Στην περιοχή μας μια πόλη περιλαμβάνεται σε αυτές, η Κωνσταντινούπολη. Προϋποθεση ένταξης είναι ο πληθυσμός και οι υποδομές.
Το αθηναϊκό κατεστημένο έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο. Επι κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ. Το σχέδιο έλεγε πως θα διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις συγκέντρωσης του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού στην πρωτεύουσα ώστε να ικανοποιήσει την πληθυσμιακή προύπόθεση και σιγά σιγά θα διαμορφωθούν και οι υποδομές με την απομύζηση της λοιπής επικράτειας.
Αυτό το σχέδιο βρίσκεται σε εξέλιξη.
Οι μεγάλες μονάδες που επενδύουν στην Ελλάδα, επενδύουν στην Αθήνα. (Google, Microsoft, Amazon κλπ). Ο κόσμος συγκεντρώνεται εκεί που βρίσκει δουλειά. Ολοένα και περισσότερο συναντώ ανθρώπους που ετοιμάζονται να φύγουν για την Αθήνα διότι εκεί βρήκαν δουλειά και, μάλιστα, καλή.
Στην Αθήνα τα επόμενα χρόνια θα συγκεντρωθεί και ο υπόλοιπος ελληνικός πληθυσμός.
Το μεγαλύτερο εθνικό πρόβλημα, μετά την απειλή της Τουρκίας, είναι αυτή η πολύ συνειδητή πολιτική. Μια πολιτική την οποία ακολουθούν όλα τα κόμματα και την οποία με ακραίο τρόπο υλοποιεί ο Μητσοτάκης.
Τα ψήγματα που διαχέονται σε μερικές άλλες ελληνικές πόλεις, είναι για ξεκρέμασμα.
Το παραμύθι περί τεχνολογικού πάρκου στη Θεσσαλονίκη θυμίζει την αλήστου μνήμης δεκαετία του 90 όταν οι σχετικές αναφορές δουλέματος μιλούσαν για πρωτεύουσες των βαλκανίων και άλλες τέτοιες γελοιότητες.
Αυτήν την πολιτική και τα κόμματα που την υποστηρίζουν θα την αποκαλύπτουμε.
Όπως και όσους για τις δικές τους σκοπμότητες εντοπίζουν την αιτία της αδυναμίας της περιφέρειας στους κουλουρτζίδες που δεν έχουν όραμα για την πόλη τους.
Απο τη μια ένα κράτος διαχρονικά συγκεντρωτικό και με ολοκληρωτικές δομές στον πυρήνα του και απο την άλλη μερικοί καημένοι δήμαρχοι που για να μπορέσουν να ικανοποιήσουν τις υποχρεώσεις τους έχουν προτεταμένη μονίμως την χείραν. ‘Απο αυτούς ζητάτε όραμα και άλλη πολιτική;
Κόμματα εκτός Αθηνών που θα διεκδικήσουν ρόλο στο κοινοβούλιο. Δεν υπάρχει άλλη οδός σωτηρίας.
Π.Σ.

New York Times: Σε τροχιά σύγκρουσης οι ΗΠΑ με τον ΟΠΕΚ

0

Κίνδυνος μεγάλων ανατιμήσεων στο πετρέλαιο μετά την απόφαση για μείωση της παραγωγής

Την περασμένη Τετάρτη, όταν ο ΟΠΕΚ αποφάσισε να μειώσει την παραγωγή του κατά 2 εκατ. βαρέλια την ημέρα, σημαντική μερίδα αναλυτών είδαν αυτή την κίνηση του διεθνούς καρτέλ πετρελαίου ως ρήξη στη μακροχρόνια ενεργειακή συμμαχία του Ριάντ με την Ουάσιγκτον. Μια συμμαχία που ξεκίνησε γύρω στο 1933, συμπορεύθηκε με τη δημιουργία της Arabian American Oil Company (Aramco), την κρατικοποίησή της από τη Σαουδική Αραβία και τη μετονομασία της σε Saudi Aramco, αλλά και το πετρελαϊκό εμπάργκο που συγκλόνισε άλλοτε την παγκόσμια οικονομία.

Η απόφαση του ΟΠΕΚ είχε αναμφίβολα ένα χαρακτήρα διελκυστίνδας ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και το Ριάντ, καθώς είχαν προηγηθεί οι συστηματικές προσπάθειες της κυβέρνησης Μπάιντεν να πείσει την ντε φάκτο ηγετική δύναμη του διεθνούς καρτέλ, τη Σαουδική Αραβία, να αυξήσει την παραγωγή. Ζητούμενο, βέβαια, να υπάρξει φθηνό πετρέλαιο στην παγκόσμια οικονομία στη συγκυρία της ενεργειακής κρίσης και παράλληλα να πληγούν τα πετρελαϊκά έσοδα της Ρωσίας που χρηματοδοτούν τον παρατεταμένο πόλεμο στην Ουκρανία. Τη διπλή αυτή διάσταση της διελκυστίνδας ανάμεσα στο Ριάντ και την Ουάσιγκτον συνόψισε το σχόλιο του Μπιλ Φάρεν Πράις, βετεράνου του ΟΠΕΚ και στελέχους της συμβουλευτικής Enverus. Σχολιάζοντας την απόφαση για μείωση της παραγωγής και βλέποντας τις τιμές να ανεβαίνουν, ο Πράις τόνισε πως «η Σαουδική Αραβία έθεσε το καρτέλ σε τροχιά σύγκρουσης με τον ελεύθερο κόσμο καθώς συντάχθηκε με τη Ρωσία στο όνομα της προστασίας της αγοράς πετρελαίου, όταν οι καταναλωτές όλου του κόσμου αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν έναν ιλιγγιώδη πληθωρισμό και ένα αυξανόμενο κόστος διαβίωσης».

Η κυβέρνηση Μπάιντεν ετοιμάζεται να διαθέσει στην αγορά πετρέλαιο από τα στρατηγικά αποθέματά της, ενώ αναζητάει εναλλακτικές ακόμη και στη Βενεζουέλα.

Ακολούθησε η άνοδος περίπου 12% που σημείωσαν οι τιμές του «μαύρου χρυσού», με το αργό Δυτικού Τέξας να πλησιάζει τα 89 δολ. το βαρέλι όταν συντασσόταν το παρόν και το Brent να αγγίζει τα 95 δολ. το βαρέλι. Η άνοδος αναμφίβολα προδίδει πως ο ΟΠΕΚ, και κατά κύριο λόγο η Σαουδική Αραβία, έχει ανακτήσει τη δυνατότητα να ελέγχει τις τιμές του «μαύρου χρυσού». Τη δυνατότητα που είχε χάσει όταν η σχιστολιθική επανάσταση των ΗΠΑ, η βομβαρδιστική παραγωγή πετρελαίου από τα σχιστολιθικά πετρώματα της Αμερικής, είχε κατακλύσει την παγκόσμια αγορά με πετρέλαιο. Τότε η αγορά έμενε σχεδόν ασυγκίνητη στις κινήσεις του ΟΠΕΚ. Τώρα όμως και εν μέσω της ενεργειακής κρίσης ο ΟΠΕΚ έχει επιδιώξει να ανεβάσει τις τιμές κωφεύοντας στις επανειλημμένες εκκλήσεις της Ουάσιγκτον και η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει αντιδράσει διαθέτοντας στην αγορά πετρέλαιο από τα στρατηγικά αποθέματα της υπερδύναμης. Κάτι που όλα δείχνουν πως ετοιμάζεται να ξανακάνει, ενώ αναζητάει εναλλακτικές και μεταξύ άλλων τείνει χέρι συμφιλίωσης στη Βενεζουέλα για να μπορέσουν να αντλήσουν από εκεί πετρέλαιο οι αμερικανικές πετρελαϊκές.

