Αρχική Blog Σελίδα 1820

H εκκένωση των Κινέζων πολιτών από την Ουκρανία θέτει σε συναγερμό τις ΗΠΑ: Πώς μπορούμε να φτάσουμε στο… DEFCON 1

0

Πώς μπορεί να συμβεί «ο Πόλεμος των Πολέμων που δεν θα κερδηθεί από κανέναν»

Oι διαδοχικές εντολές εκκένωσης της Ουκρανίας από σειρά κρατών τις τελευταίες ώρες, οι οποίες ζητούν από τους πολίτες τους να εγκαταλείψουν την χώρα άμεσα, μετά από οκτώ μήνες πολέμου δείχνουν πως κάποια σημαντική και δυσάρεστη εξέλιξη αναμένεται τις επόμενες ημέρες.

Όλα αυτά δείχνουν πως πολύ εύκολα ο πλανήτης μπορεί να φτάσει σε κατάσταση DEFCON 1 που σημαίνει Γ’ ΠΠ και χρήση πυρηνικών όπλων από όλους εναντίον όλων.

DEFCO σημαίνει defense readiness condition, δηλαδή Ετοιμότητα Αμυντικής Κατάστασης.

Στο 5 όλοι είναι ήρεμοι, στο 4 σχετικά καλά, στο 3 ζορίζουν τα πράγματα, στο 2 είμαστε λίγο έξω από το τρελοκομείο και στο 1 είναι πλέον αργά και ξεκινούν οι προσευχές.

Η κυριότερη εντολή εκκένωσης εκ των πραγμάτων είναι η κινεζική καθώς η Κίνα και η Ρωσία έχουν στρατηγική σχέση και από κοινού δέσμευση να αντιμετωπίσουν την αγγλοσαξονική επιθετικότητα (όπως την αποκαλούν) σε όλο τον πλανήτη.

Με λίγα λόγια έχουν κοινό στρατηγικό όραμα και μοιράζονται συνεχώς και αδιαλείπτως στρατηγικές πληροφορίες.

«Οι ΗΠΑ θα απαντήσουν σε οποιαδήποτε χρήση πυρηνικών όπλων από τη Ρωσική Ομοσπονδία» δήλωσε ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Τζέικ Σάλιβαν, μετά την επιστολή εκκένωσης της κινεζικής πρεσβείας στην Ουκρανία, δείχνοντας για άλλη μία φορά πως η ανοησία στην Δύση έχει χτυπήσει ταβάνι!

Οι άνθρωποι πλέον ζουν σε άλλον πλανήτη και έχουν την εντύπωση πως αν γίνει πυρηνικός πόλεμος αυτοί θα κερδίσουν, θα είναι αλώβητοι και η αμερικανική ραδιενέργεια «θα είναι καλύτερη» από την ρωσική.

Νομίζουν πως θα υπάρξει νικητής σε έναν… πυρηνικό πόλεμο.

«Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» και τελικά όλες οι βιβλικές ρήσεις τείνουν να επαληθευτούν ίσως γιατί η Ανθρωπότητα όντως έχει…. χαζέψει.

Στην περίπτωση που θα υπάρξει μία ολοκληρωτική πυρηνική σύγκρουση, το 90% των ανθρώπων θα πάψουν να υφίστανται και οι επιζώντες θα ζήσουν καταστάσεις Mad Max.

Στην ίδια επιστολή, το μόνο που τονίζεται, είναι πως η εκκένωση γίνεται για λόγους ασφαλείας, καθώς έχουν αυξηθεί τα επίπεδα επικινδυνότητας, εξαιτίας του πολέμου με τη Ρωσία ενώ χαρακτηρίζεται ως «σοβαρή» η κατάσταση στην Ουκρανία.

Μάλιστα προβλέπεται όσοι εκ των Κινέζων  πολιτών θελήσουν να φύγουν, θα οδηγηθούν μαζί με τη διπλωματική αποστολή πίσω στη Κίνα.

Η οδηγία εκδόθηκε προχθές, Σάββατο και κοινοποιήθηκε σε όλους τους Κινέζους πολίτες που εργάζονται στην Ουκρανία και διαμένουν μόνιμα ή την έχουν επισκεφτεί για διάφορους λόγους.

Σημειώνεται ότι τις επόμενες μέρες αμφότεροι ΝΑΤΟ και Ρωσία πρόκειται να πραγματοποιήσουν πυρηνικές ασκήσεις.

Οι Αμερικανοί προσπαθούν να δημιουργήσουν μία άποψη στην κοινή του γνώμη, πως αν γίνει πυρηνικός πόλεμος θα… επιζήσουν.

Κανείς δεν θα επιζήσει ούτε στην Ρωσία, ούτε στις ΗΠΑ, αλλά στις ΗΠΑ κάνουν τα πάντα για να μην το πιστέψουν.

«Το Πεντάγωνο και η κοινότητα πληροφοριών των ΗΠΑ παρακολουθούν για τυχόν απροσδόκητες ή ασυνήθιστες κινήσεις των πυρηνικών όπλων της Μόσχας κατά τη διάρκεια της άσκησης της Ρωσίας, η οποία αναμένεται να πραγματοποιηθεί πριν από το τέλος του μήνα, σύμφωνα με αρκετούς Αμερικανούς αξιωματούχους».

Αρχίζει σήμερα η ετήσια άσκηση με πυρηνικά του ΝΑΤΟ ενώ μέχρι το τέλος του μήνα αναμένεται να πραγματοποιηθεί και αυτή της Ρωσίας.

Πάντως, πρόκειται για ασκήσεις που ήταν προγραμματισμένες να διεξαχθούν εδώ και πολύ καιρό.

«Πιστεύουμε ότι η ρωσική ρητορική περί πυρηνικών και η απόφασή της να προχωρήσει σε αυτή την άσκηση ενώ βρίσκεται σε πόλεμο με την Ουκρανία είναι ανεύθυνη», δήλωσε στο CNN ανώτερος αξιωματούχος της άμυνας.

Η ρωσική άσκηση που ονομάζεται Grom, διεξάγεται κάθε χρόνο, σύμφωνα με τις ΗΠΑ. «Αναμένουμε ότι η άσκηση θα διαρκέσει αρκετές ημέρες», δήλωσε ο Τζον Κίρμπι, συντονιστής στρατηγικών επικοινωνιών στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας. «Θα περιλαμβάνει εκτοξεύσεις πυραύλων και ανάπτυξη στρατηγικών μέσων».

Τέτοιες κινητοποιήσεις πυρηνικών δυνάμεων που να προσομοιάζουν κατάσταση… DEFCON 1 είχαμε να δούμε από το 1962 και την κρίση των πυραύλων της Κούβας.

Kαλό είναι να θυμίσουμε τα πέντε στάδια DEFCON που ρυθμίζουν τις σχέσεις των τριών υπερδυνάμεων (κυρίως ΗΠΑ και Ρωσίας καθώς η Κίνα είναι μία σαφώς πολύ μικρότερη πυρηνική δύναμη και από τις δύο) και πως από το στάδιο της ειρήνης μπορούμε να βρεθούμε στις «Πύλες της Κολάσεως».

DEFCON 5
FADE OUT
Χαμηλότερη κατάσταση ετοιμότητας
Κανονική ετοιμότητα

DEFCON 4
DOUBLE TAKE
Αυξημένη παρακολούθηση πληροφοριών και ενισχυμένα μέτρα ασφαλείας
Πάνω από την κανονική ετοιμότητα

DEFCON 3
ROUND HOUSE
Αύξηση της ετοιμότητας δύναμης πάνω από αυτή που απαιτείται για την κανονική ετοιμότητα
Έτοιμη για κινητοποίηση σε 15 λεπτά η Πολεμική Αεροπορία

DEFCON 2
FAST PACE
Επόμενο βήμα ο πυρηνικός πόλεμος
Ένοπλες δυνάμεις έτοιμες να αναπτυχθούν και να εμπλακούν σε λιγότερο από έξι ώρες

DEFCON 1
COCKED PISTOL
Ο πυρηνικός πόλεμος είναι επικείμενος ή έχει ήδη ξεκινήσει
Μέγιστη ετοιμότητα. Άμεση απάντηση.

Η άσκηση του ΝΑΤΟ

Τη Δευτέρα (17/10), το ΝΑΤΟ θα ξεκινήσει την ετήσια πυρηνική του άσκηση, γνωστή ως Steadfast Noon, με τις ΗΠΑ μεταξύ των 14 χωρών που συμμετέχουν.

Διενεργείται ετησίως για πάνω από μια δεκαετία, σύμφωνα με το Πεντάγωνο.

Η άσκηση περιλαμβάνει μαχητικά αεροσκάφη ικανά να φέρουν πυρηνικές κεφαλές, αλλά δεν θα υπάρχουν αληθινά όπλα.

Οι ΗΠΑ θα παρέχουν βομβαρδιστικά B-52 που θα πετούν από την αεροπορική βάση Minot στη Βόρεια Ντακότα.

Η κύρια περιοχή ασκήσεων θα απέχει περισσότερο από 625 μίλια από τη Ρωσία. Ο στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι η πυρηνική αποτρεπτική δύναμη του ΝΑΤΟ παραμένει “αξιόπιστη, αποτελεσματική και ασφαλής”, δήλωσε ο αξιωματούχος της άμυνας.

Σύμφωνα με το ΝΑΤΟ, θα συμμετέχουν έως και 60 αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένων προηγμένων μαχητικών αεροσκαφών, αεροσκαφών επιτήρησης και τάνκερ. Οι πτήσεις θα πραγματοποιούνται πάνω από το Βέλγιο, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Βόρεια Θάλασσα.

Στενή παρακολούθηση της ρωσικής άσκησης

Η ένταση για την Ουκρανία σημαίνει ότι θα υπάρξει ακόμη περισσότερος έλεγχος στη ρωσική άσκηση.

Η άσκηση αναμένεται να επικεντρωθεί σε στρατηγικά όπλα, δηλαδή δοκιμές συστημάτων βαλλιστικών πυραύλων για τα οποία η Ρωσία θα πρέπει να ειδοποιήσει εκ των προτέρων βάσει της σχετικής συνθήκης.

Αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ δήλωσαν ότι είναι βέβαιοι ότι θα είναι σε θέση να παρακολουθούν με ακρίβεια οποιαδήποτε ρωσική πυρηνική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της άσκησης.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/h-ekkenosi-ton-kinezon-politon-apo-tin-oukrania-thetei-se-synagermo-tis-ipa-pos-mporoume-na-ftasoume-sto-defcon-1/

Scoring the Lebanon-Israel maritime deal

0

This much is certain: Declarations of victory, by either side, are premature
By HUSSAIN ABDUL-HUSSAIN
OCTOBER 15, 2022

An image taken from Hezbollah’s al-Manar TV on Sept 19 shows Hassan Nasrallah, the head of Lebanon’s militant Shiite movement Hezbollah, giving a televised address from an undisclosed location. Photo: AFP
Hassan Nasrallah, the head of Lebanon’s militant Shiite movement Hezbollah, is under pressure from the country’s economic woes. File Photo: AFP
The headline-grabbing maritime boundary deal announced between Lebanon and Israel this week produced several winners and losers. Determining who is who is another matter.

Leaders in each country claimed victory after US President Joe Biden unveiled the agreement, while opposition groups on both sides accused their own governments of conceding national wealth. There are also questions about the deal itself and whether it will survive the political storms that are coming.

So, before finalizing the score, we must first identify what was, and remains, at stake.

The long-standing dispute was over a maritime border serving two key purposes: security, and delineation of the countries’ exclusive economic zones (EEZs).

On the security side, Israel clearly came out on top. Israel will maintain control over a line that starts 5 kilometers from the coast and stretches into territory that Lebanon considers its own. Lebanon tried to push this line south, but Israel resisted, concerned that a shift would give the Lebanese direct access to Israel’s north.

The tally on economics is more mixed.

Until the early 2000s, when Israel and Egypt began discovering gas reserves in their territorial waters, there had been little economic activity in the eastern Mediterranean. Once gas was found, Lebanon began conducting seismic explorations of its own, which hinted that it too had gas reserves that were commercially viable.

