Αρχική Blog Σελίδα 1821

Ο χάρτης Μπάιντεν αποτελεί μετεξέλιξη του «σχεδίου Άτσεσον» και βρίσκεται στο τελικό στάδιο υλοποίησης!

0

 

 

 

iEpikaira.- [δημοσιεύτηκε 14:15 15/10/22, ανανεώθηκε 14:33 16/10/22] Το λεγόμενο «σχέδιο Άτσεσον» του Αμερικανού πρώην ΥΠΕΞ (1949-1953) Ντιν Άτσεσον, γνωστό και ως «διπλή ένωση» («double enosis»), προέβλεπε τη διχοτόμηση και ενσωμάτωση του μεγαλύτερου μέρους της Κύπρου στην Ελλάδα εκτός της Καρπασίας που θα έπαιρνε η Τουρκία (τουρκική στρατιωτική βάση). Η τελευταία σαν επιπλέον αντάλλαγμα θα λάμβανε και το σύμπλεγμα Μεγίστης με μακροχρόνια μίσθωση. Είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι ο Άτσεσον δεν πρότεινε συγκεκριμένο «Αμερικανικό Σχέδιο» παρότι συνηθίζεται να αποκαλείται έτσι. Στην ουσία ήταν μια σειρά από διερευνητικές προτάσεις, υπό την εποπτεία του Φόρεϊν Όφις πάντοτε και ξεκινώντας από την προαναφερθείσα, την οποία ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και απέρριψε. Εν συνεχεία ο Άτσεσον αντιπρότεινε η Τουρκία να κρατήσει την Καρπασία μόνο για 50 χρόνια αλλά η Άγκυρα απέρριψε την νέα πρόταση.
Στο βιβλίο της η ερευνήτρια και δημοσιογράφος Φανούλα Αργυρού, «Διζωνική vs Δημοκρατία», 2019) αναφέρει:
«Στις 28 Αυγούστου [1964] όμως, ενώ ο Acheson ενημέρωνε τους Έλληνες ότι έφευγε από μεσολαβητής, ο Βασιλέας Κωνσταντίνος ενημέρωσε τον Παπανδρέου για δύο ‘εθνικές αποφάσεις’: 1)Πρόταση στους Τούρκους για παραχώρηση βάσης ή βάσεων στην Κύπρο, στο μέγεθος των βρετανικών βάσεων και επί ενοικίω το Καστελλόριζο και 2)Προστασία της μειονότητας στην Κύπρο, σύμφωνα με τις προτάσεις Acheson και ζήτησε από τον πρωθυπουργό να κάνει την προσφορά προς τους Τούρκους. Ο [Γεώργιος] Παπανδρέου όμως διαφώνησε και απέρριψε το «σχέδιο» του Βασιλέα Κωνσταντίνου.»
Ασχέτως του πώς ακριβώς εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα, μισό αιώνα μετά από το ναυάγιο του Άτσεσον, οι Αμερικάνοι επανήλθαν με την νέα εκδοχή του και δημιούργησαν τον γνωστό χάρτη Μπάιντεν ο οποίος βρίσκεται πλέον στην τελική φάση υλοποίησης.
Η παγίδα Άτσεσον
Στο βιβλίο του καθηγητή Θεόδωρου Καρυώτη «ΑΟΖ Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη», επισημαίνεται ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός είναι η στάση των ΗΠΑ σχετικά με το θέμα συνεκμετάλλευσης-συνδιαχείρισης των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς προσπαθούν διαχρονικά να βρουν την κατάλληλη φόρμουλα ώστε να εκχωρηθεί ένα τμήμα της στην Τουρκία. Ακριβώς σε αυτό αποσκοπούσε και η παρέμβαση Άτσεσον. Σύμφωνα με τον καθηγητή, η πρόταση του Άτσεσον ήταν πολύ προσεκτικά μελετημένη. Οι Αμερικανοί γνώριζαν ότι το Καστελλόριζο αποτελεί κομβικό πρόβλημα αλλά και «χρυσόμαλλο δέρας». Διαπίστωσαν από νωρίς ότι χωρίς το Καστελόριζο η Τουρκία αποκόπτεται τελείως από την Αν. Μεσόγειο αλλά και τα πλούσια κοιτάσματα της περιοχής τα οποία από τότε είχαν εκτιμήσει και μεθοδεύονταν τον διαμοιρασμό τους  (1, 2, 3, 4, 5). Μετά ακριβώς από 50 χρόνια από τον Άτσεσον, η αμερικανική διπλωματία επανήλθε επί του ζητήματος και εξέδωσε τον γνωστό χάρτη Μπάιντεν.
Χάρτης Μπάιντεν. Πηγή: mcclatchydc.com
 
Ο Χάρτης Μπάιντεν
Ο «προφητικός» χάρτης Μπάιντεν (πρώτος τον ανέδειξε ο Μάριος Πούλλαδος Σημερινή Κύπρου, 11/06/2019), χαρτογραφήθηκε από κρατικούς χαρτογράφους και διπλωμάτες ειδικούς σε θέματα ενέργειας υπό τις οδηγίες του τότε αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν, από την Υπηρεσία Ενεργειακών Πόρων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (Bureau of Energy Resources). Μερικά από τα βασικά στοιχεία του χάρτη είναι:
–Αποτυπώνει λεπτομερώς τα νοτιοανατολικά όρια της υποτιθέμενης «τουρκικής υφαλοκρηπίδας» όπως αυτά κατατέθηκαν στον ΟΗΕ (18/05/2020), πλην των προβλέψεων του τουρκολιβυκού ψευδομνημονίου.
-Δεν αποτυπώνει τον αγωγό EastMed (βλ. λεπτομερή ανάλυση του iEpikaira) αλλά προβλέπει αγωγό φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας που αποτελεί πάγιο αίτημα/επιδίωξη της γείτονος.
-Εξαφανίζει την επήρρεια του συμπλέγματος Μεγίστης στην ΑΟΖ, χαρίζει δηλαδή στην Τουρκία όλη την ΑΟΖ ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού που τέμνει την Ρόδο [περιοχή στην οποία το Oruc Reis προέβη σε παράνομες έρευνες το 2020 και δεν συμπεριλήφθηκε στην ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία τμηματικής οριοθέτησης ΑΟΖ. Σημειώνεται ότι η Τουρκία είχε αδειοδοτήσει έρευνες στην TPAO από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 μέχρι τον 28ο Μεσημβρινό! (ακούστε μετά το 27:40 του ηχητικού)], ή αποτυπώνει το σύμπλεγμα εντός τουρκικής επικράτειας.
Αντιπαραβολή του χάρτη Μπάιντεν (με απαλοιφή του υπομνήματος για λόγους ευκρίνειας) με τις παράνομες τουρκικές Navtex ερευνών του Oruc Reis και την Ελληνοαιγυπτιακή τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ (A,B,C,D,E). Πλησίον του σημείου Α’ ο 28ος Μεσημβρινός. Πηγή: slpress.gr
Ομοιότητες του χάρτη Μπάιντεν με την πρόταση Άτσεσον:
-Είναι πρόδηλο ότι ο χάρτης Μπάιντεν εκχωρεί στην Τουρκία τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού ή ακόμη και το ίδιο το σύμπλεγμα Μεγίστης, όπως ακριβώς πρότεινε και ο Άτσεσον.
-Ο χάρτης Μπάιντεν έχει ενδείξεις προσάρτησης των κατεχομένων οι οποίες είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς στην Καρπασία, οπως προέβλεπε και η πρόταση Άτσεσον (σε μικρότερη κλίμακα μεν αλλά η πρόταση έγινε 10 χρόνια πριν το 1974). Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι η Τουρκία εμμένει πλέον στη λύση των δύο κρατών, η οποία ενδεχομένως θα αποτελέσει προστάδιο της προσάρτησης. Διευκρινίζεται ότι ο χάρτης Μπάιντεν γνωστοποιήθηκε στον τούρκο Πρόεδρο Ρ.Τ.Ερντογάν μεταξύ 2015-2017.
Χάρτης Μπάιντεν – ενδείξεις προσάρτησης κατεχόμενων. Με κόκκινη σκίαση η «εν δυνάμει ΑΟΖ» των κατεχομένων (χωρίς αιγιαλίτιδα ζώνη!). Με κίτρινο κύκλο ένας νοητός διάδρομος/γέφυρα που την ενώνει με την ακτογραμμή/γραμμή βάσης της ηπειρωτικής Τουρκίας. Πηγή: slpress.gr
Ο χάρτης Μπάιντεν στο τελικό στάδιο υλοποίησης
Ο αρχιτέκτονας του εν λόγω χάρτη, ο οποίος εικάζεται ότι είχε συνταχθεί το 2014 αν όχι νωρίτερα (1, 2), ο Άμος Χόκσταϊν (με το ενδιαφέρον εργασιακό παρελθόν), έχει αναλάβει εκ νέου (10/08/2021) τη θέση του ειδικού απεσταλμένου για θέματα ενέργειας και εσχάτως του Ανώτερου Σύμβουλου Ενεργειακής Ασφάλειας (Senior Advisor for Energy Security) του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Είναι ο ίδιος που μεσολάβησε για την σύναψη της ισραηλολιβανικής συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ. Μάλιστα, όπως επισημάνθηκε σε προηγούμενο άρθρο μας, το Εβραϊκό Ινστιτούτο Εθνικής Ασφάλειας JINSA (24/08/2022) ανακινεί το ζήτημα της μοιρασιάς της Αν. Μεσογείου και εμμέσως προκρίνει την εμπλοκή του Χόκσταϊν στη διαμεσολάβηση. Όχι τυχαία, λίγες ημέρες πριν, στις 08/08/2022, το αμερικανικό «The Hill» δημοσίευσε άρθρο όπου πρότεινε ομοίως την αμερικανική παρέμβαση.
Μια επιπλέον ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι ότι ο Αμερικανός πρώην πρέσβης στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ, μετά το τέλος της θητείας του, τοποθετήθηκε ως υφυπουργός Εξωτερικών στο τμήμα Ενέργειας (Assistant Secretary of State for Energy Resources). Δηλαδή είναι πλέον συνεργάτης του Άμος Χόκσταϊν. Επομένως το δίδυμο Πάιατ-Χόκσταϊν φαίνεται να κρατούν τα ηνία των αμερικανικών παρεμβάσεων.
Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι ο Χόκσταϊν ήδη ξεκίνησε τις επαφές του με τον Έλληνα πρωθυπουργό και άλλους αξιωματούχους. Αυτό που μένει να φανεί είναι τί ακριβώς σχεδιάζει η αμερικανική διπλωματία και πώς θα αντιδράσουν Ελλάδα-Κυπριακή Δημοκρατία, αν και οι προβλέψεις του χάρτη Μπάιντεν δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αισιοδοξίας και εφησυχασμού για τον Ελληνισμό εν συνόλω…
Προς επίρρωση αυτού, σε συνέντευξή στον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη (Ράδιο 98.4), ο χαρτογράφος – υδρογράφος και εμπειρογνώμονας της Κυπριακής Δημοκρατίας σε όλες τις κρίσιμες οριοθετήσεις της Κύπρου ΑΟΖ με τα κράτη της Μεσογείου, Χρήστος Ζήνωνος, εξηγεί γιατί η μεσολάβηση Χοκσταϊν με την Τουρκία ενέχει τεράστιους κινδύνους για τη διασφάλιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Εισαγγελική έρευνα για τα εμβόλια που αγόρασε η ΕΕ! Στο στόχαστρο η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν

0

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ανακοίνωσε έναρξη έρευνας για την αγορά απο την Ε.Ε,των εμβολίων για τον κορωνοιό. Υπό έρευνα  η Ουρσουλα φον ντέρ Λάιεν και η επίτροπος Υγείας Στέλλα Κυριακίδου.

