Αρχική Blog Σελίδα 1802

Όταν Ολλανδοί έμποροι αγόραζαν το Μανχάταν για 24 δολάρια από τους Ινδιάνους

0

Οι ρίζες της ονομασίας του Μανχάταν χάνονται στα βάθη των αιώνων. Πιστεύεται ότι προέρχεται από τη γλώσσα των Αλγκονκούιαν -των παλαιότερων γνωστών κατοίκων της περιοχής- και σημαίνει «λοφώδες νησί». Επί αιώνες, αποτελούσε μία από τις σημαντικότερες περιοχές αλιείας και κυνηγιού για τους ιθαγενείς.

Από την πρώτη στιγμή που οι Ευρωπαίοι πάτησαν το πόδι του στο Νέο Κόσμο, το Μανχάταν τράβηξε την προσοχή τους. Είδαν ένα τεράστιο λιμάνι, φυσικά προστατευμένο από τις θύελλες του βόρειου Ατλαντικού, αλλά και από κάθε επίδοξο εισβολέα, χωρίς ακραίες καιρικές συνθήκες και με πρόσβαση στο εσωτερικό της αμερικανικής ηπείρου, μέσω του ποταμού Χάντσον.

Το 1624 η ολλανδική εταιρία Dutch West India Company ίδρυσε στο νότιο τμήμα του νησιού το Νέο Άμστερνταμ, ως ένα σταθμό εμπορικών συναλλαγών.

Δύο χρόνια αργότερα, έφτασε στην περιοχή ως νέος κυβερνήτης ο Πίτερ Μίνουιτ και η πρώτη ενέργειά του ήταν να αγοράσει το Μανχάταν από τους Ινδιάνους, στις 24 Μαΐου.

Ως αντάλλαγμα, προσέφερε εμπορεύματα, αξίας 60 φιορινιών (24 δολαρίων).

Το γεγονός μάς είναι γνωστό από μία επιστολή προς τη διοίκηση της ολλανδικής εταιρίας. Συχνά, τα εμπορεύματα προσδιορίζονται ως μπρελόκ, χάντρες και άλλα φανταχτερά μπιχλιμπίδια, αυτό όμως μπορεί και να μην είναι ακριβές, αλλά να οφείλεται στη φαντασία των συγγραφέων του 19ου αιώνα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία μίας άλλης αγοραπωλησίας, του νησιού Στάτεν, στην οποία συμμετείχε επίσης ο Μίνουιτ, ως αντάλλαγμα δόθηκαν πανωφόρια, κατσαρόλες, τσεκούρια, φτυάρια, βελόνες και άλλα αγαθά.

Σύμφωνα, πάντως, με τους σύγχρονους ερευνητές, οι ιθαγενείς πρέπει να αγνοούσαν την έννοια της μόνιμης ιδιοκτησίας γης, δεδομένου ότι κινούνταν διαρκώς… Δημιουργούσαν καταυλισμούς όπου έβρισκαν τροφή και όταν η εποχή άλλαζε εγκατέλειπαν την περιοχή.

Όταν συμφώνησαν στην πώληση του Μανχάταν, στην καλύτερη περίπτωση -λένε οι ιστορικοί- θεώρησαν ότι παραχωρούσαν τα δικαιώματα κυνηγιού και αλιείας στους Ολλανδούς, οι οποίοι με τη σειρά τους κάποια στιγμή θα έφευγαν, όπως έκαναν οι ίδιοι.

https://www.pronews.gr/istoria/286311_otan-ollandoi-emporoi-agorazan-manhatan-gia-24-dolaria-apo-toys-indianoys/

Τζούλι Πάουελ: Νεκρή από ανακοπή η γνωστή 49χρονη food blogger και ένθερμη υποστηριχτής των εμβολίων COVID-19

0

Δήλωνε ότι αδημονούσε να κάνει και την ενισχυτική δόση του εμβολίου

Η Τζούλι Πάουελ, μια επιτυχημένη food blogger  και πολύ γνωστή στις ΗΠΑ η οποία δημόσια ανέφερε ότι οι «αντιεμβολιαστές πεθαίνουν κατά εκατοντάδες» πέθανε ξαφνικά από καρδιακή ανακοπή.

Την Τρίτη, ο σύζυγος της Πάουελ είπε στους New York Times ότι η γυναίκα του πέθανε από καρδιακή ανακοπή, χωρίς να δοθούν άλλες πληροφορίες.

Μετά την είδηση του θανάτου της, οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης επεσήμαναν γρήγορα ένα tweet του Οκτωβρίου του 2021 από την  Πάουελ στο οποίο φαινόταν σχεδόν να «γιορτάζει» τον Covid-19 σκοτώνοντας «μερικούς από τους σωστούς ανθρώπους».

«Θα υποστήριζα ότι ο COVID σκοτώνει μερικούς από τους σωστούς ανθρώπους. Οι αντιεμβολιαστές  πεθαίνουν κατά εκατοντάδες ( λεγεώνες)», έγραφε η Πάουελ στο Twitter απαντώντας σε μια γυναίκα που ευχόταν τον  θάνατο στον δικαστή Μπρετ Κάβανο αφού είχ βρεθεί  θετικός στον Covid.

Η Τζ.Πάουελ  ένθερμος θιασώτης των εμβολίων COVID-19 είχε κάνει tweet σχετικά με την με την ενισχυτική δόση  και ανυπομονούσε να την κάνει, παρά το γεγονός ότι αυτή και ο σύζυγός της είχαν ασθενήσει  από Covid τους τελευταίους μήνες.

Στο τελευταίο tweet της η Πάουελ, που έγινε μόλις πριν από μία εβδομάδα, παραπονέθηκε επίσης ότι ανέπτυξε μια ασθένεια που ονομάζεται “Μαύρη Τριχωτή Γλώσσα”.

Η 49χρονη συγγραφέας είχε γράψει και το βιβλίο  «Julie & Julia», που βασίζεται στην εμπειρία της μαγειρεύοντας κάθε συνταγή σε ένα βιβλίο μαγειρικής το οποίο ήταν η έμπνευση πίσω από μια προσαρμογή του Χόλυγουντ του 2009 με πρωταγωνίστριες τη Meryl Streep και την Amy Adams.

 

https://www.pronews.gr/ygeia/tzouli-paouel-nekri-apo-anakopi-i-gnosti-49xroni-food-blogger-kai-enthermi-ypostirixtis-ton-emvolion-covid-19/

Γερμανική κατάρρευση: Η Uniper ανακοίνωσε ζημιές 40 δισ. ευρώ – Την ακολουθούν στην άβυσσο άλλες… 375 εταιρείες

2

Τα «κατορθώματα» της κυβέρνησης Σολτς θα αφήσουν εποχή…

Εικόνα κατάρρευσης δείχνει η γερμανική οικονομία μετά τις πρωτοφανείς ζημιές, συνολικού ύψους 40 δισ. ευρώ, που ανακοίνωσε η γερμανική εταιρεία εισαγωγής φυσικού αερίου Uniper, η οποία θα κρατικοποιηθεί από το γερμανικό κράτος προκειμένου να μην χρεοκοπήσει υπό το βάρος των απωλειών που καταγράφει εν μέσω της ενεργειακής κρίσης.

“Τα στοιχεία για το εξάμηνο ήδη δείχνουν ότι η κρίση έχει αφήσει τεράστια σημάδια στα χρηματοοικονομικά μας αποτελέσματα”, δήλωσε η οικονομική διευθύντρια της εταιρείας, Tiina Tuomela, προσθέτοντας ότι το πακέτο για να σταθεροποιηθεί η εταιρεία – το οποίο προβλέπει την κρατικοποίηση της – είναι στο στάδιο της οριστικοποίησης.

Η Uniper ανακοίνωσε ότι τα αποτελέσματα περιλαμβάνουν 10 δισ. ευρώ πραγματικές ζημιές που έχει καταγράψει λόγω της αντικατάστασης του ρωσικού φυσικού αερίου στις αγορές άμεσης παράδοσης (spot) με πολύ υψηλότερες τιμές καθώς και 31 δισ. ευρώ σε μελλοντικές ζημιές που επίσης σχετίζονται με την αντικατάσταση του ρωσικού φυσικού αερίου.

“Εργαζόμαστε εντατικά για να αναδιαρθρώσουμε το χαρτοφυλάκιο μας προκειμένου να ελαχιστοποιήσουμε τους κινδύνους και να τερματίσουμε μέχρι το 2024 τις ζημιές που προέρχονται από την αναστολή των παραδόσεων ρωσικού φυσικού αερίου”, πρόσθεσε η Tuomela.

Τον Σεπτέμβριο η γερμανική κυβέρνηση συμφώνησε να κρατικοποιήσει την Uniper σε ένα πακέτο διάσωσης το οποίο περιλαμβάνει πιστωτικές γραμμές 18 δισ. ευρώ από την κρατική τράπεζα KfW, με την εταιρεία να έχει ήδη αντλήσει περίπου 14 δισ. ευρώ.

Η Uniper όμως είναι η αρχή.

Η κυβέρνηση Σολτς με τις επιλογές της έχει προκαλέσει μεγάλη ενεργειακή και οικονομική κρίση στην Γερμανία και όλα αυτά μέσα σε ένα χρόνο!

Σε ανάλογα σχέδια διάσωσης θα προχωρήσει η γερμανική κυβέρνηση για άλλες 375 εταιρείες που σχετίζονται με τον χώρο της ενέργειας και του φυσικού αερίου και η πολιτική Σολτς τις οδήγησε στην καταστροφή.

Ο μεγαλύτερος μέτοχος της Uniper, η φινλανδική ενεργειακή εταιρεία Fortum, έχει υπογράψει το σχέδιο διάσωσης. Το μερίδιό της αναμένεται να μειωθεί σημαντικά ως αποτέλεσμα των όρων της συμφωνίας.

