Αρχική Blog Σελίδα 1792

Israel–Lebanon Maritime Boundary Agreement: An Assessment

0

Cmde Abhay Kumar Singh (Retd) is Research Fellow at the Manohar Parrikar Institute for Defence Studies and Analyses, New Delhi. Click here for detailed profile
Dr S. Samuel C. Rajiv is Associate Fellow at the Manohar Parrikar Institute for Defence Studies and Analyses, New Delhi. Click here for detailed profile
November 11, 2022

Summary: The Lebanon–Israel maritime boundary agreement may bring security, stability, and mutual economic benefits. The agreement can be expected to mute the security deficit to an extent, given that any military conflict between Israel and Hezbollah will impact optimum extraction of the gas resources. Prime Minister Benjamin Netanyahu, who was critical of the agreement while out of office, may not be expected to cause a rift in Israel’s relationship with the US by abandoning it or hurting its implementation, given that it came about after intensive US-mediated diplomacy, which was no doubt hastened by the energy security implications flowing out of Russia’s military intervention in Ukraine.

Introduction

Israel and Lebanon announced on 11 October 2022 that they reached a historic agreement to establish a permanent maritime boundary between them. The agreement was formally signed by Prime Minister Yair Lapid and President Michel Aoun, separately, on 27 October 2022. The agreement was mediated by the United States. While the current phase of negotiations to find a solution to the maritime boundary issue began in October 2020, talks have been ongoing since at least a decade. This Brief examines aspects relating to maritime boundary delimitation as per the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS) and the tangled web of negotiations between Israel and Lebanon which eventually culminated in the delimitation agreement in October 2022. The Brief ends by highlighting the implications of this historic agreement.

Maritime Boundary Delimitation: UNCLOS

As per the 1982 UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS), countries can claim up to 12 nautical miles from their coasts as territorial waters (One nautical mile is approximately 1.15 miles). UNCLOS also allows countries to claim a further 200 nautical miles as an exclusive economic zone (EEZ) for fishing and mineral rights. In the event that the waters between two countries are not wide enough to allow for claims of that size, the agreed midpoint becomes the boundary. Oil and gas fields can extend beyond such boundaries; in such cases, internationally established mechanisms are often used to split costs and revenues proportionally.

The UNCLOS uses similar delimitation provisions both for EEZ and Continental Shelves. Articles 74(1) and 83(1) stipulate that ‘the delimitation… between States with opposite or adjacent coasts shall be effected by agreement on the basis of international law… in order to achieve an equitable solution’.1 In addition, UNCLOS also encourages states to explore temporary solutions at delimitations through joint efforts.  Articles 74(3) and 83(3) of the Convention specifies that ‘Pending agreement … the states concerned, in a spirit of understanding and co-operation, shall make every effort to enter into provisional arrangements of a practical nature … Such arrangements shall be without prejudice to the final delimitation’.2

Unarguably, there is no one-size-fits-all formula for projecting lines out to sea to assert maritime separation boundaries. While there exist principles, procedures, and best practices widely viewed as appropriate in terms of cartography and international law, there are also variables regarding the validity and weight of land-based reference points on both sides of the boundary employing equidistance to project a line. These variables, used by two parties making competing claims, can produce two lines sharply at variance, but each consistent with customary international practice.

Within the ambit of broad variables for maritime boundary delineation, the equidistance (or median) line technique has been a preferred method as starting point for delimitation negotiation among the states. As per this method, the maritime boundary is the median line, ‘every point of which is equidistant from the nearest points of the baselines from which the breadth of the territorial sea of each State is measured’.3

However, to draw a maritime border and EEZ boundary, countries that share a coastline must agree on two points: the point of origin of the median line (typically where their land border reaches the sea), and its angular bearing from the coast. Given that both points had been a subject to dispute, Israel and Lebanon’s sharply differing views on maritime boundaries, therefore, represented a significant challenge in dispute resolution.

Israel-Lebanon Maritime Boundary Dispute: A Tangled Web

Military skirmishes took place between the Lebanese Army and the Israel Defence Force (IDF) in the Galilee, after the Jewish state was formed in May 1948. An agreement was reached between the two sides in 1949, termed the Armistice Demarcation Line (ADL), which reiterated the 1923 Paulet-Newcombe border agreement established between the then colonial powers, the French and the British.4 In the aftermath of the Israeli military intervention in southern Lebanon against the Palestine Liberation Organisation (PLO) in 1978, the United Nations Security Council (UNSC) adopted Resolutions 425 and 426 urging withdrawal of Israeli forces and called for the ‘strict respect for territorial integrity, sovereignty and political independence of Lebanon within its internationally recognized boundaries’.5

Subsequently in 1982, Israel launched ‘Operation Peace for Galilee’, and did not withdraw from southern Lebanon till May 2000. On 7 June 2000, the United Nations established the Blue Line between Lebanon and Israel for the purposes of determining whether Israel had fully withdrawn from that country. While Israel insisted that it withdrew from Lebanese territory completely, Lebanon still had reservations on the Blue Line given that it contended that it infringed on some Lebanese villages.6

As for principle of maritime boundaries being co-terminus with land borders, the 1923 Paulet-Newcomb Agreement states that ‘the border leaves the Mediterranean Sea at the known point Ras-el-Nakura and follows the peak crest to landmark I, located 50 meters north of the Palestinian police post in Ras-el-Nakura’.7 While Ras en Naqoura/Rosh Ha Nikra is broadly recognised as a reference point for boundary delineation, there existed significant divergences over exact coordinate border markers among rocks located at the base of Ras an Naqoura/Rosh Ha Nikra cliff. In any case, the area has not been jointly surveyed for border demarcation purposes. However, after the May 2000 withdrawal, the State of Israel unilaterally installed a line with ten buoys, which became known as the Line of buoys (LoB) as a marker for maritime boundary, which was not recognised by Lebanon.8

So even with a common reference of Ras en Naqoura/Rosh Ha Nikra for maritime boundary delineation, there existed a divergence between Israel and Lebanon, with one claiming that the landmark would be 35 meters to the north and the other to the same extent, only to the south.9 The critical divergences over common point on land and resultant differences of angle of coast alignment resulted in both Lebanon and Israel extending two different lines at sea in separately negotiated EEZ demarcation with the Republic of Cyprus, in 2007 and 2010 respectively.

The basis of the dispute related to differing perception of median line and resultant divergences over position of tri-junction between Israel, Cyprus and Lebanon. Within bounds of customary international law, Lebanon made its designated ‘Line 23’ bend south, nearly touching established Israeli exploratory gas fields, while Israel made its ‘Line 1’ veer toward the north, rendering 882 square kilometers of Mediterranean Sea disputed.10

Cyprus and Lebanon entered a bilateral agreement compliant with UNCLOS to delimit their maritime border in 2007. This agreement was not ratified by the Lebanese Parliament due to the unresolved nature of its maritime dispute with Israel.11 In July 2010 and October 2010, Lebanon submitted to the UN coordinates for delimiting its southern and southwestern EEZ borders with Israel and Cyprus respectively. Lebanon claimed that ‘Coordinate 23’ was the southernmost point, which formed the median line between the three states. In December 2010, an agreement was signed between Cyprus and Israel, in which ‘Coordinate 1’ was set as the northern border point of the delimitation of the maritime border between the countries.12

Lebanon objected to ‘Coordinate 1’ as well as the land coordinate from which Israel’s median line had originated.13 Lebanon insisted that the maritime agreement between Cyprus and Israel, ‘the Occupying Power’, was ‘completely incompatible with the geographical points that Lebanon had deposited with the United Nations, and absorb part of the exclusive economic zone of Lebanon, which constitutes a flagrant attack on Lebanon’s sovereign rights over that zone’.14 Notwithstanding the Lebanese protest, Israel submitted these coordinates to UN in July 2011.15 In October 2011, Lebanon passed Decree 6433, defining its EEZ formally in law.16

The intensification of territorial dispute through claims and counter claims, in a proximate sense, resulted from conflicting ownership claims over potential gas fields, apart from long-standing historical contentions. In March 2010, a report by the US Geological Survey on the ‘Assessment of Undiscovered Oil and Gas Resources of the Levant Basin Province, Eastern Mediterranean’ estimated the unexplored potential reserves in the Levant Basin at around 1.7 billion barrels of recoverable oil and 122 trillion cubic feet (TCF) of recoverable gas.17 With both Israel and Cyprus having designated their EEZ in 2010, this large quantity of reserves prompted the Lebanese government to define its EEZ, in an attempt to secure its offshore natural resources.

The potential profits from oil exploration in the disputed area and competing claims of both sides, however, led to intensification of the maritime dispute. Israel, for instance, aired its objections to the UN Secretary General in February 2017 when reports noted that Lebanon was contemplating awarding offshore gas exploration licenses in the disputed area. Israel urged Lebanon to ‘refrain from non-consensual activities in maritime areas belonging to Israel’.18 Israel raised similar concerns on Lebanese activities in letters to the UN Secretary General in December 2017, July 2019, November 2021 and December 2021, respectively. Lebanon, on its part, also objected to Israeli activities in territorial waters contended by it, as in January 2020, when it flagged the alleged violation of its EEZ by a survey ship. Israel contended that a storm forced the vessel to relocate and that the vessel was only exercising its ‘freedom of navigation, a fundamental principle of international law’.19 

US Mediation: Tortuous Journey

Due to the lack of diplomatic relations between Lebanon and Israel, third-party mediation was the apparent option for dispute settlement. While initially Lebanon preferred UN mediation, Israel not being a party to the 1982 UNCLOS posed a legal complication. Israel’s historical distrust with UN mediation was an additional factor. Therefore, the United States, under the Barack Obama administration, emerged as the logical mediator in 2011.

In 2012, the US appointed its Special Envoy to Syria and Lebanon, Frederic Hof, to negotiate a settlement over the dispute. The ‘Hof Line’ was proposed as a compromise, using UNCLOS delineation methods. The compromise solution provisionally demarcated the disputed area into a roughly 55:45 ratio between Lebanon and Israel without revoking Lebanon’s right over the complete disputed area.20 Hof pledged that the US administration would convince Israel the temporary solution would not hinder the interests of the Israeli and Lebanese sides in exploring gas and oil resources. While the Israel side was amenable to this provisional solution, the Lebanese government rescinded from the mediation due to domestic political dynamics, including Hezbollah’s intransigence.

Even while the US mediated negotiation was ongoing, Lebanon commissioned a study by the United Kingdom Hydrographic Office (UKHO) to review its maritime boundary coordinates. The UKHO report proposed two potential lines demarcating the southern border of the EEZ – the first line gave Lebanon an additional 300 square kilometers, while the second added 1,430 square kilometers to Lebanon’s 2009 maritime border, which became known as ‘Line 29’.21

After the failure of Hof mediation, Lebanese interlocutors began to insist on ‘Line 29” as the limit of Lebanese claim. While previously ‘Line 23’ had created partial claims of both the countries over the prospective gas field, Qana, Lebanon now laid partial claim over Israel’s Karish gas field, as per ‘Line 29’. 22

center
Figure 1. Lebanese Maritime Border
Source: Joyce Karam and Adla Massoud, “Maritime Deal between Lebanon and Israel could be days away”, The National News, 20 September 2021.