Όπως γράφει η γαλλική εφημερίδα Le Figaro «στις αρχές του 2020, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να προχωρήσει στην κοινή αγορά εμβολίων για λογαριασμό των 27 κρατών μελών. Οι περισσότερες δόσεις αγοράστηκαν από  το αμερικανογερμανικό δίδυμο Pfizer/BioNTech… Είχαν εγκριθεί επίσης από την ευρωπαϊκή ρυθμιστική αρχή εμβόλια των εταιρειών Moderna, AstraZeneca, Janssen, Novavax και Valneva.
ΜΚΟ και ευρωβουλευτές επέκριναν το γεγονός ότι βασικές πτυχές των συμβάσεων χαρακτηρίστηκαν εμπιστευτικές. Μια ανταλλαγή γραπτών μηνυμάτων μεταξύ της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen και του διευθύνοντος συμβούλου της Pfizer Albert Bourla, που αποκαλύφθηκε από τους New York Times, πυροδότησε διαμάχη και οδήγησε ακόμη και τον διαμεσολαβητή της ΕΕ να παρέμβει.

Αντιμέτωπη με την άρνηση των υπηρεσιών της Επιτροπής  να απαντήσουν σε δημοσιογράφο που ζήτησε να μάθει το περιεχόμενο τους , η διαμεσολαβήτρια, Emily O’Reilly, θεώρησε αυτό  ότι το κοινό θα έπρεπε να έχει πρόσβαση στα γραπτά μηνύματα που ανταλλάσσουν τα θεσμικά όργανα της ΕΕ.

Ερωτηθείς από το Γαλλικό Πρακτορείο, εκπρόσωπος της Επιτροπής υποστήριξε ότι η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν είχε ανταλλάξει μηνύματα  με τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Pfizer «καθώς και με τους Διευθύνοντες Συμβούλους άλλων εταιρειών» προκειμένου να τους πείσει να προμηθεύουν την ΕΕ «σύμφωνα με τις διαδικασίες».
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η οποία ιδρύθηκε επίσημα το 2021, είναι ένα ανεξάρτητο όργανο της ΕΕ που είναι υπεύθυνο για την καταπολέμηση της απάτης κατά των κονδυλίων της ΕΕ και κάθε άλλου αδικήματος που επηρεάζει τα οικονομικά της συμφέροντα (διαφθορά, ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, διασυνοριακή απάτη ). Αυτό το υπερεθνικό όργανο είναι υπεύθυνο για τη διερεύνηση αλλά και για τη δίωξη και την προσαγωγή στη δικαιοσύνη των δραστών τέτοιων αδικημάτων, μια  εξουσία που δεν είχε η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (Olaf).

https://www.militaire.gr/eisaggeliki-ereyna-gia-ta-emvolia-poy-agorase-i-ee-sto-stochastro-i-oyrsoyla-fon-nter-laien/

Σπύρος Λίτσας: «Η υπέρβαση του Θουκυδίδειου πεπρωμένου»

0

Το πλήγμα που θα δεχθεί η Τουρκία στρατιωτικά, οικονομικά αλλά και διπλωματικά σε περίπτωση που τα πράγματα οδηγηθούν σε ευθεία ρήξη με την Ελλάδα, θα είναι μη διαχειρίσιμο για τους μηχανισμούς του βαθέος κράτους

Παρατηρώντας τις κινήσεις της Τουρκίας στο διεθνές περιβάλλον αναδεικνύεται η σπασμωδική υπερκινητικότητά της. Αν κάποτε η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν ο «Μεγάλος Ασθενής» που οι Μεγάλες Δυνάμεις έσπευδαν στο προσκέφαλό της για να μη φτάσει η τσαρική Ρωσία στη Μεσόγειο, σήμερα η Τουρκία φαντάζει ως ο απρόβλεπτος δρων που δεν μπορεί να «διαβαστεί» εύκολα. Είναι όμως έτσι;

Ο Τούρκος πρόεδρος εδώ και χρόνια ακολούθησε μια εξωτερική πολιτική που έφερε την Τουρκία απέναντι σε σχεδόν όλα τα κομβικά κράτη της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Δεν θα επεκταθώ στο ζήτημα αυτό αφού οι λεπτομέρειες είναι ήδη γνωστές. Ομως, η στάση αυτή δημιούργησε σοβαρό πρόβλημα στην Αγκυρα, κυρίως γιατί προσέφερε τη δυνατότητα στην ελληνική διπλωματία να συμπληρώσει επιτυχώς τα κενά που παρήγαγε ο τουρκικός ναρκισσισμός.

Ο πόλεμος όμως στην Ουκρανία, μια σύγκρουση μετάβασης σε μια νέα μορφή συστημικής ισορροπίας ισχύος, όπως έχω γράψει σε παλαιότερο άρθρο μου εδώ, ενίσχυσε κάποια παλαιότερα δεδομένα που όμως πρέπει πλέον να ιδωθούν υπό νέο πρίσμα. Τα δεδομένα αυτά έχουν να κάνουν με τον στρατηγικό ρόλο της Ελλάδας, για άλλη μια φορά, ως κράτος πρώτης γραμμής απέναντι στη Ρωσία, αλλά και το πλέγμα των πρωτοβουλιών που η Αθήνα καλείται να αναλάβει, ως κομβικός παράγοντας οικοδόμησης της νέας ενεργειακής δομής της Ε.Ε. Για την Τουρκία η διττή ενίσχυση του ρόλου της Ελλάδας αποτελεί μείζον ζήτημα, κυρίως εξαιτίας του τρόπου που η Αγκυρα διαχρονικά εφαρμόζει την εξωτερική της πολιτική, βασιζόμενη στο παίγνιο του μηδενικού αθροίσματος. Ο,τι χάνει η ίδια ενισχύει τον αντίπαλο και το αντίστροφο. Η ερώτηση που αξίζει να απαντηθεί εδώ είναι για ποιο λόγο η Τουρκία έχει επιλέξει την Ελλάδα ως αντίπαλό της; Κάποιοι θα σπεύσουν να σημειώσουν ότι η Ελλάδα είναι ο βολικός αντίπαλος. Η υπεραπλούστευση αυτή εκκινεί από τη βεβαιότητα ότι το διεθνές σύστημα απαρτίζεται από μικρά ή μεγάλα κράτη και ότι τα πρώτα υποτάσσονται στη βούληση των δεύτερων δίχως τη δυνατότητα μεταβολής του «θουκυδίδειου πεπρωμένου».

Ασφαλώς και στον 21ο αιώνα ο διαχωρισμός αυτός είναι πλέον εκτός πραγματικότητας, αφού η διαχωριστική γραμμή τοποθετείται μεταξύ των έξυπνων και των λιγότερο έξυπνων κρατών, ενώ ακόμη και ο πλέον πωρωμένος Τούρκος «αναλυτής» που νυχθημερόν προφητεύει υπερήφανες νίκες στο Αιγαίο, γνωρίζει ότι το πλήγμα που θα δεχθεί η Τουρκία στρατιωτικά, οικονομικά αλλά και διπλωματικά σε περίπτωση που τα πράγματα οδηγηθούν σε ευθεία ρήξη με την Ελλάδα, θα είναι μη διαχειρίσιμο για τους μηχανισμούς του βαθέος κράτους.

Σε επίπεδο όμως υψηλής στρατηγικής ο λόγος που η Αγκυρα συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου είναι γιατί ελπίζει ότι μέσω της αύξησης της πίεσης σε Αθήνα, Λευκωσία και Ουάσιγκτον θα οδηγηθούμε με ανακούφιση στο τραπέζι των συνομιλιών που ξεπεράσαμε τον σκόπελο της ρήξης σε μια συνεργατική συναντίληψη σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία θέτει σε εφαρμογή το τελευταίο στρατηγικό της χαρτί, «το δόγμα του Τρελού», προβάλλοντας το αξίωμα ότι είτε συναινείς με τις βουλήσεις της, όσο παράλογες κι αν είναι, ή θα ακολουθήσει σύγκρουση. Ασφαλώς, από τον σχεδιασμό στην εφαρμογή μεσολαβεί η πραγματικότητα που δεν ευνοεί την Αγκυρα. Η τουρκική εθνική ενότητα είναι σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα, η ελληνική σκληρή ισχύς και το υψηλό ηθικό των Ελλήνων προβληματίζουν τους Τούρκους αναλυτές, ενώ ακόμη και ο πλέον αδαής μπορεί να καταλάβει ότι αυτός που θα ανοίξει πρώτος την πόρτα του τρελοκομείου δεν θα σκοτώσει μόνο την ειρήνη στην περιοχή αλλά και τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ με ό,τι αυτό θα σημάνει για το παρόν και το μέλλον του κράτους, που θα προβεί σε μια τέτοια κίνηση.

Αν και αντίθετος στο δόγμα της εξωτερικής πολιτικής που προστάζει το «μη μου τους κύκλους τάραττε», υποστηρίζω ότι η Αθήνα ούτε βρίσκεται υπό πίεση ούτε σε μειονεκτική θέση έναντι της Αγκυρας. Η πίεση αφορά την Τουρκία μιας και πλέον ηχεί καθημερινώς για το κράτος και τους πολίτες του το οντολογικό ερώτημα «με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις», επομένως δεν θα πρέπει εμείς να σπεύσουμε να δώσουμε τη λύση της εσωτερικής αποσυμπίεσης με όρους που δεν θα διασφαλίζουν πρωτίστως το ημέτερο εθνικό συμφέρον, τη διασφάλιση δηλαδή της εθνικής ακεραιότητας και του αναβαθμισμένου ρόλου της χώρας σε επίπεδο διατλαντικής στρατηγικής συμμετοχής και διακομιστικής ενεργειακής παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

* Ο κ. Σπύρος Ν. Λίτσας είναι καθηγητής Θεωρίας των Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Καθημερινή

Ν.Πεσκόφ: «Το NATO έχει de facto εμπλακεί στον πόλεμο της Ουκρανίας»

0

«Αυτό σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζει όλους τους στόχους & αυτά που καταγράφουμε – Η επιχείρηση συνεχίζεται»

Ο εκπρόσωπος Τύπου του Βλαντιμίρ Πούτιν, Ντμίτρι Πεσκόφ, δήλωσε σήμερα πως το ΝΑΤΟ έχει de facto μπει στον πόλεμο της Ουκρανίας, αυτό όμως δεν επηρεάζει τους στόχους της Ρωσίας.

«Το ΝΑΤΟ de facto έχει ήδη μπει στην ουκρανική σύγκρουση. Αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζει όλους τους στόχους και αυτά που καταγράφουμε… η επιχείρηση συνεχίζεται και θα ολοκληρωθεί», δήλωσε ο Πεσκόφ σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό κανάλι «Russia 1».

Όταν ρωτήθηκε πόσο πιο δύσκολη καθιστά την προσπάθεια της Ρωσίας η «εμπλοκή» του ΝΑΤΟ, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου είπε ότι είναι «σημαντικά πιο δύσκολη».

«Αυτό πιθανώς απαιτεί την εσωτερική οικονομική και άλλη κινητοποίησή μας. Άλλο το καθεστώς του Κιέβου και άλλο οι δυνατότητες του ΝΑΤΟ. Αυτό είναι ένα πρόσθετο φορτίο. Αλλά το δυναμικό μας, μας επιτρέπει να συνεχίσουμε την επιχείρηση υπό αυτές τις συνθήκες», πρόσθεσε ο Πεσκόφ.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/n-peskof-to-nato-exei-de-facto-emplakei-ston-polemo-tis-oukranias/

NY Times για Ερντογάν: Ανεβάζει ξανά την ένταση με την Ελλάδα ενόψει εκλογών

0
THE NEW YORK TIMES

Μια «κατασκευασμένη κρίση» με την Ελλάδα ίσως να είναι αυτό που χρειάζεται ο Ερντογάν στην παρούσα προεκλογική φάση για να αποπροσανατολίσει τους ψηφοφόρους στο εσωτερικό, γράφει ο επικεφαλής διπλωματικός ανταποκριτής των New York Times στην Ευρώπη Στίβεν Ερλάνγκερ.

