Αρχική Blog Σελίδα 1793

Ώρα να ξεκινήσουμε μια συνδυασμένη ναυτική ομάδα στην Μεσόγειο

0

Σύμφωνα με την ειδησεογραφία, ισχυρότερη ναυτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο ως απάντηση στις τουρκικές απειλές δρομολογούν οι υπουργοί Άμυνας της Ελλάδας, της Κύπρου, της Γαλλίας και της Ιταλίας.

Σχετική πρόταση έκανε απο τις στήλες των Ανιχνεύσεων πριν δύο χρόνια ο Υποναύαρχος ε.α. Δημήτριος Τσαϊλάς. Διαβάστε τι πρότεινε ο ναύαρχος:

Του Δημήτρη Τσαϊλά*

Στο δρόμο προς τον διάλογο δυστυχώς οι εξελίξεις στην ΕΕ δεν επιτρέπουν ιδιαίτερη αισιοδοξία. Βέβαια τέτοιες καταστάσεις σε ένα περιβάλλον δυναμικό και ανταγωνιστικό, όπως στο νέο-διαμορφούμενο διεθνές πολύ-πολικό περιβάλλον, είναι γνωστές και λίγο ως πολύ αναμενόμενες. Όμως η παρουσίαση έλλειψης πολιτικής βούλησης για ενιαία στάση και δράση καθιστά τις ανακοινώσεις περί αλληλεγγύης στον Ελληνισμό, και τις σχετικές αναφορές στα κείμενα των Συνθηκών, λέξεις κενές περιεχομένου, θέτοντας εν αμφιβόλω την όποια αξία της λειτουργίας της ΕΕ σε θέματα κοινής εξωτερικής πολιτικής και άμυνας.

Η Τουρκία διατηρεί ένα «σταθερό ρυθμό στα τύμπανα του πολέμου» με συνεχείς ναυτικές ασκήσεις με επίδειξη σημαίας για αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων του Ελληνισμού, όπου παράλληλα δίνει τόνο παραβιάσεων και προκλήσεων σε όλες τις θαλάσσιες ζώνες, στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο θάλασσα. Από τη δική μας πλευρά, συνεχίζουμε να παρακολουθούμε όλες τις κινήσεις τους με τόλμη και αποφασιστικότητα από μέρους των ενόπλων δυνάμεων, πλέοντας και λειτουργώντας σύννομα με το διεθνές δίκαιο, αποτρέποντας την οποιαδήποτε εχθρική ενέργεια, ήθελε προκύψει.

Οι Κυβερνήτες των πολεμικών μας σκαφών είναι προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν και να πολεμήσουν τους αντιπάλους με επιχειρήσεις άρνησης περιοχής. Για την αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων, έχει δοθεί ένα κοινό πλαίσιο ανάπτυξης ηγεσίας που επιτρέπει την αδιάλειπτη συνεργασία διοίκησης και ελέγχου κατά τη διάρκεια μιας επιχείρησης άρνησης ή και απαγόρευσης ενός προκεχωρημένου αντιπάλου. Επίσης οι ένοπλες δυνάμεις έχουν προετοιμαστεί διακλαδικά σε όλα τα επίπεδα για αποκεντρωμένες επιχειρήσεις που θα καθοδηγούνται από την πρόθεση του τακτικού διοικητή, μια έννοια γνωστή ως κατανομή επιχειρήσεων. Εν τω μεταξύ, δεν μπορούμε απλώς να επικεντρωθούμε στην καταπολέμηση μιας σύγκρουσης με την Τουρκία, ως αποτέλεσμα των θαλάσσιων διαφορών στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Το έργο της διασφάλισης της κυριαρχίας και των ενεργειακών πόρων στις θάλασσές μας, για την αντιμετώπιση του κινδύνου ακόμη και ενός αποκλεισμού, αναδύεται ως σημαντικό στρατηγικό συμφέρον που πρέπει να διαμορφώσει τη νέα Πολιτική Εθνικής Ασφάλειας με ισχυρή διπλωματία προς τα κράτη της Μεσογείου και τους αμυντικούς και εταιρικούς οργανισμούς. Χρειάζονται λοιπόν νέες ιδέες για να δημιουργήσουμε περιφερειακή ισορροπία ενάντια στην τουρκική συμπεριφορά, αποτρέποντας ταυτόχρονα μελλοντικές ενέργειες όπως η δημιουργία αμφισβητούμενων θαλάσσιων ζωνών.

Μία τέτοια ιδέα είναι η δημιουργία μιας Συνδυασμένης Ναυτικής Ομάδας Μεσογείου (Task Force) που θα διαμορφωθεί από ναυτικές δυνάμεις κρατών που συμφωνούν στην αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας και τη δημιουργία περιφερειακής ασφάλειας. Είναι μια φυσιολογική πρακτική σήμερα για το ΝΑΤΟ τον ΟΗΕ και τα ναυτικά της ΕΕ να λειτουργούν ανεξάρτητα σε διακεκαυμένες περιοχές και να ενώνονται σε διαλείπουσα βάση για άσκηση διεθνών αποφάσεων και επίδειξη διεθνούς νομιμοποίησης σε κάθε έκνομη πράξη. Καθώς η ναυτική ισχύς και η εμβέλεια της Τουρκίας ισχυροποιούνται, η περιοχή απαιτεί από τον Ελληνισμό να συνεχίσει να εμπλέκεται με νέους και καινοτόμους τρόπους. Η δημιουργία μιας συνδυασμένης θαλάσσιας Task Force θα προκαλέσει στους εταίρους που επιδιώκουν περαιτέρω περιφερειακή συνεργασία να συμβάλουν με συνέπεια στις ναυτικές δραστηριότητες σε ολόκληρη τη θαλάσσια περιοχή και να παραμείνουν αφοσιωμένοι σε ένα ελεύθερο και ανοιχτό θαλάσσιο περιβάλλον της Μεσογείου.

Η δημιουργία αυτής της ναυτικής δυνάμεως είναι ζωτικής σημασίας για την περιοχή της Μεσογείου, όπου ο μεγαλύτερος βραχυπρόθεσμος κίνδυνος μπορεί να είναι ένας εσφαλμένος στρατιωτικός υπολογισμός. Η πραγματική χρησιμότητα της, είναι ότι αφενός, η μόνιμη και συνεπής της φύση θα επέτρεπε να συμβάλλει ώστε τα ναυτικά να συνεργαστούν για να χτίσουν διαλειτουργικότητα κατά την ειρήνη, αφετέρου να δώσει στη διαμορφούμενη συμμαχία ένα εργαλείο για να διασφαλίσει ότι σήμαινε πάντα συμβάλλοντας στην αυξανόμενη ευθυγράμμιση των ναυτικών και την επιθυμία να συνεργαστούν.

Τα καθήκοντα αυτής της ειδικής ομάδας θα είναι πολυάριθμα. Από την πραγματοποίηση διασφάλισης  σταθερότητας σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, τη διεξαγωγή ασκήσεων, τη συμμετοχή σε υπάρχουσες πολυμερείς ασκήσεις και αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών καθώς και άλλων καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, ενώ θα επιχειρούν μαζί σε τακτική βάση χτίζοντας συνεργασία, εμπιστοσύνη και διαλειτουργικότητα.  Ενώ πολλές από αυτές τις μεμονωμένες δραστηριότητες πραγματοποιούνται ήδη σε τακτική βάση, η τοποθέτηση τους σε μια επίμονη περιφερειακή θαλάσσια προσπάθεια θα ήταν ένας νέος τρόπος για τις παράκτιες χώρες της Μεσογείου, και όχι μόνο, να επιδείξουν εξισορροπητικό ρόλο στην περιοχή. Ταυτόχρονα, θα προκαλούσε όσους απαιτούν περισσότερα απ’ ότι ορίζει το Διεθνές Δίκαιο, όπως η Τουρκία και η Λιβύη, να βγουν από τη ζώνη άνεσής τους και να συνεισφέρουν περισσότερο στην περιφερειακή ασφάλεια.

Οι επικριτές θα υποστηρίξουν ότι το Πολεμικό Ναυτικό είναι πολύ απασχολημένο αυτή τη στιγμή για να αποκτήσει μια επιχειρησιακή ιδέα τόσο υψηλή, καθώς οι ναυτικές μονάδες μας, απαιτούν εκσυγχρονισμό και ανανέωση για να ανταπεξέλθουν πλήρως σε τόσο αυξημένα καθήκοντα. Η Τουρκία καθώς και οι σύμμαχοί της στην ΕΕ, επίσης θα προσπαθήσουν να ακυρώσουν αυτή την προσπάθεια παραπονούμενοι αναπόφευκτα ότι αυτός ο νέος σχηματισμός έχει σχεδιαστεί για να την συγκρατήσει. Η Άγκυρα, μας έχει συνηθίσει να διαμαρτύρεται για οποιαδήποτε περιφερειακή στρατιωτική δραστηριότητα που της φέρνει δυσαρέσκεια. Μια τακτική που μπορεί περιστασιακά να ταράξει τις νέες προσπάθειες συνεργασίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας είναι αυτές που έχουν καταστήσει τη συνεργασία, σαν αυτή πιο δυνατή από ό, τι πριν από λίγο καιρό. Ωστόσο, πιθανά μέλη της ειδικής ομάδας είναι πιθανό να αποκλείσουν την ιδέα, καθώς η Άγκυρα θα επιδιώκει να ασκήσει πίεση και να τορπιλίσει τη νέα πρωτοβουλία. Η αποφυγή αυτής της παγίδας θα απαιτήσει προσεκτικό επιχειρησιακό και διπλωματικό σχεδιασμό.

Πρώτον, η ειδική ομάδα μπορεί να είναι ακόμη πιο ανθεκτική και να έχει θετικές επιπτώσεις εάν η ιδέα προέρχεται από μια ισχυρή χώρα της ΕΕ, όπως η Γαλλία. Δεύτερον, για να αποφευχθεί η αντίληψη ότι αυτός θα είναι ένας αντι-Τουρκικός συνασπισμός, τα κράτη μέλη θα πρέπει αντ’ αυτού να επιμείνουν να σχηματιστεί η ειδική ομάδα γύρω από μια δήλωση αρχών που όλοι θα δεσμευτούν να τηρήσουν, από την ελευθερία πτήσης και πλού, στην προστασία του θαλάσσιου οικολογικού περιβάλλοντος και να συμφωνήσουμε ότι όλες οι διαφορές πρέπει να επιλύονται ειρηνικά. Τρίτο, θα εκτελούνται επιχειρήσεις χαμηλής έντασης, ακριβώς όπως η συνδυασμένη ανταπόκριση στην εκκένωση του Λιβάνου ή της Λιβύης προκάλεσε την εμφάνιση πολύπλευρης συνεργασίας Ελλάδος-Γαλλίας-Κίνας. Η ειδική ομάδα πρέπει να επικεντρωθεί σε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα στην αρχή και τελικά να επιτραπεί να εξελιχθεί σε μια πιο ώριμη περιφερειακή ιδέα. Τέλος, για να διασφαλιστεί ότι η ομάδα εργασίας αντιμετωπίζεται περισσότερο ως μονάδα συνεργασίας απ’ ότι μια πολεμική μοίρα, η διοίκηση και ο έλεγχος θα μπορούσαν να εκτελεστούν από το σύνολο των κρατών εκ περιτροπής με κλείδες ασφαλείας σε θέσεις ευθύνης, ο οποίος παραδοσιακά θα επικεντρώνεται περισσότερο στις δραστηριότητες θαλάσσιας συνεργασίας στο θέατρο επιχειρήσεων.

Η σύγχρονη θαλάσσια συνεργασία στη Μεσόγειο, εκτιμάται ως μια λύση του προβλήματος ασφαλείας. Καθώς η περιοχή αντιμετωπίζει παλιά προβλήματα όπως ανθρωπιστικές κρίσεις με το μέγιστο πρόβλημα της άναρχης μετανάστευσης, οι τρέχουσες προκλήσεις όπως η εξερεύνηση του βυθού και ο αυξανόμενος ανταγωνισμός με την Τουρκία που θα ξεδιπλωθεί στα “αμφισβητούμενα ύδατα” των θαλασσίων ζωνών όπου δεν έχουν οριστεί, ο Ελληνισμός και οι περιφερειακοί εταίροι και σύμμαχοί μας πρέπει να προκαλέσουν ο ένας τον άλλο να σκεφτούμε νέα μοντέλα συνεργασίας. Μια συνδυασμένη ναυτική ομάδα για την Μεσόγειο είναι βέβαιο ότι θα απομακρύνει μελλοντικά τα μέλη, συμπεριλαμβανομένων των Τούρκων και των Λίβυων, από την κανονική ζώνη άνεσής τους, και θα προσφέρει μια σειρά από τρόπους αντιμετώπισης των τρεχουσών και μελλοντικών προκλήσεων που δεν μπορούν να αγνοηθούν.

*Ο Υποναύαρχος ε.α. Δημήτριος Τσαϊλάς είναι Senior Researcher  of Strategy International και Member of Institute for National and international Security,

“Μακεδονία”

 

 

Γεωπολιτικά παίγνια σε ασιατικό έδαφος

0

Με αφορμή τη σύνοδο των G20 στο Μπαλί της Ινδονησίας το διεθνές ενδιαφέρον μετατοπίζεται στην περιοχή της Ασίας και του Ειρηνικού. Και αυτό δεν είναι τυχαίο, ούτε προσωρινό.

    Το κέντρο τύπου του G20

Κορυφαίοι ηγέτες σπεύδουν στην Ινδονησία για τη σύνοδο του G20. Οι περισσότεροι αρχίζουν προκαταρκτικές επαφές και περιοδείες πολλές ημέρες πριν. Κάποιοι δίνουν ατύπως το παρών στη σύνοδο κορυφής των Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN) στην Καμπότζη, όπως ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν. Άλλοι επιλέγουν διμερείς επαφές με το βλέμμα στραμμένο σε αναδυόμενες οικονομίες, όπως ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς που επισκέπτεται το Βιετνάμ και τη Σιγκαπούρη. Είναι μία πρόγευση για το μέλλον, που εγκυμονεί νέα γεωπολιτικά στοιχήματα, πολλά υποσχόμενες ευκαιρίες, αλλά και απρόβλεπτες γεωπολιτικές κρίσεις στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας και του Ειρηνικού Ωκεανού.

Παράδειγμα: Συμμετέχοντες στο Οικονομικό Φόρουμ Ασίας-Ειρηνικού για τη Γερμανική Οικονομία, που έγινε φέτος στη Σιγκαπούρη, ανέφεραν στη γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung ότι εάν ποτέ υλοποιηθεί το ακραίο γεωπολιτικό σενάριο, δηλαδή μία επίθεση της Κίνας στην Ταϊβάν, η Γερμανία θα βρισκόταν αντιμέτωπη με προβλήματα πολύ σοβαρότερα από την αύξηση των τιμών στο φυσικό αέριο την επαύριο του πολέμου στην Ουκρανία. Ήδη εξετάζεται στη Γερμανία μία μεγαλύτερη «διαφοροποίηση» στις στρατηγικές συνεργασίες της χώρας. Εάν επρόκειτο για επενδυτικό προϊόν, θα μιλούσαμε για μεγαλύτερη «διασπορά κινδύνου». Το ζητούμενο είναι να μην βρεθεί μελλοντικά η Γερμανία σε μία εμπορική εξάρτηση από την Κίνα, παρόμοια ή και πιο επώδυνη της ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία, στην οποία είχε περιέλθει τα τελευταία χρόνια.

Αλλά αυτό δεν είναι εύκολο. Μιλώντας στην οικονομική επιθεώρηση Handelsblatt ο επικεφαλής της Siemens Ρόλαντ Μπους προειδοποιεί ότι η «διαφοροποίηση» από την Κίνα δεν είναι εφικτή χωρίς …την ίδια την Κίνα! Και αυτό γιατί, όπως υποστηρίζει, «στην Κίνα, μεταξύ άλλων, η γερμανική οικονομία κερδίζει ένα μεγάλο κομμάτι από τα έσοδα που θα αξιοποιήσει για νέες επενδύσεις, είτε για έρευνα και ανάπτυξη, είτε για να εδραιωθεί σε νέες αγορές. (…) Όποιος θέλει να επιτύχει υψηλότερη ανάπτυξη σε νέες αναδυόμενες αγορές, θα πρέπει να τη χρηματοδοτήσει μέσω κερδοφορίας στις αγορές που ήδη υπάρχουν».

