Αρχική Blog Σελίδα 1803

Σε τροχιά αποβιομηχάνισης βρίσκεται ήδη η Ευρώπη

0

Μεγάλες μειώσεις παραγωγής και σχέδια μεταφοράς στις ΗΠΑ

Τα δύο σκέλη της ενεργειακής κρίσης, η εκτόξευση του κόστους της ενέργειας και η ανεπάρκεια ενεργειακών πόρων, έχουν αναγκάσει την Ευρώπη σε οριζόντια εξοικονόμηση ενέργειας, με την επιβολή δηλαδή μείωσης της κατανάλωσης τόσο σε νοικοκυριά όσο και σε επιχειρήσεις. Η Ευρώπη έχει ήδη σε μεγάλο βαθμό επιτύχει να μειώσει την κατανάλωση ενέργειας, καθώς σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Ενέργειας το γ΄ τρίμηνο η ζήτηση για φυσικό αέριο μειώθηκε κατά 25% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του περασμένου έτους. Και όπως επισημαίνουν οικονομικοί αναλυτές, αυτό οφείλεται κυρίως στη διακοπή της παραγωγής πολλών ευρωπαϊκών βιομηχανιών. Η εξοικονόμηση ενέργειας, όμως, έχει επιτευχθεί με βαρύ τίμημα: τον αυξανόμενο κίνδυνο αποβιομηχάνισης της Ευρώπης, αφού οι ευρωπαϊκές βιομηχανίες εγκαταλείπουν τη Γηραιά Ηπειρο και μεταναστεύουν συχνά στις ΗΠΑ, όπου υπάρχει άφθονη φθηνή ενέργεια. Ενίοτε μεταφέρουν μονάδες παραγωγής στην Κίνα ή σε άλλες ασιατικές οικονομίες, όπου και πάλι είναι πολύ χαμηλότερο το κόστος της παραγωγής. Οικονομολόγοι, στελέχη επιχειρήσεων και βιομηχανικοί όμιλοι προειδοποιούν, έτσι, πως η Ευρώπη μπορεί να καταλήξει με εντελώς αποδυναμωμένη βιομηχανία εάν το κόστος της ενέργειας παραμείνει υψηλό. Ο Ντάνιελ Κραλ, οικονομολόγος της Oxford Economics, προεξοφλεί πως «αν οι τιμές της ενέργειας παραμείνουν σε τόσο υψηλά επίπεδα, ένα τμήμα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας θα χάσει κάθε ανταγωνιστικότητα, με αποτέλεσμα να κλείνουν τα εργοστάσια και να μεταφέρονται στις ΗΠΑ, όπου υπάρχει η φθηνή ενέργεια των σχιστολιθικών υδρογονανθράκων».

Το πρόβλημα είναι σαφώς οξύτερο για τις βιομηχανίες εντάσεως ενέργειας όπως οι μονάδες παραγωγής αλουμινίου, λιπασμάτων και χημικών, που ενδέχεται να αποφασίσουν τη μόνιμη μετεγκατάστασή τους σε χώρες με φθηνή ενέργεια όπως οι ΗΠΑ. Ηδη η παραγωγή πρωτογενούς αλουμινίου έχει μειωθεί στο ήμισυ στην Ε.Ε., περίπου κατά ένα εκατ. τόνους. Σύμφωνα με στοιχεία που συγκέντρωσε το Reuters, όλα ανεξαιρέτως τα εννέα χυτήρια ψευδαργύρου της Ε.Ε. έχουν είτε μειώσει είτε διακόψει εντελώς την παραγωγή τους. Οι ανάγκες σε αυτή τη βιομηχανική πρώτη ύλη καλύπτονται, έτσι, με εισαγωγές από την Κίνα, το Καζακστάν, την Τουρκία και τη Ρωσία. Και όπως επισημαίνει ο Κρις Χέρον, στέλεχος της ένωσης ευρωπαϊκών βιομηχανιών εντάσεως ενέργειας Eurometaux, η επαναλειτουργία ενός χυτηρίου αλουμινίου κοστίζει έως και 400 εκατ. ευρώ, γι’ αυτό και δεν φαίνεται πιθανό να επιχειρηθεί κάτι τέτοιο δεδομένου του αβέβαιου οικονομικού περιβάλλοντος. Ο ίδιος τονίζει πως «αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι ότι μια προσωρινή διακοπή στη λειτουργία ενός εργοστασίου τελικά το οδηγεί να κλείσει για πάντα». Αυτό σημαίνει πως η Ευρώπη κινδυνεύει από ελλείψεις βιομηχανικών μετάλλων και πρώτων υλών αναγκαίων για την παραγωγή ηλεκτροκίνητων οχημάτων, υποδομών για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και προϊόντα υψηλής τεχνολογίας.

Η συρρίκνωση της βιομηχανικής βάσης της Ευρώπης είναι, πάντως, ήδη γεγονός. Φέτος για πρώτη φορά η Γηραιά Ηπειρος εισήγαγε περισσότερα χημικά από όσα εξήγαγε για πρώτη φορά στην ιστορία της, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκών Συμβούλιο Χημικών Βιομηχανιών Cefic. Εχει, άλλωστε, διακοπεί περισσότερη από τη μισή ποσότητα αμμωνίας που παραγόταν στην Ε.Ε. και πρόκειται για πρώτη ύλη αναγκαία για την παραγωγή λιπασμάτων. Εχει, έτσι, αντικατασταθεί από εισαγωγές σύμφωνα με τη Διεθνή Ενωση Λιπασμάτων. Ενδεικτική είναι η περίπτωση της νορβηγικής βιομηχανίας λιπασμάτων Yara, που έχει μειώσει την παραγωγή αμμωνίας κατά τα 2/3 και δεν σχεδιάζει να την επαναφέρει στα πρότερα επίπεδα. Μιλώντας στο Reuters ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, Σβάιν Τόρε Χόλσετερ, τόνισε πως τα στελέχη της παρακολουθούν «την κατάσταση στην αγορά φυσικού αερίου πολύ στενά και εκπονούμε τα σχέδιά μας αναλόγως». Στην Ελλάδα, εξάλλου, η μικρή βιομηχανία βαμβακιού Επίλεκτος Κλωστοϋφαντουργία έχει μειώσει την παραγωγή, αφού έχουν σημειώσει πτώση οι παραγγελίες από τη βόρεια Ευρώπη. Σύμφωνα με τον Απόστολο Δοντά, διευθύνοντα σύμβουλο στη μονάδα της στα Φάρσαλα, η εταιρεία εκτιμά πως η παραγωγή της θα μειωθεί φέτος κατά 30%.

Λόγω ενεργειακού κόστους, η παραγωγή πρωτογενούς αλουμινίου αλλά και αμμωνίας έχει μειωθεί στο ήμισυ στην Ε.Ε.

Προ ημερών, η μεγαλύτερη χημική βιομηχανία του κόσμου, η γερμανική BASF, έθεσε υπό αμφισβήτηση το κατά πόσον υπάρχουν κίνητρα για να ανοίξουν νέες μονάδες παραγωγής στην Ευρώπη. Ανακοίνωσε μάλιστα ότι σχεδιάζει να διακόψει την παραγωγή στη σημαντικότερη μονάδα της, στο Λουντβιχσχάφεν, αν μειωθεί η προσφορά ενέργειας κάτω από το 50% των ενεργειακών αναγκών της. Σημειωτέον ότι πρόκειται για την πρώτη σε κατανάλωση ενέργειας βιομηχανία της Γερμανίας.

Και βέβαια, ορισμένες βιομηχανίες, μεταξύ των οποίων η γερμανική Kelheim Fibres που παράγει συνθετικές ίνες και προμηθεύει την Procter & Gamble, στρέφονται σε άλλες μορφές ενέργειας. Η εν λόγω εταιρεία έχει μειώσει την παραγωγή της δύο φορές στη μονάδα της στη Βαυαρία. Οι γερμανικές βιομηχανίες έχουν γενικώς προσπαθήσει να αποσπάσουν εσπευσμένα άδειες για την επιστροφή τους σε πιο ρυπογόνα καύσιμα όπως το πετρέλαιο, προειδοποιώντας, όμως, πως η εναλλακτική τους θα είναι να διακόψουν την παραγωγή εάν θέλουν να συμμορφωθούν με τους στόχους της μείωσης των καυσαερίων.

Καθημερινή

Συνέχιση της πολιτικής Μπένετ-Λαπίντ για Λίβανο, Τουρκία αναμένεται από τον Νετανιάχου– Ανάλυση Jerusalem Post

0

 

Η επόμενη ισραηλινή κυβέρνηση προβλέπεται ότι θα συνεχίσει τη θαλάσσια συμφωνία με τον Λίβανο και επίσης θα διατηρήσει τους δεσμούς με την Τουρκία.

Του LAHAV HARKOV

Δημοσιεύτηκε: 3 Νοεμβρίου 2022, 11:52

Ο ηγέτης του κόμματος LIKUD PARTY Μπέντζαμιν Νετανιάχου, 3 Οκτωβρίου

(Φωτογραφία: AVSHALOM SASSONI/FLASH90)

Η επόμενη κυβέρνηση αναμένεται να συνεχίσει ορισμένες από τις σημαντικές περιφερειακές πολιτικές της προηγούμενης, αν ο ηγέτης του Λικούντ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας, όπως θεωρείται το πιθανότερο.

Ο Νετανιάχου εξέφρασε οξεία αντίθεση στη συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών με τον Λίβανο, αμέσως πριν τεθεί προς υπογραφή, αποκαλώντας την «όρους παράδοσης».

Ωστόσο, όταν η συμφωνία οριστικοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα, ο Νετανιάχου είπε ότι θα συμπεριφερθεί «όπως το έκανα και με τις Συμφωνίες του Όσλο». Όταν είχε γίνει Πρωθυπουργός το 1996, εκπλήρωσε τη δέσμευση της προηγούμενης κυβέρνησης ότι το Ισραήλ θα αποχωρούσε σχεδόν πλήρως από τη Χεβρώνα, μετά από διαπραγματεύσεις στις οποίες απαίτησε την υπόσχεση των Παλαιστινίων να σταματήσουν την τρομοκρατία.