Exploration rights to the most promising Lebanese blocks – 4 and 9 – were awarded to the French oil giant Total in 2018.

Total drilled Block 4, off the coast of Beirut, in 2020, but came up dry. Total said it would not drill Block 9, whose southern border was disputed by Israel, without Israel’s consent – which in turn required having Hezbollah on board.

Not long ago, Hezbollah’s buy-in for a deal with Israel would have been inconceivable. But the free-falling Lebanese economy forced Hezbollah to bend.

Lebanon is a rentier state. Oligarchs use its resources to offer their partisans social services, including government jobs, health care and pensions. With the state going bankrupt, millions of Lebanese find themselves without a social safety net. Some have started to rely on Hezbollah’s services, which are also stretched to breaking point.

For instance, the Great Prophet Hospital, Hezbollah’s main health-care facility in Beirut, has been unable to cope with an ever-growing roster of patients. The hospital can barely keep the lights on, and medicine is in such short supply that those who live with chronic diseases, such as diabetes, have few options. Lebanon has already run out of affordable insulin.

As Lebanon falls apart, Hezbollah is being squeezed. Lebanon’s Shia, from whom it draws its support, are hurting, while the party – and its impoverished sponsor Iran – can do little to ease the suffering.

In the hopes of producing gas to help mitigate Lebanon’s economic disaster, Hezbollah sued for settlement of the maritime border issue to allow Total to dig up Block 9.

But before the party’s chief, Hassan Nasrallah, went on national television on the eve of the deal’s announcement to metaphorically drink the poison, he’d flown a couple of drones into Israeli airspace in the summer, presumably targeting Israel’s Karish gas field.

Nasrallah pretended that he had put Israel on notice: He would hit Karish if Israeli production began before a deal with Lebanon was reached. In other words, Hezbollah was threatening Israel with war to force a deal.

Everyone, especially Israel, knew Hezbollah couldn’t drag Lebanon into war in its current state. Yet Israeli officials likely believed they could extract some concessions from Lebanon, such as the demarcation of borders between them, both on land and at sea.

Hezbollah wanted a compromise, but not one that recognized Israel and demarcated borders in a way that would end all territorial disputes between the two sides. Hezbollah, after all, exists to fight Israel. Thus terrestrial border demarcation was taken off the table.

In its place came a maritime boundary that stopped 5km short of shore, leaving most of Block 9’s Qana field in Lebanese hands.

If gas is discovered in Qana, Lebanon will receive 83% of its revenue, while Israel will get 17%. In previous scenarios offered by the United States, Israel was given 45% of the disputed area.

While assessing Qana’s reserves has to wait until later stages of exploration, the Israeli Ministry of Energy predicts that Qana holds just US$3 billion worth of gas. With $68.9 billion in external debt, Qana’s potential won’t move the economic needle in Lebanon. Unless Qana proves to be a mega field, or unless other fields are suddenly discovered, Lebanon’s claim of economic victory in maritime talks over Israel will prove misplaced.

But if Qana surprises with big reserves, or if other fields with sizable amounts of gas are discovered, Israel would have shot itself in the foot by taking the US-brokered deal.

Moreover, the temporary nature of the deal could allow Israel to ask for reconsideration, or it could crumble completely. The deal itself is not a treaty between two countries, but a US document and deposit of maps with the UN (the second such deposit since 2009).

None of this went through a ratification process – at least not in Lebanon. In Israel, the cabinet voted but the Knesset did not, and an Israeli cabinet vote could be reversed by a future cabinet vote.

Finally, if Israel’s opposition leader, Benjamin Netanyahu, who trashed the deal during its run-up, becomes prime minister again on November 1, Israel could withdraw before it’s clear how much gas Qana holds, if any.

No matter how all of this plays out, this much is certain: Declarations of victory, by either side, are premature.

This article was provided by Syndication Bureau, which holds copyright.

asiatimes.com

Καθημερινές, περίεργες, χιουμοριστικές ιστορίες στην Αρχαία Αθήνα

0

Έκλεβαν την εφορία οι αρχαίοι Έλληνες; Τι έκαναν για την εμφάνιση και τη διατροφή τους; Γιατί ο Περικλής είχε το παρατσούκλι Σχινοκέφαλος;

«Πλάτων, Φαίδρος, 253 a. Μεταφράζοντας το σοβαρότατο άρθρο ενός φίλου μου φιλόσοφου για να διασταυρώσω μία παραπομπή, ξαναπιάνω την παλιά μου έκδοση των Belles Lettres, ελαφρώς σκονισμένη και γεμάτη σημειώσεις από την εποχή των κλασικών σπουδών μου. Το βλέμμα μου πέφτει ξαφνικά στον Σωκράτη, που εύθυμος και χαρούμενος βουτάει τα γυμνά του πόδια στο ποταμάκι και ξαπλώνει χαλαρός στο χορτάρι. Οι θεωρίες για τη φύση της ψυχής μπορούν να περιμένουν! Το διασκεδάζω και πιάνω αμέσως έναν άλλο διάλογο, όπου βρίσκω αυτή τη φορά έναν Σωκράτη κομψό, ντυμένο στην τρίχα, που ετοιμάζεται να πάει να δειπνήσει στην πόλη. Από εκείνη τη στιγμή μπαίνω στο παιχνίδι: αρχίζω να διαβάζω τα ξακουστά κείμενα που τα είχα μελετήσει τόσες φορές, να καταβροχθίζω κωμωδίες και δικανικούς, αναζητώντας περίεργες, συγκινητικές ή ακόμα και ταπεινές λεπτομέρειες, με την επιθυμία να ανακαλύψω εκ νέου αυτούς τους Έλληνες που ονομάζουμε ‘αρχαίους’, στην καθημερινότητα τους…»

Στο πρώτο βιβλίο της με τίτλο «Μικρά Αθηναϊκά Χρονικά: Καθημερινές Ιστορίες στην Αρχαία Αθήνα» (εκδόσεις Αιώρα, μετάφραση Μαρία Παπαδήμα, Μαρίνα Λεοντάρη), που κυκλοφόρησε πρόσφατα, η Ζαν Ροκ-Τεσόν αλιεύει περίεργες, χιουμοριστικές, ακόμη και συγκινητικές λεπτομέρειες, που φωλιάζουν κρυμμένες σε μερικά από τα σπουδαιότερα κείμενα της αρχαιοελληνικής γραμματείας, και αφηγείται την καθημερινότητα στην αρχαία Αθήνα έτσι όπως δεν την είχαμε φανταστεί ποτέ.

Ο Περικλής, ο Σωκράτης, ο Ευριπίδης, ο Αισχύλος αλλά και λιγότερο γνωστοί έως άγνωστοι κάτοικοι της, εμφανίζονται στην εργασία, στις συναλλαγές τους, στην κοινωνική ζωή και στις προσωπικές τους στιγμές -να διασκεδάζουν, να τσακώνονται, να εξαπατούν, να ερωτεύονται- σε μια πόλη που σφύζει από ζωή.

Στις 240 σελίδες του απολαυστικού βιβλίου ξεδιπλώνονται άγνωστες πτυχές κατά κύριο λόγο της κλασικής εποχής -κάποιες ξεφεύγουν από το συγκεκριμένο πλαίσιο κάνοντας ένα άλμα στον χρόνο- οι οποίες επιβεβαιώνονται από πηγές στο τέλος της έκδοσης, δίνοντας στον αναγνώστη την ευκαιρία για περαιτέρω διερεύνηση.

Από την εμφάνιση, τη διατροφή και τους καλούς τρόπους, την ταβέρνα της αρχαίας Αθήνας με το καλύτερο κρασί, το προσωνύμιο του Περικλή «Σχινοκέφαλος», τους φοροφυγάδες, τους απατεώνες, τους κακοπληρωτές και τη μαύρη εργασία, τους άστεγους, τα γκράφιτι του έρωτα στους τοίχους του Κεραμεικού, την ‘πρώτη κυρία’ Ασπασία, τους εργένηδες που κινδυνεύουν να μείνουν γεροντοπαλίκαρα και την αντίδραση του Πλάτωνα -ο οποίος παρά ταύτα δεν παντρεύτηκε ποτέ-, τις ιατρικές συμβουλές, τα τατουάζ αλλά και την πανδημία, η Ζαν Ροκ-Τεσόν σχεδιάζει επί της ουσίας μία εναλλακτική διαδρομή προσέγγισης και κατανόησης.

Από τις 85 μικρές ιστορίες -εκτός των άλλων, μία ενδιαφέρουσα πινακοθήκη χαρακτήρων-, παραθέτουμε ενδεικτικά την αφήγηση με τίτλο «Σνομπισμός»:

«Τη μέρα της γιορτής των Παναθηναίων, όταν η πομπή σταματά σ’ ένα πλάτωμα πριν ανέβει στον βράχο της Ακρόπολης, ανάμεσα στους ιππείς που παρελαύνουν δεν βλέπεις παρά μονάχα εκείνον. Αμέσως μόλις τελειώσει η λιτανεία, ζητάει από έναν δούλο του να μεταφέρει τον εξοπλισμό του στο σπίτι, κρατάει όμως τη χλαμύδα και τα σπιρούνια για όσο περιφέρεται στην αγορά με το ύφος του δήθεν αδιάφορου. Συνήθως τον διακρίνεις από μακριά εξαιτίας του δούλου του, πρόσφατο απόκτημα από την Αιθιοπία: το να συνοδεύεσαι από έναν μαύρο αποτελεί την τελευταία λέξη της μόδας. Από τότε που εγκατέλειψε το κομψό κι ίσιο, μα τόσο ξεπερασμένο πια, μπαστούνι του, στηρίζεται σ’ ένα χοντρό στριφτό ραβδί, που είναι πολύ του συρμού, όπως καθετί που έρχεται από τη Σπάρτη. Κλέβει την παράσταση τις μέρες που βγαίνει έξω με μια καλιακούδα, την οποία έμαθε να λέει: ‘Καλημέρα, καλημέρα!’. Μόλις αγόρασε μία σκαλίτσα για να χοροπηδά πάνω της το πουλί, όμως τη μικροσκοπική χάλκινη ασπίδα του την κατασκεύασε με τα ίδια του τα χέρια. Κάποιος του προτείνει μία παρτίδα αστραγάλων; Λυπάται, αλλά παίζει μόνο με τα δικά του οστάρια φτιαγμένα από κέρατο λιβυκής γαζέλας. Ομολογουμένως του κόστισαν μια περιουσία, αλλά είναι τόσο ‘ιδιαίτερα’. Το μικρό του σκυλάκι από τη Μάλτα πέθανε και δεν μπορεί ακόμα να συνέλθει από τον βίαιο χαμό του. Ελάτε μια μέρα να του κάνετε επίσκεψη. Θα σας δείξει το μνήμα που του κατασκεύασε και τη μικρή επιτύμβια στήλη που φέρει πάνω της χαραγμένη την επιγραφή: ‘Κλάδος Μελιταίος’. Με την ευκαιρία θα γνωρίσετε και τη μαϊμού του, που έφτασε κατευθείαν από την Αίγυπτο και με την οποία είναι εντελώς ξετρελαμένος».