Πρώτη συνάντηση Μπάιντεν-Σι Τζιπίνγκ

Σι Τζιπίνγκ και Τζο ΜπάιντενΣυγκρατημένα χαμόγελα από τους Σι Τζιπίνγκ και Τζο Μπάιντεν

Για τους Αμερικανούς, αλλά και για πολλές χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, η Κίνα γίνεται αντιληπτή πρωτίστως ως γεωπολιτικός παίκτης. Όχι μόνο γιατί εντείνεται η ρητορική αντιπαράθεσή της με την Ταϊβάν, αλλά κυρίως γιατί εξοπλίζεται με φρενήρεις ρυθμούς. Ήδη διαθέτει τον μεγαλύτερο στρατό ξηράς και τον πιο ισχυρό στόλο στην ευρύτερη περιοχή, ενώ, σύμφωνα με αμερικανικές εκτιμήσεις, σκοπεύει να αναπτύξει τουλάχιστον 1.000 πυρηνικές κεφαλές ως το 2030. Μιλώντας στο τελευταίο συνέδριο του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος τον Οκτώβριο ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζιπίνγκ ξεκαθάρισε ότι το εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας θα συνεχιστεί, λόγω του «ασταθούς γεωπολιτικού περιβάλλοντος».

Σε μία προσπάθεια να απαντήσει στους κινεζικούς εξοπλισμούς, η γειτονική Ιαπωνία αυξάνει τις αμυντικές δαπάνες, ενώ, σύμφωνα με την εφημερίδα «Γιομιούρι  Σιμπούν» σχεδιάζει να εγκαταστήσει στο νότιο άκρο της χώρας και σε νησίδες κοντά στην Ταϊβάν περισσότερους από 1.000 πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς. Με αυτούς θεωρητικά θα μπορεί να πλήξει τις κινεζικές ακτές, αλλά και τη Βόρεια Κορέα. Μόνιμη εστία κρίσης στη Νοτιοανατολική Ασία αποτελεί η χερσόνησος της Κορέας, αλλά τα τελευταία χρόνια η ένταση φαίνεται να κλιμακώνεται και στα Στενά της Ταϊβάν.

Στρατιωτικά γυμνάσια στην ΤαϊβάνΓυμνάσια των ενόπλων δυνάμεων της Ταϊβάν

Όσο αδιαμφισβήτητη είναι για την Κίνα η πρωτοκαθεδρία της στην περιοχή, τόσο αυτονόητη είναι για τις ΗΠΑ η στρατηγική συμμαχία με Ιαπωνία και Νότια Κορέα, ίσως και με την Ταϊβάν. Στο προοίμιο της συνόδου των G20 o Κινέζος πρόεδρος Σι Τζιπίνγκ συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Αμερικανό ομόλογό του Τζο Μπάιντεν. «Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον, θέλω να βεβαιωθώ ότι δεν υπάρχουν παρεξηγήσεις μεταξύ μας» δήλωσε με νόημα ο Μπάιντεν, ο οποίος προ ημερών είχε επισημάνει ότι «πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πού βρίσκονται οι ‘κόκκινες γραμμές’ μας και ποια είναι τα πιο σημαντικά θέματα για εμάς στα επόμενα δύο χρόνια». Από την πλευρά του, ο Σι Τζιπίνγκ δήλωσε ότι «η επίλυση του ζητήματος της Ταϊβάν είναι εσωτερική υπόθεση της Κίνας» και «η επανένωση αποτελεί επιθυμία ολόκληρου του κινεζικού λαού». Ασφαλώς οι δύο ηγέτες έχουν πολλά ακόμη να πουν. Σύμφωνα με αμερικανικές πηγές, ο Μπάιντεν πρόκειται να επισκεφθεί την Κίνα στις αρχές του 2023.

Δεν αναμένονται σημαντικές αποφάσεις

Ο Σεργκέι Λαβρόφ φτάνει στο ΜπαλίΟ Ρώσος ΥΠ.ΕΞ. Σεργκέι Λαβρόφ φτάνει στο Μπαλί για τη σύνοδο των G20

Η ομάδα G20, στην οποία συμμετέχουν οι πιο ισχυρές βιομηχανικές χώρες της Δύσης και οι μεγαλύτερες αναδυόμενες αγορές – μεταξύ αυτών και η Τουρκία – είχε συσταθεί για πρώτη φορά το 1999 σε επίπεδο υπουργών Οικονομικών. Αντιπροσωπεύει τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού και το 90% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Ρηξικέλευθες αποφάσεις μάλλον δεν αναμένονται στη σύνοδο της Ινδονησίας, ούτε για τις σινοαμερικανικές σχέσεις, ούτε και για τον πόλεμο στην Ουκρανία – όταν μάλιστα έχει ακυρώσει τη συμμετοχή του ο Ρώσος πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν, ο οποίος εκπροσωπείται από τον υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ. Ένα ερώτημα ιδιαίτερου ελληνικού ενδιαφέροντος είναι αν θα ευοδωθούν οι προσπάθειες του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν για μία διμερή συνάντηση με τον Τζο Μπάιντεν στο περιθώριο της συνόδου.

Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Ανδρέας Θεοφάνους: Η διακυβέρνηση Αναστασιάδη και οι επερχόμενες προεδρικές εκλογές

0

του Ανδρέα Θεοφάνους*

Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ανέφερε ότι είναι ευτυχής που παραδίδει μια καλύτερη Κύπρο από αυτή που παρέλαβε. Είναι γεγονός ότι στο οικονομικό πεδίο τα δεδομένα είναι σαφώς καλύτερα σήμερα απ΄ ότι τον Μάρτιο του 2013 όταν η Κύπρος ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Επιπρόσθετα, παρά τα οποιαδήποτε προβλήματα αξιολογείται θετικά η μεταρρύθμιση στον τομέα της υγιείας και το ΓεΣΥ. Αναγνωρίζεται επίσης ότι καταβάλλεται μια σημαντική προσπάθεια για ένα ευρύτερο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα στη δημόσια διοίκηση. Όμως αυτά δεν αρκούν. Αν αξιολογήσουμε τα δεδομένα με μια σφαιρική προσέγγιση θα δούμε ότι οι πολίτες εύλογα έχουν μεγαλύτερες προσδοκίες.

Κατά τα τελευταία 10 χρόνια διαφαίνεται ότι έχει αυξηθεί η ανισότητα. Υπογραμμίζεται ότι η μεσαία τάξη συρρικνώθηκε ενώ αυξήθηκε το ποσοστό των ατόμων που είναι κάτω από τα όρια της φτώχιας. Επιπρόσθετα με τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί η οικονομία ο στόχος της απόκτησης κατοικίας έχει καταστεί πιο δύσκολος απ΄ ότι προηγουμένως. Πέραν τούτου, τα σχετικά ψηλά ενοίκια και ο πληθωρισμός σε συνδυασμό με το επίπεδο των μισθών καθιστούν δύσκολη μια αξιοπρεπή διαβίωση χιλιάδων συμπατριωτών μας. Ιδιαίτερα προβλήματα αντιμετωπίζει η νεότερη γενιά και η πλειοψηφία των συνταξιούχων.

Οι πολίτες επίσης είναι απογοητευμένοι από το γεγονός ότι παρουσιάσθηκε κατά τα τελευταία χρόνια αύξηση της διαφθοράς και της διαπλοκής. Τα δεδομένα αυτά οδηγούν, μεταξύ άλλων, στην κατάπτωση των θεσμών και στην απαξίωση. Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγουν διάφορα γεγονότα και χαρακτηριστικά στο τραπεζικό και χρηματοπιστωτικό πεδίο καθώς και οι επιπτώσεις. Μεταξύ άλλων, εκτός από την κατάρρευση της Λαϊκής Τράπεζας και το κλείσιμο του Συνεργατικού Πιστωτικού Ιδρύματος, ένα μέρος του υφιστάμενου τραπεζικού συστήματος ελέγχεται από ξένα κεφάλαια. Οι πολίτες επίσης εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για το κόστος και την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχονται.

Δεν υπάρχει επίσης σήμερα εθνικός αερομεταφορέας. Το κλείσιμο των Κυπριακών Αερογραμμών είχε και εξακολουθεί να έχει τις δικές του συνέπειες. Θεωρώ ότι η εξέλιξη αυτή θα έπρεπε να είχε αποτραπεί.

Επιπλέον, είναι σημαντικό να αξιολογήσουμε τις ξένες επενδύσεις που έγιναν και γίνονται. Το κράτος έπρεπε να είχε ένα στρατηγικό ρόλο δια του οποίου να ενθαρρύνει ή/και να αποθαρρύνει συγκεκριμένες επενδύσεις. Για παράδειγμα, πως αξιολογούνται οι επενδύσεις ξένων κεφαλαίων στην αγορά ακινήτων; Προφανώς θα πρέπει να υπάρχουν κάποια κριτήρια αλλά και όρια. Από την άλλη οι επενδύσεις οι οποίες συμβάλουν στη δημιουργία θέσεων απασχόλησης ψηλών προδιαγραφών πρέπει να ενθαρρύνονται. Εν ολίγοις, στα πλαίσια του στρατηγικού του ρόλου το κράτος θα πρέπει να προβαίνει σε συνεχή αξιολόγηση των αναγκών της οικονομίας και της κοινωνίας και να ενθαρρύνονται ή να αποθαρρύνονται συγκεκριμένες κινήσεις.

Σημειώνεται επίσης ότι δεν υλοποιήθηκαν οι προεδρικές εξαγγελίες για «τους άριστους των αρίστων». Εν ολίγοις, η αξιοκρατία παραμένει ανεκπλήρωτος στόχος και οι πελατειακές σχέσεις κύριο χαρακτηριστικό του πολιτικού συστήματος. Επιπρόσθετα, η Κύπρος αντιμετωπίζει σοβαρά δημογραφικά προβλήματα. Αυτό σε συνδυασμό με την αυξανόμενη παράτυπη μετανάστευση δημιουργούν δύσκολα δεδομένα.

Δεν είναι επίσης υπερβολή να λεχθεί ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει γίνει η επιβαλλόμενη συζήτηση για την προώθηση ενός νέου ολοκληρωμένου οικονομικού υποδείγματος. Ως εκ τούτου η Κύπρος είναι ακόμα σε αναζήτηση ενός ισοζυγισμένου αναπτυξιακού μοντέλου.

Το Κυπριακό βρίσκεται σήμερα σε τέλμα. Και ενώ την ευθύνη για τις εξελίξεις φέρει η Τουρκία το ερώτημα είναι κατά πόσον η πλευρά μας θα μπορούσε να είχε κάνει καλύτερους χειρισμούς. Υπογραμμίζω ξανά τη σημασία μιας εξελικτικής προσέγγισης καθώς και ενός πειστικού αφηγήματος.

Με τα δεδομένα αυτά θα αναμενόταν από την αντιπολίτευση να είχε δημιουργήσει ένα συνασπισμό δυνάμεων και να είχε καταθέσει μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση με μια πειστική υποψηφιότητα. Αυτό όμως δεν κατέστη δυνατό. Ως εκ τούτου το ζητούμενο υπό τις περιστάσεις για ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος είναι μια επιλογή η οποία να προσφέρει τη δυνατότητα συνέχισης και βελτίωσης της απερχόμενης διακυβέρνησης. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει κάθε λόγο να επιχαίρει.

Με βάση τις δημοσκοπήσεις ο Νίκος Χριστοδουλίδης έχει ένα σαφές προβάδισμα ενώ οι υποψήφιοι που στηρίζονται από τον ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ αντίστοιχα δεν παρουσιάζουν επαρκή δυναμική. Υπογραμμίζεται συναφώς ότι ο υποψήφιος Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης τονίζει «τα επιτεύγματα της διακυβέρνησης Αναστασιάδη» και υπόσχεται «βελτίωση και ανανέωση». Τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα στηρίζουν, μεταξύ άλλων, το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ που ήταν στον χώρο της αντιπολίτευσης. Αναμφίβολα το σκηνικό της επόμενης μέρας των προεδρικών εκλογών θα είναι διαφορετικό από σήμερα.

* Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΙ ΤΑ ΧΩΡΙΚΑ ΤΗΣ ΥΔΑΤΑ;

3

 

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

Με απόφαση της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης του Ιουνίου 1995, εκφράσθηκε η αντίθεση της Άγκυρας σε πιθανή πρόθεση της Αθήνας να επεκτείνει τα Χ.Υ. πέραν των 6 μιλίων και δόθηκαν όλες οι αρμοδιότητες στην τουρκική κυβέρνηση για την προστασία και υπεράσπιση των ζωτικών συμφερόντων της χώρας, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που κρίνονται στρατιωτικά απαραίτητες. Η απειλή αυτή της Άγκυρας, συνεχίζει να αποτελεί τη βασική κόκκινη γραμμή όλων των τουρκικών κυβερνήσεων, κεμαλιστών και νεοοθωμανιστών.

Την τελευταία περίοδο έχουν προστεθεί δύο νέες αξιώσεις της Άγκυρας οι οποίες δεν αποκλείεται να αποτελέσουν αιτίες τουρκικής αντίδρασης και με στρατιωτικά μέσα: ο όρος της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά του ανατολικού Αιγαίου τα οποία κατά την Άγκυρα υπόκεινται σε καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης, καθώς και η επέκταση των Χ.Υ. της Ελλάδας νοτίως Κρήτης και ανατολικά Ρόδου. Το τελευταίο, αν και δεν έχει εκφρασθεί ακόμη επίσημα από τουρκικής πλευράς, φαίνεται ότι εντάσσεται σε ένα νέο πλαίσιο αναθεωρητισμού της τουρκικής πλευράς, αφού οι περιοχές νοτίως Κρήτης και ανατολικά Ρόδου κατά την τουρκική θεώρηση αν και δεν ανήκουν στο Αιγαίο, επηρεάζουν κατά ένα μέρος το παράνομο Τουρκολυβικό Μνημόνιο. Θυμίζουμε ότι κατά την επίσκεψη του τότε Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Α. Νταβούτογλου στην Αθήνα τον Μάρτιο του 2011 αυτός είχε αναφέρει ότι, το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο αλλά στη Μεσόγειο.

Οι τελευταίες δηλώσεις του Συμβούλου του Ερντογάν Ι. Καλίν ο οποίος κάλεσε την Ελλάδα να αποσυρθεί από τα φυσικά της όρια (03 Νοεμβρίου 2022), καθώς και η ομιλία του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου σε Διάσκεψη για την Τουρκική Εξωτερική Πολιτική στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο (Ίδρυμα SETA – 02 Νοεμβρίου 2022) όπου εμφάνισε και όρια πάνω σε χάρτη του Αιγαίου με τις αξιώσεις της Άγκυρας εναντίον της Χώρας μας, αποκαλύπτουν ότι πλέον έχει μετακινηθεί το τουρκικό αναθεωρητικό πλαίσιο ακόμη πιο πέρα από τις γραμμές του           Α. Νταβούτογλου, θεωρητικού του «Στρατηγικού Βάθους» και της επέκτασης του Ζωτικού Χώρου της Τουρκίας, και επιχειρείται η υλοποίηση του Οράματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», αξιώνοντας τον έλεγχο του μισού Αιγαίου.

Η αναβάθμιση της γεωπολιτικής αξίας της Ελλάδας σε συνδυασμό και με την αποφασιστικότητα της Αθήνας να ορίσει σταθερές κόκκινες γραμμές έναντι των τουρκικών αξιώσεων στο επιχειρησιακό αλλά και στο διπλωματικό πεδίο, έχουν προβληματίσει την τουρκική πλευρά η οποία διατηρεί σε πρωτοφανές επίπεδο την απειλητική της ρητορική.