Αξίζει να πούμε πως το Βερολίνο θα επιτρέψει επίσης στην Uniper να μετακυλήσει τις αυξήσεις του κόστους στους πελάτες της, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν συμβάσεις σταθερής τιμής.

Η Uniper είναι ένας διεθνής ενεργειακός όμιλος που πωλεί ηλεκτρική ενέργεια και φυσικό αέριο σε πελάτες χονδρικής, όπως περιφερειακές επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας. Είναι επίσης ο μεγαλύτερος εισαγωγέας ρωσικού φυσικού αερίου στη Γερμανία.

Η εταιρεία ζήτησε κρατική ενίσχυση όταν ο ρωσικός ενεργειακός γίγαντας Gazprom έκοψε τις παραδόσεις φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Ωραία όλα αυτά αλλά εδώ θα πρέπει να τονίσουμε κάποια πράγματα:

Η κυβέρνηση Σολτς παραβιάζει η ίδια τον όρο της συνθήκης της Λισσαβόνας  με βάση τον οποίο απαγορεύεται σε μία εθνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε διάσωση μίας επιχειρήσεις με μορφή επιδοτήσεων και δανείων καθώς θεωρείται «αθέμιτος ανταγωνισμός».

Να θυμίσουμε τις περιπτώσεις των ελληνικών αμυντικών εταιρειών οι οποίες είχαν παραγγελίες στα πέτρινα χρόνια του μνημονίου αλλά δεν διέθεταν τα χρήματα για τις απαιτούμενες πρώτες ύλες και απαγορεύονταν (από τους Γερμανούς που δίναν και τις εντολές επί μνημονίων) στο ελληνικό κράτος να παρέμβει με δανειοδότηση (για να μπορέσουν να αγοραστούν οι πρώτες ύλες) με αποτέλεσμα να χάσουν στο τέλος δουλειές μεγάλης αξίας.

Όλοι ξέρουμε το κόστος που αποκόμισε η ελληνική οικονομία από αυτή την πολιτική.

Τώρα οι Γερμανοί την παραβιάζουν και δεν τρέχει… τίποτα.

Εδώ δεν έχουμε αθέμιτο ανταγωνισμό; Μόνο για την Ελλάδα ισχύουν οι κανόνες;

https://www.pronews.gr/kosmos/germaniki-katarreysi-i-uniper-anakoinose-zimies-40-dis-eyro-tin-akolouthoun-stin-avysso-alles-375-etaireies/

Η επιστροφή του τελευταίου «μάγκα» της Αμερικής: Ο Ν.Τραμπ ανακοινώνει ότι θα είναι υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ το 2024

0

Γίνεται πραγματικότητα οι προσδοκίες της μεγάλης πλειοψηφίας των Αμερικανών που μετάνιωσαν για την καταψήφισή του

Όταν έφυγε ο Ντόναλντ Τραμπ από τον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο του 2021 η μουσική που έπαιζε ήταν το «My Way» του Φρανκ Σινάτρα, και τώρα επιβεβαιώνετε αφού δηλώνει πάλι υποψήφιος για την επιστροφή στην προεδρία των ΗΠΑ πάντα με τον δικό του τρόπο και χωρίς να συμβιβαστεί με το σύστημα που έχει οδηγήσει στην παρακμή της ΗΠΑ και αποτυπώνεται από την είδηση της εφόδου των LGBTQ+ στο αμερικανικό πολιτικό σκηνικό.

O N.Tραμπ θα ανακοινώσει την υποψηφιότητα του στις προσεχείς προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ το 2024, στις 14 Νοεμβρίου.

Στις ενδιάμεσες εκλογές αναμένεται συντριβή των Δημοκρατικών αφού η πολιτική της κυβέρνησης Τζο Μπάιντεν έφερε πρωτοφανή ακρίβεια στην αμερικανική κοινωνία (και στον πλανήτη) αλλά και τον φόβο ενός πυρηνικού πολέμου με την Ρωσία.

Εκτός τούτου ο ίδιος Αμερικανός Πρόεδρος Τ.Μπάιντεν κάθε μέρα αποδεικνύει πως υπάρχει σοβαρό ζήτημα με την διανοητική του κατάσταση.

Αντίπαλος του Ν.Τραμπ στην κούρσα θα είναι ο κυβερνήτης της Φλόριντα, Ρον ντε Σάντις και ο πρώην υπουργός εξωτερικών Μάικ Πομπέο.

Οι Αμερικανοί πολίτες νιώθουν τον Τ.Μπάιντεν «βαρίδι» για αυτούς, καθώς τα περιστατικά που καταδεικνύουν πως «δεν λειτουργεί φυσιολογικά» και σίγουρα όχι στο επίπεδο που πρέπει για να είναι Πρόεδρος των ΗΠΑ, έχουν αυξηθεί με γεωμετρική πρόοδο.

Η δημοφιλία του ίσα που περνάει το 40%, όταν οι Μπιλ Κλίντον, Μπαράκ Ομπάμα και Ντόναλντ Τραμπ είχαν κατά μέσο όρο ποσοστά αποδοχής μεταξύ 43% και 45% στις ενδιάμεσες εκλογές τους.

Κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης στην Αϊόβα, ο Ντόναλντ Τραμπ είπε «και τώρα, για να κάνουμε τις ΗΠΑ πετυχημένες και ασφαλείς και δοξασμένες, είναι πολύ, πολύ, πολύ πιθανό ότι θα το ξανακάνω».

Ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να θέλει να επωφεληθεί από τις αναμενόμενες νίκες των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές της Τρίτης, 8 Νοεμβρίου, δήλωσαν οι σύμβουλοί του.

Υπενθυμίζεται πως δημοσκόπηση των Reuters/Ipsos στα τέλη του περασμένου μήνα έδειξε ότι το 41% ​​των Αμερικανών βλέπει θετικά τον Ντόναλντ Τραμπ.

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/n-tramp-stis-14-noemvriou-anakoinonei-tin-ypopsifiotita-tou-stis-proedrikes-ekloges-ton-ipa/

Οι καρχαρίες μυρίζουν αίμα…

1

Μιχάλης Ψύλος • [email protected]

Η ρωσική εισβολή και ο πόλεμος στην Ουκρανία, απλώς άνοιξαν διάπλατα τον Ασκό του Αιόλου.

Η Βόρεια Κορέα εκτόξευσε άλλους έξι πυραύλους εδάφους-αέρος προς την Κίτρινη Θάλασσα τις τελευταίες ημέρες. Η Σεούλ απάντησε με τρεις πυραύλους στα ύδατα βόρεια της Κορεατικής χερσονήσου. Ένας από τους πυραύλους της Βόρειας Κορέας διέσχισε ουσιαστικά τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των δύο Κορέων. Πρόκειται για μια απότομη κλιμάκωση, αν λάβει κανείς μόνο υπόψη ότι η Πιονγκγιάνγκ έχει εκτοξεύσει περισσότερους από 40 πυραύλους από την αρχή του έτους, ένας εκ των οποίων πέρασε πάνω από την Ιαπωνία.

Την ίδια ώρα, οι υπηρεσίες πληροφοριών του Ριάντ, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για μια πιθανή και επικείμενη ιρανική επίθεση στο έδαφός της Σαουδικής Αραβίας. Ένα άλλο σενάριο κάνει λόγο για επίθεση της Τεχεράνης στην περιοχή του Ερμπίλ στο βόρειο Ιράκ, όπου φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές επιτίθενται εδώ και αρκετό καιρό κοντά σε αμερικανικές βάσεις.

Την ίδια ώρα, έχει μπει πλέον για τα καλά στην καθημερινή συζήτηση το ενδεχόμενο χρήσης πυρηνικών όπλων. Κάτι αδιανόητο πριν λίγο καιρό. Το εντυπωσιακό είναι ότι σε επίπεδο μέσων ενημέρωσης θεωρείται σχεδόν δεδομένο ότι αργά ή γρήγορα το πυρηνικό όπλο θα χρησιμοποιηθεί. Δεν είναι πλέον θέμα «αν», αλλά «πότε». Αυτό είναι ανησυχητικό, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος η παγκόσμια κοινή γνώμη να αποδεχθεί αυτή την πιθανότητα.

Θα μπορούσαν όλα αυτά να είναι ένας στρατηγικός σχεδιασμός για να φέρουν σε δύσκολη θέση τα δυτικά κράτη που υποστηρίζουν το Κίεβο. Μήπως διαμορφώνεται ένα διεθνές μέτωπο, έτοιμο να εισέλθει στη στρατιωτική σκηνή υπέρ της Μόσχας;

Πίσω από όλα αυτά τα γεγονότα  που φαίνεται να εκτυλίσσονται σε ένα ενιαίο πλαίσιο, από την Ανατολική Ευρώπη έως τη Μέση Ανατολή έως τη Βόρεια Κορέα, υπάρχει μια διαπίστωση: Η μείωση σιγά σιγά του ρόλου και της επιρροής της μοναδικής υπερδύναμης : των Ηνωμένων Πολιτειών. Η εσωτερική διαμάχη Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων έχει οξυνθεί σε τέτοιο βαθμό που πολλοί μιλούν πλέον για εμφύλιο. Κάτι που θα φανεί αν νικήσουν οι Τραμπικοί Ρεπουμπλικάνοι την Τρίτη, στις ενδιάμεσες εκλογές για την ανανέωση του Κογκρέσου. Την ίδια ώρα σε διεθνές επίπεδο, εξασθενεί η επιρροή των Αμερικανών. Όχι μόνο στρατιωτικά, αλλά και οικονομικά. Το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, δέχεται μεγάλη πίεση από το κινεζικό γιουάν. Το μέτωπο των BRICS διευρύνεται καθώς όλο και περισσότερες χώρες θέλουν να ενταχθούν.

Πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι η Αμερική θα «αντέξει» να παραμείνει ως μοναδική υπερδύναμη το πολύ για 15-20 χρόνια ακόμη. Άρα, διάφορες περιφερειακές χώρες αρχίζουν να δρουν ανεξέλεγκτα. Χωρίς το φόβο των αμερικανικών αντιποίνων. Ενός φόβου που κυριάρχησε στον πλανήτη για δεκάδες χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Σαουδική Αραβία και ο ΟΠΕΚ κατ’ επέκταση αγνοούν τις προειδοποιήσεις του Μπάιντεν και μειώνουν την παραγωγή πετρελαίου. Η Τουρκία του Ερντογάν παίζει ανεξάρτητο ρόλο από τη Δύση.

Διάφορες τοπικές δυνάμεις αρχίζουν να δρουν σαν τους καρχαρίες, που μυρίζουν το αίμα από πολύ μακριά και σπεύδουν να επιτεθούν.

Όλα αυτά επιβεβαιώνουν επίσης ότι η διπλωματία δεν διεξάγεται πλέον σε πολιτικό επίπεδο μεταξύ κυβερνητικών εκπροσώπων ή μέσω πρεσβειών. Υπάρχει ένα είδος προληπτικής διπλωματίας με όπλα ,για να δείξουν ότι είναι έτοιμοι να αντιδράσουν και να σύμφωνα με τη δική τους σκοπιά. Και από αυτή την άποψη, η διεθνής διπλωματία έχει εξουδετερωθεί.

Στην πραγματικότητα, ο ΟΗΕ δεν είναι πλέον σε θέση να λύσει κανένα πρόβλημα: αυτή είναι η μεγάλη αποτυχία των Ηνωμένων Εθνών. Αρκεί να πούμε ότι η μόνη συμφωνία που επιτεύχθηκε από την αρχή του πολέμου στην Ουκρανία  είναι για την εξαγωγή των σιτηρών. Και αυτή βρίσκεται συνεχώς στο χείλος της κατάρρευσης. Σήμερα, οι συγκρούσεις μεταξύ κρατών επιλύονται πλέον με όπλα. Επιστρέφουμε στον κόσμο των αρχών του 20ού αιώνα ή και πριν από δύο αιώνες. Μυρίζει αίμα παντού και οι καρχαρίες σπεύδουν …

naftemporiki.gr

 

Οι τρεις σημαντικές αλλαγές στην πολιτική των ΗΠΑ

0

Η νέα στρατηγική διατηρεί το πλαίσιο δημοκρατίας εναντίον απολυταρχίας, αλλά προσπαθεί για μια πιο ανοιχτή προσέγγιση

 04/11/2022 10:55 

Παντελής Σαββίδης
  • ΗΠΑ: Ηχηρό χαστούκι σε Τουρκία – Η υπηρεσιακή κυβέρνηση της Λιβύης δεν δικαιούται να υπογράφει μακροπρόθεσμες διεθνείς συμφωνίες

     02/11/2022 08:22

Το Carnegie, μια αξιόλογη δεξαμενή σκέψης στις ΗΠΑ, σχολίασε στα μέσα του προηγούμενου μηνός την Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας που ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος.

Παρατηρεί ορισμένες αξιόλογες μεταβολές οι οποίες αξίζει να επισημανθούν, παρά το γεγονός ότι ο συντάκτης του σχετικού άρθρου απαξιώνει στην αρχή του κειμένου την σημασία της εξαγγελίας. Γράφει χαρακτηριστικά: «Οι γραφειοκράτες μερικές φορές αστειεύονται με το ότι η σύνταξη στρατηγικής στην κυβέρνηση είναι σαν να στολίζεις ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο – όλοι έχουν την ευκαιρία να προσθέσουν το αγαπημένο τους θέμα και, στη διαδικασία, η στρατηγική χάνεται».

Η μέχρι τώρα πολιτική ήταν ότι η Αμερική θα επικεντρωνόταν στον ανταγωνισμό με την Κίνα και την ανάσχεση της Ρωσίας, επενδύοντας στο εσωτερικό, χτίζοντας έναν συνασπισμό ομοϊδεατών κρατών και εκσυγχρονίζοντας τον στρατό της.

Η εστίαση του σχολίου του Carnegie γίνεται για τα κράτη με την ίδια αντίληψη περί δημοκρατίας και την αντίθεση δημοκρατίας και αυταρχισμού, κάτι που προέβαλε πολύ έντονα η κυβέρνηση Μπάϊντεν έχοντας και την εμπειρία της εισβολής στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου 2021.

Δεν απέδωσε η έμφαση σε αυτήν την αντίθεση.

«Σε διεθνές επίπεδο, αυτό το έντονο ιδεολογικό πλαίσιο αύξησε τις εντάσεις με την Κίνα και τη Ρωσία χωρίς κανένα κέρδος, ενώ αποξένωσε τα μη δημοκρατικά έθνη που διαφορετικά θα μπορούσαν να είχαν την τάση να υποστηρίξουν την Ουάσιγκτον στην αντιμετώπιση των προκλήσεων που θέτουν το Πεκίνο και η Μόσχα».

Ποια είναι, τώρα, η νέα στρατηγική;

Η νέα στρατηγική διατηρεί το πλαίσιο δημοκρατίας εναντίον απολυταρχίας, αλλά προσπαθεί για μια πιο ανοιχτή προσέγγιση.

Λέει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πιστεύουν ότι χρειάζεται να μετατρέψουν τις απολυταρχίες σε δημοκρατίες για να είναι ασφαλείς.

Ο Λευκός Οίκος καλωσορίζει τώρα ρητά τις απολυταρχίες που απορρίπτουν τη χρήση βίας για να αλλάξουν τα σύνορα στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ένας αγώνας για να τετραγωνιστεί ο κύκλος μεταξύ ιδεολογίας και πραγματικότητας.

Αυτή η αλλαγή είναι ένα βήμα προς την επίλυση του βασικού προβλήματος του τρόπου με τον οποίο τα έθνη με διαφορετικές ιστορικές, πολιτιστικές και ιδεολογικές προοπτικές μπορούν να συνυπάρξουν στον εικοστό πρώτο αιώνα.

Δηλαδή, με απλά λόγια, το νέο δόγμα δεν φέρει τις ΗΠΑ αντιμέτωπες με όλα τα αυταρχικά καθεστώτα αλλά μόνο με εκείνα που υποθάλπουν την τρομοκρατία και επιχειρούν να αλλάξουν τα σύνορα με χρήση βίας.

Ένα τέτοιο καθεστώς είναι και το καθεστώς Ερντογάν στην Τουρκία αλλά το κείμενο του Carnegie δεν αναφέρεται ρητά σε καμιά χώρα. Ειρήσθω εν παρόδω πως στο όνομα μιας δογματικής αντίληψης κατά των αυταρχικών καθεστώτων συνολικά, οι ΗΠΑ έχουν διαταράξει σε επικίνδυνο βαθμό τις σχέσεις τους με τη Σαουδική Αραβία. Όχι, όμως με την Τουρκία.

Τα άλλα δύο σημείο που εξετάζει το άρθρο είναι η απόφαση των ΗΠΑ να μειώσουν την παρουσία τους στη Μέση Ανατολή, κάτι που θεωρεί ο αρθρογράφος λάθος αλλά και η μη δέσμευση της αμερικανικής κυβέρνησης στην προστασία της ελεύθερης αγοράς.

Για το τελευταίο, γράφει χαρακτηριστικά:

Η έμφαση της στρατηγικής στη βιομηχανική πολιτική, ειδικά όταν συνδυάζεται με αυξανόμενους περιορισμούς στην κοινή χρήση τεχνολογίας, αντιπροσωπεύει μια ξεκάθαρη μετατόπιση από τον μακροχρόνιο ρόλο της Αμερικής ως κορυφαίου υποστηρικτή μιας παγκόσμιας οικονομίας ελεύθερης αγοράς στον κόσμο – ρόλος που σχεδόν όλες οι προηγούμενες πολιτικές εθνικής ασφάλειας τόνιζαν.

Ίσως αυτή η μετατόπιση, όπως και η προσπάθεια απομάκρυνσης της έμφασης στη Μέση Ανατολή, θα θεωρηθεί ως σημείο των καιρών.

makthes.gr

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: Η ανάγκη περίσκεψης στην προσέγγιση αμυντικών θεμάτων

0

Δεν έχουμε την πολυτέλεια, ένεκα οποιαδήποτε σκοπιμότητας, να υποσκάπτουμε θεσμούς της πολιτείας.

|
Την Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2022 αφίχθησαν στην χώρα μας τα πρώτα 6 Τεθωρακισμένα Οχήματα Μάχης (ΤΟΜΑ) Marder 1A3.
EUROKINISSI

Η παρακολούθηση και η ενεργός συμμετοχή των πολιτών σε όλα τα δημόσια ζητήματα αναμφίβολα αποτελεί ένα από τα εχέγγυα της καλής λειτουργίας των θεσμών και της δημοκρατίας. Ο χώρος της άμυνας και της εξωτερικής πολιτικής δεν μπορεί να αποτελούν εξαίρεση, πάντα με την επιφύλαξη της μη αποκάλυψης στοιχείων που μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο την εθνική πολιτική, τα εθνικά συμφέροντα και τις ένοπλες δυνάμεις.

Πέραν όμως των περιπτώσεων της αποκάλυψης κρατικών και στρατιωτικών διαβαθμισμένων πληροφοριών, στις οποίες σχετικά εύκολα μπορεί να στοιχειοθετηθεί από τις αρμόδιες δικαστικές αρχές το αντίστοιχο κατηγορητήριο, δυστυχώς συχνά εμφανίζονται φαινόμενα ουσιαστικής αποδυνάμωσης των εθνικών προσπαθειών μέσα από ένα σωρεία ανεύθυνων δηλώσεων και δημοσιευμάτων. 