Η αντιμετώπιση των Συμφωνιών του Όσλο από τον Νετανιάχου ως πρωθυπουργό μπορεί να συνοψιστεί σε μια δήλωση που έκανε τότε: «Αν δώσουν, θα πάρουν. Αν δεν δώσουν, δεν θα πάρουν». Ο Νετανιάχου επανέλαβε αυτό το κάλεσμα για ανταποδοτικότητα αρκετές φορές στην αυτοβιογραφία του που εκδόθηκε τον προηγούμενο μήνα, και ως εκ τούτου, πιθανότατα αυτή θα είναι και η προσέγγισή του στη συμφωνία με τον Λίβανο επίσης.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζον Μπάιντεν παρείχε στον Πρωθυπουργό Γιαΐρ Λαπίντ μια επιστολή με εγγυήσεις το περασμένο Σαββατοκύριακο, που θα μπορούσε να περιορίσει τη δυνατότητα του Νετανιάχου να αλλάξει τη συμφωνία. Η επιστολή στηρίζει τη συμφωνία με τον Λίβανο και δηλώνει ότι οι ΗΠΑ δεσμεύονται στην υποστήριξη των IDF (Ισραηλινών Δυνάμεων Άμυνας) και την ενίσχυση της ικανότητάς τους να υπερασπιστούν το Ισραήλ, συμπεριλαμβάνοντας και την άμυνα απέναντι σε απειλές εναντίον πλοίων και ενεργειακών εγκαταστάσεων.

Ο τότε Ισραηλινός Πρωθυπουργός Ναφτάλι Μπένετ και ο Υπουργός Εξωτερικών Γιαΐρ Λαπίντ σε συνάντηση του υπουργικού συμβουλίου στο γραφείο του Πρωθυπουργού στην Ιερουσαλήμ, 19 Ιουνίου 2022. (Φωτο: ALEX KOLOMOISKY/FLASH90)

Ο υπηρεσιακός Πρωθυπουργός του Λιβάνου, Νατζίμπ Μικάτι είπε στο Ρόιτερς την Τετάρτη ότι οι ΗΠΑ εγγυώνται να διαφυλάξουν τη συμφωνία θαλασσίων συνόρων.

Οι σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας υπό την κυβέρνηση Μπένετ-Λαπίντ

Οι σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας επίσης άνθισαν υπό την κυβέρνηση Μπένετ-Λαπίντ, μετά από μια δεκαετία τελμάτωσης. Ο Λαπίντ συναντήθηκε με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα και οι χώρες συμφώνησαν να επαναδιορίσουν πρεσβευτές. Αυτό συνέβη αμέσως μετά από ένα περιστατικό στενής τους συνεργασίας για την αποτροπή ενός τρομοκρατικού σχεδίου, που με την υποστήριξη του Ιράν σκοπό είχε να απαγάγει ισραηλινούς τουρίστες στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Ερντογάν είπε την Τετάρτη ότι αναμένει «οι σχέσεις με το Ισραήλ να διατηρηθούν σταθερές, βασισμένες σε αμοιβαίο σεβασμό για τις ευαισθησίες και σε κοινά συμφέροντα, ασχέτως του αποτελέσματος των εκλογών.»

«Καθόσον γίνονται σεβαστές οι αξίες, πιστεύω ότι η διπλωματία αμοιβαίου οφέλους (win-win) θα ωφελήσει όχι μόνο την Τουρκία και το Ισραήλ, αλλά επίσης ολόκληρη την περιοχή», δήλωσε ο Ερντογάν.

Η παρακμή των σχέσεων ξεκίνησε όταν, σύντομα αφότου ο πρώην Πρωθυπουργός Εχουντ Ολμέρτ συναντήθηκε με τον Ερντογάν το 2008, ο ισραηλινός στρατός δυο μέρες μετά εξαπέλυσε την Επιχείρηση Συμπαγές Μολύβι (Operation Cast Lead)για να σταματήσει την εκτόξευση πυραύλων από τη Χαμάς εναντίον ισραηλινών πολιτών. Ο Ερντογάν θεώρησε τη χρονική εγγύτητα των γεγονότων ως προδοσία.

Όμως, οι σχέσεις έφτασαν το χαμηλότερό τους σημείο κατά την πρωθυπουργία του Νετανιάχου, το 2010, την επαύριο της επίθεσης στο Μαβί Μαρμαρά, στην οποία οι ισραηλινές ειδικές δυνάμεις επέδραμαν σε ένα πλοίο που είχε σκοπό να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας. Στην επακόλουθη μάχη σώμα με σώμα, οι κομμάντος σκότωσαν εννέα οπλισμένους ακτιβιστές μιας οργάνωσης που πρόσκειται στον Ερντογάν.

Στο τέλος ο Νετανιάχου απολογήθηκε στον Ερντογάν υπό την πίεση της Ουάσινγκτον, αλλά οι διπλωματικές σχέσεις ποτέ δεν ανέκαμψαν πλήρως. Πρεσβευτές επέστρεψαν στις πρεσβείες το 2016, αλλά λιγότερο από δυο χρόνια αργότερα, η Τουρκία απέλασε τον ισραηλινό πρεσβευτή Εϊτάν Να’εχ – τώρα επιτετραμένο του Ισραήλ στο Μπαχρέιν – ως διαμαρτυρία για την αντίδραση των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων σε παλαιστινιακές διαδηλώσεις στα σύνορα της Γάζα, και το Ισραήλ απάντησε με τον ίδιο τρόπο, απελαύνοντας τον Τούρκο πρέσβη.

Πηγή: https://www.jpost.com/israel-news/politics-and-diplomacy/article-721355

 

Η διόρθωση της σχέσης ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας είναι κρίσιμη για το αμοιβαίο γεωστρατηγικό τους συμφέρον

0

Dr. Alon Ben-Meir

Η εσφαλμένη αντίληψη των ΗΠΑ για τις διμερείς σχέσεις τους με τη Σαουδική Αραβία σε διάφορα μέτωπα έχει συμβάλει δραματικά στην παρούσα αυξημένη ένταση μεταξύ τους. Είναι κρίσιμο σε αυτή τη συγκυρία οι δύο χώρες να αξιολογήσουν εκ νέου τις σχέσεις τους και να ανανεώσουν τη γεωστρατηγική τους συνεργασία

Διορθώνοντας το Λάθος
Ακόμη και μια πρόχειρη ανασκόπηση της σχέσης ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας τα τελευταία χρόνια υποδηλώνει ότι οι ΗΠΑ έχουν γενικά κακή αντίληψη των διμερών τους σχέσεων με τη Σαουδική Αραβία. Η κυρίαρχη αντίληψη είναι ότι οι Σαουδάραβες χρειάζονται τις ΗΠΑ πολύ περισσότερο από το αντίστροφο, γεγονός που προφανώς θέτει τις ΗΠΑ σε θέση να έχουν απαιτήσεις από το Ριάντ αντί να συνεργάζονται στενά ως σύμμαχοι με κοινό γεωστρατηγικό συμφέρον. Υποστηρίζω ότι η τρέχουσα αυξημένη ένταση μεταξύ των δύο χωρών δεν θα είχε φτάσει στο ναδίρ της εάν ο Πρόεδρος Μπάιντεν είχε λάβει πιο σοβαρές συμβουλές για τη φύση των σχέσεων ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας, τόσο κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του για την προεδρία όσο και από τότε που μπήκε στον Λευκό Οίκο πριν από σχεδόν δύο χρόνια. .

Ενώ ήταν υποψήφιος για πρόεδρος, αποκάλεσε τη Σαουδική Αραβία «παρία», της οποίας η ηγεσία είχε «πολύ μικρή αξία εξαργύρωσης». Και όταν ο ΟΠΕΚ αποφάσισε να μειώσει την παραγωγή πετρελαίου κατά δύο εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, απείλησε τους Σαουδάραβες δηλώνοντας ότι «… όταν η Βουλή και η Γερουσία επιστρέψουν, θα υπάρξουν κάποιες συνέπειες για αυτό που [η Σαουδική Αραβία] έχει κάνει με τη Ρωσία. ” Πρόσθεσε προσβολή σε τραυματισμό όταν ορκίστηκε να μην μιλήσει ποτέ με τον διάδοχο του θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, γνωστό ως MBS, τον de facto βασιλιά. Και ίσως το χειρότερο από όλα, πήρε πάνω από ένα χρόνο από την ανάληψη των καθηκόντων του για να διορίσει έναν πρεσβευτή στο Ριάντ, ο διορισμός του οποίου εκκρεμεί ακόμη, κάτι που οι Σαουδάραβες θεωρούν ως την πιο κραυγαλέα ασέβεια που θα μπορούσαν ενδεχομένως να επιδείξουν οι ΗΠΑ.

Θα πίστευε κανείς ότι μόλις αποφάσιζε να επισκεφθεί το Βασίλειο, κυρίως για να ζητήσει αύξηση της παραγωγής πετρελαίου στον απόηχο της ενεργειακής κρίσης που επισπεύδεται από τον πόλεμο στην Ουκρανία, θα έκανε μια προσπάθεια να διορθώσει τη σχέση. Στην πραγματικότητα, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Προσέβαλε τον MBS αρνούμενος να του σφίξει το χέρι και έκανε διάλεξη στους Σαουδάραβες για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. Επιπλέον, ο MBS είναι ένας νέος και άπειρος ηγέτης που δεν εκτιμά απαραίτητα τη σημασία της συμμαχίας, η οποία έπληξε περαιτέρω τα θεμέλια της σχέσης ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας. Σίγουρα, ήταν μια άτυχη επίσκεψη. Ο Μπάιντεν θα έπρεπε να είχε πραγματοποιήσει το ταξίδι με σκοπό να βελτιώσει τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. το αποτέλεσμα του ταξιδιού χωρίς αυτή να είναι η πρόθεση, απλώς, χειροτέρεψε τα πράγματα, ειδικά λόγω της περιφρόνησής του για τη μοναρχία της Σαουδικής Αραβίας, τα τελευταία δύο χρόνια.

Επιπλέον, οι Σαουδάραβες ερμήνευσαν τα βήματα των ΗΠΑ να μειώσουν την εξάρτησή τους από το σαουδαραβικό πετρέλαιο και την στροφή τους προς την Ασία για να περιορίσουν την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας, ως ένδειξη του ενδιαφέροντος των ΗΠΑ για τη διαφύλαξη της γεωστρατηγικής τους συνεργασίας και των συνεπειών της στην εθνική τους ασφάλεια. Και τέλος, η συνεχιζόμενη δημόσια κριτική του Μπάιντεν για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους Σαουδάραβες αποξένωσε περαιτέρω τον MBS, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του μεταρρυθμιστή και απέρριψε την ανάμειξη των ΗΠΑ στις εσωτερικές τους υποθέσεις, την οποία αποδίδουν στην αλαζονεία και το διαζύγιο των ΗΠΑ από την πραγματικότητα .

Από την πλευρά των Σαουδάραβων, η εσφαλμένη αντίληψη των ΗΠΑ για τη χώρα εκδηλώνεται σε διάφορους τομείς:

Πωλήσεις όπλων: Όταν υψηλόβαθμοι Δημοκρατικοί κάνουν τολμηρές δηλώσεις εξωτερικής πολιτικής, όπως ο γερουσιαστής Richard Blumenthal και ο βουλευτής Ro Khanna εισήγαγαν ένα νομοσχέδιο για την «άμεση παύση όλων των πωλήσεων όπλων των ΗΠΑ στη Σαουδική Αραβία» μετά τη μείωση της παραγωγής πετρελαίου, καταδεικνύει που βρίσκεται γενικά η θέση του κόμματος στο σύνολό του. Επιπλέον, ο Μπάιντεν δεν έχει ακόμη μιλήσει κατά αυτού του νομοσχεδίου, το οποίο δείχνει πόσο λανθασμένες είναι οι απόψεις της κυβέρνησης για το σύνολο της επιχείρησης πωλήσεων όπλων στη Σαουδική Αραβία.