Amos Hochstein, an Israeli-born American diplomat and energy expert, took over from Hof during the Obama administration’s second term. Hochstein in 2013 proposed to draw a maritime ‘blue line’ resembling the line used to demarcate the Lebanese-Israeli land border. The ‘new’ temporary line aimed to mitigate frictions by prohibiting exploration within the disputed area till a settlement was finalised. Even though Lebanon was amenable to this proposal, it did not find favour in Israel.23

During the Trump administration, mediation efforts to seek settlement continued through David Satterfield and David Schenker, who held the position of Acting US Assistant Secretary of State for Near Eastern Affairs. Beirut’s insistence on its maximalist demand based on ‘Line 29’ led to a breakdown in talks in the waning days of the Trump administration.24

After the Biden administration came to power, Hochstein returned as the US Mediator and a fresh round of shuttle diplomacy was launched. Due to familiarity with interlocutors from both sides and their negotiating positions, Hochstein was expected to pick up threads from his earlier negotiations in 2016. However, Lebanon’s position in 2021 had considerably changed given the claims over Karish oil fields as per Line 29. A further complication was on account of the weak caretaker government in Israel and Lebanon’s precarious economic and political situation. In addition, Hezbollah considered Israeli extraction of gas from Karish as a “red line” and threatened violence.

Tension ran high during the summer, when Energean, Israel’s concessionaire in Karish oil field, began prospecting for gas. Hassan Nasrallah, the Hezbollah chief, warned that in the absence of an agreement, Israel prospecting or exploiting gas of the Karish field is a “red line”. Israel’s Defence Minister Benny Gantz then warned that “If Nasrallah wants to try and harm and to complicate this process, he is welcome to do so: the price is Lebanon”.25   Hezbollah sent three unarmed drones towards an Israeli rig which was present near the waters of the Karish gas field. The three Hezbollah drones were shot down by an Israeli warship, with reports noting that it was the first time an air defence system mounted on an Israeli warship had downed incoming targets.26 Notwithstanding prevailing tensions and mutual suspicions, maritime boundary negotiations continued uninterrupted.

Rather than seeking compromised outcomes through division of disputed area, Hochstein engaged both parties to define a mutually agreed outcome which could safeguard their vital interests.27 Israel made concessions on the boundary line, foregoing its claim based on ‘Line 1’. Lebanon recognised Israel’s control of a three-mile stretch of water close to shore and shifted its claim back to ‘Line 23’. The resulting deal has been termed as “historic” by both sides.28

The Agreement: Key Highlights

The Agreement comprises four sections.29 Section 1 stipulates the exact location of the ‘permanent and equitable’ maritime boundary line (MBL). Section 2 regulates the terms of exploration of a specific transboundary hydrocarbon prospect. Section 3 deals with all other transboundary deposits which may be discovered in the future and Section 4 relates to the settlement of disputes, ratification, and entry into force. The main text of the Agreement does not explicitly identify the maritime zones being delimited. However, the accompanying text refers to delimitation of the territorial sea and the EEZ. Based on the equidistance method, the agreed MBL broadly aligns with Lebanon’s ‘Line 23’.

While defining the coordinates of the MBL, Section I explicitly notes that it is ‘without prejudice to the status of the land boundary’ and both sides agreed to maintain the status quo. It states that the ‘maritime boundary landward of the easternmost point of the MBL is expected to be delimited in the context of, or in a timely manner after, the Parties’ demarcation of the land boundary’. Lebanon has been assigned prospecting right over the Qana gas field even though a portion of the reservoir extends into the Israeli EEZ. While the agreement provides for a revenue sharing agreement for gas extracted from the Qana gas field, the agreement avoids politically sensitive issue of bilateral recognition between countries. Under the terms of the agreement, the entire prospect will be developed by the operator of Block 9 “exclusively for Lebanon”, but this is subject to the agreement between Israel and the operator, the French company Total, over financial terms.

To avoid implied reference to normalisation, the text specifies that Israel “will be remunerated by the Block 9 Operator” without involving Lebanon in these arrangements and without affecting Lebanon’s agreement with the company nor its share of profits. With concurrence of both parties, the agreement also makes it possible for the operator to drill south of the maritime boundary line as Qana prospect may extend—at least partially—into Israel’s Block 72.30 Both states have renounced unilateral action in the Qana Prospect and instead will establish a system of prior notification and coordination.

https://www.mesp.me/wp-content/uploads/2022/10/Lebanon-Israel-Maritime-Border-1024x796.png
Figure 2. Israel–Lebanon Maritime Border Agreement
Source: “Lebanon and Israel Reach Deal on Maritime Border”, The East Med Energy Report, Issue 11, 17 October 2022.

The procedure in the event of a discovery of transboundary natural resources, other than the Qana Prospect, has been specified in Section 3. Three basic elements has been specified in this transboundary clause. First, it is not limited to hydrocarbons but includes other mineral deposits such as sand and gravel. Second, the clause applies when such a transboundary deposit can be exploited from either side of the boundary. The exploitability criteria aims to prevent unilateral exploitation of transboundary resources by one side.  The third element mandates a US-facilitated arrangement for the coordinated development and exploitation of such transboundary resource.

The dispute resolution clause in the Agreement [Section 4(A)] stipulates that ‘any differences concerning the interpretation and implementation of this Agreement’ must be resolved ‘through discussion facilitated by the United States’. A discussion facilitated by the US is not a binding form of resolution. It can include anything from direct or indirect consultation, negotiation, mediation, and/or even expert determination.

Going Forward

The Lebanon–Israel maritime boundary agreement, whilst not perfect, may well be a win-win proposition if implemented in good faith. It may bring security, stability, and mutual economic benefits. It also promotes the rule of international law, peaceful settlement of disputes, and regional economic cooperation. The agreement is expected to give a fillip to the resolution of pending maritime boundary contentions, between Lebanon and Cyprus as well as perhaps between Lebanon and Syria, going forward. As noted earlier, the 2007 Lebanon–Cyprus agreement was not ratified by the Lebanese parliament. Turkiye and Greece, the major stakeholders in Cyprus at opposite ends of the conflict spectrum, have welcomed the Israel–Lebanon agreement. The Turkish Foreign Ministry, for instance, noted that it was a ‘model, which … sets a good example for the region and in particular for the Turkish and Greek Cypriots’.31

For Israel, Karish became the third offshore gas producing field, after the Tamar and Leviathan fields, on 23 October. While reports noted that the field has a capacity of 8 billion cubic metres (bcm), Energean, the company drilling for gas in the field, notes that ‘the Karish Field contains 1,409 bcf [billion cubic feet] gas 2P [proven + probable] reserves plus 61 mmbls [million barrels] liquids 2P reserves. This represents a total of 317 mmboe [million barrels oil equivalent] 2P reserves’.32 1,409 bcf is equivalent to 1.4 trillion cubic feet (TCF) or around 40 bcm.33 As per the recommendations of the 2018 Adiri Committee (headed by Uri Adiri, Director General of the Ministry of Energy), natural gas fields that contain less than 50 BCM are not required to supply to the domestic market.34

Israeli domestic gas consumption meanwhile is expected to reach 14.3 bcm in 2025 and 25.8 in 2042, and cumulatively be worth 452 bcm from 2018 to 2042.35 Around 70 per cent of Israel’s energy needs currently are being met by natural gas. Reports note that Israel has around 1,000 bcm of gas reserves. Given that its requirements are not expected to cross 450–500 bcm by 2042, more than half of its current gas reserves can potentially be exported. As per Israel’s current agreements with Jordan and Egypt, around 135 bcm is contracted to be exported.36 During the first half of 2022, Israel exported gas to the tune of US$ 250 mn, an increase of nearly 50 per cent from the previous year.37 

The Israeli Ministry of Energy finished three rounds of bids for gas exploration in the country’s EEZ so far, in November 2016, October 2019 and June 2020. While the winners of the first and second rounds were announced, the results of the third round have not yet been announced. Israel’s Energy Minister Karine Elharrar had in December 2021 held that the country may not explore new natural gas fields in the Mediterranean and will instead focus on green energy. In May 2022, however, in the wake of the Ukraine war, the freeze on gas exploration was lifted.38

In June 2022, Israel along with Egypt, signed a MoU with the European Union, as part of which Israeli gas will be transported to Egypt and from there to the EU markets.39 Israel has a 10 year contract with Egypt, signed in 2018, for supply of gas from the Leviathan field. The first gas exports (to Egypt) from the field began in January 2020. Egypt and Israel are also part of the East Mediterranean Gas Forum (EMGF), along with Italy, Jordan and the Palestinian Authority, formed in January 2020 and headquartered in Cairo. Though cost and other issues have been flagged, the ambitious 2,000 km EastMed pipeline is also being pursued by these countries.40 The pipeline will run from Israel to Cyprus, Crete, Greece and Italy.

Prime Minister Yair Lapid, therefore, while welcoming the signing of the maritime boundary agreement with Lebanon, stated that the deal ensures the ‘energy security of the State of Israel and will bring in billions in revenue that every family in Israel will benefit from’.41 As for Lebanon, the French energy major, Total, will start exploring for gas in the Qana field in 2023. Lapid noted that Israel will receive at least 17 per cent of the revenues from the Qana-Sidon field, as and when it will become operational. The revenue sharing agreement will be negotiated by Israel directly with Total, without Lebanese involvement.

As for regional security implications, given the brinkmanship between Hezbollah and Israel over the Karish field just a few months back, Hezbollah’s ‘green-light’ for the agreement is indeed significant.42 Reports note that Lebanon’s potential profits from gas that could be discovered in the Qana field could be to the extent of US$ 6 billion.43 This amount is not significant compared to the country’s debt in 2021 of over US$ 90 billion.44 However, the agreement can still be expected to mute the security deficit to an extent, given that any military conflict between Israel and Hezbollah will impact optimum extraction of the gas resources.

Prime Minister Benjamin Netanyahu, while out of office, termed the agreement as a “historic surrender” that would benefit Hezbollah and criticised then Prime Minister Lapid for trying to evade parliamentary scrutiny.45 Just prior to Election Day, Netanyahu insisted that he will “neutralize” the agreement, just like he did with the Oso Accords.46 Analysts though point out that even with the Oslo Accords, Netanyahu ratified them and implemented its provisions.47 The new Israeli prime minister may not be expected to cause a rift in Israel’s relationship with the US, given that the agreement came about after intensive US-mediated diplomacy, which was no doubt hastened by the energy security implications flowing out of Russia’s military intervention in Ukraine.

Views expressed are of the author and do not necessarily reflect the views of the Manohar Parrrikar IDSA or of the Government of India.

idsa.in

Ο Ερντογάν υποστηρίζει ότι ο Μπάιντεν του είπε πως υποστηρίζει να δοθούν F-16 στην Τουρκία

0

Ο Ερντογάν είδε Μπάιντεν στην Ινδονησία και σύμφωνα με την ανακοίνωση της τουρκικής προεδρίας «κατά τη συνάντηση συζητήθηκαν οι διμερείς σχέσεις, ιδιαίτερα θέματα εμπορίου και ασφάλειας.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάιντεν εξέφρασε συλλυπητήρια για τους νεκρούς στην τρομοκρατική επίθεση στην οδό Ιστικλάλ της Κωνσταντινούπολης.

Κατά τη συνάντηση, η οποία αφορούσε και τις περιφερειακές εξελίξεις, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάιντεν ευχαρίστησε τον Πρόεδρο Ερντογάν για τις προσπάθειές του που οδήγησαν στην επανέναρξη της αποστολής σιτηρών μετά την επίλυση του προβλήματος στον διάδρομο σιτηρών μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.

https://www.militaire.gr/o-erntogan-ypostirizei-oti-o-mpainten-toy-eipe-pos-ypostirizei-na-dothoyn-f-16-stin-toyrkia/

«Βροχή» ρωσικών πυραύλων στην Ουκρανία, στο σκοτάδι το Κίεβο

0

Η πρωτεύουσα και άλλες ουκρανικές πόλεις υπέστησαν σήμερα νέα ρωσικά πλήγματα, τα πρώτα από τα μέσα Οκτωβρίου, μερικές ημέρες έπειτα από μια ταπεινωτική αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων στο νότιο τμήμα της χώρας.

