Αρχική Blog Σελίδα 1801

ΕΥΡΩΠΗ: Εζήλωσε την δόξαν των Γεργεσηνών!

2

 

«…καὶ ἰδόντες αὐτὸν, παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν. Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον…» Οι Γερμανοί ξεπέρασαν και τους Γεργεσηνούς: Ούτε Εσταυρωμένο δεν Τον θέλουν!

Η Annalena Baerbock, υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, αφαίρεσε τον Εσταυρωμένο από την «Αίθουσα Ειρήνης» (όπου υπογράφηκε η Συνθήκη της Βεστφαλίας) του δημαρχείου του Münster κατά τη συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών της G7. Ο Εσταυρωμένος χρονολογείται από το 1540. Κανείς δεν τον είχε αφαιρέσει προηγουμένως, ούτε είχε ζητήσει να τον αφαιρέσει. Από το 1540 όλοι οι δημοτικοί σύμβουλοι του Münster ορκίζονται ενώπιόν του.

Εξάλλου, η Claudia Roth, εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης για τον Πολιτισμό και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, δήλωσε ότι προτίθεται να καλύψει τις βιβλικές επιγραφές στον τρούλο της Bundestag, οι οποίες αποκαταστάθηκαν το 2020. Οι επιγραφές είχαν επιλεγεί από τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο (1795 – 1861) πριν περίπου δύο αιώνες!

«Δεν υπάρχει άλλη σωτηρία σε κανέναν άλλο, και δεν υπάρχει άλλο όνομα που δόθηκε στους ανθρώπους, παρά μόνο στο όνομα του Ιησού, προς δόξα του Θεού Πατέρα [Πράξεις 4,12]. Στο όνομα του Ιησού όλα τα γόνατα να λυγίσουν στους ουρανούς, στη γη και κάτω από τη γη [Φιλιπ. 2,10]. »

Ο Αρχιεπίσκοπος Βερολίνου Heiner Koch παρατήρησε ότι η πρόθεση του Αποστόλου Παύλου ήταν να γονατίζει κανείς μόνο ενώπιον του Θεού και όχι ενώπιον του Αυτοκράτορα της Ρώμης, και ότι αυτό το μήνυμα εξακολουθεί να ισχύει*: «Οι άνθρωποι πρέπει να υποκλίνονται μόνο ενώπιον του Θεού και όχι να αποδίδουμε αυτή την τιμή σε κάθε γήινη δύναμη».

Το γλυπτό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που ενοχλεί τους προοδευτικούς όλων των τάσεων στη Γαλλία. Αλλά η Ιστορία της χώρας δεν αρχίζει με τον Διαφωτισμό και την Επανάσταση…

Στη Γαλλία επίσης εντείνεται η απομάκρυνση χριστιανικών συμβόλων, στο όνομα του «ουδετερόθρησκου κράτους». Συγκεκριμένα, το Εφετείο επικύρωσε, στις 16 Σεπτεμβρίου, πρωτόδικη απόφαση με την οποία ο δήμος Les Sables-d’Olonne (στη Βανδέα) υποχρεούται να απομακρύνει το γλυπτό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ από δημόσιο χώρο επειδή συνιστά «θρησκευτικό σύμβολο». Ο «δημόσιος χώρος» δεν είναι άλλος από το προαύλιο του ναού του αφιερωμένου στον Αρχάγγελο, όπου στήθηκε το γλυπτό το 2018. Σημειώνεται ότι πρόκειται για τη δεύτερη απομάκρυνση του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, καθώς αρχικά είχε τοποθετηθεί κοντά σε δημοτικό σχολείο. Ο δήμαρχος της Les Sables-d’Olonne δήλωσε ότι θα προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Σημειώνεται ότι στην περιοχή της Βανδέας οι επαναστάτες, εμφορούμενοι από τις αρχές του Διαφωτισμού, διέπραξαν την πρώτη παγκοσμίως γενοκτονία (1793),  την οποία ακόμα δεν αναγνώρισε το γαλλικό κράτος…

Μεταξύ σοβαρού και αστείου: Και να σκεφτεί κανείς ότι στη Γαλλία υπάρχουν περίπου 60 χωριά με το όνομα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ (Saint Michel). Θα υποχρεωθούν και αυτά να μετονομαστούν λόγω θρησκευτικού  ονόματος;

Διαδήλωση κατά της απομάκρυνσης του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Προηγούνται απόμαχοι αλεξιπτωτιστές, προστάτης των οποίων είναι ο Αρχάγγελος.

*Στο βιβλίο των Αρχαίων Ελληνικών του Γυμνασίου υπήρχε παλιότερα – αγνοώ αν διατηρείται σήμερα – απόσπασμα του Ξενοφώντα, στο οποίο απροσκύνητοι Ελληνες μισθοφόροι απάντησαν στο μονάρχη των Περσών: «Οι Ελληνες μόνο τους θεούς προσκυνούμε και όχι ανθρώπους»!!!

Cathophobie du gouvernement allemand

Το τέλος της παγκοσμιοποίησης, οι κυρώσεις ως ανέκδοτο και το μήνυμα του Πούτιν στη Δύση

0

Μια παρουσίαση των απόψεων του Γάλλου οικονομολόγου, Ζακ Σαπίρ, και του προέδρου της Ρωσίας στο συνέδριο του Βαλντάι στη Μόσχα.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
3 Νοεμβρίου 2022

Δεν είναι ο Τζέφρι Σακς ο μόνος δυτικός οικονομολόγος στο Φόρουμ του Βαλντάι που αμφισβητεί έντονα την πολιτική της χώρας του και συνολικά της Δύσης. Το ίδιο έκαναν και αρκετοί άλλοι δυτικοί συμμετέχοντες στο συνέδριο του Βαλντάι, όπως, για παράδειγμα, ο πολύ γνωστός και «ετερόδοξος» Γάλλος οικονομολόγος Ζακ Σαπίρ, Διευθυντής Ερευνών στην Εθνική Σχολή Ανώτερων Σπουδών της Γαλλίας για τις Κοινωνικές Επιστήμες (το πιο φημισμένο ερευνητικό ίδρυμα της χώρας στον τομέα αυτό).

Στη συνέχεια παρουσιάζουμε τις πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις του κ. Σαπίρ, ενός από τους πιο κριτικούς οικονομολόγους στην Ευρώπη, αλλά και ορισμένες τοποθετήσεις του ίδιου του Ρώσου προέδρου, Βλαντίμιρ Πούτιν, που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Ο «θάνατος» της παγκοσμιοποίησης

H «παγκοσμιοποίηση» πέθανε κάπου ανάμεσα στην κρίση του 2008-09 και στην κρίση του Covid, υποστήριξε ο Ζακ Σαπίρ. Απεδείχθη, στη διάρκεια αυτής της περιόδου, ότι οι χώρες δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τα αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης και, όταν ήρθε ο κορονοϊός, δεν θέλησαν να μοιραστούν τα εμβόλια με τις φτωχότερες χώρες.

O Σαπίρ υπενθύμισε ότι οι (δυτικοί) «επτά μεγάλοι» παρήγαγαν το 48% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 1991, αλλά μόνο το 33% το 2021. Οι BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική) παρήγαγαν το 32% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 2021 και το ποσοστό τους είναι πολύ μεγαλύτερο στην παραγωγή.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παράγουν το 12% του παγκόσμιου ΑΕΠ (το νούμερο του Σακς είναι ελαφρώς μεγαλύτερο), ενώ η Ιαπωνία μαζί με τη Νότια Κορέα το 18%. Η Δύση αποβιομηχανοποιείται.

Ζακ Σαπίρ (αριστερά), Τζέφρι Σακς (δεξιά)

Προς «δυισμό εξουσίας» στον πλανήτη

Από τον 17ο αιώνα έως το τέλος του 20ού το κέντρο του κόσμου ήταν η Βόρεια Αμερική και η Ευρώπη. Τώρα αυτό αλλάζει. Αυτές όμως οι οικονομικές εξελίξεις έχουν δημιουργήσει νέες δυνατότητες συγκρούσεων και θέτουν το πρόβλημα της κυβερνησιμότητας, επιβάλλοντας τη μετάβαση από τους επτά μεγάλους (G7) στους είκοσι μεγάλους (G20). Χρειάζεται επίσης ενίσχυση της κυβερνησιμότητας σε περιφερειακό επίπεδο.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει απαξιωθεί και η Παγκόσμια Τράπεζα είναι μειωμένης επιρροής πλέον, τονίζει ο Σαπίρ. Η μονοπωλιακή χρήση του δολαρίου, οι κυρώσεις και το μπλοκάρισμα των αποθεματικών της Ρωσίας έχουν συμβάλει στην κατάρρευση του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος. Υπό τις συνθήκες αυτές αυξάνεται ο ρόλος των BRICS και του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO), όπως και ο αριθμός των χωρών που θέλουν να μπουν ή να συνεργαστούν με αυτούς τους οργανισμούς, χωρίς να πληγεί η κυριαρχία τους.

Βλέπουμε μια τάση προς τον κατακερματισμό (fragmentation) του κόσμου. Ο «πολυπολισμός» σέβεται περισσότερο την κυριαρχία των κρατών και τη βιώσιμη ανάπτυξη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέτυχαν να δημιουργήσουν ένα σταθερό διεθνές πλαίσιο, απεδείχθησαν ικανότερες να καταστρέφουν από το να δημιουργούν. Ο κατακερματισμός από την άλλη μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία εχθρικών μπλοκ.

Για να έχουν μέλλον οι BRICS και ο Οργανισμός της Σαγκάης πρέπει όμως και η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία να παραιτηθούν από τους δικούς τους ηγεμονισμούς και να φτιάξουν ένα ευρύτερο πλαίσιο συμφερόντων.

Έχει μέλλον η Ευρώπη;

Η γηραιά ήπειρος, λέει ο Σαπίρ, δεν χρειάζεται τη «συλλογική Δύση». Αυτό που χρειαζόμαστε είναι νέους διεθνείς κανόνες που να σέβονται την κυριαρχία. Και υπενθυμίζει ότι το μυστικό του μεταπολεμικού γερμανικού οικονομικού θαύματος ήταν οι μικρές πολεμικές δαπάνες και το φτηνό φυσικό αέριο.

Η Γερμανία δεν έχει, κατά τον Σαπίρ, μια συνολική άποψη για τον κόσμο, ενδιαφέρεται μόνο για το οικονομικό της μέλλον. Και η Γαλλία απέτυχε να εφαρμόσει τις ιδέες και τις μεθόδους του Ντε Γκωλ.

Βέβαια υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα. Μπορούν οι θεμελιώδεις, ριζικές αλλαγές στο παγκόσμιο σύστημα, που θέλει ο Σαπίρ ή ο Σακς, να υλοποιηθούν μόνο με εισηγήσεις διανοουμένων στις κυβερνήσεις ή με ενέργειες των τελευταίων; Υπάρχουν, ρωτάω τον Γάλλο οικονομολόγο, σήμερα, πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα που να τις ενστερνίζονται; Αποφεύγει να μου απαντήσει επί της ουσίας, υποθέτω γιατί η απάντηση θα πρέπει να αναγνωρίσει την εκκωφαντική σιωπή λαών και κοινωνιών, την εξαφάνιση σχεδόν, ή τουλάχιστο τη μεγάλη απομόνωση κριτικών διανοουμένων.

Ένα φαινόμενο παράλληλο με αυτά που περιγράφει ο Σαπίρ φαίνεται να εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες ανεξαρτήτως συγκυριών, αντανακλώντας σε τελική ανάλυση τη χωρίς ιστορικό προηγούμενο άνοδο της ισχύος του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου, αλλά και των πρωτοφανών μέσων που διαθέτει για τον έλεγχο ανθρώπων, λαών και κρατών.

Τα πολιτικά κόμματα, τα κινήματα, τα συνδικάτα εκφυλίζονται όλο και περισσότερο, μοιάζουν με άδεια κοχύλια, που έχουν ελάχιστη σχέση με το συμβολικό τους περιεχόμενο. Οι πολιτικές ελίτ μεταβάλλονται σε υπαλλήλους. Κι από τότε που άρχισε η επανάσταση των ηλεκτρονικών και ιδίως η εμφάνιση της ιδιωτικής τηλεόρασης, παρατηρείται μια σταδιακή μεν πλην συνεχής και σημαντική άμβλυνση και της κριτικής σκέψης των ανθρώπων και του μορφωτικού του επιπέδου. Κάτω από τις συνθήκες αυτές οι κοινωνίες έχουν πολύ μικρότερη δυνατότητα να επηρεάσουν και να πιέσουν κυβερνήσεις και πάσης φύσεως εξουσίες.

Το ανέκδοτο για τις κυρώσεις και οι κυρώσεις ως ανέκδοτο

Αξίζει νομίζω στο σημείο αυτό να παραθέσω αυτούσια την απάντηση που έδωσε ο Ρώσος πρόεδρος στην ερώτηση που του απηύθυνα: «Τι θα λέγατε σε έναν απλό δυτικό πολίτη, ποιο είναι το μήνυμά σας;»

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στο συνέδριο του Βαλντάι

«Σε ό,τι αφορά το μήνυμά μας προς τους απλούς πολίτες των δυτικών χωρών – και των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης – είναι: αγωνιστείτε για υψηλότερους μισθούς. Αυτό είναι το πρώτο σημείο.

Το δεύτερο είναι μην πιστεύετε ότι η Ρωσία είναι ο εχθρός σας ή ακόμα και ο αντίπαλός σας. Η Ρωσία είναι φίλος σας και επί δεκαετίες κάναμε όλα όσα μπορούσαμε για να ενισχύσουμε τις σχέσεις μας κι αυτό σκοπεύουμε να κάνουμε και στο μέλλον.

Και θυμάμαι τώρα ένα ανέκδοτο που είπα πρόσφατα στους συναδέλφους μου. Μου το είπε ένας γνωστός μου από τη Γερμανία. Ένας γιος ρωτάει τον πατέρα του: ‘Μπαμπά γιατί κάνει τόσο κρύο εδώ;’. Κι ο πατέρας του απαντάει: ‘Γιατί η Ρωσία επιτέθηκε στην Ουκρανία’. Το παιδί ξαναρωτάει: ‘Κι εμείς τι δουλειά έχουμε με αυτό’. Ο πατέρας απαντάει: ‘Επιβάλαμε κυρώσεις στη Ρωσία’. Ο γιος ρωτάει: ‘Για ποιο λόγο;’ κι ο πατέρας απαντάει ‘για να υποφέρουν’. Κι ο γιος διερωτάται: ‘Είμαστε δηλαδή Ρώσοι;’ (*)

»Θέλω να πω στο σημείο αυτό ότι κανένα από τα προβλήματα – και απευθύνομαι σε αυτή την περίπτωση στους ανθρώπους στις ευρωπαϊκές χώρες και στις Ηνωμένες Πολιτείες – που έχουν αναδυθεί σε αυτό το πλαίσιο δεν σχετίζονται με τη δράση της Ρωσίας. Έχουν τις ρίζες τους στα συστημικά λάθη των πολιτικών σας ηγετών – στους τομείς της ενέργειας και των τροφίμων και σε μια νομισματική πολιτική που οδήγησε στην άνευ προηγουμένου αύξηση του πληθωρισμού και στην έλλειψη ενεργειακών πηγών. Είναι αναγκαίο να κάνει κάποιος μια ρεαλιστική ανάλυση του τι συμβαίνει και να επιδιώξει αλλαγές στην οικονομική πολιτική.

Σε ό,τι αφορά τη διεθνή πολιτική είναι ασφαλώς πάντα μια απόφαση κυρίαρχων κρατών αλλά βέβαια πρέπει να βασίζεται στη γνώμη των ψηφοφόρων, των συνηθισμένων ανθρώπων στις διαφορετικές χώρες. Κι αυτοί πρέπει να γνωρίζουν και θα τελειώσω εδώ από κει που άρχισα ότι η Ρωσία δεν είναι ο εχθρός και ποτέ δεν είχε κακόβουλες προθέσεις απέναντι στις ευρωπαϊκές χώρες και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Και ξέρουμε ότι η Ρωσία έχει πολλούς φίλους εκεί. Θα χτίσουμε τις σχέσεις μας με τη λεγόμενη συλλογική Δύση βασιζόμενοι σε αυτό το τμήμα του πληθυσμού στις ευρωπαϊκές χώρες και τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Στο σημείο αυτό ο συντονιστής της συζήτησης Φιοντόρ Λουκιάνοφ ρωτάει τον Πούτιν αν η σύστασή του για αγώνα για μεγαλύτερους μισθούς ισχύει και για τους Ρώσους πολίτες. Ο Πούτιν απαντάει: «Ναι, ισχύει», ο Λουκιάνοφ του απαντάει «Έξοχα, όλοι το άκουσαν αυτό». O Ρώσος Πρόεδρος ξαναπαίρνει τον λόγο για να εξηγήσει:.