Είναι κατάλληλη στιγμή η Χώρα μας να επεκτείνει τα Χ.Υ.;

Η απάντηση στο ερώτημα έχει σχέση με τις πραγματικές δυνατότητες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΤΕΔ) να υλοποιήσουν την εξουσιοδότηση της εντολής της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης του 1995 αλλά και τις τελευταίες απειλές, αφού η Άγκυρα θέτει τις αξιώσεις της όχι με όρους διαπραγμάτευσης, αλλά με όρους «σκληρής ισχύος». Στην εξίσωση αυτή θα πρέπει να συνυπολογιστεί και η ευρύτερη γεωπολιτική κατάσταση (Ουκρανία) καθώς και οι επιδιώξεις – αδιέξοδα του Ερντογάν ενόψει των εκλογών (οικονομία – χαμηλά ποσοστά) και της επετείου ολοκλήρωσης των 100 ετών από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας (2023).

Πιθανή επέκταση των Χ.Υ. μας την παρούσα περίοδο θα διευκόλυνε τον Ερντογάν να απαλλαγεί από τα αδιέξοδά του αυξάνοντας τα ποσοστά του μέσω της συσπείρωσης της μεγάλης συντηρητικής δεξαμενής ψηφοφόρων και θα παρείχε στον Τούρκο Πρόεδρο την πρόφαση πολέμου για να αναβάλλει τις εκλογές εάν τα ποσοστά του δεν παρέχουν υπόσχεση επανεκλογής του.

Οι ΤΕΔ την παρούσα περίοδο λόγω διάθεσης δυνάμεων σε Συρία και Ιράκ, δεν έχουν τη δυνατότητα να προκαλέσουν «γενικευμένο πόλεμο» με τη Χώρα μας, παρά μόνο «σημειακό επεισόδιο». Πιθανή επέκταση των Χ.Υ. μας την παρούσα περίοδο πιθανότατα θα αλλάξει τα επιχειρησιακά δεδομένα  αναδιαμορφώνοντας την κατάσταση και τους στόχους της Άγκυρας, μιας και θα υπάρξει μεγάλη πίεση προς τον Τούρκο Πρόεδρο από όλους του πολιτικούς χώρους με αποτέλεσμα να σκληρύνει περισσότερο τη στάση της Τουρκίας έναντι της Χώρας μας, στη βάση της απόφασης της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης του 1995.

Αν και η τουρκική Πολεμική Αεροπορία αλλά και ο τουρκικός Στρατός Ξηράς αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα τα οποία θα χρειαστεί τουλάχιστον μία πενταετία να επιλυθούν, η Άγκυρα θα μπορούσε να «ουδετεροποιήσει» τα μέτωπα σε Συρία και Ιράκ και να μεταφέρει δυνάμεις σε Έβρο και Αιγαίο, ασκώντας πίεση στη Χώρα μας για να συρθούμε σε γενικευμένη σύρραξη πριν προλάβει να ολοκληρωθεί το αεροναυτικό εξοπλιστικό μας πρόγραμμα.

Η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε επέκταση των Χ.Υ. της, όμως η ενσωμάτωση στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις των αεροναυτικών οπλικών συστημάτων των οποίων έχει δρομολογηθεί η προμήθεια, θα παρείχε την απαιτούμενη σιγουριά για την θετική έκβαση μιας ελληνοτουρκικής ακόμη και γενικευμένης πολεμικής αναμέτρησης, ανεξαρτήτως εάν παραμένουν ενεργά τα μέτωπα σε Συρία και Ιράκ.

Αν και αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας να διευρύνει τα Χ.Υ. της, μία τέτοια κίνηση της Αθήνας την παρούσα χρονική περίοδο μεσούντος του πολέμου στην Ουκρανία, δεν θα τύγχανε της αναμενόμενης δυτικής υποστήριξης. Το επόμενο διάστημα θα πρέπει να προετοιμαστεί η Δύση ότι επίκειται η επέκταση των Χ.Υ. της Χώρας μας μεσοπρόθεσμα και να επιταχύνουμε το πρόγραμμα προμήθειας και ενσωμάτωσης των οπλικών συστημάτων που παραγγέλθηκαν, πριν την επιχειρησιακή ανάκαμψη του ΤΣΞ και της ΤΠΑ.

Η Ελλάδα πρέπει να εστιάσει την παρούσα περίοδο σε σεισμικές έρευνες εντός περιοχών ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων αφού με τον τρόπο αυτό συμβάλλει και στην ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης και ταυτόχρονα να επιδιώξει επαφές με τις χώρες της περιοχής συμπεριλαμβανομένης και της Λιβύης για τα θέματα οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών.

  • Δημοσιεύεται, παράλληλα, στην εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ της Κυριακής»

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017. Αποστρατεύθηκε τον Μάρτιο / 2022.

 

 

 

 

ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΖΑΧΟΥ

0

 

Του Παντελή Σαββίδη

Η σεισμολογία ορφάνεψε. Από την Πέμπτη το μεσημέρι ο καθηγητής Βασίλης Παπαζάχος δεν βρίσκεται, πια, μαζί μας. Άρχισε το μακρύ ταξίδι στην αιωνιότητα. Εκεί που λοιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί και άλλα ανάλογα φαινόμενα, γίνονται σε αστρονομικές διαστάσεις αλλά δεν έχουν σημασία. Ίσως, σύμφωνα με την πιο αισιόδοξη άποψη, να παρακολουθούμε την αστερόσκονή μας να συμμετέχει στις διεργασίας. Από κάπου αλλού. Αυτό, κάποια στιγμή θα το συνειδητοποιήσουμε όλοι. Η στιγμή αυτή για τον Βασίλη Παπαζάχο ήρθε την Πέμπτη.

Άνθρωπος με συνείδηση σμιλεμένη στο χωριό Σμόκοβο της Καρδίτσας, όπου και επέστρεψε για πάντα, έφερε βαριά την αίσθηση της κοινωνικής ευθύνης στην πορεία του. Αυτή η αίσθηση και η αγάπη για την δουλειά και τα γράμματα διαμόρφωσαν μια προσωπικότητα που σε δύσκολους καιρούς, από τους σεισμούς της Θεσσαλονίκης, το 1978, ως και την ομοτιμοποίησή του από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στάθηκε δίπλα στην κοινωνία.

Η διαχείριση των σεισμών, το πέρασμα της σεισμολογίας από την εποχή των κατακρημνίσεων στην εποχή των λιθοσφαιρικών πλακών, η δημιουργία του εργαστηρίου Γεωφυσικής στη Θεσσαλονίκη, η σεισμολογική οργάνωση της χώρας, η διαμόρφωση αντισεισμικού κανονισμού, αλλά, κυρίως, η δημιουργία μιας ολόκληρης σχολής από ανθρώπους που, επίσης, διέπρεψαν και διαπρέπουν στην σεισμολογία και την γεωφυσική οφείλονται εν πολλοίς στον Βασίλη Παπαζάχο.

Γεννήθηκε το 1930, σπούδασε φυσική, έγινε βοηθός και επιμελητής στο Γεωδυναμικό Ινστιτούτο Αθηνών, που μέχρι τους σεισμούς της Θεσσαλονίκης ήταν η μόνη πηγή ενημέρωσης, και το 1977 εξελέγη καθηγητής Γεωφυσικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Ήταν η χρονιά, το φθινόπωρο της οποίας, άρχισα να εργάζομαι στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη». Με κύριο ενδιαφέρον την ανώτατη εκπαίδευση.

Την άνοιξη του επόμενου έτους, αρχίζουν οι προσεισμοί, όπως μπορούμε με ασφάλεια να πούμε σήμερα, της Θεσσαλονίκης. Η διεύθυνση της εφημερίδας (Αντώνης Κούρτης, Αντώνης Πεκλάρης) αναζητά καθηγητή Πανεπιστημίου για να πληροφορηθεί και να ενημερώσει τους αναγνώστες της εφημερίδας. Μου αναθέτει το σχετικό ρεπορτάζ. Στην αρχή, πηγή μας ήταν ο καθηγητής Παλαιοντολογίας Ιωάννης Μελέντης. Του τηλεφωνώ το βράδυ του σεισμού της 8ης Μαίου και μου λέει πως εξελέγη νέος καθηγητής αρμόδιος, ακριβώς, γι αυτό το αντικείμενο. Και μου δίνει το τηλέφωνό του.

Στον επόμενο σεισμό, στις 24 Μαίου, 2.30 μετά τα μεσάνυχτα, επικοινωνώ με τον νέο καθηγητής, τον Βασίλη Παπαζάχο, και κλείνουμε ραντεβού στο γραφείο του στο πανεπιστήμιο, στις 5 το πρωί για να προλάβω να γράψω κάτι για το φύλο της ίδιας ημέρας. Η «Θεσσαλονίκη» έκλεινε το πρωί της ίδιας ημέρας που κυκλοφορούσε. Σε μια εποχή που η μόνη πηγή ενημέρωσης ήταν η εφημερίδα, το να κλείνεις λίγες ώρες πριν την κυκλοφορία ήταν ένα από τα ατού.

Βρίσκομαι με τον Παπαζάχο σε ένα μικρό γραφείο, δίπλα από το μεγάλο και εντυπωσιακό του Μελέντη (ο οποίος ήταν παλιός καθηγητής και, προφανώς, το εδικαιούτο) και εμβαπτίζομαι σε μια νέα προσέγγιση του σεισμικού φαινομένου. Στην θεωρία των λιθοσφαιρικών πλακών.

Ήταν, όπως σημείωσα, 24 Μαίου 1978 που ένας σεισμός με μέγεθος 5,8 συντάραξε την πόλη. Η σεισμική ακολουθία είχε αρχίσει από τις 8 Μαίου και το βασικό ερώτημα αν ήταν σεισμός ή προσεισμός δεν μπορούσε να απαντηθεί τότε. Όπως και σήμερα. Ο σεισμός είναι κατ εξοχήν χαοτικό φαινόμενο. Και βραχυχρόνια πρόβλεψή του δεν γίνεται ούτε και τώρα. Ο εστιακός χώρος του σεισμού, το μέγεθός του σε συνεργασία με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο για να μην υπάρχουν αποκλίσεις και τρομοκρατηθεί ο κόσμος από συνωμοσιολογίες, κάποια καθησυχαστικά λόγια για να διατηρηθεί η ψυχραιμία στην πόλη αλλά και ένα κλίμα ¨να είμαστε σε εγρήγορση ¨ήταν το αποτέλεσμα της πρώτης αυτής συνάντησης με τον Παπαζάχο.

Κυρίως, όμως, η συνάντηση ήταν η πρώτη επαφή μιας γνωριμίας και μιας εκτίμησης εκ μέρους μου προς τον διακεκριμένο, διεθνώς, καθηγητή που κράτησε μέχρι τον θάνατό του.

Οι σεισμοί συνεχίστηκαν και η οριστική απάντηση, αν οι προηγούμενοι ήταν οι κύριοι σεισμοί ή προσεισμοί, δόθηκε το βράδυ της 20ης Ιουνίου με τον σεισμό μεγέθους 6,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και επίκεντρο τον χώρο μεταξύ των δύο λιμνών της περιοχής Βόλβης.

Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους, στήθηκαν αντίσκηνα για να εγκατασταθεί σε οργανωμένους οικισμούς, υπήρξαν, ως γνωστόν, και θύματα και το γεγονός αποτέλεσε τομή και για την Θεσσαλονίκη και για την χώρα και για την σεισμολογική επιστήμη.

Ο Βασίλης Παπαζάχος, νέος, ακόμη και καθηγητής με όρεξη να εργαστεί αποτέλεσε παράδειγμα ακούραστου επιστήμονος με κοινωνική ευθύνη. Η επαφή μας ήταν καθημερινή και ολοήμερη. Μόνο αργά το βράδυ χωρίζαμε. Ο καθηγητής πήγαινε στο γραφείο του ή στο σπίτι στο οποίο έμενε απέναντι από την Ροτόντα και εγώ στην εφημερίδα, όπου είχα εγκατασταθεί, ενώνοντας δύο πολυθρόνες για κρεβάτι το βράδυ. Το σπίτι που έμενα πριν τον σεισμό είχε χαρακτηρισθεί κίτρινο (μη κατοικήσιμο, δηλαδή) και η εφημερίδα αποτέλεσε την μόνη λύση για αρκετούς μήνες. Στην εφημερίδα, από τότε ως την ημέρα που έκλεισε το 1996, με φώναζαν Παπαζάχο.

Το σπίτι του Παπαζάχου όπου έμενε με τη εμβληματική σύζυγό του Κατερίνα, ήταν το μόνο στην περιοχή που φωτιζόταν το βράδυ. Οι άνθρωποι της πόλης βγήκαν από τις κατοικίες τους και είτε έφυγαν στην περιφέρεια, είτε έμεναν σε αντίσκηνα. Ο φωτισμός της κατοικίας του Παπαζάχου είχε και μια σημειολογία. Μην φοβάστε. Ο ίδιος ο καθηγητής μένει στο σπίτι του. Βεβαίως, η υπόδειξη της επιστροφής δεν γινόταν για όλα τα σπίτια. Αλλά για όσα είχαν αντέξει στον σεισμό. Και επειδή αυτό τις πρώτες ημέρες ήταν δύσκολο να φανεί, ο συμβολισμός λειτουργούσε στο επίπεδο του καθησυχασμού από τον φόβο.

Είναι μια λειτουργία που, μόνο, όσοι την  έχουν βιώσει μπορούν να την καταλάβουν.

Γίναμε όλοι σεισμολόγοι, η εφημερίδα εκτίναξε τις πωλήσεις της, εμείς αισθανόμασταν ότι προσφέρουμε στην κοινωνία και επειδή μέσα από τα ρεπορτάζ ο κόσμος με είχε μάθει, όπου με συναντούσαν με ρωτούσαν τι γίνεται με τους σεισμούς. Καλά ενημερωμένος τους έλεγα ό,τι γνώριζα από τις συνομιλίες μου με τον Παπαζάχο αλλά στο βασικό ερώτημα αν θα ξαναγίνει νέος, μεγάλος σεισμός, δεν μπορούσα να απαντήσω, όχι, μόνο εγώ αλλά ούτε και ο Παπαζάχος.

Και εδώ είναι ένα κρίσιμο ερώτημα που μου έθεσε ο καθηγητής. Μια ημέρα μου λέει: Δεν μπορούμε να κάνουμε βραχυχρόνιες προβλέψεις. Αλλά και να μπορούσαμε, θα ήταν δυνατόν να βγω και να πω στον κόσμο, φύγετε, θα γίνει σεισμός; Από την ταραχή που θα προκαλούνταν θα είχαμε περισσότερα θύματα. Και θα καταστρεφόταν και η οικονομία. Η ευθύνη είναι τεράστια. Η οργάνωση της απομάκρυνσης των κατοίκων είναι έργο της πολιτείας. Αυτή πρέπει να το αναλάβει.

Το 1978, είχαν περάσει μόλις τέσσερα χρόνια από τότε που η θεωρία των λιθοσφαιρικών πλακών έγινε αποδεκτή από τη επιστημονική κοινότητα. Ήταν η θεωρία που ασπαζόταν, φυσικά, και ο Παπαζάχος και τα στοιχεία της οποίας, τέσσερα χρόνια μετά την καθιέρωσή της ήταν, ακόμη, ζητούμενα. Ο Παπαζάχος μου έδωσε ένα βιβλίο που είχε γράψει και δίδασκε στο πανεπιστήμιο από το οποίο έπαιρνα τα πλέον ενδιαφέροντα, για τους αναγνώστες, στοιχεία για την ενημέρωσή τους σχετικά με το φαινόμενο. Η ροπή μου προς τις θετικές επιστήμες έκανε την δουλειά αυτή σχετικά εύκολη, διότι τα περιεχόμενα του βιβλίου ήταν επιστημονικά διατυπωμένα, έπρεπε να τα εκλαϊκεύσω, αφαιρώντας τους μαθηματικούς τύπους. Μου αναγνώρισε επανειλημμένως αυτήν την προσπάθεια ο Παπαζάχος προς μεγάλη ευχαρίστησή μου.

Ένα άλλο στοιχείο που όλοι οι δημοσιογράφοι και τα στελέχη των εφημερίδων αναγνωρίσαν, τότε, στον Παπαζάχο ήταν η απλότητα του χαρακτήρα του, η οικειότητα, παράλληλα με την ευγένεια με την οποία σε αντιμετώπιζε και η διάθεσή του να ενημερώσει οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Και, φυσικά, και της νύκτας.