Μετά τους βομβαρδισμούς, το ηλεκτρικό ρεύμα κόπηκε σε πολλές περιοχές της χώρας, ανέφεραν οι ουκρανικές αρχές.

“Σύμφωνα με προκαταρκτικές πληροφορίες, δύο κτίρια κατοικιών επλήγησαν στη συνοικία Πετσέρσκ. Η αντιαεροπορική άμυνα αναχαίτισε μερικούς πύραυλους πάνω από το Κίεβο”, ανέφερε λίγο αργότερα στο Telegram ο δήμαρχος Βιτάλι Κλίτσκο

Αξιωματούχος της ουκρανικής προεδρικής διοίκησης δημοσίευσε ένα βίντεο που δείχνει ένα πενταώροφο κτίριο να φλέγεται.

Στα βορειοδυτικά, “επίθεση με πύραυλο εναντίον του βιομηχανικού τομέα στο Χάρκοβο”, έγραψε στο Telegram ο Ιγκόρ Τερέχοφ, δήμαρχος της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Ουκρανίας, ο οποίος είπε πως επλήγησαν σημαντικές υποδομές και πως έχει διακοπεί η λειτουργία ηλεκτρικών μέσων μεταφοράς και του μετρό στην πόλη. Και δυτικά, “εκρήξεις ακούστηκαν στο Λβιβ. Παραμείνετε όλοι στα καταφύγια!” κάλεσε τους πολίτες στο Telegram ο ομόλογός του του Λβιβ, Αντρίι Σαντόβι, ο οποίος διευκρίνισε πως “ένα μέρος της πόλης είναι χωρίς ηλεκτρικό”.

Επλήγησαν επίσης οι πόλεις Ρίβνε (δυτικά), Κρίβιι Ριχ και Πολτάβα (κέντρο), Οδησσός (νότια) και Ζιτόμιρ (βόρεια).

Ο δήμαρχος του Κιέβου δήλωσε πως περίπου η μισή πρωτεύουσα έχει μείνει χωρίς ηλεκτρικό.

Τα προηγούμενα πλήγματα στην ουκρανική πρωτεύουσα είχαν σημειωθεί στις 10 και 17 Οκτωβρίου και είχαν στοχοποιήσει κυρίως, όπως και αλλού στη χώρα, τις ουκρανικές ενεργειακές υποδομές.

Τότε η Μόσχα είχε πει πως αυτά τα “μαζικά” πλήγματα ήταν αντίποινα για τη μερική καταστροφή της γέφυρας που συνδέει τη Ρωσία με τη χερσόνησο της Κριμαίας, την οποία προσάρτησε η Μόσχα το 2014.

Αυτή τη φορά τα πλήγματα στοχοθέτησαν το Κίεβο, τέσσερις ημέρες μετά την  υποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από το βόρειο τμήμα της επαρχίας της Χερσώνας, μεταξύ των οποίων και από την ομώνυμη πρωτεύουσά της, έπειτα από κατοχή σχεδόν εννέα μηνών

Μετά τη ρωσική υποχώρηση στις 11 Νοεμβρίου από τη δεξιά όχθη του Δνείπερου, “η Νόβα Κάχοβκα βρέθηκε υπό τα άμεσα πυρά του βαρέος πυροβολικού και των ολμοβόλων των ουκρανικών δυνάμεων”, δήλωσε η κατοχική διοίκηση.

“Η ζωή στην πόλη έχει γίνει επικίνδυνη”, πρόσθεσε, λέγοντας πως “χιλιάδες” κάτοικοι την έχουν εγκαταλείψει.

Η πόλη βρίσκεται κοντά στο υδροηλεκτρικό φράγμα Καχόβκα, που κατελήφθη από τους Ρώσους στις αρχές της επίθεσής τους στην Ουκρανία στα τέλη Φεβρουαρίου και έχει μεγάλη σημασία για την υδροδότηση της χερσονήσου της Κριμαίας, που βρίσκεται πιο νότια.

Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι κατηγόρησε στο παρελθόν τις δυνάμεις της Μόσχας ότι “ναρκοθέτησαν” το φράγμα και τις μονάδες το σταθμού προσθέτοντας ότι αν το φράγμα εκραγεί, “τουλάχιστον 80 κοινότητες” θα πλημμύριζαν.

Σύμφωνα με το Κίεβο, μια καταστροφή αυτής της υποδομής θα είχε επίσης μια επίπτωση στην παροχή νερού σε όλο τον νότο της Ουκρανίας και θα μπορούσε να επηρεάσει την ψύξη των αντιδραστήρων του πυρηνικού σταθμού της Ζαπορίζια, του μεγαλύτερου στην Ευρώπη, που αντλεί νερό από την τεχνητή λίμνη των 18 εκατ. κυβικών μέτρων του φράγματος.

Φωτογραφία αρχείου

https://www.militaire.gr/vrochi-rosikon-pyraylon-stin-oykrania-sto-skotadi-to-kievo/

Θα εκμεταλλευτεί η Τουρκία την επίθεση στην Κωνσταντινούπολη για να χτυπήσει τις ΗΠΑ και τις κουρδικές ομάδες; – ανάλυση

0

Η ρητορική από την Άγκυρα φαίνεται τώρα να υποδηλώνει ότι η Τουρκία θα επιτεθεί στις ΗΠΑ και θα πραγματοποιήσει, επίσης, επιθέσεις στη Συρία, αναφέροντας το Κομπάνι, το Τελ Ριφάτ, το Καμισλί και άλλες πόλεις που θα μπορούσαν να πληγούν.

Οι τουρκικές αρχές είναι συνεπείς στο να κατηγορούν τις κουρδικές ομάδες PKK και YPG για την έκρηξη της Κυριακής στην Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο, ο Τούρκος υπουργός Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού έχει προχωρήσει περισσότερο από το να κατηγορεί απλώς αυτές τις ομάδες. Υποστήριξε ότι η επίθεση σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε σε όλη τη διαδρομή της από τη βόρεια Συρία.

Η ρητορική από την Άγκυρα άλλαξε κατά τη διάρκεια της νύχτας το βράδυ της Κυριακής, όταν οι τουρκικές αρχές δεν ήταν βέβαιες ότι η έκρηξη ήταν τρομοκρατική επίθεση, ρίχνοντας ένα ευρέως την ευθύνη στο ποιος ήταν πίσω από αυτήν.

Η αλλαγή της αφήγησης της Άγκυρας είναι ενδιαφέρουσα γιατί δεν προήλθε από την αξιολόγηση της έκρηξης και τον προσδιορισμό του υπεύθυνου. Αντίθετα, ισχυρίστηκε ότι κατηγορεί με βεβαιότητα χωρίς να παρέχει απαραίτητα στοιχεία για τον ισχυρισμό.

Μέχρι το πρωί της Δευτέρας, κυκλοφόρησαν αναφορές για μια γυναίκα που κρατήθηκε και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερη. Βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έδειξαν την υποτιθέμενη επιδρομή στο διαμέρισμά της στην Κωνσταντινούπολη. Το βίντεο έδειχνε την αστυνομία να βρίσκει ρολά με καθαρά χρήματα, πολύ καθαρά, και ένα πιστόλι, μαζί με ένα μικρό κουτί με πυρομαχικά, στο οποίο δεν είχε αφαιρεθεί κανένα από τα πυρομαχικά.

Ενώ ένας ερευνητής φορά μπλε γάντια, ένας άλλος εξετάζει τα αντικείμενα του υπόπτου χωρίς γάντια, θετωντας ερωτήσεις σχετικά με τις μεθόδους του. Δεν υπήρχαν πολλά άλλα αντικείμενα στο διαμέρισμα, εκτός από μια θερμάστρα για προσωπική χρήση, όπως έδειξαν τα βίντεο.

Ασθενοφόρα φτάνουν κοντά στο σημείο μετά από έκρηξη στην περιοχή Ταξίμ της κεντρικής Κωνσταντινούπολης, Τουρκία, στις 13 Νοεμβρίου 2022. (credit: REUTERS/KEMAL ASLAN)

Οι φωτογραφίες της γυναίκας που διέρρευσαν την έδειχναν να φοράει ένα έντονο μωβ φούτερ με τις λέξεις «New York» και φαινόταν σαν να την έπνιγε ένας από τους άνδρες που την κρατούσαν σε μια άλλη φωτογραφία.

Σε βίντεο που κυκλοφόρησαν την Κυριακή, ορισμένοι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αναγνώρισαν ήδη μια γυναίκα που πίστευαν ότι ήταν η ύποπτη, μια διαφορετική γυναίκα με καμουφλάζ, τρέχοντας από το σημείο και κρατώντας ένα smartphone.

Ενώ την Κυριακή το πρόσωπο της γυναίκας ήταν θολό, τη Δευτέρα η εικόνα είχε ξεθολώσει. Αυτό έγινε μετά από 12 ώρες κατά τις οποίες η Άγκυρα είχε περιορίσει τις μεταδόσεις σχετικά με την τρομοκρατική επίθεση και προσπάθησε να διακόψει τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Ενώ η επίσημη αφήγηση από την Άγκυρα το βράδυ της Κυριακής ήταν ότι η έκρηξη στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης «θα μπορούσε» να είναι τρομοκρατική ενέργεια, μέχρι το πρωί της Δευτέρας, όχι μόνο είχε διαπιστωθεί ότι όντως ήταν, αλλά είχε βρεθεί ο δράστης και κάθε κομμάτι της ιστορίας. τώρα ταίριαζε.

Ο υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας κατηγόρησε το PKK, το YPG και επέκρινε επίσης τις ΗΠΑ μετά την επίθεση.

Σύμφωνα με τις αρχές και τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης, ο δράστης εισήλθε στην Τουρκία από το Αφρίν, μια περιοχή που ήταν κουρδική έως ότου η τουρκική εισβολή το 2018 ανάγκασε πολλούς να φύγουν ή να αντιμετωπίσουν εθνοκάθαρση από τους Τούρκους.

Το Αφρίν βρίσκεται επί του παρόντος υπό τον έλεγχο Σύρων ανταρτών που υποστηρίζονται από την Τουρκία και επίσης της HTS, μιας ομάδας που συνδέεται με την Αλ Κάιντα. Η HTS σημείωσε πρόσφατα εδαφικά κέρδη στο Αφρίν, ενώ μέλη του ISIS έχουν εντοπιστεί στην περιοχή.

Δεν είναι σαφές πώς μια γυναίκα θα μπορούσε να ταξιδέψει από το Αφρίν στην Τουρκία, λαμβάνοντας υπόψη ότι η Άγκυρα έχτισε ένα τείχος και φράχτη στα σύνορα και έχει μεγάλη παρουσία ασφαλείας στην περιοχή για να συνεχίσει να εμποδίει την διαφυγή Σύριων από την Τουρκία. Αυτό δεν σταμάτησε τους ισχυρισμούς της Τουρκίας. Θα μπορούσε να είναι μια δικαιολογία για την Άγκυρα να υποστηρίξει την HTS ή άλλες ομάδες, αυξάνοντας την κυριαρχία τους στην περιοχή ή διώκοντας τους Κούρδους ως αποδιοπομπαίο τράγο.

Οι τουρκικές αρχές ισχυρίστηκαν επίσης ότι η επίθεση συνδέθηκε με το «Ayn al-Arab», το αραβικό όνομα της κουρδικής πόλης Κομπάνι, μιας πόλης γνωστής για την αντίσταση κατά του ISIS το 2014. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης χρησιμοποιούν συχνά τον όρο «Ayn al-Arab» για να διαγράψουν την κουρδική ιστορία της πόλης.