Στο μεταξύ, οι Ευρωπαίοι ετοιμάζονται να θέσουν τον Δεκέμβριο σε ισχύ την απαγόρευση στις εισαγωγές ρωσικού πετρελαίου και η μείωση της παραγωγής εγκυμονεί τον κίνδυνο να εξωθήσει την παγκόσμια οικονομία σε ύφεση και να επιταχύνει ανεξέλεγκτα τον πληθωρισμό αν εκτοξεύσει τις τιμές στα ύψη, επαναφέροντάς τες στα 120 δολ. το βαρέλι στα οποία βρίσκονταν στις αρχές του καλοκαιριού. Οι αισιόδοξοι επιλέγουν, πάντως, να δώσουν προσοχή στα λόγια του Σαουδάραβα πρίγκιπα και υπουργού Ενέργειας του βασιλείου Αμπντουλαζίζ μπιν Σαλμάν, ο οποίος τόνισε πως στην πραγματικότητα η παραγωγή δεν θα μειωθεί παρά 1-1,1 εκατ. βαρέλια την ημέρα, καθώς πολλές χώρες δεν είχαν έτσι κι αλλιώς κατορθώσει να παράγουν όσο πετρέλαιο προέβλεπαν οι ποσοστώσεις που τους αναλογούσαν.

Σε τροχιά σύγκρουσης οι ΗΠΑ με τον ΟΠΕΚ-1

Οι Σαουδάραβες θέλουν υψηλές τιμές στον «μαύρο χρυσό»

Των Ντέιβιντ Ε. Σάνγκερ και Μπεν Χάμπαρντ/ The New York Times

Η απόφαση του ΟΠΕΚ+ να μειώσει την παραγωγή πετρελαίου υπονομεύει τις προσπάθειες του προέδρου Μπάιντεν να αποτρέψει την άνοδο των τιμών της βενζίνης ενόψει των εκλογών του μεσοδιαστήματος, αλλά και να περιορίσει τα πετρελαϊκά έσοδα της Ρωσίας που χρηματοδοτούν τον πόλεμο στην Ουκρανία. Σκιαγραφεί, όμως, και την αποτυχία της προσπάθειας που κατέβαλε το καλοκαίρι να προσεγγίσει διπλωματικά τον πρίγκιπα της Σαουδικής Αραβίας.

Η απόφαση του ΟΠΕΚ και των συμμάχων του υπογραμμίζει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ στην εξωτερική και την οικονομική τους πολιτική, τη στιγμή που η παγκόσμια οικονομία απειλείται με ύφεση και η πολιτική εκμετάλλευση της ενέργειας εξελίσσεται σε καίριο συστατικό του πολέμου στην Ουκρανία. Ελήφθη, άλλωστε, στα κεντρικά γραφεία του ΟΠΕΚ στη Βιέννη όπου παρευρέθη ο αντιπρόεδρος της ρωσικής κυβέρνησης, στον οποίο έχει επιβάλει κυρώσεις η Ουάσιγκτον. Είχε προηγηθεί συντονισμένη, αλλά τελικά αποτυχημένη διπλωματική προσπάθεια της Ουάσιγκτον να αποτρέψει μια μείωση της παραγωγής. Η απόφαση αποτέλεσε, έτσι, ένα μήνυμα πως η επιρροή του προέδρου Μπάιντεν στους συμμάχους της υπερδύναμης στον Κόλπο είναι πολύ μικρότερη από όσο ήλπιζε. Κατέδειξε, επίσης, ότι ακόμη και σε μια εποχή που θα έπρεπε να υποβαθμίζεται η σημασία του πετρελαίου ως πηγή ενέργειας, ο ΟΠΕΚ+ κινείται με βάση τα δικά του συμφέροντα. Εν προκειμένω, για τα μέλη του ήταν πολύ πιο σημαντικό να διατηρήσουν τις τιμές σε υψηλά επίπεδα, παρά να τιμωρήσουν τη Ρωσία για την εισβολή στην Ουκρανία.

Επί ημέρες πριν από τη σύνοδο του ΟΠΕΚ+, ο Λευκός Οίκος προσπαθούσε να αποτρέψει την απόφαση καλώντας τη Σαουδική Αραβία, την οποία είχε άλλωστε επισκεφθεί ο Αμερικανός πρόεδρος τον Ιούλιο με τον ίδιο σκοπό. Οπως τόνισαν τότε στελέχη της κυβέρνησής του, ήταν μια κίνηση πολιτικού ρίσκου, που κύριο στόχο είχε να επιτύχει μια αύξηση στην προσφορά πετρελαίου, ακόμη και υφιστάμενος την κριτική ότι αποκαθιστούσε σχέσεις με τον Σαουδάραβα πρίγκιπα, τον ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι. Η σιωπηρή συνεννόηση που προέκυψε από την επίσκεψη Μπάιντεν ήταν πως η Σαουδική Αραβία θα προχωρούσε σε αύξηση της παραγωγής της κατά 750.000 βαρέλια την ημέρα και θα ακολουθούσαν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αυξάνοντας τη δική τους  παραγωγή κατά 500.000 βαρέλια την ημέρα. Το αποτέλεσμα θα ήταν να οδηγήσουν σε πτώση τις τιμές  της βενζίνης και του πετρελαίου. Δεν έγιναν, όμως, έτσι τα πράγματα.

Επίδειξη δύναμης και «πλάτη» στη Ρωσία από το διεθνές καρτέλ των πετρελαιοπαραγωγών

Η Σαουδική Αραβία αύξησε αρχικά την παραγωγή της τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, αλλά αρνήθηκε να τη διατηρήσει στα αυξημένα επίπεδα για το υπόλοιπο έτος. Η ηγεσία της όπως και όλες οι χώρες του ΟΠΕΚ έβλεπαν με φόβο το φάσμα της παγκόσμιας ύφεσης να οδηγεί σε υποχώρηση τις τιμές κάτω από τα 120 δολ. το βαρέλι και να τις συμπιέζει σε επίπεδα κάποιες φορές και κάτω των 80 δολ. Γι’ αυτό και οι Σαουδάραβες αποφάσισαν να δράσουν. Η μείωση της παραγωγής του ΟΠΕΚ μπορεί να μην είναι τόσο μεγάλη όσο φαίνεται, αλλά ο αντίκτυπός της στις τιμές της βενζίνης θα είναι πολύ μεγαλύτερος. Και πέραν του αντίκτυπου που θα έχει στον πληθωρισμό και πέρα από κάθε άλλο πολιτικό συνεπακόλουθο, καθιστά σαφές ότι οι αραβικές χώρες δεν συντάσσονται με τη στάση της Δύσης έναντι της Ρωσίας, που αποτελεί πλέον μέλος του ΟΠΕΚ.