Γεννημένη στο Αλγέρι η Jeanne Roques-Tesson έκανε κλασικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Ρουέν. Καθηγήτρια γαλλικών, λατινικών και ελληνικών για δέκα χρόνια, εγκατέλειψε τη Νορμανδία για να εγκατασταθεί στην Ελλάδα, όπου δίδαξε στο Γαλλικό Ινστιτούτο, πρώτα στη Θεσσαλονίκη και μετά στην Αθήνα, πριν αφιερωθεί στη μετάφραση. Έχει μεταφράσει σενάρια του Θόδωρου Αγγελόπουλου για το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, δοκίμια, θεατρικά έργα και μυθιστορήματα, μεταξύ των οποίων τα Ματωμένα Χώματα της Διδώς Σωτηρίου (Éditions Cambourakis). Tα Μικρά Αθηναϊκά Χρονικά κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Αιώρα και στα γαλλικά (Petites Chroniques Atheniénnes).

https://www.huffingtonpost.gr/entry/kathemerines-perieryes-chioemoristikes-istories-sten-archaia-athena_gr

Πώς ο Σι αλλάζει την ταυτότητα της χώρας του

0
THE NEW YORK TIMES

Την ώρα που ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ ετοιμάζεται να εγκαινιάσει την τρίτη θητεία του, το περιβάλλον του επιδιώκει να δημιουργήσει αφήγημα εμφανίζοντας τη συγκεντρωτική, αυταρχική πολιτική του ως μέρος των προαιώνιων κινεζικών αξιών

Την ώρα που ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ ετοιμάζεται να εγκαινιάσει την τρίτη θητεία του, το περιβάλλον του επιδιώκει να δημιουργήσει αφήγημα εμφανίζοντας τη συγκεντρωτική, αυταρχική πολιτική του ως μέρος των προαιώνιων κινεζικών αξιών. Η εκδοχή της ιστορίας που προωθεί ο Σι θέλει τους Κινέζους να συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους με κοινούς πολιτιστικούς δεσμούς, ανεξάρτητα από την εθνότητά τους. Αυτό σημαίνει ότι όποιος αμφισβητεί τις προτεραιότητες του Σι προδίδει τις ιερές αξίες της Κίνας.

Τη στιγμή που χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και η Ινδία, μεταξύ άλλων, βιώνουν αναβίωση του εθνικισμού, το όραμα του Σι αποσκοπεί να «μπολιάσει» την Κίνα εναντίον κάθε κακής επιρροής, ιδιαίτερα εάν αυτή προέρχεται από τη Δύση.

«Οι Δυτικοί ξεχνούν ότι η Κίνα έχει πολιτισμό 5.000 ετών και είναι έτσι δύσκολο να αντιληφθούν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της», είχε πει ο Σι τον Μάιο, χρησιμοποιώντας αμφιλεγόμενη χρονολόγηση για την ιστορική αναφορά του. Στην ακραία εκδοχή της, η επιμονή του Σι για ενιαία κινεζική εθνική ταυτότητα έχει οδηγήσει πολλούς πανεπιστημιακούς και εκπροσώπους ξένων κρατών να κάνουν λόγο για πολιτιστική γενοκτονία, μνημονεύοντας την κράτηση χιλιάδων Ουιγούρων και μελών άλλων μειονοτήτων στην επαρχία Σινζιάνγκ.

Το κινεζικό κράτος εφαρμόζει αντίστοιχες πολιτικές για τις μειονότητες του Θιβέτ, τους Μογγόλους και τη μουσουλμανική εθνότητα των Χούι. Το μήνυμα του Σι έχει επίσης ως έμμεσους αποδέκτες το Χονγκ Κονγκ και την Ταϊβάν, πηγές αναταραχής και εθνικιστικών διεκδικήσεων τα τελευταία χρόνια.

Τα αρχαία στο Σανσιντούι

Σημαντικό ρόλο στην πρόσφατη εκστρατεία εδραίωσης πεποίθησης για τη μοναδικότητα του κινεζικού πολιτισμού έπαιξε η αρχαιολογική ανακάλυψη δεκάδων χιλιάδων μοναδικής αισθητικής χάλκινων ειδωλίων και χρηστικών αντικειμένων ηλικίας μεγαλύτερης των 3.000 ετών, στο Σανσιντούι. Παρά τη διαφορετική γνώμη αρχαιολόγων που εκτιμούν ότι τα χάλκινα ανήκουν σε πολιτισμό ο οποίος παρήκμασε και εξαφανίσθηκε, τα κρατικά αρχαιολογικά όργανα επιμένουν ότι τα εμφανώς μοναδικής τεχνοτροπίας και αισθητικής ευρήματα αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του κινεζικού πολιτισμού.

Το Πεκίνο διατρέχει τον κίνδυνο να απολέσει τον έλεγχο του ιδιότυπου εθνικιστικού κινήματος που το ίδιο έχει πυροδοτήσει.

Η κυβέρνηση έχει χρηματοδοτήσει γενναιόδωρα την ιστορική και αρχαιολογική έρευνα, με τις Αρχές να ασκούν πίεση στους ερευνητές να επιβεβαιώσουν το κρατικό αφήγημα. Το δημοσιευμένο επίσημο πενταετές αρχαιολογικό σχέδιο της κυβέρνησης «πρέπει να αντικατοπτρίζει τον σχηματισμό και την ανάπτυξη πολύμορφου, αλλά ενιαίου κινεζικού πολιτισμού».

Επιχείρηση… μονογλωσσία

Την ίδια στιγμή, οι τοπικές γλώσσες και διάλεκτοι της Κίνας υφίστανται επίθεση εξαιτίας των πρωτοβουλιών του Πεκίνου. Ολοένα και περισσότερα σχολεία στην αυτόνομη περιοχή του Θιβέτ απαιτούν τη σχεδόν αποκλειστική χρήση της κινεζικής γλώσσας στο σχολικό πρόγραμμα. Μετά το 2016, αυξανόμενος αριθμός παιδιών στο Θιβέτ, ηλικίας ακόμη και 4 ή 5 ετών, εστάλησαν σε οικοτροφεία, προκειμένου να διδαχθούν ταχύτερα την κινεζική γλώσσα.

Η εθνικιστική εκστρατεία του Σι επιδιώκει επίσης τη συσπείρωση του εθνικού φρονήματος μεταξύ της εθνότητας των Χαν, της πολυπληθέστερης στην Κίνα, με ποσοστό 91% του πληθυσμού.

Κομματικοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι μία εκδοχή εθνικισμού, υπό αυστηρό κρατικό έλεγχο και διαρκή ιδεολογική επιτήρηση, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αξιόπιστη βαλβίδα εκτόνωσης κάθε λαϊκής δυσαρέσκειας. Το ενιαίο εθνικό μέτωπο που οραματίζεται ο πρόεδρος Σι είναι το μόνο ικανό να εγγυηθεί την ασφάλεια της Κίνας απέναντι στην αυξανόμενη πίεση από την Ουάσιγκτον και τους περιφερειακούς συμμάχους της.

Το Πεκίνο διατρέχει όμως τον κίνδυνο να απολέσει τον έλεγχο του εθνικιστικού κινήματος το οποίο το ίδιο έχει πυροδοτήσει. Φέτος το καλοκαίρι, χρήστες κινεζικών διαδικτυακών μέσων εξέφρασαν ανοικτά την οργή τους για την προσεκτική στάση που κράτησε η Κίνα απέναντι στην ιδιαίτερα προκλητική για το Πεκίνο επίσκεψη της Νάνσι Πελόζι στην Ταϊβάν, με τους πολίτες αυτούς να απαιτούν ένοπλη απάντηση για την «ταπείνωση» που υπέστη η χώρα τους.

Καθημερινή

“ΤΟ ΒΗΜΑ”: Παράθυρο εκτόνωσης στο Αιγαίο υπό αμερικανική ομπρέλα

0

Πώς αξιολογεί ο Πρωθυπουργός τη συμφωνία Ισραήλ – Λιβάνου – Η συνάντηση των υπουργών Αμυνας Ελλάδας και Τουρκίας, το έντονο παρασκήνιο που προηγήθηκε και το δόγμα ασφάλειας των ΗΠΑ για την ευρύτερη περιοχή

Ηαμερικανική παρέμβαση και οι ραγδαίες εξελίξεις στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, έπειτα από την αρχική συμφωνία της προηγούμενης εβδομάδας για την οριοθέτηση θαλασσίων συνόρων μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, διαμορφώνουν μία νέα συνθήκη, η οποία σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες και ενδείξεις διαμορφώνει προϋποθέσεις εκτόνωσης και στην ελληνοτουρκική ένταση.

Μητσοτάκης: «Το πλαίσιο ορίζεται από το Διεθνές Δίκαιο»

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη συμφωνία, δεδομένης της γενικότερης γεωπολιτικής αναστάτωσης και αναδιάταξης δυνάμεων, αλλά και της διαρκούς εμμονής της Αγκυρας στο παράνομο τουρκολιβυκό σύμφωνο. Οπως ανέφερε, σύμφωνα με πληροφορίες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε συνεργάτες του: «Η συμφωνία αυτή δείχνει το πλαίσιο για τη διευθέτηση ζητημάτων όπως η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, που είναι το Διεθνές Δίκαιο. Δείχνει ότι ο δρόμος είναι η συνεννόηση προς όφελος των λαών, της ασφάλειας και σταθερότητας στην περιοχή και όχι η αντιπαράθεση και η σύγκρουση. Δείχνει ακόμη ότι συμφωνίες που δεν βασίζονται στο Διεθνές Δίκαιο, ούτε καν στη γεωγραφία, αποτελούν μια θλιβερή ανορθογραφία σε μια κρίσιμη συγκυρία για την περιφερειακή και ευρωπαϊκή ασφάλεια».

Κυβερνητικές πηγές προσθέτουν σε αυτά ότι η Ελλάδα έχει ήδη κάνει πράξη τη συνεννόηση με γειτονικές χώρες εφαρμόζοντας το Διεθνές Δίκαιο, με τις συμφωνίες για την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο, ενώ έχει συμφωνήσει με την Αλβανία για την παραπομπή του ζητήματος στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Προσθέτουν δε, πως «η επίτευξη ακόμα μιας συμφωνίας στην περιοχή και μάλιστα ανάμεσα σε δύο χώρες οι οποίες είναι ιστορικοί αντίπαλοι εδώ και δεκαετίες, ισχυροποιεί το πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου και τον σεβασμό σε αυτό, ως της μόνης δυνατότητας για βιώσιμες συμφωνίες μεταξύ γειτονικών κρατών προς όφελος της περιφερειακής σταθερότητας».

Η αμερικανική παρέμβαση και οι παραδοχές

Η προσέγγιση μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου προχώρησε υπό την αιγίδα της αμερικανικής κυβέρνησης (και με δεδομένο το έντονο ενδιαφέρον για τους ενεργειακούς πόρους της περιοχής). Αυτό έγινε σαφές από τις δημόσιες παραδοχές αξιωματούχων των δύο χωρών, αλλά επιβεβαιώθηκε και από τον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος ανέφερε σε ανάρτηση του στο Twitter: «Μίλησα σήμερα (σ.σ.: την Τετάρτη) με τον ισραηλινό πρωθυπουργό και τον πρόεδρο του Λιβάνου και τους συνεχάρην για μία σημαντική απόφαση οριοθέτησης θαλασσίων συνόρων μεταξύ των δύο χωρών. Η κυβέρνησή μου είναι υπερήφανη που διευκόλυνε αυτή τη συμφωνία, η οποία είναι ένα θεμέλιο για την περιφερειακή σταθερότητα και ευημερία».

Είχε προηγηθεί, μεταξύ άλλων, ένα ταξίδι του Εϊμος Χόκσταϊν, ειδικού απεσταλμένου και συντονιστή Διεθνών Ενεργειακών Υποθέσεων της αμερικανικής κυβέρνησης, στον Λίβανο στις 13-14 Ιουνίου, εν όψει του οποίου είχε ανακοινωθεί ότι «θα συζητήσει βιώσιμες λύσεις για την ενεργειακή κρίση του Λιβάνου. Κατά την επίσκεψή του ο κ. Χόκσταϊν θα υπογραμμίσει την ελπίδα της κυβέρνησης Μπάιντεν ότι ο Λίβανος και το Ισραήλ θα μπορέσουν να καταλήξουν σε μία απόφαση για την οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ καλωσορίζει το ανοιχτό πνεύμα συνεργασίας των δύο μερών με στόχο μία τελική απόφαση, η οποία προσφέρει τη δυναμική ώστε να αποδώσει περισσότερη σταθερότητα, ασφάλεια και ευημερία για τον Λίβανο και το Ισραήλ, όπως και για την ευρύτερη περιοχή».