Καταρχάς, η πώληση όπλων στους Σαουδάραβες δεν είναι μια φιλανθρωπική συνεισφορά. Πληρώνουν δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για να αγοράσουν όπλα, από τα οποία η στρατιωτική βιομηχανία των ΗΠΑ επωφελείται σε μεγάλο βαθμό οικονομικά. Επιτρέπει στις ΗΠΑ να έχουν σταθερή βάση στη Σαουδική Αραβία μέσω εκπαιδευτών, υλικοτεχνικής υποστήριξης και στρατιωτικού προσωπικού, που εξυπηρετούν το στρατηγικό συμφέρον των ΗΠΑ σε όλη τη Μέση Ανατολή, ενισχύοντας παράλληλα τους δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών που αποφέρουν δισεκατομμύρια οικονομικά οφέλη.

Εθνικά συμφέροντα: Όπως το βλέπουν οι Σαουδάραβες, η πολιτική προσέγγιση των ΗΠΑ απέναντί ​​τους βασίζεται στην υπόθεση του τι είναι καλύτερο για τις ΗΠΑ ως ανώτερη δύναμη στις διμερείς σχέσεις τους. Δηλαδή, οι ΗΠΑ ήταν μάλλον κατηγορηματικές στις απαιτήσεις τους όσον αφορά την πίστη της Σαουδικής Αραβίας, θέτοντας στους Σαουδάραβες ουσιαστικά δύο επιλογές, όπως τις άκουγε συνεχώς ο υπουργός Ενέργειας της Σαουδικής Αραβίας, Πρίγκιπας Αμπντουλαζίζ: «είσαι μαζί μας ή εναντίον μας;».

Οι ΗΠΑ έχουν ελαχιστοποιήσει τα πολιτικά συμφέροντα και συχνά τις οικονομικές εκτιμήσεις των Σαουδάραβων, όπως φάνηκε από την απόφαση του Ριάντ να υποστηρίξει τη μείωση του πετρελαίου του ΟΠΕΚ. Ειδικότερα, οι Σαουδάραβες ήθελαν να διατηρήσουν την τιμή σταθερή ειδικά λόγω της ανησυχίας τους για μια επικείμενη παγκόσμια ύφεση και επιπλέον θέλουν να προετοιμαστούν για την αυξημένη ζήτηση πετρελαίου ενός αβέβαιου χειμώνα. Βλέποντας τη σχέση σε μαύρο και άσπρο, οι Σαουδάραβες αισθάνονται βραχυπρόθεσμα  περιορισμένοι, κάτι που δεν είναι πλέον διατεθειμένοι να ανεχτούν.

Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: Αυτό το θέμα είναι ένα θέμα για το οποίο οι Σαουδάραβες δυσανασχετούν καθώς περιφρονούν το να γίνονται διαλέξεις και να τους επικρίνουν δημόσια. Παρόλο που υπάρχουν παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Σαουδική Αραβία, το ερώτημα είναι, εάν οι ΗΠΑ θέλουν οι Σαουδάραβες να τερματίσουν ή να περιορίσουν σημαντικά τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, αυτό θα επιτυγχανόταν μέσω δημόσιων επικρίσεων ή μέσω παρασκηνιακών συζητήσεων; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Η καταγγελία και η ταπείνωση των Σαουδαράβων δημοσίως για το ιστορικό τους στα ανθρώπινα δικαιώματα εξυπηρετεί το αντίθετο από τον τελικό στόχο των ΗΠΑ. Αντίθετα, οι ΗΠΑ μπορούν να επισημάνουν σε ιδιωτικούς χώρους πόσο μπορεί να ωφεληθεί η μοναρχία εάν οι άνθρωποι αισθάνονται πιο ελεύθεροι και δημιουργικοί και δεν υπόκεινται σε αυθαίρετες κρατήσεις, δυσανάλογες ποινές, ανισότητα φύλων κ.λπ.

Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι το άνοιγμα ενός νέου κεφαλαίου στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, ιδίως με την αναγνώριση του κρίσιμου ρόλου της Σαουδικής Αραβίας σε πολλά μέτωπα:

Ως ειρηνοποιός: Σε μια πρόσφατη συνάντηση μεταξύ των προέδρων των ΗΠΑ και του Ισραήλ, Μπάιντεν και Χέρτζογκ, ο τελευταίος είπε ότι «πιστεύω πραγματικά ότι η Σαουδική Αραβία είναι ένας πολύ σημαντικός παίκτης στην περιοχή και επίσης ένας πολύ κεντρικός πυλώνας στον μουσουλμανικό κόσμο. ” Πράγματι, χωρίς τη συμφωνία της Σαουδικής Αραβίας, οι Συμφωνίες του Αβραάμ, οι οποίες δημιούργησαν, σύμφωνα με τα λόγια του Χέρτζογκ, «μια στρατηγική αλλαγή παραδείγματος, κάτι που ονειρευόμασταν επί αιώνες», δεν θα υπήρχαν.

Οι Σαουδάραβες, οι οποίοι εισήγαγαν την Αραβική Ειρηνευτική Πρωτοβουλία το 2002, παραμένουν προσηλωμένοι στον τερματισμό της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης ενώ παράλληλα συνεργάζονται σιωπηρά με το Ισραήλ σε μια σειρά από ζητήματα, όπως η ανταλλαγή πληροφοριών, η αγορά προηγμένης ισραηλινής τεχνολογίας και σίγουρα η ανταλλαγή απόψεων και η αξιολόγηση κινδύνου σε σχέση με την ιρανική απειλή. Επιπλέον, οι Σαουδάραβες ψήφισαν για να καταδικάσουν την προσάρτηση ουκρανικών εδαφών από τη Ρωσία και συνεχίζουν τις προσπάθειές τους να βοηθήσουν την Ουκρανία, μεταξύ πολλών άλλων προσπαθειών.

Παραγωγή πετρελαίου: Ανεξάρτητα από τη σύγκρουση ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας, το Ριάντ παραμένει ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου και δεδομένης της παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης, οι Σαουδάραβες μπορούν να κάνουν σημαντική διαφορά. Είναι αλήθεια ότι οι Σαουδάραβες εξακολουθούν να θέλουν να βαθμονομούν την προσφορά και τη ζήτηση για πετρέλαιο και να προστατεύουν το εθνικό τους συμφέρον. Ωστόσο, η κυβέρνηση Μπάιντεν θα πρέπει να συνεργαστεί με τους Σαουδάραβες για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας πετρελαϊκής κρίσης μέσω αθόρυβων διαπραγματεύσεων, για δύο λόγους.

Πρώτον, στις 5 Δεκεμβρίου, θα ξεκινήσει το εμπάργκο πετρελαίου της ΕΕ στο θαλάσσιο ρωσικό αργό πετρέλαιο, το οποίο μπορεί να επισπεύσει μια νέα κρίση καθώς πλησιάζει ο χειμώνας.

Δεύτερον, στις 4 Δεκεμβρίου, θα πραγματοποιηθεί η επόμενη συνάντηση του ΟΠΕΚ, όπου οι ΗΠΑ και οι Σαουδάραβες θα πρέπει να καταλήξουν εκ των προτέρων σε μια αμοιβαία επωφελή κατανόηση σχετικά με την παραγωγή πετρελαίου.

Διόρθωση σχέσεων: Σίγουρα, υπάρχουν πολλοί άλλοι τομείς στους οποίους οι ΗΠΑ και η Σαουδική Αραβία μπορούν και πρέπει να συνεργαστούν πλήρως. Αυτό περιλαμβάνει την πλήρη συνεργασία για την αντιμετώπιση της ιρανικής περιφερειακής απειλής και τη φιλοδοξία του να γίνει ο ηγεμόνας της περιοχής, δυνητικά εξοπλισμένος με πυρηνικά όπλα. να συνεργαστούν για να τερματιστεί ο πόλεμος στην Υεμένη και να σταματήσει ο φρικτός θάνατος και η καταστροφή· συμβάλλοντας στον μετριασμό του συνεχιζόμενου εμφυλίου πολέμου στο Σουδάν, όπου χιλιάδες αθώοι άνθρωποι πεθαίνουν χωρίς να φαίνεται βελτίωση. Να συνεχίσει να προωθεί την ειρήνη μεταξύ του Ισραήλ και άλλων αραβικών κρατών και να πιέσει από κοινού για τη διευθέτηση της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης εδώ και επτά δεκαετίες.

Παρά τα σκαμπανεβάσματα στις σχέσεις ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας, η συμμαχία τους κράτησε επτά δεκαετίες και απέδειξε την ανθεκτικότητά της και την εκτεταμένη γεωστρατηγική της σημασία και για τις δύο χώρες. Τώρα είναι η ώρα να επανεξετάσουμε τη σχέση τους και να ανανεώσουμε τη δέσμευσή τους για μια συμμαχία και φιλία, που είναι ζωτικής σημασίας για την περιφερειακή ειρήνη και σταθερότητα σε μια ιστορική συγκυρία παγκόσμιας αναταραχής.

____________
Ο Δρ Alon Ben-Meir είναι συνταξιούχος καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Κέντρο Παγκόσμιων Υποθέσεων στο NYU. Δίδαξε μαθήματα διεθνών διαπραγματεύσεων και σπουδών στη Μέση Ανατολή για περισσότερα από 20 χρόνια.

Αραβική διάσκεψη: Έντονες διαφωνίες Αιγύπτου- Κυβέρνησης Τρίπολης.

0

Φωτογραφία: Η φαινομενική διαφωνία μεταξύ του Αιγύπτιου ΥΠΕΞ Sameh Shoukri και της ΥΠΕΞ της κυβέρνησης της Τρίπολης  Naglaa al-Manqoush, αφορά, στην ουσία, τη σύνταξη της τελικής διακήρυξης της Αραβικής Συνόδου.

Ποιές ξένες δυνάμεις θέλουν να φύγουν από τη Λιβύη;

Μια κατάσταση αντιπαράθεσης επικράτησε στην προετοιμασία των θεμάτων που σχετίζονται με τη λιβυκή κρίση στο προσχέδιο της τελικής Διακήρυξης της αραβικής συνόδου κορυφής στο Αλγέρι, μεταξύ των Αράβων υπουργών Εξωτερικών.  Ωστόσο, η προφανής διαφωνία μεταξύ του υπουργού Εξωτερικών της Αιγύπτου Sameh Shoukry και της υπουργού Εξωτερικών της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας της Λιβύης, Naglaa al-Manqoush, αφορούσε τη μορφή της διατύπωσης του προσχεδίου, ενώ ουσιαστικά ήταν η διαφωνία ήταν στην συνεχιζόμενη απόρριψη από το Κάιρο ύπαρξη εκπροσώπου της κυβέρνησης εθνικής ενότητας της Λιβύης, σε οποιοδήποτε εξωτερικό φόρουμ.