Το Κομπάνι αυτή τη στιγμή ελέγχεται από το YPG και το συριακό καθεστώς. Από την σκοπιά της Άγκυρας, το YPG είναι στην πραγματικότητα το συριακό παρακλάδι του «PKK» και επομένως μια τρομοκρατική ομάδα. Ωστόσο, το YPG είναι επίσης μέρος των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), της ομάδας κατά του ISIS που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ.

Το Κομπάνι αυτή τη στιγμή ελέγχεται από το YPG και το συριακό καθεστώς. Από την σκοπιά της Άγκυρας, το YPG είναι στην πραγματικότητα το συριακό παρακλάδι του «PKK» και επομένως μια τρομοκρατική ομάδα. Ωστόσο, το YPG είναι επίσης μέρος των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), της ομάδας κατά του ISIS που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ.

Αυτή η περίπλοκη μιλιταριστική και εθνική πραγματικότητα σημαίνει ότι όταν η Άγκυρα θέλει να κατηγορήσει «τρομοκράτες» για ένα περιστατικό, δεν θα κατηγορήσει μόνο το PKK, αλλά και το YPG και τις SDF, καθώς και τις ΗΠΑ.

Αυτό δεν είναι ένα νέο είδος αφήγησης από την Άγκυρα. Η ηγεσία της Τουρκίας έχει κατηγορήσει τις ΗΠΑ ότι υποστηρίζουν «τρομοκράτες» στη Συρία εδώ και χρόνια.

The Jerusalem Post

Δημήτρης Τσαϊλάς: Τρομοκρατία στην Τουρκία και στην άκρη χάος

0

Βλέποντας τον Ερντογάν να κουνάει το δάχτυλο προς όποιον θεωρεί αντίπαλό του μάλλον θέλει να εκμεταλλευτεί πολιτικά το τρομοκρατικό κτύπημα.
|
DIA IMAGES VIA GETTY IMAGES

Η τρομοκρατία είναι ένα είδος πολέμου. Ενώ τα πολύπλοκα προσαρμοστικά συστήματα στον πόλεμο έχουν κάποια κατεύθυνση, και κάποιο έλεγχο, ωστόσο κανένας δεν μπορεί να ελέγξει την τρομοκρατία. Όλοι είναι εγκλωβισμένοι σε ένα φαινόμενο πάνω και πέρα από τον εαυτό τους. Όπως το χάος είναι ένας συγκεκριμένος τύπος πολυπλοκότητας, έτσι και η τρομοκρατία είναι ένας συγκεκριμένος τύπος αήθους ανταγωνισμού μεταξύ αντιπάλων. Είναι ένα είδος χαοτικού πολέμου, διότι είναι ντετερμινιστικός και μη γραμμικός. Είναι ένα χαοτικό σύστημα που παράγεται από τον δυναμικό ανταγωνισμό μεταξύ πολύπλοκων προσαρμοστικών συστημάτων, μια σύγκρουση πάθους και μίσους, πιθανότητας και τύχης που μπορεί να καταλήξει σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Αυτά τα χαρακτηριστικά σημαίνουν ότι το σύστημα είναι πλήρως χαοτικό, όπου οι δυναμικές αλληλεπιδράσεις δεν είναι ποτέ σε ισορροπία αλλά και ποτέ εντελώς τυχαίες.

Για να συμβεί μια τρομοκρατική ενέργεια, πρέπει να πληρούνται τρεις αρχικές προϋποθέσεις:

1) να υπάρχει πολιτική αλληλεπίδραση μεταξύ δύο ή περισσότερων παραγόντων. Χωρίς τέτοιου είδους αλληλεπίδραση δεν μπορεί να υπάρξει σύγκρουση μεταξύ των πολιτικών παραγόντων. Χωρίς πολιτική αλληλεπίδραση, οι πολιτικοί παράγοντες δεν θα έχουν καν επίγνωση της ύπαρξης του άλλου και επομένως δεν θα βιώσουν καμία πολιτική σύγκρουση.

2) να υπάρχει μια πολιτική σύγκρουση που εκδηλώνεται στους διαφορετικούς στόχους των εμπλεκομένων παραγόντων. Εάν δύο πολιτικές οντότητες εμπλακούν σε πολιτικές που δεν διαφωνούν, δεν θα υπάρξει πόλεμος μεταξύ τους.

3) να υπάρχει προθυμία για χρήση πολιτικής βίας ή της απειλής αυτής. Οι οντότητες μπορούν, και το κάνουν συχνά, για να επιλύουν πολιτικές συγκρούσεις βίαια. Μια πολιτική σύγκρουση γίνεται πόλεμος μόνο με την εισαγωγή πολιτικής βίας (δηλαδή οργανωμένη βία για πολιτικούς σκοπούς).

Ωστόσο, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μας έχει συνηθίσει συχνά να κατηγορεί τους αντιπάλους του για τρομοκρατία με ελάχιστα ή καθόλου στοιχεία.

Με τον πληθωρισμό να ξεπερνά το 85% και το τουρκικό νόμισμα σε ελεύθερη πτώση, ο Ερντογάν χρειάζεται απεγνωσμένα να συσπειρώσει το τουρκικό κοινό.

Επίσης, επιδιώκει να χαρακτηρίσει τους Σύρους Κούρδους ως τρομοκράτες συνδέοντας την τρομοκράτη με την Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας.

Μπορεί επίσης να επιδιώξει να χρησιμοποιήσει την αιματοχυσία και την κατηγορία της ενοχής των Κούρδων για να εκβιάσει παραχωρήσεις από τη Σουηδία. Χωρίς να αποτελεί κανόνα, αφορά κυρίως την τακτική, και έχει άμεση σχέση με την απάτη και την πανουργία.

Όμως η τρομοκρατία μετακινείται από μια πιθανότητα ή μια απειλή σε μια πραγματικότητα, μόλις χρησιμοποιηθεί η οργανωμένη βία. Αυτές οι αρχικές συνθήκες δημιουργούν έναν πόλεμο από τις οποίες εξαρτάται η πολιτική επιβίωση του τούρκου προέδρου. Αλληλεπιδρούν συνεχώς, ενισχύονται και αλληλοϋποτάσσονται. Ο Ερντογάν δεν είναι ο πρώτος που θα χρησιμοποιούσε την τρομοκρατία για τέτοιους κυνικούς σκοπούς. Όταν ήταν πρωθυπουργός της Ρωσίας ο Βλαντιμίρ Πούτιν χρησιμοποίησε τη βομβιστική επίθεση από τους Τσετσένους αυτονομιστές σε πολυκατοικία στη Μόσχα για να εδραιωθεί στην εξουσία. Σήμερα, πολλοί αναλυτές πιστεύουν ότι ο ίδιος ο Πούτιν ήταν πίσω από την επίθεση.

Το φαινόμενο της πεταλούδας είναι, φυσικά, παρών και στην τρομοκρατία. Ένας στρατιώτης που χτυπά το λάθος άτομο, ή η λήψη μιας φωτογραφίας που αποδεικνύει ένα έγκλημα πολέμου μπορεί να έχει μια τεράστια και απρόβλεπτη στρατηγική επίδραση σε ολόκληρο τον πόλεμο. Ένας μόνο Σέρβος τρομοκράτης στο Σεράγεβο το 1914 κατάφερε να πυροδοτήσει έναν παγκόσμιο πόλεμο. Η έλλειψη αναλογικότητας σημαίνει ότι οποιαδήποτε έξοδος του συστήματος δεν είναι απαραίτητα ανάλογη με την είσοδο που την παρήγαγε. Σε ένα γραμμικό σύστημα, υπάρχει μια προβλέψιμη, επαναλαμβανόμενη σχέση μεταξύ της εισόδου και της τελικής κατάστασης. Εφόσον ένα σύστημα γίνεται μη γραμμικό, η τροχιά της εισόδου γίνεται απρόβλεπτη, δηλαδή χαοτική.

Με όλα αυτά στο μυαλό μας και βλέποντας τον Ερντογάν να κουνάει το δάχτυλο προς όποιον θεωρεί αντίπαλό του μάλλον θέλει να εκμεταλλευτεί πολιτικά το τρομοκρατικό κτύπημα.

Ωστόσο, εάν θέλει πραγματικά τη διαλεύκανση, θα πρέπει να επιτρέψει στη διεθνή κοινότητα να διερευνήσει ανεξάρτητα. Με απλά λόγια, ο Ερντογάν είναι αναξιόπιστος για το ΝΑΤΟ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση και εκτιμάται ότι δεν θα δεχτούν τον λόγο του. Αν ο Ερντογάν δεν έχει τίποτα να κρύψει, τότε δεν πρέπει να αρνηθεί την ευκαιρία να επιβεβαιώσει την έρευνά με διεθνείς παρατηρητές.

Huffington Post

ΓΙΑΤΙ Ο κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΑΓΝΟΕΙ.

10
Η προσπάθεια του Μητσοτάκη και του εκπροσώπου του να μας πείσουν πως με τις παρακολουθήσεις τίποτε δεν συνέβη, δεν είναι, απλώς, ενοχλητική. Είναι επικίνδυνη. Πηγαίνει την πολιτική ζωή της χώρας στην δεκαετία του 50.
Ακόμη χειρότερη- και πολύ επικίνδυνη για τη δημοκρατία- είναι η προσπάθεια να μας πείσουν (οι ίδιοι) πως ο πρωθυπουργός, ως πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ δικαιούται να μην γνωρίζει ποιος παρακολουθείται, ιδιαιτέρως, αν πρόκειται για εμβληματικά πρόσωπα της δημόσιας ζωής.
Παραβλέπουν οι υποστηρικτές της άποψης αυτής το εξής: ο πρωθυπουργός είναι που έχει την πολιτική νομιμοποίηση για τις δραστηριότητες της ΕΥΠ. Και σ αυτόν καταλήγουν οι ευθύνες. Δεν είναι ούτε ο Αρχηγός της, ούτε οι εισαγγελείς. Και οι δύο (Διοικητής και εισαγγελείς) λειτουργούν με βάση την εντολή που τους δίνει το νομιμοποιημένο πρόσωπο που είναι ο πρωθυπουργός. Και το Σύνταγμα της χώρας.
Διαφορετικά περνάμε σε μια φάση πάρα πολύ επικίνδυνη για τη δημοκρατία.
Καταλαβαίνω τους οπαδούς του κ. Μητσοτάκη που δεν τους ενδιαφέρει η υπονόμευση της δημοκρατίας μπροστά στο κομματικό συμφέρον. Όλοι οι υπόλοιποι όμως, πρέπει να ευαισθητοποιηθούμε. Θυμάστε το 114; Εκεί μας επέστρεψε ο κ. Μητσοτάκης.

Ύποπτο το τρομοκρατικό χτύπημα στην Κωνσταντινούπολη.

2

Τυφλωμένος από την αλαζονεία του ο Ερντογάν δεν βλέπει την παγίδα στην οποία θα πέσει. Ο τρόπος που αντιμετώπισε τα αμερικανικά συλλυπητήρια για το τρομοκρατικό χτύπημα στην Κωνσταντινούπολη, είναι χαρακτηριστικός αυτής της αλαζονείας

 15/11/2022 09:51  

Βρισκόμαστε στη μεταβατική περίοδο από το παλιό στο νέο σύστημα παγκόσμιας τάξης και, όπως γίνεται σε όλες τις ιστορικές περιόδους, τέτοιου είδους μεταβάσεις χαρακτηρίζονται από έντονη ρευστότητα. Θα μπορούσε να υποστηριχθεί πως η ρευστότητα, σήμερα, είναι μικρότερη του διακυβεύματος, σε σύγκριση με άλλες εποχές.