«Πρέπει να γίνει σαφές ότι αυτό είναι ένα από τα ζητήματα-κλειδιά που πρέπει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση, και τα συνδικάτα πρέπει να το αντιμετωπίσουν, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε ειδικές επιχειρήσεις (σ.σ. εννοεί την Ουκρανία).  Ένας σκληρός διάλογος συνεχίζεται στην τριμερή επιτροπή μεταξύ αντιπροσώπων των εργοδοτών, των συνδικάτων και της κυβέρνησης. Βλέπουμε ότι τα ονομαστικά εισοδήματα των πολιτών μας αυξάνονται, αλλά τα πραγματικά εισοδήματα κάπως μειώθηκαν. Λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση της ρωσικής οικονομίας, μπορούμε και πρέπει να λύσουμε αυτά τα θέματα. Ελπίζω ότι θα μπορέσουμε να το κάνουμε σε συμφωνία με τα σχέδια της ρωσικής κυβέρνησης».

Το μέλλον της πρώην ΕΣΣΔ

Αυτό που βλέπουμε σήμερα στην Ουκρανία δεν είναι παρά η καθυστερημένη συνέπεια και συνέχεια της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης, που επήλθε το 1991, μάλλον από μια εξέγερση της φιλοδυτικής νομενκλατούρας, παρά των σοβιετικών λαών και της οποίας μόνο σήμερα συνειδητοποιούν πολλοί τον βαθειά αρνητικό χαρακτήρα και για τις ίδιες τις πρώην σοβιετικές κοινωνίες και για την παγκόσμια κατάσταση. Όχι γιατί στην ΕΣΣΔ υπήρχε κάποιας μορφής σοσιαλισμός, αλλά γιατί η σοβιετική και η παγκόσμια τάξη του 1989-91 αντικαταστάθηκαν όχι με καλύτερες, αλλά με πολύ χειρότερες.

Το πρόβλημα των σχέσεων και ειδικά των συνόρων μεταξύ των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών απετέλεσε την αιτία δέκα συρράξεων στο έδαφος της πρώην ΕΣΣΔ, ήδη από το 1990, συρράξεων στις οποίες επενέβη ποικιλότροπα ο δυτικός παράγοντας, κατ’ ουσίαν ενισχύοντας την τάση προς ένα «μετασοβιετικό εμφύλιο», όπως αυτός που βλέπουμε τώρα στην Ουκρανία, που έγινε ταυτόχρονα η τοπική εκδήλωση μιας παγκόσμιας σύγκρουσης. Με τον ίδιο τρόπο που ο Α΄ και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος υπήρξαν, με μια έννοια, «εμφύλιοι» της Ευρώπης (που επέτρεψαν μάλιστα την επικράτηση της Αμερικής στην ήπειρό μας).

Οπωσδήποτε θα χρειαστεί πολύς καιρός για να εξισορροπηθούν και να λάβουν μια ικανοποιητική μορφή οι σχέσεις μεταξύ των κρατών που προέκυψαν από τη διάλυση της ΕΣΣΔ, αλλά διατηρούν ακόμα και σήμερα,  σημαντικούς υλικούς, αλλά και ιστορικο-πολιτιστικούς δεσμούς μεταξύ τους.

Ρώτησα τον κ. Πούτιν αν νομίζει ότι ήρθε ο καιρός για μια βαθύτερη ολοκλήρωση του χώρου της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Ιδού η πλήρης απάντησή του:

«Αυτό είναι ένα πολύ λεπτό θέμα. Εδώ πρέπει επίσης να επιδιώξουμε μια ισορροπία των συμφερόντων για την οποία μίλησα ήδη αναφερόμενος σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι ανάγκη να προχωρήσουμε κατά τρόπο επαγγελματικό και χωρίς βιασύνη. Έχουμε ορισμένα σχέδια στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (**). Τα σχέδια αυτά αφορούν την κατάργηση ορισμένων περιορισμών σε μεγάλες ομάδες εμπορευμάτων, ώστε να επιτύχουμε την πλήρη απελευθέρωση των κινήσεων αγαθών, χρηματιστικών μέσων, κεφαλαίου και εργασίας.

Δεν νομίζω ότι πρέπει να βιαστούμε να πάμε μπροστά, όπως συνέβη για παράδειγμα με την Ευρωπαϊκή Ένωση όπου μερικές χώρες με ένα ορισμένο επίπεδο ανάπτυξης μπήκαν στην ευρωζώνη και μετά δεν ήξεραν τι να κάνουν. Γιατί αναφύονται προβλήματα όταν καταργείται το εργαλείο του πληθωρισμού για τη ρύθμιση της οικονομικής κατάστασης. Αναφέρομαι στη γνωστή περίπτωση της Ελλάδας και ορισμένων άλλων χωρών επίσης.

Επομένως δεν πρέπει να βιαστούμε αλλά πρέπει να κινηθούμε με συνέπεια στην υλοποίηση των σχεδίων που έχουμε προδιαγράψει, λαμβάνοντας υπόψη μας τα συμφέροντα όλων των συμμετεχόντων στη διαδικασία».

Σημειώσεις

(*) Το ανέκδοτο σημειωτέον έγινε viral στα ρωσικά social media, αλλά και «έπαιξε» σε όλες τις ρωσικές τηλεοράσεις https://www.youtube.com/watch?v=ntTH7njMp0I)

(**) Στον οργανισμό αυτό συμμετέχουν πέντε πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, Αρμενία, Λευκορωσία, Καζαχστάν, Κιργιστάν και Ρωσία ως πλήρη μέλη και ως παρατηρητές η Μολδαβία το Ουζμπεκιστάν και η Κούβα. Η απόφαση της ουκρανικής κυβέρνησης να συμμετάσχει στην Ένωση, με όρους πολύ πιο ευνοϊκούς από αυτούς της ένταξης στην Ε.Ε.  υπήρξε βασικός λόγος για την οργάνωση από τους Αγγλοαμερικανούς του πραξικοπήματος του 2014.

Πηγή: kosmodromio.gr

ΝΑΤΟ: Ξεκίνησε η κούρσα διαδοχής του Στόλτενμπεργκ – Τα πρώτα ονόματα

0
THE NEW YORK TIMES

Ποιος θα είναι ο επόμενος γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ; Η κούρσα ξεκίνησε και δεν αποκλείεται ο διάδοχος του Γενς Στόλτενμπεργκ να είναι γυναίκα.

Ποιος θα είναι ο επόμενος γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ; Η κούρσα ξεκίνησε και δεν αποκλείεται ο διάδοχος του Γενς Στόλτενμπεργκ να είναι γυναίκα.

Η κούρσα για τον ή την αξιωματούχο που θα διαδεχθεί τον Γενς Στόλτενμπεργκ στο τιμόνι του ΝΑΤΟ ξεκίνησε. Η θητεία του Νορβηγού ολοκληρώνεται το φθινόπωρο του 2023 και πιο συγκεκριμένα τον Σεπτέμβριο της χρονιάς που έρχεται. Όπως γράφει ωστόσο ο Στίβεν Ερλάνγκερ στους Τάιμς της Νέας Υόρκης, οι παρασκηνιακές διεργασίες για τη διαδοχή του έχουν ήδη ξεκινήσει «για τα καλά», με τις «γραμμές μάχης» και τα ανταγωνιστικά «στρατόπεδα» να βρίσκονται πλέον σε τροχιά διαμόρφωσης.

O επικεφαλής διπλωματικός ανταποκριτής των New York Times στην Ευρώπη υπογραμμίζει ότι είναι ακόμη νωρίς και ότι τα ονόματα των υποψηφίων που ακούγονται πρώτα συνήθως στην πορεία «καίγονται».

Επικαλούμενος αμερικανικές πηγές, ο Ερλάνγκερ ωστόσο υποστηρίζει ότι μια από τις πιθανές υποψηφίους για τη θέση του Στόλτενμπεργκ είναι η 54χρονη νυν υπουργός Οικονομικών και αναπληρώτρια πρωθυπουργός του Καναδά, Κρίστια Φρίλαντ, μια πολιτικός η οποία έχει ουκρανικές ρίζες καθώς η μητέρα της είναι από την Ουκρανία. Η Φρίλαντ μιλάει αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, ουκρανικά και ρωσικά. Στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν (2017 – 2019) είχε διατελέσει υπουργός Εξωτερικών του Καναδά. Η ίδια είχε εργαστεί παλαιότερα ως δημοσιογράφος ενώ σύζυγός της είναι ο δημοσιογράφος των New York Times Γκρέιχαμ Μπόουλι.

ΝΑΤΟ: Ξεκίνησε η κούρσα διαδοχής του Στόλτενμπεργκ – Τα πρώτα ονόματα-1
Κρίστια Φρίλαντ (AP Photo/Patrick Semansky)

Παράλληλα ωστόσο, έχουν αρχίσει να ξεχωρίζουν και πιθανές ευρωπαϊκές υποψηφιότητες. Πιο συγκεκριμένα, ο Στίβεν Ερλάνγκερ αναφέρεται στην 45χρονη πρωθυπουργό της Εσθονίας Κάγια Κάλας, στην 49χρονη πρόεδρο της Σλοβακίας Ζουζάνα Τσαπούτοβα και στην 54χρονη άλλοτε πρόεδρο της Κροατίας Κολίντα Γκράμπαρ Κιτάροβιτς που είχε διατελέσει και πρέσβης της Κροατίας στην Ουάσιγκτον.

ΝΑΤΟ: Ξεκίνησε η κούρσα διαδοχής του Στόλτενμπεργκ – Τα πρώτα ονόματα-2
Κάγια Κάλας (AP Photo/Darko Bandic)

Το όνομα που έχει ακουστεί ως πιθανό από τη Βρετανία είναι εκείνο του νυν υπουργού Άμυνας Μπεν Γουάλας.

Όπως αφήνει να εννοηθεί ο Στίβεν Ερλάνγκερ, η Κρίστια Φρίλαντ ενδέχεται να έχει και την στήριξη των ΗΠΑ. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Καναδάς ακόμη απέχει πολύ από τον νατοϊκό στόχο του 2% του ΑΕΠ στο μέτωπο των αμυντικών δαπανών.

Με πληροφορίες από New York Times, Καθημερινή

Κ. Χολέβας: Γιατί ο Ερντογάν επιμένει στην Αγία Σοφία και στο 2023;

0

Σε κάθε ομιλία του Τούρκου Προέδρου γίνεται εμφανής η εμμονή του σε δύο σύμβολα: Στη Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως, που μετετράπη σε τζαμί, και στο επόμενο έτος 2023. Η Αγία Σοφία συμβολίζει για τον Ερντογάν την ισλαμική και νεο-οθωμανική ιδεολογία του, αλλά και τη διαφοροποίηση από τον Κεμάλ Ατατούρκ. Ο Κεμάλ αποφάσισε την μετατροπή του τότε τζαμιού σε Μουσείο. Ο Ερντογάν κάνει ακριβώς το αντίθετο για να ξεχωρίσει. Την μετατρέπει σε ισλαμικό τέμενος. Η σημειολογία είναι σαφής: Ο Ερντογάν προβάλλεται ως ο νέος μεταρρυθμιστής της Τουρκίας, καλύτερος από τον Κεμάλ, διότι διατηρεί την πατροπαράδοτη πίστη στο Ισλάμ έστω και με παράνομες ενέργειες, όπως η βεβήλωση ενός ιστορικού Ορθοδόξου Ναού.

Το 2023 συμπληρώνονται 100 χρόνια από δύο γεγονότα που ενδιαφέρουν Ελλάδα και Τουρκία. Στις 30 Ιανουαρίου 1923 υπεγράφη στη Λωζάννη η Σύμβαση ανταλλαγής των πληθυσμών. Οι Μουσουλμάνοι έφυγαν από την Ελλάδα πλην Δυτικής Θράκης και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί έφυγαν από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη. Παρέμειναν ως μη ανταλλάξιμοι οι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο, οι οποίοι σιγά- σιγά συρρικνώθηκαν και έμειναν ελάχιστοι.

Στις 24 Ιουλίου 1923 υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάννης, η οποία καθορίζει τα σύνορα της σημερινής Τουρκίας μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Φαίνεται ότι τα σύνορα αυτά ενοχλούν τον Ερντογάν, ο οποίος τα θεωρεί στενά και ίσως άδικα. Δεν μας έχει πει ρητά αν και πως θέλει να αλλάξει τη Συνθήκη, είναι πάντως προφανές ότι οι συνεχείς αναφορές του το 2023 αυτό υπονοούν:Τα σύνορα του 1923 δεν είναι τα φυσικά σύνορα μιας νεο-Οθωμανικής Τουρκίας.

Ο Ερντογάν δίνει σημασία στους συμβολισμούς: Στις 10 Ιουλίου 2020 στις 14.53 ακριβώς υπέγραψε τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Η ώρα επελέγη για να θυμίζει το 1453, έτος της Αλώσεως της Πόλης. Στις 24 Ιουλίου 2020  πραγματοποίησε στην Αγία Σοφία την πρώτη μεγάλη προσευχή της Παρασκευής. 24 Ιουλίου, η ημέρα υπογραφής της Συνθήκης που καθορίζει τα σημερινά σύνορα τα οποία του φαίνονται στενά. Ο Γάλλος Συγγραφέας Ζαν Φρανσουά Κολοζιμό ερμηνεύει ως εξής τους συμβολισμούς: «Καλημέρα Μωάμεθ Πορθητή: 29 Μαίου 1453, αντίο Λωζάννη: 24 Ιουλίου 1923» !

Η ελληνική απάντηση στη μετατροπή του ιερού συμβόλου της Βυζαντινής και της Οικουμενικής Ορθοδοξίας σε τζαμί πρέπει να βασίζεται στο πολιτιστικό και ιστορικό υπόβαθρο του διαχρονικού Ελληνισμού:

Να προβάλλουμε τη συνέχεια του Ελληνισμού και την αξία της Βυζαντινής τέχνης, ναοδομίας και πολιτιστικής κληρονομιάς, που αποτελούν θησαυρό του Ελληνισμού, αλλά και της Ανθρωπότητος.

Να αξιοποιήσουμε τον τόμο για τους Ναούς της του Θεού Σοφίας ανά την Ευρώπη, με επίκεντρο την Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως, τον οποίο εξέδωσε σε πολλές γλώσσες η Διακοινοβουλευτική Επιτροπή Ορθοδοξίας και η Βουλή των Ελλήνων.

Να οργανώσουμε Διεθνή Συνέδρια Βυζαντινολόγων και ιστορικών με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη και να διαμαρτυρηθούμε στη διεθνή επιστημονική κοινότητα για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.

Να ενισχύσουμε τη μελέτη του Βυζαντίου στα σχολεία και στα Πανεπιστήμιά μας. Δεν θα γίνουμε πιστευτοί στο διεθνές περιβάλλον αν ζητούμε την προστασία της Αγίας Σοφίας και παραλλήλως υποβαθμίζουμε τη μελέτη της Βυζαντινής Ιστορίας.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 5.11.2022

Κ. Κυριακόπουλος: Ο αναθεωρητισμός ως βασική συνιστώσα των εξελίξεων και η 5η φάλαγγα με τον φερετζέ του “στρατηγιστή”

0

Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με κρίσιμα διλήμματα και είναι φανερό πως σύντομα θα κληθεί να πάρει πολύ συγκεκριμένες και πιθανότατα επώδυνες αποφάσεις…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το μεγάλο πρόβλημα, είναι το γεγονός πως αυτή η χώρα, δεν έχει την πολυτέλεια να διατυπώνει η ίδια τα διλήμματα που την αφορούν και να αποφασίζει γι’ αυτά με γνώμονα την βέλτιστη διαχείριση σημαντικών παραμέτρων του δικού της στρατηγικού σχεδιασμού, ως αυτοδύναμος, αυτόφωτος και σοβαρός περιφερειακός δρών, σε αυτήν την εξαιρετικά σημαντική αλλά και ιδιαίτερα ευαίσθητη γωνιά του πλανήτη.