Σημειωτέον ότι στην περιοχή και ειδικότερα στο κοίτασμα «Καρίς», δραστηριοποιείται η ελληνικών συμφερόντων εταιρεία Energean.

Η συνάντηση Ακάρ με Παναγιωτόπουλο

Η επίτευξη και ανακοίνωση της λιβανοϊσραηλινής συμφωνίας την προηγούμενη εβδομάδα συνέπεσε με τις διεργασίες, οι οποίες παρά τη συνεχιζόμενη έξαρση της επιθετικής τουρκικής ρητορικής, οδήγησαν στη συνάντηση του υπουργού Εθνικής Αμυνας Νίκου Παναγιωτόπουλου με τον τούρκο ομόλογό του Χολουσί Ακάρ στις Βρυξέλλες.

Συνέπεσε όμως και με το γεγονός ότι δεν συμπεριλήφθηκε τελικώς στο σχέδιο του αμυντικού προϋπολογισμού των ΗΠΑ η τροπολογία της Γερουσίας, με την οποία τίθενται όροι στον εκσυγχρονισμό των τουρκικών F-16.

Επειτα από ένα διάστημα κλιμακούμενης επιθετικότητας εκ μέρους της Αγκυρας, η συνάντηση των δύο υπουργών διάρκειας 40 λεπτών, αξιολογήθηκε ως ένα βήμα το οποίο, αν μη τι άλλο, αποκαθιστά έναν δίαυλο επικοινωνίας.

Από την ελληνική κυβέρνηση εκδηλώνονται συγκρατημένες προσδοκίες ως προς τη συνέχεια. Ωστόσο συνεργάτες του Πρωθυπουργού κρίνουν σημαντικό το γεγονός ότι υπήρξε μία απευθείας επαφή μεταξύ των υπουργών, οι οποίοι έχουν την άμεση ευθύνη και εποπτεία για τα όσα εξελίσσονται επί του πεδίου.
Οπως πάντως σημειώνουν, περαιτέρω πρόοδος μπορεί να υπάρξει μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η αποκλιμάκωση των προκλήσεων στο Αιγαίο θα συνδυαστεί και με μία άμβλυνση της ρητορικής επιθετικότητας.

Το γεγονός ότι όσο εμφανίζονταν ενδείξεις μιας δυνατότητας αποκλιμάκωσης της έντασης στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου δεν περιλήφθηκε στο σχέδιο του αμερικανικού αμυντικού προϋπολογισμού η τροπολογία της Γερουσίας με την οποία τίθενται όροι στην πώληση-εκσυγχρονισμό των τουρκικών F-16, προβλημάτισε την Αθήνα.

Διπλωματικές πηγές θεωρούν πως η εξέλιξη φανερώνει ότι πρόκειται προφανώς για ένα πεδίο διαπραγμάτευσης μεταξύ Αγκυρας και Ουάσιγκτον και ότι όλα θα κριθούν στο διάστημα των επόμενων εβδομάδων. Κυβερνητικοί παράγοντες αναφέρουν την ίδια στιγμή ότι τίποτε δεν έχει κριθεί ακόμη και προσθέτουν ότι η συζήτηση στα σώματα του Κογκρέσου θα συνεχιστεί έπειτα από τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου και αναλόγως των συσχετισμών οι οποίοι θα προκύψουν από αυτές.
Κατά την ίδια γραμμή πληροφόρησης, η Ελλάδα διαθέτει επαρκή αποτρεπτική ικανότητα στον αέρα, η οποία σε καμία περίπτωση δεν πλήττεται από το υποθετικό σενάριο έγκρισης του προγράμματος των τουρκικών F-16. Οπως σημειώνεται, τέτοιου τύπου προγράμματα δεν αποδίδουν άμεσο αποτέλεσμα και ακόμη και αν η σχετική έγκριση αποφασιζόταν σε μερικούς μήνες, θα απαιτούνταν ένα με δύο έτη για τη διαπραγμάτευση της σύμβασης, ενώ η υλοποίηση δεν θα ξεκινούσε πριν από την πάροδο μιας πενταετίας.

Στο μεταξύ, τονίζουν κυβερνητικοί αξιωματούχοι, η Ελλάδα διαθέτει ήδη προβάδισμα με τη στρατηγική ενίσχυσης της αποτρεπτικής ικανότητας την οποία ακολουθεί και τον προγραμματισμό που έχει κάνει.
Εχει παραλάβει τα πρώτα Rafale, των οποίων η σταδιακή παράδοση προχωρεί και αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2023.
Ταυτόχρονα παραλαμβάνει τα πρώτα αναβαθμισμένα F-16 Viper, η παράδοση των οποίων θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι το 2026-27, ενώ έχει ήδη εκδηλώσει το ενδιαφέρον της για την προμήθεια F-35.
Υπό αυτή την έννοια, από την ελληνική πλευρά υπογραμμίζεται ότι οι ενστάσεις οι οποίες διατυπώνονται στις ΗΠΑ ως προς την πώληση/αναβάθμιση των τουρκικών F-16 συνδέονται με τους ευρύτερους προβληματισμούς για την ευθυγράμμιση ή μη της της Τουρκίας με τα αμερικανικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Υπό το ίδιο πρίσμα, σημειώνεται ότι η πρόσδεση της Τουρκίας στο δυτικό στρατόπεδο είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θίγονται ελληνικά συμφέροντα.

Η ακτοπλοϊκή διασύνδεση Θεσσαλονίκης – Σμύρνης

Στις εξελίξεις των τελευταίων ημερών, οι οποίες έχουν προσφέρει κάποιες ενδείξεις για την ενδεχόμενη αποκλιμάκωση της ελληνοτουρκικής έντασης, περιλαμβάνεται και ένα ζήτημα «χαμηλής πολιτικής»: Η έναρξη της λειτουργίας της ακτοπλοϊκής σύνδεσης Θεσσαλονίκης – Σμύρνης. Η πρωτοβουλία είχε μελετηθεί και δρομολογηθεί από τον πρώην δήμαρχο Γιάννη Μπουτάρη το 2011 και η υλοποίησή της στη σημερινή συγκυρία κρίνεται σημαντική για λόγους ουσιαστικούς. Η ακτοπλοϊκή διασύνδεση δεν έχει μόνο τουριστική διάσταση, αλλά κυρίως οικονομική και εμπορική. Σύμφωνα με τις σχετικές μελέτες, 17.000 τουρκικά φορτηγά σε ετήσια βάση θα επωφελούνται από τη λειτουργία της γραμμής, αποκτώντας πρόσβαση στην Ευρώπη μέσω Θεσσαλονίκης. Το ταξίδι διαρκεί 12 ώρες και μέσω αυτού καθίσταται πολύ πιο συμφέρουσα η μεταφορά προϊόντων, αφού αποφεύγεται πλέον η διαδρομή μέσω της τουρκικής ενδοχώρας προς την περιοχή των Βαλκανίων και της ΝΑ Ευρώπης.

Η συνάντηση Καλίν – Σάλιβαν και το δόγμα ασφάλειας των ΗΠΑ

Κυβερνητικές και διπλωματικές πηγές στην Αθήνα εκτιμούν ότι οι εξελίξεις οι οποίες οδήγησαν τελικά σε ένα πρώτο βήμα προσέγγισης, όπως ερμηνεύεται η συνάντηση Παναγιωτόπουλου – Ακάρ, ήταν αποτέλεσμα ενός συνδυασμού παραμέτρων.
Μεταξύ αυτών αναφέρεται η συνάντηση Μακρόν – Ερντογάν την προηγούμενη εβδομάδα στη σύνοδο της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας στην Πράγα, έπειτα από την οποία ο γάλλος πρόεδρος άφησε ανοιχτό και το ενδεχόμενο να επισκεφθεί την Τουρκία εντός του 2022.
Κυρίως όμως αξιολογείται ως ιδιαιτέρως σημαντική η συνάντηση του ειδικού συμβούλου Ασφαλείας των ΗΠΑ Τζέικ Σάλιβαν με τον στενό συνεργάτη του Ταγίπ Ερντογάν Ιμπραήμ Καλίν στην Κωνσταντινούπολη πριν από δύο εβδομάδες. Κατά τις εκτιμήσεις και πληροφορίες ελλήνων παραγόντων, η συζήτηση μεταξύ των δύο αξιωματούχων κατέστησε σαφές στην Αγκυρα ότι η αποσταθεροποιητική και αναθεωρητική τακτική της είναι επιζήμια για την Τουρκία, για τη ΝΑΤΟϊκή συνοχή και την ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή.

Το δόγμα ασφάλειας των ΗΠΑ και η Μέση Ανατολή

Υπό αυτό το πρίσμα, και με το βλέμμα στραμμένο στη συνεχιζόμενη τακτική «μερικής πρόσδεσης» του Ταγίπ Ερντογάν στο άρμα του Βλαντίμιρ Πούτιν, κυβερνητικές πηγές παραπέμπουν σε κάποιες συγκεκριμένες αναφορές, οι οποίες περιλαμβάνονται στο κείμενο της «Στρατηγικής Ασφαλείας της κυβέρνησης Μπάιντεν – Χάρις».
Μεταξύ άλλων, σε αυτό το έγγραφο, το οποίο δόθηκε στη δημοσιότητα προ ημερών, υπογραμμίζονται τα εξής σημεία:

«Στρατηγικός ανταγωνισμός. Η πλέον πιεστική στρατηγική πρόκληση που αντιμετωπίζουμε όσο επιδιώκουμε τη δημιουργία ενός ελεύθερου, ανοιχτού, ευημερούντος και ασφαλούς κόσμου προέρχεται από δυνάμεις οι οποίες συνδυάζουν την αυταρχική διακυβέρνηση με την αναθεωρητική εξωτερική πολιτική».

«Δημιουργούμε τον ισχυρότερο και ευρύτερο συνασπισμό εθνών ώστε να ενισχύσουμε τη συλλογική μας ικανότητα να αντιμετωπίσουμε αυτές τις προκλήσεις και να προσφέρουμε στον αμερικανικό λαό και στον υπόλοιπο κόσμο».

«Μία περισσότερο ενοποιημένη Μέση Ανατολή, η οποία θα δίνει ισχύ στους συμμάχους και εταίρους μας, θα προωθήσει την περιφερειακή ειρήνη και ευημερία, ενώ παράλληλα θα μειώνει μακροπρόθεσμα τις απαιτήσεις για αμερικανικούς πόρους, οι οποίες προκαλούνται στην περιοχή».

Ενεργειακός πονοκέφαλος και αυξημένη εκλογική ετοιμότητα

Οι εξελίξεις στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών και οι ευρωπαϊκές εκκρεμότητες στο ζήτημα της ενεργειακής κρίσης αντιμετωπίζονται από το Μέγαρο Μαξίμου ως ένας συνδυασμός παραμέτρων, οι οποίες επιδρούν και στο προεκλογικό τοπίο. Υπό αυτή τη συνθήκη, η σύνοδος κορυφής της ερχόμενης εβδομάδας, εν όψει της οποίας εξακολουθεί να απουσιάζει μία ρεαλιστική και αποτελεσματική πρόταση της Επιτροπής για το θέμα της ενέργειας, αναμένεται ως άλλη μία κρίσιμη συνάντηση.
Οι συνθήκες και στα δύο πεδία επηρεάζουν εν πολλοίς πολλές αποφάσεις, ξεκινώντας από τον ακριβή χρόνο προκήρυξης των εκλογών και φτάνοντας στη στρατηγική και στις προσδοκίες που θα επιδιώξει να καλλιεργήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ο Πρωθυπουργός και το κυβερνητικό επιτελείο λειτουργούν πάντως πλέον σε προεκλογικούς ρυθμούς και θέτουν τον κομματικό μηχανισμό σε αυξημένη ετοιμότητα. Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου πραγματοποιήθηκε στους χώρους του ΟΑΚΑ η σύνοδος των οργανώσεων της ΝΔ, παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ενώπιον αυτών είχαν προγραμματιστεί ομιλίες σχεδόν όλων των υπουργών της κυβέρνησης, ενώ για το διάστημα των επόμενων μηνών καταρτίζεται ήδη το πρόγραμμα των περιοδειών του Πρωθυπουργού ανά την Ελλάδα, σε δεκαπενθήμερη βάση.