Το ουκρανικό καθορίζει την ισορροπία ΗΠΑ-Ρωσίας, η Ταϊβάν θα καθορίσει την ισορροπία ΗΠΑ-Κίνας. Αυτά είναι τα δύο μεγάλα πεδία στα οποία θα κριθεί ο νέος χάρτης.

Στο μεγάλο δίλημμα που έθεσε ο Μπρεζίνσκυ αν οι ΗΠΑ θα διαμορφώσουν την νέα τάξη συνεργαζόμενες με μια από τις δύο μεγάλες δυνάμεις ή αντιπαρατιθέμενες και με τις δύο, η Ουάσιγκτον απάντησε επιλέγοντας την αντιπαράθεση και με τη Μόσχα και με το Πεκίνο. Απλώς, ο τρόπος της αντιπαράθεσης αλλάζει.

Στην μεν περίπτωση της Ρωσίας έριξαν την Μόσχα σε μια περιπέτεια από την οποία θα βγει αποδυναμωμένη, στην περίπτωση, δε, της Κίνας, οι Αμερικανοί είναι πιο προσεκτικοί. Δεν έδωσαν σημασία, όμως, στην εξώθηση της Ρωσίας να συνεργαστεί με την Κίνα. Προς το παρόν, οι Αμερικανοί ελέγχουν το παιχνίδι. Θα συνεχίσουν να το ελέγχουν και στο μέλλον;

Στο ουκρανικό οι ΗΠΑ μας διαμηνύουν πως δεν τρέχει τίποτε σπουδαίο με τη συνάντηση των επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών των δύο χωρών στην Άγκυρα. Και πως, απλώς, διαμηνύθηκε στους Ρώσους να μην χρησιμοποιήσουν πυρηνικά. Δεν είναι αυτό το κλίμα που αναπαράγουν τα διεθνή ΜΜΕ. Αντιθέτως, εστιάζουν σε αυτό που θεωρείται από τους διεθνείς αναλυτές ως FFT (Food For Thought): The new map is already drawn… Now, they need to sell it to their domestic audiencies… Ο νέος χάρτης έχει ήδη σχεδιαστεί… Τώρα, πρέπει να τον πουλήσουν στο εγχώριο κοινό τους…

Αν και ο Ουκρανός στρατηγός Βάλερι Ζαλούζνι δήλωσε πως προϋπόθεση για να υπάρξει διαπραγμάτευση με τους Ρώσους είναι πρώτα οι Ρώσοι να αποχωρήσουν από όλα τα Ουκρανικά εδάφη, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας τον τελικό λόγο τον έχουν οι Αμερικανοί.

Γι αυτό και η δήλωση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ Γιένς Στόλτενμπεργκ, είναι, επίσης, παρακινδυνευμένη. Είπε ο Στόλτενμπεργκ: “Ο μόνος τρόπος για να καταλήξουμε σε επίλυση της ρωσο-ουκρανικής σύγκρουσης είναι στο πεδίο της μάχης. Πολλοί πόλεμοι επιλύθηκαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αλλά αυτό, εδώ, δεν ισχύει, θα υποστηρίξουμε [σσ τη σύγκρουση] όσο χρειαστεί. Δεν πρέπει να κάνουμε λάθος εκτίμηση και υποτιμήσουμε τη Ρωσία Ο Ρωσικός Στρατός είναι ισχυρός και πολυάριθμος. Οι επόμενοι μήνες θα είναι δύσκολοι».

Στο μέτωπο της Κίνας το αμερικανικό βαθύ κράτος συναισθανόμενο την απειλή επεδίωξε την εκτόνωση της κρίσης στις σινοαμερικανικές σχέσεις, ύστερα από την επίσκεψη της Προέδρου της Αμερικανικής βουλής Νάνσυ Πελόζι, με την συνάντηση των πρόεδρων των δύο χωρών στο Μπαλί της Ινδονησίας, όπου συνέρχεται η Σύνοδος G-20. Ουσιαστικά, δεν συμφώνησαν σε τίποτε αλλά δέχθηκαν να ανταγωνίζονται χωρίς να φθάσουν στα άκρα μιας αναμέτρησης και να διατηρήσουν επαφή.

Η Κίνα έφθασε στο σημείο να διεκδικεί την παγκόσμια ηγεμονία μετά την στροφή του Τένγκ Σιάο Πίνγκ από τα μαοϊκά κομμουνιστικά ιδεολογήματα, στην πρόταξη της οικονομίας και στην ιδιωτικοποίηση των μέσων παραγωγής.

Στο τελευταίο 20ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, ο Γενικός Γραμματέας Ξι Σιπιννγκ, ανανέωσε για τρίτη φορά την θητεία του και υποσχέθηκε μια στροφή προς τον Κομμουνισμό. [Τα 20α Συνέδρια φαίνεται αποτελούν για τα μεγάλα ΚΚ καθοριστικά για την αλλαγή της πολιτικής τους. Στο 20ο Συνέδριο της ΚΚΣΕ ήταν που καταδικάσθηκε και ο σταλινισμός].

Θα μπορέσει η Κίνα σε ένα κομμουνιστικό πλαίσιο να αποκτήσει τις προϋποθέσεις που θα την καταστήσουν διεκδικητή της παγκόσμιας ηγεμονίας; Ζητούμενο. Εκτός και αν ένας νέος κινεζικός δρόμος προς τον κομμουνισμό, βρει την χρυσή τομή μεταξύ οικονομικής ανάπτυξης και κομμουνιστικών ιδεωδών.

Οι ΗΠΑ, πάντως, συναισθάνονται πως στο παιχνίδι της παγκόσμιας ηγεμονίας δεν θα μπορέσουν να κυριαρχήσουν σε όλον τον κόσμο. Γι αυτό και τραβούν μια νέα διαχωριστική γραμμή, ένα νέο Σιδηρούν Παραπέτασμα το οποίο διέρχεται και από τα ελληνοτουρκικά σύνορα.

Προς ποια πλευρά θα ταχθεί η Τουρκία; Θα την ανεχθούν να προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ Δύσης και Ανατολής;

Όποτε το πέτυχε, ο κόσμος ήταν ενιαίος. Η διαχωριστική γραμμή Δύσης Ανατολής εξέλιπε. Όταν πήρε έντονα χαρακτηριστικά, μετά τον Β! Π.Π. η Τουρκία ήταν μια πειθήνια δύναμη του ΝΑΤΟ. Άρχισε να ορέγεται περιφερειακές πρωτοκαθεδρίες, όταν η γραμμή ατόνησε.

Η σημερινή προσπάθειά της να «παίξει» και με τις δύο πλευρές, την οδηγεί σε ολοένα και περισσότερα αδιέξοδα.

Τυφλωμένος από την αλαζονεία του ο Ερντογάν δεν βλέπει την παγίδα στην οποία θα πέσει. Ο τρόπος που αντιμετώπισε τα αμερικανικά συλλυπητήρια για το τρομοκρατικό χτύπημα στην Κωνσταντινούπολη, είναι χαρακτηριστικός αυτής της αλαζονείας η οποία έχει τυφλώσει την τουρκική πολιτική ηγεσία.

Σε ό,τι αφορά το τρομοκρατικό χτύπημα, το κέντρο που το καθοδήγησε είναι ασαφές. Η Τουρκία προσπαθεί να ρίξει τις ευθύνες στους Κούρδους με εμφανή στόχο εισβολή στο Κομπάνι. Αλλά οι Κούρδοι δεν ανέλαβαν την ευθύνη. Και οι Κούρδοι, όταν χτυπούν το κάνουν για να αναλάβουν την ευθύνη. Όχι για να κρυφθούν. Ενοχοποιώντας τους Αμερικανούς, η τουρκική ηγεσία προσπαθεί να αδρανοποιήσει την Ουάσιγκτον σε πιθανή αντίδρασή της κατά μιας νέας τουρκικής εισβολής στην Συρία την οποία έχει ανάγκη ο Ερντογάν. Ο κόσμος σε μια μεγάλη περιοχή περιστρέφεται γύρω από τις φιλοδοξίες του τούρκου ηγέτη.

Να θυμίσουμε, απλώς, τι πρότεινε ο κουρδικής καταγωγής αρχηγός της ΜΙΤ Χακάν Φινταν όταν η Τουρκία αναζητούσε αφορμή για μια από τις επεμβάσεις της στη Συρία: Θα στείλουμε στη Συρία ανθρώπους που θα εκτοξεύσουν πυραύλους στο τουρκικό έδαφος.

Η ιστορία, κάνει το τρομοκρατικό χτύπημα στην Κωνσταντινούπολη ύποπτο.

Τέτοιου είδους προκλήσεις είναι συνηθισμένες στον κόσμο των μυστικών υπηρεσιών.

Οι επόμενες ημέρες θα αποκαλύψουν πολλά.

makthes.gr

Υποκλοπές: Κυβερνητικό θέατρο του παραλόγου

6

Εάν πιστέψουμε τα όσα απίστευτα ακούσαμε χθες από την κυβερνητικό εκπρόσωπο, οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας δεν ελέγχονται πολιτικά, ούτε από την εκτελεστική εξουσία, ούτε από την νομοθετική. Παρά την αποκάλυψη της υπόθεσης Ανδρουλάκη. Οπότε δεν ξέρουν κι αν έχει γίνει «νόμιμή επισύνδεση» σε εν ενεργεία υπουργούς!

Ακούσαμε χθες τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να ισχυρίζεται επισήμως ότι ο πρωθυπουργός δεν ενημερώνεται ακόμη κι αν στους κόλπους της ΕΥΠ γίνει νόμιμη επισύνδεση στις επικοινωνίες μέλους του υπουργικού συμβουλίου, δηλαδή των ίδιων των υπουργών που μαζί με τον πρωθυπουργό συνιστούν την εκτελεστική εξουσία του τόπου μας, παρά μόνον εάν υπάρξουν συγκεκριμένα ευρήματα!
Πρόκειται για μια πραγματικά απίθανη δήλωση, όταν συμβαίνει σχεδόν 4 μήνες μετά τις αποκαλύψεις για την παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη, την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης χαρακτήρισε «νόμιμη αλλά πολιτικά λάθος», προσθέτοντας ότι δεν γνώριζε κι αν γνώριζε “δεν θα το επέτρεπε ποτέ”!

Συνεπεία δε αυτής της παρακολούθησης αποπέμφθηκαν τόσο ο επικεφαλής της ΕΥΠ Παναγιώτης Κοντολέων, όσο και ο ίδιος ο διευθυντής του γραφείου του Πρωθυπουργού Γρηγόρης Δημητριάδης.

Με δεδομένο ότι ο πρωθυπουργός είναι απευθείας (μετά από νομοθετική αλλαγή που έκανε η κυβέρνηση του) πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ, προξενεί κατάπληξη το γεγονός ότι κατόπιν και αυτού του περιστατικού, όχι μόνο δεν αναρωτήθηκε εάν έχει συμβεί κάτι ανάλογο με άλλους πολιτικούς- και τα μέλη της κυβέρνησης του, ή εάν το αναρωτήθηκε και διαπίστωσε ότι δεν… δικαιούται να το μάθει, δεν έσπευσε να φέρει με κατεπείγουσα διαδικασία, με τροπολογία-εξπρές, σχετική αλλαγή στο θεσμικό πλαίσιο.