Πέραν του ρεπορτάζ που έκανα μαζί του, ανάγκη κάποιας ενημέρωσης σε βάθος είχε και ο αρχισυντάκτης, τότε, της εφημερίδας, Αντώνης Πεκλάρης, ο οποίος άρχιζε την εργασία του κοντά στα μεσάνυχτα και καθόταν ως τις 10 το πρωί.

Ο Πεκλάρης, ο οποίος απέκτησε και αυτός μια φιλική επαφή με τον Παπαζάχο, του τηλεφωνούσε ακόμη και μετά τα μεσάνυχτα, ή και στις 5 το πρωί, για να βγάλει τον τίτλο της εφημερίδας. Όχι, μόνο, δεν δυσανασχετούσε ο Παπαζάχος αλλά το ένοιωθε ως κοινωνική ευθύνη. Ανταποκρινόταν χωρίς καμιά ενόχληση. Και μας ενθάρρυνε να του τηλεφωνούμε όποτε θέλουμε.

Οι εμπειρίες στη συνέχεια μαζί του ήταν πολλές και εντυπωσιακές αλλά θα περιοριστώ σε δύο τρείς.

Τέλη Ιουνίου του 1978 επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη ο, τότε, πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής για να έχει προσωπική αντίληψη των επιπτώσεων του σεισμού και της αντιμετώπισή του. Ο Καραμανλής συμμετείχε σε διάφορες συσκέψεις και λίγο πριν φύγει από την πόλη, η εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» κυκλοφόρησε στη 1 Ιουλίου με τον τίτλο: «Ξεχάσατε κάτι κ. Καραμανλή». Ο τίτλος ήταν το αποτέλεσμα της επαφής του Βασίλη Παπαζάχου με τον αρχισυντάκτη Αντώνη Πεκλάρη. Και αυτό το κάτι ήταν η ετοιμότητα του Παπαζάχου να προτείνει στον πρωθυπουργό τη δημιουργία δικτύου σεισμολογικών σταθμών και Εργαστηρίου Γεωφυσικής. Ο Καραμανλής ενημερώθηκε για τον τίτλο της εφημερίδας, κάλεσε τον Παπαζάχο για διευκρινήσεις και όπως ο ίδιος ο Παπαζάχος παραδέχθηκε στην τηλεοπτική εκπομπή της ΕΡΤ3 Ανιχνεύσεις, τον Φεβρουάριο του 2001, όταν έγινε, πια, Ομότιμος, το δημοσίευμα της εφημερίδας βοήθησε τα μέγιστα στην επιτυχία του σκοπού. Ο Καραμανλής του έδωσε όλα τα χρήματα που ζήτησε και η δημιουργία του Εργαστηρίου και η εγκατάσταση των σταθμών ήταν γεγονός. Πλέον, η παρακολούθηση του σεισμικού φαινομένου γινόταν με μεγαλύτερη επιστημονική ακρίβεια και υπήρχε η βάση για την δημιουργία μια κυψέλης νεαρών επιστημόνων για μελέτη του σεισμών. Γύρω από το Εργαστήριο και τον Παπαζάχο συσπειρώθηκαν πολλοί νέοι που σπούδασαν γεωφυσική ή σεισμολογία και άφησαν το αποτύπωμά τους στην επιστήμη. Ένας από αυτούς είναι και ο γιός του Παπαζάχου, Κώστας.

Ο Παπαζάχος, άφησε γερό αποτύπωμα στην ελληνική και παγκόσμια σεισμολογική επιστήμη και στην κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Και συνδύασε την επιστημονική γνώση με το ήθος και την αίσθηση κοινωνικής προσφοράς.

Ο σεισμός της Θεσσαλονίκης τράβηξε το παγκόσμιο επιστημονικό ενδιαφέρον και ο Παπαζάχος έγινε μια διεθνής επιστημονική προσωπικότητα. Μικρό διάστημα μετά τον μεγάλο σεισμό θέλησε να κάνει ένα διεθνές συνέδριο στη Θεσσαλονίκη για την πρόγνωση των σεισμών. Τα κατάφερε. Η εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» που μαζί με την «Μακεδονία» ανήκαν στην ιδιοκτησία της οικογένειας Βελλίδη, τον βοήθησε και πάλι. Ο Παπαζάχος, μου ζήτησε να μεταφέρω στην Βελλίδη την παράκλησή του να παραθέσει ένα δείπνο στους συνέδρους και η εκδότρια το έκανε με μεγάλη χαρά και με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Ο Βελλίδης και οι διάδοχοί του μέχρι που έκλεισε το συγκρότημα ενδιαφέρονταν για την πόλη.

Το συνέδριο ήταν εντυπωσιακό και ο Παπαζάχος, μαζί με την ομάδα του, διατύπωσαν την δική τους θεωρία πρόβλεψης σεισμών. Κεντρική σημείο της θεωρίας ήταν πως κάθε 35 χρόνια η Θεσσαλονίκη έπρεπε να αντιμετωπίζει έναν μεγάλο σεισμό ώστε να εκτονώνεται η ενέργεια που συσσωρεύεται από τη σύγκλιση των λιθοσφαιρικών πλακών. Τα χρόνια πέρασαν, η Θεσσαλονίκη δεν αντιμετώπισε άλλο, τόσο μεγάλο, σεισμό, ευτυχώς, και η θεωρία ατόνησε. Τουλάχιστον ως προς το σημείο αυτό. Σήμερα, βραχυχρόνια πρόβλεψη θεωρείται, ακόμη αδύνατη.

Και μια προσωπική περιπέτεια:

Όλες τις εποχές, παντού και πάντοτε, η εξουσία είναι ίδια. Και τότε, ορισμένοι ήθελαν να διαχειριστούν και να ελέγξουν την ροή της πληροφόρησης. Παρόλο που πέρασαν τέσσερα χρόνια από την πτώση της δικτατορίας, οι αστυνομοκρατούμενες δομές παρέμεναν. Σε μια από τις συσκέψεις που έγιναν στο Υπουργείο Βορείου Ελλάδος με τον υπουργό Νίκο Μάρτη, τον υπουργό Δημοσίων Έργων Νίκο Ζαρντινίδη, τον Βασίλη Παπαζάχο και άλλους παράγοντες, (μιλάμε για το καλοκαίρι του 1978) πήγα για να ενημερωθώ τι αποφασίσθηκε.

Οι ασφαλίτες της εποχής, που ακολουθούσαν τους υπουργούς, με είχαν στην μαύρη λίστα διότι δεν άρεσαν σ αυτούς, ή στους προϊσταμένους τους, αυτά που έγραφα.

Ενώ η σύσκεψη βρισκόταν σε εξέλιξη, με το που μπήκα στον προθάλαμο να περιμένω για την ενημέρωση, αρχίζουν να με προκαλούν με τον γνωστό ασφαλίτικο τρόπο και να μαλώνουν μαζί μου. Νεαρός τότε, το 1978 ήμουν 24 χρονών, άρχισα να αντιλέγω και εγώ. Από τη φασαρία, βγαίνει έξω ο Ζαρντινίδης και αντί να ρωτήσει τι συμβαίνει, τα βάζει μαζί μου. Μαλώνω και με τον υπουργό και φεύγω.

Περίμενα έξω, στο προαύλιο του υπουργείου Με το που βγαίνει ο Παπαζάχος, ο οποίος πληροφορήθηκε τι συνέβη, έρχεται κατευθείαν σε μένα να με καθησυχάσει. Και μου λέει, γελώντας, και το εξής: μου είπαν, λέει ο Παπαζάχος, μην του μιλάς αυτού (εμένα, δηλαδή). Είναι κομμουνιστής. Γιατί γελούσε ο Παπαζάχος; Διότι, ενώ εγώ δεν υπήρξα ποτέ κομμουνιστής, ο Παπαζάχος, ήταν γνωστό πως ανήκε στην αριστερά.

«Αυτός είναι κομμουνιστής, απομονώστε τον» ήταν το γνωστό ασφαλίτικο ρεφρέν όταν δεν ήθελαν κάποιον από την λήξη του Εμφυλίου ως την μεταπολίτευση. Το κατήργησε το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Και κάτι τελευταίο: όταν έκανα την εκπομπή “Ανιχνεύσεις” στην ΕΡΤ3 μια περίοδο καλούσα επιστημονικές προσωπικότητες να εξηγήσουν ποιο ήταν  το χαρακτηριστικό που τις έκανε να ξεχωρίσουν. Ο Παπαζαχος μου είπε: σκληρή δουλειά και διάβασμα.

Ο Βασίλης Παπαζάχος ήταν μια εξαιρετική προσωπικότητα επιστήμονος και ανθρώπου. Γι αυτό θα μείνει αξέχαστος. Καλό ταξίδι δάσκαλε.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Μακεδονία” 13.11.22

Άγγελος Χωριανόπουλος: Νέο Δόγμα Πολέμου σχεδιάζεται από την Γαλλία

0
Σε ομιλία του στο λιμάνι Toulon, o πρόεδρος Macron ανέφερε πως το Γαλλικό Στράτευμα σχεδιάζει ένα Νέο Δόγμα Πολέμου που θα ανταποκρίνεται σε νέου είδους απειλές και θα είναι ικανό να ανταποκριθεί σε μακροχρόνιους πολέμους υπερ-υψηλής έντασης με συμβατικά στρατεύματα. Το νέο νομοσχέδιο που θα πλαισιώσει τις αλλαγές αυτές, θα ψηφιστεί στις αρχές του έτους 2023.
Macron: “will, through its articles, figures and engagements, have to paint a picture of a united, strong France, autonomous in its appreciations and sovereign in its decisions, robust and credible, respected for its status as a nuclear-power, motor of European strategic autonomy, an exemplary ally in the Euro-Atlantic space, a dependable and credible partner.”
Το έγγραφο της Στρατηγικής Αναθεώρησης των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων περιλαμβάνει 10 στρατηγικούς επιτεύξιμους στόχους που θα αναφερθούν παρακάτω:
1. Διατήρηση και εκσυγχρονισμό του Πυρηνικού Οπλοστασίου της Γαλλίας με παράλληλη προσάρτησή του σε ένα πιο σύγχρονο δόγμα πολέμου.
2. “Αντοχή και ανθεκτικότητα” έναντι συμβατικών στρατιωτικών και υβριδικών απειλών που θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο γαλλικός λαός (πανδημίες, κλιματική αλλαγή, υβριδικές απειλές, τρομοκρατία, συμβατικός πόλεμος). Επίτευξη του στόχου μέσω ενίσχυσης του αισθήματος συλλογικής άμυνας και ασφάλειας του γαλλικού λαού.
3. Διασφάλιση ότι η γαλλική αμυντική βιομηχανία μπορεί να υποστηρίξει μακροχρόνιες πολεμικές συγκρούσεις μέσω της δημιουργίας στρατηγικών αποθεμάτων υλικών, την μετεγκατάσταση των πιο ευαίσθητων γραμμών παραγωγής και την διαφοροποίηση των προμηθευτών της. Το μέτρο αυτό αποτελεί συνέχεια της ιδέας μιας «οικονομίας εν καιρώ πολέμου» που ο Μακρόν ανέφερε για πρώτη φορά στη διάσκεψη του Eurosatory τον Ιούνιο.
4. Ανάπτυξη αμυντικών και επιθετικών ικανοτήτων κυβερνοπολέμου.
5. Ανάληψη ηγετικής θέσης στον χώρο της ευρωπαϊκής άμυνας ΕΝΤΟΣ του ΝΑΤΟ μέσω ανάληψης διοικητικών ευθυνών σε επιχειρήσεις και ναυτικά γυμνάσια.
6. Ενίσχυση της Ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας μέσω ανοιγμάτων γαλλικών επιχειρήσεων που ασχολούνται με τον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας.
7. Λειτουργία της Γαλλίας ως αξιόπιστος και πιστός σύμμαχος στις σχέσεις με Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία. Παράλληλη ενίσχυση της Στρατηγικής συνεργασίας με Ελλάδα και Κροατία. Δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου με Ουκρανία και Γεωργία εν όψει του Ρωσο-ουκρανικού Πολέμου.
8. Ενίσχυση των δικτύων πληροφοριών (στρατιωτικών και μη) εντός και εκτός Γαλλίας με σκοπό την μείωση πιθανών σφαλμάτων κατά την διεξαγωγή εξωτερικής πολιτικής.
9. Σχέδιο αντιμετώπισης Υβριδικών Απειλών μέσω προσαρμογής του πλάνου δράσης των κρίσιμων υποδομών της χώρας.
10. Ελευθερία δράσης και ικανότητας διεξαγωγής στρατιωτικών επιχειρήσεων. #france #power #euro
*Απο τη σελίδα του στο fb

Ζηκόπουλος Ευστράτιος:Προεκλογικά συνθήματα, ή Τουρκικός Στρατηγικός Σχεδιασμός;

0

Ζηκόπουλος Ευστράτιος

Υπ. Δρ Γεωπολιτικής ΕΚΠΑ

Αθήνα, 8/11/2022

Email:  [email protected]

Η θεμελιώδης γεωστρατηγική αντίληψη της Άγκυρας εντοπίζεται στην κλασική γεωπολιτική, όπως έχει αποτυπώσει ο Καθηγητής Ιωάννης Μάζης στο βιβλίο του «Μεσογείου Παλίμψηστον, από τον Νταβούτογλου στον Ερντογάν» περί ιστορικού, πολιτισμικού, εθνοτικού, γλωσσικού και θρησκευτικού βάθους.

Την συνολικὴ στρατηγικὴ τοῦ Νταβούτογλου, γιὰ Βαλκάνια καὶ Κύπρο επισημαίνει και αναδεικνύει ο Καθηγητής Μάζης, από  την δεκαετία του 1990, η οποία στηριζόταν και στηρίζεται σε σχέδια τουρκικών «εφορμήσεων», όπως στο παρακάτω απόσπασμα από την σελίδα 194: «Σήμερα, μεταξὺ ἀνατολικῆς Εὐρώπης – Βαλκανίων (!) – Ἀδριατικῆς (!) – Αἰγαίου(!) – ἀνατολικῆς Μεσογείου (!) – Μέσης Ἀνατολῆς καὶ Κόλπου διαμορφώνεται ἕνα πεδίο πολὺ δυναμικῆς ἀλληλεπιδράσεως. (…) Ἐπάνω σὲ αὐτὴν τὴν γραμμή ἡ ὁποία ἑνοποιεῖ τὰ Βαλκάνια (!) μὲ τὴν Μέση Ἀνατολή, θὰ εἶναι ἀναπόφευκτη ἡ ἀνάπτυξις νέων ἐφορμήσεων»…

Ας μην έχουν, λοιπόν, αυταπάτες, όσοι υποστηρίζουν ακόμα ότι ο Ερντογάν με τα πρωτοκλασάτα στελέχη του, αλλά και οι ηγέτες του τουρκικού αντιπολιτευόμενου μπλοκ, όταν απευθύνουν απειλές εναντίον της χώρας μας, το πράττουν στα πλαίσια της προεκλογικής τους ρητορικής.

            Εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια ο Θουκυδίδης και ο Σουν Τζου μας διαμηνύουν ότι η κατανόηση των σχεδίων του αντιπάλου και του συστήματος μέσα στο οποίο δρα, είναι εκ των ων ουκ άνευ προϋποθέσεις για την ορθή αντιμετώπισή του. Αυτό ακριβώς αναδεικνύει και ο Καθηγητής Μάζης στα πολυάριθμα άρθρα και μελέτες του που έχουν συμπεριληφθεί στο έργο του «Μεσογείου Παλίμψηστον, από τον Νταβούτογλου στον Ερντογάν».

Εδώ θα πρέπει να υπογραμισθεί ότι, ενώ ο Νταβούτογλου σήμερα αντιπολιτεύεται τον Ερντογάν, ο ίδιος ο Ερντογάν έχει ως πυξίδα της εξωτερικής του πολιτικής, τον νταβουτογλιανό στρατηγικό σχεδιασμό. Αυτό το γεγονός, από μόνο του καταδεικνύει την κοινή στόχευση της τουρκικής πολιτικής, της Κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης ομού,  για το πώς καθοδηγούν την τουρκική και διεθνή κοινή γνώμη εναντίον του ελληνισμού.

Ο νέο-οθωμανισμός αποτελεί μια διέξοδο και ένα όραμα για την σημερινή Τουρκία. Υπάρχουν και Κεμαλικοί νεο-οθωμανιστές διαφόρων αποχρώσεων και μελετώντας  το «Στρατηγικό Βάθος», ελάχιστα θα διαφωνούσαν οι Τούρκοι στρατηγοί.