Η πατρίδα μας, κατά κανόνα σύρεται πίσω από αιφνιδιασμούς, διαρκείς και ανατροφοδοτούμενους εκβιασμούς, αλλά και από μια κακώς νοούμενη αντίληψη αναφορικά με τις «συμμαχικές» της υποχρεώσεις, η οποία επιστρατεύεται, όχι για να ρυθμίσει με όρους εθνικής αξιοπρέπειας τις σχέσεις της με τους πολυεθνικούς οργανισμούς στους οποίους καλώς ή κακώς συμμετέχει, αλλά για να διευκολύνει την διαχείριση της πολιτικής σταδιοδρομίας των πολιτικών της ταγών, που επιμένουν να μην απογαλακτίζονται από την λογική του παρασιτισμού, της δουλοπρέπειας και της νοσηρής αντίληψης που θεωρεί ότι η «συμμαχική» στήριξη που συμβάλει στην παραμονή τους στην εξουσία, είναι μεταξύ άλλων και μια ιδιότυπη «αντιπαροχή» για την συγκαταβατικότητα, την απόλυτη προβλεψιμότητα, την προθυμία τους και εν τέλει την δεδομένη συμπεριφορά που επιδεικνύουν, μεταξύ άλλων, ΚΑΙ σε σχέση με την διαχείριση των κρίσιμων εθνικών μας προτεραιοτήτων.

Οι ανατροπές των δεδομένων και κυρίως οι στρατηγικές ευκαιρίες που ανέδειξε ο πόλεμος στην Ουκρανία, διαμορφώνουν μια καινούρια κατάσταση σε ένα ευρύτατο φάσμα προκλήσεων με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη η Διεθνής τάξη. Από την φυσιογνωμία και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που προσλαμβάνει η κορυφαία στρατηγική σύγκρουση, μέχρι και τις αναγκαίες δομικές, θεσμικές και εν τέλει συστημικές αναδιαρθρώσεις ενός στρεβλού νεοκεϋνσιανικού καπιταλισμού, που αναζητεί εναγωνίως την δυνατότητα που θα του επιτρέψει να αποδράσει επιθετικά από τα ανατροφοδοτούμενα αδιέξοδά του… Και από τον επαναπροσδιορισμό των όρων και των πρωταγωνιστών της ισχύος, μέχρι τον επανακαθορισμό της ποιότητας των σχέσεων στο περιβάλλον παλαιών και νέων συμμαχικών δομών που αναμένεται να προκύψουν, ως συνέπεια της γεωστρατηγικής αναδημιουργίας που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και εμφανίζει έναν πρωτοφανή όσο και αξιοσημείωτο δυναμισμό.

Μικροί και μεγάλοι δρώντες σε ολόκληρη την Ευρασία, αλλά ΚΑΙ στην ευρύτερη γεωπολιτική μας γειτονιά, έχουν τοποθετηθεί σε «επιθετική» διάταξη, διεκδικώντας αυξημένο ρόλο και σημαίνοντα λόγο στις εξελίξεις της επόμενης μέρας και επιδιώκοντας να διαχειριστούν αποτελεσματικά τις κάθε λογής ιστορικές εκκρεμότητες που θεωρούν ότι άφησε πίσω του, για κάποιους το συγκρουσιακό status του περασμένου αιώνα και για κάποιους άλλους η τελευταία τριακονταετία των βίαιων ανατροπών και των περιφερειακών συγκρούσεων. Και φυσικά, οι πάντες προσβλέπουν στην διαφαινόμενη δυνατότητα να καρπωθούν ένα σημαντικό κομμάτι της πίτας, διεκδικώντας ρόλο στα νέα πεδία ανταγωνισμού που διαμορφώνονται με επίκεντρο την αναμόρφωση του ενεργειακού χάρτη αλλά και την εφοδιαστική αλυσίδα με τις επικαιροποιημένες προκλήσεις που  την αφορούν.

Ο αναθεωρητισμός, παρά και ενάντια στις αυταπάτες που συντηρεί και αναπαράγει το Ελληνικό πολιτικό προσωπικό, καθιερώνεται ως βασική συνιστώσα των εξελίξεων, που βάζει ανεξίτηλα την σφραγίδα του τόσο στα διεθνή όσο και στα περιφερειακά δρώμενα. Και δεν αφορά μονάχα στις πρακτικές και στις αντιλήψεις των συνήθων υπόπτων, όπως εσφαλμένα επιμένουν να αναπαράγουν οι κυρίαρχες φωνές του πολιτικού και μιντιακού κατεστημένου, αλλά διαχέεται και προσδιορίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται ακόμη και μικροί δρώντες την θέση τους στην νέα περιφερειακή Αρχιτεκτονική και φυσικά διαπερνά στο σύνολό της, την στρατηγική που υιοθετούν οι παραδοσιακά ισχυροί δρώντες, προκειμένου να «φιλοτεχνήσουν» το νέο μοτίβο της υποτέλειας, στο οποίο καθυποτάσσουν την σφαίρα της ευρύτερης γεωπολιτικής τους επιρροής.

Για την Ελληνική πολιτική τάξη τέλος, το μοναδικό που φαίνεται να έχει αλλάξει μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό, είναι το υλικό που τροφοδοτεί τις επικοινωνιακές μεγαλοστομίες στις οποίες επιδίδεται,  με αποκλειστικό αποδέκτη τα αφελή τμήματα του εσωτερικού ακροατηρίου, τα οποία βομβαρδίζονται καθημερινά με «στρατηγικές αναβαθμίσεις»… Με «πυλώνες»… Και τα γνωστά διεθνοδικαιϊκά φληναφήματα. Στην ουσία η χώρα μας παραμένει καθηλωμένη στις Συμπληγάδες της αναποφασιστικότητας, της επιχειρησιακής ατολμίας, της αδιέξοδης φλυαρίας για δικαιώματα που «δεν απεμπολούνται» και που όταν το θελήσει ο Μεγαλοδύναμος, ενδέχεται και να ασκηθούν.

Τουρκικό «casus belli»… Τουρκολυβικό «μνημόνιο»… Αλλά και ένα ευρύτερο «πακέτο» θράσους και αμετροέπειας, που αφορά στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και σε μια κατάφορα προκλητική όσο και πρόστυχη ανάγνωση των Διεθνών Συνθηκών, συνθέτουν το πλαίσιο της ασφυκτικής πίεσης που ασκεί η Τουρκική εξωτερική πολιτική, επιδιώκοντας την καθολική γεωπολιτική παράλυση της χώρας μας και την εκβιαστική επιβολή μιας αλυσίδας υπαναχωρήσεων, που θα τροποποιήσει δραματικά το κυριαρχικό καθεστώς στο Αιγαίο αλλά και στην ΝΑ Μεσόγειο.

Η Ελληνική κυβέρνηση ΔΕΝ  δείχνει διατεθειμένη να «σπάσει αυγά» προκειμένου να τελειώσει  οριστικά και αμετάκλητα με αυτό το θέατρο του παραλόγου. Ο κ. Δένδιας μάλιστα, σε μια προσπάθεια να συγκαλύψει τις τεράστιες ευθύνες του πολιτικού του προϊστάμενου, δεν διστάζει να περιφρονήσει την πραγματικότητα και να εμφανίσει τον Ελληνικό λαό ως δήθεν τρομοκρατημένο από την τουρκική επικοινωνιακή αγυρτεία, αποσιωπώντας πως η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει, είναι αυτή που αρνείται να πράξει τα αυτονόητα και να σύρει την Τουρκία αμυνόμενη και σαστισμένη, πίσω από την Ελληνική Εθνική ατζέντα, καθηλωμένη πλήρως στις Συμπληγάδες των τετελεσμένων που νομιμοποιεί και κυρίως επιβάλει το Διεθνές Δίκαιο και τα οποία οφείλει να δημιουργήσει η χώρα μας , ήδη από… χθες. Σε κάθε περίπτωση πάντως…

  • Δεν είναι ο δήθεν «φοβισμένος» Ελληνικός λαός αυτός που υπέγραψε συμφωνίες με μειωμένη επήρεια τμημάτων της Ελληνικής επικράτειας και έβγαλε από το κάδρο την μισή Ρόδο. Είναι η «ατρόμητη» κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει ο κ. Δένδιας…
  • Δεν είναι ο δήθεν «φοβισμένος» Ελληνικός λαός αυτός που βάφτισε την συμφωνία για μειωμένη επήρεια, σε «αναγκαίες μικρές διαρρυθμίσεις» προκειμένου να μην προκαλείται το κοινό αίσθημα. Είναι η «ατρόμητη» κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει ο κ. Δένδιας…
  • Δεν είναι ο δήθεν «φοβισμένος» Ελληνικός λαός αυτός που αποφεύγει να επεκτείνει τα Εθνικά Χωρικά Ύδατα στα 12 νμ στο όνομα της «σύνεσης» και του ΜΗ πολέμου. Είναι η «ατρόμητη» κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει ο κ. Δένδιας και είναι ο κ. Γεραπετρίτης – υπουργός αυτής της κυβέρνησης – που χαμήλωσε τον πήχη της αξιοπρέπειας στα 6 νμ…

Και φυσικά δεν είναι ο δήθεν «φοβισμένος» Ελληνικός λαός αυτός που αποφεύγει να οριοθετήσει ΑΟΖ ακόμη και με την Κύπρο. Είναι η «ατρόμητη» κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει ο κ. Δένδιας και δεν βρίσκουμε ούτε έναν λόγο που θα πρέπει να αισθάνεται περήφανος γι’ αυτό…

Επίλογος…

Η κυβέρνηση δυστυχώς δεν είναι μόνη σε αυτήν την φαιδρή και αδιέξοδη πρακτική. Περιώνυμοι «στρατηγιστές» που επιμένουν να κομπορρημονούν για την «σπουδαιότητά» τους, για τα πτυχία τους, αλλά  και για τις πολιτικές ή άλλες διασυνδέσεις τους στο πολιτικό στερέωμα του τόπου μας και πάντα καμαρώνοντας σαν γύφτικα σκεπάρνια, χτίζουν μεθοδικά και κυρίως προσχηματικά, μια σειρά από κίβδηλα άλλοθι που επιστρατεύονται για να δικαιολογήσουν φοβικά σύνδρομα, αναποφασιστικότητα και μια επικίνδυνα εκφυλιστική απραξία, το τίμημα της οποίας θα κληθεί η πατρίδα μας να πληρώσει πάρα πολύ ακριβά στο άμεσο μέλλον.

Σε ότι μας αφορά πάντως, θα θέλαμε γι’ ακόμη μια φορά να είμαστε σαφείς απέναντι σ όλους αυτούς τους κυρίους, που θεωρούν ότι τα ράσα κάνουν τον παπά και οι επικύψεις τον Διάκο… Καλό θα είναι λοιπόν να ξέρετε αγαπητοί, ότι η πατρίδα μας, ΔΕΝ έχει ανάγκη από “στρατηγιστές” που την συμβουλεύουν για όλα όσα θα πρέπει κατά την γνώμη τους να ΜΗΝ κάνει, αν θέλει να εφαρμόζει μια «συνετή» πολιτική, χωρίς έξτρα υποχρεώσεις και χωρίς να επιφορτίζεται με τις αναβαθμισμένες ευθύνες, αναφορικά με την στρατηγική της επιβίωση και με την προάσπιση των αυτονόητων… Τέτοιες υποδείξεις τις κάνει ο Τσαβούσογλου και ο Μπαχτσελί… Τις κάνουν οι Τούρκοι καθημερινά και τις κάνουν με την αυθεντικότητα του αντίπαλου. Δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβάνονται με την φοβική μιζέρια του υποτιθέμενα συνετού στρατηγιστή.

Αυτή η μιζέρια έχει κόστος. Και η αποτίμησή της, εγγράφεται καθημερινά στα μπακαλοτέφτερα του Αιγαίου… Το ζητούμενο δεν είναι να εγγραφεί και στο γεωπολιτικό Υποθηκοφυλακείο της περιοχής. Το πραγματικό ζητούμενο είναι να διαγραφούν πλήρως οι σελίδες του αίσχους…

Predatorgate: Η Intellexa μένει στην Ελλάδα

1

Νέα στοιχεία δείχνουν πώς η εταιρεία που εμπορεύεται το παράνομο λογισμικό παρακολουθήσεων αξιοποίησε τον κρίσιμο χρόνο που άφησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη να χαθεί, εξασφαλίζοντας παράλληλα την παραμονή της στη χώρα.
Χρόνος ανάγνωσης:
Το κτίριο της Βουλής από ψηλά. [Αντώνης Νικολόπουλος/Eurokinissi]

Όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι και το απόγευμα της 10ης Απριλίου για τους εργαζομένους και τον ισραηλινό επικεφαλής του γραφείου της Intellexa στο Ελληνικό. Την επομένη το πρωί, το inside story θα αποκάλυπτεΠοιος παρακολουθούσε το κινητό του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη; την πρώτη επιβεβαιωμένη παράνομη παρακολούθηση επικοινωνιών ευρωπαίου πολίτη με το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator, εμπορικής ιδιοκτησίας Intellexa – θύμα ήταν ο επιχειρηματικός και οικονομικός ρεπόρτερ Θανάσης Κουκάκης.

Στους επτά μήνες που έχουν περάσει από την πρώτη αποκάλυψη του inside story, στα πρόσωπα που γνωρίζουμε ότι στοχοποιήθηκαν με το Predator συγκαταλέγονται μέχρι τώρα –εκτός από τον Θανάση Κουκάκη– ο νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και ευρωβουλευτής Νίκος Ανδρουλάκης, ο πρώην υπουργός του ΣYΡΙΖΑ Χρήστος Σπίρτζης και δύο υπάλληλοι της ΕΥΠΣτο στόχαστρο οι μη αρεστοί | Εφημερίδα των Συντακτών, που όπως έχουν καταγγείλει βρέθηκαν σε δυσμένεια εντός υπηρεσίας. Μία εξεταστική επιτροπή μετά, δεν έχουμε μάθει καμία χρήσιμη πληροφορία για το ποιοι τελικά χρησιμοποιούν στην Ελλάδα το Predator (και εναντίον πόσων και ποιων) – αν όχι η κυβέρνηση ή κάποιος τρίτος για λογαριασμό της (κάτι που αρνείται σθεναρά).

Κατά το ίδιο κρίσιμο χρονικό διάστημα, η κυβερνητική πλειοψηφία, η ελληνική δικαιοσύνη αλλά και η ανεξάρτητη Εθνική Αρχή Διαφάνειας (υπό τον Άγγελο Μπίνη), η οποία ερεύνησε ακροθιγώςΑπό τον Κουκάκη στον Ανδρουλάκη: Νέα τροπή στην υπόθεση του spyware Predator την υπόθεση Κουκάκη και τις άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενες με την παρακολούθησή του εταιρείες, έχουν αφήσει σημαντικές ευκαιρίες να χαθούν ώστε να δοθούν τεκμηριωμένες απαντήσεις για το ποιος ή ποιοι είναι πίσω από τις παράνομες παρακολουθήσεις με spyware στην Ελλάδα. Από την άλλη πλευρά, η εταιρεία Intellexa, που εμπορεύεται το Predator, φαίνεται ότι δεν άφησε στιγμή να πάει χαμένη και έλαβε μέτρα ήδη από τον Απρίλιο ώστε να «στεγανοποιηθεί».

Ο Γερούν Λέναερς, πρόεδρος της Επιτροπής PEGAΤον λόγο στους Έλληνες δημοσιογράφους δίνει η επιτροπή PEGA για τις υποκλοπές που συγκροτήθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να διερευνήσει τη χρήση κατασκοπευτικών λογισμικών σε κράτη μέλη της ΕΕ, θα επισκεφτεί την Ελλάδα στις αρχές Νοεμβρίου και φαίνεται να αντιλαμβάνεται πλήρως τους κινδύνους που εγκυμονεί η στάση της ελληνικής πλευράς. «Υπάρχουν ανησυχίες για την ικανότητα και τη θέληση των εθνικών αρχών να ερευνήσουν γρήγορα και διεξοδικά. Κάθε ημέρα που περνάει, ο κίνδυνος να εξαφανιστούν αποδείξεις ή να καταστραφούν αυξάνεται», έγραφε στις 28 Σεπτεμβρίου σε επιστολή του προς τη Europol.

Σήμερα παρουσιάζουμε νέα στοιχεία για τις κινήσεις που έκανε η εταιρεία για να προστατευθεί, όσο διάστημα βρίσκεται στο προσκήνιο η υπόθεση των νόμιμων και παράνομων παρακολουθήσεων, αξιοποιώντας τον χώρο και τον χρόνο που της δόθηκε.