Την περασμένη εβδομάδα, κατά τη διάρκεια του δείπνου που διαδέχθηκε την πρώτη σύνοδο της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας στην Πράγα, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης απευθυνόταν σε συνολικά 44 ηγέτες όταν ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τον διέκοψε και ξεκίνησε να λογομαχεί.

Ο κ. Ερντογάν κατηγόρησε τον κ. Μητσοτάκη για ανειλικρίνεια σχετικά με τη διευθέτηση των διαφορών στο ανατολικό Αιγαίο. Ο Τούρκος πρόεδρος επιτέθηκε, επίσης, στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την κατηγορία ότι εκείνη συντάσσεται με τα μέλη της, Ελλάδα και Κύπρο, όπως σημειώνει σε άρθρο του ο επικεφαλής διπλωματικός ανταποκριτής των New York Times στην Ευρώπη Στίβεν Ερλάνγκερ, επικαλούμενος ως πηγές έναν Ευρωπαίο διπλωμάτη και δύο ανώτερους Ευρωπαίους αξιωματούχους που βρίσκονταν στο επίμαχο δείπνο.

Ενώ οι άλλοι, «έκπληκτοι και ενοχλημένοι» όπως σημειώνει στο άρθρο του ο Ερλάνγκερ, τελείωναν το δείπνο τους, ο κ. Ερντογάν παραχώρησε συνέντευξη Τύπου από το βήμα της οποίας απείλησε την Ελλάδα με εισβολή. «Μπορεί να έρθουμε ξαφνικά ένα βράδυ», είπε ο Τούρκος ηγέτης, και όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε εάν αυτό σήμαινε ότι θα επιτεθεί στην Ελλάδα, ο Τούρκος πρόεδρος του απάντησε: «Το θέμα το κατάλαβες καλά».

Πριν από αυτό το «ξέσπασμα» είχαν προηγηθεί ωστόσο και άλλα πολλά ανάλογα «ξεσπάσματα» εκ μέρους του κ. Ερντογάν.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας «κλιμακώνει τις απειλές κατά της συμμάχου του στο ΝΑΤΟ Ελλάδας από το καλοκαίρι, χρησιμοποιώντας γλώσσα που συνήθως χρησιμοποιούν στρατιωτικά γεράκια και υπερεθνικιστές», γράφει ο Στίβεν Ερλάνγκερ στους Τάιμς της Νέας Υόρκης, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι ο Ερντογάν βρίσκεται αντιμέτωπος με αυξανόμενες πολιτικές και οικονομικές δυσκολίες πριν από τις εκλογές που αναμένεται να πραγματοποιηθούν στην Τουρκία την ερχόμενη άνοιξη.

Είναι λίγοι οι διπλωμάτες και οι αναλυτές που προβλέπουν πόλεμο, ωστόσο υπάρχει μια αυξανόμενη αίσθηση μεταξύ των Ευρωπαίων διπλωματών ότι ένας πολιτικά απειλούμενος Ερντογάν είναι όλο και πιο επικίνδυνος για τους γείτονές του — και ότι μπορεί να συμβούν ατυχήματα, συνεχίζει στο άρθρο του ο διπλωματικός συντάκτης των NY Times.

Ο κ. Ερντογάν χρειάζεται μια κρίση για να ενισχύσει την ασταθή του θέση μετά από σχεδόν 20 χρόνια στην εξουσία, δηλώνει στους New York Times ένας διπλωμάτης που ειδικεύεται στην Τουρκία, ζητώντας να διατηρήσει την ανωνυμία του. Και αν δεν του δοθεί μια τέτοια ευκαιρία – κρίση, τότε μπορεί να επιχειρήσει να την προκαλέσει – δημιουργήσει ο ίδιος.

Σύμφωνα με τον Ερλάνγκερ, οι αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, δύο χωρών μελών του ΝΑΤΟ, απειλούν τώρα να προσθέσουν μια δύσκολη νέα διάσταση στις προσπάθειες της Ευρώπης να διατηρήσει την ενότητά της απέναντι στον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία και στις συσσωρευμένες οικονομικές επιπτώσεις του.

Ο κ. Ερντογάν έχει πια καταστεί ένας ενοχλητικός και απρόβλεπτος σύμμαχος για τους εταίρους του στο ΝΑΤΟ, όπως σημειώνεται στο άρθρο των New York Times, ενώ έχει έρθει πιο κοντά και στον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ο Τούρκος ηγέτης έχει γλιτώσει σε έναν βαθμό από την κριτική των συμμάχων λόγω των προσπαθειών του να μεσολαβήσει μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, ειδικά στη συμφωνία για τις εξαγωγές ουκρανικών σιτηρών.

Ο ίδιος ωστόσο, αρνήθηκε να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία και συνεχίζει να παίρνει ρωσικό αέριο μέσω του αγωγού TurkStream, ενώ ζητά από τη Μόσχα να του επιτρέψει να καθυστερήσει τις πληρωμές για τις εισαγωγές ρωσικής ενέργειας.

Την Πέμπτη, ο κ. Ερντογάν συνάντησε τον κ. Πούτιν στο Καζακστάν, όπου συζήτησαν το ενδεχόμενο η Τουρκία να γίνει ενεργειακός κόμβος για την εξαγωγή μεγαλύτερων ποσοτήτων ρωσικού φυσικού αερίου μετά την καταστροφή των αγωγών στη Βαλτική Θάλασσα.

Όμως είναι η κλιμακούμενη ρητορική κατά της Ελλάδας που πλέον τραβά την προσοχή.

Ο Σινάν Ουλγκέν, διευθυντής του ερευνητικού ινστιτούτου EDAM με έδρα την Κωνσταντινούπολη, υποστηρίζει, μιλώντας στους NY Times, ότι όντως υπάρχει μια εκλογική πτυχή στις ενέργειες του κ. Ερντογάν. Παράλληλα ωστόσο, σύμφωνα με τον Ουλγκέν, υπάρχουν και βαθιά ριζωμένα προβλήματα που ευνοούν τη χρόνια αστάθεια και τις επικίνδυνες εντάσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας.

Ο διευθυντής του τουρκικού ερευνητικού ινστιτούτου EDAM εκτιμά ότι η ένταση στα ελληνοτουρκικά ανεβαίνει στην παρούσα φάση εν όψει των εκλογών που αναμένονται όχι μόνο στην Τουρκία αλλά και στην Ελλάδα.

Ο κ. Μητσοτάκης διανύει και εκείνος προεκλογική περίοδο, με τις εκλογές να αναμένονται στην Ελλάδα το προσεχές καλοκαίρι, ζημιωμένος από το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων. Και όπως και στην Τουρκία έτσι και στην Ελλάδα… τίποτα δεν μπορεί να μαγνητίσει τον πατριωτισμό περισσότερο από όσο μια διαμάχη με έναν παλιό εχθρό.

Σε αντίθεση ωστόσο με τον Ερντογάν, ο Έλληνας πρωθυπουργός επιχειρεί να φανεί στιβαρός και ακλόνητος χωρίς όμως να κλιμακώνει την ένταση, όπως σημειώνεται στο άρθρο των New York Times. Στην Πράγα για παράδειγμα, ο κ. Μητσοτάκης απάντησε ότι οι ηγέτες πρέπει να λύνουν προβλήματα και όχι να δημιουργούν νέα, και ότι είναι έτοιμος να συζητήσει όλα τα θέματα αλλά ότι δεν μπορεί να μείνει σιωπηλός όταν η Τουρκία απειλεί την κυριαρχία των ελληνικών νησιών.

«Δεν μπορώ να διανοηθώ μια σύρραξη Ελλάδος – Τουρκίας. Αν συνέβαινε αυτό η Τουρκία θα έπαιρνε μια απάντηση καταλυτική. Γνωρίζει η Τουρκία τον βαθμό ετοιμότητας των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων», είχε δηλώσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης τον περασμένο Σεπτέμβριο στη ΔΕΘ, απαντώντας σε ερώτηση της «Κ» και του Σταύρου Παπαντωνίου.

Ο Στίβεν Ερλάνγκερ των New York Times ανατρέχει σε εκείνη την φράση του Έλληνα πρωθυπουργού, αναγνωρίζοντας μάλιστα ότι «οι ελληνικές στρατιωτικές ικανότητες έχουν ενισχυθεί σημαντικά το τελευταίο διάστημα, στο πλαίσιο των διευρυμένων αμυντικών συμφωνιών με τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Σύμφωνα με τον διπλωματικό συντάκτη των Τάιμς της Νέας Υόρκης, o κ. Μητσοτάκης έχει επίσης εκμεταλλευτεί την αμερικανική ενόχληση για τις σχέσεις του κ. Ερντογάν με τη Ρωσία και για τις τουρκικές καθυστερήσεις στο μέτωπο της ένταξης Φινλανδών και Σουηδών στο ΝΑΤΟ.

Τον Μάιο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν ο πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός που μίλησε στο αμερικανικό Κογκρέσο, προτρέποντας τους Αμερικανούς νομοθέτες να επανεξετάσουν τις πωλήσεις όπλων στην Τουρκία.

Είπε ότι η Ελλάδα θα αγοράσει F-35, ενώ η Τουρκία, που έμεινε εκτός του προγράμματος των F-35 λόγω της αγοράς των ρωσικών S-400, εξακολουθεί από την πλευρά της να πιέζει με αίτημα να αποκτήσει F-16 και κιτ εκσυγχρονισμού, χρησιμοποιώντας τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ ως μοχλό.

Ωστόσο, ο κ. Ερντογάν αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα εντός των τουρκικών συνόρων, και σε αυτό το πλαίσιο, οι εντάσεις με την Ελλάδα θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ένας «εύκολος» και «παραδοσιακός» τρόπος αποπροσανατολισμού των ψηφοφόρων και συσπείρωσής τους, όπως σημειώνεται στο σχετικό άρθρο των NY Times.

Ο κ. Ερντογάν ηγείται μιας προβληματικής οικονομίας, με τον πληθωρισμό επισήμως στο 83% – και ανεπισήμως ακόμη υψηλότερα – και την τουρκική λίρα σε τροχιά υποτίμησης. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Τουρκίας έχει υποχωρήσει περίπου στα 7.500 δολάρια από περισσότερα από 12.600 δολάρια που ήταν το 2013, βάσει του πραγματικού πληθυσμού της Τουρκίας στον οποίο συμπεριλαμβάνονται πια και περίπου τέσσερα εκατομμύρια πρόσφυγες από τη Συρία, σύμφωνα με τον Μπιλγκέ Γιλμάζ, καθηγητή στο Wharton School του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, το όνομα του οποίου έχει ακουστεί ως υποψήφιο και για τη θέση του νέου υπουργού Οικονομικών της Τουρκίας σε περίπτωση που ο κ. Ερντογάν χάσει τις εκλογές.

Πόσο πιθανή είναι όμως μια εκλογική ήττα Ερντογάν; Ο πολύπειρος Τούρκος διπλωμάτης και βουλευτής του ερντογανικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) Βολκάν Μποζκίρ είναι σίγουρος ότι ο Ερντογάν και το κόμμα του δεν πρόκειται να χάσουν τις επόμενες εκλογές. Υπάρχουν αναλυτές, ωστόσο, που εκτιμούν ότι το AKP θα μπορούσε όντως να χάσει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, ενδεχομένως δε και τις προεδρικές εκλογές αν και αυτό το δεύτερο φαντάζει πιο δύσκολο.