Το χειρότερο είναι ότι με βάση όσα μας είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και όσα έχουν ήδη συμβεί, ουδείς ελέγχει τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας. Η εκτελεστική εξουσία μέχρι και το ανώτατο επίπεδο δεν δικαιούται (κατά τον κυβερνητικό εκπρόσωπο) να μαθαίνει ακόμη και για τις νόμιμες παρακολουθήσεις σε επίπεδο υπουργών, η Βουλή δεσμεύεται από το θέμα του απορρήτου και οι αρμόδιες ανεξάρτητες αρχές, επίσης αδυνατούν να ελέγξουν. ‘Εστω και απολογιστικά.

Ομοίως όπως έχει πολλάκις αναφερθεί, ο αρμόδιος εισαγγελέας, (που τώρα έγιναν ξανά δύο) σε πολλές περιπτώσεις εγκρίνει τα αιτήματα της ΕΥΠ, χωρίς να γνωρίζει για ποιους λόγους υποβάλλονται, ή ποια άτομα αφορούν! Η συγκεκριμένη εισαγγελέας μάλιστα, δεν δίστασε να δηλώσει ότι θα υπέγραφε και την παρακολούθηση της Προέδρου της Δημοκρατίας!

Πέρα από το εύλογο ερώτημα, που είναι για ποιο λόγο παραιτήθηκαν ο κ. Κοντολέων και ο κ. Δημητριάδης, αφού όλα έγιναν νόμιμα και ο πρωθυπουργός δεν έπρεπε με βάση το θεσμικό πλαίσιο να ενημερωθεί για την περίπτωση Ανδρουλάκη, (για την οποία είναι προφανές ότι δεν υπήρξαν συγκεκριμένα ευρήματα), προξενεί κατάπληξη το γεγονός ότι (εφόσον η ΕΥΠ πρακτικά δεν ελέγχεται σε τέτοια θέματα από κανένα) ουδείς έσπευσε να κλείσει το κενό στο θεσμικό πλαίσιο άμεσα. Και βεβαίως, να μάθει άμεσα αν υπήρξαν και άλλες παρασπονδίες αυτού του «πολιτικά λανθασμένου» τύπου.

Μέσα σε αυτό το νοσηρό κλίμα, στο οποίο δημοσιεύονται (σε σοβαρά Μέσα και από γνωστούς δημοσιογράφους με δεκαετίες θητείας στο ρεπορτάζ) πληροφορίες ότι παρακολουθείτο ακόμη και ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, ότι η ΕΥΠ αγόρασε το Predator με τίμημα 7 εκατ. ευρώ και χρέωση χρήσης 150.000 ευρώ για δέκα συσκευές, (κάτι που αρνήθηκε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος), δικαίως σχηματίζεται στην κοινή γνώμη ότι η κυβέρνηση έχει εγκλωβιστεί σε ένα θέατρο του παραλόγου.

Διότι αποδέχεται με απόλυτη επισημότητα ότι τόσο η εκτελεστική όσο και η νομοθετική εξουσία, περιλαμβανομένου του πρωθυπουργού και πολιτικού προϊσταμένου της ΕΥΠ, έχουν… μαύρα μεσάνυχτα για το τι κάνει η υπηρεσία, ακόμη κι αν πρόκειται για την παρακολούθηση εν ενεργεία υπουργών, (την ώρα που ο έλεγχος της δικαστικής εξουσίας είναι αποδεδειγμένα πλέον πλημμελής αν όχι περίπου ανύπαρκτος), ενώ ταυτόχρονα παραδέχεται ότι η χώρα είναι ξέφραγο αμπέλι και σε ό,τι αφορά τη χρήση υψηλής τεχνολογίας παράνομων λογισμικών.

Προφανώς ο παραλογισμός αυτός δεν μπορεί να συνεχιστεί επί μακρόν, ούτε διασώζεται με την επίκληση του γενικότερου έργου της κυβέρνησης, ή με κατηγορίες προς την αντιπολίτευση και σε απροσδιόριστα «συμφέροντα» εντός και εκτός Ελλάδας. Η υπόθεση αυτή πρέπει να ξεκαθαρίσει το γρηγορότερο.

ΥΓ: Ακόμη κι αν δούμε τα όσα μας είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος με την πλέον καλοπροαίρετη ματιά και υποθέσουμε για παράδειγμα ότι ένας υπουργός παρακολουθείται «δικαίως» διότι υπάρχουν σοβαρές υποψίες ότι π.χ. μπορεί να παραδίδει κρατικά μυστικά, είναι ασύλληπτο να σκεφτεί κάποιος ότι ο πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ και ο πρωθυπουργός ( στη περίπτωση μας το ίδιο πρόσωπο) θα ενημερωθούν για ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνον αφού προκύψουν «συγκεκριμένα ευρήματα» κι όχι το νωρίτερο δυνατόν.

euro2day.gr

Άρθρο-κόλαφος Bloomberg για Ερντογάν: Το «εγώ» του υπονομεύει το ΝΑΤΟ -Στοπ στις απειλές πολέμου κατά Ελλάδας

1

Άρθρο του Bloomberg κατακευραυνώνει τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν / Φωτογραφία: AP
14/11/2022  20:32
Δριμεία επίθεση κατά του Τούρκου προέδρου Ερντογάν εξαπολύει μέσω του πρακτορείου Bloomberg ο δημοσιογράφος Andreas Kluth.

Σε ένα άρθρο γνώμης που δημοσιεύθηκε στο διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο το πρωί της Δευτέρας, ο δημοσιογράφος -πρώην αρχισυντάκτης της Handelsblatt Global και συντάκτης του Economist- που πλέον καλύπτει θέματα ευρωπαϊκής πολιτικής στο Bloomberg, τονίζει ότι για να συνεχίσει η Δύση να εμποδίζει τις πρακτικές του Πούτιν, η Τουρκία πρέπει να σταματήσει να μπλοκάρει την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, αλλά και να απειλεί με πόλεμο κατά της Ελλάδας.

«Μέρος του να είσαι ή να γίνεσαι σύμμαχος είναι να συμφωνείς ποιοι είναι οι κοινοί εχθροί σου και ποιοι όχι. Διαφορετικά, δεν θα υπήρχε εξαρχής η ανάγκη για τη συμμαχία. Αλλά αυτό είναι πιο εύκολο στα λόγια παρά στην πράξη, ειδικά όταν ένας σύμμαχος βρίσκεται σε ένα ταξίδι εγωισμού αντάξιο ενός Οθωμανού σουλτάνου», αναφέρει ο Kluth, «φωτογραφίζοντας» τον Ερντογάν.

Στη συνέχεια του άρθρου του, μάλιστα, δεν διστάζει να ονοματίσει αυτόν τον σύμμαχο, λέγοντας ότι για τη συμμαχία του ΝΑΤΟ, αυτός είναι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. «Κινείται μόνο για τον εαυτό του, με αποτέλεσμα να κάνει τα πράγματα άσκοπα πολύπλοκα. Για να φανεί δυνατός στη χώρα του πριν από τις εκλογές τον προσεχή Ιούνιο, συνεχίζει να τα βάζει με φίλους και εχθρούς, χωρίς να τον ενδιαφέρει καθόλου το αν οι αηδίες του υπονομεύουν τη δυτική συνοχή και την ευρωπαϊκή ασφάλεια γενικότερα», υπογραμμίζει χαρακτηριστικά ο δημοσιογράφος του Bloomberg.

«Ο Ερντογάν εκβιάζει τους Σουηδούς να υιοθετήσουν την άποψή του για την πολιτική στη Μέση Ανατολή»
Ακολούθως, ο Kluth αναφέρεται τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία και στην κοινή γραμμή των συμμάχων του ΝΑΤΟ κατά του προέδρου Πούτιν, εξαιρώντας, ωστόσο, από αυτήν, τους προέδρους τόσο της Ουγγαρίας όσο και της Τουρκίας. Θέτει στο επίκεντρο της ανάλυσής του τις «ίσες αποστάσεις» του Ερντογάν, που κάποιες φορές αποδεικνύονται αποτελεσματικές -όπως στην περίπτωση της συμφωνίας για τα σιτηρά- ενώ άλλες προκαλούν σοβαρά προβλήματα.

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, ο Ερντογάν συμπεριφέρεται ακόμη πιο ανεύθυνα στην περίπτωση της Σουηδίας και της Φινλανδίας, οι οποίες θέλουν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, μια κίνηση που θα ωφελήσει τόσο τις ίδιες όσο και τη συμμαχία.

«Αλλά η Τουρκία και η Ουγγαρία κωλυσιεργούν για την επικύρωση των δύο προσχωρήσεων. Ο Ερντογάν είναι το κύριο πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, εκβιάζει τους Σουηδούς να υιοθετήσουν την άποψή του για την πολιτική στη Μέση Ανατολή. Για τον Ερντογάν, όλες οι κουρδικές οργανώσεις, είτε εδρεύουν στην Τουρκία, τη Συρία ή αλλού, είναι τρομοκράτες που πρέπει να απαγορευτούν και να καταπολεμηθούν. Και θέλει και άλλες χώρες, κυρίως η Σουηδία, να ακολουθήσουν την ίδια γραμμή», τονίζει ο Kluth.

Όπως εξηγεί, οι Σουηδοί φαίνονται πλέον έτοιμοι να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του Ερντογάν όσο καλύτερα μπορούν. Και έχουν δίκιο να το κάνουν. Για τη Σουηδία, η ένταξη στο ΝΑΤΟ και η ασφάλεια κατά της Ρωσίας είναι πολύ πιο σημαντικές από την πολιτική απέναντι στους Κούρδους.

«Ο Ερντογάν απειλεί με πόλεμο εναντίον μιας άλλης χώρας του ΝΑΤΟ»
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο του Bloomberg, εκεί που ο Ερντογάν βρίσκεται εντελώς εκτός γραμμής είναι το Αιγαίο. Όπως υπογραμμίζει, η έχθρα μεταξύ των δύο «κατ’ επίφαση συμμάχων», της Ελλάδας και της Τουρκίας, είναι η χειρότερη εσωτερική ένταση του ΝΑΤΟ εδώ και δεκαετίες. Ο Kluth αναφέρεται εκτενώς στα ζητήματα που χωρίζουν τις δύο πλευρές, από τα νησιά του Αιγαίου και τα δικαιώματα για έρευνες για φυσικό αέριο, τονίζοντας ότι τον τελευταίο καιρό, οι φιλονικίες δεν μένουν πλέο στα λόγια.

Παραθέτει τις καταγγελίες της Ελλάδας για τις παραβιάσεις των χωρικών υδάτων και του εναέριου χώρου από την Τουρκία, καθώς και τις τουρκικές αιτιάσεις για παρενόχληση αεροσκαφών κατά τη διάρκεια κοινής αποστολής του ΝΑΤΟ.

«Με τέτοιους συμμάχους, ποιος χρειάζεται εχθρούς;», διερωτάται ο δημοσιογράφος, επικαλούμενος, μάλιστα, τις απειλές Ερντογάν ότι θα έρθουν ξαφνικά ένα βράδυ. «Καλά διαβάσατε», λέει ο Kluth. «Ο Ερντογάν στην πραγματικότητα απειλεί με πόλεμο εναντίον μιας άλλης χώρας του ΝΑΤΟ».

«Οι Τούρκοι να υπενθυμίσουν στον πρόεδρό τους ότι πρέπει να αποτρέψουμε τον Πούτιν από την κλιμάκωση του πολέμου»
Κατόπιν, ο δημοσιογράφος αναδεικνύει την απογοήτευση των συμμάχων του ΝΑΤΟ όταν ο Ερντογάν αγόρασε τους S-400 από τον Πούτιν, σημειώνει, ωστόσο, ότι σε αντίθεση με την Ουγγαρία, η Τουρκία είναι στρατηγικά απαραίτητη για το ΝΑΤΟ, τόσο λόγω της έκτασης του στρατού της (ο δεύτερος μεγαλύτερος του ΝΑΤΟ, μετά τις ΗΠΑ) όσο και λόγω της γεωγραφικής της θέσης.