Οι εμπλεκόμενοι σε παρόμοιες ενέργειες δεν αποσκοπούν στη διόρθωση πραγματικών προβλημάτων που ταλανίζουν τις ένοπλες δυνάμεις αλλά στη δημιουργία εντυπώσεων που θα προωθήσουν τις κομματικές και ατομικές επιδιώξεις τους. Οφείλω να ομολογήσω ότι σε παρόμοιες απαράδεκτες ενέργειες έχουν προχωρήσει άτομα προσκείμενα σε όλους τους κομματικούς χώρους, είτε παρασυρόμενοι, είτε ακόμη και με γνώση του ατοπήματος τους.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τους όψιμους κατήγορους οπλικών συστημάτων που «έγερναν» για να μεταβληθούν αργότερα σε θαυμαστές τους! Επίσης άνθρωποι που με διάφορα προσχήματα και ουτοπικές σκέψεις, οδήγησαν στην απαξίωση αρκετά κύρια οπλικά συστήματα με μια καταστροφική μηδενική χρηματοδότηση της άμυνας επί δεκαπέντε χρόνια, επανέρχονται σήμερα με έωλες τοποθετήσεις και νέες προφάσεις για απαράδεκτες καθυστερήσεις στα εξοπλιστικά προγράμματα. Σημερινοί ένθερμοι οπαδοί ανατολικών συστημάτων κανένα λόγο συμπαράστασης δεν έβρισκαν όταν τα συστήματα αυτά σταδιακά απαξιώνονται λόγω ελλείψεως ανταλλακτικών παρά τις ατελέσφορες προσπάθειες των στρατιωτικών ηγεσιών.

Είναι απολύτως φυσικό, η απουσία κάθε εξοπλιστικής προμήθειας, συμπεριλαμβανομένης και των αναγκαίων αναβαθμίσεων, συμπληρώσεων και αντικαταστάσεων απαρτίων συστημάτων και πυρομαχικών, να έχει οδηγήσει σε μια επίπονη προσπάθεια προτεραιοποίησης των αναγκών. Απολύτως φυσικό επίσης είναι αυτή η προτεραιοποίηση να μη βρίσκει πάντα σύμφωνους όλους τους εμπλεκόμενους. Οι διαφορετικές αυτές αντιλήψεις είναι αποδεκτές και με τίποτα δεν συνεπάγονται επαγγελματική ανεπάρκεια, κομματικό καιροσκοπισμό ή εμπλοκή σε αθέμιτες συναλλαγές. Κατά συνέπεια, ανάλογα δημοσιεύματα που στοχοποιούν την ανώτατη στρατιωτική ηγεσία είναι απαράδεκτα και κατάπτυστα.

Άνθρωποι που προ διμήνου και για πρώτη φορά στη ζωή τους έμαθαν για την ύπαρξη αυτών των συστημάτων, παρουσιάζουν επίμονα την βέλτιστη επιχειρησιακή αξιοποίηση τους, λοιδορώντας επί της ουσίας τη στρατιωτική ηγεσία ως ανίκανη ή αδιάφορη.

Υπάρχουν όμως και γνώστες που επί μεγάλο διάστημα συνέδραμαν στην απαξίωση ορισμένων οπλικών συστημάτων και σήμερα -προφανώς για ατομικούς λόγους- επανέρχονται με θέσεις που επί της ουσίας κατακεραυνώνουν τη δική τους αδράνεια. Αμφότεροι είναι επικίνδυνοι, όχι διότι εξασκούν κριτική, αλλά διότι ο τρόπος που την εξασκούν κλονίζει την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού προς (και) τις ένοπλες δυνάμεις. Και είναι αυτός ακριβώς ο λαός που σήμερα πληρώνει τα δυσβάστακτα βάρη της άμυνας και θα στείλει αύριο αγόγγυστα τα παιδιά του να πεθάνουν για την πατρίδα, σε εκτέλεση διαταγών μιας στρατιωτικής ηγεσίας που αγνοεί, αδιαφορεί ή δεν τολμά να εκφράσει τη γνώμη της. Αυτό ακριβώς το τελευταίο προκύπτει από τα ορισμένα αβάσιμα, ανεύθυνα και κακόβουλα δημοσιεύματα και δηλώσεις, σχετικών και ασχέτων, για την άμυνα της χώρας.

Επαναλαμβάνω ότι η καλόπιστη κριτική, ακόμη και με ελλιπή επιχειρήματα είναι πάντα ευπρόσδεκτη και ενίοτε εποικοδομητική. Η ανταλλαγή απόψεων πάντα αμοιβαία επωφελής. Κραυγαλέοι τίτλοι για ενέργειες που υπονοούν ανικανότητα ή ακόμη χειρότερα εθνική προδοσία, χωρίς αποδείξεις, είναι πολλαπλά επιζήμιοι. Οι μοναδικοί περιχαρείς για ανάλογες δηλώσεις είναι η παρέα του Σουλτάνου που ανυπομονούν να έρθουν «νύκτα». Και δεν μιλούν για αιφνιδιασμό εν μέσω νυκτερινών ωρών, μιλούν για τις σκοτεινές ώρες του εθνικού διχασμού. Τότε που μόνο τότε έχουν μάθει να σηκώνουν κεφάλι.

Οι παγκόσμιες γεωπολιτικές ανακατατάξεις με εργαλείο το ουκρανικό

0

 

Ο πόλεμος στην Ουκρανία αποκάλυψε ότι η Ρωσία έχει πάψει ουσιαστικά εδώ και 30 χρόνια να είναι Μεγάλη Δύναμη, παρά το ότι έκανε ό,τι μπορούσε σ’ αυτό το διάστημα για να εξακολουθεί ο υπόλοιπος κόσμος να τη θεωρεί ως τέτοια. Μόνο το πυρηνικό της οπλοστάσιο και η θέση της ως μόνιμου μέλους στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έχουν απομείνει να θυμίζουν το στάτους της Μεγάλης Δύναμης που είχε κάποτε. Για να θεωρηθεί μία χώρα ως Μεγάλη Δύναμη δεν αρκεί να έχει μόνο πυρηνική ισχύ. Θα πρέπει να είναι ταυτόχρονα Μεγάλη Δύναμη στην οικονομία, στον στρατιωτικό τομέα και στη γνώση, και ταυτόχρονα να είναι συμπαγής και να έχει εθνική ταυτότητα. Ως προς το ΑΕΠ η Ρωσία κατατάσσεται σήμερα στην 11η θέση παγκοσμίως, δηλαδή τρεις θέσεις κάτω από την Ιταλία. Οι ένοπλες δυνάμεις της απέδειξαν στο πεδίο της μάχης ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα ούτε με μία Δύναμη τρίτης κατηγορίας όπως η Ουκρανία. Στον τομέα της γνώσης έχει μείνει απελπιστικά πίσω, με αποτέλεσμα κανένας ξένος σήμερα να μην θέλει να πάει να σπουδάσει στα ρωσικά πανεπιστήμια, αφού όλες οι τεχνολογικές εξελίξεις αιχμής συμβαίνουν σε άλλες χώρες. Η Ρωσία δεν έχει ούτε καν το τρομερό μέγεθος που βλέπουμε στους παγκόσμιους χάρτες που υιοθετούν τη λεγόμενη μερκατορική προβολή, αφού στην πραγματικότητα η έκτασή της είναι περίπου η μισή της αφρικανικής ηπείρου ή περίπου η διπλάσια της Κίνας.