Η συμφωνία κυβέρνησης – Intellexa

Μία ασφαλής πληροφορία που έχει σημασία και υπό το πρίσμα της οποίας πρέπει να διαβαστεί το παρόν ρεπορτάζ είναι ότι, παρά τα περί του αντιθέτου δημοσιεύματα που κυκλοφόρησαν τις προηγούμενες ημέρες στο ελληνικό διαδίκτυο, η Intellexa ήρθε στην Ελλάδα για να μείνει, με βάση μια συμφωνία που επήλθε μεταξύ της κυβέρνησης και της επιχείρησης πριν από έναν περίπου μήνα, όπως ανέφερε στο inside story πηγή με στενή γνώση των τεκταινόμενων στην εταιρεία.

Η περίοδος Κουκάκη: Απρίλιος – Ιούλιος 2022

Αμέσως μετά την αποκάλυψη της παράνομης παρακολούθησης Κουκάκη, τον Απρίλιο του 2022, οι Έλληνες και ξένοι εργαζόμενοι της Intellexa σταμάτησαν να πηγαίνουν κάθε μέρα στα γραφεία της εταρείας στο Ελληνικό για δουλειά και άρχισαν να εργάζονται εξ αποστάσεως. Αυτό αποφασίζεται από την ηγεσία της εταιρείας και τον ίδιο τον Ταλ Ντίλιαν, που βρίσκεται στις 12 Απριλίου 2022, μία μέρα μετά το δημοσίευμα, στην Αθήνα.

Λίγα 24ωρα μετά και ενώ έχει μεσολαβήσει η αποκάλυψη των Reporters UnitedΕχθρός του Κράτους: Αποδεικνύουμε ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρακολουθούσε τον δημοσιογράφο Θανάση Κουκάκη | Reporters United για τη νόμιμη επισύνδεση του τηλεφώνου του Θανάση Κουκάκη από την ΕΥΠ σε προγενέστερο διάστημα της μόλυνσής του από το spyware της Intellexa, υπάλληλοι της εταιρείας που δουλεύουν εκεί καιρό λαμβάνουν εντολή να αδειάσουν τα δύο υπόγεια από τους servers που ήταν εγκατεστημένοι εκεί. Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες, μέρος αυτού του εξοπλισμού μεταφέρθηκε σε έναν χώρο στα βόρεια προάστια και είναι άγνωστο αν παραμένει ακόμη εκεί. Παρά την αναστάτωση στα γραφεία της, η εταιρεία συνεχίζει κανονικά τις προσλήψεις.

Στις 18 Απριλίου 2022 η Intellexa προσλαμβάνει έναν υψηλόβαθμο μηχανικό λογισμικού, αρχές Μαΐου έναν προγραμματιστή λογισμικού, τον Ιούνιο γίνονται άλλες δύο προσλήψεις εξειδικευμένου προσωπικού (Python Back End Developer και System Integration Engineer). Τέλη Ιουλίου στη μισθοδοσία προστίθενται ακόμη δύο άτομα ισραηλινής καταγωγής. Η μία από τους δύο υπαλλήλους βρίσκεται στη χώρα μας πολλές εβδομάδες προτού πιάσει δουλειά, έχοντας ήδη κάνει τα χαρτιά της προκειμένου να μπορεί να εργαστεί στην εταιρεία από τον Νοέμβριο του 2021. Στο μεταξύ και ενώ το ρεπορτάζ του inside story προχωράει, αρχίζουν έρευνες για το αν υπάρχει κάποια πηγή εντός της εταιρείας που διαρρέει εσωτερικές πληροφορίες.​​​​​​​

 

intellexa1.jpg

[intellexa.com]

 

Αθροίζοντας το μόνιμο προσωπικό που ξεκίνησε να απασχολεί η Intellexa από τα τέλη του 2020 (δύο άτομα) με τις προσλήψεις του 2021 και τις νέες προσθήκες του 2022, ο αριθμός των εργαζομένων τον Ιούλιο ανέρχεται στα 20 άτομα ελληνικής και ισραηλινής υπηκοότητας. Οι περισσότερες προσλήψεις έγιναν το 2021, περίπου 10 άτομα. Πρόκειται για την χρονιά κατά την οποία τα κινητά των Κουκάκη, Ανδρουλάκη, Σπίρτζη και των δύο υπαλλήλων της ΕΥΠ (όπως έχουν καταγγείλει οι τελευταίες) δέχτηκαν στοχευμένα μηνύματα που περιείχαν κακόβουλα links από ψευδεπίγραφες ιστοσελίδες που έχουν συνδεθεί με το Predator. Σύμφωνα με στοιχεία που έχει στη διάθεσή του το inside story, το 2021, δηλαδή η πρώτη ολοκληρωμένη χρονιά λειτουργίας στην Ελλάδα, ήταν μια καλή χρονιά για τα έσοδα της εταιρείας. Η Intellexa ΑΕ και δύο συγγενικές με αυτήν εταιρείες [Apollo Technologies, Hermes Technologies] ιδρύθηκαν τον Μάρτιο του 2020 [τον Οκτώβριο του 2020 εγκαταστάθηκε εδώ και η Feroveno Limited]. Για τη χρήση του 2020 οι Intellexa, Apollo Technologies και Hermes Technologies κατέγραψαν αθροιστικά τζίρο της τάξης των €1.512.125. Το 2021 μόνο η Intellexa AE καταγράφει ακαθάριστα έσοδα 5,5 εκατ. ευρώ από τα μόλις 778.000 ευρώ που είχε την περίοδο Μαρτίου-Δεκεμβρίου 2020.

Στις 6 Ιουνίου η μοναδική σύμβουλος-διαχειρίστρια των εταιρειών Intellexa, Apollo Technologies και Hermes Technologies ανακαλεί στο σύνολο της την πληρεξουσιότητα και κάθε εξουσία εκπροσώπησης που είχε χορηγηθεί σε δικηγόρο του Κολωνακίου. Σύμφωνα με πληροφορίες του inside story, η ρήξη επήλθε όταν –μετά τα πρώτα δημοσιεύματα για το Predator– ο δικηγόρος ζήτησε πληροφορίες για τις συμβάσεις πώλησης που έχει συνάψει η εταιρεία.

Στις 7 Ιουλίου οι μέτοχοι των Intellexa, Apollo Technologies και Hermes Technologies αποφασίζουν να μεταφέρουν την έδρα των εταιρειών, η οποία ήταν δηλωμένη στην διεύθυνση του λογιστικού γραφείου του Ηλία Κυριακίδη στην Κηφισιά – ο λογιστής είχε εκφράσει την επιθυμία να απομακρυνθεί. Η νέα έδρα της Intellexa βρίσκεται στο Χαλάνδρι, εκεί όπου στεγάζεται η νέα λογιστική και συμβουλευτική εταιρεία με την οποία συνεργάζεται πλέον η εταιρεία. Οι άλλες δύο (Apollo και Hermes Technologies) μετέφεραν την έδρα τους στο Μαρούσι, σε διεύθυνση όπου βρίσκεται εταιρεία που προσφέρει υπηρεσίες φορολογικής έδρας και επαγγελματικής διεύθυνσης. Η Feroveno δηλώνει ως έδρα ακόμη τη διεύθυνση όπου λειτουργούσαν τα γραφεία της Intellexa στο Ελληνικό.

Η περίοδος Ανδρουλάκη

Στις 26 Ιουλίου ο Νίκος Ανδρουλάκης περνάει την πόρτα του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για να καταθέσει μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου για την απόπειρα μόλυνσής του με το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator. H απόπειρα πιστοποιήθηκε από την τεχνική υπηρεσία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που έλεγξε το κινητό του. Κάπου εδώ, η Intellexa σταματά να κάνει προσλήψεις.

Με ετεροχρονισμένη ανάρτηση στον Έφορο Εταιρειών Κύπρου, που δημοσιεύθηκε στις 4 Αυγούστου 2022 (μία ημέρα προτού γίνει γνωστό ότι ο νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης εκτός από την στόχευσή του με Predator ήταν και στο στόχαστρο επισυνδέσεων της ΕΥΠ), βεβαιώνεται πως ο επιχειρηματίας Φέλιξ ΜπίτζιοςPredatorgate: Ο δεύτερος μέτοχος της Intellexa AE, ο οποίος κατείχε από τον Μάιο του 2020 το 35% της Intellexa μέσω της κυπριακής Santinomo που ήταν 100% ιδιοκτησίας του, είχε μεταβιβάσει τη Santinomo στην Thalestris, δηλαδή την ιρλανδική μητρική της Intellexa και μάλιστα 18 μήνες πριν, στις 18 Δεκεμβρίου 2020. Η μεταβίβαση αυτή, όπως έχει γράψει το inside story, δεν εμφανίζεται στις οικονομικές καταστάσεις της αγοράστριας εταιρείας, ενώ ο Φέλιξ Μπίτζιος τουλάχιστον μέχρι και τις 28 Σεπτεμβρίου του 2022 εξακολουθούσε να εμφανίζεται ως ο Πραγματικός ΔικαιούχοςPredatorgate: Παραμένει μέτοχος της Intellexa ο Φέλιξ Μπίτζιος της κυπριακής Santinomo και άρα μέσω αυτής ακόμη κάτοχος του 35% της ελληνικής Intellexa.

Ο Φέλιξ Μπίτζιος.

 

Ο Αύγουστος αν και ιδιαίτερα πυκνός σε εξελίξεις ως προς την υπόθεση των παρακολουθήσεων (εκτός των άλλων έχουν παραιτηθεί από τις 5 Αυγούστου ο γενικός γραμματέας και ανιψιός του πρωθυπουργού, Γρηγόρης Δημητριάδης και ο διοικητής της ΕΥΠ Παναγιώτης Κοντολέων), φαίνεται να είναι αδρανής για την Intellexa, μια εταιρεία που κάνει προσλήψεις σχεδόν κάθε μήνα από τον Μάρτιο του 2021. Και ξαφνικά, μεσούσης της πολιτικής αντιπαράθεσης και ενόψει της εξεταστικής επιτροπήςΟι δύο εταιρείες-κλειδιά για την έρευνα της Βουλής για τις υποκλοπές στη Βουλή για τις παράνομες υποκλοπές (με spyware της Intellexa) και τις νόμιμες επισυνδέσεις από την ΕΥΠ (με την επίκληση λόγων εθνικής ασφάλειας ως δικαιολογία για την άρση του απορρήτου), στις 31 Αυγούστου 2022 η εταιρεία εμφανίζεται να απολύει όλο το προσωπικό της, συνολικά 18 άτομα, πλην της HR manager η οποία αποχωρεί δέκα μέρες αργότερα. Την ίδια ημέρα το inside story σε ρεπορτάζΟι δύο εταιρείες-κλειδιά για την έρευνα της Βουλής για τις υποκλοπές με τίτλο «Οι δύο εταιρείες-κλειδιά για την έρευνα της Βουλής για τις υποκλοπές», που αναφερόταν στην Κρίκελ (του Λαβράνου) και την Intellexa, δημοσιεύει [στις 6:30 το πρωί] λεπτομέρειες για τη σύνθεση του προσωπικού της Intellexa: αναλυτικά στοιχεία για τον αριθμό των εργαζομένων της εταιρείας, τις μέχρι τότε προσλήψεις αλλά και τις παραιτήσεις, καθώς και την αναλογία ελλήνων και ισραηλινών εργαζομένων.

Tο μεσημέρι της 31ης Αυγούστου η επιτροπή PEGA του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που ερευνά την χρήση spyware σε κράτη μέλη της ΕΕ, ανακοινώνει την απόφασή της να πραγματοποιήσει στις 8 Σεπτεμβρίου έκτακτη ακρόαση στις Βρυξέλλες για την Ελλάδα και το Predator.

Η ιδέα της διοίκησης της εταιρείας είναι για ένα διάστημα να παραμείνει το ελληνικό project της μια «Ωραία Κοιμωμένη». Σύμφωνα με μία πηγή κοντά στην εταιρεία, η λειτουργία ήταν αδύνατη μετά από όσα συνέβησαν τον Αύγουστο «καθώς υπήρχε φόβος ότι θα παγώσουν οι λογαριασμοί της και δεν θα ήταν δυνατόν να κάνει πληρωμές» (σ.σ.: πάντως τέτοια στοιχεία «παγώματος» δεν έχουν προκύψει). Επίσης η συντριπτική πλειονότητα των απολυμένων, παρότι έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες από την καταγγελία της σύμβασης εργασίας που είχαν με την Intellexa, στα προφίλ τους στο LinkedIn φαίνεται πως εξακολουθούν να εργάζονται στον ίδιο εργοδότη.

«Υπήρχε ένας τρελός, παρανοϊκός φόβος ότι γίνονται διαρροές μέσα από την εταιρεία, που εντάθηκε μετά τις αρχές Αυγούστου. Η απόφαση για την καταγγελία των συμβάσεων –οι αποζημιώσεις δόθηκαν κανονικά και με το παραπάνω– έγινε σε μία λογική “βλέποντας και κάνοντας”, δεν υπήρχε οριστική απόφαση να κλείσει η εταιρεία» λέει πρώην εργαζόμενος στην Intellexa, που θέλει να παραμείνει ανώνυμος.

Σεπτέμβριο και Οκτώβριο γίνονται πέντε προσθήκες νέων υπαλλήλων. Οι τέσσερις, που αφορούν τεχνικά εξειδικευμένο προσωπικό, διαρκούν μόλις μία ημέρα χωρίς κάποια προφανή εξήγηση. Η πέμπτη νεοπροσληφθείσα υπάλληλος, που φαίνεται να είναι και η μοναδική που παραμένει στην εταιρεία με σχέση εξαρτημένης εργασίας, αναλαμβάνει τη θέση της HR manager. Με άλλα λόγια η Intellexa απασχολεί ένα μόνο στέλεχος, που στα καθήκοντά του είναι η διαχείριση ανθρώπινων πόρων – σε μια εταιρεία χωρίς ανθρώπους, τουλάχιστον όχι σε μισθολόγιο.

Εικόνα etriantafillou
Σπούδασε κατά λάθος Οικονομική Επιστήμη στην ΑΣΟΕΕ και το 2004 ξεκίνησε να εργάζεται ως οικονομικός συντάκτης στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Το 2010 δημιούργησε την πρώτη αντιγραφή του σατιρικού Τhe Onion, στην Ελλάδα. Παραμένει στον χώρο των ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Είναι ανορθόγραφη.
Εικόνα telloglou
Σπούδασε νομικά κι από το 1986 εργάζεται σε εφημερίδες και κανάλια ως δημοσιογράφος. Εκπομπές-σταθμοί ήταν «Το μαύρο κουτί» (Mega), οι «Φάκελοι» (Mega), οι «Νέοι Φάκελοι» (ΣΚΑΪ), και οι «Ιστορίες» (ΣΚΑΪ). Τώρα παρουσιάζει την εκπομπή «Special Report» με τον Αντώνη Φουρλή (Ant1).

Κ. Λάμπος: Υδρογόνο, πηγή ενεργειακής και κοινωνικής ισότητας και απελευθέρωσης

0

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

www.classlessdemocracy.blogspot.com,

Με ιδιαίτερη χαρά διαβάζω τον τελευταίο καιρό άρθρα και αναλύσεις για το πράσινο υδρογόνο που τάχα  θα απελευθερώσει την Ευρώπη από την ρωσική ενεργειακή εξάρτηση, με προφανή σκοπό την ενεργειακή υποταγή της Ευρώπης στην αμερικανική εξάρτηση, προκειμένου να διευκολυνθούν οι Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής στον ανταγωνισμό τους με την Κίνα και τη Ρωσία για την παγκόσμια ηγεμονία, που δεν υπόσχεται προφανώς  ανεξαρτησία, αλλά  σιδερένια υποταγή των υπόλοιπων χωρών του πλανήτη στον  ένα και μοναδικό ηγεμόνα. Αυτό όμως σημαίνει ότι τα συμφέροντα του 1%, που εξουσιάζει το 99%  του πληθυσμού της ανθρωπότητας, χρησιμοποιεί καταχρηστικά[1], για την διαιώνιση της των κοινωνικών ανισοτήτων, της καταπιεστικής εξουσίας και των καταστροφικών πολέμων, τα επιτεύγματα της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας που η ανθρωπότητα δημιούργησε για έναν καλύτερο κόσμο,  για έναν κόσμο της κοινωνικής ισότητας, της αμοιβαίας συνεργασίας, της προόδου και της παγκόσμιας ειρήνης.