Το Βήμα

Δ. Μακροδημόπουλος: Γιατί δεν αντιδρούν οι λαοί της Ευρώπης;

4

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Η Ουκρανία θα παραμείνει στην επίθεση κατά τη διάρκεια του χειμώνα, ανακτώντας περισσότερο έδαφος που χάθηκε από τη ρωσική εισβολή, προέβλεψε ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ την Τετάρτη, σε συνάντηση που έγινε στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, στην οποία 50 χώρες εκπροσωπήθηκαν και δεσμεύτηκαν για τη συνέχιση της στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία, με ιδιαίτερο βάρος στα συστήματα αεράμυνας. Με άλλα λόγια, ο Λόιντ Όστιν, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά ότι η Ουάσινγκτον είναι ο υποβολέας των εξελίξεων, απέκλεισε την ειρήνευση ανάμεσα στους εμπολέμους στην Ουκρανία, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τους δύο λαούς σε φόρο αίματος αλλά και για την οικονομία των ευρωπαϊκών κρατών και όχι μόνον. Αυτός ο πόλεμος έχει εκτοξεύσει τα συμφέροντα της Ουάσινγκτον σε όλα τα επίπεδα: στο γεωστρατηγικό με την ενίσχυση της ενότητας του ΝΑΤΟ που αμφισβητείτο πριν την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και τη μεταφορά τεράστιων ποσοτήτων στρατιωτικού υλικού στην Ανατολική Ευρώπη αλλά και στο οικονομικό, αφού η πλειοψηφία των κρατών υποχρεώθηκε ουσιαστικά να συνασπιστεί με τις επιδιώξεις των ΗΠΑ συμμετέχοντας στις κυρώσεις κατά της Μόσχας καίτοι αποδεικνύονται καταστροφικές για τους λαούς τους. Διότι υπάρχει ένας μακαρθισμός σε επίπεδο κρατών πλέον, ώστε κάθε κράτος που δεν συμπαρατάσσεται με τις αποφάσεις της Ουάσινγκτον στο όνομα των αξιών και των αρχών που επικαλείται ως προκάλυμμα των επιδιώξεών της, να στοχοποιείται από την παγκόσμια δικτατορία των κυρώσεων με τις οποίες οι ΗΠΑ ελέγχουν και επιβάλλουν τις εξελίξεις.

Όμως γιατί οι ευρωπαϊκοί λαοί, που πλήττονται άμεσα από τις κυρώσεις κατά της Μόσχας, δεν αντιδρούν αμφισβητώντας τις επιλογές των Βρυξελλών και των κυβερνήσεών τους; Σε σημείο ώστε να ανέχονται αδιαμαρτύρητα το πολιτικό θράσος του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που συμβούλευσε τους Γερμανούς “κακομαθημένους” να φορέσουν ένα και δύο πουλόβερ για να αντιμετωπίσουν το ψύχος του επερχόμενου χειμώνα και “να έχουν πάντα στο σπίτι τους μερικά κεριά, σπίρτα και έναν φακό μπαταρίας” για τις διακοπές ρεύματος που θα επιφέρει η έλλειψη φυσικού αερίου λόγω των κυρώσεων στη Μόσχα.

Όπως έλεγαν ο Μαρξ και ο Έγκελς, είναι αδιανόητη η κοινωνική απελευθέρωση ενός λαού, όταν το ίδιο καταπιέζει ή ανέχεται την καταπίεση άλλων εθνών. Οι ευρωπαϊκοί λαοί οφείλουν το επίπεδο διαβίωσης τους στα οφέλη της αποικιοκρατίας παλαιότερα και του νεοαποικισμού σήμερα. Γνωρίζουν ότι το κεφάλαιο είναι αυτό που με τον καπιταλιστικό ή τον σοσιαλδημοκρατικό μανδύα, τους εξασφάλισε επίπεδο διαβίωσης πολύ ανώτερο έναντι των εργαζομένων των άλλων ηπείρων (πλην της Β. Αμερικής). Διότι οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι εξασφάλισαν την ευημερία χάρις στις άνισες ανταλλαγές μεταξύ Δύσης και του Τρίτου Κόσμου που επέβαλε η αποικιοκρατία. Το αποικιοκρατικό κεφάλαιο όμως είχε την ευστροφία να διαθέτει ένα τμήμα των κερδών στους εργαζόμενους των χωρών του, όχι μόνον για να διασφαλίζει την κοινωνική ειρήνη αλλά και για να τους αξιοποιεί στους ιμπεριαλιστικούς και τους αποικιακούς πολέμους. Γιαυτό, οι λαοί της Ευρώπης πρόθυμα αλληλοσπαράχτηκαν στους δύο παγκοσμίους πολέμους για το ποιο από τα έθνη θα είχε τα μεγαλύτερα αποικιοκρατικά προνόμια. Το συμπέρασμα είναι ότι οι παραγωγικές τάξεις των χωρών της Δύσης δεν συντηρούν οι ίδιες τις κοινωνίες τους αφού αυτό επιτυγχάνεται με τις άνισες ανταλλαγές με την περιφέρεια (Τρίτο Κόσμο). Ήδη από το 1858, ο Έγκελς παρατηρούσε ότι στο πιο αστικό κράτος του κόσμου, το αγγλικό, δημιουργείται δίπλα στην αστική τάξη και ένα αστικό προλεταριάτο. Δύο δεκαετίες αργότερα, το 1882, σε γράμμα του προς τον Κ. Καούτσκι διαπίστωνε ότι η πιθανότητα αυτή είχε γίνει πια πραγματικότητα: «Με ρωτάτε, έγραφε, τι νομίζουν οι Άγγλοι εργάτες για την αποικιακή πολιτική; ….το ίδιο ό,τι και οι αστοί… οι εργάτες τρώνε και αυτοί πρόσχαρα από το μονοπώλιο της Αγγλίας στην παγκόσμια αγορά και τις αποικίες». Πώς λοιπόν να αντιδράσουν δυναμικά οι ευρωπαϊκοί λαοί όταν όλα σχεδόν τα οφείλουν στη συμμαχία τους με το κεφάλαιο σε βάρος άλλων λαών; Και οι κυβερνήσεις;; Ο Ζακ Ρανσιέρ, ομότιμος καθηγητής στο πανεπιστήμιο στο Παρίσι έγραφε «Η κάποτε σκανδαλώδης θέση του Μαρξ ότι οι κυβερνήσεις είναι απλώς ατζέντηδες του διεθνούς κεφαλαίου αποτελεί σήμερα πασιφανές γεγονός στο οποίο συμφωνούν “φιλελεύθεροι” και “σοσιαλιστές”» Αυτό δεν αποδεικνύεται σήμερα που οι κυρώσεις ενώ προσπορίζουν τεράστια κέρδη στο κεφάλαιο οδηγούν στα όριά τους λαούς, έχουμε δηλαδή αναδιανομή του πλούτου σε παγκόσμιο επίπεδο με τη συναίνεση των κυβερνήσεων; Εύλογα, το ερώτημα που πλανάται σήμερα είναι ποιά είναι τα όρια της ανοχής και της παθητικότητας των ευρωπαϊκών λαών.

 

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν 6947-771412

16-10-2022

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΣΥΡΙΑ: Θαυμάστε το ελληνικό μωσαϊκό- αριστούργημα του 4ου μ.Χ αιώνα

0

 

ΡΑΣΤΑΝ, Συρία — Η Συρία αποκάλυψε ένα μεγάλο άθικτο μωσαϊκό που χρονολογείται από τη ρωμαϊκή εποχή, περιγράφοντάς το την Τετάρτη ως την πιο σημαντική αρχαιολογική ανακάλυψη από τότε που ξεκίνησε η σύγκρουση στη χώρα πριν από 11 χρόνια.

Στους δημοσιογράφους παρουσιάστηκε το μωσαϊκό στην κεντρική πόλη Ραστάν κοντά στη Χομς, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας.

Το ψηφιδωτό, 120 τετραγωνικών μέτρων, βρέθηκε σε ένα παλιό κτίριο που είχε ανασκάψει η Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Μουσείων της Συρίας. Λιβανέζοι και Σύροι επιχειρηματίες από το Μουσείο Nabu της γειτονικής χώρας αγόρασαν το ακίνητο που χρονολογείται από τον 4ο αιώνα και το δώρησαν στο συριακό κράτος.

Ο Δρ. Humam Saad, αναπληρωτής διευθυντής ανασκαφών και αρχαιολογικής έρευνας στη διεύθυνση, είπε ότι μεταξύ των σκηνών που παρουσιάζει το ψηφιδωτό είναι μια σπάνια απεικόνιση πολεμιστών των αρχαίων Αμαζόνων στη ελληνική μυθολογία.

«Αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι μια ανακάλυψη που είναι σπάνια σε παγκόσμια κλίμακα», είπε ο Saad στο Associated Press, προσθέτοντας ότι οι εικόνες είναι «πλούσιες σε λεπτομέρειες» και περιλαμβάνουν σκηνές από τον Τρωικό πόλεμο μεταξύ Ελλήνων και Τρώων.

Στην αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία, ο ημίθεος ήρωας Ηρακλής σκότωσε την Ιππολύτη, βασίλισσα των Αμαζόνων, σε έναν από τους 12 άθλους του.

The Israel-Lebanon Maritime Border Agreement Is a Defeat for Israel

0

Κων. Χολέβας: Η Ευρώπη να διδαχθεί απο την ιδεολογία του Ντε Γκώλ

0

Που πηγαίνει η Ευρώπη; Πως θα προχωρήσει ενωμένη, αλλά με σεβασμό στα εθνικά κράτη; Πως θα αποφύγει τη στροφή στα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος;  Πιστεύω ότι μεγάλη βοήθεια θα λάβουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες αν μελετήσουν τις ιδέες του Καρόλου Ντε Γκωλ και την πρακτική εφαρμογή τους από τον δημοφιλή Γάλλο πολιτικό.

Ο Στρατηγός Ντε Γκωλ έγινε εθνικός ήρωας όταν ηγήθηκε του αγώνα των Γάλλων για την απελευθέρωση από τους Ναζί και σχημάτισε την εξόριστη Κυβέρνηση των Ελευθέρων Γάλλων. Έδινε θάρρος στους συμπατριώτες του κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής με τα ραδιοφωνικά μηνύματά του από το Λονδίνο. Κυβέρνησε τη Γαλλία από το 1944 έως το 1946 επικεφαλής της Προσωρινής Κυβερνήσεως μετά την απελευθέρωση. Επανήλθε στην πολιτική κατά την περίοδο 1958 – 1969 και διετέλεσε Πρόεδρος της χώρας και ιδρυτής της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας. Η ιδεολογία του ήταν η Χριστιανοδημοκρατία σε συνδυασμό με τον σεβασμό στην εθνική ταυτότητα και στην ιστορία της χώρας του.

Ο πατριωτισμός του δεν ήταν ακραίος εθνικισμός. Γι’ αυτό είχε την τόλμη να καταδικάσει την αποικιοκρατία και να αποσύρει τα γαλλικά στρατεύματα από την Αλγερία. Έδωσε το δικαίωμα στους Αλγερινούς να κυβερνηθούν ως ανεξάρτητο κράτος, αλλά συνάντησε την αντίδραση των Γάλλων στρατηγών που είχαν έδρα την Αλγερία κατά την περίοδο 1958- 1961. Κατέστειλε το στρατιωτικό πραξικόπημα του Απριλίου 1961 και αργότερα αντιμετώπισε απόπειρες κατά της ζωής του από την παραστρατιωτική οργάνωση ΟΑS λόγω της αντιαποικιοκρατικής πολιτικής του.