Ο Κωνσταντίνος Φίλης από την πλευρά του εκτιμά, μιλώντας στους New York Times, ότι ο κ. Ερντογάν προσπαθεί να κρατήσει ανοιχτές όλες τις επιλογές του, «προβάλλοντας την Ελλάδα ως βολική εξωτερική απειλή και δημιουργώντας ένα επικίνδυνο πλαίσιο εντός του οποίου θα μπορούσε να δικαιολογήσει μια πιθανή κίνηση κατά της Ελλάδας».

Ο Τούρκος ηγέτης θα μπορούσε, σύμφωνα με τον κ. Φίλη, να στείλει ξανά μετανάστες προς την Ευρώπη, ή να προχωρήσει σε νέες ενεργειακές έρευνες σε αμφισβητούμενες περιοχές στα ανοιχτά της Κύπρου ή της Κρήτης, ή να παρενοχλήσει / παρεμποδίσει κάποιο ελληνικό πλοίο που μεταφέρει στρατιωτικό εξοπλισμό σε ένα από τα νησιά του Αιγαίου.

Σύμφωνα με τον κ. Ουλγκέν από την άλλη πλευρά, μια ένοπλη σύγκρουση Τουρκίας – Ελλάδας δεν είναι πια κάτι το οποίο μπορεί να αποκλειστεί. «Ωστόσο εάν συμβεί, θα είναι μικρής κλίμακας», εκτιμά ο Τούρκος αναλυτής.

Πηγή: New York Times, Καθημερινή

How the US Senate lifted F-16 sale restrictions on Turkey?

0

By 

The US Senate dropped the amendment to the 2023 National Defense Authorisation Act (NDAA) restricting the sale of update kits for 40 advanced F-16 Viper fighter jets and 80 of the 245 F-16s to Turkey during the debate on the act on October 11. The restrictive amendment stipulated that Turkey guarantee not to use these jets over Greece and against the outlawed Kurdistan Workers Party (PKK) linked Syrian Defense Forces (SDF), as well as to lift its veto over Sweden and Finland’s NATO membership bid for approval of F-16 sales. The amendment was submitted by Senators Bob Menendez and Chris van Hollen. As the senators did not push for their amendments during the debates, the provisions were considered to have been taken out.

Thus, the sale of approximately 10 billion dollars that was included in the 2023 Defense Budget will be submitted for the approval of US President Joe Biden. İbrahim Kalın, Turkey’s Presidential Spokesperson, stated that Ankara sees the development as “positive.” In Greece, however, the development led to disappointment and backlash. Greek Prime Minister Kriyakos Mitsotakis had personally been involved in this amendment through the activities of the Greek lobby in the USA before the Congressional elections on November 8. He attached great importance to this move for Greek election campaign calculations.

This development does not mean that the F-16 acquisition has been completed. However, Kalın emphasised that agreement negotiations will now be carried out under the conditions desired by Turkey.

How was the F-16s obstacle lifted?

According to information compiled from diplomatic sources, not one but several factors played a role in the removal of the restriction on the sale of F-16s to Turkey.

1-Turkey’s role in the Russia-Ukraine crisis. From the beginning of the crisis, Ankara played a balancing role in the crisis that started with Russia’s attack on Ukraine. Developments such as the closure of the Straits to warships via operating the Montreux Convention, hosting two direct political contacts in Turkey, the grain agreement, and finally, the hostage exchange made Turkey’s geopolitical importance visible. Even at the start of the crisis, American sources said that Turkey’s policies toward Ukraine “made F-16 approval easier.”

2- In the same framework, President Tayyip Erdoğan being the only NATO member leader who has close and regular relations with Russian President Vladimir Putin has also put the importance of Turkey for NATO forward.

A source close to the matters in the US Congress said that the anti-Turkey mood, which has been calcified in the Congress in recent years due to the reaction against Erdoğan, has begun to soften due to Turkey’s stance on the Ukraine crisis.

Intensive contacts in Ankara and Washington

3- Erdogan, who received a positive signal from Biden within the framework of the G20 meetings in Rome in October 2021, had a share in the result – albeit belatedly – to shift the weight of diplomacy to Congress. Here, Erdoğan and Kalın’s contacts with Republican Senator Lindsey Graham come to the fore. During the UN General Assembly in New York, Erdoğan had a meeting with Graham, Republican Party Sen. James Risch and Democratic Party Sen. Chris Coons.

4- It is understood that the congress connections of Jeff Flake, the US Ambassador to Ankara, were effective in this process. The sources also stated that the US State Department and the Pentagon, which did not want the southern wing of NATO to weaken in the period when Russia gained strength, had a share in the withdrawal of the amendment submission of Menendez and Van Holen.

5- Another factor in withdrawal was Turkey’s moves to improve relations with Israel as of the end of 2021. The bilateral relations have been raised to the highest diplomatic level again and Erdogan met with important umbrella organizations of the Israel lobby during his last trip to New York. Likewise, the softening in Turkey-Armenia relations, in which Azerbaijan and France are also active, seems to have broken the bitter mood against Turkey.

How the US Senate lifted F-16 sale restrictions on Turkey?

Η προβληματική απουσία της Ελλάδας από την Λιβύη

1
Libyan army cadets perform for an audience including the prime minister, the commander of the Turkish training mission, and other dignitaries at their graduation ceremony of in Tripoli, Libya, Tuesday, Feb. 8, 2022. (AP Photo/Yousef Murad)

Χωρίς διπλωματική εκπροσώπηση στην Τρίπολη είναι η Ελλάδα σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή όχι μόνο για τις διμερείς σχέσεις αλλά και λόγω των πιθανολογούμενων κινήσεων της Τουρκίας για να επιβάλει τετελεσμένα με «όχημα» την Λιβύη.

Ο νέος Έλληνας πρεσβευτής Ν.Κοτροκόης που μετέβη στην Τρίπολη πριν δέκα ημέρες ,επέστρεψε πίσω στην Αθήνα χωρίς να έχει επιδώσει τα διαπιστευτήρια του και έτσι η Πρεσβεία παραμένει χωρίς διπλωματικό προσωπικό ,με μόνη την Ακόλουθο Τύπου.

Οι σχέσεις της Ελλάδας με την Λιβύη έχουν μπει σε ένα καθοδικό σπιράλ από τον Νοέμβριο 2019 που η προηγούμενη κυβέρνηση Αλ Σαρατζ προχώρησε στην υπογραφή του Τουρκολυβικού Μνημονίου το οποίο επιχείρησε να ανατρέψει κάθε έννοια της νομιμότητας και του στάτους κβο στην Ανατολική Μεσόγειο και να δημιουργήσει το πιο σοβαρό τετελεσμένο στην ιστορία των ελληνοτουρκικών .

Και τώρα η Αθήνα είναι αντιμέτωπη με μια ακόμη Τουρκολυβική συμφωνία ,θα μπορούσε να θεωρηθεί ως εκτελεστική του Μνημονίου , η νομιμότητα της οποίας έχει αμφισβητηθεί και στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς αυτό βεβαίως να αποτρέπει το ενδεχόμενο δρομολόγησης εφαρμογής επί του πεδίου του Μνημονίου του 2019. Κάτι που εφόσον προβλέπει την συνεργασία των δυο κρατικών εταιριών πετρελαίου ΤΡΑΟ-NOC για έρευνες σε περιοχές του Τουρκολυβικού Μνημονίου και διεκδικούμενες περιοχές νοτίως της Κρήτης που θα υπερβαίνουν την μέση γραμμή , θα οδηγήσουν σε ένταση με απρόβλεπτες συνέπειες στην περιοχή αυτή.

Η δυσαρέσκεια της Αθήνας όμως για την κυβέρνηση Ντμπεϊμπά έχει οδηγήσει σε ένα αρνητικό αποτέλεσμα ,καθώς η Ελληνική Πρεσβεία στην Τρίπολη που επαναλειτούργησε πριν από σχεδόν ένα χρόνο ,παραμένει διαρκώς χωρίς πρέσβη( ο Ι.Σταματέκος ηταν ως επιτετραμμένος και έχει αναχωρήσει για το νέο του πόστο από τον Αύγουστο) και μάλιστα το τελευταίο τρίμηνο είχε ως επιτετραμμένο νεαρό και χαμηλόβαθμο διπλωμάτη τον οποίο συνεπικουρούσε στα καθήκοντα του η Ακόλουθος Τυπου. Τις τελευταίες ημέρες η πρεσβεία έχει απομείνει μόνο με την Ακόλουθο Τύπου.

Τι ακριβώς έχει συμβεί. Το Ανώτατο Υπηρεσιακό Συμβούλιο επέλεξε έναν έμπειρο διπλωμάτη με προϋπηρεσία σε δύσκολα πόστα (στο Καράκας την δύσκολη περίοδο αναγνώρισης του ηγέτη της αντιπολίτευσης) Ν.Κοτροκόη. Από την πρώτη στιγμή είχε μπει το ερώτημα αν θα πρέπει να αναλάβει καθήκοντα ως επιτετραμμένος οπότε δεν θα χρειάζονταν να επιδώσει διαπιστευτήρια ή να αναλάβει κανονικά ως πρεσβευτής πλήρως τα καθήκοντα του.

Ο Ν.Κοτροκόης έφθασε στην Λιβύη και προγραμματίζονταν η επίδοση των διαπιστευτηρίων του στον πρόεδρο του Προεδρικού Συμβουλίου Μένφι (σ.σ είναι ο πρέσβης ο οποίος απελάθηκε από την Ελλάδα μετά την υπογραφή του Τουρκολυβικού Μνημονίου το 2019) και για την επίδοση των αντιγράφων στην Υπουργό εξωτερικών της Λιβύης κ.Μανγκούς. Όμως μετά από μερικές ημέρες παραμονής του στην Τρίπολη ,ο κ.Κοτροκόης έλαβε εντολή και επέστρεψε στην Αθήνα χωρίς να έχει επιδώσει διαπιστευτήρια.

Προφανώς, το Υπουργείο εξωτερικών επιθυμεί να στείλει το μήνυμα της έντονης δυσαρέσκειας και οργής για την τελευταία Τουρκολυβική συμφωνία στην κυβέρνηση Ντμπεϊμπά .

Όμως όχι μόνο η απλή αλλά αντιθέτως η ενισχυμένη ελληνική διπλωματική παρουσία στην Τρίπολη είναι επιβεβλημένη εκ των πραγμάτων ,ενόψει και των όποιων εξελίξεων δρομολογηθούν το αμέσως προσεχές διάστημα.

Δεν υπάρχει επίσης θέμα για το εάν η επίδοση διαπιστευτηρίων θεωρηθεί αποδοχή της κυβέρνησης Ντμπεϊμπά ,καθώς τα διαπιστευτήρια θα δοθούν στον πρόεδρο του Προεδρικού Συμβουλίου που είναι κοινά αποδεκτό θεσμικά όργανο και τα αντίγραφα στην κ.Μανγκους που ως μέλος της κυβέρνησης αντιπροσωπεύει τον κρατικό θεσμό του Υπουργείου Εξωτερικών .Εξάλλου ακόμη και ως επιτετραμμένος θα ήταν υποχρεωμένος να έχει επαφές με το Υπουργείο Εξωτερικών και την κ.Μανγκούς ,αλλιώς δεν θα είχε νόημα η παρουσία του στην Τρίπολη.