Η ειρωνεία είναι ότι το σχέδιο Διακήρυξης, στις διατάξεις του για τη Λιβύη, τονίζει την ανάγκη να σταματήσει η ξένη παρέμβαση στη λιβυκή κρίση, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης απομάκρυνσης ξένων δυνάμεων.

Η περίπτωση της αιγυπτιακής απόρριψης της παρουσίας της κυβέρνησης εθνικής ενότητας που εκπροσωπεί τη Λιβύη σε ξένα φόρουμ αντικατόπτριζε, μόνο, ορισμένες από τις αραβικές διαφορές, οι οποίες βάθυναν το ζήτημα της ξένης παρέμβασης στον φάκελο της Λιβύης.  Εάν η αραβική σύνοδος ήταν σε μια από τις πρωτεύουσες χωρών με παρόμοιες θέσεις με την αιγυπτιακή, δεν θα είχε η Al-Manqoush χώρο να εκφράσει τη γνώμη της, πόσο μάλλον να επιβληθεί ως εκπρόσωπος της χώρας της.

Εν όψει αυτής της κατακερματισμένης και οξείας αραβικής κατάστασης στις θέσεις της απέναντι στο φάκελο της Λιβύης, οποιοσδήποτε παρατηρητής μπορεί να αναρωτηθεί για τη σοβαρότητα της απαίτησης, οι ξένες δυνάμεις να εγκαταλείψουν τη Λιβύη.

Από την άλλη πλευρά, μια κυβέρνηση που σχηματίζεται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, η οποία απολαμβάνει της αιγυπτιακής υποστήριξης, δρα στην πραγματικότητα στα εδάφη όπου είναι παρούσα μια ξένη δύναμη που προέρχεται από τη Μόσχα.  Η ύπαρξη αυτής της κυβέρνησης εξακολουθεί να νομοθετεί με πολιτική κάλυψη από τη Βουλή των Αντιπροσώπων.  Έτσι, η κατάσταση της δεν διαφέρει σημαντικά από την κατάσταση στην οποία ζει η κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τον Τούρκο εταίρο της.  Για ποια κυβερνητική νομιμότητα μιλάνε οι Άραβες και ποία ξένη δύναμη θέλουν να φύγει από τη Λιβύη.

Πριν από χρόνια, η Γερμανία κινητοποιήθηκε, με την υποστήριξη μεγάλων πρωτευουσών και υπό διεθνή κάλυψη, για μια διάσκεψη για τη Λιβύη.  Όταν πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο τον Ιανουάριο του 2020, η κατάσταση στη Λιβύη ήταν παρόμοια με αυτή που είναι τώρα, δύο κυβερνήσεις, κοινοβούλια και ένοπλες δυνάμεις και στις δύο πλευρές, αλλά καμία πλευρά δεν εκπροσώπησε τη Λιβύη σε εκείνη τη διάσκεψη, παρά τη διεθνή αναγνώριση της κυβέρνησης  Εθνικής Συμφωνίας εκείνη την εποχή.

Στη διάσκεψη δημιουργήθηκαν δρόμοι για την επίλυση της κρίσης, ο τελευταίος από τους οποίους είναι ο Οδικός Χάρτης της Γενεύης, ο οποίος κατάφερε να ενώσει την εκτελεστική αρχή μετά από χρόνια.  Τι εμποδίζει τους Άραβες να πάρουν την ίδια θέση και να σταθούν στην ίδια απόσταση από όλες τις πλευρές, ειδικά από τη στιγμή που ο χάρτης του Συνδέσμου και όλοι οι κανονισμοί του έχουν παραβιαστεί στις προηγούμενες συνόδους κορυφής με απόλυτη περιφρόνηση και τις παραβιάζουν ξανά και ξανά;

Είναι αλήθεια ότι οι ελπίδες των Αράβων, συμπεριλαμβανομένων των Λιβύων, εδώ και πολλά χρόνια δεν είναι πλέον συνδεδεμένες με τις αραβικές διασκέψεις κορυφής, και ό,τι μπορεί να παράγουν υπέρ τους.  Αλλά αυτό που είναι χρήσιμο στη συνέχεια αυτών των συνόδων κορυφής είναι η αποκάλυψη περισσότερων, συμπεριλαμβανομένου ότι οι αραβικές χώρες υποστήριζαν, μέχρι πρόσφατα, ανοιχτά ένα ένοπλο κόμμα κατά τη διάρκεια της ημέρας, και μάλιστα συμμετείχαν μαζί με τους Γάλλους και τους Ρώσους στον πόλεμο στην Τρίπολη για ένα χρόνο. ενάμιση, και σήμερα οι ίδιοι τονίζουν την ανάγκη απομάκρυνσης ξένων δυνάμεων.

https://www.alaraby.co.uk/politics/أي-قوات-أجنبية-يريدون-خروجها-من-ليبيا Στάλθηκε από το iPad μου

Mending The US-Saudi Relationship Is Critical To Their Mutual Geostrategic Interest

0

 

By Dr. Alon Ben-Meir

The US’ misperception of its bilateral relations with Saudi Arabia on a number of fronts has contributed dramatically to the present heightened tension between them. It is critical that at this juncture the two countries recalibrate their relationship and renew their geostrategic partnership

Righting the Wrong

Even a cursory review of the US-Saudi Arabia relationship over the past several years suggests that the US has generally misperceived its bilateral relations with Saudi Arabia. The prevailing notion is that the Saudis need the US much more than the reverse, which presumably puts the US in a position to make demands on Riyadh rather than work closely as allies with a shared geostrategic interest. I maintain that the current heightened tension between the two countries would not have reached its nadir had President Biden been given sounder advice about the nature of US-Saudi relations, both during his campaign for president and since he entered the White House nearly two years ago.

While running for president, he called Saudi Arabia a “pariah,” whose leadership had “very little redeeming value.” And when OPEC decided to cut oil production by two million barrel a day, he threatened the Saudis by stating that “… when the House and the Senate comes back, there’s going to be some consequences for what [Saudi Arabia has] done with Russia.” He added insult to injury when he vowed to never talk to Crown Prince Mohammed bin Salman, known as MBS, the de facto king. And perhaps worst of all, he took over a year from taking office to appoint an ambassador to Riyadh, whose nomination is still pending, which the Saudis view as the most glaring disrespect that the US could possibly demonstrate.

One would think that once he decided to visit the Kingdom, primarily to ask for an increase in oil production in the wake of the energy crisis precipitated by the war in the Ukraine, he would make an effort to mend the relationship. In fact, the precise opposite happened. He insulted MBS by refusing to shake his hand, and lectured the Saudis on their human rights violations. Furthermore, MBS is a new and inexperienced leader who does not necessarily appreciate the importance of the alliance, which further rattled the foundation of the US-Saudi relationship. To be sure, it was an ill-fated visit. Biden should have undertaken the trip with the intent of mending the relationship between the two countries; the result of the trip without that intent simply made matters worse, especially because of his disdain for the Saudi monarchy which was on display for the past two years.

Moreover, the Saudis interpreted the US’ steps to reduce its reliance on Saudi oil, and its pivot toward Asia to contain China’s growing influence, as a sign of the US’ abridged interest in safeguarding their geostrategic partnership and its implication on their national security. And finally, Biden’s continuing public criticism of the Saudis’ human right violations further alienated MBS, who views himself as a reformer and rejected off-hand the US’ meddling in their domestic affairs, which they attribute to the US’ arrogance and divorce from reality.

From the Saudis’ perspective, the US misperception about the country manifests itself in several areas:

Arms sales: When high-ranking Democrats make bold foreign policy statements, as when Senator Richard Blumenthal and Rep. Ro Khanna introduced a bill to “immediately pause all US arms sale to Saudi Arabia” in the wake of the oil production cut, it demonstrates where the party’s position as a whole generally lies. Furthermore, Biden has yet to speak against this bill, which shows how flawed the administration’s views are on the entire enterprise of arms sales to Saudi Arabia.

To begin with, selling arms to the Saudis is not a charitable contribution. They pay tens of billions of dollars to buy arms, from which the US military industry greatly benefits financially. It allows the US to have a solid foothold in Saudi Arabia through trainers, logistical support, and military personnel, which serve the US strategic interest throughout the Middle East, all while strengthening the ties between the two countries which yields billions in economic benefits.

National interests: As the Saudis see it, the US policy approach toward them is based on the premise of what is best for the US as the superior power in their bilateral relations. That is, the US has been rather categorical in its demands in terms of Saudi loyalty, posing to the Saudis essentially two options, as Saudi energy minister Prince Abdulaziz kept hearing: “are you with us or against us?”

The US has minimized the Saudis’ political interests and often economic considerations, as was manifested by Riyadh’s decision to support OPEC’s oil cut. In particular, the Saudis wanted to keep the price stable especially because of their concern over an impending global recession, and in addition they want to prepare for the increased oil demands of an uncertain winter. By viewing the relationship in black and white, the Saudis feel shortchanged and constrained which they are no longer willing to tolerate.

Human rights violations: This issue is one the Saudis fervently resent as they despise being lectured at and criticized publicly. Although there are human rights violations in Saudi Arabia, the question is, if the US wants the Saudis to end or significantly curtail their human rights abuses, would that be achieved through public chiding or through behind the scenes discussions? The answer is clear; denouncing and humiliating the Saudis publicly about their human rights record serves the opposite of the US’ ultimate goal. Instead, the US can point out in private settings how much the monarchy can benefit if the people feel freer and more creative, and not subject to arbitrary detentions, disproportionate penalties, gender inequality, etc.

What is needed now is the opening of a new chapter in the relations between the two countries, specifically by recognizing Saudi Arabia’s critical role on several fronts:

As a peace maker: In a recent meeting between the US and Israeli presidents, Biden and Herzog, the latter expressed that “I truly believe that Saudi Arabia is a very important player in the region and also a very central pillar in the Muslim world.” Indeed, without Saudi Arabia’s agreement, the Abraham Accords, which have created in the words of Herzog “a strategic paradigm shift, something we have dreamt of for ages,” would not exist.

The Saudis, who introduced the Arab Peace Initiative in 2002, remain committed to ending the Israeli-Palestinian conflict while tacitly cooperating with Israel on a host of issues, including intelligence sharing, the purchase of advanced Israeli technology, and certainly exchanging views and risk assessment in connection with the Iranian threat. In addition, the Saudis voted to condemn Russia’s annexation of Ukrainian territories and is continuing its efforts to assist Ukraine, among many other efforts.