Διερωτώμαι, όμως, γιατί έπρεπε η παγκόσμια οικονομία να φτάσει στα πρόθυρα μιας βαθιάς, μακροχρόνιας  και ελεγχόμενης από τους επίδοξους παγκόσμιους ηγεμόνες  καταστροφικής ύφεσης, για να γίνεται δημόσιος λόγος για τις τεράστιες δυνατότητες της υδρογονοενέργειας να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε έναν καλύτερο κόσμο; Γιατί αλήθεια τόση σιωπή και παραπλάνηση των κοινωνιών σχετικά με τις δυνατότητες  των καινούργιων κατακτήσεων σχετικά με την επικοινωνία, την ενέργεια, το διαδίκτυο, την τρισδιάστατη εκτύπωση, την νανοτεχνολογία, την βιοτεχνολογία, την ρομποτική και πολλών άλλων κοινωνικοαπελευθερωτικών  επιστημονικοτεχνικών επιτευγμάτων που μπορούν να αλλάξουν την φιλοσοφία και τον τρόπο της κοινωνικής συμβίωσης; Γιατί αλήθεια όσοι γνώριζαν και όφειλαν να γνωρίζουν, αποσιώπησαν  κάτι τόσο σημαντικό που ήταν ήδη γνωστό εδώ και δεκαετίες, από τους αγώνες πρωτοπόρων επιστημόνων, κάποιοι από τους οποίους πλήρωσαν με την ζωή τους κάνοντας επιστήμη για την κοινωνία και όχι για την εξουσία του κεφαλαίου;

Το βιβλίο με τον  τίτλο ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΥΔΡΟΓΟΝΟ κυκλοφόρησε το 2012[2][2], δέκα  σχεδόν χρόνια μετά το βιβλίο του Τζέρεμυ Ρίφκιν, Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ, που αποκάλυψε τις διαστάσεις και τη λύση του παγκόσμιου ενεργειακού προβλήματος, αλλά όλοι οι καθ’ οιονδήποτε τρόπο αρμόδιοι, όπως πανεπιστήμια, επιστημονικοί φορείς, κόμματα, κυβερνήσεις, τύπος κ.λπ. κ.λπ.,  εκώφευσαν, προφανώς καθ’ υπαγόρευση όσων κερδοσκοπούν  από τα πανάκριβα, ρυπογόνα και αντιαναπτυξιακά  ορυκτά καύσιμα και σχεδίαζαν την παγκόσμια ηγεμονία με προγραμματισμένους και συνεπώς ελεγχόμενους θερμούς και οικονομικούς πολέμους. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως  οι υποτιθέμενοι σχετικοί με το επιστημονικό πεδίο της υδρογονοενέργειας, όπως καθηγητάδες και ‘ερευνητές’ που ροκανίζουν, ως αντάλλαγμα για την σιωπή τους, μεγάλα ποσά για σχετικά ερευνητικά προγράμματα  λοιδόρησαν, με τη σιωπή  τους,  με διαρροές και συκοφαντίες  τόσο του υδρογόνου, όσο και όσων έγραφαν σχετικά με το υδρογόνο, σε βαθμό που περνούσαν στον τύπο απόψεις αντεπιστημονικές και κακόβουλες και  παραπλανούσαν την κοινωνία συσκοτίζοντας  το ενεργειακό πρόβλημα και τις λύσεις του.

Μάλιστα το φαινόμενο των παπαγάλων που αναπαρήγαγαν ανακρίβειες, μύθους και ψέματα σχετικά με την αλήθεια για το υδρογόνο είχε πάρει τέτοιες διαστάσεις που ακόμα και άσχετοι  ‘γνώριζαν’ πως το υδρογόνο δεν ήταν μόνο ασύμφορο αλλά και επικίνδυνο, γεγονός που έδωσε χρόνο στο κεφάλαιο να αρπάξει την ευκαιρία από την κοινωνία/ανθρωπότητα και να δεσμεύσει το υδρογόνο για τα δικά του συμφέροντα. Τι λένε αλήθεια, σήμερα,  όλες αυτές οι ντουντούκες  της στρεβλής γνώσης ή /και της κομματικής προπαγάνδας του κεφαλαίου, που όλος ο κόσμος άρχισε αναγκαστικά να μιλάει για το υδρογόνο, ως τη λυτρωτική ενεργειακή απελευθέρωση της ανθρωπότητας;

Σήμερα που η παγκόσμια οικονομία κινδυνεύει να καταρρεύσει, αναγκάζεται το κεφάλαιο να ‘ανακαλύψει το υδρογόνο’, αφού πρώτα φρόντισε, με την αποξένωση, της βασικής πρώτης ύλης παραγωγής υδρογονοενέργειας, του νερού από ελεύθερο κοινωνικό αγαθό σε κατοχυρωμένο, με νόμους και τίτλους ευρεσιτεχνίας, εμπόρευμα για να αποκλείσουν  τους καταναλωτές και τις κοινωνίες από την ιδιοπαραγωγή υδρογονοενέργειας[3]. Όμως και αυτό όχι για την κατάργηση των ορυκτών καυσίμων, χωρίς τα οποία δεν μπορεί να επιβιώσει ο καπιταλισμός, αλλά  προκειμένου να αναλάβει και πάλι το κεφάλαιο την παραγωγή και διανομή της ηλεκτρικής ενέργειας στα πλαίσια ενός νέου συγκεντρωτικού συστήματος ενέργειας και μάλιστα όχι για την αντικατάσταση των ορυκτών καυσίμων, αλλά για την συμπλήρωση της ενέργειας που χάνεται εξαιτίας της απομόνωσης της Ρωσίας, με ενέργεια από ΑΠΕ και κύρια από το υδρογόνο.

Ποιος όμως μπορεί, σήμερα, να ισχυριστεί ότι δεν ήξερε και ποιος μπορεί να δεχτεί πως, αν δεν υπάρξει άμεση ακυρωτική παρέμβαση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, θα πάει χαμένη για την κοινωνία/ανθρωπότητα η μεγάλη ευκαιρία για το πέρασμα σε έναν καλύτερο , από αυτόν της καπιταλιστικής βαρβαρότητας; κόσμο.

Εκτιμώ ότι ο ρόλος του Τύπου, έντυπου και ηλεκτρονικού, δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο σε ανακοινώσεις, αλλά στην τρέχουσα συγκυρία να αναλύει σε βάθος θέματα, προβλήματα και γεγονότα  με τρόπο κριτικό και ενημερωτικό που θα διαμορφώνει συνειδητούς, ενημερωμένους και υπεύθυνους, πολίτες,  ικανούς να διαμορφώσουν συνθήκες κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης στη μορφή της άμεσης δημοκρατίας που θα αρθρώνεται από το τοπικό, στο περιφερειακό και από εκεί στο εθνικό  μέχρι το οικουμενικό επίπεδο, για να μπορεί να σπάσει οριστικά και αμετάκλητα τον φαύλο κύκλο της καταπιεστικής εξουσίας  του ηγεμονικού κεφαλαίου.

Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οφείλουν να αντιδράσουν άμεσα και αποφασιστικά  στα σχέδια της ‘Μεγάλης Επανεκκίνησης’ του κεφαλαίου για τη  νέα υποδούλωσή τους και κατά συνέπεια της κοινωνίας/ανθρωπότητας  που οδηγεί στον νέο ψηφιακό Μεσαίωνα και να μετακινηθούν από τη θέση του αντικειμένου του κεφαλαίου στην θέση του υποκειμένου της ιστορίας, για να ανοίξει ο δρόμος προς μια κοινωνία της ενεργειακής και της κοινωνικής ισότητας, της ευημερίας, της ελευθερίας και της ειρήνης.

__________

Πηγή: https://classlessdemocracy.blogspot.com/2022/11/16.html,

[1]http://www.anixneuseis.gr/%ce%b5%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b5%ce%be%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%b9%ce%b1/,

[2] https://tvxs.gr/news/user-post/poios-fobatai-ydrogono,

[3] https://epithesh.blogspot.com/2013/08/21.html#,

Πλάμεν Τόντσεφ: Κίνα: Ρητορεία vs πραγματικότητας

0

Πόσο σημαντικό είναι το 20ό συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας (ΚΚΚ) για την πορεία της χώρας τα επόμενα χρόνια, αλλά και για τις εξελίξεις στην διεθνή σκηνή; Αναλυτές σ ’ολόκληρο τον κόσμο προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν όσα συνέβησαν στην Μεγάλη Αίθουσα του Λαού και να μπουν στο μυαλό του Σι Τζινπίνγκ, που έχει γίνει ο ισχυρότερος Κινέζος ηγέτης μετά τον Μάο Τσετούνγκ.

Η απόλυτη εξουσία του Σι Τζινπίνγκ

Η επανεκλογή του Κινέζου προέδρου για τρίτη συνεχόμενη θητεία δεν εξέπληξε κανέναν. Άλλωστε, η διαδικασία αξιολόγησης των 2.300 συνέδρων ξεκίνησε ήδη από τον Μάρτιο του 2021, υπό την άμεση εποπτεία του ίδιου του Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος επέμενε στα “υψηλά πολιτικά στάνταρ” – δηλ. νομιμοφροσύνη – όλων των υποψηφίων. Η σύνθεση της πανίσχυρης επταμελούς Διαρκούς Επιτροπής του Πολιτικού Γραφείου υπογραμμίζει την απόλυτη επικράτηση του Κινέζου προέδρου ως “πυρήνα” του ΚΚΚ. Σημειώνεται, επίσης, ότι κανένας διάδοχος του Σι Τζινπίνγκ δεν φαίνεται στον ορίζοντα κι αυτό ενδεχομένως υποδηλώνει την πρόθεσή να διατηρήσει τα αξιώματά τα για αρκετά χρόνια ακόμη.

Ανάμεσα στα στελέχη που αναβαθμίστηκαν ξεχωρίζει ο Λι Τσιάνγκ, κομματικός γραμματέας της Σαγκάης, ο οποίος εκτέλεσε με απόλυτη αφοσίωση τις εντολές της ηγεσίας για αυστηρά lockdown στην κινεζική μεγαλούπολη. Η επιλογή του ως νέου πρωθυπουργού επιβεβαιώνει την διατήρηση της στρατηγικής μηδενικής ανοχής στα κρούσματα κορωνοϊού και, παράλληλα, την αποδοχή της αναπόφευκτης επιβράδυνσης της οικονομίας. Την ίδια στιγμή, απομακρύνθηκαν ο απερχόμενος πρωθυπουργός Λι Κετσιάνγκ, ο πρόεδρος της Συμβουλευτικής Συνέλευσης Ουάνγκ Γιανγκ και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Χου Τσουνγκχουά. Μέσα στην ανθρωπογεωγραφία του ΚΚΚ τα σημαίνοντα αυτά στελέχη θεωρούντο αντίβαρα στην παντοδυναμία του Σι Τζινπίνγκ.

Η σκηνή που σημάδεψε το συνέδριο ήταν αναμφίβολα η βίαιη απομάκρυνση του πρώην προέδρου Χου Ζιντάο. Είτε σκηνοθετημένο είτε όχι, το επεισόδιο αυτό εξελήφθη από πολλούς ως επιβεβαίωση της απεριόριστης εξουσίας του Σι Τζινπίνγκ, αλλά και ως το τέλος μιας ολόκληρης εποχής στην ιστορία της σύγχρονης Κίνας. Μετά από σαράντα χρόνια συλλογικής ηγεσίας και ενσωμάτωσης της Κίνας στην διεθνή κοινότητα, ο νυν Κινέζος πρόεδρος δηλώνει απερίφραστα ότι θέτει πλέον τους δικούς του όρους τόσο για την πορεία της χώρας, όσο και για  τη διαμόρφωση μιας νέας παγκόσμιας τάξης.

Αναπροσαρμογή στόχων

Την ίδια στιγμή, όμως, υπάρχουν ενδείξεις ότι τα σχέδια για την εγκαθίδρυση μιας Pax Sinica δεν είναι τόσο εύκολο να πραγματοποιηθούν. Η προσεκτική ανάγνωση των πρακτικών του συνεδρίου δείχνει ότι, ενώ δεν εγκαταλείπονται οι στρατηγικοί στόχοι του ΚΚΚ, διαφαίνεται μια τάση αναπροσαρμογής τους:

– Εικάζεται πως ο στόχος η Κίνα να ξεπεράσει τις ΗΠΑ ως η μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως θα μετατεθεί χρονικά και θα υποβαθμιστεί στην επίσημη ρητορεία του Πεκίνου.

– Η αλλαγή οικονομικού μοντέλου είναι αδήριτη ανάγκη, αλλά αναγνωρίζονται εμμέσως οι δυσκολίες επίτευξης αυτούς του στόχου. Π.χ. η εγχώρια κατανάλωση δεν μπορεί ακόμη να αποτελέσει την κινητήρια δύναμη της οικονομικής ανάπτυξης και η χώρα παραμένει εξαρτημένη σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές της προς τον υπόλοιπο κόσμο. Με άλλα λόγια, η επιθυμητή “αυτάρκεια” της Κίνας θα απαιτήσει πολλά χρόνια ακόμη.

– Η κινεζική ηγεσία έχει αποδεχθεί την ιδέα για χαμηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης, δηλ. την σταδιακή απομάκρυνση από την εμμονή στην “ποσότητα” και την απαραίτητη στροφή προς την “ποιότητα” της οικονομικής ανάπτυξης. Αρκετή έμφαση δόθηκε στο συνέδριο στις έννοιες του “εκσυγχρονισμού” και της “τεχνολογικής αναβάθμισης”: 7 από τα 24 μέλη του νέου Πολιτικού Γραφείου προέρχονται από τον χώρο των τεχνολογιών αιχμής, στις οποίες προτίθεται να επενδύσει η Κίνα την επόμενη πενταετία.

– Οι αμερικανικοί περιορισμοί στην εξαγωγή προηγμένων τεχνολογιών δεν θα αποθαρρύνουν την Κίνα στην προσπάθειά της να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ σ’ αυτό το κρίσιμο πεδίο, αλλά είναι πιθανό να την καθυστερήσουν στην μετάβασή της προς ένα ανώτερο στάδιο οικονομικής ανάπτυξης.

– Η “κοινή ευημερία”, άλλο ένα εύηχο σύνθημα, παραμένει σημαντικός στόχος, αλλά οι κινεζικές αρχές δεν είναι έτοιμες για γενναία αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος, προκειμένου να αμβλυνθούν οι τρομακτικές κοινωνικές ανισότητες. Το πιθανότερο είναι να συνεχιστούν τα αμφιβόλου αποδοτικότητας προγράμματα κρατικής ελεημοσύνης προς τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού.

– Η φαραωνικών διαστάσεων πρωτοβουλία του νέου Δρόμου του Μεταξιού, τμήμα της πολιτικής παρακαταθήκης του Σι Τζινπίνγκ, διατηρείται στην ατζέντα, αλλά με περικοπή δαπανών (κατά βάση, δανείων) και στροφή προς πιο εξεζητημένα και καλύτερα προετοιμασμένα επενδυτικά σχέδια στο εξωτερικό.

– Η ομοβροντία δυτικών κυρώσεων εις βάρος της Ρωσίας μετά την εισβολή της στην Ουκρανία δείχνει στους Κινέζους ιθύνοντες ότι η κατά μέτωπο σύγκρουση με την Δύση συνεπάγεται πολύ υψηλό κόστος. Η Κίνα δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τον Πούτιν, τον οποίο θεωρεί στρατηγικό σύμμαχό της στην αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, αλλά φαίνεται πως ατύπως θέτει κάποια όρια στην “άνευ ορίων” συνεργασία της με την Μόσχα.

– Η στρατιωτική ισχύς της Κίνας αυξάνεται συνεχώς και προκαλεί μεγάλες ανησυχίες στο Πεντάγωνο, αλλά ταυτόχρονα οι Κινέζοι ιθύνοντες γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ διατηρούν ακόμη την συνολική υπεροχή τους.

– Ενώ η επανένωση της Ταϊβάν με την “μητέρα πατρίδα” παραμένει απαράλλακτος εθνικός στόχος της Κίνας που διακηρύσσεται πάντα σε πολύ υψηλούς τόνους, η στρατιωτική επέμβαση εκ μέρους της Κίνας δεν θεωρείται πολύ πιθανή προς το παρόν. Οι πολυήμερες στρατιωτικές ασκήσεις γύρω από την αυτοδιοικούμενη νήσο μετά την επίσκεψη της Νάνσι Πελόζι τον περασμένο Αύγουστο είχαν την επικοινωνιακή αξία τους, αλλά επίσης έδειξαν ότι το Πεκίνο δεν είναι ακόμη έτοιμο για απόβαση και, κυρίως, για τις επιπτώσεις της μείζονος διεθνούς κρίσης που θα προκαλούσε μια τέτοια εξέλιξη.