Είχε βαθειά πίστη στον Θεό και πήγαινε  στην Εκκλησία ως συνειδητός Ρωμαιοκαθολικός. Παρά τον νόμο του 1905, για τον πλήρη διαχωρισμό της δημόσιας από τη θρησκευτική σφαίρα στη Γαλλία, τόνιζε τον σεβασμό του στις Χριστιανικές ρίζες του γαλλικού και του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Μαζί με άλλους Χριστιανοδημοκράτες ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών οραματίσθηκε τη συμφιλίωση των Γάλλων, των Γερμανών και των υπολοίπων Ευρωπαίων – μετά τον καταστροφικό Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο- σε μία Ευρώπη, η οποία θα ακολουθεί τις Χριστιανικές αρχές.

Εργάσθηκε συστηματικά για τη συνεργασία των ευρωπαϊκών λαών, αλλά έδινε έμφαση στη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας κάθε λαού. Στις 15.5.1962 υπογράμμισε ότι ήθελε μία Ευρώπη με Γάλλους που θα μιλούν γαλλικά, Γερμανούς που θα μιλούν γερμανικά και Ιταλούς που θα μιλούν ιταλικά και όχι μία Ευρώπη με απάτριδες που θα μιλούν εσπεράντο (μία κατασκευασμένη διεθνή γλώσσα).

Στις 4.11.1965 επανήλθε με μία σημαντική δήλωση για την τότε ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα): Δεν θέλω στο μέλλον η ΕΟΚ να διοικείται από έναν Άρειο Πάγο απάτριδων και ανεύθυνων τεχνοκρατών. Με τον όρο «ανεύθυνων» προφητικά μιλούσε για το λεγόμενο «δημοκρατικό έλλειμμα», το οποίο σήμερα απασχολεί τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Κατά τον ταραχώδη Παρισινό Μάιο του 1968 (εξέγερση φοιτητών και εργατών) αμφισβητήθηκε η παρουσία του στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Όμως οι οπαδοί του απάντησαν με τη μεγαλειώδη διαδήλωσή τους στα Ηλύσια Πεδία στις 30 Μαΐου. Παραιτήθηκε μετά από ένα χρόνο, διότι οι Γάλλοι μετά από δημοψήφισμα δεν ενέκριναν ορισμένες προτάσεις του. Στις 9 Νοεμβρίου 1970 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών. Ακόμη και σήμερα γράφονται βιβλία και μελέτες για την προσωπικότητά του.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 15.10.2022

Πηγή φωτογραφίας: Gamma-Keystone/Getty Images

Cartes de la CPE. Comment la relance de l’agression militaire russe contre l’Ukraine co-produit-elle l’émergence d’une Communauté politique européenne le 6 octobre 2022 ?

0

Par AB PICTORIS, Pierre VERLUISE, le 12 octobre 2022  Télécharger l'article au format PDF

AB Pictoris est une jeune entreprise française fondée par Blanche Lambert, cartographe indépendante. Passionnée de cartographie et de géopolitique, elle a obtenu un Master en Géopolitique (parcours cyber, IFG, Paris VIII) et en Géostratégie (Sciences Po Aix) après une licence de Géographie et Aménagement du Territoire (Paris I). Pierre Verluise Docteur en géopolitique de l’Université Paris IV – Sorbonne. Fondateur associé de Diploweb. Professeur en CPGE à Blomet (Paris). Enseigne la géopolitique en Master. Chercheur associé à la FRS. Auteur, co-auteur ou directeur d’une trentaine de livres. Producteur de trois Masterclass sur Udemy : “Les fondamentaux de la puissance” ; “Pourquoi les données numériques sont-elles géopolitiques ?” par Kévin Limonier ; “C’était quoi l’URSS ?” par Jean-Robert Raviot.

La relance de l’agression militaire russe contre l’Ukraine co-produit l’émergence d’une Communauté politique européenne dont personne n’aurait osé dessiner la carte à la veille du 24 février 2022. La voici, 6 jours après la création de la CPE. Comme pendant la Guerre froide (1947-1990), la peur reste en octobre 2022 un accélérateur de convergences.

Pour des raisons pédagogiques, cette carte est présentée sous deux versions, chacune au format JPEG et au format PDF haute qualité d’impression. Vous pouvez ainsi télécharger, imprimer et afficher celle qui a votre préférence.

LE 6 OCTOBRE 2022, 44 États liés au sous-continent européen se réunissent à Prague dans le cadre du premier sommet de la Communauté politique européenne (CPE). Cette idée est formulée par Emmanuel Macron le 9 mai 2022 à l’occasion de la journée de l’Europe alors que la France exerçait la présidence tournante du Conseil (des ministres ) de l’Union européenne. Elle survient dans le contexte de l’agression russe contre l’Ukraine, plus de 30 ans après la proposition par F. Mitterrand d’une Grande Europe qui aurait été une sorte de confédération européenne.

Néanmoins, il existe une différence majeure entre ces deux idées : la Russie et la Biélorussie, pourtant États géographiquement européens, ne sont pas conviées au premier sommet de la CPE. En effet, la Communauté politique européenne telle que formulée par E. Macron prend forme alors que Moscou a relancé son agression contre l’Ukraine, huit ans après l’annexion de la Crimée, qui avait déjà conduit à une détérioration des relations russo-occidentales.

Première carte de la CPE. Version Bleu/Rouge Comment la relance de l’agression militaire russe contre l’Ukraine co-produit-elle l’émergence d’une Communauté politique européenne le 6 octobre 2022 ?
Cliquer sur la vignette pour agrandir la carte. Conception : Pierre Verluise, Blanche Lambert. Réalisation : Blanche Lambert, AB Pictoris. Copyright octobre 2022-Lambert-Verluise/Diploweb.com. Bonus : cette carte au format PDF haute qualité d’impression

Ainsi, le fait de réunir 44 États, dont d’ex-Républiques socialistes soviétiques (Ukraine, Moldavie, Géorgie, Arménie, Azerbaïdjan), autour d’un « pôle politique européen » autonome centré autour de valeurs communes et d’un soutien infaillible à l’État ukrainien, envoie un message fort : isoler la Russie et son allié biélorusse sur la scène européenne et internationale. Par ailleurs, le lieu de ce premier sommet de la CPE, Prague, capitale de la République tchèque [1] et ancienne capitale de la Tchécoslovaquie [2], peut être également perçu comme un symbole. En effet, une réunion de pays souhaitant s’associer aux valeurs démocratiques que promeut l’Union européenne n’est pas sans rappeler le Printemps de Prague, qui avait alors ouvert l’ex-Tchécoslovaquie à des pratiques plus démocratiques [3] en 1968, mais qui avait finalement été écrasé par les troupes du Pacte de Varsovie [4] quelques mois plus tard, en août 1968.

Ainsi, la tenue d’un tel sommet alors que la guerre menée en Ukraine par la Russie avec le soutien de son allié biélorusse [5] ne cesse de croître en intensité, est à prendre en compte dans la réflexion globale au sujet de ce conflit. L’annonce de Vladimir Poutine en septembre 2022 d’une mobilisation partielle en Russie (300 000 réservistes appelés), mais aussi de la tenue de parodies de « référendums » d’annexion dans les régions ukrainiennes contrôlées par la Russie (Donetsk, Louhansk, Zaporijjia, Kherson), ne va pas sans réponse de la part de ces 44 États, réunis dans le but d’échanger sur les conséquences directes de cette guerre sur le sol européen, et sur les moyens de soutenir économiquement, militairement, politiquement et financièrement l’Ukraine dans la défense de son territoire souverain. Ce qui conduit à la problématique suivante : comment la relance de l’agression militaire russe contre l’Ukraine co-produit-elle l’émergence d’une Communauté politique européenne (CPE) le 6 octobre 2022 ?

La Communauté politique européenne : la naissance d’un pôle politique européen autonome face au retour de l’insécurité sur le sous-continent européen

Annoncée le 9 mai 2022 et approuvée par le Conseil européen des 23 et 24 juin 2022 lors de la Présidence française de l’UE [6], la Communauté politique européenne donne un nouvel élan à la volonté de renforcer l’aspect politique de la communauté européenne avec des États qui ne font pas partie de l’Union européenne. Il s’agit de développer la structuration politique du sous-continent européen. De manière significative, le président du Conseil européen C. Michel est aux commandes de cette première réunion, en étroite coordination avec la présidence tchèque (du Conseil des ministres) de l’UE, et le président français E. Macron au titre d’initiateur du projet.

L’objet initial est de rassembler en un espace catalyseur les États prêts à contribuer à la sécurité, à la stabilité et à la prospérité. Ce sont les valeurs démocratiques qui sont initialement sommées de faire un socle commun. L’intention est de retrouver le sens de la communauté face à un État, la Russie, qui malmène non seulement les valeurs démocratiques mais les fondamentaux du droit international. Il s’agit d’agir de manière décisive pour préserver l’avenir des pays membres.

Il est, en effet, significatif de souligner qu’après la relance de l’invasion de l’Ukraine par la Russie le 24 février 2022, trois États déposent rapidement une candidature à l’UE : l’Ukraine (28 février), la Géorgie et la Moldavie (3 mars). Or, ces demandes ne rentrent plus seulement dans le cadre d’une volonté de s’associer économiquement à l’UE, mais surtout de s’associer politiquement à l’Union. Au sein même de l’UE, l’agression russe contre l’Ukraine incite le Danemark à rejoindre la politique de sécurité et de défense commune (PSDC), après une exemption de 30 ans. Notons aussi que la Suède et la Finlande – membres de l’UE – décident alors d’abandonner leur neutralité historique et de poser leur candidature à l’OTAN.

La Communauté politique européenne se veut être une solution rapide et concrète afin de réunir des États qui souhaitent s’associer autour d’un pôle politique qui défend des valeurs démocratiques face au retour de l’instabilité menaçant désormais la paix et la sécurité en Europe géographique. Cependant, cette CPE n’a aucunement l’intention de remplacer des organisations, structures ou initiatives existantes, telles que le Conseil de l’Europe, l’Organisation pour la Sécurité et la Coopération en Europe (OSCE) ou la relation transatlantique. Il s’agit davantage d’une plateforme de « dialogue, d’écoute et de compréhension mutuelle  » [7] entre États alors menacés par les conséquences de la poursuite de l’agression russe contre l’Ukraine. La CPE n’est pas une alternative à l’adhésion à l’UE et ne se substitue pas au processus d’élargissement. Les États candidats à l’UE en ont fait une condition de leur participation à la CPE.

Une communauté de principes, une communauté de résilience, une communauté de coopération.

La Communauté politique européenne se veut une communauté au sens propre du terme puisque tous les États participants ont un intérêt commun à son objectif général. C’est aussi une communauté de principes, une communauté de résilience, une communauté de coopération. Il ne s’agit pas de concurrencer l’OSCE et encore moins l’OTAN considérés comme les partenaires les plus vitaux pour le maintien de la sécurité euro-atlantique. L’OTAN est toujours considérée comme la colonne vertébrale de la coordination militaire et de la défense de l’UE, voire de sa dissuasion nucléaire. La CPE entend servir d’espace de dialogue pour les membres et non membres de l’UE et de l’OTAN pour lesquels la sécurité est une question d’intérêt commun.

Face au retour de l’insécurité sur le sous-continent européen, le sommet fondateur de la CPE du 6 octobre 2022 a pour vocation d’aborder des sujets qui concernent tous les États participants, tels que les moyens de soutenir l’Ukraine dans son effort de guerre, mais aussi, et de façon plus directe, la crise énergétique et la situation économique, conséquences directes des sept mois d’offensive russe sur le sol européen. En effet, ces deux sujets, qui avaient alors tendance à diviser les pays-membres de l’UE [8], ont représenté, lors du sommet du 6 octobre, le sujet à part entière d’une table ronde. Un dialogue constructif et transparent devient plus que jamais nécessaire entre États de l’UE et autres pays européens : à l’approche de l’hiver, la sécurité énergétique de l’Europe, avec la multiplication par 15 du prix du gaz au sein de l’UE, et dernièrement avec les actes de sabotage des gazoducs Nord Stream 1 et 2 reliant la Russie à l’Allemagne, est un exemple très concret de thème à aborder entre ces 44 pays participants, comptant notamment des producteurs de gaz (Royaume-Uni, Norvège, Azerbaïdjan).