Όπως δεν είναι Μεγάλη Δύναμη η Ρωσία επειδή δεν πληροί τα αναγκαία κριτήρια, έτσι δεν είναι Μεγάλη Δύναμη και η Ευρωπαϊκή Ένωση διότι είναι στρατιωτικά ασθενής, δεν είναι συμπαγής, και δεν έχει ενιαία εθνική ταυτότητα. Ωστόσο η Ρωσία είναι ιστορικά αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης. Επί δεκαετίες η ΕΕ και η Ρωσία είχαν δεθεί μεταξύ τους με στενότατες σχέσεις οικονομικής εξάρτησης, σε βαθμό που ούτε η ΕΕ να μπορεί να ζήσει χωρίς τους υδρογονάνθρακες που εισάγει από τη Ρωσία, ούτε η Ρωσία να έχει καλύτερο πελάτη παγκοσμίως από την ΕΕ, γι’ αυτό άλλωστε και έγιναν κολοσσιαίες επενδύσεις σε αγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου από τη Ρωσία προς την Ευρώπη. Ήταν προς το συμφέρον και των δύο αυτών πλευρών να συνεχίσουν να συνεργάζονται προς αμοιβαίο όφελος. Ούτε η ΕΕ είχε καμία όρεξη να γίνει εχθρός της Ρωσίας, ούτε η Ρωσία είχε καμία όρεξη να στρέψει την ΕΕ εναντίον της και να τη χάσει από πελάτη. Άρα μόνο ένα τρίτο μέρος που θα ενεργούσε ύπουλα και επιδέξια για δικό του συμφέρον θα μπορούσε να αναγκάσει τη Ρωσία και την ΕΕ να γίνουν εχθροί.
Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η Γερμανία ενεργώντας πολύ πονηρά αφενός κράτησε τους 100.000 Αμερικανούς στρατιώτες που βρίσκονταν στο έδαφός της για να της φέρνουν συνάλλαγμα, και αφετέρου περιέκοψε τις δικές της αμυντικές δαπάνες σε προκλητικό βαθμό, φθάνοντας να έχει ετοιμοπόλεμα μόνο 20 μαχητικά αεροσκάφη και 100 άρματα μάχης! Βλέποντας οι Γερμανοί πως η Ρωσία δεν ήταν πια Μεγάλη Δύναμη για να τους απειλεί, ουσιαστικά κατήργησαν τις ένοπλες δυνάμεις τους και προμηθεύονταν από τους Ρώσους φθηνότατο φυσικό αέριο για να κατακτήσουν τον κόσμο με τις εξαγωγές τους και την τεχνολογία τους. Μόνο που δεν υπολόγισαν τον «θείο Σαμ» ο οποίος είχε ενοχληθεί τρομερά από αυτή την κατάσταση. Ένιωθε πως είχε πιαστεί μεγάλο κορόιδο από τους άοπλους Γερμανούς οι οποίοι έκαναν ουσιαστικά αθέμιτο οικονομικό ανταγωνισμό σε βάρος του απαλλαγμένοι από τις αμυντικές δαπάνες (τη στιγμή που αυτός δαπανά 700 δις δολάρια ετησίως για την πολεμική μηχανή του), και στηριζόμενοι στην πάμφθηνη ρωσική ενέργεια.
Η πολύ επωφελής σχέση μεταξύ ΕΕ και Ρωσίας αποτελούσε για πολλά χρόνια «κόκκινο πανί» για τους Αμερικανούς. Οι προειδοποιητικές βολές κατά της Γερμανίας ερρίφθησαν από τους Αμερικανούς το 2017 με την επιβολή αστρονομικών προστίμων σε μεγάλες γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες με αφορμή την παραβίαση της νομοθεσίας περί ρύπων. Δεν υπήρχε επίσης κανένας Αμερικανός πρόεδρος που να μην γκρινιάζει κάθε τόσο δημοσίως για την απροθυμία των Γερμανών να πληρώσουν για την άμυνά τους, αλλά οι Γερμανοί, έχοντας τις πλάτες της Ρωσίας, δεν έδειχναν να παίρνουν στα σοβαρά αυτή τη γκρίνια. Έτσι οι Αμερικανοί έβαλαν μπρος το σχέδιο αφενός να διαρρήξουν οριστικά τη σχέση Γερμανίας-Ρωσίας και αφετέρου να κόψουν τα πόδια της ΕΕ. Τη διάλυση και το «κόντεμα» της ΕΕ το ξεκίνησαν τραβώντας έξω τη Βρετανία, η οποία με το Brexit αυτομόλησε ουσιαστικά από το ευρωπαϊκό στρατόπεδο προς το ατλαντικό. Οι ΗΠΑ και η Βρετανία συνέπηξαν μαζί με την Αυστραλία μία καθαρά αγγλοσαξονική συμμαχία (AUSA) με στόχο 1) το γονάτισμα της ΕΕ, 2) την περαιτέρω συρρίκνωση και περιθωριοποίηση της Ρωσίας, και 3) το «κόντεμα» της Κίνας. Το πρώτο βήμα έγινε με την ακύρωση της κολοσσιαίας παραγγελίας των Αυστραλών για τα γαλλικά υποβρύχια το 2021, που έδειξε σε όλο τον κόσμο ότι αναδυόταν ένας νέος γεωπολιτικός πόλος, ο αγγλοσαξονικός. Αμέσως μετά σπρώχθηκε ουσιαστικά η Ρωσία να επιτεθεί στην Ουκρανία ώστε να υπάρξει η τέλεια δικαιολογία για να κοπούν ανεπίστρεπτα οι οικονομικοί δεσμοί των Ρώσων με τους Γερμανούς. Η ΕΕ τσίμπησε το δόλωμα και ουσιαστικά «πυροβόλησε τα πόδια της», τρώγοντας αμάσητο το αμερικανικό παραμύθι περί δήθεν ρωσικής στρατιωτικής απειλής, και επιβάλλοντας κυρώσεις στη Ρωσία οι οποίες έβλαψαν κατά κύριο λόγο την ίδια. Για να είναι μάλιστα σίγουροι οι Αμερικανοί ότι δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξει ποτέ στενή σχέση Γερμανίας-Ρωσίας ακόμη κι αν φύγει ο Πούτιν από τη μέση και αλλάξει η κυβέρνηση στη Μόσχα, φρόντισαν μαζί με τους Βρετανούς να καταστρέψουν τους αγωγούς φυσικού αερίου Nord Stream 1 και 2 που αποτελούσαν ουσιαστικά το θεμέλιο πάνω στο οποίο θα χτιζόταν η ισχυρή και ανταγωνιστικότατη γερμανική οικονομία του μέλλοντος.
Το παραμύθι της δήθεν ισχυρής Ρωσίας που αποτελεί κίνδυνο για τους γείτονές της, απέφερε στους Αμερικανούς τεράστια κέρδη από την πώληση υγροποιημένου φυσικού αερίου στους ηλίθιους Ευρωπαίους στην τετραπλάσια τιμή από αυτή που το αγοράζουν οι αμερικανικές εταιρείες, και κολοσσιαίες παραγγελίες όπλων αφού οι Ευρωπαίοι δεν αντιλαμβάνονται ποιος είναι πραγματικά ο εχθρός τους και τι επιδιώκει να πετύχει σε βάρος τους. Απέφερε επίσης την προσχώρηση στο ΝΑΤΟ της Σουηδίας και της Φινλανδίας. Αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω και ένας Σουηδός ή Φινλανδός στρατηγός που να εισηγήθηκε ένα τέτοιο μέτρο στην κυβέρνησή του, διότι πολύ απλά αν διαθέτει στοιχειώδες IQ θα πρέπει να έχει σαφέστατη εικόνα της ολοφάνερης αδυναμίας της Ρωσίας στο στρατιωτικό επίπεδο. Αν η Σουηδία έμεινε ουδέτερη όταν είχε κυριολεκτικά στο κατώφλι της τη χιτλερική Γερμανία των 7 εκατομμυρίων πάνοπλων, φανατισμένων και εμπειροπόλεμων στρατιωτών, υπήρχε πραγματικά κανένας λόγος να εγκαταλείψει την ουδετερότητα τώρα για μία μακρινή Ρωσία που κόντεψε να διαλυθεί κοινωνικά στην προσπάθειά της να επιστρατεύσει 300.000 άνδρες; Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι η απόφαση αυτών των δύο χωρών να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ ελήφθη για λόγους που δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με την υποτιθέμενη ρωσική απειλή. Όταν οι λαοί τους αντιληφθούν σε πόσο καλοστημένη παγίδα έπεσαν, θα είναι πολύ αργά.
Αλλά και η Ρωσία εξακολουθεί να πουλάει παραμύθια, γεγονός που εξυπηρετεί αφάνταστα τους Αγγλοσάξονες. Μη μπορώντας να χωνέψει ο Πούτιν πώς πάτησε σαν αρχάριος τη μπανανόφλουδα της Ουκρανίας που του πέταξαν οι Αμερικανοί, και βλέποντας τον στρατό του να τα θαλασσώνει στις επιχειρήσεις, δοκίμασε να πουλήσει το αφήγημα ότι τάχα μάχεται κατά της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης [iEpikaira: Περισσότερα και ΕΔΩ], λες και θα ιδρώσει το αυτί των παγκόσμιων εξουσιαστών για το αν το Ιζιούμ και το Μπαχμούτ το ελέγχουν οι Ρώσοι ή οι Ουκρανοί. Επιμένοντας ο Πούτιν να πουλάει το παραμύθι ότι η Ρωσία παραμένει Μεγάλη Δύναμη, παίζει ουσιαστικά το παιγνίδι των Αμερικανών οι οποίοι επισείουν το σκιάχτρο της Ρωσίας στην ΕΕ για να την πειθαναγκάσουν να συνεχίσει την πολύ βολική και προσοδοφόρα για τα αμερικανικά συμφέροντα αυτοχειρία της.

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Η Γερμανία σηκώνει το γάντι στην Αμερική και επισπεύδει την κατάρρευση της ΕΕ

0

 

ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ… (Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2022)

Οι στενές γερμανορωσικές σχέσεις (και ειδικά η εξασφάλιση φθηνής ενέργειας για την Γερμανία) την περίοδο της καγκελαρίου Μέρκελ, αποτέλεσε «κάρφος εν τω οφθαλμώ» των Αμερικανών. Μια εξαιρετική και ευσύνοπτη ανάλυση η οποία αναδημοσίευτηκε χθες στο παρόν βήμα, εξηγεί γιατί οι θιγμένοι Αμερικανοί από τα γερμανικά ανοίγματα στην Ρωσία, έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιο διάλυσης της ΕΕ μέσω του ουκρανικού.