Ο τουρκικός λαός παρά τα καθημερινά προβλήματά του, σίγουρα  διάκειται φιλικά απέναντι στον ελληνικό λαό. Όμως καθοδηγείται από τους ηγέτες του για το αντίθετο. Οπότε, δεν είναι δυνατό να υπερισχύσει η θέση ότι «οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα». Η καλή γειτονία θέλει «δύο» για να πραγματοποιηθεί. Όταν το ένα μέλος εκπαιδεύεται και καθοδηγείται με εχθρικές πολεμοχαρείς ιαχές, τότε παύει να ισχύει ο θεσμός της καλής γειτονίας.

Ο Νταβούτογλου στο έργο του, ισχυρίζεται ότι αποσκοπεί σε «μηδενικά προβλήματα» μεταξύ γειτονικών χωρών, όπως της Ελλάδας με την Τουρκία. Όμως ο Καθηγητής Μάζης, αναλύοντας το νταβουτογλιανό «στρατηγικό βάθος», εύστοχα παρατηρεί ότι αυτό θα επιτευχθεί μόνον όταν η Ελλάδα καταστεί υποτελής της Άγκυρας.

Αυτό που λείπει από την σημερινή Ελλάδα, είναι η έλλειψη ενός οράματος, η πραγμάτωση του οποίου θα επιτελεσθεί μέσω ενός Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, όπως το έχει οραματιστεί, σχεδιάσει και προτείνει ο Καθηγητής Μάζης, ώστε να αποκτήσουν την ειρηνική και αποτρεπτική τους διάσταση οι νέοι εξοπλισμοί με τους οποίους ορθώς θωρακίζεται η χώρα μας. Οι εξοπλισμοί από μόνοι τους, χωρίς σχεδιασμό και όραμα δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν αποτελεσματικά, και το χειρότερο οδηγούν σε Πόλεμο!

Αναμφίβολα, το ελληνικό κράτος διαθέτει ένα εξαιρετικά υψηλό στρατηγικό δυναμικό επί τη βάση της αρχαίας και της βυζαντινής του κληρονομιάς. Οι ελληνικές παροικίες ή και εθνικές μειονότητες, οι οποίες δυστυχώς παρακμάζουν διαρκώς μετά το 1922, θα μπορούσαν να αποτελέσουν παραδείγματα δυνητικών ερεισμάτων, αν το αθηνοκεντρικό κράτος δεν τις έβλεπε ως «υποχρεώσεις» και «βαρίδια». Και ακόμα, αν η Ελλάδα δεν χαρακτήριζε το ελληνικό κράτος της Κύπρου ως «τρίτο κράτος με ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική», ξεχνώντας τις συνταγματικές της υποχρεώσεις ως εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στην διεθνή πολιτική, όταν απαρνείσαι την «κληρονομιά» σου όντας ανορθολογικός, τότε σίγουρα θα βρεθεί κάποιος άλλος να καλύψει το κενό που αφήνεις. Αυτό το είχε επισημάνει επιμελώς ο Νταβούτογλου, κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα και κατά τις Κοινές Δηλώσεις του με τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών το 2013: «Εγώ πιστεύω ότι οι παραδόσεις που προέρχονται από το Βυζάντιο [sic] και την Οθωμανική Αυτοκρατορία είναι μία κοινή κληρονομιά για το τουρκικό κράτος. Τόσο ο βυζαντινός πολιτισμός [sic], όσο και ο οθωμανικός πολιτισμός συνιστούν δική μας [sic] κοινή κληρονομιά».

 

 

 

 

 

 

 

Πασκάλ Μπρυκνέρ: Πώς κατέληξε ο «λευκός» άνδρας ο αποδιοπομπαίος τράγος της εποχής μας; -Διαβάσαμε το νέο βιβλίο

1

 

ΜΑΝΟΣ ΛΕΙΒΑΔΑΡΟΣ
Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ στο βιβλίο του «Ένας σχεδόν τέλειος ένοχος» εξηγεί πώς ο αριστερός δικαιωματισμός μετατρέπει τον λευκό άντρα σε αποδιοπομπαίο τράγο – Φωτογραφία: Getty Images

Ο διάσημος Γάλλος διανοητής Πασκάλ Μπρυκνέρ στο νέο του βιβλίο «Ένας σχεδόν τέλειος ένοχος», που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά, εξηγεί πώς η νέα Αριστερά, έχοντας μετατοπίσει το κέντρο βάρους της από την πάλη των τάξεων στην πολιτική ταυτοτήτων, μετατρέπει ρατσιστικά τον λευκό ετεροφυλόφιλο άνδρα σε ένοχο για τα πάντα, οδηγώντας λαϊκιστικά τον δυτικό πολιτισμό σε ένα πολύ επικίνδυνο δρόμο.

Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ, στο πολυσυζητημένο νέο δοκίμιο του «Ένας σχεδόν τέλειος ένοχος: Κατασκευάζοντας τον λευκό ως αποδιοπομπαίο τράγο» (μτφρ. Ανδρέας Παππάς, εκδ. Πατάκη), που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά, εξηγεί το μηχανισμό με τον οποίο η Αριστερά και οι δικαιωματιστές, υιοθετώντας μια νέα επιθετική πολιτική ταυτοτήτων και βαφτίζοντας εκ των προτέρων κάθε αντίλογο ως ρατσισμό, πατριαρχική βία και φασισμό, κατασκευάζουν έναν νέο αποδιοπομπαίο τράγο που ενοχοποιείται για όλα. Ο διάσημος Γάλλος διανοητής κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για μια νέα πολιτισμική μάστιγα που γεννήθηκε στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ και έχει εξαπλωθεί στην Ευρώπη με μεγάλη ταχύτητα, δημιουργώντας ένα νέο, επικίνδυνο φυλετισμό.

Πώς ο αντι-ρατσισμός έχει γίνει ένας αντεστραμμένος ρατσισμός που αυτή τη φορά στοχοποιεί τον λευκό ετεροφυλόφιλο άνδρα; Πως η θυματοποίηση διαφόρων μειονοτήτων έχει γίνει πολιτικό εργαλείο στα χέρια της Αριστεράς; Πώς ο «προοδευτικός φεμινισμός έγινε εισαγγελικός φεμινισμός» και από δυναμικό κίνημα που απελευθέρωσε τις γυναίκες αλλά και τους άντρες, κατέληξε να είναι μια δύναμη οπισθοδρόμησης που χτυπά ρατσιστικά τους λευκούς άνδρες, αντιμετωπίζοντάς τους συλλήβδην ως επικίνδυνους βίαιους φαλλοκράτες; Πώς η Ευρώπη διολισθαίνει, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, «από τον προοδευτισµό του τριπτύχου “φεµινισµός – αποαποικιοποίηση – αντιρατσισµός” της παραδοσιακής αριστεράς στον σκοταδισµό που εκπροσωπεί η κακοχωνεµένη made in USA εκδοχή του»; Ο Μπρυκνέρ με το γνωστό του μοντέρνο ύφος και όχι με μια στείρα ακατανόητη ακαδημαϊκή γλώσσα, δίνει απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα, με επιχειρήματα που βασίζονται σε ενδελεχή έρευνα. Ο διαυγής και ψύχραιμος λόγος του -τολμηρός για την εποχή της ψηφιακής υστερίας- βάζει τα πράγματα στη θέση τους, απαντώντας στις ιστορικές ανακρίβειες, τον εύθικτο δικαιωματισμό, την δυστοπική πολιτική ορθότητα που έχει ξεσηκώσει ένα απίστευτο κύμα λογοκρισίας, μετατρέποντας τα κοινωνικά δίκτυα σε λαϊκά δικαστήρια, τα οποία δικάζουν χωρίς στοιχεία και καταδικάζουν με συνοπτικές διαδικασίες όποιον στοχοποιήσουν, θυμίζοντας στρατοδικείο δικτατορίας φασιστικού ή κομμουνιστικού τύπου.

Βρήκαμε νέο σατανά: Ο λευκός άνδρας φταίει για όλα
«Υπάρχει πάντα η δυνατότητα να συσπειρωθεί μια μεγάλη μάζα ανθρώπων, υπό τον όρο να μείνουν κάποιοι απέξω, ώστε να δέχονται τα χτυπήματά της». Όταν ο Ζίγκμουντ Φρόυντ είχε γράψει τη συγκεκριμένη φράση το 1930, στο έργο του «Η δυσφορία μέσα στον πολιτισμό», μιλούσε για τον αντισημιτισμό. Χρησιμοποιώντας αυτή τη φράση ο Πασκάλ Μπρυκνέρ, στο νέο του δοκίμιο, καταγγέλλει μια τρομακτική επιστροφή στον φυλετισμό, στον κοινωνικό δηλαδή διαχωρισμό των ανθρώπων βάσει χρώματος και φυλής. Ο αριστερός δικαιωματισμός, αξιοποιώντας την οργή που φουντώνει εύκολα και ταχύτατα στα σόσιαλ μίντια, υιοθετεί ένα νέο αφήγημα που στοχοποιεί οποιονδήποτε άνδρα έχει γεννηθεί λευκός και ετεροφυλόφιλος, ως ένοχο για τα εγκλήματα της αποικιοκρατίας, τη βία κατά των γυναικών, τα σκλαβοπάζαρα περασμένων αιώνων, την παιδική εργασία, τους κατακτητικούς πόλεμους, την οικονομική εκμετάλλευση, βάζοντάς τα όλα και όλους άκριτα στο ίδιο τσουβάλι της πατριαρχίας. Ο λευκός ετεροφυλόφιλος άνδρας, σύμφωνα με το εν λόγω αφήγημα, είναι ένοχος γιατί εκπροσωπεί την πατριαρχία, είναι βιαστής και εν δυνάμει γυναικοκτόνος, αφού, όπως λένε οι σκληροπυρηνικές φεμινίστριες, ακόμα κι όταν απλώς φλερτάρει επιθυμεί ύπουλα και συγκαλυμμένα να κυριαρχήσει στις γυναίκες, επιβάλλοντας τους τον πατριαρχικό ζυγό.

Αριστερά: Από την πάλη των τάξεων, στην εργαλειοποίηση των μειονοτήτων
Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ εξηγεί πώς γεννήθηκε όλο αυτό το κύμα απαξίωσης του λευκού άνδρα ως εκπροσώπου της πατριαρχίας. «Αντίθετα με τις προσδοκίες που γεννήθηκαν το 1989, την πτώση του Τείχους του Βερολίνου δεν την ακολούθησε η κυριαρχία της λογικής, και ακόμα λιγότερο βέβαια της μετριοπάθειας. Μια άλλη ιδεολογία αντικατέστησε τις σωτηριολογικές υποσχέσεις που έδινε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, βασισμένη αυτή τη φορά στη φυλή, στο γένος, στην ταυτότητα. Για τρεις θεωρίες, τη νεοφεμινιστική, την αντιρατσιστική και την αποαποικιακή, ο ένοχος είναι πλέον ο λευκός. Υποβιβασμένος σε απλό φορέα του χρώματος του δέρματός του, είναι πλέον ο απεχθής, ο δαχτυλοδεικτούμενος, ο υπεύθυνος για όλα τα δεινά. Τίποτα δεν εξυπηρετεί καλύτερα αυτές τις τρεις ρητορικές από τη μορφή του Καταραμένου, του λευκού ετεροφυλόφιλου αρσενικού, ο οποίος θεωρείται ό,τι πιο απεχθές». Η πολιτική των ταυτοτήτων, σύμφωνα με τον Γάλλο διανοητή, έρχεται ως από μηχανής θεός για να δώσει νόημα ύπαρξης στην Αριστερά. «Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς σύγχυσης της ευρωπαϊκής Αριστεράς, διαμελισμένης μεταξύ ενός κομμουνισμού με το ένα πόδι στον τάφο και μιας σοσιαλδημοκρατίας σε απόγνωση, η ιδεολογία της ταυτότητας, ο ταυτοτισμός, με προέλευση από το Νέο Κόσμο, χρησιμεύει σαν σανίδα σωτηρίας».

Ο φυλετισμός δίνει το σύνθημα για μια γενικότερη -αναχρονιστική- στοχοποίηση του λευκού άνδρα και η επίθεση έχει τρία μέτωπα: το φεμινισμό, το ρατσισμό και την επίκληση της αποικιοκρατίας. Στις ΗΠΑ και στη δυτική Ευρώπη το φαινόμενο είναι πολύ πιο έντονο, κατά τον Μπρυκνέρ, και έχει αρχίσει να γίνεται ασφυκτικό, μονοπωλώντας και καλύπτοντας τα πάντα στο δημόσιο βίο. Πώς όμως φτάσαμε στο σημείο «η βιολογία να καθορίζει ξανά τα άτομα, αναπαράγοντας αξιώματα του “επιστημονικού” ρατσισμού του 19ου αιώνα», ενδεδυμένα αυτή τη φορά με έναν αντιρατιστικό μανδύα; Βρισκόμαστε στο 2022 και οι λέξεις «λευκός» και «μαύρος», οι φυλετικοί διαχωρισμοί βάσει χρώματος, τίθενται ξανά ως αντιρατσιστικό αφήγημα που τελικά κάνει αυτό που καταγγέλλει: επιβάλλει έναν ρατσιστικό λόγο, ένα νέου τύπου φυλετισμό που αντιστρέφει τους όρους, βάζοντας δηλαδή, αυτή τη φορά, τον λευκό στο ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου.

Το πολυσυζητημένο νέο δοκίμιο του Πασκάλ Μπρυκνέρ «Ένας σχεδόν τέλειος ένοχος» μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη.
Το πολυσυζητημένο νέο δοκίμιο του Πασκάλ Μπρυκνέρ «Ένας σχεδόν τέλειος ένοχος» μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη.
Πώς ο αντιρατσισμός έγινε ο νέος ρατσισμός 
Η ρίζα του κακού, κατά τον Μπρυκνέρ, βρίσκεται στην Αμερική. «Μια εκτεταμένη καμπάνια επανεκπαίδευσης έχει ξεκινήσει στα πανεπιστήμια και στα ΜΜΕ, ζητώντας από αυτούς που αποκαλούμε γενικώς ως “λευκούς” να απαρνηθούν τον εαυτό τους» εξηγεί στο νέο βιβλίο του ο σπουδαίος διανοητής. «Πριν από τριάντα χρόνια, υπήρχε ακόμη αρκετή λογική, δεξιά και αριστερά, ώστε να χλευάζονται αυτές οι ανοησίες. Η τελευταία φορά που είχαμε υποστεί την προπαγάνδα για τη φυλή ήταν με τον φασισμό και τον a priori αποκλεισμό ενός μέρους του πληθυσμού κατά τη δεκαετία του 1930. Νομίζαμε ότι είχαμε τελειώσει με αυτές τις θεωρίες. Να όμως που επανέρχονται, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού αυτήν τη φορά, με τη μορφή του αντίθετού τους, του αντιρατσισμού, και με νέους πρωταγωνιστές, βρίσκοντας απήχηση ακόμα και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Οι κήρυκες της ντροπής, νεοφεμινιστές, αποαποικιστές, ιθαγενιστές, θέλουν οπωσδήποτε να μας αποδείξουν πως ο τρόπος ζωής μας βασίζεται στη φριχτή εκμετάλλευση άλλων λαών και πως πρέπει να δείξουμε μεταμέλεια. Ξαφνικά ένα μέρος του Δυτικού κόσμου φαίνεται απεχθές στα μάτια ορισμένων μειονοτήτων. Όπως ο κύριος Ζουρνταίν, στον Αρχοντοχωριάτη του Μολιέρου, ήταν πεζογράφος εν αγνοία του, εμείς είμαστε εγκληματίες χωρίς να το ξέρουμε, από το γεγονός και μόνο ότι ζούμε σε αυτόν τον κόσμο. Για να υπάρξουμε, πρέπει πρώτα να επανορθώσουμε».