Η προσπάθεια να μειωθούν τα πετρελαϊκά έσοδα της Ρωσίας τινάχτηκε στον αέρα. Η απόφαση του ΟΠΕΚ βοηθάει τη Ρωσία να επιβάλει υψηλότερες τιμές, για να εξισορροπήσει τη μεγάλη έκπτωση με την οποία αναγκάστηκε να πουλήσει το πετρέλαιό της στην Κίνα και σε άλλες χώρες ως αντάλλαγμα που δεν συμμετείχαν στη διεθνή απομόνωσή της. Στην πράξη, η απόφαση του ΟΠΕΚ θα οδηγήσει σε αύξηση των εσόδων όλων των χωρών-μελών του, συμπεριλαμβανομένων της Ρωσίας και του Ιράν. Ορισμένοι αναλυτές θεμάτων του Περσικού Κόλπου σπεύδουν να ερμηνεύσουν τη στάση του ΟΠΕΚ ως ευθύ πλήγμα κατά του κ. Μπάιντεν. «Είναι σαφώς πολιτικής φύσης και δεν έχει καμιά σχέση με το χρήμα», σχολίασε η Τσίντζια Μπιάνκο, στέλεχος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων. Οι Σαουδάραβες, όμως, απορρίπτουν την κατηγορία, όπως και πολλοί αξιωματούχοι χωρών-μελών του ΟΠΕΚ, που επιμένουν πως η απόφαση για μείωση της παραγωγής ελήφθη με κίνητρα αμιγώς τεχνικής φύσης. «Κατηγορηματικώς δεν πρόκειται για μια κίνηση εχθρική προς τον πρόεδρο Μπάιντεν», επισημαίνει ο Σαουδάραβας αναλυτής Αλί Σιχαμπί, και επιμένει πως «στόχος είναι να διατηρηθεί η τιμή του πετρελαίου σε μια αποδεκτή διακύμανση». Ο ίδιος αναλυτής εξηγεί πως το πετρέλαιο είναι τόσο θεμελιώδους σημασίας για την οικονομία της Σαουδικής Αραβίας και για τα σχέδια του πρίγκιπα Μοχάμεντ, ώστε η ανάγκη να παραμείνει προσοδοφόρο το κύριο εμπόρευμα της χώρας επισκίασε άλλα ζητήματα. «Προσπαθούν να διασφαλίσουν αυτό που τους κρατάει στη ζωή», υπογραμμίζει, για να καταλήξει ότι το πετρέλαιο «είναι αυτό που κρατάει το βασίλειο των Σαούντ στη ζωή και τα πάντα εξαρτώνται από αυτό».

Αλλοι παρατηρητές της αγοράς πετρελαίου ερμηνεύουν την απόφαση του ΟΠΕΚ ως συνεπακόλουθο της αναταραχής που έχει υπάρξει στις αγορές τα τελευταία χρόνια, αλλά και της ύφεσης που φαίνεται να απειλεί τώρα την παγκόσμια οικονομία. Οι προσπάθειες των Ευρωπαίων να αποκόψουν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Ρωσίας από την παγκόσμια αγορά είχαν ως αποτέλεσμα να καταλήξει πολύ ρωσικό πετρέλαιο στην Ασία και οι Ευρωπαίοι να αναζητούν εναλλακτικούς προμηθευτές ενέργειας. Μέσα σε αυτή την ταραχώδη εποχή, οι Σαουδάραβες θέλουν να δείξουν πως το πετρέλαιο είναι ακόμη σημαντικό και ότι έχουν τη δύναμη να καθοδηγήσουν την αγορά. «Είναι σίγουρα μια κίνηση επίδειξης δύναμης από πλευράς των Σαουδαράβων», τονίζει η Κάρεν Γιανγκ, στέλεχος του Κέντρου Παγκόσμιας Πολιτικής Ενέργειας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Και προσθέτει: «Δηλώνουν πως έχουν την ικανότητα να διαμορφώσουν αυτήν την αγορά».

The New York Times, Καθημερινή

”Η ΜΙΤ ετοιμάζει επιχειρήσεις στην Ελλάδα-Δολιοφθορά σε ελληνικά νησιά & ύψωση της τουρκικής σημαίας σε βραχονησίδες λίγο πριν τις εκλογές

0

Σε μία αποκάλυψη-”βόμβα” προχώρησε ο ιστότοπος Nordic Monitor.

”Ο Τούρκος πρόεδρος, ο οποίος τους τελευταίους μήνες έχει απειλήσει επανειλημμένα με εισβολή σε ελληνικά νησιά στο Αιγαίο Πέλαγος, σχεδιάζει να αναπτύξει μια μυστική, ειδικά εκπαιδευμένη μονάδα που συνδέεται με την υπηρεσία πληροφοριών MIT για να κλιμακώσει τις εντάσεις με την Ελλάδα, σύμμαχο και γείτονα του ΝΑΤΟ.

Η νέα μονάδα MIT, η ύπαρξη της οποίας δεν έγινε ποτέ δημόσια αποδεκτή, είναι ένα σχετικά νέο εργαλείο στο οπλοστάσιο της υπηρεσίας πληροφοριών της Τουρκίας και θα χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά στη συγκρότηση μιας μυστικής επιχείρησης στρατιωτικού τύπου εναντίον δυτικής χώρας.

Η πλοκή περιλαμβάνει διάφορες επιλογές, που κυμαίνονται από δολιοφθορά σε ελληνικά νησιά κοντά στην τουρκική ενδοχώρα έως ύψωση τουρκικής σημαίας σε μία ή περισσότερες ακατοίκητες νησίδες και βραχώδεις σχηματισμούς, καθώς και διεξαγωγή επιχείρησης ψευδούς σημαίας για να δικαιολογήσει την τουρκική απάντηση.

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξακολουθεί να εξετάζει τις εναλλακτικές λύσεις που του υπέβαλε ο έμπιστός του, Χακάν Φιντάν, επικεφαλής της MIT, και δεν έχει αποφασίσει ακόμη ποια πορεία δράσης θέλει να ακολουθήσει.

Σύμφωνα με πληροφορίες που έλαβε το Nordic Monitor από πηγές που γνωρίζουν το σχέδιο, θα εναπόκειται σε αυτήν την ειδική μονάδα που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της υπηρεσίας πληροφοριών να πραγματοποιήσει την επιχείρηση στο Αιγαίο Πέλαγος με υλικοτεχνική υποστήριξη από τις αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις του τουρκικού στρατού.

Η πλοκή, η οποία κρατήθηκε αυστηρά εμπιστευτική βάσει της ανάγκης για γνώση στο στενό περιβάλλον του Ερντογάν και του Φιντάν, θα τεθεί σε εφαρμογή κάποια στιγμή κοντά στις γενικές εκλογές του 2023 για να συσπειρώσει το έθνος πίσω από τον Ερντογάν και να φέρει μια απροσδόκητη ψήφο υπέρ του κυβερνώντος κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) και τους εθνικιστές συμμάχους του.

Για δεκαετίες, η MIT δεν είχε επιχειρησιακή ικανότητα στρατιωτικού τύπου και η εντολή της περιοριζόταν κυρίως σε επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών για την παροχή των καλύτερων πληροφοριών στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής στην Τουρκία.

Η ΜΙΤ βασιζόταν σε πολλές ελίτ μονάδες του στρατού, όπως η Combat Search and Rescue (Muharebe Arama Kurtarma, ή MAK), μέρος της Διοίκησης των Ειδικών Δυνάμεων (Özel Özel Kuvvetler Komutanlığı), υποβρύχια επίθεση του τουρκικού ναυτικού (Su Altı Taarruz, ή SAT), το αντίστοιχο των Πεζοναυτών των ΗΠΑ. και Υποβρύχια Άμυνα (Sualtı Savunma, ή SAS).

Αυτό άρχισε να αλλάζει όταν ο Φιντάν, ένας σκληροπυρηνικός ισλαμιστής, διορίστηκε επικεφαλής της υπηρεσίας τον Μάιο του 2010. Ο Φιντάν ξεκίνησε να μεταμορφώσνει την υπηρεσία σύμφωνα με τις οδηγίες του αφεντικού του, μεταφέροντας νέα άτομα από άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες και κατά καιρούς στρατολογώντας μερικούς από το εξωτερικό, ειδικά από ισλαμιστικές ομάδες”, σημειώνει το δημοσίευμα.

Secretive Turkish intelligence unit set to conduct clandestine operation in Greece

0

Abdullah Bozkurt/Stockholm

The Turkish president, who in recent months has repeatedly threatened an invasion of Greek islands in the Aegean Sea, plans to deploy a secretive, specially trained unit attached to intelligence agency MIT to escalate tensions with Greece, a NATO ally and neighbor.