Η Αθήνα επίσης δεν έχει αμφισβητήσει την νομιμότητα της κυβέρνησης Ντμπεϊμπά, η οποία γίνεται υποχρεωτικά αποδεκτή (ελλείψει εκλογών) από τον ΟΗΕ και όλη την διεθνή κοινότητα, αλλά αμφισβητεί ,όπως και οι ΗΠΑ , η Αίγυπτος και η Βουλή της Λιβύης, την δυνατότητα της να συνάπτει συμφωνίες που δεσμεύουν την χώρα βάσει της εσωτερικής Πολιτικής Συμφωνίας καθώς θεωρητικά η θητεία της έχει λήξει (όπως έχει λήξει και η θητεία της Βουλής).

Σε ότι αφορά τις σχέσεις της Αθήνας με τον πρόεδρο της Βουλής Ακίλα Σάλεχ που υποστηρίζει την κυβέρνηση Μπασάγκα, η τοποθέτηση Έλληνα πρεσβευτή στην Τρίπολη δεν οδηγεί σε ακύρωση αυτής της σχέσης, καθώς όλες οι ξένες πρεσβείες στην Τρίπολη διατηρούν σχέση με το Τομπρουκ και με αυτόν ακόμη τον πρωθυπουργό που έχει αναδείξει και ο οποίος εδρεύει στην Ανατολική Λιβύη.

Και φυσικά ο κ.Μπασάγκα δεν μπορεί να είναι το …αντίπαλο δέος της κυβέρνησης της Τρίπολης καθώς ο ίδιος ήταν αυτός που διαπραγματεύτηκε και υπέγραψε το 2019 το έτερο των Τουρκολυβικών Μνημονίων για την συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας και ήταν το αντάλλαγμα που κατέβαλε η Τουρκία προκειμένου να εξασφαλίσει το παράνομο Μνημόνιο για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών. Ο ίδιος μάλιστα αν και καταδίκασε την τελευταία Τουρκολυβική συμφωνία λόγω «αναρμοδιότητας» της κυβέρνησης, έσπευσε να υπεραμυνθεί του Μνημονίου του 2019.

Η Λιβύη παραμένει ένα fail state, η κατάσταση είναι εξαιρετικά ρευστή, η Τουρκία έχει πατήσει γερά το πόδι της στην χώρα και εκει τελικά διακυβεύονται κρίσιμα εθνικά ζητήματα για την Ελλάδα. Και υπό καμιά συνθήκη δεν μπορεί η Ελλάδα να είναι απούσα και η ελληνική πρεσβεία να έχει ουσιαστικά αναστείλει μέχρι «νεωτέρας», τις εργασίες της.

liberal.gr

Έρχονται οι Αμερικανοί για να επιλύσουν την “ελληνοτουρκική διαφορά”; “Πρότυπο” η συμφωνία Ισραήλ και Λιβάνου…

9

US Senior Advisor for Energy Security Amos Hochstein (L) walks with deputy speaker of parliament Elias Bou Saab (C) and head of General Security Abbas Ibrahim at the presidential palace in Baabda east of Beirut, Lebanon, 09 September 2022. EPA, WAEL HAMZEH


Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ 

Τα βάσανα και η μεγάλη ταλαιπωρία μας (δεν βρίσκω άλλη λέξη) που ξεκίνησαν το 1973 με την Τουρκία φαίνεται να βαίνει προς το τέλος της και το τέλος φαίνεται να προμηνύεται πικρό για τον ελληνισμό.

Όταν οι κύριοι Άμος Χοκστάιν και Τζέφρι Πάιατ έρθουν παρέα στην Αθήνα ως μεσολαβητές στην ελληνοτουρκική διένεξη φοβάμαι ότι θα δούμε μια άλλη θάλασσα από αυτή που έχουμε συνηθίσει για χιλιάδες χρόνια.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ιδιαίτερα μετά την Ρωσοουκρανική κρίση, αποφάσισαν ότι δεν πρέπει να αγνοούν τους κινδύνους μιας ελληνοτουρκικής σύρραξης και μια πρόσφατη έκθεση του Αμερικανικού Πενταγώνου επιβεβαιώνει αυτές τις ανησυχίες τους.

Έτσι αποφάσισαν να ρίξουν το βάρος τους σε μια ουσιαστική μεσολάβηση, βασιζόμενοι στην πρόσφατη πολύ πετυχημένη μεσολάβησή τους για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ.

Για να εξηγήσουμε τι μας περιμένει πρέπει να αναλύσουμε την πρόσφατη αμερικανική μεσολάβηση στην διαφορά μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου στην Ανατολική Μεσόγειο.

  • Η Οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου

Ο Λίβανος και το Ισραήλ έχουν εγκλωβιστεί σε μια διαμάχη για μια θαλάσσια περιοχή 860 τετραγωνικών χιλιομέτρων (332 τετραγωνικά μίλια), σύμφωνα με χάρτες που εστάλησαν και από τις δύο χώρες στον ΟΗΕ το 2011.

Η περιοχή είναι πλούσια σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο. Ξεκινώντας το 2020, πραγματοποιήθηκαν οκτώ συνεδριάσεις έμμεσων διαπραγματεύσεων για το θέμα υπό τη εποπτεία του ΟΗΕ και τη μεσολάβηση των ΗΠΑ, με τον τελευταίο και τελικό γύρο που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβρη του 2022.

Ο επόμενος χάρτης εξηγεί το πρόβλημα οριοθέτησης ΑΟΖ των δυο κρατών,

Χάρτης ΑΟΖ της διαφοράς μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου

ΠΗΓΗ: Everything You Need to Know to About the Current Maritime Border Demarcation Agreement between Israel and Lebanon | The Jewish Press – JewishPress.com | Abu Ali Express | 14 Tishri 5783 – October 8, 2022 | JewishPress.com

Γραμμή 1: Ορίστηκε από το Ισραήλ και διαβιβάστηκε στα Ηνωμένα Έθνη.

Γραμμή Η: Προτάθηκε από τον Αμερικανό πρέσβη Frederic Hoff.

Γραμμή 23: Ορίστηκε από το Λίβανο και διαβιβάστηκε στα Ηνωμένα Έθνη.

Γραμμή 29: Προτάθηκε εκ νέου από το Λίβανο όταν η κυβέρνηση του Λιβάνου θεώρησε ότι η γραμμή 23 που είχε προτείνει νωρίτερα ήταν ανακριβής και ότι ο Λίβανος δικαιούται μεγαλύτερη περιοχή. (Εύχομαι να μη κάνει και η Ελλάδα τέτοιο λάθος)

Στις αρχές Οκτωβρίου της φετινής χρονιάς, ο Αμερικανός απεσταλμένος Amos Hochstein, ειδικός στα θέματα ενέργειας της κυβέρνησης Μπάιντεν, παρουσίασε μια τελική πρόταση και όρισε σαν γραμμή οριοθέτησης την Γραμμή 23.

Η πρόταση χαιρετίστηκε και από τις δύο πλευρές, και ακόμη και η τρομοκρατική ομάδα της Χεζμπολάχ του Λιβάνου φάνηκε να εγκαταλείπει την προηγούμενη σφοδρή αντίθεσή της σε μια ισραηλολιβανική συμφωνία.

Αυτή είναι η συμφωνία: Oct 10 2022 Maritime Deal.pdf (globes.co.il)

Η τελική συμφωνία δίνει στο Ισραήλ πλήρη έλεγχο στο κοίτασμα φυσικού αερίου Karish και στον Λίβανο τον πλήρη έλεγχο του κοιτάσματος φυσικού αερίου Qana, λίγο βορειότερα. Η ελληνική εταιρεία Energean έχει ήδη εγκαταστήσει την εξέδρα φυσικού αερίου της στο κοίτασμα φυσικού αερίου Karish και ετοιμάζεται να ξεκινήσει την εξόρυξη αυτόν τον μήνα.

Πρέπει να τονίσουμε εδώ ότι η διαπραγμάτευση έγινε με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) για οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών και κατέληξε σε μία “win-win” συμφωνία. Νομίζω ότι είναι πασιφανές ότι μια τέτοια συμφωνία είναι αδύνατον να επιτευχθεί ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Αλλά πολύ φοβούμαι ότι λογαριάζουμε χωρίς τον ξενοδόχο που δεν είναι άλλος από την κυβέρνηση Μπάιντεν. Πηγές της Ουάσιγκτον αναφέρουν ότι ο Τζο Μπάιντεν σκοπεύει να αδράξει αυτή την επιτυχία του ‘Αμος Χοκστάιν και να τον στείλει μαζί με τον πεπειραμένο στα ελληνοτουρκικά υφυπουργό Ενέργειας Τζέφρι Πάιατ στην Αθήνα και την Άγκυρα για να πετύχουν μια παρόμοια συμφωνία.

  • Το Μεγαλεπήβολο Αμερικανικό Σχέδιο

Η Ανατολική Μεσόγειος, σήμερα, είναι η μία από τις πλέον έκρυθμες περιοχές στον πλανήτη Γη και οι εξελίξεις στο τομέα της ενέργειας δημιουργούν περισσότερα γεωπολιτικά προβλήματα.

Βέβαια, η τραγωδία είναι ότι στην περιοχή βρίσκεται και η Τουρκία που παραβιάζει, για μεγάλο χρονικό διάστημα το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), όπως ακριβώς πράττουν και οι Κινέζοι στην Σινική Θάλασσα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες όμως εφαρμόζοντας δύο μέτρα και δύο σταθμά καυτηριάζουν μεν τις παρανομίες των Κινέζων, αλλά αρνούνται να  κάνουν το ίδιο με τις παρανομίες των Τούρκων.

Παρακολουθώντας τις τελευταίες κινήσεις των Αμερικανών στην Ουάσιγκτον, προκύπτει ότι αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της σημερινής κατάστασης και ενδιαφέρονται να λύσουν μια για πάντα την ελληνοτουρκική διαφορά. Σε περίπτωση πολεμικής σύγκρουσης είναι διατεθειμένοι να παρέμβουν άμεσα, ώστε η σύρραξη να μη διαρκέσει πάνω από δύο ημέρες και στη συνέχεια οι εμπόλεμοι να συρθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με στόχο την συνδιαχείριση, δηλαδή το μοίρασμα των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο, που θα περιλαμβάνει όχι μόνο την Ελλάδα και την Τουρκία αλλά και την Κύπρο.

Η σοβαρή ιστοσελίδα της Ουάσιγκτον THE HILL έγραψε πρόσφατα:

«Για να βοηθήσει στη σταθεροποίηση της ανατολικής Μεσογείου και να αμφισβητήσει τη Ρωσία, ο Πρόεδρος Μπάιντεν θα πρέπει να μεσολαβήσει στη θαλάσσια διαμάχη μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας-Κύπρου. Οι άμεσες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας έχουν σταματήσει επ’ αόριστον, αποδυναμώνοντας το ΝΑΤΟ και τη Δύση, καθώς στρατεύματα και πόροι εκτρέπονται για να αποκρούσουν το ένα το άλλο, αντί να αποτρέψουν αντιπάλους όπως η Ρωσία.»

Το αμερικανικό σχέδιο δεν είναι πλέον καθόλου μυστικό. Οι Αμερικανοί θέλουν με ένα σμπάρο τρία τρυγόνια. Επιθυμούν, όπως το αποκαλούν, ένα «package deal» που να περιλαμβάνει την συνεκμετάλλευση ή συνδιαχείριση των υδρογονανθράκων της Κύπρου, της Ελλάδας και της Τουρκίας.

Το πρόβλημα με αυτή την συνεκμετάλλευση είναι ότι η Κύπρος και η Ελλάδα θα υποχρεωθούν να μοιράσουν τον πλούτο των υδρογονανθράκων τους με μια χώρα που δεν διαθέτει υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο. Από το 1923 οι Τούρκοι πάντοτε θεωρούσαν ότι είχαν μεγάλες ακτές, αλλά δεν διέθεταν μεγάλη θάλασσα και μετά το 1982 με την UNCLOS συνειδητοποίησαν ότι η θάλασσά τους περιορίστηκε και άλλο. Έτσι άρχισαν έναν επικίνδυνο ρητορικό πόλεμο, εκτός δύο θερμών εξαιρέσεων (1987 και 1996), αλλά από το 2018 προβάλλουν πλέον παρανοϊκές απαιτήσεις,  που σίγουρα θα συνεχιστούν και στο μέλλον.