Σύμφωνα με τον Kluth, η προσπάθεια των συμμάχων να καταλάβουν τι πραγματικά θέλει ο Ερντογάν έχει γίνει η δεύτερη εμμονή, μετά την ανάλυση των προθέσεων του Πούτιν. Τα διακυβεύματα είναι πολλά: Μπορεί ο Ερντογάν απλώς να κομπάζει ενόψει των εκλογών ή μπορεί να αναζητά στρατιωτικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ. Μπορεί, όμως, και να επιδιώκει την ανοικοδόμηση της Τουρκίας κατ’ εικόνα και ομοίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπως ο Πούτιν φαντασιώνεται την αποκατάσταση της αυτοκρατορίας των Τσάρων. Πάνω από όλα, τονίζει ο Kluth, τα μέλη του ΝΑΤΟ προσπαθούν να αποσαφηνίσουν εάν ο Ερντογάν θα είναι αξιόπιστος σύμμαχος σε περίπτωση πολέμου.

«Οι καιροί που ζούμε είναι πολύ σοβαροί για τέτοιου είδους περισπασμούς. Η Δύση πρέπει να παραμείνει ενωμένη και δυνατή. Για αυτό, πρέπει να ευθυγραμμιστούμε με τους Σκανδιναβούς και να αφήσουμε στην άκρη αρχαίες αλλά κενές διαμάχες όπως αυτή μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Ένας στόχος πρέπει να υπερισχύει όλων των άλλων: να αποτρέψουμε τον Πούτιν από την κλιμάκωση και τη διεύρυνση του πολέμου του. Όπως θα πρέπει να υπενθυμίζουν οι Τούρκοι στον πρόεδρό τους, αυτό είναι προς το συμφέρον τόσο της Τουρκίας όσο και του ΝΑΤΟ», καταλήγει ο δημοσιογράφος του πρακτορείο Bloomberg.

iefimerida.gr

Άρθρο των Π. Λώλου και Γ. Ξηρογιάννη στην «Κ»: Η στρατηγική αυτονομία της βιομηχανίας

0

Η Ε.Ε. καλείται να περιορίσει τη στρατηγική εξάρτηση από πρώτες ύλες με μέσα άμεσης, μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης επίπτωσης

Μία από τις πλέον σημαντικές προτεραιότητες της βιομηχανικής στρατηγικής της Ε.Ε., είναι η ενδυνάμωση της αυτονομίας σε βιομηχανικό εξοπλισμό, τεχνολογίες και πρώτες ύλες. Η πανδημία, αλλά και η ενεργειακή κρίση δρουν καταλυτικά στην ταχύτητα αντιμετώπισης των άμεσων και κρίσιμων ελλειμμάτων στην αυτονομία. Η στρατηγική όμως πρέπει να αποκτήσει χαρακτήρα έγκαιρης και ενεργητικής αντιμετώπισης των προκλήσεων του διεθνούς ανταγωνισμού, ο οποίος λαμβάνει πλέον χαρακτήρα γενικευμένης γεωοικονομικής αντιπαράθεσης.

Ανω του 6% των εισαγωγών που πραγματοποιούνται ετησίως στην Ε.Ε. αντιπροσωπεύει αγαθά και εμπορεύματα ιδιαίτερης σημασίας, που αποτελούν μέρος των οικοσυστημάτων στρατηγικής φύσεως για την ανταγωνιστικότητα και την ασφάλεια της ευρωπαϊκής οικονομίας. Τέτοια αγαθά είναι –ενδεικτικά– τα φαρμακευτικά, τα χημικά, τα τεχνολογικά εξαρτήματα και τα ορυκτά μεταλλεύματα. Οι προκλήσεις επάρκειας αυτών των υλικών που ανακύπτουν, ήδη, γίνονται εμφανείς σε προϊόντα ή εξαρτήματα σημαντικής κρισιμότητας, όπως στις μπαταρίες, στα δραστικά φαρμακευτικά συστατικά, στο υδρογόνο, στους ημιαγωγούς, στις τεχνολογίες 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Τα εισαγόμενα αυτά προϊόντα αντιπροσωπεύουν εισροές που είναι απαραίτητες τόσο για τις πλέον ενεργοβόρες βιομηχανίες όσο και για τον τομέα της υγείας, με εξαιρετικά χαμηλή δυνατότητα διαφοροποίησης του εφοδιασμού. Οι προσπάθειες για τη διαφοροποίηση των διεθνών αλυσίδων εφοδιασμού προκειμένου αυτές να μην υπόκεινται σε γεωπολιτικές σκοπιμότητες είναι μια σωστή αρχή, αλλά ίσως δεν είναι η πλήρης απάντηση σε ένα πρόβλημα, που όπως και το ενεργειακό μπορεί να πλήξει τη διεθνή ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας, άρα την ευρωπαϊκή οικονομία. Η Ε.Ε. χρειάζεται μια συνεκτική και ολοκληρωμένη προσέγγιση για τη στρατηγική της αυτονομία με στόχο να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας και να αποφύγει εξαρτήσεις, οι οποίες έχουν επιπτώσεις στην κοινωνική ευημερία και στις θέσεις εργασίας.

Η εξόρυξη πρώτων υλών έχει, ήδη, υπερδιπλασιαστεί παγκοσμίως τα τελευταία 30 έτη. Η αύξηση της κατανάλωσης αναμένεται να φθάσει το 40% έως και το 2040. Οι σπάνιες γαίες που χρησιμοποιούνται στην αυτοκινητοβιομηχανία και το μεταλλικό πυρίτιο που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ημιαγωγών, προέρχονται από χώρες εκτός Ε.Ε., όπως η Κίνα, το Βιετνάμ, η Τουρκία, η Βραζιλία και η Ν. Αφρική. Πέραν των γεωπολιτικών συγκυριών που διέπουν τις διεθνείς συναλλαγές, ο υψηλός βαθμός συγκεντρωτισμού στους προμηθευτές δημιουργεί εκ των προτέρων άνισες εμπορικές σχέσεις εφόσον αυτές δεν εξισορροπούνται εναλλακτικά. Η Ε.Ε. καλείται να περιορίσει τη στρατηγική αυτή εξάρτηση με μέσα άμεσης, μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης επίπτωσης, ιδιαίτερα υπό την προοπτική αύξησης της ηλεκτροκίνησης και της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές και υδρογόνο.

Συγκεκριμένα, η ιχνηλάτηση των πρώτων υλών, η αύξηση χρήσης των δευτερογενών πηγών στο πλαίσιο της αποδοτικής χρήσης των πόρων και της κυκλικής οικονομίας, η αύξηση της βιωσιμότητας των προϊόντων και η επιμήκυνση της διάρκειας ζωής τους, οι προϋποθέσεις εξαγωγής πρωτογενών και δευτερογενών υλών και η επένδυση στην έρευνα και στην τεχνολογία με σκοπό τη δημιουργία υποκατάστατων που δεν εμπίπτουν σε γεωπολιτικές σκοπιμότητες, πρέπει να είναι τα πλέον άμεσα και αποτελεσματικά μέσα για τον περιορισμό των εξαρτήσεων της Ε.Ε. από τρίτους. Οι υπό προώθηση συμμαχίες για τη δημιουργία ευρωπαϊκής αλυσίδας αξίας για μια σειρά από στρατηγικά αγαθά πρέπει να είναι, επίσης, σημαντικό μέρος αυτής της ολοκληρωμένης προσέγγισης για τον περιορισμό των εξαρτήσεων και τη διασφάλιση των εμπορικών συμφερόντων της Ε.Ε.

Η Ε.Ε. καλείται να περιορίσει τη στρατηγική εξάρτηση από πρώτες ύλες με μέσα άμεσης, μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης επίπτωσης.

Το διακύβευμα του πράσινου και του ψηφιακού μετασχηματισμού (που αποτελεί μαζί με την ανθεκτικότητα της ευρωπαϊκής αγοράς και την αύξηση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της βιομηχανίας τις υπόλοιπες προτεραιότητες της ευρωπαϊκής βιομηχανικής στρατηγικής) καθίσταται επισφαλές εάν η Ε.Ε. δεν μπορέσει να εξορθολογίσει τις στρατηγικές της εξαρτήσεις και δεν διασφαλίσει τον απρόσκοπτο εφοδιασμό της με τα απαραίτητα αγαθά και προϊόντα που απαιτούνται για την εύρυθμη λειτουργία, την ανταγωνιστικότητα, αλλά κυρίως τη βιωσιμότητα της βιομηχανίας της.

Η στρατηγική αυτονομία της ευρωπαϊκής βιομηχανίας έχει ποικίλες επιπτώσεις σε οικονομικό, πολιτικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο. Σε εθνικό επίπεδο έχει σαφή αναπτυξιακό χαρακτήρα, ειδικά σε μια εποχή προσπάθειας σημαντικής μεγέθυνσης της βιομηχανικής παραγωγής από το 10% στο 15% του ΑΕΠ. Οι αυξημένες απαιτήσεις σε τεχνολογίες 4ης βιομηχανικής επανάστασης, τα σύνθετα βιομηχανικά υλικά ή εξαρτήματα για νέες επενδύσεις, οι περισσότερες ορυκτές ύλες για βιομηχανική χρήση, η επάρκεια σε χημικά στοιχεία για τη λειτουργία της φαρμακοβιομηχανίας, οι ημιαγωγοί για σύγχρονα συστήματα άμυνας και ασφάλειας πρέπει να είναι αναπόσπαστο μέρος μιας εθνικής στρατηγικής για τη βιομηχανία, αντιμετωπίζοντας ακόμη περισσότερο αποτελεσματικά τις εξαρτήσεις που παραδοσιακά διέπουν την ελληνική μεταποίηση. Οι ανατροπές που έχουν προκύψει εδώ και μερικά χρόνια στο διεθνές εμπόριο –με προστατευτισμό, αθέμιτο ανταγωνισμό– και οι στρεβλώσεις σε θέματα ενισχύσεων από τρίτες χώρες, επιτείνουν ακόμη περισσότερο την ανάγκη για μια διευρυμένη στρατηγική αυτονομία της ευρωπαϊκής βιομηχανίας και τη δημιουργία ενός ανταγωνιστικού και βιώσιμου πλαισίου ανάπτυξής της.

* Ο κ. Π. Λώλος είναι μέλος Δ.Σ.του ΣΕΒ και επικεφαλής της επιτροπής Εξωστρέφειας.

** O δρ Γ. Ξηρογιάννης είναι γενικός διευθυντής του ΣΕΒ.

Καθημερινή

Τίμοθι Γκάρτον Ας: Φοβού την κανονικοποίηση της άκρας δεξιάς

0

Ο επιφανής Βρετανός ιστορικός καλεί, μέσα από τις σελίδες των Financial Times, τις δυνάμεις της κεντροδεξιάς να κρατήσουν αποστάσεις από όσα κομίζει η αναδυόμενη άκρα δεξιά.