The MIT unit, the existence of which has never been publicly admitted, is a relatively new tool in the arsenal of Turkey’s intelligence agency and will be put to use for the first time in setting up a clandestine, military-style operation against a Western country.

The plot includes several options, ranging from sabotage in Greek islands close to the Turkish mainland to raising a Turkish flag on one or several uninhabited islets and rock formations as well as conducting a false flag operation to justify a Turkish response. Turkish President Recep Tayyip Erdoğan is still considering the alternatives submitted to him by his confidant, Hakan Fidan, the head of MIT, and has not yet decided which course of action he wants to take.

According to information obtained by Nordic Monitor from sources familiar with the plot, it will be up to this special unit created within the intelligence agency to carry out the operation in the Aegean Sea with logistical support from the Turkish military’s air and naval assets. The plot, kept strictly confidential on a need-to-know basis within Erdoğan and Fidan’s close circle, will be put into motion sometime near the general election in 2023 to rally the nation behind Erdoğan and bring a windfall vote for his ruling Justice and Development Party (AKP) and its nationalist allies.

For decades, MIT had no military-type operational capability, and its mandate had been mainly confined to information gathering operations to provide the best intelligence to policymakers in Turkey.

When MIT needed muscle on the ground, it used to rely on several elite units in the military such as Combat Search and Rescue (Muharebe Arama Kurtarma, or MAK), a part of the Special Forces Command (Özel Özel Kuvvetler Komutanlığı); the Turkish navy’s Underwater Offense (Su Altı Taarruz, or SAT), the equivalent of the US Marines; and Underwater Defense (Sualtı Savunma, or SAS). Occasionally the police department’s Special Operations Police Force (Özel Harekat Polis) was also tapped by the intelligence agency to conduct domestic operations.

That started to change when Fidan, a hard-core pro-Iran Islamist who had no experience in intelligence, was appointed to lead the agency in May 2010. Fidan set out to transform the agency in line with instructions from his boss, transferring new people from other government agencies and at times recruiting some from the outside, especially from Islamist groups.

Fidan, who admires Iran’s mullah regime and was groomed in Shiite study circles when he was a young noncommissioned officer in Ankara, wanted to create a Turkish version of the Quds Force within the agency. He instructed his newly recruited staff to make that happen.

In the meantime, he also launched a purge of hundreds of agents from MIT on fabricated charges to make room for the new recruits, intimidate his critics within the agency and suppress dissent in the rank and file.

One of the key recruitments Fidan made happen once he took over the reins of MIT was the transfer of 57-year-old former soldier Kemal Eskintan, who had some intelligence experience. Eskintan served as a project officer when he was a major between July 2006 and June 2007 in the General Staff Directorate for Counter-intelligence and Security.

Click to access Kemal_Eskintan_reecord.pdf

 

General Staff document that shows Kemal Eskintan worked as a project officer in the intelligence section of the military:

Eskintan was initially assigned to the department responsible for providing protective services to high-value people. In 2014 he was put in charge of the Department for Special Operations (Özel Faaliyetler Dairesi). The first critical operation conducted by Eskintan was to train and equip jihadist groups in Syria. Known by his nom-de-guerre Abu Furqan, Eskintan unleashed thousands of armed jihadists in Syria, many with links to al-Qaeda and the Islamic State in Iraq and Syria (ISIS).

When Turkey worked with the US on a train-and-equip program until 2016 for what was advertised as support for the moderate opposition in Syria, the names and groups identified as candidates by Eskintan for enrollment in the program came mostly from al-Qaeda and ISIS-linked groups. It is not surprising that the CIA rejected many of them during screening of the candidates submitted by Turkey.

The second critical role played by Eskintan was during a false flag coup attempt in July 2016, which was orchestrated to create a pretext for a mass purge of the Turkish military, including the ouster of two-thirds of all flag officers, as well as to launch a military operation in Syria, help Erdoğan become president with no checks on his powers and stifle dissent and opposition in Turkey.

Eskintan brought several jihadist groups to Turkey in preparation for the false flag and positioned them in Istanbul and several other key cities with a view to causing bloodshed in the streets. In fact, some of the people who were involved in the lynching of unarmed cadets who had been ordered to participate in a drill and training exercise and to guard the Bosporus Bridge under the pretext of protection against a terrorist attack were Eskintan’s jihadists.

 

Hakan Fidan (L), the head of Turkish spy agency MIT, and his boss, President Recep Tayyip Erdoğan.

After victims’ families filed criminal complaints, prosecutors set out to investigate the lynching of the cadets but were quickly stopped by the Erdoğan government’s hastily drafted decree-law that provided blanket immunity for civilians who participated anti-coup events on July 15 and 16. All investigations to identify the perpetrators of the lynchings were subsequently dropped.

Despite repeated motions filed by defense lawyers in coup trials to bring Eskintan and his aide, Kadir Sazoğlu, a former sergeant in the army, to the witness stand for cross examination to find out what roles they had played during the coup were rejected by judges under a government directive. No explanation was provided by the courts for their refusal to issue summons for them to appear in the court.

When Turkey was involved in Libya and sent Syrian jihadists to fight there, it was Eskintan who had carried out the clandestine operation on behalf of the intelligence agency. He made repeated trips to there to oversee operations.

Since 2016 Eskintan has also been involved in cross-border operations to kidnap Erdoğan critics and opponents in Turkey and among diaspora groups in order to sustain a climate of fear, and in the intimidation of critical journalists who are still exposing the wrongdoings of the Erdoğan government under challenging circumstances from exile.

Now he is in charge of the false flag operation against Greece to deliberately stoke tensions in order to serve his boss. He will rely on this secretive unit groomed within the intelligence agency under his stewardship in order to make that happen once the final go-ahead is given by President Erdoğan.

The idea of developing a stand-alone special forces unit within MIT was fleshed out by Eskintan starting in 2012 in line with Fidan’s ambitions to carry out clandestine cross-border operations. Instead of relying on similar units that already exist in the military and police, Fidan wanted a free hand and did not want to face the limitations the agency encountered when using the special forces of the Turkish military and police department, which have their own sets of rules and are relatively accountable to the public and the judiciary, as opposed to MIT, which enjoys carte blanche immunity thanks to legislation pushed through parliament by Erdoğan.

 

Turkish Navy’s elite special force SAS team members were seen in a 2021 military drill.

In order to build the special forces, MIT approached several high-ranking officers within the Special Forces Command (Özel Kuvvetler Komutanlığı, ÖKK) in 2013 for recruitment as well as ÖKK retirees. The candidates were offered higher pay, more benefits and more importantly immunity from prosecution if they were exposed. Lt. Gen. Zekai Aksakallı, the commander of ÖKK who forged close ties with MIT, encouraged the transfers.

MIT also started putting its own agents through ÖKK training, especially for engaging in sabotage, raids, entrapment, destruction, infiltration and false flag operations as part of a course officially titled “Unconventional Operations” (Konvansiyonel Olmayan Harp, or KOH). Brig. Gen. Semih Terzi, the number two in ÖKK, was not happy with MIT’s underhanded dealings, especially in Syria and Iraq, and was staunchly opposed to MIT’s illegal activities.

Terzi was assassinated in July 2016 by a secret plot concocted by MIT and falsely branded as a putschist to cover the tracks that led to his murder. When his wife started digging around to learn more about the assassination, she was thrown in jail to silence the family from ever revealing what her husband found out about MIT’s unlawful activities in Syria and how Aksakallı personally profited from conflict and arms sales.