Oil production: Regardless of the US-Saudi conflict, Riyadh remains the largest oil producer and given the global energy crisis, the Saudis can make a significant difference. True, the Saudis still want to calibrate the supply and demand for oil and protect its national interest. Nevertheless, the Biden administration should work with the Saudis in addressing the global oil crisis through quiet negotiations, for two reasons. First, on December 5, the EU oil embargo on seaborne Russian crude oil will begin, which can precipitate a new crisis as the winter cold approaches. Second, on December 4, the next OPEC meeting will be held, where the US and the Saudis should reach in advance a mutually beneficial understanding about oil production.

Mending relations: Certainly, there are many other areas where the US and Saudi Arabia can and should fully cooperate. This includes full collaboration in dealing with the Iranian regional threat and its ambition to become the region’s hegemon, potentially equipped with nuclear weapons; working together to bring the war in Yemen to an end and stopping the horrifying death and destruction; helping mitigate the ongoing civil war in Sudan where thousands of innocent people are dying without any relief in sight; continuing to promote peace between Israel and other Arab states, and together push for settling the more than seven-decades-old Israeli-Palestinian conflict.

In spite of the ups and downs in US-Saudi relations, their alliance has lasted seven decades and proven its resiliency and far-reaching geostrategic importance for both countries. Now is the time to revisit their relationship and renew their commitment to an alliance and friendship, which is pivotal for regional peace and stability at a historic juncture of global turmoil.

____________
Dr. Alon Ben-Meir is a retired professor of international relations at the Center for Global Affairs at NYU. He taught courses on international negotiation and Middle Eastern studies for over 20 years.

 

H Eλλάδα, το Ισραήλ και ο Νετανιάχου

2

Οι ελληνοϊσραηλινές σχέσεις αποτελούν εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια βασική πτυχή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας

Οι ελληνοϊσραηλινές σχέσεις αποτελούν εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια βασική πτυχή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας. Αν υπάρχει ένας πολιτικός, ο οποίος θεωρείται αρχιτέκτων της ελληνοϊσραηλινής προσέγγισης, και πλέον φιλίας, δεν είναι άλλος από τον Μπένζαμιν Νετανιάχου. Ο Νετανιάχου ήταν αυτός, ο οποίος αναζήτησε εναλλακτικές ύστερα από την επιδείνωση των σχέσεων Ισραήλ–Τουρκίας το 2008, και ακολούθως διερεύνησε τη δυνατότητα συνεργασίας με την Ελλάδα. Ως πρωθυπουργός του Ισραήλ έχει συνεργαστεί επιτυχώς με διαφορετικές ελληνικές κυβερνήσεις – με αυτή του ΠΑΣΟΚ τα κρίσιμα έτη 2010 και 2011, εκείνη της Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑΣΟΚ από το 2012 ως το 2015, του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ από το 2015 ως το 2019, και στη συνέχεια της Νέας Δημοκρατίας από το 2019 μέχρι πέρυσι που ο ίδιος έφυγε από την εξουσία.

Παρά τη διαφορετική απόχρωση των ελληνικών κυβερνήσεων το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: διαρκής πρόοδος στις διμερείς σχέσεις. Αν σήμερα η ελληνοϊσραηλινή φιλία αξιολογείται ως δεδομένη, ο δρόμος προς την κατεύθυνση αυτή ήταν δύσκολος. Η Τουρκία ήταν για δεκαετίες στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ, η Ελλάδα συνεργαζόταν άριστα με τα αραβικά κράτη, ενώ η ύπαρξη προκαταλήψεων στις κοινωνίες και το θέμα του αντισημιτισμού στην Ελλάδα εμπόδιζαν να γίνει το παραπάνω βήμα. Έτσι, η προνοητικότητα του Κωσταντίνου Μητσοτάκη από τις αρχές τις δεκαετίας του 1990 άργησε κάποια χρόνια να αποδώσει καρπούς, αλλά τελικά απέδωσε.

Η εκλογική νίκη του Νετανιάχου αποτελεί θετική είδηση για την Ελλάδα υπό την έννοια ότι επιστρέφει στην πρωθυπουργία ο πολιτικός ηγέτης ο οποίος πίστεψε στη δυναμική των διμερών σχέσεων την εποχή της δυσπιστίας και των προκαταλήψεων. Από εκεί και πέρα, όμως, χρειάζεται ρεαλισμός. Ο Νετανιάχου αναλαμβάνει ξανά τα ηνία του Ισραήλ σε μια εποχή που η χώρα έχει αποκαταστήσει τις διπλωματικές της σχέσεις με την Τουρκία – χωρίς αυτό να σημαίνει πως η εμπιστοσύνη έχει αποκατασταθεί. Ο ίδιος θα κυβερνήσει με στόχο τη συνεργασία με την Τουρκία – σε τομείς κοινού ενδιαφέροντος – και όχι τον εξοβελισμό της από τις διεργασίες της Ανατολικής Μεσογείου σε διμερές και πολυμερές επίπεδο.

Ο τρόπος με τον οποίο οι ελληνοϊσραηλινές σχέσεις θα εξακολουθήσουν να αναπτύσσονται με τα καινούρια δεδομένα θα αποτελέσει θέμα συζήτησης των δύο κυβερνήσεων. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περιμένουμε ότι το Ισραήλ θα πάρει το μέρος της Ελλάδας κατά της Τουρκίας. Γνωρίζοντας τα όρια, η ελληνική εξωτερική πολιτική έναντι του Ισραήλ μετά την επιστροφή του Νετανιάχου θα είναι καλό να εστιάσει σε πεδία όπου μπορούν να υπάρξουν συμπράξεις όπως αυτό της κυβερνοασφάλειας και της στρατιωτικής συνεργασίας, για παράδειγμα με την αξιοποίηση του κέντρου εκπαίδευσης πιλότων στην Καλαμάτα.

Επίσης, δεν αποκλείεται επί Νετανιάχου η ισραηλινή κυβέρνηση να διαφωνήσει ανοιχτά σε ορισμένα θέματα με τον πρόεδρο Μπάιντεν, όπως το Παλαιστινιακό, το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, και το ζήτημα της Σαουδικής Αραβίας. Αυτό θα φέρει την Ελλάδα σε δύσκολη θέση, καθώς από τη μία πλευρά η πολιτική της ευθυγραμμίζεται με τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά από την άλλη αναζητεί σύμπλευση με το Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο. Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον θα έχει η μελλοντική κατεύθυνση των σχέσεων Ισραήλ-Ρωσίας όσο συνεχίζεται ο πόλεμος στην Ουκρανία. Ένας ενεργός ρόλος του Νετανιάχου στο ουκρανικό, καθώς ο νέος πρωθυπουργός διατηρεί άριστες σχέσεις με τον πρόεδρο Πούτιν, μπορεί να αφαιρέσει από την Τουρκία το προνόμιο του μοναδικού μεσολαβητή στην περιοχή μας –έστω και αν τα ισραηλινά κίνητρα συνδέονται σχεδόν αποκλειστικά και μόνο με το Ιράν.

*Ο Γιώργος Ν. Τζογόπουλος είναι Λέκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Νίκαιας (CIFE), Senior Fellow στο ΕΛΙΑΜΕΠ και το Κέντρο Στρατηγικών Σπουδών Μπέγκιν-Σαντάτ (Ισραήλ)

Καθημερινή

ΗΠΑ – Ενδιάμεσες εκλογές: Πόσο κρίσιμες είναι για την Ελλάδα

1

Τι θα συμβεί αν οι Δημοκρατικοί απωλέσουν την πλειοψηφία τους στη Βουλή;

Ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζο Μπάϊντεν εκλέχτηκε με τη φιλοδοξία ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού προγράμματος τύπου Ρούσβελτ, μετά τη στασιμότητα της περιόδου Ομπάμα και την αναταραχή της θητείας του Τραμπ.

Κατά τον βουλευτή της ΝΔ Δημήτρη Καιρίδη η φιλοδοξία του αυτή τερματίζεται στις 8 Νοεμβρίου, στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές για την ανάδειξη της νέας Βουλής των Αντιπροσώπων και του 1/3 των μελών της Γερουσίας.

Οι Δημοκρατικοί, σύμφωνα με τις έως τώρα εκτιμήσεις είναι πολύ πιθανόν να απωλέσουν την πλειοψηφία τους στη Βουλή. Εάν συμβεί αυτό δεν θα μπορούν να περάσουν κανέναν νόμο από το Κογκρέσο.

Άρα, για τα επόμενα δύο χρόνια προβλέπεται έντονη αντιπαράθεση της νομοθετικής με την εκτελεστική εξουσία και πλήρες νομοθετικό αδιέξοδο, δεδομένης και της πόλωσης και της εχθροπάθειας που έχει εγκαθιδρυθεί στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα μεταξύ των δύο μεγάλων παρατάξεων, των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων.

Τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα αν οι Δημοκρατικοί χάσουν και την οριακή πλειοψηφία που έχουν σήμερα στη Γερουσία. Το τελευταίο διάστημα φαίνεται να ενισχύεται η δύναμη των Ρεπουμπλικάνων με τη βοήθεια της κακής οικονομικής κατάστασης, του πληθωρισμού και της έκρηξης της τιμής της ενέργειας.

Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου για την κατάργηση της συνταγματικής προστασίας των αμβλώσεων, το περασμένο καλοκαίρι, είχε αναπτερώσει τις ελπίδες των Δημοκρατικών ότι θα μπορούσαν, κόντρα στην ιστορία, να διατηρήσουν την πλειοψηφία τους στο Κογκρέσο, παρόλο που παραδοσιακά το κυβερνόν κόμμα πάντοτε ηττάται στις ενδιάμεσες εκλογές. Όμως στο διάστημα που μεσολάβησε, άλλα ζητήματα, στα οποία κυριαρχούν οι Ρεπουμπλικάνοι, όπως η ακρίβεια, έχουν ανέβει ψηλά στην προσοχή των Αμερικάνων ψηφοφόρων κι αυτό έχει βλάψει τις ελπίδες των Δημοκρατικών.

Πόσο κρίσιμες είναι για την Ελλάδα

Η πλειοψηφία στη Γερουσία, σημειώνει ο κ. Καιρίδης, μας ενδιαφέρει άμεσα κι εμάς στην Ελλάδα, διότι από αυτή θα εξαρτηθεί το αν ο Μπομπ Μενέντες θα διατηρήσει την Προεδρία της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας.

Η τύχη της Γερουσίας θα κριθεί σε τρεις – τέσσερις πολιτείες, όπως είναι η Τζώρτζια, όπου ο νυν Δημοκρατικός Γερουσιαστής παλεύει για την επανεκλογή του σε μία πολιτεία που παραδοσιακά ψήφιζε Ρεπουμπλικάνους, αλλά, το τελευταίο διάστημα, έχει αποκτήσει επαμφοτερίζοντα χαρακτήρα, χάρη στην αναπτυσσόμενη πρωτεύουσά της, την Ατλάντα, στην οποία κυριαρχούν οι Δημοκρατικοί.