Άλλωστε και πριν λίγες εβδομάδες διέρρευσε από το αμερικανικό think tank RAND (το οποίο θεωρείται πολύ κοντά στη CIA και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, με τεράστιο εργατικό δυναμικό 1.850 υπαλλήλων, προϋπολογισμό 350 εκατ. δολαρίων) ότι οι ΗΠΑ αξιοποιούν τον πόλεμο στην Ουκρανία για να συρρικνώσουν την Γερμανία και διαμέσου αυτής την ΕΕ.
Το ότι ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς παρά ταύτα και παρά τις «παραινέσεις» και τις αντιρρήσεις των ΗΠΑ στο ενδεχόμενο η Κίνα να αποκτήσει μέρος του λιμανιού του Αμβούργου, επέλεξε πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στο Πεκίνο (συνοδευόμενος από πλήθος Γερμανών επιχειρηματιών) και να συναντήσει τον Σι Τζινπίνγκ, σημαίνει ότι η Γερμανία σηκώνει το γάντι στην Αμερική.
«Ο κρίσιμος ρόλος της Κίνας σε βασικούς κλάδους, από τη ναυπηγική έως τα ηλεκτρικά οχήματα, μαζί με τα άνευ προηγουμένου οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Γερμανία, σημαίνει ότι ο Σολτς χρειάζεται συνεργασία με την Κίνα περισσότερο από ό,τι η προκάτοχός του Άνγκελα Μέρκελ», αναφέρει σε δηλώσεις του στο Reuters ο Wang Yiwei, Καθηγητής Jean Monnet και διευθυντής του Κέντρου Ευρωπαϊκές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Renmin.
«Η Μέρκελ αντιμετώπιζε αρκετά ιδεολογικά την Κίνα στην αρχή, αλλά στη συνέχεια άλλαξε τον τόνο της. Ο Σολτς άλλαξε το ρυθμό του ακόμα πιο γρήγορα, αλλά δεν είναι τόσο σταθερή πολιτικά η θέση του στο εσωτερικό της Γερμανίας όπως η Μέρκελ», επισήμανε ο Wang Yiwei.
Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, ο Εμανουέλ Μακρόν είχε προτείνει στον καγκελάριο Σολτς να πάνε μαζί στο Πεκίνο, αλλά ο Σολτς αρνήθηκε. Η γαλλική La Tribune αναφέρει  πως η επιλογή του Σολτς να πάει μόνος στο Πεκίνο, και η μερική παραχώρηση του λιμανιού του Αμβούργου στην κινεζική Cosco, θέτει υπό αμφισβήτηση τις Βρυξέλλες, οι οποίες υποτίθεται ότι αντιμετωπίζουν ενιαία το Πεκίνο.
Φυσικά είναι αδύνατο να φανταστούμε ότι θα κάνει τώρα πίσω η αδίστακτη αμερικανική γραφειοκρατία η οποία μηχανεύτηκε έναν πόλεμο (δυνάμει πυρηνικό) στην αυλή της Ρωσίας για να διαρρήξει τις γερμανορωσικές σχέσεις και να διαβάλλει την ΕΕ. Επομένως, αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι από εδώ και πέρα θα εκτραχυνθούν οι αμερικανογερμανικές σχέσεις και θα επισπευσθεί η κατάρρευση του σαθρού ευρωπαϊκού οικοδομήματος, αφού ούτως ή άλλως η Γερμανία δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση αλλά αντιθέτως εργαλειοποίησε την ΕΕ για την επίτευξη των αυστηρά εθνοκεντρικών στόχων της εις βάρος των αδύνατων «εταίρων».

  i-epikaira.blogspot.com

Δ. Τσαϊλάς: Μια στρατηγική που επικεντρώνεται αποκλειστικά στην προετοιμασία για πόλεμο είναι ανεπαρκής

0

Αν χάσουμε χρόνο σε αυτή τη δεκαετία, δεν θα μπορέσουμε να συμβαδίσουμε με τις αναδυόμενες προκλήσεις.
|

.
.
EUROKINISSI

Η θεμελιώδης προϋπόθεση της χάραξης εθνικής στρατηγικής είναι η αντίληψη ότι έχουμε εισέλθει σε μια αποφασιστική δεκαετία σε σχέση με τρείς θεμελιώδεις στρατηγικές προκλήσεις.

Η πρώτη είναι ο διεθνής ανταγωνισμός για τη διαμόρφωση του μέλλοντος της διεθνούς τάξης.

Η δεύτερη είναι ότι ενώ αυτός ο ανταγωνισμός βρίσκεται σε εξέλιξη, πρέπει να αντιμετωπίσουμε μια σειρά από τουρκικές προκλήσεις που επηρεάζουν το σύνολο του Ελληνισμού.

Η εθνική στρατηγική καθιστά σαφές ότι αυτές οι κοινές προκλήσεις δεν είναι περιθωριακά ζητήματα, δεν είναι δευτερεύοντα σε σχέση με τη γεωπολιτική, αλλά λειτουργούν σε ένα επίπεδο παράλληλα με τον τουρκικό ανταγωνισμό στις θαλάσσιες ζωτικές περιοχές του Ελληνισμού και τον παγκόσμιο γεωπολιτικό ανταγωνισμό από τις μεγάλες δυνάμεις.

Αν και τελικά, μια γενικευμένη στρατιωτική σύγκρουση φαίνεται απίθανη αυτή τη στιγμή, επειδή καθώς η Τουρκία ανακοινώνει το ενδεχόμενο ελληνοτουρκικής κρίσης προκύπτει ένα βασικό ερώτημα. Ποια η ετοιμότητα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων σε μεγάλης κλίμακας, απαιτητικές πολεμικές επιχειρήσεις;

Με άλλα λόγια, οι Τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) μέχρι τώρα έχουν αντιμετωπίσει με υπέρτερες δυνάμεις, υποδεέστερους μη οργανωμένους στρατούς (στο Ιράκ, στη Συρία και στη Λιβύη) ενώ εναντίον του Ελληνισμού δεν φαίνεται ότι μπορούν να τα πάνε καλύτερα σε έναν γενικευμένο πόλεμο, ιδιαίτερα σήμερα που οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν αρχίσει τον εκσυγχρονισμό τους και στα νησιά του Αιγαίου έχει δημιουργηθεί μια ζώνη αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής. Οπότε ο πόλεμος γίνεται απρόβλεπτος, όπως θα μπορούσε να εκτυλιχθεί μια επίθεση και είναι μια αβεβαιότητα για την Τουρκία.

Αυτό όμως δεν αποκλείει τη τουρκική θέληση για ένα περιορισμένο θερμό επεισόδιο και μάλιστα με υπαιτιότητα ελληνική. Επίσης, μακροπρόθεσμα, η Τουρκία μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για τον στρατό της, καθώς οι δυνάμεις της θα αποκτούν όλο και περισσότερο σύγχρονο υλικό, κατασκευασμένο από τη δική τους αμυντική βιομηχανία, και αυτό χρήζει παρακολούθησης.

Συμπερασματικά, δεν υπάρχουν βεβαιότητες σε οτιδήποτε αφορά την Τουρκία, αλλά ο λογισμός από την πλευρά του Ελληνισμού είναι καλύτερα να προχωρήσει με αποφασιστικότητα και αυτοπεποίθηση μπροστά στην τουρκική επιθετικότητα. Προμετωπίδα μας πρέπει να είναι η ισχυρή αποτροπή που είναι ο συνδυασμός ικανότητας και αξιοπιστίας, δηλαδή η ικανότητα να επιτύχεις και η αποδεδειγμένη βούληση να το κάνεις πραγματικά.

Τώρα, φυσικά, από την ελληνική πλευρά υπάρχει ένας εντατικός ρυθμός μεταξύ της προσπάθειας ανάπτυξης αμυντικών συνεργασιών για την επίλυση αυτών των κοινών προκλήσεων και της προσπάθειας να τοποθετηθούμε αποτελεσματικά για να επικρατήσουμε στον στρατηγικό ανταγωνισμό στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Υπάρχουν όμως και τρόποι με τους οποίους αυτά ενισχύονται. Και πιστεύουμε θεμελιωδώς ότι τα βασικά στοιχεία αυτού που πρέπει να κάνει ο Ελληνισμός τα επόμενα χρόνια είναι να μείνει αντίθετος στην προσκόλληση σε ξεπερασμένα στερεότυπα όπως η νοοτροπία του κατευνασμού ή τα παιχνίδια μηδενικού αθροίσματος, να αποδοκιμάζει τη χρήση βίας ενισχύοντας παράλληλα την αποτρεπτική ικανότητα και διεθνοποιώντας τα προβλήματα.

Συγκεκριμένα, πρώτον πρέπει να επενδύσουμε στις υποκείμενες πηγές και τα εργαλεία της ελληνικής εθνικής ισχύος και επιρροής, ιδιαίτερα στην αμυντική ισχύ μας, τόσο για τον σκοπό του αποτελεσματικού ανταγωνισμού όσο και για το σκοπό να είμαστε έτοιμοι να συσπειρώσουμε συμμάχους και εταίρους για την επίλυση των κοινών προκλήσεων.

Και τρίτον, πρέπει να θέσουμε τους κανόνες του δρόμου για τον 21ο αιώνα σε κρίσιμους τομείς από τις αναδυόμενες τεχνολογίες στον κυβερνοχώρο, την αμυντική μας βιομηχανία, τη ναυπηγοκατασκευαστική μας ικανότητα μέχρι το εμπόριο, την οικονομία, τις επενδύσεις, τόσο ώστε η διεθνής τάξη να συνεχίσει να συμπαρίσταται στα κοινά συμφέροντά μας και να μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις που έρχονται.

Η εθνική στρατηγική δεν είναι μια λεπτομερής καταγραφή κάθε πρόκλησης και ευκαιρίας που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Προσεγγίζει τους γενικούς σχεδιασμούς μας και προσπαθεί να εξετάσει το πώς σκοπεύουμε να αξιοποιήσουμε αυτή την αποφασιστική δεκαετία για να προωθήσουμε τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνισμού και να θέσουμε τους εαυτούς μας σε θέση ισχύος έναντι των στρατηγικών προκλήσεων που εξέθεσα αρχικά.

Με αυτή τη σκέψη, χρειαζόμαστε μια εθνική στρατηγική που να καθορίζει μια πειστική και έγκαιρη περίπτωση για να συνεργαστούμε με μια σειρά από συμμαχίες για την προώθηση των εθνικών συμφερόντων του Ελληνισμού. Ένα βασικό στοιχείο αυτής της συνεργασίας είναι μέσω πολυμερών πλαισίων και θεσμών. Μια νέα στρατηγική που να περιγράφει επίσης τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η πολιτική μας από την αναθεωρητική Τουρκία.

Πρόκειται για μια φιλόδοξη εθνική στρατηγική για να διατηρεί μια μοναδική ελληνική κοσμοθεωρία της ανάληψης της ευθύνης στην αντιμετώπιση του ευρέος φάσματος των προκλήσεων. Να βασίζεται στη συνεργασία για την επίτευξη των στόχων, όχι ρητά επειδή επιδιώκει να μετατοπίσει ή να μοιραστεί το βάρος, αλλά αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι η αποτρεπτική μας ισχύς χρειάζεται πολλαπλασιαστές. Επομένως, αυτή η αποφασιστική δεκαετία είναι κρίσιμη τόσο για τον καθορισμό των όρων ανταγωνισμού, ιδιαίτερα με την Τουρκία, όσο και για την αντιμετώπιση των τεράστιων προκλήσεων που αν χάσουμε χρόνο σε αυτή τη δεκαετία, δεν θα μπορέσουμε να συμβαδίσουμε με τις αναδυόμενες προκλήσεις.