With no opposition left to gut the military’s ÖKK, Eskintan intensified his efforts to boost MIT’s own special forces unit. In recent years, the secret MIT operations carried out in Syria and Iraq to assassinate and capture senior figures of the Kurdistan Workers’ Party (PKK) and its Syrian offshoots were conducted by this special forces unit. MIT often leaks these operations to the media in order to promote the agency in public and build political capital against competitors in the police and military units.

Now the same unit is prepared to strike Greek assets, not to advance Turkey’s strategic objectives or address urgent national security concerns, but rather to promote an embattled Erdoğan in advance of the general election amid the mounting financial difficulties voters are facing in their daily lives. If and when that happens, the public discussion will move beyond bread-and-butter debates to conflict with Greece, and Erdoğan hopes to ride out the critical elections amid a heightened nationalist euphoria.

Nordic Monitor

Άρθρο του Χρ. Ροζάκη στην «Κ»: Η Λωζάννη, η Λιβύη και η διέξοδος

6

Το ελληνικό νομικό οπλοστάσιο για την αποστρατιωτικοποίηση και τις θαλάσσιες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις εξελίσσονται αρνητικά και επικίνδυνα. Οι τελευταίες ενδείξεις δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας, καθώς τόσο η νέα επιστολή της Τουρκίας προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, όσο και οι νέες συμφωνίες με τη Λιβύη επιβαρύνουν περαιτέρω το εξαιρετικά δυστοπικό τοπίο στις σχέσεις των δύο χωρών.

Η επιστολή της Τουρκίας, μέσω του μόνιμου αντιπροσώπου της στον ΟΗΕ, Φεριντούν Σινιρλίογλου (ο οποίος είναι από τους καλύτερους και πιο διαλλακτικούς διπλωμάτες της γειτονικής μας χώρας, και ο οποίος είχε διατελέσει συνομιλητής με τον Ελληνα ομόλογό του κατά τη διάρκεια του προηγούμενου κύκλου των διερευνητικών επαφών), περιέχει μια σειρά από διαπιστώσεις που εύκολα ανατρέπονται από την ελληνική πλευρά.

Άρθρο του Χρ. Ροζάκη στην «Κ»: Η Λωζάννη, η Λιβύη και η διέξοδος-1

Για τη συνθήκη του 1923

Ο μόνιμος αντιπρόσωπος ισχυρίζεται ότι ο κύριος στόχος της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης του 1923, και της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1947 δεν είναι να καθιερώσει, όπως η Ελλάδα ισχυρίζεται, «μόνιμα σύνορα και εδαφικούς νομικούς τίτλους των αναφερομένων κρατών (σ.σ. της Ελλάδας και της Τουρκίας)», αλλά να τερματίσει την κατάσταση πολέμου και να καθιερώσει γενική ειρήνη και φιλικές σχέσεις ανάμεσα στους εμπολέμους. Συνεπώς ο σκοπός αυτός μετέβαλε την ισορροπία της Συνθήκης, δίνοντας βαρύτητα στην αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Η Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης, όμως, όπως και κάθε συνθήκη ειρήνης που διαμορφώνει εδαφικό καθεστώς, ασχολείται με την αποκατάσταση της ειρήνης δευτερευόντως, αφού το κύριο μέλημά της είναι να καθορίσει νέα σύνορα ανάμεσα στους πρώην αντιμαχόμενους και να αποδώσει εδάφη σε αυτούς. Με τον τρόπο αυτόν λύεται και το πρόβλημα της αποκατάστασης της ειρήνης οριστικά. Κι εξάλλου για τον λόγο αυτόν περιβάλλεται τον χαρακτήρα μιας αντικειμενικής συμφωνίας, που έχει ως πρώτιστο χαρακτηριστικό ότι έχει erga omnes αποτελέσματα, δηλαδή μπορεί να γίνει αντικείμενο επίκλησης και από κράτη που δεν μετέχουν σε αυτήν και να δεσμεύει τρίτα κράτη. Το ίδιο συμβαίνει και με τη Συνθήκη των Παρισίων, που έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτά της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης.

Στη συνέχεια ο Τούρκος μόνιμος αντιπρόσωπος αναφέρεται στο ελληνικό επιχείρημα ότι οι συνθήκες αυτές υπακούουν στην αρχή της σταθερότητας και της τελικότητας (finality) των συνοριακών ρυθμίσεων, που ενυπάρχουν ανεξάρτητα αν οι συνθήκες αυτές εξαφανιστούν. Και διερωτάται κατά πόσον η αποστρατιωτικοποίηση που επίσης προβλέπεται από τις εν λόγω συνθήκες δεν έχει την ίδια τύχη με τα συνοριακά καθεστώτα.

Εχουμε επανειλημμένως τονίσει ότι η αποστρατιωτικοποίηση είναι, από τη φύση της, ένα προσωρινό καθεστώς, το οποίο καθιερώνεται, για χάρη της ειρήνης και της ασφάλειας, σε περίπτωση τερματισμού των εχθροπραξιών, είτε και στους δύο πρώην εμπολέμους είτε σε ένα εξ αυτών, με την προοπτική να αποτραπεί η επανέναρξη των εχθροπραξιών. Και ότι η ισχύς των εν λόγω διατάξεων παύει να υφίσταται με την επικράτηση ενός φιλικού κλίματος των πρώην εμπολέμων. Στην περίπτωση της Ελλάδας και της Τουρκίας αυτή η αλλαγή κλίματος επισυμβαίνει στη δεκαετία του ’30 του περασμένου αιώνα, όταν με τη Συμφωνία Ελ. Βενιζέλου – Μουσταφά Κεμάλ (1930) εξομαλύνθηκαν πλήρως οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και, συνεπώς, απομακρύνθηκε ο φόβος για ενδεχόμενη επανάληψη των εχθροπραξιών.

Αναφορικά, τώρα, με τη Σύμβαση της Λωζάννης για τα Στενά, που αποστρατιωτικοποιούσε τις ακτές των Δαρδανελλίων, ομού με τα τουρκικά νησιά της Ιμβρου, Τενέδου και των Λαγουσών, ενώ από την ελληνική πλευρά αποστρατιωτικοποιούσε τα νησιά Λήμνο και Σαμοθράκη, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η σύμβαση αυτή αντικαταστάθηκε συνολικά από τη Συνθήκη του Μοντρέ το 1936, συμπαρασύροντας όλες τις διατάξεις της Σύμβασης της Λωζάννης. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει διάταξη στη Συνθήκη για κατάργηση της αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών, ενώ υπάρχει αντίστοιχα για τα τουρκικά, είναι μικρής σημασίας, καθώς μια καταργημένη συμφωνία δεν μπορεί να παράγει έννομα αποτελέσματα. Κάτι που και οι Τούρκοι είχαν δεχτεί τη δεκαετία του ’30.

Για το δικαίωμα άμυνας

Ο μόνιμος αντιπρόσωπος ισχυρίζεται εν συνεχεία ότι η παραχώρηση των νησιωτικών εδαφών στην Ελλάδα έγινε με τον όρο της αποστρατιωτικοποίησής τους. Αυτό είναι απολύτως ανακριβές. Η εδαφική κυριαρχία δεν υπόκειται σε όρους, παρά μόνον όταν αυτοί είναι σαφώς προσδιορισμένοι και προκύπτουν από μια ρητή αναφορά της δέσμευσης που εγκλείει. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στις παραπάνω αναφερόμενες συνθήκες ειρήνης.

Aν το νέο μνημόνιο τεθεί σε εφαρμογή, μπορεί να αφορά περιοχές που είτε συμπίπτουν με την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία είτε βρίσκονται στις υπό ελληνική διεκδίκηση περιοχές.