Εκείνες οι ΗΠΑ που κάποτε ενσάρκωναν το ιδανικό της ελευθερίας, δεν υπάρχουν πια, σύμφωνα με τον Πασκάλ Mπρυκνέρ. Διαβρωμένη από τον εθνικισμό και με μια διάθεση απομονωτισμού, η αμερικανική κοινωνία βιώνει στο εσωτερικό της έναν βαθύ μετασχηματισμό, που ξεκίνησε με τις κοινωνικές εξεγέρσεις της δεκαετίας του 1960. Τα γεγονότα εκείνης της εποχής και οι φυλετικές συγκρούσεις που ξέσπασαν, προκάλεσαν μια σειρά από αλυσιδωτά γεγονότα: Οι συντηρητικές δυνάμεις αντέδρασαν και αυτή η «ενίοτε βάναυση συντηρητική αντεπανάσταση», όπως την αποκαλεί ο Μπρυκνέρ, «έφερε μια βίαιη αντίδραση στο αριστερό άκρο του πολιτικού φάσματος: στο κίνημα των γυναικών και των μειονοτήτων που εκφράζεται με τον εξτρεμισμό του φύλου, με υπερευαισθησία απέναντι στις διακρίσεις, με ακραία ρητορική. Η Αμερική εναντιώνεται στον ρατσισμό με όρους ρατσισμού, “ανάγοντας” τον καθένα στο χρώμα του δέρματός του, αψηφώντας κάθε κοινωνική ανάλυση. Μάχεται το κακό επιδεινώνοντάς το. Το αποτέλεσμα είναι ένας απεριόριστος κατακερματισμός. Αυτή η χώρα τείνει να τρελαθεί, παγιδευμένη ανάμεσα στη σφύρα των οπαδών του Τραμπ και στον άκμονα των φανατικών της “φυλής”».

Πώς η κλασική αριστερά διολίσθησε στα άκρα; 
Ο Μπρυκνέρ, ακτινογραφώντας την γαλλική κοινωνία που γνωρίζει καλά, εξηγεί πώς η στροφή της Αριστεράς στην πολιτική των ταυτοτήτων, μετατρέποντας τον λευκό ετεροφυλόφιλο άνδρα σε αποδιοπομπαίο τράγο της εποχής, ευνοεί την ανάδυση της άκρας δεξιάς, αλλά και λαϊκιστικών κινημάτων οργής όπως τα Κίτρινα Γιλέκα.

«Στη Γαλλία», εξηγεί ο Μπρυκνέρ, «διατηρούμε τον παραπλανητικό πλέον όρο “λαϊκές συνοικίες” μόνο για τα υποβαθμισμένα προάστια όπου κατοικούν παιδιά ή εγγόνια μεταναστών. Πρόκειται για μια συναισθηματική και τριτοκοσμική θεώρηση του λαού. Τραγικό λάθος που εξηγεί, μεταξύ άλλων, τη στροφή της εργατικής τάξης προς την άκρα Δεξιά, την παραμέληση των μη προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων, αγροτών, υπαλλήλων, μικρών προλεταριοποιημένων επιχειρηματιών, των “ταπεινών λευκών της επαρχίας”, που αποτέλεσαν την καρδιά του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων. Όλα αυτά απορρέουν από την πρόταση που έγινε στους Σοσιαλιστές, το 2010, από το Ίδρυμα Terra Nova, να εγκαταλείψουν τις παραδοσιακές αναφορές στο “λαό”, επιδιώκοντας πρωτίστως τη συμμαχία με τους κοσμοπολίτες αστούς των πόλεων και με τα προάστια. Η επικράτηση του φυλετικού επί του κοινωνικού, του εθνοτικού επί του πολιτικού, του μειονοτικού επί της νόρμας, της μνήμης επί της Ιστορίας, εξηγεί την κατάρρευση της κλασικής Αριστεράς και την ανάδυση μιας Άκρας Αριστεράς που δίνει έμφαση στην υπεράσπιση των εθνικών ταυτοτήτων. Αντί να αγωνίζονται υπέρ της προόδου και να υπερασπίζονται την ισότητα απέναντι στο νόμο, οι σοσιαλδημοκράτες εγκλωβίζονται σε ένα αμφιλεγόμενο φλερτ με ρεύματα που δίνουν έμφαση στις νατιβιστικές προσεγγίσεις και στην αποαποικιοποίηση, ιδεολογικούς μεταπράτες αμερικανικών αντιλήψεων – και μάλιστα, για την ακρίβεια, ενός τμήματος της αμερικανικής κοινωνίας».

Η στοχοποίηση του κυρίαρχου λευκού: «Είναι όλοι οι άνδρες βιαστές;»
Ο φεμινισμός ή για την ακρίβεια ο νεοφεμινισμός ήταν η κερκόπορτα για να εισέλθει η άκρα Αριστερά στον φυλετισμό, μετατρέποντας την πολιτική των ταυτοτήτων στο νέο της πυρήνα.

Ο αριστερός δικαιωματισμός για να μπορέσει να καταφέρει να συσπειρώσει τον κόσμο στα κοινωνικά δίκτυα, αφού ο παραδοσιακός του λόγος μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού έδειχνε ξεπερασμένος και παλιακός, έπρεπε να βρει έναν σχεδόν τέλειο ένοχο. Βρήκε τον αποδιοοπομπαίο τράγο που έψαχνε στις φεμινιστικές θεωρίες, τον στοχοποίησε με έναν αντι-ρατσιστικό λόγο, του φόρτωσε τα κρίματα ολόκληρης της ανθρωπότητας και τον σταύρωσε για το έγκλημα της πατριαρχίας. Ο λευκός ετεροφυλόφιλος άντρας έγινε, χωρίς εξαιρέσεις, δυνάστης των γυναικών, βιαστής, γυναικοκτόνος, εργοδότης-σάτυρος, βίαιος πατέρας, καταπιεστικός σύντροφος, φορέας της αποκαλούμενης τοξικής αρρενωπότητας, της χολέρας των καιρών μας.

Η κουλτούρα της πατριαρχίας έγινε μια κουλτούρα βιασμού. Όποιος τόλμησε να το αμφισβητήσει αυτό έγινε στόχος, διασύρθηκε ως φαλλοκράτης ή, αν επρόκειτο για γυναίκα, ως πατριαρχική κότα που στηρίζει την πατριαρχία (θυμίζουμε την περίπτωση της Κατρίν Ντενέβ που κανιβαλίστηκε, επειδή δήλωσε ότι ένας επιθετικός φεμινισμός τύπου #MeToo με διαδικτυακές καταγγελίες χωρίς στοιχεία κινδυνεύει να ενοχοποιήσει τον ίδιο τον έρωτα).

Ο Γάλλος διανοητής, συγγραφέας και φιλόσοφος Πασκάλ Μπρυκνέρ βλέπει το μέλλον μεταξύ ανδρών και γυναικών ως έναν εμφύλιο πόλεμο στον οποίο ρίχνει λάδι ο αριστερός δικαιωματισμός, ο νεοφεμινισμός και η πολιτική των ταυτοτήτων - Φωτογραφία: Getty Images
Ο Γάλλος διανοητής, συγγραφέας και φιλόσοφος Πασκάλ Μπρυκνέρ βλέπει το μέλλον μεταξύ ανδρών και γυναικών ως έναν εμφύλιο πόλεμο στον οποίο ρίχνει λάδι ο αριστερός δικαιωματισμός, ο νεοφεμινισμός και η πολιτική των ταυτοτήτων – Φωτογραφία: Getty Images
Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ, στο ίδιο πλαίσιο, αλλά με μια άρτια και δομημένη επιχειρηματολογία, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τη δυστοπική μετατροπή του έρωτα και της σεξουαλικής απόλαυσης σε πεδίο κοινωνικής αντιπαλότητας μεταξύ γυναικών και ανδρών, ενός εμφυλίου μεταξύ των φύλων. Ο Γάλλος φιλόσοφος, μιλώντας για τις γυναικτονίες, λέει ότι «πρόκειται για μια μάχη που πρέπει να δίνεται ακατάπαυστα, καθημερινά. Παρά την ψήφιση καινοτόμων νόμων, οι προσβολές, η σωματική κακοποίηση, οι φόνοι εξακολουθούν να βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Στη Γαλλία, κάθε τρεις μέρες, μια γυναίκα χάνει τη ζωή της από ξυλοδαρμό που προέρχεται από τον σύζυγο ή τον σύντροφό της (αντίστοιχη βία υπάρχει και στα ζευγάρια των γκέι ή των λεσβιών). Οι πρόεδροι των δικαστηρίων το επαναλαμβάνουν διαρκώς: τα εγκλήματα μεταξύ συζύγων γίνονται συχνότερα την Κυριακή, τότε που η στενή επαφή προκαλεί αλλεργία».

Όμως πόσο βοηθά τις γυναίκες το να αντιμετωπίζονται όλοι οι άνδρες ως βιαστές ή γυναικοκτόνοι; Αυτή η γενίκευση που επιχειρεί ο νέος φεμινισμός μήπως λειτουργεί αντίστροφα, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά, οδηγώντας τους άνδρες και τις γυναίκες σε ένα επικίνδυνο εμφυλιακό κλίμα, μετατρέποντας τις σχέσεις σε μια μια μπαρουταποθήκη έτοιμη να εκραγεί;

Μιλώντας για την «πατριαρχική κουλτούρα του βιασμού», ο νέος εισαγγελικός φεμινισμός, όπως τον αποκαλεί ο Μπρυκνέρ, δεν δίνει μια μάχη υπέρ των γυναικών, αντιθέτως ξεπλένει με μια πολιτικοποίηση της βίας τον εγκληματία, τον βιαστή, τον κακοποιητικό βίαιο άνδρα, αφού τα εγκλήματά του δεν είναι ατομικές πράξεις, αλλά προϊόν μιας κουλτούρας που τον γαλούχησε. Ο Μπρυκνέρ αναρωτιέται: Μήπως τελικά αντί να καταδικάζουν έναν βιαστή εγκληματία, τον αντιμετωπίζουν ως άβουλο έρμαιο που έπεσε θύμα της πατριαρχικής πλεκτάνης; Μήπως μιλώντας γενικά για «πατριαρχική κουλτούρα του βιασμού» ξεπλένουμε εγκληματίες, ενοχοποιώντας την κοινωνία που τους έκανε βιαστές; «Οι θεωρητικοί της “κουλτούρας του βιασμού” ως συστήματος είναι οι χειρότεροι εχθροί της ίδιας τους της άποψης· η υπερβολή των προτάσεών τους τις υποβαθμίζει, ήδη από τη στιγμή οπότε διατυπώνονται. Όσο κατάπτυστο είναι να αρνείται κανείς την τραγωδία του βιασμού, τόσο ύποπτο είναι να την επεκτείνει σε κάθε ερωτική πράξη. Είναι και αυτός ένας άλλος τρόπος να την υποβιβάζει» λέει ο Μπρυκνέρ.

Με το σαρωτικό όρο «τοξική αρρενωπότητα» που τσουβαλιάζει άπαντες, αθωώνουμε τον συγκεκριμένο εγκληματία και ενοχοποιούμε τον άνδρα γενικά, εξηγεί ο Γάλλος διανοητής. Ή μάλλον όχι γενικά τον άνδρα, αλλά όπως τονίζει, τον λευκό ετεροφυλόφιλο άνδρα, αφού ο νέος φεμινιστικός ακτιβισμός δίνει ελαφρυντικά στις άλλες φυλές ως θύματα της δυτικής αποικιοκρατίας.

«Θάνατος στην πατριαρχία», γράφει το πλακάτ σε διαδήλωση για τις γυναικοκτονίες στην Ισπανία - Φωτογραφία: AP Images
«Θάνατος στην πατριαρχία», γράφει το πλακάτ σε διαδήλωση για τις γυναικοκτονίες στην Ισπανία – Φωτογραφία: AP Images
Ο Μπρυκνέρ αναγνωρίζει τις κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος που τους 19ο και 20ό αιώνα απελευθέρωσαν τις γυναίκες, προσφέροντάς τους με σημαντικούς αγώνες από το δικαίωμα ψήφου και την αποποινικοποίηση των αμβλώσεων μέχρι το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματός τους και την μισθολογική ισότητα στο χώρο εργασίας. Αναγνωρίζει ότι το #ΜeToo άνοιξε έναν σημαντικό δρόμο για τη γυναικεία χειραφέτηση, ωστόσο διαβλέπει επίσης τα σκοτεινά του σημεία: τη συχνά λάθος χρήση της δυναμικής του, τους μηχανισμούς με τους οποίους στοχοποιούνται οι άνδρες γενικά, τους κινδύνους για τον έρωτα, την απόλαυση του σεξ και τις σχέσεις μεταξύ γυναικών/ανδρών από τον αυτοματισμό να αντιμετωπίζεις κάθε ερωτικό κάλεσμα ως έγκλημα, κάθε αυθορμητισμό ως ύπουλη πατριαρχική βία και κάθε λευκό ετεροφυλόφιλο άνδρα ως φαλλοκρατικό γουρούνι ή εν δυνάμει γυναικοκτόνο. «Το #MeToo έβαλε τέλος, θα λέγαμε, σε δεκαετίες ατιμωρησίας. Είναι μια πρόοδος, δίχως καμία αμφιβολία. Δεν απαγορεύεται, ωστόσο, να βλέπουμε τα όριά του ή τους κινδύνους που εγκυμονεί». Είναι πραγματικά απελευθερωτικό για την κοινωνία όταν σπάει ένα απόστημα σιωπής ή όταν διαρραγεί με τόλμη ο πέπλος της συγκάλυψης σε ένα έγκλημα ή σε μια σωρεία εγκλημάτων. Πού αρχίζει όμως και πού τελειώνει όλο αυτό; Πώς μπορούμε να ξεχωρίσουμε την αληθινή καταγγελία από μια απόπειρα σπίλωσης ενός ανθρώπου για εκδικητικούς ή άλλους λόγους; Πόσο συνετό είναι να μετατρέπονται τα κοινωνικά δίκτυα σε λαϊκά δικαστήρια και αρένες ψηφιακού λιντσαρίσματος, καταπατώντας το τεκμήριο αθωότητας -έναν από τους βασικότερους πυλώνες στο δυτικό κράτος δικαίου; «Αυτό είναι το πρόβλημα του #MeToo: ορισμένες ακτιβίστριες θεωρούν ότι είναι υπερμοντέρνες, ενώ συχνά είναι τρομερά οπισθοδρομικές, συγχέοντας τη δικαιοσύνη με το λιντσάρισμα», λέει ο Μπρυκνέρ. «Περιφρονούν την αλήθεια, θέλουν μόνο την απλότητα ενός κόσμου κομμένου στα δύο: ο άνδρας, λευκός κατά προτίμηση, πάντα ένοχος· η γυναίκα πάντα θύμα».

Tα λαϊκά ψηφιακά δικαστήρια της cancel culture
Το έχουμε δει και σε μικρότερης σημασίας πράγματα, όπως για παράδειγμα μια ατυχής δήλωση ενός προσώπου που τον μετατρέπει σε στόχο ψηφιακού λιθοβολισμού. Αυτή η πρακτική στα social media σιγά σιγά έγινε ολόκληρη κουλτούρα, η λεγόμενη Cancel Culture (Η κουλτούρα της ακύρωσης). «Ζητάμε από την κοινή γνώμη να αποφανθεί επιτόπου για θέματα που αγνοεί στο σύνολό τους, συμπεριλαμβανομένων ενίοτε ακόμα και των ονομάτων των πρωταγωνιστών» λέει ο Μπρυκνέρ. «Καλείται ο καθένας να διαλέξει στρατόπεδο, ειδάλλως θα κατηγορηθεί για συνενοχή με επαίσχυντα άτομα. Μπορεί και η επίσημη δικαιοσύνη να κάνει λάθη ή συχνά να μεροληπτεί, αλλά αυτά τα νέα λαϊκά δικαστήρια καταδικάζουν με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς ενδοιασμούς και αναστολές. Τα στρατόπεδα διαμορφώνονται στο κοινό πεδίο της άγνοιας των γεγονότων. Άλλωστε, ο σχηματισμός δικογραφίας, η συγκέντρωση αποδείξεων, η εξέταση μαρτύρων, η διασταύρωση των επιχειρημάτων κατηγορίας και υπεράσπισης, απαιτούν χρόνο. […] Ενώ η δημοκρατική δικαιοσύνη ταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο σκοπέλους, να αφήσει ένα έγκλημα ατιμώρητο ή να τιμωρήσει έναν αθώο, η “ψηφιακή” δικαιοσύνη ασκείται στη στιγμή. Θέλει να πλήξει τον υποτιθέμενο ένοχο, έστω και αν καταστραφούν ζωές και καριέρες. Όλα συγχέονται: καθημερινές κουβέντες, αδέξιες προτάσεις, ανάρμοστες χειρονομίες. Ένα απλό σχόλιο αρκεί για να σε αποκαλούν εφ΄ όρου ζωής γουρούνι. Δεν χρειάζεται να έχεις “περάσει στην πράξη”, έχεις ήδη στιγματιστεί. Το διαδίκτυο είναι, από αυτή την άποψη, ένα ανελέητο λάσο, που σε πιάνει όπου κι αν βρίσκεσαι, ακόμα και μισόν αιώνα αργότερα. […] Χωρίς καν ο κατηγορούμενος να προλάβει να απολογηθεί ορισμένοι ανώνυμοι μπορούν να κατασπαράξουν τον οποιονδήποτε με βάση κάποιους ισχυρισμούς και μόνο. Τα επιχειρήματα συνθλίβονται από την αγανάκτηση».