Υποψιάζομαι ότι ο κύριος Χοκστάιν θα έρθει στην περιοχή μας, με ένα θριαμβευτικό ύφος, λόγω της σημαντικής μεγάλης επιτυχία του για την οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στο Ισραήλ και το Λίβανο  και θα προσπαθήσει να επιλύσει την ελληνοτουρκική διαφορά βασισμένος στην προβληματική οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου που υπογράφτηκε στις 6 Αυγούστου 2021. Ισχυρίζομαι ότι αυτή η οριοθέτηση είναι προβληματική διότι αποτελεί μια παγκόσμια πρωτοτυπία αφού το Δίκαιο της Θάλασσας δεν προβλέπει μια τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ.

Είναι χρήσιμο εδώ, για να καταλάβουμε τι θα συμβεί να δούμε τον χάρτη της συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο.

ΧΑΡΤΗΣ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΑΙΓΥΠΤΟΥ

Πηγή: Τοπογράφος-Μηχανικός Λεόντιος Πορτοκαλάκης

Αυτή η οριοθέτηση έγινε μεταξύ 26ου και 28ου Μεσημβρινού ενώ η σωστή πλήρης οριοθέτηση έπρεπε να γίνει μεταξύ 25ου και 30ου Μεσημβρινού.

Ήταν λάθος η τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο, διότι προσπαθώντας να τεμαχίσουμε την παράνομη τουρκολιβυκή συμφωνία, υποκύψαμε στην απαίτηση του Καΐρου να σταματήσουμε στο 28ο Μεσημβρινό, γιατί οι Αιγύπτιοι ήθελαν να δείξουν στους Τούρκους ότι δεν αποκλείουν την προοπτική να έχουν θαλάσσια σύνορα μαζί τους στην Μεσόγειο. . Έτσι εμφανίζεται η Κρήτη με μειωμένη επήρεια και η Ρόδος χωρίς καμία επήρεια!

Η άρνηση της Αιγύπτου να οριοθετήσουμε μεταξύ του 28ου και 30ου Μεσημβρινού θα δώσει την ευκαιρία στην Τουρκία να απαιτήσει ότι αυτή η περιοχή ανήκει στην δική της ΑΟΖ!

Σε περίπτωση που οι Αμερικανοί πετύχουν να αρχίσουν συζητήσεις με Αθήνα και Άγκυρα, θα βασιστούν στον παραπάνω χάρτη όπου η Αθήνα θα ισχυρίζεται ότι η ΑΟΖ της βρίσκεται από τον 25ο Μεσημβρινό μέχρι τον 30ο Μεσημβρινό, ενώ η Τουρκία θα ισχυριστεί ότι η ΑΟΖ της βρίσκεται από τον 25ο Μεσημβρινό μέχρι τον 34ο Μεσημβρινό (παραβιάζοντας την ΑΟΖ της Κύπρου) και ότι έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.

Ο μόνος τρόπος για να ακυρώσει  η Ελλάδα τα αμερικανικά σχέδια θα είναι, την ημέρα της άφιξης των κυρίων Χοκστάιν και Πάιατ στην περιοχή μας, να προβούμε σε οριοθέτηση της ΑΟΖ της με αυτή της Κύπρου βάσει της μέσης γραμμής, σύμφωνα με τις προβλέψεις της UNCLOS, που θα δίνει πλήρη επήρεια στην νήσο Στρογγύλη, με αποτέλεσμα η Τουρκία να μην έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο και φυσικά ούτε με την Λιβύη.

Η ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου

Πηγή: Θεόδωρος Καρυώτης, Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, Αθήνα: Εκδόσεις Λιβάνη 2014.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Οι συναντήσεις των δυο ενδιαφερόμενων μερών, όλα αυτά τα χρόνια, έγιναν χωρίς ποτέ να συναντηθούν! Τα δυο ενδιαφερόμενα μέρη επικοινωνούσαν έμμεσα μέσω του μεσολαβητή!

Hellas Journal

Le milliardaire Beny Steinmetz, des mines d’Afrique aux ­prétoires de Genève

0
Portrait de Beny Steinmetz prises dans la maison d’Alexia Bakoyannis, son avocate, à Athènes, le lundi 8 août.
L’israélien sort d’un long silence médiatique alors qu’il est jugé en appel, en Suisse, à partir du 29 août. Il défend sa probité, alors qu’il risque la confirmation d’une peine de cinq ans de prison ferme pour corruption en Guinée.
Il n’a pas vraiment le charisme avec lequel se bâtissent les légendes. Le quotidien israélien Haaretz l’avait pourtant nommé un jour « Beny Bond », intrigué par ses rotations en jet privé à travers le monde. « Vous vous attendiez à quoi ? », semble interroger Beny Steinmetz, 66 ans, assis dans une tenue sobre et décontractée qui a dû faire l’objet de savantes évaluations avant l’entrée en scène. C’est donc avec des mocassins en daim sans chaussettes, un pantalon chino dans les tons clairs et une chemise blanche ouverte que Beny Steinmetz a accepté de rompre un silence de plus d’une décennie avec des médias avec lesquels il ne voyait pas l’intérêt de cultiver la proximité, « sans doute l’une de mes plus grandes erreurs jusqu’ici ». Car voilà, l’homme risque gros.
Lundi 29 août, la cour d’appel de Genève a repris le dossier qui lui a valu, en janvier 2021, une condamnation à cinq ans de prison ferme et une amende de 50 millions de francs suisses (46 millions d’euros), pour ­corruption d’agents publics en Guinée. Au début des années 2010, il avait obtenu le permis d’explorer le gisement de fer de Simandou, la plus grosse mine au monde encore inexploitée. La justice helvétique avait été saisie en raison de soupçons de transactions frauduleuses via Genève.
Chez la nièce du premier ministre grec
Le rendez-vous n’a pas lieu dans sa résidence de Tel-Aviv, que l’on dit être l’une des plus chères d’Israël. Pas non plus sur le yacht qui mouille en été dans les eaux turquoise des îles égéennes et dont il sera impossible de connaître le prix. Après beaucoup d’échanges entre ses nombreux conseillers, la rencontre est fixée au creux du mois d’août au domicile athénien de sa principale communicante, Alexia Bakoyannis, qui est aussi la nièce du premier ministre Kyriakos Mitsotakis et la sœur du maire d’Athènes. A ce niveau-là, les connexions ne sont jamais un hasard : « J’ai eu des affaires en Grèce, comme dans des dizaines d’autres pays. »
« L’argent en soi ne m’intéresse pas, même si j’ai conscience que cela peut paraître une platitude de l’affirmer quand on est dans ma situation. » Beny Steinmetz
Beny Steinmetz démarre son autoportrait en évacuant les clichés : pas d’alcool, pas de fêtes, pas de bling-bling, pas de people, pas de garde du corps. Il préfère « marcher incognito dans la rue. Ma voiture a 15 ans. Je n’ai jamais été attiré par la lumière, par la politique ou la publicité autour de ma personne, parce que la vie me semble plus facile ainsi. Ma seule addiction, c’est la famille, mes quatre enfants et mes quatre petits-enfants. L’argent en soi ne m’intéresse pas, même si j’ai conscience que cela peut paraître une platitude de l’affirmer quand on est dans ma situation. »
Benyamin Steinmetz naît en 1956 à Netanya, en Israël, d’un père juif polonais qui a quitté l’Europe centrale en 1929 pour s’établir à Anvers avant d’émigrer en Palestine sept ans plus tard : « Il venait d’un shtetl proche de la frontière hongroise, toute la famille travaillait dans la petite industrie du bois, dans les Carpates. Il avait huit frères et sœurs, des juifs orthodoxes, très croyants. Eux sont ­restés sur place, ils ont tous été engloutis par la Shoah. J’en ai tiré une morale un peu paradoxale : le seul à s’en être sorti était le moins pratiquant. »
Nombreuses sociétés offshore
Après les trois ans d’armée réglementaires en Israël, Beny Steinmetz s’installe à Anvers pour mener une carrière de diamantaire, comme son père. Très vite, il devient le plus gros acheteur de pierres pour le groupe sud-africain De Beers, leader mondial du secteur. Il est partout où sortent les gemmes : Afrique du Sud, Angola, Sierra Leone, Liberia.
Au début des années 1990, sa fortune faite, Beny Steinmetz se lance un nouveau défi. « J’avais besoin d’autre chose, de voir plus grand, se souvient-il. Les affaires me stimulent et j’en flairais partout, je crois avoir un certain talent pour ce genre de choses. » Il s’installe à Tel-Aviv, prospecte, et prospère, encore. Ce seront les mines de matières premières (cuivre, nickel, manganèse) en Afrique, mais pas seulement. L’immobilier, jusqu’en Russie, l’énergie, le pétrole, le marché de l’art. Au fur et à mesure des conquêtes, les jalousies grandissent, c’est en tout cas sa version des faits.
Le groupe qu’il monte, BSGR (pour Beny Steinmetz Group Resources), devient un acteur majeur sur le continent africain, mais un joueur modeste comparé à ses concurrents comme le britannique Rio Tinto ou le brésilien Vale. Structures juridiques ­compliquées et opaques, BSGR apparaît dans les « Panama Papers », qui pointent ses nombreuses sociétés offshore. Beny Steinmetz ­précise. « Nous avons eu des sociétés offshore, pas panaméennes d’ailleurs, comme beaucoup de grands groupes. Mais toujours dans le cadre de ce que permettent les dispositions légales et 100 % déclarées. »
Affaire à tiroirs
Et si on passait aux choses désagréables ? En 2012, dans un rarissime entretien (au Financial Times), n’avait-il pas affirmé qu’il fallait parfois savoir « se salir les mains » pour réussir en affaires ? « Cette phrase malheureuse continue à me jouer des tours. En hébreu, ça veut dire “travailler dur”. Je voulais dire qu’il faut travailler beaucoup, se rendre sur place et mettre les mains dans le cambouis, car on ne peut pas mener de nouvelles opérations en Afrique depuis un bureau d’affaires climatisé. »
Selon lui, l’origine de cette affaire à tiroirs qui lui vaut de se retrouver devant les tribunaux ou les cours ­d’arbitrage a un nom : George Soros, le célèbre milliardaire américain philanthrope d’origine hongroise, le spéculateur nonagénaire qui redistribue d’une main en soutenant la démocratie un peu partout dans le monde ce qu’il a gagné de l’autre avec ses hedge funds. « Il a juré ma perte car il a des griefs personnels contre moi depuis des années. »
Pour comprendre, il faut remonter à 1998. Cette année-là, Soros et Steinmetz sont concurrents dans deux groupes différents ­d’oligarques russes et d’investisseurs étrangers qui se disputent la privatisation en Russie de Svyazinvest, une holding qui détient le premier opérateur de téléphonie mobile du pays. Soros l’emporte, mais, six mois plus tard, c’est le krach financier russe et il laisse 1 milliard de dollars dans l’affaire.
Ils s’accusent mutuellement de diffamation
« Soros prétend que je me suis gaussé de ses mésaventures dans la presse israélienne, dit Steinmetz. Notre inimitié date de là, même si elle n’est alimentée que par lui. En vérité, il déteste que je sois un Israélien patriote, comme nous le sommes tous en Israël. Je suis sioniste alors que lui ne rate pas une occasion de décrier l’Etat hébreu et sa politique. Il serait généreux alors que je ne le serais pas, or j’ai doté mes œuvres caritatives de 90 millions de dollars en faveur d’enfants de toutes origines. » Des années que cette guéguerre dure, les deux hommes échangeant les libelles et s’accusant mutuellement de diffamation.
Lire aussi Article réservé à nos abonnés Après des semaines de manifestations, la Serbie « met fin » au projet de mine de lithium de Rio Tinto
Concrètement, plusieurs ONG liées à la galaxie Open Society, la principale fondation de George Soros qui soutient les droits de l’homme et la transparence dans les industries extractives, ont Beny Steinmetz et ses sociétés dans le collimateur. La dénonciation initiale aux autorités genevoises vient de là.
Lire aussi : Gisement de fer de Simandou : les autorités guinéennes pressent les futurs opérateurs
« C’est Soros qui a prétendu que j’aurais corrompu les Guinéens pour obtenir les droits de la mine de Simandou, alors que nous les avons obtenus sur la qualité de notre projet et sur les bénéfices économiques qu’il aurait apportés à la Guinée. Il est le chef d’orchestre d’une campagne faisant de moi un cas d’école de la corruption en Afrique. C’est faux et c’est injuste. Je me sais innocent et nous allons le prouver en appel », affirme Beny Steinmetz avant de conclure que, jusqu’ici, son unique lien avec la justice se limitait à une amende de parking à Tel-Aviv.
En attendant le verdict, l’ONG Public Eye, qui ausculte les mœurs de la place financière suisse, se réjouit que « la justice ait enfin sous les yeux toutes les ramifications d’une affaire emblématique de la grande corruption internationale dont Genève est trop souvent le centre névralgique ».