Ανομολόγητες τάσεις

Φαίνεται, λοιπόν, πως πίσω από την συνήθη διθυραμβική ρητορεία του Πεκίνου για την “ασταμάτητη άνοδο της Κίνας” κρύβονται δύο ανομολόγητες τάσεις:

– Αφενός μεν η κινεζική ηγεσία διακατέχεται από αυξανόμενο άγχος για την σταθερότητα του καθεστώτος και την εθνική ασφάλεια της χώρας. Για πρώτη φορά η λέξη “ασφάλεια” επαναλήφθηκε τόσες φορές στην κεντρική ομιλία του Σι Τζινπίνγκ, μαζί με την λέξη “αγώνας”.

– Αφετέρου δε συντελείται μια “προσγείωση” στην πραγματικότητα, όπως πιστοποιείται από την σιωπηλή αναπροσαρμογή των εξαιρετικά φιλόδοξων στόχων του ΚΚΚ. Καταγράφεται, επίσης, μια έμμεση παραδοχή ότι η τρέχουσα συγκυρία δεν είναι τόσο ευνοϊκή για την Κίνα, η οποία πρέπει να δείξει μεγαλύτερη υπομονή στην πορεία της προς την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.

Περίοπτη θέση στον Μαρξισμό-Λενινισμό κατέχουν οι λεγόμενες “αντιφάσεις”, δηλ. οι αντινομίες που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα κομμουνιστικά κόμματα μέχρι να επιτύχουν την παντοτινή νίκη. Δεν αποκλείεται το μεγαλύτερο δίλημμα, με το οποίο θα βρεθεί αντιμέτωπη η Κίνα τα επόμενα χρόνια, να σχετίζεται με την εξής αναντιστοιχία. Από τη μία, η κινεζική ηγεσία τείνει να πιστεύει τα αφηγήματα που η ίδια παράγει, όπως συνέβη με την ακλόνητη πεποίθηση για την ανωτερότητα του κινεζικού μοντέλου αναχαίτισης της πανδημίας – με τα γνωστά αποτελέσματα. Από την άλλη είναι οι καταναγκασμοί της πεζής πραγματικότητας που θέτει διάφορα εμπόδια στην “ασταμάτητη άνοδο της Κίνας”, εμπόδια που η κινεζική ηγεσία δεν μπορεί παρά να λάβει υπόψη της, έστω και απρόθυμα. Η λογική αντιμετώπιση αυτής της “αντίφασης” θα ήταν ευεργετική για την Κίνα και ολόκληρο τον κόσμο. Αντίθετα, είναι ανησυχητική η διαφαινόμενη τάση για επικράτηση της ιδεολογίας και της ρητορείας επί του πραγματισμού και της σωφροσύνης στην Κίνα του πανίσχυρου Σι Τζινπίνγκ. 

Ο Πλάμεν Τόντσεφ είναι επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών στο

Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ).

www.kreport.gr

ΗΠΑ: Οι Τρεις Σημαντικές Αλλαγές που εντάσσονται στη Νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας

0

CHRISTOPHER S. CHIVVIS

13 Οκτωβρίου 2022

Περίληψη: Μια ανεπαίσθητη αλλαγή στο πλαίσιο των κύριων ρωγμών της παγκόσμιας τάξης και άλλων αξιοσημείωτων προτάσεων.
Οι γραφειοκράτες μερικές φορές αστειεύονται με το ότι η σύνταξη στρατηγικής στην κυβέρνηση είναι σαν να στολίζεις ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο – όλοι έχουν την ευκαιρία να προσθέσουν το αγαπημένο τους θέμα και, στη διαδικασία, η στρατηγική χάνεται.

Ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε μια στρατηγική εθνικής ασφάλειας την Τετάρτη με τη συνήθη λίστα προκλήσεων: επισιτιστική ασφάλεια, τρομοκρατία, έλεγχος των εξοπλισμών, πανδημίες, κλίμα, κυβερνοχώρος, τεχνολογία, διαφθορά και σχέδια για κάθε περιοχή του κόσμου. Είναι, υπό αυτή την έννοια, ένα καλοστολισμένο δέντρο.

Ωστόσο, εξακολουθεί να σηματοδοτεί ορισμένες σημαντικές αλλαγές στην πολιτική.

Η κύρια ώθηση της στρατηγικής είναι ότι

η Αμερική θα επικεντρωθεί στον ανταγωνισμό με την Κίνα και την ανάσχεση της Ρωσίας, και θα το κάνει επενδύοντας στο εσωτερικό, χτίζοντας έναν συνασπισμό ομοϊδεατών κρατών και εκσυγχρονίζοντας τον στρατό της.

Αυτές είναι λογικές προτεραιότητες, αλλά δεν προκαλούν έκπληξη, δεδομένης της επίθεσης της Ρωσίας στην Ουκρανία, η οποία καθυστέρησε τη στρατηγική για μήνες, και των αυξανόμενων εντάσεων της Αμερικής με την Κίνα, που χρονολογούνται πολύ πριν ο Τζο Μπάιντεν γίνει πρόεδρος.

Αυτό που είναι πιο ενδιαφέρον στη νέα στρατηγική είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Λευκός Οίκος έχει μετατοπίσει το πλαίσιο των βασικών σφαλμάτων της παγκόσμιας τάξης.

Στις αρχές της κυβέρνησής του, ο Μπάιντεν τοποθέτησε την Αμερική στο επίκεντρο μιας επείγουσας πάλης μεταξύ των απολυταρχιών του κόσμου και των δημοκρατιών του.

Αυτό το πλαίσιο ανταποκρίθηκε στις βαθιές ανησυχίες που συμμερίστηκαν πολλοί Δημοκρατικοί σχετικά με την απειλή για τους δημοκρατικούς θεσμούς της Αμερικής, ειδικά μετά την εξέγερση της 6ης Ιανουαρίου 2021, στο Καπιτώλιο και την άρνηση του πρώην προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αναγνωρίσει το αποτέλεσμα των εκλογών του 2020.

Όμως, ως οδικός χάρτης για την αμερικανική πολιτεία, αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο δημιούργησε προβλήματα. Αφενός, η προβολή της παγκόσμιας ιστορικής στιγμής ως μάχης με τη δημοκρατία στη μια γωνία και την απολυταρχία στην άλλη ισοδυναμούσε με μια μεγάλη υπεραπλούστευση της φύσης και της ποικιλίας των πολλών διαφορετικών πολιτικών συστημάτων του κόσμου. Απηχούσε επίσης τον ατυχή τόνο του καλού εναντίον του κακού της αμφιλεγόμενης στρατηγικής εθνικής ασφάλειας του πρώην προέδρου Τζορτζ Μπους το 2002.

Σε διεθνές επίπεδο, αυτό το έντονο ιδεολογικό πλαίσιο αύξησε τις εντάσεις με την Κίνα και τη Ρωσία χωρίς κανένα κέρδος, ενώ αποξένωσε τα μη δημοκρατικά έθνη που διαφορετικά θα μπορούσαν να είχαν την τάση να υποστηρίξουν την Ουάσιγκτον στην αντιμετώπιση των προκλήσεων που θέτουν το Πεκίνο και η Μόσχα. Κινδύνεψε να τοποθετήσει το επίκεντρο των δημοκρατικών προβλημάτων της Αμερικής στο εξωτερικό, παρά στο εσωτερικό όπου ανήκε.

Η νέα στρατηγική διατηρεί το πλαίσιο δημοκρατίας εναντίον απολυταρχίας, αλλά προσπαθεί για μια πιο ανοιχτή προσέγγιση.

Πρώτον, λέει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πιστεύουν ότι χρειάζεται να μετατρέψουν τις απολυταρχίες σε δημοκρατίες για να είναι ασφαλείς.

Πιο σημαντικό, αντί για έναν παγκόσμιο ανταγωνισμό μεταξύ όλων των απολυταρχιών και όλων των δημοκρατιών, ο Λευκός Οίκος καλωσορίζει τώρα ρητά τις απολυταρχίες που απορρίπτουν τη χρήση βίας για να αλλάξουν τα σύνορα στην παγκόσμια σκηνή.

Είναι ένας αγώνας για να τετραγωνιστεί ο κύκλος μεταξύ ιδεολογίας και πραγματικότητας σε αυτά τα σημεία, και το αποτέλεσμα είναι κάποια αδέξια μωρολογία που σχεδόν ακούγεται σαν να διαφωνούν ο πρόεδρος και ορισμένοι από τους συμβούλους του σχετικά με το εάν ο ανταγωνισμός δημοκρατίας-απολυταρχίας είναι πραγματικά τόσο κεντρικός. Ωστόσο, εκτός από μια συνολική αναδιαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής του προέδρου, η οποία θα ήταν εξαιρετικά απίθανη, αυτή η αλλαγή είναι ένα βήμα προς την επίλυση του βασικού προβλήματος του τρόπου με τον οποίο τα έθνη με διαφορετικές ιστορικές, πολιτιστικές και ιδεολογικές προοπτικές μπορούν να συνυπάρξουν στον εικοστό πρώτο αιώνα.

Η δεύτερη μεγάλη αλλαγή αφορά τις προτεραιότητες. Αν η εστίαση στη Ρωσία και την Κίνα δεν προκαλεί έκπληξη, η μειωμένη έμφαση στη Μέση Ανατολή προκαλεί έκπληξη – και είναι μια επιλογή που μπορεί να προκαλέσει κύματα εντός και εκτός της κυβέρνησης.

Μια φθίνουσα τρομοκρατική απειλή, η αμερικανική ενεργειακή ανεξαρτησία, μια παγκόσμια προσπάθεια απομάκρυνσης από τα ορυκτά καύσιμα και το τέλος της εποχής της αμερικανικής οικοδόμησης του έθνους όλα προμηνύουν μια στρατηγική αλλαγή.

Αλλά είναι επικίνδυνο πολιτικά και πρέπει να ήταν δύσκολο, δεδομένου του πόσοι ειδικοί στην Ουάσιγκτον -εντός και εκτός κυβέρνησης- εξακολουθούν να πιστεύουν ότι αυτό που συμβαίνει στη Μέση Ανατολή είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια και την ευημερία των ΗΠΑ. Αυτή η άποψη κερδίζει οπαδούς ενόψει της αύξησης των τιμών στα καύσιμα και είναι πιθανώς ο λόγος για τον οποίο συγκεκριμένες αλλαγές -για παράδειγμα, η στάση της δύναμης των ΗΠΑ στην περιοχή- δεν περιλαμβάνονται στη στρατηγική.

Μια τελική αλλαγή βρίσκεται σε εξέλιξη από την εποχή της κυβέρνησης Τραμπ. Για να ανταγωνιστεί την Κίνα, ορθώς υποστηρίζει ο Λευκός Οίκος, η Αμερική πρέπει να επενδύσει στα δυνατά της σημεία. Το σχέδιο είναι να γίνει αυτό μέσω μιας πιο ενεργητικής βιομηχανικής πολιτικής που στοχεύει, μεταξύ άλλων, στις επενδύσεις σε υποδομές, εκπαίδευση, κατάρτιση, ασφάλεια στον κυβερνοχώρο και πράσινη ενέργεια.

Μεμονωμένα, αυτές οι πρωτοβουλίες είναι πιθανώς άξιες λόγου, αλλά το άθροισμα των μερών ισοδυναμεί υπέρ ενός πιο ενεργού κρατικού ρόλου στην αμερικανική οικονομική ζωή. Η αλλαγή είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή δεδομένης της απουσίας ισχυρής δήλωσης υπέρ του ελεύθερου εμπορίου και της διαρκούς δέσμευσης των ΗΠΑ σε μια διεθνή οικονομία ελεύθερης αγοράς (αν και ο Λευκός Οίκος αναγνωρίζει τη σημασία του).

Η έμφαση της στρατηγικής στη βιομηχανική πολιτική, ειδικά όταν συνδυάζεται με αυξανόμενους περιορισμούς στην κοινή χρήση τεχνολογίας, αντιπροσωπεύει μια ξεκάθαρη μετατόπιση από τον μακροχρόνιο ρόλο της Αμερικής ως κορυφαίου υποστηρικτή μιας παγκόσμιας οικονομίας ελεύθερης αγοράς στον κόσμο – ρόλος που σχεδόν όλες οι προηγούμενες πολιτικές εθνικής ασφάλειας τόνιζαν.

Ίσως αυτή η μετατόπιση, όπως και η προσπάθεια απομάκρυνσης της έμφασης στη Μέση Ανατολή, θα θεωρηθεί ως σημείο των καιρών.

Δεν είναι μια τέλεια στρατηγική και θα μπορούσε κανείς να ελπίζει σε μια πιο προσανατολισμένη προς τα εμπρός προσέγγιση σε άλλους τομείς όπως ο επιμερισμός των βαρών, οι παγκόσμιες προκλήσεις όπως η κλιματική αλλαγή, ένα σαφές όραμα για ειρηνική συνύπαρξη με την Κίνα και ίσως ακόμη και μια επιστροφή στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής γύρω από τη μεσαία τάξη – ένα πλαίσιο που επέβαλε την τόσο αναγκαία πειθαρχία σε ορισμένους από τους ενθουσιασμένους διανοητές της εξωτερικής πολιτικής της Αμερικής. Όμως, όσον αφορά τέτοιες στρατηγικές, υπάρχει λίγο απο όλα. Ο Λευκός Οίκος έχει επισημάνει ορισμένες νέες κατευθύνσεις. Είναι σημαντικό να μην τις χάσετε ανάμεσα στα στολίδια στο δέντρο.

Christopher S. Chivvis
Ο Christopher S. Chivvis είναι ο διευθυντής του American Statecraft Program στο Carnegie Endowment.

Τέλος εγγράφου
Το Carnegie δεν παίρνει θεσμικές θέσεις σε θέματα δημόσιας πολιτικής. οι απόψεις που εκπροσωπούνται εδώ είναι αυτές του συγγραφέα ή των συγγραφέων και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις του Carnegie, του προσωπικού του ή των διαχειριστών του.

carnegieendowment.org

Κ. Δεληγιάννης: Η σημασία της διαλογικότητας στη φαντασία των Εβραίων και η προτεραιότητα στην ιδέα της εξατομίκευσης.

0

του Κωνσταντίνου Δεληγιάννη*

Η εβραϊκή παράδοση ανακαλύπτει με καινοφανή τρόπο την ιδέα της υπερατομικότητας. Περιγράφοντας την υπερατομικότητα ως μετατόπιση του υποκειμενού σε χώρο ά-τοπο και μη χρονικό, αναφαίνεται η παράσταση του ατόμου ως μόνου και γυμνού.

Η πρωτότυπη σύλληψη του υποκείμενου ως καθαρή εσωτερική διαλογική σχέση, αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα, προσφέρει νέα εργαλεία στην ανθρώπινη ιστορία. Αυτή η ονειρική τοποθέτηση του υποκειμενού είναι χαρακτηριστική στη βιβλική παράδοση. Τη συναντάμε στην ιστορία του Ιώβ και στην προσπάθειά του να αναζητήσει το θεό. Η εβραϊκή παράδοση περιγράφει έναν θεό προσωπικό. Ο Γιαχβέ αναπτύσσει μια ιδιαίτερη-μοναδική σχέση με το υποκείμενο. Ο εσωτερικός μονόλογος του Ιώβ με το θεό εξατομικεύει τις επιθυμίες και τις ανάγκες του. Αναδύει μια πρωτόγνωρη εμπειρία μοναδικότητας, καθώς ο Ιώβ επιθυμεί τον θεό όπως και ο θεός τον Ιώβ. Η φαντασιακή δημιουργία ενός θεού που στρέφεται στον καθένα με ξεχωριστεί φροντίδα και προσήλωση, εξυψώνει τον καθένα σε αντικείμενο της ίδιας του της επιθυμίας.

Η φροντίδα του θεού για τον άνθρωπο μετατρέπεται σε μέριμνα για τον ίδιο τον εαυτό. Η προσωπική επιθυμία απόκτα μια εσωτερική προθετικότητα, καθώς ο Ιώβ χτίζει μια σχέση με τις σκέψεις του. Η συνομιλία του Ιώβ με το θεό, προκαλεί τον άνθρωπο για πρώτη φορά στην ιστορία να αναμετρηθεί με τις σκοτεινές δυνάμεις του. Αυτός ο καινούριος κόσμος προσθέτει μια ανεξάντλητη δυναμική στην ανθρώπινη ιστορία.