Huffington Post

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

0

Μάριος Ευρυβιάδης

2 Νοεμβρίου, 2022.

Την Τρίτη 8 Νοεμβρίου θα διεξαχθούν οι ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές. Ονομάζονται ´ενδιάμεσες´(midterm), διότι διεξάγονται στο μέσο των ανά τετραετίας προεδρικών εκλογών. Οι εκλογές αυτές αφορούν στο Κογκρέσο δηλ. την Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία, όπως επίσης σε πολιτειακά και τοπικά αξιώματα. Όλες οι 435 θέσεις στη Βουλή  (που διεκδικούνται κατά πληθυσμιακή αναλογία)  είναι υπό αίρεση καθώς και το ένα τρίτο των θέσεων στη Γερουσία (35).  Αντίθετα με τη διετή θητεία στη Βουλή, οι 100 Γερουσιαστές (οι οποίοι εκπροσωπούν ανα 2 τις 50 ισότιμες πολιτείες της αμερικανικής ομοσπονδίας ) εκλέγονται για εξαετή θητεία. Έτσι διατηρείται σταθερότητα και συνέχεια στη νομοθετική εξουσία.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, δηλαδή, διεξάγονται εκλογές σε εθνικό επίπεδο κάθε δυο χρόνια. Με αλλά λόγια στην Αμερική οι εκλογικές διαδικασίες δεν σταματούν ποτέ.

Αμερικανοί στρατιώτες βρίσκονται στην Ουκρανία για τον έλεγχο των όπλων της Δύσης

Λόγω του ειδικού βάρους της Αμερικής, οι όποιες αμερικανικές εθνικές εκλογές παρακολουθούνται από όλο τον κόσμο. Τον επηρεάζουν άμεσα.  Σήμερα αυτοί που τις παρακολουθούν πιο επισταμένα από όλους είναι οι Ουκρανοί- ή κυβέρνηση Ζελέσκι και το εκεί βαθύ κράτος.  Ανησυχούν πως τυχον επικράτηση των Ρεμπουπλικανών – σε Γερουσία, Βουλή ή και στα δυο σώματα – πιθανώς να περιορίσει την ολοκληρωτική υποστηρίξη που τους παρέχεται σήμερα από τους Δημοκρατικούς  του Προέδρου Μπάιντεν στον πόλεμο με τη Ρωσία. Ο κίνδυνος δεν είναι πως η αμερικανική βοήθεια θα σταματήσει, αλλά πως δεν θα παρέχεται απόλυτα και χωρίς σχεδόν περιορισμούς, όπως συμβαίνει σήμερα.

Στην Ουκρανία ανησυχούν διότι σημαίνοντες παράγοντες του Ρεπουπλικανικού κόμματος, πέραν του Τράμπ, όπως Γερουσιαστές, Βουλευτές καθώς και επώνυμοι παράγοντες των  παραδοσιακών συντηρητικών (παλαιό-συντηρητικών), εκφράζουν ακριβώς τέτοιες επιφυλάξεις και υποστηρίζουν πως α) πρέπει να εφαρμοστούν περιορισμοί στα εξοπλιστικα συστήματα που παρέχονται, μην τυχόν και οδηγήσουν σε κλιμάκωση  ακόμη και σε πυρηνικό πόλεμο με τη Ρωσία,  και β) και ίσως πιο σημαντικό, πως η διπλωματία πρέπει να πάρει το πάνω χέρι, κάτι που δεν ισχύει μέχρι τώρα.

Η ειρωνεία εδώ είναι πως στο σύνολο τους οι Αμερικανοί δεν ενδιαφέρονται για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ενδιαφέρονται όμως και κατανοούν απόλυτα τις συνέπειες του πολέμου στην τσέπη τους, όπως αυτές εκφράζονται ίσως με τον πιο γνωστό τρόπο που είναι η  τιμή  στα πρατήρια καυσίμων. Είναι ακριβώς για να πέσουν οι τιμές στα πρατήρια που ο Πρόεδρος Μπάιντεν έχει επανειλλημένα εξουσιοδότησει (τρει φορές  από την έναρξη του πολέμου) την απελευθέρωση δεκάδων εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου (πάνω από 200 εκ. μέχρι τώρα) από τα στρατηγικά αποθέματα της χώρας (US Strategic Petroleum Reserves).  Αυτά υπάρχουν από το 1975 για να χρησιμοποιηθούν μόνο σε περίπτωση πολέμου. Έγιναν κάποιες εξαιρέσεις παλαιότερα πριν την Ουκρανία π.χ. σε μεγάλες φυσικές καταστροφές όπως το 2005 στην Λουϊζιάνα (Καταιγίδα Κατρίνα) και το 2011 στο πόλεμο στη Λιβύη. Αλλά οι αριθμοί ήταν σχεδόν μηδενικοί, π.χ. ένα εκ. βαρέλια εδώ και εκεί, όχι δεκάδες εκ. όπως συμβαίνει σήμερα.

Μεταπολεμικά και με εξαίρεση τις προεδρικές εκλογές του 1968 με επίκεντρο το Βιετνάμ – όπου οι αμερικανοί έχαναν 500 νεκρούς τη βδομάδα- όλες οι αμερικανικές εκλογές κρίνονται με βάση την οικονομία. Έτσι και οι επερχόμενες. Ένας άλλος σχεδόν απαράβατος κανόνας είναι πως το κόμμα που κερδίζει τις προεδρικές εκκλογές χάνεις έδαφος στις ενδιάμεσες. Πόσο; Εξαρτάται από τη διαφορά με την οποία κέρδισε τις προεδρικές και πως αυτή εκφράσθηκε με κέρδη σε Βουλή και Γερουσία.

Όπως είναι γνωστό οι Δημοκρατικοί δεν κέρδισαν με μεγάλη διαφορά από τον Πρόεδρο Τράμπ και το κόμμα του το 2020.  Επιπλέον ένα μεγάλο μέρος των Ρεμπουπλικανών, με τον Τράμπ πρωταγωνιστή, αμφισβητούν μέχρι σήμερα ακόμη και τη νομιμότητα της νίκης των Δημοκρατικών.

Το άμεσο ενδιαφέρον για τις ενδιάμεσες εκλογές σήμερα είναι κατά πόσο θα αλλάξουν τις υφιστάμενες ισορροπίες σε Βουλή και Γερουσία. Το 2020 οι Δημοκρατικοί πήραν την πλειοψηφία στη Βουλή με 220 έναντι 212 των Ρεπουμπλικανών. Στη Γερουσία πήραν 48 έναντι 50. Αλλά ψηφίζουν μαζί τους δυο ανεξάρτητοι Γερουσιαστές από τις φιλελεύθερες πολιτείες Βερμόντ και Μέην της περιοχή της βορειοδυτικής Νέας Αγγλίας.  Έχουν επίσης τη ψήφο του Προέδρου της Γερουσίας, την οποία θεσμικά κατέχει ο εκάστοτε Αντι- Πρόεδρος  των ΗΠΑ, που σήμερα είναι η Καμάλα  Χάρις.

Με αυτό τον τρόπο το Δημοκρατικό Κόμμα του Μπάιντεν έχει δηλαδή  51 ψήφους στη Γερουσία,  έναντι 50 των αντιπάλων του. Έτσι μέσω της πλειοψηφίας το Δημοκρατικό κόμμα ελέχγει τις προεδρίες όλων των επιτροπών της Γερουσίας και κατ´επέκταση την αζτιέντα του σώματος. Το ίδιο ισχύει και στη Βουλή, όπου εκεί οι Δημοκρατικοί έχουν καθαρή πλειοψηφία.

Όλες οι ενδείξεις/δημοσκοπήσεις  σήμερα δείχνουν πως στη Βουλή θα κερδίσουν οι Ρεπουμλικάνοι, ενώ σχεδόν κανείς δεν προδιαγράφει το αποτέλεσμα στη Γερουσία. Όλοι λένε  πως παίζεται ίσα, ίσα και μάλιστα σε μια μόνο πολιτεία την Πενσυλαβάνια. Όποιο κόμμα κερδίσει εκεί θα πάρει και την πλεοψηφία στη Γερουσία. Αυτό σήμαινει πως αν κερδίσουν οι Ρεπουπλικανοί και τη Γερουσία, ο Μπάϊντεν  και οι Δημοκρατικοί θα χάσουν το Κογκρέσο για τα επόμενα δυο χρόνια.

Αν κερδίσουν οι Ρεμπουπλικανοί και τα δυο σώματα δεν θα είναι μόνο στο Κιέβο που θα υπάρχει ανησυχία αλλά και σε Αθήνα και Λευκωσία. Και ειδικά αν χαθεί η Γερουσία. Ο πιο σημαντικός υποστηρικτής των δικών μας θέσεων στο Αμερικανικό Κογκρέσο είναι ο γνωστός Δημοκρατικός Γερουσιαστής Ρόμπερτ Μενέντεζ (πολιτείας New Jersey ) ο οποίος αντλεί το μεγαλύτερο μέρος της επιρροής του ως Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσων της Γερουσίας. Η Επιτροπή αυτή διαδραματίζει σημαντικό έως καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση και υλοποίηση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Χωρίς Δημοκρατική πλειοψηφία, ο Μενέντεζ θα απωλέσει την Προεδρία της Επιτροπής.