Αντίστοιχα, κρίσιμη είναι η Νεβάδα, και, βέβαια, η Πενσιλβάνια όπου ένας λαβωμένος από εγκεφαλικό, Δημοκρατικός υποψήφιος, παλεύει με έναν Ρεπουμπλικάνο τηλε-αστέρα τουρκικής καταγωγής, τον Μεχμέντ Οζ. Το μοναδικό τηλεοπτικό debate των δύο μονομάχων δεν πήγε καλά για τον Δημοκρατικό υποψήφιο, ο οποίος εμφανίστηκε να δυσκολεύεται να μιλήσει και να αντεπιτεθεί στον εύγλωττο Τουρκο-Αμερικάνο τηλε-γιατρό.

Το Βήμα

Αλέξης Παπαχελάς: Σε επικίνδυνο αδιέξοδο ο πόλεμος στην Ουκρανία

0

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει μπει σε μια πολύ επικίνδυνη φάση. Ο Πούτιν νιώθει στριμωγμένος, πράγμα που δεν είναι καλό για κανέναν. Το παιχνίδι με τη Δύση τού «βγήκε» για πάρα πολλά χρόνια, καθώς κέρδιζε τη μία παρτίδα μετά την άλλη. Είχε κάθε δίκιο να υποτιμά την αντίδρασή της και να θεωρεί ότι δεν θα έκανε τίποτε αν εισέβαλλε στην Ουκρανία. Εκανε όμως λάθος. Υπερεκτίμησε τις δικές του δυνατότητες και αιφνιδιάστηκε από την αντίδραση των Ουκρανών, αλλά και των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

Από την άλλη πλευρά, ο Ζελένσκι έχει αναδειχθεί σε ένα σκληρό αλλά και πεισματάρη παίκτη. Πέτυχε στον ρόλο του ηγέτη που δίνει πραγματικές μάχες αλλά και επικοινωνιακές, σε παγκόσμιο επίπεδο. Πώς, όμως, μπορεί να μπει στον ρόλο του ηγέτη που κάνει τον αναπόφευκτο και αναγκαίο συμβιβασμό στο τέλος; Καμία διένεξη δεν λύνεται χωρίς αμοιβαίες υποχωρήσεις. Και κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να περιμένει ότι ο Πούτιν θα αυτοκτονήσει πολιτικά, και όχι μόνον, ενδεχομένως, επιστρέφοντας στα σύνορα του περασμένου Φεβρουαρίου.

Οι Δυτικοί ηγέτες δεν ξέρουν πώς ακριβώς να χειριστούν την εξέλιξη του πολέμου. Οι Eυρωπαίοι φοβούνται για τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στις χώρες τους. Η ακρίβεια και το γεγονός πως οι εικόνες φρίκης έγιναν πια ρουτίνα έχουν οδηγήσει σε μια κούραση με τον πόλεμο. Υπάρχουν Eυρωπαίοι ηγέτες που θα έμπαιναν σε διαπραγμάτευση με τον Πούτιν, αν δεν υπήρχε το βαρύ χέρι της Αμερικής. Αλλά και ο ίδιος ο πρόεδρος Μπάιντεν είναι σαφές πως έχει φτάσει στα όριά του, συνειδητοποιώντας πως ο πόλεμος του κοστίζει πολιτικά, χωρίς ωστόσο να μπορεί να κάνει πίσω ο ίδιος ή να αδειάσει και να πιέσει τον Ουκρανό ηγέτη.

Το παιχνίδι χοντραίνει. Τα ανεξήγητα κρούσματα κυβερνοεπιθέσεων και σαμποτάζ κάθε είδους πληθαίνουν στην Ευρώπη. Οι Ρώσοι κατηγορούν πλέον ευθέως τους Βρετανούς για ενεργή συνέργεια σε ουκρανικές ειδικές επιχειρήσεις. Ολοι μοιάζουν να υπνοβατούν σε αυτή την κρίση, θυμίζοντας παλαιότερα ιστορικά επεισόδια, όταν ο αυτοματισμός οδήγησε σε μεγάλες τραγωδίες. Το επικρατέστερο σενάριο αυτή την ώρα είναι η συνέχιση του πολέμου για πολλούς ακόμη μήνες, ίσως έως το τέλος του 2023. Υπάρχει, βέβαια, πια ο κίνδυνος, μια ακραία ενέργεια της μιας ή της άλλης πλευράς ή ένα ατύχημα να οδηγήσει σε αιφνιδιαστική κλιμάκωση. Η οποία μπορεί να πάρει την πιο επικίνδυνη μορφή μέσα σε ελάχιστο διάστημα. Προφανώς είναι προς το συμφέρον όλων αυτός ο πόλεμος να τελειώσει άμεσα, χωρίς κανείς να μπορεί να πανηγυρίσει για τη νίκη του. Πώς όμως μπορεί να γίνει αυτό με δύο ηγέτες που έχουν δεθεί άρρηκτα με τον μύθο τους;

Καθημερινή

ΤΙ ΓΥΡΕΥΕ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΣΤΙΣ ΒΑΛΤΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ;

4
(Dimitris Papamitsos / Greek Prime Minister's Office)

 

Του Παντελή Σαββίδη

Το 2003 είχα κάνει μια σειρά ντοκυμαντέρ για την ΕΡΤ3 ενόψει της ένταξης δέκα χωρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση την επόμενη χρονιά.

Μαζί με τον Σπύρο Παγιατάκη, διακεκριμένο δημοσιογράφο που έφυγε από τη ζωή, είχαμε επισκεφθεί και τις τρείς βαλτικές χώρες τις οποίες επισκέπτεται αυτές τις ημέρες και ο πρωθυπουργός.

Είχαμε βρεθεί σε ένα άγνωστο τοπίο, ασυνήθιστο για τις εμπειρίες μας. Στη Ρίγα, την πρωτεύουσα της Λετονίας, ή στο Βίλνιους, πρωτεύουσα της Λιθουανίας, δεν θυμάμαι καλά, ζητήσαμε να δούμε και κάποιον εκπρόσωπο της ελληνικής πρεσβείας.

Συναντηθήκαμε με έναν επίτιμο πρόξενο, ο οποίος ζούσε χρόνια εκεί και μας είπε πως δεν υπάρχει πιο αναβαθμισμένη, από αυτόν, διπλωματική αντιπροσωπεία στις βαλτικές χώρες.

Τα συμφέροντα της Ελλάδας και, προφανώς, οι σχέσεις της με τις βαλτικές χώρες δεν απαιτούσαν υψηλή διπλωματική εκπροσώπηση. Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν.

Έκανα αυτήν την ιστορική αναφορά για να θέσω το ερώτημα: τι προκάλεσε την πολυήμερη επίσκεψη του κ. Κ. Μητσοτάκη στις βαλτικές χώρες;

Θέτοντας το ερώτημα αυτό πήρα, μέχρι στιγμής δύο απαντήσεις.

Η πρώτη είναι η οικονομική. Οι βαλτικές χώρες έχουν υψηλό επίπεδο ανεπτυγμένης τεχνολογίας σε διάφορους τομείς που ενδιαφέρουν την Ελλάδα. Πράγματι, και το 2003 που επισκέφθηκα το Ταλίν της Εσθονίας, η κυβέρνηση συνεδρίαζε με τους υπολογιστές μπροστά στους υπουργούς. Από τότε είχαν εισάγει την ψηφιακή τεχνολογία στην καθημερινότητά τους.

Δεν αποκλείεται ο πρωθυπουργός, σε μια προσπάθεια τεχνολογικής αναβάθμισης της χώρας, να πραγματοποίησε μια σχετικά πολυήμερη επίσκεψη. Άλλωστε, μια από τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας στα πρώτα χρόνια εισαγωγής του είδους στην καθημερινότητά μας ήταν η NOKIA της οποίας, ο διευθύνων σύμβουλος, αν δεν κάνω λάθος, ήταν ο Γραμματέας της νεολαίας του ΚΚ Φινλανδίας. Μην μου πείτε πως η Φινλανδία δεν ανήκει στις βαλτικές χώρες. Το γνωρίζω. Ρίξτε, όμως, μια ματιά στην ιστορία.

Σημαντικότερος, όμως, είναι ο δεύτερος λόγος που ορισμένοι θεωρούν ως αιτία της επίσκεψης του πρωθυπουργού.

Ο δεύτερος αυτός λόγος φέρει τον κ. Μητσοτάκη να εκτελεί, ουσιαστικά, αποστολή για λογαριασμό των ΗΠΑ.

Η υλοποίηση σιγά σιγά της νέας διαχωριστικής γραμμής της Rimland από τον Βερίγγειο Πορθμό ως το Σουέζ, όπως φαίνεται στον χάρτη του Μεσογειακού Κέντρου Στρατηγικών Σπουδών της Γαλλίας (FMES).

Η γραμμή αυτή περνά από τις βαλτικές χώρες και, ουσιαστικά, αποκόπτει ένα μέρος της Τουρκίας, την Ευρωπαϊκή της πλευρά και τα παράλια της Μικράς Ασίας. Είναι υπερβολή να πιστέψουμε πως μπορεί μια τέτοια πολιτική να αποτελεί αμερικανικό σχέδιο;

Όχι, αν σκεφθεί κανείς τον χάρτη του Αμερικανού συνταγματάρχη Ραλφ Πέτερς στις αρχές της δεκαετίας του 2000 που ουσιαστικά διαμέλιζε τη χώρα.

Δεν υποστηρίζουμε, φυσικά, ευφάνταστα σενάρια. Πρέπει να έχουμε πολλές ενδείξεις για να καταλήξουμε σε τέτοιες εκτιμήσεις. Αλλά, οι Αμερικανοί φαίνεται να συνειδητοποιούν σιγά σιγά πως η Τουρκία είναι τελειωμένη υπόθεση για τη Δύση. Και, πράγματι, όπως υποστηρίζουμε εδώ και καιρό, είναι.

Η Τουρκία θέλει να αποκτήσει βαθμούς αυτονομίας από την Δύση που θα της επιτρέψουν να ακροβατεί μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Αλλά αυτό ως ένα βαθμό μπορεί να γίνει αποδεκτό.

Η Τουρκία προκαλεί τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ την ανέχονται αλλά υπάρχει και όριο στην αμερικανική ανοχή. Η τουρκική πολιτική στη Λιβύη, η υπερβολική προσέγγιση του Πούτιν από τον Ερντογάν και το αίτημα του τούρκου προέδρου για κατασκευή και δεύτερου πυρηνικού εργοστασίου στην Τουρκία από ρωσική εταιρεία,  (το πρώτο στο Ακούγιου, το δεύτερο στη Σινώπη)  και φήμες (ανεπιβεβαίωτες προς το παρόν) πως η Ρωσία μετατρέπει το Ακούγιου σε ναυτική βάση της) αρχίζουν και προβληματίζουν τα κέντρα διαμόρφωσης πολιτικής στην Ουάσιγκτον.