Η πιο «βαθιά» δύναμη («deepest power» στο πρωτότυπο) είναι εκείνη που καθορίζει τι εκλαμβάνουν οι πλειοψηφίες ως νορμάλ και τι όχι, γράφει ο Βρετανός ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον Ας στους FT. Εάν μπορείς να πείσεις τους άλλους ότι ο δικός σου τρόπος είναι ο «κανονικός» τότε έχεις κερδίσει, σύμφωνα με τον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Ο όρος «κανονικοποίηση» / «normalisation» (σ.σ. που θα μπορούσε σε ελεύθερη μετάφραση να αποδοθεί και ως «επιστροφή στην κανονικότητα» ή «αποκατάσταση της κανονικότητας») ήρθε στο προσκήνιο έπειτα από τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1968. Σήμαινε την προσπάθεια επιστροφής μιας ευρωπαϊκής κοινωνίας στα σοβιετικά κομμουνιστικά πρότυπα.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ωστόσο, οι λαοί σε Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη έλεγαν «θέλουμε απλώς να είμαστε μια κανονική χώρα» και με τη λέξη «κανονική» εννοούσαν κάτι σαν τη Δυτική Γερμανία, τη Γαλλία ή τις ΗΠΑ. Η Δύση είχε τότε κερδίσει τη μάχη των προτύπων («battle of norms» στο πρωτότυπο), αναφέρει ο Τίμοθι Γκάρτον Ας, με το βλέμμα στραμμένο όμως όχι στο παρόν αλλά στο τέλος της ψυχροπολεμικής περιόδου.

Αυτή η δυτική, φιλελεύθερη δημοκρατική εκδοχή της κανονικότητας επικράτησε για πολλά χρόνια, αλλά τώρα τελεί υπό πολιορκία, σύμφωνα με τον επιφανή Βρετανό ιστορικό.

Μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ το 2016, ο Ντέιβιντ Ρέμνικ του αμερικανικού περιοδικού the New Yorker είχε καλέσει τους Αμερικανούς να μην κανονικοποιήσουν τον Τραμπ και τον Τραμπισμό. Ωστόσο, έξι χρόνια μετά, ο Τραμπ εξακολουθεί να είναι ο πολιτικός με τη μεγαλύτερη επιρροή εντός του Ρεπουμπλικανικού κόμματος στις ΗΠΑ, κι αυτό παρά τις αποτυχίες πολλών εκλεκτών του στις πρόσφατες ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο.

Εκατοντάδες εκλεγμένοι Ρεπουμπλικάνοι πολιτικοί εξακολουθούν να υποστηρίζουν ένα ψέμα: αυτό σύμφωνα με το οποίο ο Τραμπ ήταν «στην πραγματικότητα» ο «νικητής» των προεδρικών εκλογών του 2020. Στο ίδιο πλαίσιο, εκατομμύρια Ρεπουμπλικάνοι ψηφοφόροι αναπαράγουν το εν λόγω ψέμα. Εμπειρικά μιλώντας, ο τραμπισμός έχει πια γίνει μέρος της αμερικανικής κανονικότητας, γράφει ο Τίμοθι Γκάρτον Ας στους FT.

Στη Γαλλία, η ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν είδε τα ποσοστά της να ανεβαίνουν σημαντικά στις φετινές προεδρικές εκλογές και στις βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν. Πλέον, οι βουλευτές της κάθονται δίπλα της στη γαλλική Εθνοσυνέλευση, καλοντυμένοι και φαινομενικώς «κόσμιοι» (αν και δεν λείπουν περιστασιακές κραυγές τύπου «Go back to Africa»), ακολουθώντας τις αβρότητες της κοινοβουλευτικής εθιμοτυπίας και κάνοντας τα πάντα για να δείξουν ότι η πολιτική τους είναι «κανονική».

Στην Ιταλία από την άλλη πλευρά, μια μετανεοφασίστρια, η Τζόρτζια Μελόνι, είναι πια πρωθυπουργός ενώ ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχει καταλήξει να θεωρείται ο πιο μετριοπαθής μεταξύ των ηγετών των κομμάτων που συναπαρτίζουν την ιταλική κυβέρνηση συνασπισμού.

Ωστόσο, δεν είναι εύκολο να καταπολεμηθεί μια τέτοια υφέρπουσα κανονικοποίηση. Ο Γερμανός νομικός φιλόσοφος του 19ου αιώνα Georg Jellinek έγραψε για την «κανονιστική δύναμη του δεδομένου» («normative power of the given») – την τάση δηλαδή να ενσωματώνονται σταδιακά σε ηθικούς και νομικούς κανόνες όσα βιώνονται ευρέως στην πραγματική ζωή.

Στις δημοκρατίες υπάρχει μια πρόσθετη δυσκολία. Εάν ένα ακροδεξιό κόμμα έχει σημαντική κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, τα πιο μετριοπαθή κεντροδεξιά κόμματα μπαίνουν στον πειρασμό να συνασπιστούν μαζί του ή, όπως στη Σουηδία σήμερα, να κυβερνήσουν με την κοινοβουλευτική του υποστήριξη, ενώ το ίδιο ισχύει και για τα κεντροαριστερά κόμματα σε σχέση με τα ακροαριστερά, όπως αναφέρει ο Τίμοθι Γκάρτον Ας, σύμφωνα με τον οποίο η ίδια η λειτουργία της δημοκρατίας μπορεί να συμβάλει στην υπονόμευση των φιλελεύθερων δημοκρατικών κανόνων.

Για ακριβώς αυτόν τον λόγο, συνεχίζει ο Βρετανός ιστορικός, οι πολιτικοί της κεντροδεξιάς θα πρέπει να μην υιοθετούν και να μην ανέχονται τη γλώσσα της άκρας δεξιάς.

Η Βρετανίδα υπουργός Εσωτερικών Σουέλα Μπρέιβερμαν παρουσίασε πρόσφατα ως «εισβολή» την άφιξη προσφύγων και μεταναστών στη Βρετανία μέσω της Μάγχης, χρησιμοποιώντας δηλαδή έναν όρο, εν προκειμένω τη λέξη «εισβολή» που, σύμφωνα με τον Τίμοθι Γκάρτον Ας, αποτελεί τσιτάτο της ακροδεξιάς.

Ωστόσο, αντί να αποστασιοποιηθεί από την εν λόγω διατύπωση, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ρίσι Σούνακ προσπάθησε να την εξηγήσει ως σχήμα λόγου που χρησιμοποιείται για να τονίσει την κλίμακα του προβλήματος.

Δημοκράτες πολιτικοί της κεντροδεξιάς θα πρέπει να φροντίζουν να μην υιοθετούν τη γλώσσα και τις συμπεριφορές των εξτρεμιστών, γράφει ο Τίμοθι Γκάρτον Ας στους FT.

Όποτε ακούτε τη λέξη «κανονικό» να θυμάστε αυτό, συνεχίζει ο ίδιος: «Η μάχη για το μέλλον της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι επίσης ένας αγώνας για τον ορισμό της κανονικότητας.»

Πηγή: FT, Καθημερινή

Τα αμερικανικά κόμματα επανεξετάζουν το 2024

0

του Iker Seisdedos*

Aπό μία ημέρα που οι Ρεπουμπλικανοί περίμεναν περισσότερα, έμεινε στους οπαδούς τους μόνο μίια παρηγοριά: Η εντυπωσιακή νίκη στη Φλόριντα, και ιδιαίτερα στο Μαϊάμι-Ντέιντ, την πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της πολιτείας. Ο Ρον ΝτεΣάντις, που πριν από τέσσερα χρόνια εξελέγη κυβερνήτης με διαφορά 42.000 ψήφων, αυτήν τη φορά θριάμβευσε με διαφορά 1,5 εκατομμυρίων ψήφων.

Έχει ιδιαίτερη σημασία ότι η καλύτερη είδηση για ένα κόμμα που μπήκε ήδη σε μία νέα εποχή δεν ήρθε από έναν άνθρωπο που το κρατάει «όμηρο» εδώ και χρόνια, τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά από ένα ανερχόμενο αστέρι όπως είναι ο ΝτεΣάντις, που δεν κρύβει την πρόθεσή του να διεκδικήσει την προεδρία. Στη μοναδική τηλεοπτική συζήτηση με τον αντίπαλό του, τον Τσάρλι Κριστ, αρνήθηκε να δεσμευτεί ότι θα ολοκληρώσει τη θητεία του στη θέση του κυβερνήτη.

Ο πρώην πρόεδρος, από την πλευρά του, σκόπευε να ανέβει στο «κόκκινο κύμα» (από το χρώμα των Ρεπουμπλικανών), το οποίο πίστευε ότι θα έπαιρνε τη μορφή ενός τσουνάμι. Όμως οι Δημοκρατικοί αντιστάθηκαν. Και αυτό το οφείλουν σε μεγάλο βαθμό σε έναν ηγέτη που εμφανιζόταν αποδυναμωμένος στις δημοσκοπήσεις, τον Τζο Μπάιντεν.

Ούτε εκείνος κρύβει την επιθυμία του να είναι εκ νέου υποψήφιος το 2024. Από συμβολική άποψη, άλλωστε, ο μεγαλύτερος θρίαμβος των Δημοκρατικών σε αυτές τις ενδιάμεσες εκλογές σημειώθηκε στη γενέτειρά του, την Πενσιλβάνια, μία πολιτεία που παίζει παραδοσιακά αποφασιστικό ρόλο στις προεδρικές εκλογές. Μόνο εκεί έκανε ο Αμερικανός Πρόεδρος προεκλογική εκστρατεία. Στις άλλες πολιτείες, οι Δημοκρατικοί υποψήφιοι τον απέφευγαν, φοβούμενοι ότι η σκιά του θα έπληττε τις προοπτικές εκλογής τους.

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα του Μπάιντεν για να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα, παρά τις επιφυλάξεις ακόμη και μεταξύ των υποστηρικτών του ότι στα 82 χρόνια του θα είναι πολύ μεγάλος, είναι ότι μόνο εκείνος νίκησε τον Τραμπ σε εκλογές (έστω κι αν η Χίλαρι Κλίντον νίκησε, επίσης, τον Τραμπ σε αριθμό ψήφων). Ο πρώην Πρόεδρος θεωρείται δεδομένο ότι θα αναγγείλει την ερχόμενη Τρίτη την υποψηφιότητά του. Ήθελε, μάλιστα, να το κάνει την περασμένη Δευτέρα, αλλά τον έπεισαν ότι αυτό μπορεί να λειτουργούσε υπέρ των Δημοκρατικών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ο Τραμπ έχει ακόμη αρκετές δικαστικές υποθέσεις ανοιχτές που θα μπορούσε να εμποδίσουν ή ακόμη και να ανατρέψουν τα προεδρικά σχέδιά του.

Ο χορηγός Κεν Γκρίφιν, ιδρυτής της εταιρείας Citadel που έχει δώσει 60 εκατομμύρια δολάρια στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, είπε στο Politico ότι είναι έτοιμος να στηρίξει τον ΝτεΣάντις. «Πιστεύω ότι πρέπει να περάσουμε στην επόμενη γενιά», δήλωσε.

Αν η εναλλακτική λύση στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα μοιάζει σαφής μετά τις ενδιάμεσες εκλογές, δεν συμβαίνει το ίδιο στο Δημοκρατικό Κόμμα. Τα προβεβλημένα στελέχη του έχουν αποφύγει να εκφραστούν. Μία λογική υποψηφιότητα θα ήταν της αντιπροέδρου, Κάμαλα Χάρις. Όμως, η θητεία της μέχρι στιγμής δεν θεωρείται ιδιαίτερα επιτυχημένη. Αλλοι υποψήφιοι είναι οι κυβερνήτες της Καλιφόρνια (Γκάβιν Νιούσομ), του Ιλινόι (Τζ. Μπ. Πρίτζκερ) και του Μίσιγκαν (Γκρέτσεν Γουίτμερ). Και οι τρεις νίκησαν χωρίς προβλήματα σε αυτές τις εκλογές.

(*) O Ικέρ Σεϊσντέδος είναι αρθρογράφος της El Pais

(Πηγή: El Pais)