Μεχμέτ Οζ: Ο τηλε-ιατρός και «φίλος» του Ερντογάν που θέλει να γίνει γερουσιαστής στις ΗΠΑ

Επιπλέον για τα δικά μας ζητήματα επικρέμεται και ένας μακροπρόθεσμος κίνδυνος. Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο η αλλαγή υπέρ των Ρεπουμπλικανών να συντελεστεί στη Πενσυλβάνια, με κερδισμένο τον Ρεπουμπλικάνο υποψήφιο Μεχμέτ Όζ. Ο Όζ, γεννημένος στην Τουρκία, είναι   φανατικός υποστηρικτής του ισλαμιστή Ερντογάν. Μέχρι πρόσφατα ο Οζ, που υπήρξρ επιλογή του Τράμπ, ήταν πολιτικό  περίγελο λόγω ενός ιστορικού ψεμάτων  ακόμη και απατεωνιών, συνδεδεμένων με το ιατρικό του επάγγελμα. Αντίθετα ο Δημοκρατικός ανθυποψήφιος του, ο John Fetterman, πρώην κυβερνήτης της πολιτείας,  είχε όλα τα απαιτούμενα για μια εύκολη νίκη σε μια πολιτεία που παραδοσιακά ψήφιζε Ρεπουμπλικάνους στη Γερουσία.  Δυστυχώς ο Fetterman υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο τον  περασμένο Μάιο. Αυτό  άφησε κάποια κατάλοιπα στην υγεία του, επιτρέποντας έτσι στον Oz να γεφυρώσει το χάσμα, να διεκδικεί με αξιώσεις την έδρα, με νίκη του να δώσει τη Γερουσία στους Ρεπουμλικάνους και να ηρωποιηθεί,  με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα συμφέροντά μας.

Το πολιτικά παράδοξο με τις ανά διετία αμερικανικές εκλογές είναι πως ενώ ο υπόλοιπος κόσμος τις παρακολουθεί επισταμένα διότι οι πολιτικές τους συνέπειες επηρεάζουν τη διεθνή ειρήνη, ασφάλεια και οικονομία, οι αμερικανοί δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο για τα τοπικιστικά τους με τα οικονομικά να κυριαρχούν. Και δεν διαφαίνονται συνθήκες  στον ορίζοντα ώστε και αυτοί, ως λαός, να έχουν λόγο σε ζητήματα πολέμου και ειρήνης και όχι μόνο οι κυβερνήσεις τους και η ελίτ τους. Για να συμβεί κάτι τέτοιο θα πρέπει να αλλάξουν ριζικά οι παγκόσμιες ισορροπίες ώστε και ο μέσος αμερικανός να αισθάνεται απειλούμενος ώστε  να ενεργοποιηθεί ανάλογα. Η απειλή ενός πυρηνικού πολέμου αν και υπαρκτή δεν φαίνεται να είναι αρκετή.

Με το πιστόλι στον κρόταφο δεν γίνεται διάλογος

5

Ηβασική επιδίωξη της Άγκυρας εδώ και πολλά χρόνια είναι μία. Να καταφέρει να δημιουργήσει συνθήκες διαπραγμάτευσης εφ’ όλης της ύλης με την Αθήνα, με το πιστόλι στον κρόταφό μας. Το γνωστό αυτό τουρκικό σχέδιο ξεδιπλώθηκε για μια ακόμη φορά χθες τόσο με τις βραδυνές δηλώσεις του Ταγιπ Ερντογάν, όσο και από τον τούρκο ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος αφού επανέλαβε το γνωστό πλαίσιο των τουρκικών διεκδικήσεων, μίλησε για διάλογο με την Ελλάδα, χωρίς εξαιρέσεις.

Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια πολλά. Εχει θωρακιστεί διπλωματικά και αμυντικά, έχει ενισχύσει την αποτρεπτική της ισχύ σε βαθμό που εκνευρίζει την Τουρκία, ενώ έχει πετύχει να αναβαθμίσει το αποτύπωμά της μέσα από σχήματα και συμμαχίες που έχουν και αμυντική διάσταση, όπως αυτή με τη Γαλλία. Εχει επίσης καταφέρει να μην επηρεάζεται από αλλαγές κυβερνήσεων σε κρίσιμες χώρες για την γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Αν.Μεσογείου, όπως το Ισραήλ, όπου η εκλογή Νετανιάχου συνεπάγεται καλά νέα για εμάς.

Το δομικό και διαχρονικό πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής κατά την τελευταία 20ετία, δηλαδή από το Ελσίνκι και μετά, παραμένει. Δεν είναι η Αθήνα που θέτει τα διλήμματα, δηλαδή που έχει την πρωτοβουλια των κινήσεων, αλλά η Τουρκία, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το περιστατικό στη Σάμο. Οι ενέργειες της τουρκικής ακταιωρού ήταν εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, παραβίασε δηλαδή την ελληνική κυριαρχία. Επομένως, ένας άξονας της τουρκικής πολιτικής είναι να αμφισβητεί συνεχώς κυριαρχία και κυριαρχικά μας δικαιώματα (υφιστάμενα ή εν δυνάμει), επιβεβαιώνοντας με κάθε τρόπο, το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας.

Ταυτόχρονα επιχειρεί να εγκλωβίσει την Αθήνα σε μια παγίδα: Αν υπάρξει αντίδραση, τότε η Τουρκία θα την εκμεταλλευτεί για να δημιουργήσει μια ελεγχόμενη και διαχειρίσιμη κρίση, αν δεν υπάρξει, τότε η Τουρκία θα θεωρήσει ότι η συνέχιση των περιστατικών δημιουργούν ντε φάκτο τετελεσμένα. Επιχειρεί όμως να διαρρήξει και το εσωτερικό μέτωπο. Το σκεπτικό της είναι ότι εάν πολλαπλασιαστούν περιστατικά όπως αυτό της Σάμου χωρίς αντίδραση, θα είναι αρκετοί εκείνοι που θα ζητήσουν το λόγο από την ελληνική κυβέρνηση γιατί δεν προχωρά σε πιο δυναμικές ενέργειες.

Ο δεύτερος άξονας  της τουρκικής πολιτικής είναι να επιχειρεί να ρίξει στάχτη στα μάτια του διεθνούς παράγοντα μέσα από τη συνεχή αναπαραγωγή του αφηγήματος της προκλητικής Ελλάδας, που παραβιάζει τις διεθνείς συνθήκες και καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών, αρνούμενη ταυτόχρονα το διάλογο στον οποίο την καλεί η Αγκυρα. Εμφανιζόμενη ως το μέρος που απευθύνει πρόσκληση διαπραγμάτευσης, επιχειρεί να αποκρούσει τις ελληνικές κατηγορίες ότι είναι αδιάλλακτη. Εκείνο που δεν κατανοεί ο διεθνής παράγοντας είναι αφενός ότι οι όροι διαλόγου που θέτει η Αγυρα δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτοί από την Αθήνα και αφετέρου ότι συμπεριφέρεται έτσι για το θεαθήναι.

Eίναι προφανές ότι υπό αυτές τις συνθήκες, και μέχρι τις τουρκικές εκλογές, το καλύτερο σενάριο θα ήταν να ανοίξει ένα κανάλι επικοινωνίας. Η επανεκκίνηση διερευνητικών συνομιλιών θεωρείται εξαιρετικά δύσκολη, ενώ προοπτικές επανέναρξης διαλόγου ούτε καν υφίστανται.

Έχει έρθει λοιπόν η ώρα η Αθήνα να αρχίσει να βάζει εκείνη τα δικά της διλήμματα στην Τουρκία, όπως και στη Δύση. Το μήνυμα που πρέπει να σταλεί είναι ότι η σημερινή κατάσταση είναι αδιέξοδη για τη Τουρκία. Και πρέπει να της γίνει κατανοητό ότι μπορεί να είναι μια ισχυρή δύναμη και να παίζει ρόλο διαμεσολαβητή στο Ουκρανικό, ωστόσο οι ισορροπίες στην Αν.Μεσόγειο έχουν αλλάξει. Κανείς σχεδόν στην περιοχή δεν έχει συμφέρον να δει την Τουρκία να επιβάλει την ατζέντα της. Εάν το καθεστώς Ερντογάν πιστεύει πως με τα ανοίγματα προς την Αίγυπτο και το Ισραήλ θα καταφέρει να απομονώσει την Ελλάδα από τις περιφερειακές συμμαχίες στην Αν.Μεσόγειο, κάνει λάθος. Εάν πάλι επιδιώκει μια κανονικότητα, πρέπει να του γίνει σαφές ότι αυτή περνά μέσα από τη διευθέτηση των ζητημάτων με την Ελλάδα. Όχι όμως κατόπιν πολεμικής αναμέτρησης.

Και η Αθήνα πρέπει να δείξει τα δόντια της σε δύο επίπεδα, αφενός στο ευρωπαικό, όπου το μεταναστευτικό και η τελωνειακή ένωση ενδιαφέρουν τον Ερντογάν, αφετέρου στο ευρύτερα γεωπολιτικό, όπου οι σχέσεις της Τουρκίας με ΗΠΑ, Ισραήλ και Αίγυπτο, περνούν και μέσω Ελλάδος. Εάν η Τουρκία δεν συνειδητοποιήσει εγκαίρως τα παραπάνω, μπορεί να πάθει ό,τι και παλαιότερα, δηλαδή να αυτο-περιθωριοποιηθεί.

Στο εσωτερικό δε, μέτωπο, τουλάχιστον τα τρία κόμματα, που έχουν κυβερνήσει τα τελευταία χρόνια και διατηρούν μεγαλύτερες πιθανότητες να βρουν κοινούς παρονομαστές, πρέπει οπωσδήποτε να συννενοηθούν πριν τις εκλογές, στην υιοθέτηση μίας εθνικής στρατηγικής απέναντι στην Τουρκία και στην κλιμακωτή επέκταση των χωρικών υδάτων όχι αποσπασματικά αλλά ως μέρος μιας ολοκληρωμένης πολιτικής.

*O Κωνσταντίνος Φίλης είναι Εκτελεστικός Διευθυντής ΙΔΙΣ & αναλυτής διεθνών θεμάτων του AΝΤ1 

liberal.gr