Θα πρέπει να τονιστεί ότι η ελληνική επιχειρηματολογία ότι η στρατιωτικοποίηση των νησιών αποτελεί προληπτική άμυνα (preemptive self defence, anticipatory self defence), δεν ανταποκρίνεται πλήρως στη λειτουργικότητα του όρου. Ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει ένοπλη επέμβαση από κράτος εις βάρος τρίτου κράτους πριν από την επίθεση από το τελευταίο. Δεδομένου ότι το Αρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ προβλέπει ότι το δικαίωμα της άμυνας προκύπτει από τη στιγμή που ένα κράτος δεχτεί επίθεση από ένα άλλο. Στην περίπτωση της Ελλάδας, η πραγματικότητα είναι πως υπάρχουν προπαρασκευαστικές ενέργειες, με δεδομένο την ύπαρξη της 4ης Στρατιάς στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, με αποβατικές δυνατότητες, που φαίνεται ότι θα ενισχυθούν περαιτέρω. Δεν πρόκειται, πάντως, για προληπτική άμυνα, αλλά για ενέργειες που κατατείνουν στην οχύρωση των νησιών, για να αντιμετωπίσουν μια ενδεχόμενη επίθεση από τον γείτονα.

Τέλος, ο κ. Σινιρλίογλου αναφέρεται στην ανάγκη μιας συνολικής επίλυσης των προβλημάτων μεταξύ των δύο χωρών, σύμφωνα με το Αρθρο 33 του Καταστατικού του ΟΗΕ. Και προτείνει στην Ελλάδα να σταματήσει εχθρική πολιτική ρητορεία και να καθίσει στο τραπέζι του διαλόγου για να λυθούν τα προβλήματα. Εσκεμμένως θέλει να αγνοεί ότι η εμπρηστική ρητορεία του προϊσταμένου κ. Ερντογάν και των παρακείμενων του αναγκάζει την Ελλάδα σε μετριοπαθείς απαντήσεις, που καμία σχέση δεν έχουν με το μένος που διακρίνει τις τουρκικές δηλώσεις.

Για το νέο μνημόνιο

Ερχομαι τώρα στη δεύτερη έκφραση της αυξανόμενης προκλητικότητας της Τουρκίας. Μόλις την περασμένη Τρίτη (4/10) έγινε γνωστό πως οι δύο χώρες, Τουρκία και Λιβύη, υπέγραψαν μνημόνιο με συνοδευτικά πρωτόκολλα, σε εκτέλεση του τουρκολιβυκού μνημονίου, αναφορικά με γεωτρήσεις και άλλες τεχνικές ενέργειες. Αλλά το ακριβές περιεχόμενο δεν έχει γίνει γνωστό.

Το νέο μνημόνιο κινητοποίησε την Αθήνα, γιατί ήταν μια πρώτη ένδειξη ότι το μνημόνιο είναι ζωντανό, και ότι σύντομα θα παραγάγει αποτελέσματα. Κάτι που η Αθήνα δεν είχε υπολογίσει, δεδομένης της μακράς χρονικής σιγής, όπου το μνημόνιο παρέμενε ανενεργό. Και οι ΗΠΑ αντέδρασαν, επισημαίνοντας προς τη Λιβύη τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις διατάξεις του οδικού Χάρτη για τον Πολιτικό Διάλογο στη Λιβύη (LPDF), που ορίζει ότι η παραπάνω χώρα δεν πρέπει να εξετάζει τη σύναψη συμφωνιών που βλάπτουν τη σταθερότητα των εξωτερικών της σχέσεων ή επιβάλλουν μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις. Με δεδομένο την προσωρινότητα της κυβέρνησης, της οποίας η θητεία έχει προ πολλού λήξει, και την αντίθεσή της με τη λιβυκή Βουλή, η οποία έχει πάρει ριζικά αντίθετες θέσεις με το πρωτογενές μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης.

Το πρωτογενές τουρκολιβυκό μνημόνιο θεωρείται από την Αθήνα παράνομο και ανυπόστατο, καθώς αφορά και περιοχή που βρίσκεται μέσα στη δυνητική ελληνική υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Παρά ταύτα έχει πρωτοκολληθεί από τον ΟΗΕ, και λειτουργεί, τουλάχιστον ανάμεσα στα συμβαλλόμενα μέρη, απολύτως έγκυρα. Σε ορισμένα τοπικά σημεία του συγχέεται με την Ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία, αλλά λόγω του γεγονότος ότι και οι δύο συμφωνίες έχουν μεν νομικά οριστικοποιηθεί, αλλά δεν έχουν τεθεί σε εφαρμογή στην πράξη (με ενέργειες εξερεύνησης ή εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών της περιοχής), δεν υπήρξε, έως σήμερα, πρόβλημα πραγματικής σύγκρουσης. Για πρώτη φορά, λοιπόν, με το νέο μνημόνιο μεταξύ Τουρκίας – Λιβύης δημιουργούνται οι προϋποθέσεις μιας σύγκρουσης στις κοινές περιοχές των δύο συμφωνιών, όπως επίσης και η έμπρακτη αμφισβήτηση της διεκδικούμενης ελληνικής υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ. Γιατί αν το νέο μνημόνιο τεθεί σε εφαρμογή, μπορεί να αφορά περιοχές που είτε συμπίπτουν με την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία είτε βρίσκονται στις υπό ελληνική διεκδίκηση περιοχές. Πράγμα που σημαίνει αύξηση των εντάσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία.

Για μια αλλαγή πλεύσης

Είναι καιρός νομίζω να υπάρξει μια αλλαγή πλεύσης στα ελληνοτουρκικά. Και στη θέση της αυξανόμενης καθημερινά έντασης να δοθεί χώρος για μια ειρηνική επίλυση των διαφορών και των πολλαπλών προβλημάτων. Γιατί αν η ένταση αυτή συνεχιστεί, με καθημερινές προκλήσεις, το ένοπλο επεισόδιο δεν μπορεί να αποκλειστεί. Η μόνη λύση είναι ο εποικοδομητικός διάλογος ανάμεσα στις δύο χώρες. Κι αν αυτός δεν αποδώσει, η από κοινού παραπομπή των διαφορών στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης, το μόνο αρμόδιο να δίνει δεσμευτικές και οριστικές λύσεις σε τέτοιου είδους διαφορές. Και όσον αφορά το ποιες διαφορές θα αποσταλούν στο Δικαστήριο, αυτές θα πρέπει, οπωσδήποτε, να είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και στην υπόλοιπη Ανατολική Μεσόγειο, που αποτελεί το μήλον της Εριδος ανάμεσα στις δύο χώρες. Αν αυτή η διαφορά επιλυθεί, τότε πιστεύω ότι το κλίμα θα βελτιωθεί ουσιαστικά και θα δώσει την ευκαιρία στις δύο χώρες πολύ πιο εύκολα να εξετάσουν τα υπόλοιπα προβλήματα. Τα οποία δεν είναι ανυπέρβλητα κι έχουν σχετικά εύκολες λύσεις για κράτη που μπορεί να τα δουν με ψυχραιμία και καλή πίστη.

* Ο κ. Χρήστος Ροζάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Καθημερινή

Ο Τούρκος λιμενικός και ο ακτιβιστής – Κύκλωμα διακινητών με Έλληνες συνδέσμους

1

Ερευνες των ελληνικών αρχών εντόπισαν ίχνη κυκλώματος διακίνησης μεταναστών προς τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου

Δύο δικογραφίες εις βάρος Τούρκων δουλεμπόρων καθώς και των επικεφαλής δύο γνωστών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων από την Ελλάδα και το εξωτερικό σχημάτισε το Λιμενικό. Προηγήθηκαν έρευνες με τη συνδρομή και της ΕΥΠ, από τις οποίες προέκυψαν απευθείας επικοινωνίες διακινητών από τα τουρκικά παράλια με τους εμπλεκόμενους εθελοντές στην Ελλάδα, προτού οι βάρκες με τους πρόσφυγες και μετανάστες ξεκινήσουν το ταξίδι τους με προορισμό τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και συγκεκριμένα την Κω και το Φαρμακονήσι. Στις επικοινωνίες αυτές φέρεται να ανταλλάσσουν πληροφορίες για τον χρόνο εκκίνησης του ταξιδιού, το δρομολόγιο και τον χρόνο άφιξής τους στα ελληνικά νησιά. Δραστηριότητα που σύμφωνα με τις προανακριτικές αρχές εμπίπτει στις διατάξεις του νόμου 4251 περί «διευκόλυνσης εισόδου πολιτών τρίτων χωρών στο ελληνικό έδαφος» και επισύρει βαριές ποινές πολυετούς κάθειρξης.