Γιάννης Μαγκριώτης: Η απάντηση στο παράδοξο των δημοσκοπήσεων

0

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Οι πολίτες διαφωνούν με την κυβερνητική πολιτική, ειδικά στην οικονομία και την διαχείριση των κρίσεων πανδημίας και ακρίβειας, δείχνουν όμως σχετική προτίμηση στον Κυριάκο Μητσοτάκη και την ΝΔ.

Μάλιστα εκτιμούν, ότι η θέση τους θα γίνει χειρότερη τους επόμενους μήνες, δεν δείχνουν όμως να πιστεύουν ότι, υπάρχει λύση στα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Μπορεί οι δημοσκοπήσεις να μην αποτυπώνουν την πραγματικότητα, δεν απέχουν όμως και πολύ από αυτήν.
Σίγουρα έχουν μεγάλη αλήθεια οι απόψεις, ότι ο κόσμος ζει σε καθεστώς φόβου, πρώτα από την πανδημία, τώρα από τον πόλεμο και την ενεργειακή κρίση, όπως και ότι τα περισσότερα ΜΜΕ συχνά καλύπτουν τις ευθύνες της κυβέρνησης και μεγεθύνουν τις αδυναμίες της αντιπολίτευσης, για αυτό υπάρχει αυτό το πολιτικό και δημοσκοπικό παράδοξο.
Μια πρώτη απάντηση για την ανατροπή του δημοσκοπικού και πολιτικού παράδοξου θα ήταν, ότι: Τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρέπει να βελτιώσουν την επικοινωνιακή τους στρατηγική και να βρουν πιο αποτελεσματικούς τρόπους επαφής με τους πολίτες.

Το πιο σημαντικό όμως είναι: Η επιλογή των κοινωνικών στρωμάτων και των ηλικιακών ομάδων που πρέπει κυρίως να απευθυνθούν, όπως και ποια πολιτική και προγραμματική πρόταση θα παρουσιάσουν σε αυτά, για να τα πείσουν.

Τα κοινωνικά στρώματα και η ηλικιακή ομάδα, που πρέπει κυρίως να απευθυνθούν είναι:
α) Τα μεσαία και χαμηλά εισοδηματικά στρώματα των συνταξιούχων και των εργαζόμενων, σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

β). Οι νέοι και οι νέες, που σπουδάζουν, χωρίς ασφάλεια επαγγελματικής συνέχειας, όπως και οι νέοι επιστήμονες που υποαπασχολούνται ή ετεροαπασχολούνται.

γ). Τα μεσαία και κατώτερα παραγωγικά στρώματα, μεγάλο μέρος των οποίων έχει πεταχτεί από τις κρίσεις και την συγκέντρωση των παραγωγικών και εμπορικών δραστηριοτήτων από ομίλους του εσωτερικού και του εξωτερικού, έξω από την οικονομική δραστηριότητα.

δ). Οι μεσαίοι και οι μικροί αγρότες.

ε). Οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι με ελαστικές εργασιακές σχέσεις και οι εργαζόμενοι χωρίς συμβάσεις.
Δηλαδή στις κοινωνικές ομάδες που πλήττονται περισσότερο, τόσο από τις διαρκείς κρίσεις, όσο και από την κυβερνητική πολιτική.
Η συμμαχία αυτών των κοινωνικών ομάδων μπορεί να δημιουργήσει προϋποθέσεις πολιτικής Αλλαγής.
Για να χτιστεί αυτή η συμμαχία απαιτείται μια ριζοσπαστική πολιτική και προγραμματική πρόταση, τηρουμένων των αναλογιών, ανάλογη της πολιτικής και της προγραμματικής πρότασης του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’70 και των αρχών της δεκαετίας του ’80.

Η στρατηγική αυτή έχει εκλογικά ρίσκα, είναι όμως η μόνη που μπορεί να πείσει και να ενώσει δυνάμεις, ικανές να πετύχουν την πολιτική αλλαγή.

π.Υφυπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ

 

 

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη: Που μας οδηγεί επιτέλους ο πόλεμος ΝΑΤΟ – Ρωσίας;

0
15-10-2022 • 13:59

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη          

Στη Γερμανία έχουν περάσει σε δεύτερο πλάνο οι ενθουσιασμοί για την πράσινη ανάπτυξη, και έχουν λησμονηθεί  οι πάλαι ποτέ   επιταγές των επικεφαλής της ΕΕ, προς τις χώρες-μέλη, να εξαφανίσουν δηλαδή στο πυρ το εξωτερικό τα ορυχεία λιγνίτη, και να ασπαστούν  φιλικές προς το  περιβάλλον πηγές ενέργειας.

Το χωριό Lutzerath  είναι μία από τις πολυάριθμες τοποθεσίες της Γερμανίας, στις οποίες όχι μόνο αναβιώνει η εξόρυξη λιγνίτη, αλλά και διενεργούνται επενδύσεις για να αυξηθεί η παραγωγική του ικανότητα.  Η Ελλάδα δεν έχει αποφασίσει επί του πρακτέου….αναμένει έξωθεν εντολές.

Στις ολοένα εντονότερες διαμαρτυρίες των κατοίκων εκεί, για την καταστροφή των δασών και για την ρύπανση του περιβάλλοντος, ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας  Ρόμπερτ Χάμπεκ έδωσε την ακόλουθη  απάντηση; «Ο επιθετικός πόλεμος του Πούτιν μας αναγκάζει, προσωρινά, να χρησιμοποιήσουμε περισσότερο τον λιγνίτη, προκειμένου να εξοικονομήσουμε αέριο στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας».

Η δήλωση είναι όντως «απολαυστική»:

–        Πρώτον, διότι εύλογα, αναμένεται μια  απάντηση από τον  Ρόμπερτ Χάμπεκ, που παλαιότερα  υπήρξε αρχηγός του πράσινου κόμματος, στο ερώτημα: «ποιο, ακριβώς, είναι το αντάλλαγμα  για τη θυσία της πράσινης ανάπτυξης»;  Και η πιθανότερη απάντηση θα είναι ότι «τα πάντα δικαιολογούνται χάριν της δημοκρατίας».

–        Δεύτερον και σχετικά, με την ΕΕ και τις αποφάσεις της, για τις κυρώσεις εναντίον του Πούτιν,  τίθεται το ερώτημα του πως και του γιατί  δεν  προέβλεψε ότι αυτές θα γύριζαν «μπούμερανκ» εναντίον της;  Αλλά, και τώρα που πια οι επικεφαλής της ΕΕ θα  έχουν συνειδητοποιήσει ότι η Ευρώπη καταστρέφεται   εξαιτίας της έλλειψης διορατικοτητας τους πώς, αλήθεια, αντιδρούν; Συνεχίζοντας και εμβαθύνοντας τις κυρώσεις εναντίον του μη δημοκράτη Πούτιν; Και, καλά, να δεχθούμε ότι για τους επικεφαλής της ΕΕ η «δημοκρατία» με το όποιο περιεχόμενό της, αξίζει κάθε θυσία. Αλλά, ακριβώς, με σημαία αυτήν τη «δημοκρατία» δεν θα ήταν επιβεβλημένο, να ερωτηθούν οι  λαοί της Ευρώπης αν, όντως, συμφωνούν να θυσιάσουν τη θέρμανσή τους το χειμώνα, να πεινάσουν και να εξαθλιωθούν με αναρίθμητους  τρόπους,  να βιώσουν  ανισότητες κατανομής που αναρριχώνται σε δυσθεώρητα ύψη, να αντιμετωπίσουν μια  ανεξέλεγκτη ύφεση και ανεργία, στην προσπάθεια τιθάσευσης του πληθωρισμού κλπ. κλπ;. Τοσούτω μάλλον, που οι λαοί δίνουν ήδη και ξεκάθαρα την απάντησή τους με τις ολοένα εντονότερες διαμαρτυρίες τους, στους δρόμους όπου ξεχύνονται καθημερινά. Απαντήσεις, που στρέφονται κάθετα εναντίον αυτών των καταστρεπτικών αποφάσεων, της ηγεσίας της ΕΕ, που πάρθηκαν ερήμην τους. Και φευ δεν είναι εύκολο να κατηγορηθούν οι διαμαρτυρόμενοι λαοί,  ούτε ως ακροδεξιοί και ναζιστές, αλλά ούτε και ως κομμούνια.

Δημοφιλείς ειδήσεις  Τουρκία: Νεκρός και ο μοναδικός αγνοούμενος ανθρακωρύχος – Χάθηκαν 41 άνθρωποι

Ο πόλεμος, ωστόσο,  συνεχίζεται απτόητος, με τη χρήση ολοένα πιο επικίνδυνων μεθοδεύσεων, που αναπόφευκτα οδηγούν στη ευρύτερη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας: ότι, ουσιαστικά δηλαδή,  πρόκειται για τον  Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο,  υβριδικής μορφής προς το παρόν, ανάμεσα στο  ΝΑΤΟ και τη  Ρωσία. Αλλά, και ότι η απειλή   χρήσης πυρηνικών μας  αγγίζει ήδη.

Εν όψει όλων αυτών, αλλά και των χιλιάδων ψυχών που φεύγουν από τη ζωή σε καθημερινή βάση (ασχέτως αν και κατά πόσον είναι «δημοκράτες»)δεν θα έπρεπε, επιτέλους, να τεθεί  επί τάπητος,  το ερώτημα: ποιους ωφελεί η συνέχιση αυτού  του πολέμου, και τι ακριβώς επιδιώκεται μέσω αυτού;

www.newsbreak.gr

ΚΡΙΝΙΩ ΚΑΛΟΓΕΡΙΔΟΥ-Σχέδια Χάγης με βάση το «τετελεσμένο» του τουρκολιβυκού μνημονίου…

0

Τον φόβο ότι την χρονιά εκατονταετηρίδας της Τουρκίας (2023) ο Ταγίπ Ερντογάν ετοιμάζεται να τη… γιορτάσει με ”πυροτέχνημα” ένα ”θερμό επεισόδιο”, προανάκρουσμα μιας γενικευμένης σύρραξης μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας, τον έχουν εκφράσει είτε συγκρατημένα είτε κατηγορηματικά με επιβεβαιωτικές αναλύσεις βασισμένες στη διορατικότητα αρκετοί γεωπολιτικοί αναλυτές και σχολιαστές της επικαιρότητας μέσα και έξω από την Ελλάδα.