Η θεματοποίηση της σχέσης διχάζει ρητά τον κόσμο ανάμεσα στις προσωπικές επιθυμείς και στις κοινωνικές επιδιώξεις. Η πρωτόλεια, αυτή, δυναμική θα αποτελέσει κινητήρια δύναμη της αναγέννηση του ανθρώπου. Η σκέψη που οράτε τη σκέψη της αναγκάζει τον άνθρωπο να προτάξει τον διχασμό σε μια αγεφύρωτη αιώνια πάλη. Ο ανταγωνισμός του ατόμου και της κοινωνίας προκαλεί μια ρήξη άνευ προηγουμένου, καθώς η επιθυμία αρνείται πεισματικά να ενσωματωθεί στους κοινωνικούς περιορισμούς. Η φαντασίωση της εσωτερικής διαλογικής σύγκρουσης ανακαταλαμβάνει τον χώρο της φυσικής – κοινωνικής διαμεσολάβησης και γεννάει την πηγή μιας αστείρευτης ιδεολογικής διαμάχης που θα επακολουθήσει στους επόμενους αιώνες.

Ο βιβλικός άνθρωπος διαφοροποιείται από τον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, ο άνθρωπος αναζητούσε την κρίση και την αλήθεια μέσα στον κόσμο και τη φύση. Η πολιτική αρετή ήταν συνυφασμένη με τους ηθικούς κώδικες που απαιτούσε η κοινωνία για τους πολίτες.

Ο βιβλικός θεός προκαλεί ρήξη με την κοινωνική-φυσική διαμεσολάβηση. Ο άνθρωπος βλέπει τον εαυτό του μόνο του απέναντι στο θεό, απομονωμένος σε έναν τόπο εξόριστο, προστρέχει να συναντήσει τις καθαρές-ακοινώνητες δυνάμεις του. Είναι χαρακτηριστική η φράση του Ιώβ, «γυμνός εξήλθα από την κοιλιά της μάνας μου και γυμνός θα απέλθω από τον κόσμο αυτό».

Ο Διαλογικός θεός τοποθετεί τον άνθρωπο και το θεό στο ίδιο επίπεδο. Η εξωκοσμική του χωροθεσία αναδύει μια φοβερή δυναμική στην ανθρώπινη ιστορία. Τον τοποθετεί έξω από τον κόσμο και ταυτόχρονα μέσα του.

Η εβραϊκή παράδοση ενδυναμώνει την ατομική επιθυμία και διχάζει το υποκείμενο σε ένα λογικό – μη λογικό επίπεδο ( θεϊκό επίπεδο). Η σύνδεση της ανθρώπινης επιθυμίας με την αναζήτηση ενός προσωπικού θεού, διανοίγει έναν διάλογο με τον προσωπικό εαυτό μας και απελευθερώνει τις παράλογες-θεϊκές δυνάμεις του ανθρώπινου νου.

Εγκαθιδρύει, λοιπόν, μια καινούρια σχέση με την ίδια τη φαντασία. Ο άνθρωπος απελευθερώνεται από τα εγκόσμια δεσμά και καθιστά το υποκείμενο σε ένα υπερατομικό αντικείμενο. Η δυτική σκέψη, αποκομμένη πλέον από το φυσικό καταναγκασμό, μπορεί και φαντασιώνεται έναν κόσμο έξω από χωρικούς και χρονικούς περιορισμούς.

Η ανατίμηση του ανθρώπου επεκτείνει την παρουσία του στον κόσμο, επιβάλλοντας τη γνώση του πάνω στη φύση. Ο βιβλικός άνθρωπος αδυνατεί να ενσωματωθεί στις απαιτήσεις της κοινωνίας.

Η σύγκρουση, αυτή, ανέδειξε τις βαθύτερες σκοτεινές δυνάμεις της ανθρώπινης ψυχής. Δυνάμεις που θα μελετήσει ο Φρόιντ με χαρακτηριστική δεξιότητα. Η εβραϊκή παράδοση παρέδωσε στους χριστιανούς τον υποκειμενικό χαρακτήρα της ανθρώπινης ιστορίας. Ο εβραϊκός υποκειμενισμός, δεν είναι ο αρχαίος σκεπτικισμός των σοφιστών, αλλά η προσωποποιημένη πρόσβαση στη αληθινή γνώση.

Είναι χαρακτηριστική, η φράση του Αυγουστίνου στις εξομολογήσεις «Λοιπόν, άφησέ με να ομολογήσω, ότι γνωρίζω τον εαυτό μου και ότι δεν τον γνωρίζω». Ο εβραϊκός υποκειμενισμός αρνείται να σχετικοποιήσει τον κόσμο.

Αντίθετα, αποτελεί το μοναδικό μονοπάτι για την είσοδο στην αλήθεια. Η άμεση εμπειρία του θεού καθοδηγεί τη νεωτερική σκέψη, αναβαθμίζοντας τη γνώση για τον κόσμου σε άμεση εμπειρία του ίδιου του όντος.

*Ο κ. Κωνσταντίνος Δεληγιάννης είναι προπτυχιακός φοιτητής στον ευρωπαϊκό πολιτισμό στο ΕΑΠ

 

Κωνσταντίνος Ι. Μυριανθόπουλος (1874-1962): Ηγέτης της εξέγερσης των Ικαριωτών το 1912 και της ολιγόμηνης Ελευθέρας Πολιτείας Ικαρίας

2

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Μέρες που ζούμε, καλό είναι να μαθαίνουμε πώς πέτυχε κατά καιρούς συγκεκριμένα πράγματα η Ελληνική εξωτερική πολιτική ώστε να κατανοήσουμε όλοι, σε Ελλάδα και Κύπρο, ότι χρειάζεται σοβαρότητα, μελέτη και δουλειά, και σαφώς όχι φανφάρες και κορώνες.

Οι λεπτομέρειες έχουν πιστεύω μεγάλη σημασία, ώστε να κατανοήσουμε τι σημαίνει εξωτερική πολιτική. Οι παρακάτω λεπτομέρειες αυτές επισημαίνουν τη διπλωματική ευστροφία του Ελευθερίου Βενιζέλου, και αντίστοιχα τη σωστή εκτέλεση αυτής της πολιτικής από τον Κωνσταντίνο Μυριανθόπουλο (ως άτυπο εκπρόσωπο της Ελληνικής Κυβέρνησης) και τους Ικαριώτες που πειθάρχησαν στο σχέδιο που είχε εκπονηθεί (με πολλές διαμαρτυρίες ομολογουμένως!).

Εντυπωσιάζει το γεγονός πως ο νεαρός άτακτος (γεννημένος στον Πρόδρομο της Μαραθάσας), αντάρτης (αποβλήθηκε ως τέτοιος από την Σχολή Σταυρού του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων!) και συνάμα ένθερμος πατριώτης Κωνσταντίνος (σε σημείο που να βλέπει παντού μόνον Ελληνικά δίκαια, όπως π.χ. κατά το Αντιοχικό ζήτημα του 1897-98), μετατράπηκε στον σοφό και συνετό διπλωμάτη και μετέπειτα λόγιο και Γραμματέα του Εθναρχικού Συμβουλίου, καθώς και καθηγητή στο Παγκύπριο Γυμνάσιο.

  • Η Τετράνησος (το σύμπλεγμα Πάτμου, Λέρου, Καλύμνου και Ικαρίας) θεωρήθηκε από τον Σουλτάνο ως ιδιαίτερα φτωχή περιοχή, οπότε οι κάτοικοι κατέβαλλαν ελάχιστους φόρους. Η αλληλεγγύη μεταξύ των Ικαριωτών παροιμιώδης: όταν έψαχναν οι τουρκικές αρχές να βρουν ποιος είχε σκοτώσει ένα Τούρκο αγά που επέμενε να τον μεταφέρουν στους ώμους τους οι ντόπιοι, (οι οποίοι τη κατάλληλη στιγμή τον έριξαν από ένα γκρεμό), απάντησαν: «ούλλοι εμείς εφέντη!!».

Οι Νεότουρκοι (1908) κατάργησαν την προηγούμενη απαλλαγή των Ικαριωτών από φόρο καπνού, και απαίτησαν και την καθολική στράτευση όλων των Οθωμανών υπηκόων. Το παραδοσιακό μπαξίσι, για απαλλαγή από υποχρεώσεις, δεν λειτουργούσε πια. Αντίθετα, τα αστυνομικά αποσπάσματα είχαν δικαίωμα με τους νέους νόμους να μπαίνουν στα σπίτια των Ικαριωτών ερευνώντας για φυγόστρατους και αδήλωτα  καπνά.

Η κατάληψη της Δωδεκανήσου από τους Ιταλούς (Απρίλης, Μάης 1912) κατά τον Ιταλο-Οθωμανικό πόλεμο, που ξέσπασε το 1911 στη Λιβύη, έκανε τους Ικαριώτες να σκεφτούν προς στιγμή τη πιθανότητα ενός «Χριστιανού αφέντη». Ο Μυριανθόπουλος (πτυχιούχος πια της Νομικής και της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, που βρισκόταν στην Ικαρία ως άτυπος εκπρόσωπος της Ελληνικής κυβέρνησης, με τη κάλυψη του μελετητή των ντόπιων εθίμων) πήγε στην Αθήνα και προειδοποίησε τον Έλληνα πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο για το καταστροφικό ενδεχόμενο να υψώσουν οι Ικαριώτες Ιταλική σημαία.

Ο Βενιζέλος έδωσε εντολή να γίνουν όλα χωρίς να προκληθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ή κάποια άλλη δύναμη και ενημέρωσε ακροθιγώς τον Μυριανθόπουλο για τον επερχόμενο Βαλκανικό Πόλεμο. Δυστυχώς η Ελληνική βιβλιογραφία με ελάχιστες εξαιρέσεις επιμένει να αγνοεί ότι οι Βαλκανικός Πόλεμος (που μετά ονομάστηκε πρώτος) έγινε χάρη στη προηγούμενη συμφωνία Αγγλίας-Ρωσίας στο Ρεβάλ (σημερινό Ταλίν), 1908, που οδήγησαν στην Τριπλή (ή Εγκάρδια) Συνεννόηση (Entente Cordiale) Ρωσίας-Γαλλίας-Αγγλίας.

Οι δυνάμεις αυτές,  θορυβημένες από την πολεμοχαρή πολιτεία του Κάιζερ Γουλιέλμου (επεισόδιο στο Μαρόκο, σχέδιο κατασκευής του σιδηρόδρομου Βερολίνου-Κωνσταντινούπολης-Βαγδάτης που θα καθιστούσε την Γερμανία κυρίαρχο της Αν. Ευρώπης και της Μ. Ανατολής) ήθελαν εφ’ ενός να ματαιώσουν τα Καϊζερικά σχέδια και να λύσουν το Ευρωπαϊκό σκέλος του Ανατολικού ζητήματος.

Στις επακόλουθες συνεννοήσεις και την αντι-Οθωμανική συμμαχία Σερβίας-Βουλγαρίας, η Ελλάδα μπήκε σφήνα με την σύναψη Ελληνο-Βουλγαρικής Συνθήκης αμυντικής συμμαχίας. Σε αυτή την συνθήκη, η Βουλγαρία δεν ήταν καν υποχρεωμένη να βοηθήσει την Ελλάδα, σε περίπτωση Ελληνοτουρκικής διαφοράς στο Αιγαίο!! Τα έβγαλε πέρα η Ελλάδα μόνη της, χάρη στον άρτιο εξοπλισμό του στόλου της, την ηγετική μορφή του Ναυάρχου Κουντουριώτη, και την γενναιότητα και ναυτοσύνη των αξιωματικών και ναυτών του στόλου της.

Η μετριοπαθής πολιτεία του Μυριανθόπουλου στην Ικαρία, ενώ μαινόταν η Τουρκο-Ιταλική σύγκρουση μόλις δίπλα στα Δωδεκάνησα, αντί να καθησυχάσει εξόργισε τους Ικαριώτες ηγέτες, που άρχισαν να καταφθάνουν στην Αθήνα, όπου όμως συνάντησαν ένα τοίχο αδιαφορίας που άγγιζε τη περιφρόνηση.

Μερικούς μήνες πριν, ο Βενιζέλος είχε ρητά απαγορεύσει την είσοδο των Κρητών βουλευτών στη Βουλή των Ελλήνων για να καταθέσουν το ψήφισμα ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα! Προφανής η διαφορά με την πολιτεία του Βενιζέλου ως ηγέτη του αντάρτικου της Κρητικής εξέγερσης του 1895: τότε είχε αναγάγει σε προδοσία την όποια άρνηση εκ μέρους των Κρητών της ένωσης με την Ελλάδα! Έτσι, οι Ικαριώτες ηγέτες σκέφτονταν ακόμη την σωτηρία μέσω Ιταλίας!

  • Όμως, η επέκταση της Ιταλίας (μέλους της Τριπλής Συμμαχίας Γερμανίας-Αυστροουγγαρίας-Ιταλίας) στη Μεσόγειο είχε ανησυχήσει την Αυστροουγγαρία και την Μεγ. Βρεττανία, με το Ναυαρχείο της τελευταίας να επιμένει ότι ούτε το πιο άχρηστο ξερονήσι του Αιγαίου δεν έπρεπε να πέσει σε Ιταλικά χέρια!

Ο Οθωμανός Καϊμακάμης της Ικαρίας, Θουκυδίδης Δημητριάδης (Θουκυδίδη Εφέντης), διορισμένος από τους Νεότουρκους,  δεν ήταν αρεστός στους Ικαριώτες. Τώρα όμως ήταν η ώρα και η στιγμή να χρησιμοποιήσει ο Μυριανθόπουλος όσα έμαθε την εποχή του Αντιοχικού ζητήματος, και στο ενδιάμεσο διάστημα. Σε ένα μεγάλο περίπατο με τον Θουκυδίδη Εφέντη στις 21/6/1912 φαίνεται ότι αποφασίστηκαν όλα. Δύο ημέρες αργότερα, ο Μυριανθόπουλος έστειλε κωδικοποιημένο τηλεγράφημα από τη Χίο στο Βενιζέλο ότι «οι Τούρκοι θα αντιστέκονταν».

Ο Βενιζέλος ενημέρωσε τότε τους Ιταλούς να είναι έτοιμοι με τον στόλο τους να εκκενώσουν τα γυναικόπαιδα από την Ικαρία.  Η εξέγερση των ένοπλων Ικαριωτών, 16-18/7/1912, είχε το αξιοπερίεργο ότι έπεσαν πολλοί πυροβολισμοί εκατέρωθεν, με νεκρό μόνον έναν Έλληνα, ενδεχόμενα από φίλια πυρά!!

Οι Ικαριώτες ανακήρυξαν την Ελευθέρα Πολιτεία Ικαρίας, με δική τους σημαία, ύμνο και γραμματόσημα. Φρόντισαν να ταΐζουν πλουσιοπάροχα τους αιχμαλώτους πια Οθωμανούς στρατιώτες και τον Θουκυδίδη Εφέντη, μέχρι τη προώθησή τους στη Μικρά Ασία, μαζί με όλη τη κινητή περιουσία του Οθωμανικού κράτους που υπήρχε στο νησί (χρήματα, έντυπα κλπ).

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε πολύ μεγαλύτερα προβλήματα να αντιμετωπίσει, οπότε η νεοανακηρυχθείσα πολιτεία των Ικαριωτών υπό τη καθοδήγηση του Μυριανθόπουλου έφερε καρπούς. Ο Μυριανθόπουλος δεν επέτρεψε την ανύψωση έστω και μιας ελληνικής σημαίας στο νησί.

Οι οικονομικές δυσκολίες για τους κατοίκους ήταν τεράστιες (έλλειψη τροφίμων, επικοινωνίας κλπ), και έζησαν από τα εμβάσματα των ξενιτεμένων Ικαριωτών (σε Αίγυπτο, ΗΠΑ, από όπου έφτασαν και οπλισμένοι 50 εθελοντές τον Σεπτέμβριο!). Προείχε όμως, να μην δοθεί αφορμή σε καμμιά δύναμη να καταλάβει την Ικαρία.

Η θέση της Ελλάδας ενισχύθηκε όταν ο Άγγλος Υπουργός Εξωτερικών, Σερ Έντουαρντ Γκρέυ, δήλωσε στον Ιταλό Πρέσβη στο Λονδίνο  την αντίθεση της Μ. Βρετανίας σε περαιτέρω Ιταλική επέκταση στο Αιγαίο (06/08/1912). Παράλληλα, όλες οι εκκλήσεις Ικαριωτών ηγετών για ένωση με την Ελλάδα, που μετέβαιναν προς τούτο στην Αθήνα, αποκρούστηκαν εμφατικότατα από την κυβέρνηση Βενιζέλου.