Un « message d’unité de notre Europe » (E. Macron) : une façon de souligner la volonté européenne d’isoler la Russie

Le président français E. Macron, lors d’un discours prononcé au premier sommet de la CPE, évoque cette initiative comme « un message d’unité de notre Europe », d’une certaine manière face à la Russie. Ces mots résonnent d’autant plus que la CPE compte parmi ses participants des États anciennement membres du Pacte de Varsovie et désormais membres de l’UE (Pologne, ex-Tchécoslovaquie [9], Hongrie…), mais aussi d’ex-RSS qui ne font pas partie de l’UE mais qui participent à son Partenariat oriental (Ukraine [10], Moldavie, Géorgie, Arménie [11], Azerbaïdjan) [12]. En plus de compter des États qui font partie de l’ancien « pré-carré » de Moscou [13], la CPE réunit également des États-membres de l’OTAN qui ne font pas ou plus partie de l’UE, tels que l’Islande et la Norvège ou encore le Royaume-Uni. Lorsque le Royaume-Uni était de l’Union européenne, il était souvent aux côtés des pays les plus critiques à l’égard de la Russie poutinienne, avec la Pologne, la Lituanie ou la Suède. Depuis la relance de la guerre russe en Ukraine, Londres est parmi les soutiens les plus dynamiques de Kiev, notamment en matière de renseignement et de matériel militaire.

Il est également intéressant de noter que la Turquie, membre de l’OTAN et officiellement toujours candidate à l’Union européenne mais dont les négociations sont suspendues de manière indéfinie, a participé à ce premier sommet de la CPE, et ce malgré ses relations très ambiguës avec la Russie. En effet, Ankara a affirmé plusieurs fois son soutien à l’Ukraine, a également mis en œuvre, sous l’égide de l’ONU, un accord russo-ukrainien en juillet 2022 sur les exportations de céréales en provenance d’Ukraine, mais ne compte pas imposer de sanction à la Russie, et semble même profiter de la situation. En effet, rien qu’en mars et avril 2022, plus de 100 nouvelles sociétés à capitaux russes ont ouvert en Turquie. Les échanges commerciaux entre les deux États ont également atteint un record sur la période janvier-juin 2022, s’élevant à 33,5 milliards de dollars [14]. Alors que la Turquie livre ses drones Bayraktar TB2 à l’Ukraine pour se défendre face à la Russie, Ankara et Moscou signent un nouveau contrat sur la livraison d’un système de défense antiaérienne et antimissile mobile russe S-400 [15] à l’armée turque. Il n’est pas d’usage qu’un pays de l’OTAN achète de l’armement à la Russie. Ainsi, la présence de la Turquie à ce sommet renvoyant un message d’unité autour d’une Europe politique, malgré ses relations avec Moscou et ses différends avec la Grèce, Chypre ou encore l’Arménie [16], est à souligner et mérite d’être approfondie. Il y aurait également lieu de s’interroger sur le respect des principes démocratiques en Turquie [17].

V. Poutine a transformé pour longtemps la Russie en État paria

Outre la question turque qui reste très ambiguë, la réunion en ce premier sommet de la CPE d’une communauté politique européenne très étendue souhaite véritablement renvoyer le symbole d’une unité politique sur un sous-continent qui, 77 ans après la Seconde Guerre mondiale et deux décennies après les guerres liées à la dissolution de la Yougoslavie, voit la guerre s’installer à nouveau. C’est dans ce contexte que la CPE offre l’opportunité de bâtir une « intimité stratégique » [18] entre des États animés par la volonté de s’unir autour de principes communs, membres ou non de l’Union européenne. Lors du sommet de Prague, et dans le même esprit, la première ministre britannique Liz Truss et le premier ministre tchèque Petr Fiala ont insisté sur l’idée d’un « front européen uni » face à la « brutalité de Poutine » : la CPE pose ainsi la pierre angulaire d’une nouvelle forme de dialogue visant à isoler davantage la Russie et son allié biélorusse, au nom de principes et de valeurs partagés par ce nouveau « pôle politique » européen. Pour mémoire, la Russie de V. Poutine est depuis deux décennies obsédée par l’idée de revenir à la table des décideurs et de se mettre au centre d’une nouvelle « architecture de sécurité européenne ». Il voudrait construire celle-ci sur un affaiblissement des relations UE-OTAN, l’essor de relations transactionnelles et un partage des sphères d’influences entre grandes puissances. Il voudrait que la Russie se voit reconnaître un droit de regard sur toutes les ex-Républiques socialistes soviétiques, à commencer par l’Ukraine.

Par ses violations du droit international et des frontières d’un État souverain, il se retrouve à la porte de cette Communauté politique européenne. V. Poutine a transformé pour longtemps la Russie en État paria. De manière classique, l’exclusion de facto de la Russie produit de l’inclusion via la Communauté politique européenne.

Conclusion

La Communauté politique européenne, concrétisée par ce sommet de Prague du 6 octobre 2022 sur fond de retour de la guerre sur le sol européen, marque la volonté pour les pays participants d’afficher une union politique et donc de se dissocier de la Russie et de la Biélorussie, pourtant également géographiquement européennes, au moins pour partie dans le cas de la Russie. Bien qu’il ait été dit lors de ce sommet que cette CPE a été concrétisée sans la présence de la Russie car elle se serait elle-même « mise en dehors de la communauté européenne » [19], la CPE s’est bien formée en réponse à l’agression russe de l’Ukraine. Comme durant la Guerre froide (1947-1990), la peur reste en 2022 un accélérateur de convergences. Pour les pays de la CPE, il s’agit aussi de prendre en compte deux autres paramètres : les Etats-Unis souhaitent pouvoir se concentrer sur leur confrontation avec la République populaire de Chine ; et la Chine conteste l’ordre international libéral et les démocraties occidentales.

À travers la réalisation de deux cartes similaires mais aux couleurs différentes, nous avons voulu offrir deux exemples de choix cartographiques. A vrai dire, notre réflexion cartographique est partie d’une problématique, a été suivie par la rédaction d’une légende, puis la réalisation d’une carte. Rappelons-nous que les cartes portent toujours un message.

JPEG - 444.3 ko
Première carte de la CPE. Version Bleu/Rouge Comment la relance de l’agression militaire russe contre l’Ukraine co-produit-elle l’émergence d’une Communauté politique européenne le 6 octobre 2022 ?
Cliquer sur la vignette pour agrandir la carte. Conception : Pierre Verluise, Blanche Lambert. Réalisation : Blanche Lambert, AB Pictoris. Copyright octobre 2022-Lambert-Verluise/Diploweb.com. Bonus : cette carte au format PDF haute qualité d’impression

Le rouge étant souvent utilisé pour représenter graphiquement « l’agression », la première carte représentant la CPE en bleu et la Russie et la Biélorussie dans des teintes de rouge fait bien passer le message au lecteur que la CPE s’est pour partie construite face à l’agression de la Russie en Ukraine. De plus, cette distinction bleu/rouge ayant souvent été utilisée pour représenter les blocs lors de la Guerre froide, cette première carte pourrait montrer que la construction de la CPE pourrait être observée comme un retour aux logiques de « blocs », comme au temps de la Guerre froide (1947-1990)… Notons, cependant, que cette expression de « blocs » est possiblement trompeuse puisque les regroupements de la Guerre froide ne sont pas ceux d’aujourd’hui. Pour ne prendre qu’un exemple, la Pologne était du bloc de l’Est, elle est devenue membre de l’OTAN dès 1999 et de l’UE en 2004, pour devenir un des pays les plus opposés à la Russie. Sans approfondir, notons également que les techniques de la guerre ont changé, avec le développement du cyber et l’usage des drones, par exemples.

Seconde carte de la CPE. Version Bleu/Gris Comment la relance de l’agression militaire russe contre l’Ukraine co-produit-elle l’émergence d’une Communauté politique européenne le 6 octobre 2022 ?
Cliquer sur la vignette pour agrandir la carte. Conception : Pierre Verluise, Blanche Lambert. Réalisation : Blanche Lambert, AB Pictoris. Copyright octobre 2022-Lambert-Verluise/Diploweb.com Bonus : cette carte au format PDF haute qualité d’impression

Nous avons ensuite réalisé une seconde carte, représentant cette fois la Russie et la Biélorussie dans des teintes de gris, qui représentent davantage cette idée « d’absence », voire « d’exclusion » de la CPE. Il est intéressant de voir que malgré la similitude de ces deux cartes, un simple usage de couleurs peut modifier à la marge le message véhiculé par la carte… Les données sont les mêmes, mais les variations de couleurs modulent différemment le message.

Par ailleurs, et pour conclure, il est intéressant de voir que malgré de nombreuses tensions au sein de cette communauté (très) élargie, la CPE a pu entamer sa construction sur cette idée « d’association politique » et de plateforme de dialogue entre États aux statuts très différents vis-à-vis de l’Union européenne – la colonne vertébrale de la CPE. Ce qui pourrait, en cas de succès, contribuer à donner à l’UE une nouvelle envergure géopolitique. Chacun se souvient qu’un des objectifs initiaux d’Ursula von der Leyen en 2019 était de former une Commission européenne « géopolitique ». C’est aussi un bel exemple d’une synergie entre une proposition – préoccupation – de Paris et son développement par l’Union européenne. Certes, la CPE est distincte de la coopération bilatérale et régionale de l’UE et n’est pas une alternative à l’élargissement, mais de fait, l’UE fournit la colonne vertébrale de cette initiative et pourrait contribuer à de nouveaux projets de coopération.

Il est en effet nécessaire de souligner qu’outre les différends existants vis-à-vis de certains sujets entre États membres de l’UE, il existe d’autres tensions, parfois armées, entre certains pays participant à la CPE. C’est notamment le cas de l’Arménie et de l’Azerbaïdjan, qui ont repris les hostilités autour de la question du Haut-Karabagh en septembre 2022. Réunis à Prague, le président du Conseil européen, C. Michel, a profité de cette occasion pour organiser et participer à une rencontre quadripartite réunissant le premier ministre arménien N. Pachinian, le président azerbaïdjanais I. Aliyev et le président E. Macron dans le but de mettre en place une mission de l’UE à la frontière entre les deux États. Ainsi, la CPE a également servi de plateforme de dialogue et de médiation entre deux États aux fortes tensions, ce qui mérite d’être souligné.

Cependant, d’autres tensions subsistent au sein de cette communauté politique européenne étendue : le problème entre la Turquie, la Finlande et la Suède – deux États ayant récemment déposé leur demande d’adhésion à l’OTAN – est encore loin d’être résolu [20]. Il en va de même avec les tensions entre la Serbie et le Kosovo, la Serbie et la Bosnie, ou encore entre le Royaume-Uni et l’UE depuis le Brexit (2016-2020). Ainsi, le fait que ces pays s’unissent dans le cadre de cette CPE pour s’opposer à la relance de l’agression russe contre l’Ukraine est majeur, mais la non-résolution des tensions au sein-même du sous-continent européen, ainsi la relation très ambigüe de la Turquie avec la Russie, laissent planer quelques doutes prudents sur la poursuite d’une union politique ferme et infaillible entre ces 44 États une fois la guerre en Ukraine terminée… Pour l’heure, la relance de l’agression militaire russe contre l’Ukraine coproduit l’émergence d’une Communauté politique européenne dont personne n’aurait osé dessiner la carte au 1er janvier 2022. Décidemment, oui, la relance de l’agression russe contre l’Ukraine le 24 février 2022 modifie bien la géopolitique de l’Europe géographique.