Ο χάρτης του Αμερικανού συνταγματάρχη Ραλφ Πέτερς

Ορισμένα ενδεικτικά στοιχεία της αμερικανικής δυσαρέσκειας προς την Τουρκία είναι:

-Το κείμενο του Συμβουλίου Ασφαλείας που ανανεώνει την παρουσία της δύναμης του ΟΗΕ στην Λιβύη στο οποίο γίνεται αναφορά  στο άρθρο 6 του Φόρουμ Πολιτικού Διαλόγου της Λιβύης, όπου καθίσταται σαφές ότι η προσωρινή κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να συνάψει συμφωνίες που δεσμεύουν τη χώρα μακροπρόθεσμα, σαφής αναφορά στο τουρκολιβυκό μνημόνιο.

-Ακριβώς τα ίδια πράγματα δήλωσε, χθες, επισήμως και ο εκπρόσωπος του State Department.

-Η υποστήριξη που παρέχουν οι ΗΠΑ στους Κούρδους της Συρίας, κάτι που ενοχλεί υπερβολικά την Τουρκία, διότι το συνδέει, και δικαίως, με υπαρξιακά της ζητήματα.

-Η άσκηση, πάνω από τα κατεχόμενα, της Αμερικανικής αεροπορίας με τα υπερσύγχρονα F-22 τα οποία οι ΗΠΑ δεν πωλούν σε καμιά χώρα και που, όπως λένε πεπειραμένοι πιλότοι, θα ήταν προτιμότερη η αγορά τους από την Ελλάδα αντί των F-35. Υπενθυμίζεται πως η υπέρπτηση των αμερικανικών αεροπλάνων πάνω από τη βόρειο Κύπρο έγινε με άδεια της Κυπριακής κυβέρνησης.

–  Δεν στερείται σημασίας, επίσης, αν και εδώ έχουμε να κάνουμε με την αμερικανική δικαιοσύνη, το γεγονός ότι το αμερικανικό Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε το τουρκικό αίτημα να επανεξεταστούν οι δύο πρωτόδικες αποφάσεις για τα επεισόδια έξω από την τουρκική πρεσβευτική κατοικία στην Ουάσιγκτον.

Όλα αυτά- και άλλα πολλά- δείχνουν πως κάτι αλλάζει στην περιοχή.

Και πως όταν ο κ. Κ. Μητσοτάκης δήλωνε δεδομένος κάτι είχε στο μυαλό του. Πιστεύει πως σωστά έπραξε, αν σκεφθούμε την δήλωσή του στη συνέχεια, πως βρισκόμαστε στην σωστή πλευρά της ιστορίας.

Αυτό, βεβαίως, θα φανεί όταν το πάζλ ολοκληρωθεί.

Πάντως, εκείνη που θα δοκιμασθεί από τις εξελίξεις θα είναι η Ευρώπη. Το πως θα το δούμε. Βρισκόμαστε στην αρχή καθοριστικών αλλαγών.

 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΣΤΕΙΛΕΙ ΠΡΕΣΒΗ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ

0
του Παντελή Σαββίδη
Έκανα μια ανάρτηση νωρίτερα, σήμερα, με αφορμή δημοσίευμα της “Καθημερινής” ότι ο πρέσβης Νίκος Κοτροκόης που αρχικά ορίσθηκε να αναλάβει την πρεσβεία στην Τρίπολη της Λιβύης ανεκλήθη, διότι, όπως ισχυρίσθηκε το ΥΠΕΞ- πάντα κατά την “Καθημερινή” – αν επέδιδε διαπιστευτήρια θα ήταν ωσαν η Ελλάδα να αναγνώριζε την κυβέρνηση που υπέγραψε με την Τουρκία τα γνωστά μνημόνια.
Μετά την ανάρτηση δέχθηκα αρκετά μηνύματα απο διπλωμάτες που στο δια ταύτα έλεγαν πως η Ελλάδα πρέπει να ορίσει πρέσβη στην Τρίπολη διότι αν καθυστερήσουμε και άλλο θα χάσουμε εντελώς το παιχνίδι.
Το επιχείρημά τους στον ισχυρισμό του Υπουργείου προς την “Καθημερινή” είναι:
“Πρόκειται για την διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση και όλοι οι πρέσβεις της ΕΕ έχουν επιδώσει σ αυτήν διαπιστευτήρια.
Δεν είναι αυτός ο λόγος της ανάκλησης του πρέσβη αλλά ότι, χολωθήκαμε που δεν δέχτηκαν να δώσουν υπερπήδηση, ούτε άφησαν τον Δένδια να πάει στη Βεγγάζη.
Το να στείλουμε επιτετραμμένο (σσ. κάτι που είχα προτείνει σε σχετικό σχόλιο) θα ήταν φοβερή υποβάθμιση και θα τον εμπόδιζαν να κάνει σωστά τη δουλειά του.
Άλλωστε έχει πάρει ήδη agreement. Δηλαδή την αποδοχή της Τρίπολης ότι τον δέχεται σαν πρέσβη. Άρα έχουμε κανονικές διπλωματικές σχέσεις με την Τρίπολη και καλώς έγιναν όλα”.
Απο την στιγμή που πεπειραμένοι διπλωμάτες εκτιμούν ότι πρέπει να τοποθετηθεί πρέσβης στην Τρίπολη και επισείουν τον κίνδυνο της μακράς απουσίας ελληνικής διπλωματικής αντιπροσωπείας, μήπως η ηγεσία του Υπουργείου εξωτερικών πρέπει να σκεφθεί ξανά το θέμα;
Στη Λιβύη αυτήν τη στιγμή γίνεται χαμός. Υπάρχουν πολλές τάσεις και πολλές επιρροές.
Η περίπτωση του προέδρου της Εθνικής Εταιρείας Πετρελαίου (NOC), Farhat Bengdara που δήλωσε πως η εταιρεία μελετά αγωγό φυσικού αερίου που θα συνδεθεί με την Ελλάδα, είναι χαρακτηριστική.
Ο Μπεγκντάρα απο ο,τι μαθαίνω είναι επιλογή των Εμιράτων. Τα Εμιράτα ζήτησαν να τοποθετηθεί στην προεδρία της Εταιρείας. Και επειδή τα Εμιράτα δεν θέλησαν να εκμεταλλευτεί η Τουρκία τα κοιτάσματα στον κόλπο της Σύρτης, υπεγράφη συμφωνία με την ENI να κάνει έρευνες και εξορύξεις η Ιταλική εταιρεία.
Η περίπτωση αυτή δείχνει πως το παιχνίδι είναι ρευστό και θα μπορούσε να συμμετάσχει και η Ελλάδα.
Όσο λείπει η Ελλάδα απο το λιβυκό πεδίο, τόσο αφήνεται χώρος δράσης στην Τουρκία.
Πολλά δείχνουν πως κάτι αλλάζει. Άλλωστε και η απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας τους ΟΗΕ που καλεί την κυβέρνηση της Τρίπολης να μην συνάπτει συμφωνίες που δεσμεύουν την χώρα καθώς και η δήλωση του εκπροσώπου του State Department στο ίδιο πνεύμα είναι χαρακτηριστική.
Οι περισσότεροι χειριστές δύσκολων καταστάσεων υποστηρίζουν πως η Ελλάδα πρέπει να ορίσει πρέσβη στη Λιβύη.

Το G7 και η Ειρήνη της Βεστφαλίας

0

Στις 3 και 4 Νοεμβρίου συνέρχονται οι υπΕξ του G7 στο Μίνστερ, τη γερμανική πόλη, όπου το 1648 υπεγράφη η Ειρήνη της Βεστφαλίας. Σήμερα η ειρήνη είναι εκ νέου το διακύβευμα.

    Το Μίνστερ ετοιμάζεται για το G7 σε επίπεδο υπΕξ

Μίνστερ, 1648. Η Ευρώπη έχει ζήσει ήδη το απόγειο της Αναγέννησης και παρόλα αυτά περνά στην πρώιμη νεώτερη εποχή με βία, πόλεμο και αίμα. Δύο πόλεμοι, ο Τριακονταετής Πόλεμος (1618-1648) στα εδάφη κυρίως της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο Ογδοηκονταετής Πόλεμος μεταξύ του Ισπανικού Στέμματος και των Κάτω Χωρών (1568-1648) φτάνουν στο τέλος τους στο σημαδιακό αυτό έτος με την υπογραφή της λεγόμενης Ειρήνης της Βεστφαλίας.

Ουσιαστικά δεν ήταν «μία» αλλά μια σειρά συνθηκών που υπεγράφησαν τόσο στο Μίνστερ όσο και στο γειτονικό Όσναμπρικ της τότε Βεστφαλίας. Συνθήκες, οι οποίες μέχρι σήμερα αποτελούν ορόσημο για την εγκαθίδρυση της «βεστφαλιανής τάξης πραγμάτων» και την ανάδυση της έννοιας του κυρίαρχου κράτους, όπως το γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.

Εκεί τέθηκαν και τα θεμέλια της σύγχρονης διπλωματίας, της συστηματικής διπλωματικής μεθόδου ως μέσου επίλυσης διαφορών, τερματισμού πολέμου και μακροημέρευσης της ειρήνης. «Η Ειρήνη της Βεστφαλίας αποτελεί μέρος της  διδακτέας ύλης διπλωματών» αναφέρει στο δίκτυο WDR ο Ρούπρεχτ Πόλεντς, ειδικός σε θέματα Εξωτερικής Πολιτικής. Διπλωμάτες από όλο τον κόσμο έχουν γαλουγηθεί με το «βεστφαλικό δόγμα», όπως λέει ο Πόλεντς, δηλαδή με την ιδέα της κυριαρχίας εθνικών κρατών, τα οποία συνυπάρχουν και συνδιαλέγονται στη βάση κοινών κανόνων (διεθνούς δικαίου).

Αναζητώντας από τη Βεστφαλία ειρήνη για τη Ουκρανία 

Έτσι καθόλου τυχαία δεν πρέπει να θεωρείται η επιλογή του Μίνστερ για τη σύνοδο των υπ. Εξωτερικών της ομάδας του G7, των επτά ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη (Γερμανία, ΗΠΑ, Γαλλία, Μ. Βρετανία, Ιταλία, Ιαπωνία, Καναδάς και ΕΕ ως παρατηρητής). Την προεδρία έχει μέχρι το τέλος του χρόνου η Γερμανία και η υπ. Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ, όπως έχει δείξει μέχρι τώρα, αξιοποιεί κάθε ευκαιρία προκειμένου να στείλει ηχηρά μηνύματα προς πάσα καυεύθυνση σε συμβολικό επίπεδο και όχι μόνο.