Ο Βαλκανικός Πόλεμος (Οκτώβριος 1912-Μάιος 1913) έκανε τους Ικαριώτες να αναθαρρήσουν, και δικαιολογημένα. Μετά την έναρξη των εχθροπραξιών, η Ιταλία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπέγραψαν συνθήκη ειρήνης με την πρώτη να υποχρεώνεται να εγκαταλείψει τα Δωδεκάνησα μόλις θα τελείωναν οι επιθέσεις εναντίον των στρατευμάτων της στη Λιβύη (και φρόντισε φυσικά να μην τελειώσουν…).

Την άλλη ημέρα ο Βενιζέλος περνούσε από την Βουλή των Ελλήνων το ψήφισμα της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα, αποδεχόμενος αυτό που απέτρεπε μήνες πριν ….. Με την ανυπομονησία των Ικαριωτών στο έπακρο, ο Μυριανθόπουλος πήγε άλλη μια φορά στην Αθήνα εκλιπαρώντας για δράση.

Λίγες μέρες μετά (1/11/1912), και αφού είχε ήδη επιτευχθεί ο πολύ σημαντικός στόχος της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης (26/10/1912), ο Υποναύαρχος Βλαχόπουλος, κυβερνήτης του αντιτορπιλικού Θύελλα έφτασε στην Ικαρία, κατά διαταγή του Ναυάρχου Κουντουριώτη, ανακηρύσσοντας στη συνέχεια το νησί ως μέρος του Ελληνικού κράτους……

Ο Κωνσταντίνος Μυριανθόπουλος έμεινε στην Ικαρία για λίγο διάστημα, μετά την ενσωμάτωσή της στην Ελλάδα, χωρίς να μπορέσει να λύσει την αντιπαλότητα μεταξύ των Ικαριωτών για το πού έπρεπε να είναι η πρωτεύουσά τους. Επέστρεψε στην Κύπρο το 1915, όταν πια η διαφωνία Κωνσταντίνου-Βενιζέλου στέρησε από την Ελλάδα την τύχη να συμβάλει καθοριστικά στην εκπόρθηση των Δαρδανελίων υπό τον Ναύαρχο Κουντουριώτη, με ό,τι άλλο αυτό θα συνεπαγόταν.

Η προφορική παράδοση της οικογένειας τον φέρει πιστό στο πνεύμα και το γράμμα της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης. Τόσο πολύ μάλιστα, ώστε στην επιστροφή του ο πατέρας του και προύχοντας του Προδρόμου Μαραθάσας, Χατζηγιάννης Παπαδόπουλος, τον ρώτησε αν ξέρει να λέει ψέματα, προβλέποντας σε μια καλή δικηγορική σταδιοδρομία για τον γιό του!

  • Έκπληκτος ο 41-χρονος Κωνσταντίνος λέει στον πατέρα του: «Ψέματα πατέρα, ενάντια στον νόμο του Θεού;», για να απαντήσει ο πατέρας του «Καλάν, καλάν, εκατάλαβα! Εν να πεινάσεις τζαι ʼσού τζαι η οικογένειά σου, γιέ μου! Άησε να συντύχω στον Αρχιεπίσκοπον [Κύριλλο τον Β΄, «Κυριλλάτσο», και αδελφό του Χατζηγιάννη] πέρκιμον σου έβρει καμμιάν θέσιν».

Στον λίγο χρόνο που άσκησε τη δικηγορία μόλις έφτασε στη Κύπρο, προσπαθούσε πάντα να συμβιβάσει τους αντίδικους παρά να τους δει να αλληλοκατηγορούνται στο δικαστήριο. Η Κύπρος ευτύχησε που ο σοφός φιλόλογος και ιστορικός τοποθετήθηκε από τον θείο του, Αρχιεπίσκοπο Κύριλλο Β΄, Αρχειοφύλακας της Αρχιεπισκοπής, θέση που κράτησε για πολλές δεκαετίες.

Από αυτή τη θέση ταξινόμησε και καταλογογράφησε τα 11.825 έγγραφα του Αρχείου των Αρχιεπισκόπων Κύπρου και αντέγραψε αρκετά από αυτά που κινδύνευαν να καταστραφούν με το πέρασμα του χρόνου (γνώριζε και τα Οθωμανικά Τούρκικα, στη παλιά αραβική γραφή των). Από το 1921 διορίστηκε Γραμματέας του Εθναρχικού Συμβουλίου. Την συνεισφορά του στο Κυπριακό ζήτημα θα την αφήσω για ένα επόμενο σημείωμα.

Παραπομπές:

  1. Βενέδικτου Εγγλεζάκη, Το Αντιοχικόν ζήτημα κατά τα έτη 1897-1899. Ανέκδοτον ημερολόγιον Κ.Ι. Μυριανθοπούλου. Στο Είκοσι Μελέται δια την Εκκλησίαν Κύπρου, σελ. 441-567, Ίδρυμα ΑΓ Λεβέντη—ΜΙΕΤ, Αθήνα, 1996.
  2. Robert Holland και Diana Markides, The British and the Hellenes: the struggle for mastery in the Eastern Mediterranean, Oxford University Press, Oxford, 2006.
  3. Γεώργιου Θ. Μαυρογορδάτου, 1915: Ο εθνικός διχασμός, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 2015.
  4. Κωνσταντίνου Μυριανθόπουλου, Ικαριακά, Γενικά Αρχεία του Κράτους, (κωδικός αναγνώρισης GRGSA-CA-MAN065.01, (Χφ279)), Αθήνα, 1937.
  5. Diana Markides, Βρεττανική Βενιζελοφιλία και Βενιζελική Αγγλοφιλία στην περίοδο 1906-1931. Στο Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και η Κύπρος, επιμ. Γιώργος Καζαμίας και Πέτρος Παπαπολυβίου, σελ. 58-87, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα, 2008.
  6. Anthony J. Papalas. Rebels and Radicals: Icaria 1600-2000. Bolchazy-Carducci Publishers, Inc. Wauconda, IL, USA, 2005.
  7. Πέτρου Παπαπολυβίου. Ένας Κύπριος στην Ικαρία του 1912. (http://www.philenews.com/el-gr/p-papapolyviou/1419/115680/enas-kyprios-stin-ikaria-tou-1912)

Αυτό το άρθρο το αφιερώνω στη μνήμη του Κώστα Μυριανθόπουλου (του θκειού μας του Κώστα, όπως ακόμη λέμε στην οικογένεια), των παιδιών του και του εγγονού του Δρ. Λέοντα Κίμωνος Μυριανθόπουλου, τ. Επίκουρου Καθηγητή Ιατρικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Ο Λέων Κιμ. Μυριανθόπουλος ήταν ηγετική φυσιογνωμία στη Κυπριακή Κοινότητα του Σικάγου και είναι αυτός που παρείχε όλο το υλικό στον Καθηγητή Αντώνη Παπαλά για τη συγγραφή του βιβλίου του για την Ικαρία (παραπομπή αρ. 2). Σε πιο σύντομη μορφή το άρθρο δημοσιεύθηκε στον Φιλελεύθερο, τον Νοέμβριο του 2012. Ευχαριστώ πολύ τις πρώτες εξαδέλφες της μητέρας μου, Άρτεμη Νεοκλέους-Brown και Αλίκη Συγγελίδη-Κάρουλα για μερικές πολύτιμες και σημαντικές λεπτομέρειες από τη ζωή του Κ. Μυριανθόπουλου. Τα όποια λάθη βαρύνουν αποκλειστικά εμένα.

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com/2022/11/konstantinos-i-mirianthopoulos-1874-1962-igetis-tis-exegersis-ton-ikarioton-to-1912-ke-tis-oligominis-eleftheras-politias-ikarias/

ΝΟΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ- Ευρωπαϊκό «πεσκέσι» δισ. ευρώ σε Τουρκία και Λιβύη και με ελληνική διακομματική έγκριση

1

Εγκρίθηκε μετά βαΐων και κλάδων το Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τον Γενικό Προϋπολογισμό της ΕΕ για το οικονομικό έτος 2023, καθώς έλαβε 421 ψήφους υπέρ, 137 κατά, ενώ 82 ευρωβουλευτές απείχαν.

Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι όπως προκύπτει από το σχετικό πρακτικό ψηφοφορίας, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ υπερψήφισαν το εν λόγω Ψήφισμα παρότι δήθεν βρίσκονται σε ανοιχτή κόντρα στο εσωτερικό πεδίο.

Ίσως με τον τρόπο αυτόν να σηματοδοτούν το τι μέλλει γενέσθαι μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2023.  

Η ψηφοφορία έλαβε χώρα την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2022 και το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει από την παραπάνω κοινή πολιτική στάση ΝΔ,ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ είναι ότι και τα τρία αυτά μνημονιακά κόμματα με την ψήφο τους νομιμοποίησαν τη συνέχιση της χρηματοδότησης της Τουρκίας αλλά και της Λιβύης με κονδύλια της ΕΕ και για το 2023.

Ειδικότερα για το Κεφάλαιο του Προϋπολογισμού υπό τον τίτλο «Τομέας 6 – Γειτονικές χώρες και υπόλοιπος κόσμος», όπου σημειωτέον εμπεριέχονται και τα κονδύλια του Μηχανισμού Προενταξιακής Βοήθειας (ΜΠΒ ΙΙΙ) για την Τουρκία αλλά και η χρηματοδοτική ενίσχυση της Νότιας Γειτονίας στην οποία ανήκει και η Λιβύη, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με τις ψήφους ΝΔ,ΣΥΡΙΖΑ,ΠΑΣΟΚ αποφάσισε σύμφωνα με την παράγραφο  65  του Ψηφίσματος να ενισχύσει  «συνολικά τον τομέα 6 κατά 465.000.000 € πάνω από το ΣΠ, με χρηματοδότηση προερχόμενη από την κινητοποίηση ειδικών μέσων».

Μάλιστα όπως τονίζεται στην παράγραφο 62 του Ψηφίσματος το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο «ζητά να δοθεί στήριξη για περαιτέρω χρηματοδοτική συνδρομή στο πλαίσιο του ΜΠΒ ΙΙΙ προκειμένου να προαχθεί η διεθνής διάσταση του προγράμματος Erasmus+».

Και όλα αυτά αφού ήδη ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ είχαν καταψηφίσει την υπ΄ αριθμ 30 τροπολογία (Α9-0241/30) η οποία ζητούσε «να τερματιστούν αμέσως οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Ένωσης με την Τουρκία και να ανασταλούν αμέσως όλα τα κονδύλια που διατίθενται στη χώρα αυτή στο πλαίσιο του Μηχανισμού Προενταξιακής Βοήθειας και της χρηματοδότησης της ΕΤΕπ, καθώς η Τουρκία δεν σέβεται πολλές από τις βασικές αρχές της ελευθερίας και της δημοκρατίας και έχει αυξήσει την επιθετική συμπεριφορά της, και όχι μόνο στην περιοχή της Μεσογείου, καθιστάμενη πραγματική απειλή για πολλά κράτη μέλη· πιστεύει ότι η Ένωση δεν θα πρέπει να αποστείλει
χρηματοδοτική ή άλλη στήριξη στην Τουρκία».

Και σαν να μην έφταναν αυτά η τριπλέτα των μνημονιακών κομμάτων στήριξε την χρηματοδότηση της Τουρκοκυπριακής Κοινότητάς μιας και στην παράγραφο 37 του Ψηφίσματος, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δηλώνει ότι «θεωρεί ότι θα πρέπει να διατεθούν επαρκείς πιστώσεις στη γραμμή του προϋπολογισμού για την Τουρκοκυπριακή Κοινότητα με σκοπό να υπάρξει αποφασιστική συμβολή στη συνέχιση και εντατικοποίηση του έργου της Επιτροπής για τους Αγνοουμένους στην Κύπρο» καθώς «και για να υποστηριχθεί η δικοινοτική Τεχνική Επιτροπή για την Πολιτιστική Κληρονομιά».

Μάλιστα είχε ήδη προηγηθεί εκ μέρους των παραπάνω μνημονιακών κομμάτων και η καταψήφιση της τροπολογίας υπ΄ αριθμ 500 η οποία ζητούσε την πλήρη απάλειψη του ποσού των 31.739.535 ευρώ από τον σχετικό κωδικό 050401 υπό τον τίτλο «Οικονομική στήριξη για την ενθάρρυνση της οικονομικής ανάπτυξης της Τουρκοκυπριακής Κοινότητας».

Σε σχέση με τη Λιβύη αξίζει να σημειωθεί ότι το Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην παράγραφο 59 «ζητά να διατεθούν πρόσθετοι πόροι στη Νότια Γειτονία με σκοπό τη στήριξη πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων».

Αυτό σημαίνει συνέχιση της χρηματοδότησης της Λιβύης μέσω του κωδικού  14020110 και όχι μόνο. Και όλα αυτά όταν η κυβέρνηση της Λιβύης στην Τρίπολη συνεχίζει την φιλοτουρκική της πολιτική εφαρμόζοντας στην πράξη το άκυρο, παράνομο και ανυπόστατο τουρκολιβυκό μνημόνιο υπογράφοντας μάλιστα πρόσφατα δύο μνημόνια για συνεργασία Άγκυρας και Τρίπολης στο πεδίο της έρευνας, εξόρυξης και εκμετάλλευσης πετρελαίου και φυσικού αερίου εκ μέρους τουρκικών εταιρειών.

Εν κατακλείδι το μνημονιακό τρίο έδωσε απλόχερα τη συναίνεσή του προς την ΕΕ προκειμένου να συνεχίσει απρόσκοπτα την χρηματοδότηση της Τουρκίας και της Λιβύης και για το 2023.

Όπως έχουμε ήδη αναλύσει σε προγενέστερο άρθρο μας για το χρονικό διάστημα 2021-2027 η Τουρκία θα ενθυλακώσει από την ΕΕ τουλάχιστον  3,5 δις ευρώ από τον Μηχανισμό Προενταξιακής Βοήθειας (ΜΠΒ ΙΙΙ), συν 3 δις ευρώ για το προσφυγικό, συν 3,5 δις ευρώ ως δάνεια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ).

Επιπλέον μέσω του Ταμείου Invest EU στο οποίο με απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ στις 17 Μαρτίου 2021 η Τουρκία δυνάμει του άρθρου 5 του νέου Κανονισμού του Ταμείου αυτού  δύναται να συμμετάσχει στο σχήμα εγγυήσεων που θα στηρίξουν «επενδυτικά έργα χρηματοπιστωτικών εταίρων, όπως ο όμιλος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ), εθνικές αναπτυξιακές τράπεζες και διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα», η τουρκική οικονομία αναμένεται να ενθυλακώσει τουλάχιστον 39 δις ευρώ.

Και αυτό καθώς τα δάνεια ύψους 3,5 δισ. ευρώ που αναμένεται η Τουρκία να λάβει από την ΕΤΕπ  θα τύχουν μόχλευσης μέσω του Ταμείου Invest EU το οποίο προβλέπει ένα πολλαπλασιαστή επένδυσης της τάξης τουλάχιστον των 11,4 ευρώ για κάθε 1 ευρώ χορηγούμενης εγγύησης.

Σε σχέση με τη Λιβύη όπως ανακοίνωσε στις 9/2/2021 ο ίδιος ο  Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής Ζοσέπ Μπορέλ για τις χώρες της Νότιας Γειτονίας προβλέπεται να διατεθούν 7 δισ. ευρώ μέσω του νέου Μηχανισμού Γειτονίας, Ανάπτυξης και Διεθνούς Συνεργασίας (ΜΓΑΔΣ) της ΕΕ, για την εφαρμογή του ειδικού οικονομικού και επενδυτικού σχεδίου για την περίοδο 2021-2027, μέσω του οποίου θα μπορέσουν να κινητοποιηθούν δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις ύψους έως και 30 δισ. ευρώ στην περιοχή κατά την επόμενη δεκαετία.

Από αυτό το ποσό εκτιμάται ότι τουλάχιστον 3 δισ. ευρώ θα καταλήξουν στη Λιβύη.

*Ο Νότης Μαριάς είναι Πρόεδρος του Κόμματος ΕΛΛΑΔΑ- Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, Καθηγητής Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής.

https://www.pronews.gr/opinion-makers/eyropaiko-peskesi-dis-eyro-se-tourkia-kai-livyi-kai-me-elliniki-diakommatiki-egkrisi/