Αναθεωρητισμός της ιστορίας 
Αυτό το «ανελέητο λάσο του διαδικτύου που σε πιάνει όπου κι αν βρίσκεσαι, ακόμα και μισόν αιώνα αργότερα», έχει πολλά πεδία εφαρμογής. Το βλέπουμε με τη μορφή της πολιτικής ορθότητας να πέφτει με λύσσα μεσαιωνικού ιεροκήρυκα στην Τέχνη, εξοστρακίζοντας σπουδαία βιβλία κλασικής λογοτεχνίας ως ύποπτα έργα που προάγουν πατριαρχικά πρότυπα ή ακυρώνοντας συγγραφείς, καλλιτέχνες, δημιουργούς, ακόμα και του μεγέθους ενός Ομήρου ή ενός Σαίξπηρ, ως ρατσιστές. Ο αμερικανικός ακαδημαϊκός χώρος, από τον οποίο εκπορεύθηκαν όλες αυτές οι υστερίες, έχει «καταπιεί» τα κινηματογραφικά στούντιο, τη διαφήμιση, τις πλατφόρμες τύπου Νetflix, τη μουσική βιομηχανία, το Instagram, πολιτιστικούς θεσμούς όπως τα Όσκαρ κ.ά. Η πολιτική ορθότητα απαιτεί να ξαγραφτεί η Ιστορία υπό το δικό της φίλτρο. Απαιτεί να πετάξουμε έργα όπως το «Όσα παίρνει ο άνεμος» στον σκουπιδοντενεκέ γιατί απεικονίζει τη δουλεία χωρίς να την καταγγέλλει. Απαιτεί να υπάρχει σε κάθε σήριαλ ένα κάστινγκ μαύρων ηθοποιών απεικoνίζοντας ακόμα και ιστορικά λευκά πρόσωπα ως μαύρους. Απαιτεί να υπάρχει μια γκέι ή λεσβιακή σκηνή ακόμα κι αν το σενάριο δεν το χρειάζεται, έτσι για τη συμπερίληψη. Το κάστινγκ δεν αναζητά πια τους ιδανικούς ηθοποιούς για να ερμηνεύσουν τους ρόλους ενός έργου, αλλά είναι ένα παζλ συμπερίληψης, όπου τα ποσοστά των λευκών πρέπει να είναι ίδια με των μαύρων, οι διάφορες μειονότητες να εκπροσωπούνται σωστά και πάει λέγοντας. «Η επιβολή ποσοστών, εθνοτικών ή “φύλου”, στην τέχνη είναι διαστροφή», λέει ο Μπρυκνέρ. «Αν ένα έργο πρέπει να εκπροσωπεί μόνον ένα μέρος του πληθυσμού, δεν είναι πια δημιουργία, αλλά κάτι σαν εκλογές με απλή αναλογική! Κάθε ταινία, βιβλίο, όπερα θα έπρεπε να περιλαμβάνει αυτόματα ένα σταθερό ποσοστό εκπροσώπων των μειονοτήτων. Συγχέουμε επιπλέον δύο πράγματα: τις καλές προσθέσεις και το ταλέντο, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με τις ποσοστώσεις και τη “δίκαιη κατανομή”»

“https://www.iefimerida.gr/politismos/paskal-mprykner-biblio-enas-shedon-teleios-enohos”>Πασκάλ Μπρυκνέρ: Πώς κατέληξε ο «λευκός» άνδρας ο αποδιοπομπαίος τράγος της εποχής μας; -Διαβάσαμε το νέο βιβλίο

 

Netanyahu is back: What diplomatic challenges await Israel’s new PM?

0

DIPLOMATIC AFFAIRS: Netanyahu has long touted his diplomatic bona fides. That experience will surely serve the new prime minister well. Here are some of his challenges.

Netanyahu has long touted his diplomatic bona fides, campaigning in 2019 as in “another league” in foreign affairs and often repeating in the last year and a half, while opposition leader, that he could handle Israel’s ties with the world far better than the government in office.

That experience will surely serve the new prime minister well, since he will have a full diplomatic agenda from day one. In fact, the issues are already piling up, even before Netanyahu has even been formally tasked with forming a government. Ukrainian President Volodymyr Zelensky asked Netanyahu to change Israel’s approach to the war in his country, and American officials have expressed their concerns about Otzma Yehudit leader Itamar Ben-Gvir becoming a minister.

Here are some of the diplomatic challenges ahead for the expected Netanyahu government.

 ITAMAR BEN-GVIR speaks to supporters in Jerusalem after last week’s preliminary election results were announced. (credit: YONATAN SINDEL/FLASH90)ITAMAR BEN-GVIR speaks to supporters in Jerusalem after last week’s preliminary election results were announced. (credit: YONATAN SINDEL/FLASH90)

The Ben-Gvir factor

The international apprehension over Ben-Gvir has been blown entirely out of proportion in the media.

It’s not fake news; the Emirati foreign minister and members of the US Congress really did approach Netanyahu before the election. President Isaac Herzog really was caught on a hot mic expressing his honest concern to Shas MKs this week.

However, as an American diplomatic source said this week, the Americans don’t think that “coming in hot,” making a big, public fuss about Ben-Gvir, will help in any way. Washington is going to give Netanyahu the time he needs to form a government, to figure out whether there’s an alternative without Ben-Gvir or a way to sideline him.

US Ambassador Tom Nides already has experience with this situation, as deputy secretary of state under Hilary Clinton while she mostly kept her distance from Avigdor Liberman, who was foreign minister at the time and regarded as an extremist by Washington

Going back farther in Israel’s history, former prime minister Ariel Sharon was viewed in foreign capitals as an extremist and even a war criminal, but served in several senior ministerial posts, including foreign minister briefly, before his election as prime minister nearly 20 years after the Sabra and Shatilla massacre.

Ben-Gvir will not be in nearly as senior a position. And though his desired portfolio of public security is influential, it’s not one that requires a lot of direct contact with foreign officials.

The American approach is unlikely to be an announced boycott of Ben-Gvir. It’s more likely to be avoidance tactics combined with an articulation of specific policy disagreements to Netanyahu.

And in the meantime, Nides told KAN Reshet Bet that he wants a close working relationship with Netanyahu: “This is a country that is a democracy, that elected its government, and I intend to work with them,” he said on Thursday.

The rest of the world seems to be taking a similar wait-and-see approach, though the political cartoons in Arab media show that there is some anxiety in the Middle East.

Biden and Bibi are “buddies” – to a point

Even if the Biden administration will find a way around Ben-Gvir to work productively with Israel, there are other likely points of contention.

US President Joe Biden and Netanyahu go way back, four decades, to when the former was a young senator and the latter was deputy ambassador in Washington. Biden once said, in a period of great friction between Netanyahu and the Obama administration over Iran, that they’re “still buddies.”

But that long-standing relationship, and even friendship, is not going to stop Washington from speaking out if this government pursues policies that the Religious Zionist Party and much of the Likud favor with regard to Judea and Samaria.

RZP leader MK Bezalel Smotrich, for example, has asked in coalition talks for a commitment that the government would to take steps toward extending Israeli sovereignty over settlements by transferring the IDF’s authority over them to relevant government ministries. Plus, he’s for the authorization of outposts and repealing the disengagement from northern Samaria, among other things that the Biden administration would vigorously protest.

Asked about a sovereignty push from the likely incoming government, Nides said Washington “will push back against any attempt at annexation. We don’t support annexation.” That’s an understatement.

Any moves on this front will bring along condemnations from across the Middle East and Europe, as well.

Dealing with a no-deal Iran

One area in which Netanyahu may have fewer problems with Washington, London, Paris and Berlin – but especially Washington – than anticipated is Iran.

Netanyahu was as vocal as possible in opposing the Iran nuclear deal in 2015, and, since June 2021, has lamented that the government did not make its qualms about world powers’ talks with the Islamic Republic to revive the deal as public as he had.

In the departing government’s defense, it chose to be open about its objections at a key time and on issues that ended up being sticking points in the negotiations, such as removing the Islamic Revolutionary Guard Corps’ designation as a terrorist group, which Biden refused to do, and Iran’s refusal to cooperate with the International Atomic Energy Agency’s investigations. Those matters, especially the second one, contributed to a months-long delay in the talks, as did the war in Ukraine, because Russia is a guarantor of the Iran deal.

Now, it seems that the deal is mostly dead, with the US and Iran unable to reach a final agreement. As fans of The Princess Bride know, mostly dead means slightly alive, but at least for now, the Biden administration acknowledged that it is off the table.

That means Netanyahu doesn’t have to wage a public campaign opposing key Western allies’ Iran policy.

But it doesn’t mean that Netanyahu is not going to wage a public campaign related to Iran. The Islamic Republic’s nuclear program is more advanced than ever, and the mullahs’ regime continues to hide its details from the IAEA. The presumptive prime minister is likely to try to persuade French President Emmanuel Macron, German Chancellor Olaf Scholz and British Prime Minister Rishi Sunak to “snap back” sanctions on Iran to pre-2015 levels, as they are able to do as parties to the 2015 deal who didn’t leave it – which the US did in 2018. More broadly, Netanyahu will try to convince the world to admit that diplomacy failed and find other ways to crack down on Tehran – including putting a credible military threat on the table.

Two ongoing events will likely help him in his goal. First, there are the ongoing protests throughout Iran, which has sparked some Western backlash against the oppressive regime. Second, there’s Iran’s support for, and weapons sales to, Russia in the war against Ukraine, which demonstrate the point that Israelis have been making for the past decade: Iran is not only a threat to Israel; it’s a threat to the world.

A change in Ukraine policy?

Another area in which Netanyahu criticized the last government was its handling of the war in Ukraine – until Iran’s involvement became clear. Then, Ukraine policy became one of the few areas in which Netanyahu expressed support for the government.

At first, Netanyahu said Israel didn’t need to take a side. After all, Netanyahu was the architect of the deconfliction mechanism with Moscow, which allowed Israel to strike Iranian targets in Syria despite the Russian military presence there. He didn’t want to risk it. He accused Prime Minister Yair Lapid and Defense Minister Benny Gantz of “babbling” too much on the topic and creating a “crisis.”

While Israel voted to condemn Russia at the UN and provided humanitarian aid to Ukraine, the government never provided military aid, despite constant requests from Kyiv for air defense systems, because of the deconfliction mechanism.

Then came the revelations that Moscow was using Iranian drones against Kyiv and the IRGC was training Russians.

Netanyahu subtly shifted how he spoke about Ukraine, when doing a series of interviews in the US media to promote his new autobiography last month. He told USA Today that he would “look into” supplying weapons to Ukraine and would even consider mediating between Kyiv and Moscow. But on MSNBC, Netanyahu expressed concern that Israeli weapons could end up in Iranian hands if used in the Ukraine war, while praising the current policy as “prudent.”

This week, Gantz said that Israel doesn’t have the capacity to produce enough air defense systems to help Ukraine, a country whose territory is 11 times larger than Israel’s.

When he gets into office, Netanyahu will surely need to examine the implications of Iran battle-testing its weapons in Ukraine while threatening to turn them on Israel.•

www.jpost.com/israel-news/politics-and-diplomacy

Τι σημαίνει η ρωσική υποχώρηση από τη Χερσώνα

0

Και πόσο σημαντική είναι η ανακατάληψή της από τους Ουκρανούς για την εξέλιξη του πολέμου.

Οι κάτοικοι στο κέντρο της Χερσώνας υποδέχθηκαν ενθουσιασμένοι τα ουκρανικά στρατεύματα την Παρασκευή, αφού η Ρωσία εγκατέλειψε τη μοναδική περιφερειακή πρωτεύουσα που είχε καταλάβει από την εισβολή της τον περασμένο Φεβρουάριο, με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι να κάνει λόγο για ιστορική μέρα.

Η Ρωσία υποστήριξε ότι ολοκλήρωσε την αποχώρηση πέρα ​​από τον ποταμό Δνείπερο χωρίς να χάσει ούτε έναν στρατιώτη, αλλά οι Ουκρανοί περιέγραψαν μια χαοτική υποχώρηση, με τα ρωσικά στρατεύματα να βγάζουν τις στολές τους ή να πνίγονται προσπαθώντας να διαφύγουν.

ANADOLU AGENCY VIA GETTY IMAGES

Γιατί, όμως, η περιοχή είναι στρατηγικής σημασίας για την πορεία του πολέμου;

Πόλη-κλειδί

Η Χερσώνα, η οποία είχε πληθυσμό 280.000 προπολεμικά, ήταν η μόνη περιφερειακή πρωτεύουσα που είχε καταληφθεί από τις ρωσικές δυνάμεις από την έναρξη του πολέμου στις 24 Φεβρουαρίου. Η πόλη και οι γύρω περιοχές έπεσαν στα χέρια της Μόσχας τις πρώτες ημέρες της εισβολής, καθώς τα ρωσικά στρατεύματα ξεδίπλωσαν ραγδαία την επίθεσή τους βόρεια από τη χερσόνησο της Κριμαίας – την περιοχή που προσαρτήθηκε παράνομα από το Κρεμλίνο το 2014.

Η απώλειά της ήταν ένα σημαντικό πλήγμα για την Ουκρανία λόγω της θέσης της στον ποταμό Δνείπερο, κοντά στις εκβολές της Μαύρης Θάλασσας, και του ρόλου της ως μεγάλου βιομηχανικού κέντρου. Οι Ουκρανοί μαχητές αντιστάθηκαν και αμφισβήτησαν την ρωσική κυριαρχία εκεί όλο αυτό το διάστημα, με πράξεις δολιοφθοράς και δολοφονίες αξιωματούχων που είχαν διοριστεί από τη Μόσχα.

STRINGER . VIA REUTERS

Η Χερσώνα βρίσκεται, επίσης, σε ένα σημείο όπου η Ουκρανία μπορεί να κόψει το πόσιμο νερό από τον Δνείπερο στην Κριμαία. Το Κίεβο είχε μπλοκάρει αυτές τις ζωτικής σημασίας προμήθειες νερού μετά την προσάρτηση της χερσονήσου της Κριμαίας και ο Πούτιν είχε επισημάνει την ανάγκη αποκατάστασής τους ως έναν λόγο πίσω από την απόφασή του να εισβάλει στην Ουκρανία.

Τι συμβαίνει τώρα

Τις τελευταίες 24 ώρες, τα ουκρανικά στρατεύματα έχουν σημειώσει κέρδη βορειοδυτικά, δυτικά και βορειοανατολικά της πόλης. Το βράδυ της Παρασκευής ο Ζελένσκι γνωστοποίησε ότι ειδικές μονάδες των ενόπλων δυνάμεων της Ουκρανίας βρίσκονται ήδη εντός της πόλης μετά την αποχώρηση των εισβολέων, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η Χερσώνα είναι δική μας».

VIA ASSOCIATED PRESS

«Οι Ρώσοι έχουν μετακινηθεί σε θέσεις που ελπίζουν ότι θα είναι ευκολότερο να υπερασπιστούν. Η Ουκρανία θα πρέπει να αποφασίσει εάν, πότε και πώς θα συνεχίσει να πιέζει», εξηγεί η Ολγα Ολικερ, διευθύντρια για την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία στο International Crisis Group. «Αλλά η Ουκρανία φαίνεται στα πρόθυρα να την πάρει πίσω… και αυτά είναι πολύ καλά νέα για το Μικολάιβ, το οποίο η Ρωσία θα είναι τώρα πολύ πιο δύσκολο να βομβαρδίσει. Είναι μια σοβαρή ουκρανική πρόοδος».