Ένα βήμα παραπάνω από τον Γκινγκέρα προχώρησε ο Τούρκος αυτοεξόριστος  στη Σουηδία δημοσιογράφος Αμπντουλάχ Μποζκούρτ, που είναι από καιρό στο στόχαστρο των μυστικών υπηρεσιών της πατρίδας του μαζί με τον εκδότη  Ραγκίπ Ζαράκολου (επίσης κάτοικο Σουηδίας), του οποίου την έκδοση είχε ζητήσει η Τουρκία από τη σουηδική κυβέρνηση με αντάλλαγμα να άρει το βέτο της για την είσοδό της στο ΝΑΤΟ.

– […] ”Θα είναι η πρώτη φορά που θα συγκροτηθεί μια μυστική επιχείρηση στρατιωτικού τύπου εναντίον δυτικής χώρας. Και αυτή η χώρα είναι η Ελλάδα”, είπε χαρακτηριστικά ο Τούρκος αντικαθεστωτικός προσθέτοντας στο πλέγμα των υποψηφίων για τουρκική εισβολή ελληνικών νησιών και ”μία ή περισσότερες ακατοίκητες νησίδες και βραχονησίδες”.

Με δεδομένα αυτά και τα τρέχοντα στα ελληνοτουρκικά που αφορούν στον μαινόμενο υβριδικό πόλεμο της Τουρκίας σε βάρος μας δια της ραγδαίας κλιμάκωσης των μεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα, οδηγούμαστε σε συμπεράσματα που έχουν πολλές πιθανότητες να επιβεβαιωθούν στην πορεία.

Το σίγουρο, λοιπόν, είναι ότι ο Ταγίπ Ερντογάν δείχνει αποφασισμένος να ακολουθήσει επιθετική πολιτική απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο πιεζόμενος από ποικίλους παράγοντες ενδογενείς και εξωγενείς.

Πέραν αυτών, η κατηφορική πορεία της τουρκικής οικονομίας και ο δισταγμός του Ταγίπ Ερντογάν να κάνει πράξη τις απειλές του κατά της Ελλάδας διεκδικώντας τα ελληνικά νησιά που  ”βάφτισε” τουρκικά, έφερε απέναντί του τους ηγέτες της αντιπολίτευσης (Κιλιντσάρογλου-Ακσενέρ).

Ηγέτες διεκδικητικούς και μεγαλoϊδεάτες. οι οποίοι — στο θέμα αυτό — ευθυγραμμίζονται με τις ακρότητες του εθνικιστή αρχηγού των ”Γκρίζων Λύκων” Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ο οποίος πρόσθεσε εσχάτως στο κάδρο των απειλών και εκβιασμών του προς την Ελλάδα — πέρα από τα νησιά του ΒΑ Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα — και τον ενεργειακό εκβιασμό μέσω του αγωγού TAP,  που φέρνει στη χώρα μας — μέσω Αζερμπαϊτζάν, Γεωργίας και Τουρκίας — το αζέρικο αέριο.

Όσο για τους εξωγενείς παράγοντες που πιέζουν τον Ερντογάν, αυτοί εκπηγάζουν απ’ τις νεο-οθωμανικές, αναθεωρητικές φιλοδοξίες του με εγγύτερα μέτωπα διεκδίκησης Ελλάδα/Κύπρο, Αρμενία και Συρία.

Μετά την υπογραφή του δεύτερου τουρκολιβυκού μνημονίου, ωστόσο — το οποίο κατά την Αθήνα είναι παράνομο και ανυπόστατο, για τη διεθνής κοινότητα άκυρο και για τη μισή Λιβύη απορριπτέο — η Άγκυρα.  πρόσθεσε προκλητικά νέο μέτωπο μέσω Λιβύης απέναντι στην Ελλάδα για διεκδίκηση των ελληνικών κεκτημένων νοτίως της Κρήτης.

Όλα αυτά φυσικά, αποδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι οι διεκδικήσεις της Τουρκίας επεκτείνονται και εκτός των ορίων της ”Γαλάζιας Πατρίδας” της, όπου ζητούμενο είναι το μισό Αιγαίο τουλάχιστον και η προσάρτηση των Κατεχομένων της Κύπρου στην Τουρκία.

Ως προς το σενάριο τώρα που διακινούν δυτικά Μέσα (και βλέπω να το υιοθετεί, δυστυχώς, η δική μας πολιτική ηγεσία) σχετικά με την υποκίνηση — δήθεν — της Τουρκίας από τη Ρωσία εναντίον μας, το θεωρώ ανεδαφικό και αποπροσανατολιστικό για τρεις κυρίως λόγους:

  1. Η Τουρκία ήταν ανέκαθεν ένας επιθετικός, κακόβουλος και αντισυμμαχικός γείτονας, ο οποίος — επί Ταγίπ Ερντογάν — άνοιξε τη βεντάλια των πιο ακραίων ορίων διεκδικητικότητάς του. Ως εκ τούτου, ο Τούρκος Πρόεδρος προχωρά στα σχέδιά του με βάση την επιθετική στρατηγική που χάραξε η χώρα του ιστορικά απ’ την επομένη κιόλας της Συνθήκης της Λωζάνης (1923), η οποία — κατά τους τουρκικούς ισχυρισμούς — αδίκησε εδαφικά την Τουρκία.
  2. Ο Τούρκος Πρόεδρος δεν είναι ο τύπος του υποκινούμενου οργάνου από τρίτον όσο σημαντικός κι αν είναι αυτός (η Ρωσία σήμερα και η Αμερική χθες). Είναι μεν αντιφατική και ”υδραργυρική” (με την έννοια της απρόβλεπτης) πολιτική προσωπικότητα, αλλά η πολιτική που έχει χαράξει είναι αυτοτελής και προσηλωμένη αποκλειστικά στον στόχο να γίνει η Τουρκία ενεργειακά και εξοπλιστικά ανεξάρτητη χώρα (κάτι που θα έπρεπε να ενδιαφέρει πρωτίστως και τις ελληνικές κυβερνήσεις, ως προϋπόθεση επιβίωσης της πατρίδας μας…).

Όπερ σημαίνει ότι ο Ταγίπ Ερντογάν (που ονειρεύεται τα σύνορα της καρδιάς του σε τρεις ηπείρους και επτά εποχές, ενώ οικειοποιείται ακόμα και τον Όμηρο και τον Αριστοτέλη) δεν επιτρέπει να τον επηρεάζουν τρίτοι.

Αντίθετα, με την έπαρση του νεο-”σουλτάνου”, επιδιώκει να επηρεάσει ο ίδιος τους ηγέτες επιρροής του και  δεν πέφτει στην παγίδα του ενεργούμενου, αφού βάζει τον… ”υψηλό” εαυτό του στην ίδια μοίρα με τους ”Μεγάλους” σε γεωπολιτική ισχύ. Και…

  1. Δεν έχει να κερδίσει κάτι η Ρωσία (η οποία έχει στριμωχτεί για τα καλά στο πεδίο της Ουκρανίας) με τον πόλεμο Ελλάδας -Τουρκίας. Αντίθετα, ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα πολλαπλασίαζε τα προβλήματα του Πούτιν και των ηγετών των παρευξείνιων χωρών, γιατί θα επηρεάζονταν γεωπολιτικά και οικονομικά αρνητικά οι χώρες τους από μια σύγκρουση στο Αιγαίο ασχέτως του χρόνου διάρκειάς της.

Με τα δεδομένα αυτά, μόνο κακό κάνει στα εθνικά μας συμφέροντα το κυνήγι μαγισσών για ανεύρεση του… υποκινητή της θρασύτητας και επιθετικότητας της Τουρκίας. Τα λάθη μας προ και μετά της υπογραφής του πρώτου τουρκολιβυκού μνημονίου (2019)  δεν έπρεπε να επαναληφθούν, γιατί — αν και ετεροχρονισμένα — έγινε εμφανής η επαναλαμβανόμενη απραξία μας, που έδωσε το προβάδισμα των κινήσεων στην Τουρκία.

Λόγω αυτής της απραξίας μας, δυστυχώς — που ανάγει τα πάντα σε (αόρατο)… ”ρωσικό δάκτυλο”, ενώ η τάση μας να τρέχουμε πίσω απ’ τα γεγονότα οφείλεται σε έλλειψη πληροφόρησης και διορατικότητας — βρισκόμαστε και πάλι αιφνιδιασμένοι μπροστά στο δεύτερο τουρκολιβυκό μνημόνιο για υδρογονάνθρακες.

Η Τρίπολη και η Άγκυρα — ενεργώντας με άκρα μυστικότητα, όπως την πρώτη φορά — προχώρησαν ήδη στην μίσθωση της λιβυκής ΑΟΖ από την Τουρκία για 50 χρόνια. Αποτέλεσμα αυτού είναι, παρά το φρένο των ΗΠΑ και της Ε.Ε, η Τουρκία να θριαμβολογεί για τη δυνατότητά της να επιχειρεί νότια της Κρήτης, έστω και… υπό παρανομία.

Και θριαμβολογεί δικαιολογημένα, γιατί γνωρίζει καλά ότι δεν θα τολμήσει κανείς να εμποδίσει τις επιχειρήσεις των γεωτρυπάνων της επί του… πεδίου της ελληνικής υφαλοκρηπίδας την οποία, με την κίνησή της αυτή, θα καταργήσει αυτόματα.

Θριαμβολογεί γιατί ξέρει ότι με την υλοποίηση και του δεύτερου τουρκολιβυκού μνημονίου βαίνει προς υλοποίηση το δόγμα της ”Γαλάζιας Πατρίδας” της (ακόμα κι αν είναι επί χάρτου προς ώρας η υλοποίηση αυτή και προεξοφλούνται συγκεκριμένα τετελεσμένα επέκτασης της ΑΟΖ της Τουρκίας σε βάρος μας).

Πίσω από όλα αυτά, φυσικά, κρύβονται οι κύριοι στόχοι της τουρκικής ηγεσίας, που είναι:

1. Η αμφισβήτηση των θαλασσίων συνόρων της Ελλάδας στο Αιγαίο, ώστε να ενεργοποιηθούν οι άδειες εξόρυξης της τουρκικής εταιρεία πετρελαίων ΤΡΑΟ στα οικόπεδα του (παράνομου) τουρκολιβυκού μνημονίου, που επικαλύπτουντην ελληνική υφαλοκρηπίδα νότια της Κρήτης (ΕΧΥ 6 ν.μ. ανατολικά των νησιών Ρόδου – Καρπάθου- Κρήτης).

  1. Ο εξαναγκασμός της να υποχωρήσει στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών δια της αμφισβήτησης του δικαιώματος άμυνάς τους και εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων πόρων τους. Και…
  2. Η επιδίωξη της Άγκυρας να σύρει την Ελλάδα στη Χάγη (όπως πρώτη το πρότεινε η Αθήνα προ διετίας) όχι μόνογια την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας,  αλλά για όλες τις ”διαφορές” μεταξύ τους.

”Διαφορές” που περιλαμβάνουν τις διεκδικήσεις της Άγκυρας στη Θράκη, το Αιγαίο και την Κύπρο, όπερ σημαίνει αναθεώρηση Συνθηκών και επαναχάραξη ελληνοτουρκικών συνόρων με βάση το ”τετελεσμένο” όλον του τουρκολιβυκού μνημονίου (2019+2022)…

https://www.militaire.gr/schedia-chagis-me-vasi-to-tetelesmeno-toy-toyrkolivykoy-mnimonioy/