Copyright pour le texte 12 octobre 2022-Lambert-Verluise/Diploweb.com

diploweb.com

ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

1

 

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

Η κλιμάκωση από πλευράς Τουρκίας τους τελευταίους μήνες εξελίσσεται με έναν ιδιότυπο τρόπο προκλητικότητας, αφού παρατηρείται συνεχή επιθετική ρητορική εναντίον της Χώρας μας, χωρίς αντίστοιχη επιχειρησιακή κινητοποίηση των ΤΕΔ (Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων). Εξετάζοντας σε βάθος την κινητοποίηση αυτή, παρατηρείται ότι η Άγκυρα επιδίδεται σε μία σειρά από ανακοινώσεις στρατιωτικών ενεργειών με σκοπό να μας παραπλανήσει και να μας οδηγήσει σε λάθος εκτίμηση για τον τελικό Αντικειμενικό Σκοπό αλλά και τον πιθανό Τρόπο Ενεργείας των ΤΕΔ.

Το κύριο χαρακτηριστικό του υφιστάμενου πλαισίου κλιμάκωσης ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, είναι η αναντιστοιχία της μεγάλης πίεσης που ασκεί η τουρκική πλευρά σε ρητορικό επίπεδο, σε σχέση με την αναμενόμενη  απαραίτητη κινητοποίηση των ΤΕΔ για να υποστηρίξουν το επιθετικό αφήγημα του Ερντογάν, αφού το πολιτικό τοπίο κλιμάκωσης θα έπρεπε να υποστηρίζεται από το αντίστοιχο επιχειρησιακό, με μετακινήσεις στρατιωτικών μονάδων, ασκήσεις, εκπαιδευτικές δραστηριότητες κλπ. Αναλύοντας την κατάσταση με όρους καθαρά επιχειρησιακούς, είναι φανερό ότι την υφιστάμενη περίοδο κλιμάκωσης της έντασης, απουσιάζει η ανάπτυξη τουρκικών χερσαίων Σχηματισμών της 1ης Τουρκικής Στρατιάς (Θέατρο Επιχειρήσεων Έβρου) καθώς και της Στρατιάς Αιγαίου (Θέατρο Επιχειρήσεων Αιγαίου), αφού πολύ μεγάλος αριθμός αυτών είναι αναπτυγμένοι και συνεχίζουν να παραμένουν σε Συρία και Ιράκ.

Από την άλλη πλευρά, η Άγκυρα εμφανίζεται προβληματισμένη με την αποφασιστικότητα της ελληνικής πλευράς, καθώς πέρα από τις επιτυχημένες διπλωματικές πρωτοβουλίες της Χώρας μας, προβάλλεται καθημερινά η ετοιμότητα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων να αντιμετωπίσουν «επί του πεδίου» την τουρκική πολεμική μηχανή.

Μετακινήσεις – Ασκήσεις

Τελευταία παρατηρείται μία τουρκική προσπάθεια επίδειξης και εικονικής προβολής κινητοποίησης χερσαίων Σχηματισμών προς τα σύνορα με τη Χώρα μας καθώς επίσης και πραγματοποίησης ασκήσεων με Σχηματισμούς, οι οποίοι έχουν επιχειρησιακά σχέδια εναντίον της Ελλάδας στην περιοχή του Αιγαίου, θέματα τα οποία δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Αναλυτικότερα:

1η Τουρκική Στρατιά

Πηγές της γειτονικής χώρας ανέφεραν το τελευταίο διάστημα, κινητοποίηση μεγάλου αριθμού μέσων μάχης του Τουρκικού Στρατού Ξηράς προς την περιοχή του Έβρου. Ειδικότερα αναφέρθηκαν, την 17 Σεπτεμβρίου η μετακίνηση φάλαγγας 300 οχημάτων προς Αδριανούπολη, την                    18  Σεπτεμβρίου η σιδηροδρομική μετακίνηση μεγάλου αριθμού αρμάτων και τεθωρακισμένων οχημάτων προς την περιοχή των ελληνοτουρκικών συνόρων και τέλος, η μετακίνηση φάλαγγας 500 οχημάτων, αρμάτων και αυτοκινούμενων πυροβόλων την περίοδο 25 Σεπτεμβρίου – 04 Οκτωβρίου σε Μονάδες της τουρκικής Θράκης. Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι, μεγάλο μέρος αυτών των μέσων μάχης προέρχονται από τα μέτωπα της Συρίας και του Ιράκ με σκοπό την ενίσχυση του μετώπου έναντι της Ελλάδας.

Politalk /18 Sep 22

Στρατιά Αιγαίου

Ανακοινώθηκε την 08 Οκτωβρίου 2022 από το Τουρκικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, Άσκηση επί του Πεδίου (μετά στρατευμάτων), στο πλαίσιο έναρξης του Έτους Δραστηριοτήτων 2022-2023, με τη συμμετοχή των κύριων υφιστάμενων και προσκολλούμενων Μονάδων της Στρατιάς Αιγαίου καθώς και της Διακλαδικής Διοίκησης Ειδικών Αποστολών Αιγαίου (EMOGK) με την 28η Μηχανοκίνητη (Μ/Κ) Ταξιαρχία (έδρα Άγκυρα). Τουρκικές πηγές συνέδεσαν τη φετινή Άσκηση με τις εξελίξεις στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Σημειώνεται ότι, η 28η Μ/Κ Ταξιαρχία η οποία συμμετέχει στην EMOGK (Διοίκηση με αποστολή την ανάληψη αποβατικών επιχειρήσεων εναντίον ελληνικών νησιών) δεν λαμβάνει μέρος την τελευταία 10ετία σε καμία Άσκηση της EMOGK συμπεριλαμβανομένης και της μεγάλης Διακλαδικής Αποβατικής Άσκησης ΕFES. Επίσης τονίζεται ότι, ήταν η πρώτη φορά που εντελώς παραπλανητικά ανακοινώθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του Τουρκικού Υπουργείου Άμυνας η συμμετοχή αυτής της Ταξιαρχίας σε Άσκηση της EMOGK.

https://www.kkk.tsk.tr/haber/haber-492.aspx

Επιχείρηση Παραπλάνησης της ελληνικής πλευράς

Από την εξέταση του θέματος αποκαλύπτεται τουρκική σκοπιμότητα παραπλάνησης της ελληνικής πλευράς καθώς:

Δεν έλαβε χώρα καμία σοβαρή μετακίνηση – επιστροφή μέσων μάχης από άλλες περιοχές και ειδικότερα από τα μέτωπα Συρίας και Ιράκ προς ενίσχυση του μετώπου με τη Χώρα μας και το σχετικό φωτογραφικό υλικό είναι παραπλανητικό.

Το φωτογραφικό υλικό συμμετοχής αρμάτων της 28ης Μ/Κ Ταξιαρχίας στην προαναφερόμενη δραστηριότητα είναι ψευδές και παραπλανητικό, αφού διαθέτει διαφορετικό τύπο αρμάτων (Μ 60Τ Sabra) από αυτόν που εμφανίζεται στο σχετικό φωτογραφικό υλικό (Μ 48 Α5Τ2) της ανακοίνωσης του Τουρκικού Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Σημειώνεται ότι, το αρματικό υλικό της Ταξιαρχίας δεν εμφανίζεται τα τελευταία χρόνια σε καμία Άσκηση, καθώς είχε μετακινηθεί το Νοέμβριο του 2016 και συνεχίζει να παραμένει στο  Silopi της ΝΑ Τουρκίας.

Η ετοιμότητα της Στρατιάς του Αιγαίου και της EMOGK η οποία επιχειρείται να προβληθεί τελευταία από την τουρκική πλευρά αμφισβητείται, αφού μεγάλο μέρος των τριών βασικών Σχηματισμών της, δηλαδή της 7ης Ταξιαρχίας Καταδρομών/Adapazari, της 11ης Ταξιαρχίας Καταδρομών/ Denizli και της 19ης Ταξιαρχίας/Αδραμύττιο, έχουν μετακινηθεί και ενεργούν στο μέτωπο της Συρίας οι δύο πρώτες και στο μέτωπο του Β. Ιράκ η τελευταία.

Λόγοι που δικαιολογούν την τουρκική παραπλάνηση

Η Άγκυρα εφαρμόζει ένα Σχέδιο Παραπλάνησης κάνοντας προβολή δήθεν αυξημένων επιχειρησιακών δυνατοτήτων των ΤΕΔ να αναλάβουν μία ευρείας κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση εναντίον της Ελλάδας στην περιοχή του Αιγαίου, επιχειρώντας παράλληλα να μας οδηγήσει και σε λάθος συμπεράσματα για το είδος της επιχείρησης, δηλαδή ότι πρόκειται να εστιάζει σε μεγάλο ελληνικό νησί. Ταυτόχρονα, προβάλλεται εσκεμμένα και παραπλανητικά από τουρκικής πλευράς, η ενίσχυση των Σχηματισμών της τουρκικής Θράκης και η δυνατότητα αντιμετώπισης των ελληνικών Μηχανοκίνητων και Τεθωρακισμένων Σχηματισμών στην περιοχή του Έβρου ποτ.

Αυτή η παραπλανητική επίδειξη προκαλεί αντίθετα αποτελέσματα αφού αποκαλύπτει, κενά στην τουρκική επιχειρησιακή σχεδίαση μιας πιθανής πολεμικής αναμέτρησης με τη Χώρα μας, προσπάθεια παραπλάνησης για τον πραγματικό τουρκικό σχεδιασμό, καθώς και την αγωνία της Άγκυρας να πείσει την πλευρά μας για χερσαίες επιχειρησιακές δυνατότητες που δεν υφίστανται, ειδικότερα εάν η Ελλάδα αποφασίσει να κλιμακώσει σε συνέχεια τουρκικής πρόκλησης με «σημειακά» χαρακτηριστικά.

Συμπεράσματα:

Την παρούσα περίοδο, δεν υφίσταται επιχειρησιακή ετοιμότητα της               1ης Στρατιάς και της Στρατιάς Αιγαίου που να δικαιολογούν δυνατότητα ανάληψης ευρείας κλίμακας στρατιωτικής επιθετικής επιχείρησης εναντίον της Χώρας μας.

O Ερντογάν δεν επιθυμεί να εμπλακεί σε μία ευρείας κλίμακας και χρονικής διάρκειας στρατιωτική αντιπαράθεση με την Ελλάδα καθώς επιδιώκει μία σίγουρη εθνική νίκη με συμμετοχή αεροναυτικών και ειδικών δυνάμεων, προκειμένου να τη συμπεριλάβει στη «φαρέτρα» της προεκλογικής του εκστρατείας.

Η Τουρκία επιδιώκει μία γρήγορη μικρή επιτυχία με μορφή προβοκάτσιας τύπου Ίμια και χωρίς τη χρήση πυρών, στην οποία η Ελλάδα θα εμφανίζεται ως η επιτιθέμενη πλευρά, ώστε η γρήγορη παρέμβαση της Δύσης να τη βρεί νικητή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να επιβάλλει τους δικούς της όρους συμπεριλαμβάνοντας, το καθεστώς των 152 νησιών, μικρονήσων και βραχονησίδων των οποίων αμφισβητείται η ελληνική κυριότητα, αλλά και την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Η ενέργεια αυτή θα συνδυαστεί με παρεμπόδιση μετακίνησης ελληνικών πλοίων προς νησιά τα οποία τελούν κατά την Άγκυρα υπό καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης, καθώς και με μαζική προώθηση μεταναστών στο ελληνικό νησιωτικό έδαφος που θα στοχοποιηθεί. Δεν αποκλείεται μάζες προσφύγων να χρησιμοποιηθούν και στο μέτωπο του Έβρου προς απασχόληση και των στρατιωτικών Μονάδων της περιοχής.

Η τουρκική πλευρά θα πρέπει να γνωρίζει ότι, σε μία πιθανή πολεμική σύγκρουση θα αντιμετωπίσει τις ετοιμοπόλεμες Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και κυρίως τους υψηλής επιχειρησιακής ετοιμότητας και δυνατοτήτων χερσαίους Σχηματισμούς στο μέτωπο του Έβρου.

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017. Αποστρατεύθηκε τον Μάρτιο / 2022.

πηγή: “Μακεδονία”

 

 

Kλίμα «αμοιβαίου συμβιβασμού»

19
Γράφει ο Παντελής Σαββίδης