Τι βρήκαν οι Ουκρανοί

Ο διορισμένος από την Ουκρανία περιφερειακός αξιωματούχος της Χερσώνας, Σέρχιι Κλαν είπε ότι καθώς η Ρωσία απέσυρε τα στρατεύματά της από τη δυτική όχθη του ποταμού που χωρίζει την περιοχή, οι δυνάμεις της έχουν αφήσει συντρίμμια στο πέρασμά τους, καταστρέφοντας βασικές υποδομές, συμπεριλαμβανομένων εγκαταστάσεων ηλεκτροδότησης και γεφυρών.

VIA ASSOCIATED PRESS

VIA ASSOCIATED PRESS

«Θα πρέπει όλα να ανακατασκευαστούν», είπε τόνισε. «Κατά τη φυγή τους, ανατίναζαν τα πάντα, ό,τι μπορούσε να αποτρέψει την (ουκρανική) προέλαση». Ο Κλαν συμβούλεψε τους αμάχους να μείνουν στα σπίτια τους και είπε ότι η ανθρωπιστική κατάσταση ήταν πραγματικά περίπλοκη, με την παροχή ρεύματος να έχει διακοπεί και τις επικοινωνίες να είναι πολύ περιορισμένες.

VALENTYN OGIRENKO VIA REUTERS

Τι λέει το Κρεμλίνο

Το Κρεμλίνο την Παρασκευή επέμενε ότι οι εξελίξεις στο πεδίο της μάχης στην περιοχή της Χερσώνας σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν μια ντροπιαστική ήττα για τον Πούτιν. Φοβούμενη, πάντως, μια τόσο μεγάλη ουκρανική αντεπίθεση, η περιφερειακή διοίκηση που είχε τοποθετήσει το Κρεμλίνο στην Χερσώνα φέρεται να μετακίνησε τουλάχιστον 70.000 κατοίκους νωρίτερα αυτόν τον μήνα.

Τι σημαίνει για τη Ρωσία η απώλεια της Χερσώνας

Μια οριστική υποχώρηση από τη Χερσώνα και άλλες περιοχές στη δυτική όχθη του Δνείπερου θα διέλυε τις ελπίδες των Ρώσων να συνεχίσουν την επίθεση δυτικά προς το Μικολάιβ και την Οδησσό για να αποκόψουν την πρόσβαση της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα. Η Μόσχα ήλπιζε, επίσης, να δημιουργήσει έναν χερσαίο διάδρομο προς την αυτονομιστική περιοχή της Υπερδνειστερίας στη Μολδαβία, όπου βρίσκεται μια σημαντική ρωσική στρατιωτική βάση.

STRINGER . VIA REUTERS

«Η απώλεια της Χερσώνας θα μετατρέψει όλα αυτά τα όνειρα του Κρεμλίνου σε σκόνη», εκτιμά ο Ουκρανός στρατιωτικός αναλυτής Ολεχ Ζντάνοφ. «Η Χερσώνα είναι ένα ″κλειδί″ για ολόκληρη τη νότια περιοχή, που επιτρέπει στην Ουκρανία να στοχεύσει βασικές οδούς ανεφοδιασμού των ρωσικών δυνάμων. Οι Ρώσοι θα προσπαθήσουν να διατηρήσουν τον έλεγχό τους χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα», υπογραμμίζει.

Τι σημαίνει για την Ουκρανία η ανακατάληψη της Χερσώνας

Για την Ουκρανία, η κατάληψη της Χερσώνας θέτει τις βάσεις για την ανάκτηση του κατεχόμενου από τη Ρωσία τμήματος της Ζαπορίζια και άλλων περιοχών στο νότο, και εν τέλει για την προέλαση προς την Κριμαία. Η ανάκτηση του ελέγχου της Χερσώνας σημαίνει, επίσης, ότι το Κίεβο μπορεί να διακόψει ξανά το νερό στην Κριμαία. «Μετά την ανακατάληψη της Χερσώνας, οι Ρώσοι θα έχουν ξανά προβλήματα με το πόσιμο νερό στην Κριμαία», τονίζει ο Ζντάνοφ.

STRINGER . VIA REUTERS

Οδυνηρές συνέπειες για τον Πούτιν εντός και εκτός συνόρων

Ο επικεφαλής της ανεξάρτητης δεξαμενής σκέψης Penta Center με έδρα το Κίεβο, Βολοντίμιρ Φεσένκο, σημειώνει ότι ο έλεγχος της Χερσώνας και άλλων νότιων περιοχών ήταν ένα μεγάλο έπαθλο για τη Ρωσία και η απώλειά τους θα είχε οδυνηρές συνέπειες για τον Πούτιν στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

«Εάν οι Ρώσοι εγκαταλείψουν τη Χερσώνα, το Κρεμλίνο θα αντιμετωπίσει άλλο ένα κύμα σφοδρής κριτικής προς τη στρατιωτική διοίκηση και τις αρχές γενικά από υπερπατριωτικούς κύκλους», επισημαίνει ο Φεσένκο, προσθέτοντας ότι η πτώση της πόλης θα αποθαρρύνει περαιτέρω τις ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας και πιθανώς θα γιγαντώσει την αντίθεση των Ρώσων στην προσπάθεια επιστράτευσης.

SPUTNIK PHOTO AGENCY VIA REUTERS

Σύμφωνα με τον ίδιο, μάλιστα, χώρες-σύμμαχοι του Πούτιν, όπως η Κίνα και η Ινδία, θα δουν την ήττα στη Χερσώνα ως ένδειξη αδυναμίας του Κρεμλίνου. «Ο Πούτιν θα αντιμετωπίσει πλήγμα στη φήμη του όχι μόνο εντός της χώρας, αλλά και στα μάτια της Κίνας, και αυτό θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο για το Κρεμλίνο», καταλήγει ο Φεσένκο.

ttps://www.huffingtonpost.gr/entry/yiati-e-chersona-apotelei-komviko-strateyiko-epathlo-ston-polemo-tes-oekranias_gr

Τα «λυκόπουλα» στην υπηρεσία διάσωσης του Κυριάκου

1

Φλερτ στο παρασκήνιο και με τον Γιώργο Καρατζαφέρη.

Άρα μετά το come back Κοντογιαννόπουλου μπορούμε να δούμε και το come back Καρατζαφέρη διότι η ΝΔ χάνει από τα Δεξιά στον Βορρά και όχι από το κέντρο στην Πελοπόννησο!

Και το επισημαίνω διότι το καλοκαίρι το στρατηγείο του Μαξίμου επεξεργάζονταν το σενάριο να πάνε στην Βόρεια Ελλάδα χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη ως ανάχωμα στο κύμα Βελόπουλου που απειλεί γκρεμίσει τον γαλάζιο φράχτη.

Στο μεταξύ ήρθε το τσουνάμι από την αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών και τους πήρε και τους σήκωσε…

Δ.Β.

https://www.ieidiseis.gr/parapolitika/171903/ta-lykopoula-stin-ypiresia-diasosis-tou-kyriakou

Δημήτρης Μακροδημόπουλος: Αλεξανδρούπολη: Συμπεράσματα από την ακύρωση  της ιδιωτικοποίησης του λιμένα

0
Áåñïöùôïãñáößá ôïõ ëéìáíéïý ôçò Áëåîáíäñïýðïëçò

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Θα πρέπει να γίνει – επιτέλους – αντιληπτό ότι στις συνθήκες παγκοσμιοποίησης  που καταργεί τα οικονομικά σύνορα των κρατών η Θράκη δεν αποτελεί την ακριτική περιοχή της χώρας με όρους εθνικής οικονομίας αλλά το δυνητικό της επίκεντρο. Διότι με τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΕΣΣΔ δημιουργήθηκε για τη Θράκη και τη Βόρεια Ελλάδα μια τεράστια ενδοχώρα που εκτείνεται βόρεια και πέραν των Βαλκανίων μέχρι την Σκανδιναβία και ανατολικά στη Μαύρη Θάλασσα, η οποία δεν υφίστατο στις συνθήκες του Ψυχρού πολέμου. Γιαυτό η ΕΕ το 1992 δημιούργησε τον Διευρωπαϊκό σιδηροδρομικό άξονα ΙΧ που θα συνέδεε τη Βαλτική (Ελσίνκι) με τη Μεσόγειο (Αλεξανδρούπολη).έχοντας κομβικά σημεία το Βουκουρέστι, το Βίλνιους, το ΜΙνσκ, το Κίεβο, την Οδησσό, τη Μόσχα,  το Καλίνινγκραντ, την Αγία Πετρούπολη. Μάλιστα  η  διεύρυνση της ΕΕ με Κύπρο, Μάλτα, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Βουλγαρία, Ρουμανία επέτεινε ακόμη περισσότερο την αξία του λιμένα της Αλεξανδρούπολης ως κέντρου του διαμετακομιστικού εμπορίου ανάμεσα στις χώρες της Β. Αφρικής και της Εγγύς Ανατολής αφενός με τις χώρες της Μ. Θάλασσας, της Κεντρικής της Ανατολικής και της Βόρειας Ευρώπης αφετέρου, όμως ποτέ δεν αξιοποιήθηκε.

Εδώ και τρεις δεκαετίες, με το τέλος του Ψυχρού πολέμου,  υπάρχει μια αναθεώρηση της γεωπολιτικής αξίας των περιφερειών της χώρας λόγω των εξελίξεων στην Ευρώπη, με την αναβάθμιση ή την υποβάθμισή τους. Ο νέος γεωπολιτικός χάρτης που προέκυψε δεν είναι πρωτόγνωρος για τον ελλαδικό χώρο διότι έχει επιβεβαιωθεί επανειλημμένα ιστορικά σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης σε διάφορες περιόδους. Αποτελεί ιστορική διαπίστωση η απομόνωση της κεντρικής και νότιας Ελλάδας σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, που ως «Κατωτικά» μέρη, βρίσκονταν κατά την Αρβελέρ πάντα εκτός της σφαίρας των δραστηριοτήτων, όπως στη ρωμαϊκή, στην βυζαντινή και στην οθωμανική αυτοκρατορία. Την ίδια διαπίστωση, για τους ίδιους λόγους, έκανε και η Μόλι Γκρην, καθηγήτρια Οθωμανικής Ιστορίας στο Πρίνστον, η οποία σε συνέντευξή της στην «Καθημερινή» εκτίμησε ότι «αυτό το κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησος, ήταν από τα πιο καθυστερημένα σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία». Στην βόρεια Ελλάδα και στη Θράκη ανήκε πάντα το προνόμιο της οικονομικής επικοινωνίας με την ευρωπαϊκή ενδοχώρα. Όμως όλοι οι κυβερνήσαντες τη χώρα μετά το 1991, μόλις τρεις δεκαετίες μετά “ανακάλυψαν” την τεράστια ευρωπαϊκή ενδοχώρα με την οποία συνδέονται η Αλεξανδρούπολη και η Θράκη και ότι το λιμάνι και ο σιδηροδρομικός άξονας Αλεξανδρούπολης – Ελληνοβουλγαρικών συνόρων παρακάμπτουν τα Στενά. Και αυτό επειδή τα συμφέροντα της υπερδύναμης υπαγόρευσαν την αξιοποίηση της γεωστρατηγικής αξίας της περιοχής μετά το πραξικόπημα του 2014 στο Κίεβο και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Όταν ακούς τον κ. Δένδια τον περασμένο Μάιο στην Επιτροπή Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για την «κύρωση του δεύτερου πρωτοκόλλου τροποποίησης της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδος και των ΗΠΑ» να λέει: «Θέλαμε τη στρατιωτική παρουσία του ΝΑΤΟ στην περιοχή και στη Θράκη. Ένα κύριο σημείο ήταν το θέμα της Αλεξανδρούπολης. Θέλουμε (τη) στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ. Ναι δεν θέλουμε να είναι εμπορικό το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης» (Καθημερινή 10/5/2022), τότε δεν μένει καμία αμφιβολία ότι η ανάπτυξη της Θράκης, έστω τρεις δεκαετίες μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, με την αξιοποίηση της γεωοικονομικής και της γεωπολιτικής αξίας της περιοχής, έχει παγιδευτεί στη γεωστρατηγική της αξία, στις πολεμικές επιδιώξεις των ΗΠΑ.

Όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν για άλλη μια φορά με την απόφαση του πρωθυπουργού σύμφωνα με την οποία  το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης πρέπει «να παραμείνει στην κυριότητα του ελληνικού Δημοσίου και συγκεκριμένα του ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο έχει και τη δυνατότητα να αναπτύξει το λιμάνι και να αξιοποιήσει πλήρως όλες του τις δυνατότητες». Όμως όταν η κυβέρνηση μέσα σε δύο χρόνια από τον Ιούλιο του 2020, που το ΤΑΙΠΕΔ ανακοίνωσε από την Αλεξανδρούπολη την απόφαση για πώληση του 67% του λιμένα σε ιδιώτη, αυτοαναιρείται αλλά αναιρεί  και τη δογματική  πολιτική της για την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών μέσω του ιδιωτικού κεφαλαίου, τότε είναι ολοφάνερο ότι πρόκειται για αξίωση της Ουάσινγκτον να διαχειρίζεται αυτή εξ ολοκλήρου το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Μάλιστα όλα τα έργα επέκτασης, εκβάθυνσης και εξοπλισμού του λιμένα θα ανατεθούν στο ΤΑΙΠΕΔ, δηλαδή όλες τις δαπάνες για τα έργα και τον εξοπλισμό του λιμένα που θα επιβάρυναν τον πλειοδότη του διαγωνισμού για την ιδιωτικοποίηση του λιμένα θα επιβαρύνουν το ελληνικό δημόσιο και όχι τις ΗΠΑ.  Από πού απορρέουν αυτά τα συμπεράσματα;  Από τον Νόμο 4660/2020 (ΦΕΚ 23Α) για την αμυντική συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ, σύμφωνα με τον οποίο “…χορηγείται στην Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών καθεστώς προτεραιότητας (ανεμπόδιστη πρόσβαση και χρήση) του λιμένα Αλεξανδρούπολης…”. Δηλαδή καθεστώς προτεραιότητας έχουν οι πολεμικές σκοπιμότητες των ΗΠΑ έναντι των εμπορευματικών. Πώς θα μπορούσε μια ιδιωτική εταιρεία να προγραμματίσει τις δραστηριότητες της μέσα σε αυτές τις απρόβλεπτες συνθήκες της ανεμπόδιστης πρόσβασης και χρήσης κατά προτεραιότητα; Αλλά και για ποιό λόγο το Πεντάγωνο να ανεχθεί και άλλη παρουσία στο λιμάνι, σε μια χώρα εκ προοιμίου δεδομένη;

Ποιά είναι τα συμπεράσματα που θάπρεπε να κρατήσουμε; Όλα αυτά συμβαίνουν λόγω των οξυμένων ελληνοτουρκικών σχέσεων και της πολιτικής της Αθήνας να αναζητά προστάτες με την ψευδαίσθηση ότι έτσι υπερασπίζεται τη χώρα. Αυτό ισχυρίστηκαν για την αμερικανική βάση στην Αλεξανδρούπολη, καίτοι ο Έβρος λόγω της μορφολογίας του εδάφους είναι απόρθητο φρούριο. Αν επιζητούμε την ανάπτυξη, να ξεφύγει η χώρα από αυτή τη μέγγενη που την καθηλώνει, ο μόνος τρόπος είναι η προσέγγιση των δύο χωρών χωρίς παρεμβάσεις τρίτων μέσα από το διεθνές δίκαιο με προσφυγή στη Χάγη. Χωρίς παρεμβάσεις τρίτων διότι τα συμφέροντα των δυνάμεων που θεωρούμε ότι μας προστατεύουν, συμβαδίζουν με τη διαιώνιση της ελληνοτουρκικής αντιπαλότητας δεδομένου ότι αυτή η αντιπαλότητα τους δίνει τη δυνατότητα να παρεμβαίνουν στη χώρα μας, ως χώρα προβλέψιμη και δεδομένη στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

11/11/2022