Μπλίνκεν ΜπέρμποκΆντονι Μπλίνκεν και Αναλένα Μπέρμποκ στο Βερολίνο

Στο επίκεντρο της διάσκεψης των υπ. Εξωτερικών θα βρεθεί εκ των πραγμάτων ένα βασικό θέμα: ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι συνέπειές του και η επόμενη μέρα -τουλάχιστον ο συντονισμός σε επίπεδο G7 για αυτή. Η ίδια η Αναλένα Μπέρμποκ έχει άλλωστε προσωπική εμπειρία, δεδομένου ότι έχει ήδη επισκεφτεί δύο φορές την Ουκρανία από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στις 24 Φεβρουαρίου.

Μετά τη Σύνοδο του G7 σε επίπεδο αργηγών κρατών και κυβερνήσεων τον Ιούνιο στο Έλμαου της Βαυαρίας, οι υπ. Εξωτερικών έχουν δύο βασικές αποστολές στο Μίνστερ: πρώτον να επαναβεβαιώσουν ότι στέκονται ενωμένοι και αρραγείς απέναντι στη Μόσχα και δεύτερον να συντονίσουν τη στήριξη της ουκρανικής αντίστασης ως οι επτά ισχυρότερες βιομηχανικές χώρες.  Κι όλα αυτά βέβαια με το βλέμμα στραμμένο αυτές τις μέρες στον Αμερικανό υπ. Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν ενόψει των κρίσιμων ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ για τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία στις 8 Νοεμβρίου, με τον φόβο ενός «comeback» των Ρεπουμπλικανών στα δύο νομοθετικά σώματα.

Σε ύψιστη επιφυλακή οι δυνάμεις ασφαλείας

ΜίνστερTo φιλήσυχο Μίνστερ

Για την ήσυχη βεστφαλική πόλη των 316.000 κατοίκων η Σύνοδος των υπ. Εξωτερικών αποτελεί ένα τεράστιο γεγονός που ταράσσει τα νερά της «βεστφαλικής τάξης». Τα μέτρα ασφαλείας της αστυνομίας, του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών είναι πρωτοφανή για την πόλη και τα περίχωρα.

Aπροσπέλαστο είναι και το ξενοδοχείο Atlantic, κοντά στον κεντρικό σταθμό, το οποίο θα φιλοξενήσει μεταξύ άλλων εκδήλωση για τις διμερείς σχέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας με βασικούς ομιλητές την Αναλένα Μπέρμποκ και τον Άντονι Μπλίνκεν στο προοίμιο της συνόδου. Την ίδια ώρα αναμένονται και τουλάχιστον 14 διαδηλώσεις, μεταξύ αυτών της Greenpeace και των Fridays for Future.

Oι εργασίες των υπ. Εξωτερικών θα φιλοξενηθούν συμβολικά στην Αίθουσα της Ερήνης του ιστορικού δημαρχείου της πόλης – Εκεί ακριβώς που υπεγράφη η Ειρήνη της Βεστφαλίας το 1648.

Δήμητρα Κυρανούδη, Βερολίνο

DW

Egypt’s difficult balancing act between the West and Russia

0
Cathrin Schaer
13 hours ago

Ahead of the COP27 summit, Egypt is trying to polish its image. Along with other concerns, a long-running alliance with Russia could be problematic.

Ahead of this month’s international climate conference COP27, the authoritarian Egyptian government has been polishing up its image. Political prisoners have been released and new environmental projects unveiled.

Before COP27 begins, “Egypt wants to present itself as a representative of the Global South, by virtue of its complex identity as an Afro-Arab nation and as a gateway to Africa and the Middle East,” Mohammed Soliman, an expert on Egypt at the Washington-based Middle East Institute, or MEI, wrote in late October.

Cairo is casting itself “as a champion … that all parties can commit to,” he said.

One of those parties is Russia. Egypt has a long history with its ally to the north — during the Cold War, Egypt was the Soviet Union’s principal ally in the Middle East and the country remains an important partner today. After Abdel-Fattah el-Sissi became president of Egypt in 2014 following a military coup, the two counties have become even closer.

Egypt's President Abdel Fattah el-Sisi (L) and Russia's President Vladimir Putin shake hands during a meeting on the sidelines of the 2019 Russia-Africa Summit.
Observers say the two ‘strongman’ leaders have a natural affinity.Image: Sergei Fadeichev/TASS/picture alliance

‘In constant contact’

“Russia is an important partner for Egypt in various fields, and relations between the two countries are distinguished,” el-Sissi said in June this year, speaking at a conference in St. Petersburg, Russia.

Russia considers Egypt “one of our most important partners in Africa and the Arab world,” Russian President Vladimir Putin returned the compliment in a late September speech, as he welcomed a new Egyptian ambassador to his country. “We are in constant contact with President el-Sissi,” he added.

Putin and el-Sissi have much in common. Moscow criticized popular pro-democracy protests during the so-called Arab Spring. These toppled former Egyptian dictator, Hosni Mubarak, before the country eventually returned to an authoritarian, military-led rule under el-Sissi, after a period of political instability. Given el-Sissi’s dire human rights record, he likely feels the same as Putin about political protest. And unlike the US and European Union, Russia’s friendship is not contingent on improving human rights in Egypt, nor correcting Egypt’s troubled economic course.

Activists holding up sign reading 'Free Alaa'
Egypt’s most prominent activist Alaa Abdel-Fattah remains in prison and on hunger strike. His sisters are among those fighting for his release.Image: Kin Cheung/AP/picture alliance

“Irked by criticism from the US and European leaders … el-Sissi has sought to diversify Egypt’s global partnerships by cementing ties with his Russian counterpart — an autocrat unconcerned with democracy and human rights,” Egyptian journalist Shahira Amin pointed out in an editorial for US think tank, the Atlantic Council, earlier this year.

 What does the friendship really mean?

In more concrete terms, that personal and foreign policy “chemistry” between Putin and el-Sissi has resulted in increased trade, military and foreign policy ties between their countries since 2014.

Egypt and Russia have always traded with one another and are important economic partners. Egypt imports most of its wheat from Russia and Russian tourists make up around 40% of all visitors to Egypt. Tourism is an important part of the latter’s earnings, bringing in billions of dollars and making up about 12% of the country’s total income.

In 2021, trade between Russia and Egypt totaled around $5 billion (€5.05 billion). In 2013, it was around $3 billion.

In 2018, the two countries signed a strategic cooperation treaty to bolster trade between them, as well as promote other forms of cooperation. Several large projects followed, including Russia building and financing Egypt’s first nuclear power plant, the upgrading of Egypt’s railways, as well as a special free trade zone for Russia inside Egypt.

In this photo illustration, the State Atomic Energy Corporation Rosatom logo seen displayed on a smartphone.
Russia’s Rosatom is helping build Egypt’s first nuclear power plant in Dabaa, with costs estimated around $26 billion (€26.25 billion)Image: Rafael Henrique/SOPA Images/ZUMA/picture alliance

However, as analysts have pointed out, given that Russia’s resources are increasingly focused on fighting the war in Ukraine, it is unclear how quickly what el-Sissi calls “mega-projects” will progress.

Russia has also consistently been one of the main, if not the biggest, suppliers of arms to Egypt. Egypt, which has the largest military in Africa, also buys a lot of weaponry from the US and the EU. However, often Americans and Europeans have put conditions on weapons sales, something that Russia has not done.

Russia and Egypt also have some foreign policy parallels. They both support Libyan leader Khalifa Haftar in the Libyan conflict and Russia’s role in Syria, and as a result its positioning in the eastern Mediterranean, makes it important to Egypt.

Balancing act

Despite all that, Egypt has been extremely careful not to favor Russia and to maintain a careful balance between allies and supporters.

For example, Egyptian authorities were quick to deny that they had sent observers to Ukraine in September — something Russian news agency, TASS, had reported — to monitor Russia’s sham referendums in occupied Ukraine.

In another case, there were plans for Russian visitors to Egypt to be able to use their Mir cards — Russia’s homegrown version of a credit card – there.

A ship sails on the Suez Canal in Ismailia Province, Egypt.
A special industrial and free trade zone for Russia, near the Suez Canal, is to be built over the next 13 years.Image: Sui Xiankai/Xinhua News Agency/picture alliance

As the Economist magazine’s intelligence unit reported last month, “linking up with Mir would be seized upon by Russia as new evidence that important countries in the developing world resent being pressured by the US to adopt an anti-Russian position on the Ukraine issue.”

However Egyptian media reports indicate this plan now seems to be on hold, due to fear of the US’s Ukraine-related sanctions on any financial institutions handling the Russian transactions.

An analysis of this year’s Egyptian trade patterns by international business consultancy, Dezan Shira and Associates, shows just how balanced Egypt’s relationships have been. There is “an equidistant trade policy,” the consultancy concluded. With Egypt “quite literally at the crossroads between Europe and Asia … just under a quarter of trade can be attributed to both continents.”

Egypt also balanced trade in the other direction, dividing it neatly between the US and eastern European countries, the consultancy noted.

Pedestrians on the platform of the El Malek El Saleh station on the Cairo metro waiting in the ladies-only section
Russian companies are to help modernize Egypt’s railway, with 1,300 new train carriages and $900 million (€909 milion) worth of railway track.Image: Alexander Farnsworth/picture alliance

Simply put, both countries benefit equally from their relationship, MEI expert Soliman told DW. But while Russia may be important, it is certainly not Egypt’s most significant ally, he added.

“Egypt and the Gulf are strong allies with some tactical differences,” the Cairo-born analyst said, noting that countries like Saudi Arabia and the United Arab Emirates were pouring billions into Egypt in investments and loans, to help prop up the economy. “And the EU and Egypt are also important partners in energy, immigration and trade. But, he argued, “Cairo’s top strategic choice [for an ally] remains the US for the time being — especially after Russian missteps in Ukraine.”

Russia feels similarly about Egypt, an analysis for the Tahrir Institute for Middle East Policy by Dimitar Bechev, a lecturer at Oxford University, confirms. “Egypt is one amongst a wide array of partners Moscow transacts with in the pursuit of diplomatic and economic gains,” Bechev wrote.

“For months now, Cairo has been able to chart its own course,” the MEI’s Soliman continued. “Voting in favor of a UN resolution condemning Russia’s annexation of Ukraine regions, while maintaining a hotline to Moscow. Or working with the EU on energy security while maintaining its friendly relations with Moscow.”

And Egypt isn’t the only country that sees it like this, Soliman told DW. “[Countries in] the West should understand that this is not a bipolar world, but a multipolar, multi-civilizational one,” he argued. “The West should not commit the mistake of looking into the world’s reaction to the Russian invasion of Ukraine as a binary, or forcing countries to choose one side over the other.”

Edited by: Nicole Goebel

Deutsche Welle