Στη μία από τις δύο υποθέσεις, η έρευνα του Λιμενικού κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τον ρόλο του οργανωτή της μεταφοράς από την Τουρκία στην Ελλάδα είχε αξιωματικός της τουρκικής ακτοφυλακής. Εδειξε στους διακινούμενους την ταυτότητά του προκειμένου να τους πείσει για την επιτυχία του εγχειρήματος και να εισπράξει από καθέναν απ’ αυτούς το ποσό των 1.000 ευρώ. Την ιδιότητά του φέρεται να επιβεβαιώνει σε κατάθεσή του και ο ένας από τους διακινούμενους, Σομαλός αστυνομικός, που κατά δήλωσή του φιλοξενήθηκε για διάστημα ενός μηνός στο σπίτι του διακινητή. Οι δύο αυτές δικογραφίες, την ύπαρξη των οποίων αποκαλύπτει σήμερα η «Κ», ολοκληρώθηκαν και υποβλήθηκαν πριν από μερικούς μήνες στην αρμόδια εισαγγελία. Σήμερα, οι φάκελοι των δύο υποθέσεων βρίσκονται στα χέρια του ανακριτή Κω.

Το χρονικό

Η έρευνα για την πρώτη από τις δύο υποθέσεις ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2021, όταν το στρατιωτικό παρατηρητήριο στην περιοχή του Αγίου Φωκά στην Κω ενημέρωσε το λιμεναρχείο Κω ότι μια φουσκωτή βάρκα με μετανάστες κινείτο προς τις ακτές του νησιού. Λίγη ώρα αργότερα, στελέχη του Λιμενικού έφτασαν στο σημείο, εντόπισαν κατεστραμμένη τη βάρκα και μια εξωλέμβια μηχανή, όχι όμως και τους πρόσφυγες και μετανάστες που επέβαιναν σε αυτήν. Οι πρώτοι οκτώ μετανάστες βρέθηκαν μερικές ώρες αργότερα σε ορεινή περιοχή του νησιού και μεταφέρθηκαν στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ). Ακόμη έξι άτομα εντόπισε η αστυνομία.

Ταυτόχρονα με τα παραπάνω, στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις του λιμεναρχείου και της αστυνομίας έφτασαν δύο μηνύματα από τον προσωπικό λογαριασμό Ελληνα δικηγόρου, ο οποίος τυγχάνει επικεφαλής ΜΚΟ που δραστηριοποιείται στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στα email αυτά υπήρχαν αναλυτικά τα ονόματα και οι φωτογραφίες όσων επέβαιναν στη φουσκωτή βάρκα. Στις καταθέσεις τους ενώπιον των στελεχών του Λιμενικού, ορισμένοι από τους μετανάστες είπαν ότι είχαν δώσει 800 ευρώ σε δουλέμπορο ονόματι «Alex» για τη μεταφορά τους από την Αλικαρνασσό (Μπόντρουμ) στην Κω. Κατέθεσαν ακόμη ότι ρόλο οργανωτή της μεταφοράς είχε ένας 40χρονος υπήκοος Καμερούν, ο οποίος είχε ταξιδέψει μαζί τους από την Τουρκία στην Κω με την ίδια φουσκωτή βάρκα.

Ο ίδιος μάρτυρας περιέγραψε, τέλος, ότι πριν από τον απόπλου της βάρκας από τα παράλια της Τουρκίας, ο 40χρονος υπήκοος Καμερούν κατόπιν υπόδειξης του Τούρκου δουλεμπόρου «Αlex» επικοινώνησε με τον Ελληνα επικεφαλής της ΜΚΟ ενημερώνοντάς τον για τις λεπτομέρειες του ταξιδιού. Αντίστοιχη επικοινωνία επαναλήφθηκε και αμέσως μετά τον κατάπλου της φουσκωτής βάρκας στην ακτή του Αγίου Φωκά στο νησί. Με βάση τις καταθέσεις των μεταναστών, ο 40χρονος άνδρας από το Καμερούν συνελήφθη, το κινητό του τηλέφωνο κατασχέθηκε και εστάλη στο τμήμα Ψηφιακών Πειστηρίων της ΕΛ.ΑΣ.

Και στις δύο περιπτώσεις στην Κω και στο Φαρμακονήσι εμπλέκεται επικεφαλής ΜΚΟ από την Αθήνα.

Ο έλεγχος στα δεδομένα της συσκευής, όπως για παράδειγμα το ιστορικών επικοινωνιών σε εφαρμογές WhatsApp και Viber, ολοκληρώθηκε αρκετούς μήνες αργότερα, με τα ευρήματα να επιβεβαιώνουν –σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες– όσα νωρίτερα οι μετανάστες είχαν πει στις καταθέσεις τους. Και αυτό διότι φέρεται να προέκυψαν απευθείας επικοινωνίες των συλληφθέντων ως διακινητών με τον Ελληνα επικεφαλής της ΜΚΟ, ο οποίος είναι δικηγόρος στο επάγγελμα, καθώς και έναν υπήκοο βορειοευρωπαϊκής χώρας, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει συστήσει Μη Κυβερνητική Οργάνωση με έντονη παρουσία στο Ανατολικό Αιγαίο. Για τον συγκεκριμένο, δε, δεν είναι η πρώτη δικογραφία που σχηματίζεται από τις ελληνικές αρχές.

Για το λιμεναρχείο Κω και την Κεντρική Διεύθυνση Ασφαλείας του Λιμενικού τα στοιχεία που ανέκυψαν ήταν επαρκή για τον σχηματισμό δικογραφίας εις βάρος όλων των εμπλεκομένων στην υπόθεση. Δεν αρκέστηκαν όμως μόνο σε αυτό.

Με αφορμή περιστατικό που εκτυλίχθηκε ενάμιση μήνα μετά εκείνο της Κω, διεξήγαγαν νέα έρευνα η οποία κατέληξε στον σχηματισμό και νέας (!) δικογραφίας εις βάρος των δύο συγκεκριμένων εθελοντών. Αφετηρία της υπόθεσης υπήρξε ο κατάπλους βάρκας με μετανάστες στο Φαρμακονήσι στα τέλη Αυγούστου του 2021. Οπως και στην περίπτωση της Κω, η άφιξη των μεταναστών έγινε γνωστή μέσω email με τα πλήρη στοιχεία και φωτογραφίες των διακινούμενων, το οποίο εστάλη στο λιμεναρχείο Λέρου, από τον Ελληνα επικεφαλής της ΜΚΟ. Σημειώνεται ότι η συγκεκριμένη μέθοδος –κοινοποίηση των στοιχείων των αλλοδαπών– εφαρμόζεται από τους εθελοντές προκειμένου να προλαμβάνονται τυχόν επαναπροωθήσεις.

Σχεδόν 24 ώρες μετά την αποστολή του ηλεκτρονικού μηνύματος, άνδρες του Λιμενικού βρήκαν και περισυνέλεξαν τους μετανάστες. Οι τελευταίοι μεταφέρθηκαν στη Λέρο και έδωσαν καταθέσεις περιγράφοντας τις λεπτομέρειες του ταξιδιού τους. Και γι’ αυτή την υπόθεση το Λιμενικό σχημάτισε δικογραφία εις βάρος των επικεφαλής των δύο Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, κατηγορώντας τους ότι συνέδραμαν στον ρόλο των δουλεμπόρων. Επικαλείται μεταξύ άλλων τη συμμετοχή τους σε κοινές ομάδες ανταλλαγής μηνυμάτων μέσω της εφαρμογής WhatsApp. Αντίθετα με την υπόθεση της Κω, σε αυτή την περίπτωση, κατά πληροφορίες, δεν προέκυψαν ψηφιακά ίχνη επικοινωνιών των δύο εθελοντών, του Ελληνα και του Βορειοευρωπαίου, με τους διακινητές στην Τουρκία. Από τις καταθέσεις των προσφύγων, πάντως, προέκυψε ότι τη διακίνηση είχε οργανώσει αξιωματικός της τουρκικής ακτοφυλακής, ο οποίος μάλιστα είχε υποδείξει στους μετανάστες να κατευθυνθούν στο Φαρμακονήσι όπου δεν έχουν παρουσία το Λιμενικό και η αστυνομία. Φέρεται, δε, να τους ενημέρωσε ότι οι ένστολοι στο στρατιωτικό φυλάκιο δεν νομιμοποιούνται να τους συλλάβουν και μάλιστα τους προέτρεψε να παρουσιαστούν σε αυτούς για να ζητήσουν φαγητό.

Οι φάκελοι

Οι συγκεκριμένες δύο δικογραφίες προστίθενται σε τουλάχιστον δύο ακόμη παρόμοιες που έχουν σχηματίσει Λιμενικό και αστυνομία το διάστημα από το 2020 έως σήμερα εις βάρος μελών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Το καλοκαίρι του 2020, για παράδειγμα, ΕΥΠ και αστυνομία είχαν πραγματοποιήσει μυστική έρευνα με κωδική ονομασία «Αλκμήνη» εις βάρος μελών τεσσάρων ΜΚΟ με παρουσία στη Λέσβο – τα περισσότερα μέλη με καταγωγή από χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης. Υπό την απειλή βαριάς δίωξης, οι περισσότεροι εθελοντές διέκοψαν τη δραστηριότητά τους στην οποία απέδιδαν αυστηρά και μόνο ανθρωπιστικά κίνητρα και επέστρεψαν στις πατρίδες τους. Η ποινική εξέλιξη των υποθέσεων αυτών, πάντως, ήταν αναντίστοιχη της έμφασης που δόθηκε αρχικά από τις διωκτικές αρχές.

Καθημερινή

Ο ταλαντούχος Βασίλης Τσικάρας

0

Γράφει ο Θεόδωρος Λάμπρος

(Ιστορικός – Συγγραφέας – Αρχισυντάκτης

στο skalistiri.news και Αναβιωτής του 1821

 [email protected])

Ένα από τα σημαντικά «όπλα» που έχει να επιδείξει η χώρα μας είναι ο πολιτισμός μας. Ο πολιτισμός μας στα γράμματα, τις τέχνες και κυρίως η μακραίωνη ιστορία μας.

Ευτυχώς στην χώρα μας υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που τιμούν τον Πολιτισμό και το αποδεικνύουν εμπράκτως με τα έργα και τις πράξεις τους.

Ένας από αυτούς τους αξιόλογους ανθρώπους που έχει να επιδείξει σήμερα η χώρα μας στο κομμάτι του πολιτισμού είναι ο ταλαντούχος σκηνοθέτης και ΑΝΘΡΩΠΟΣ Βασίλης Τσικάρας.

 

Με τον Βασίλη μας συνδέει μια πολύ καλή φιλία που ξεκίνησε όταν είχα την χαρά να τον γνωρίσω και να δω τις ποιοτικές κινηματογραφικές του δημιουργίες που αφορούσαν την τριλογία για το 1821.

Ως άνθρωπος που έχει σπουδάσει την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και που συνεχίζει να ασχολείται ενεργά με την συγκεκριμένη περίοδο με διάφορες δράσεις – μια από αυτές αφορά την Αναβίωση του 1821, γνωρίστηκα με τον Βασίλη τον Τσικάρα και γνώρισα έναν άνθρωπο που αγαπά την ιστορία της χώρας του και το αποδεικνύει κάνοντας δημιουργικές δουλειές που αφορούν την ΙΣΤΟΡΙΑ μας.

Είτε στο κομμάτι του 1821, είτε στην ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα με την ταινία «OPERATION STAR» είτε στη Βυζαντινή περίοδο.

  Δεν είναι τυχαίο πως ο Βασίλης ο Τσικάρας είναι ο πρώτος Έλληνας σκηνοθέτης που υλοποίησε ταινία για το 1821 46 χρόνια μετά την επική ταινία «ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ» του Ερρίκου Ανδρέου.

Δεν είναι τυχαίο πως ο Βασίλης ο Τσικάρας είναι ο άνθρωπος που έκανε τριλογία για το 1821 με τις ταινίες «ΕΞΟΔΟΣ», «ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ» και το «ΠΕΝΤΕ» που θα έχουμε την χαρά να το δούμε σύντομα στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Είναι όμως λυπηρό αγαπητοί φίλες και φίλοι ότι αυτός ο άνθρωπος δεν έχει ουσιαστική βοήθεια από την επίσημη Πολιτεία για να κάνει ακόμα περισσότερες ταινίες που να αφορούν την ιστορία και τον πολιτισμό μας.

Με τις δικές του δυνάμεις ο Βασίλης ο Τσικάρας κατάφερε και υλοποίησε την τριλογία των ταινιών του για το 1821 καθώς και το «Operation Star».

Με την βοήθεια αξιόλογων ηθοποιών νέων αλλά και αυτών που έχουν χρόνια στο θέατρο και τον κινηματογράφο καθώς και με αξιόλογους Αναβιωτές του 1821 ανά την Ελλάδα ο Βασίλης ο Τσικάρας κατόρθωσε και υλοποίησε αυτές τις ποιοτικές ταινίες και εξακολουθεί να το πράττει.

Ο Βασίλης ήρθε για να μείνει στον χώρο του Κινηματογράφου.

Ένας αγωνιστής που τιμά τον χώρο του Κινηματογράφου και του Θεάτρου με την αγάπη και το μεράκι που τον διακατέχει.

 

Αυτό το λιτό κείμενο αφιερώνεται στον ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΤΣΙΚΑΡΑ αλλά είναι και ένα μήνυμα προς την επίσημη Πολιτεία που θα πρέπει να συνδράμει και να είναι αρωγός στους ανθρώπους που παράγουν πολιτισμό και αναδεικνύουν την ΙΣΤΟΡΙΑ μας που δυστυχώς απαξιώνεται και αποδομείται στις μέρες μας. Ειδικά το 1821.

Ο Βασίλης κρατά «ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ» μαζί  με ρομαντικούς ανθρώπους (Αναβιωτές, ηθοποιούς) που αγαπούν την ιστορία και τιμούν τις ταινίες του με την συμμετοχή τους σε αυτές.

Εύχομαι κάποια στιγμή να συμμετέχω και εγώ σε μια ταινία του φίλου του Βασίλη του Τσικάρα για το 1821. Όχι για να προβληθώ αλλά για να τιμήσω την φιλία μας και το έργο που επιτελεί στη χώρα.

Φίλε Βασίλη να είσαι πάντα καλά – δημιουργικός και να συνεχίσεις να μας «ταξιδεύεις» στην ιστορία με τις ποιοτικές ταινίες σου.

skalistiri.new