Αρχική Blog Σελίδα 1761

Γιώργος Κάλφας: Το παιχνίδι είναι σικέ. Το έχουμε καταλάβει όλοι όσοι ζούμε ανατολικά τού 25 μεσημβρινού.

1
του Γιώργου Κάλφα*
Ότι το παιχνίδι είναι σικέ τό έχουμε καταλάβει όλοι όσοι ζούμε ανατολικά τού 25 μεσημβρινού. Εάν τα πράγματα δεν ήταν προσυννενοημένα εδώ καί κάποια χρόνια έπρεπε να δουλεύουν τα κομπρεσέρ και να ρίχνουν μπετά σε όλα τα νησιά. Να έχει ενημερωθεί ο κόσμος τι πρέπει να κάνει και που να πάει ο άμαχος πληθυσμός.
Αυτήν την βεβαιότητα που έχουν καί οι τριακόσιοι της Βουλής πως αν προκύψει κάτι θα το αντιμετωπίσουν με τίς αεροναυτικές μας δυνάμεις και τον επαγγελματικό στρατό να είσαστε βέβαιοι πώς δεν την συμμεριζόμαστε όσοι ζούμε ανατολικά της Μυκόνου.
Έχουμε αρχίσει να πιστεύουμε πώς προωθείτε λύση 50/50 με τις ευλογίες των Γερμανών καί τών Αμερικανών συμμάχων μας. Πού στην τελική δεν τους ενδιαφέρει πού θα είναι η διαχωριστική γραμμή τού Αιγαίου αλλά να τα έχουν καλά καί με τίς δύο ακτές γιατί έτσι εξυπηρετούνται καλύτερα τα δικά τους συμφέροντα.
Πρέπει κάποιος όμως να εξηγήσει στους αρχηγούς των κομμάτων μας πώς οι Τούρκοι ποτέ δεν έχουν τηρήσει καμία διεθνή συμφωνία. Και τελευταίος την Πάτησε ο Ιωαννίδης. Όταν αποφασίστηκε η διπλή ένωση της Κύπρου με τις ευλογίες τής CIA ( 80% Ελλάδα 20% Τουρκία) με την καταπάτηση της συμφωνίας τώρα κατέχει το 36.2 .Να έχουν υπόψη τους πώς η ιστορία δεν θα καταδικάσει για προδοσία μόνο αυτόν πού θα σκάσει στην καρέκλα τού η συρρίκνωση της εδαφικής μας ακεραιότητας αλλά καί τούς προηγούμενους πού έστρωσαν το χαλί. Όπως καί τό 22 μπορεί να εκτελέσαμε τόν Χατζηανέστη δεν απαλλαξαμε όμως τον Παπούλα από την ρετσινιά της ανικανότητας και της προδοσίας.
Και αν συμβεί αυτό στον καιρό μας να ξέρετε πως θα κοπεί μία για πάντα ο οικογενειακός σας δεσμός με τους βουλευτικούς καί υπουργικούς θώκους.
Χρόνια πολλά και καλή χρονιά από την Ρόδο.
*Ο Γιώργος Κάλφας ζει στη Ρόδο.

Γ. Θωμαϊδης: Η στρατιωτική συμμαχία Ρωσίας – Κίνας

0
του Γιώργου Θωμαϊδη*
Η στρατιωτική συμμαχία Ρωσίας – Κίνας,
διότι αυτό ανακοινώθηκε στην ουσία απόψε,
θα είναι το σημαντικότερο γεγονός του 21ου αιώνα.
‘Οχι αναγκαστικά για καλό, όμως αποτελεί ευθύνη των μικρών ηγεσιών της Δύσης (όπως κάποιοι γράφουμε εδώ και πάνω από δεκαπέντε χρόνια) το ότι για 30 χρόνια αδιαφόρησε για όλες τις εκκλήσεις των Ρώσων (από την εποχή του Γκορμπατσώφ) για ένα υποτυπώδες αίσθημα ασφάλειας στα σύνορά τους και προσπάθησε, προληπτικά, να διαλύσει τη Ρωσία (όλοι γνωρίζουμε την άτυπη υποστήριξη των δυτικών ακόμη και για τους ισλαμιστές στην Τσετσενία). Αυτό στο όνομα ασήμαντων γεωπολιτικά κερδών, όπως το να βάλει στο ΝΑΤΟ τη Λετονία ή να αλλάξει την φιλορωσική κυβέρνηση στην Ουκρανία, όπου οι φιλοδυτικές και φιλορωσικές κυβερνήσεις εναλλάσσονταν. Ασήμαντες επιλογές, στην εποχή της ανόδου της ασημαντότητας στους πολιτικούς αστερισμούς της Δύσης και της έκλειψης των πιο σοφών και σοβαρών παλιών ηγεσιών, όπως την περιέγραψε ο Καστοριάδης εδώ και 30 χρόνια. Από τους κλόουν στους ηγέτες με ηθική ή γνωστική έκπτωση και από εκεί στην παγκόσμια τραγωδία.
Αυτά, τα παρακολούθησε στενά η Κίνα και έλαβε το μήνυμα: Ή θα γίνεις υπερδύναμη ή είσαι χαμένος – ελπίζω να είναι αντιληπτό ότι μια Κίνα με πλήρη δημοκρατία τύπου Ταιβάν με δική της πολιτική όμως, θα ήταν και πάλι “εχθρός” της Δύσης, με πρόσχημα την “νεοφυή” της επιθετικότητα και τις “μνήμες” της Αυτοκρατορίας. Αντίθετα μια Κίνα εσωστρεφής και που θα πουλούσε μόνο ρύζι, με ένα καθεστώς ανεκτικό στην δυτική παγκόσμια κυριαρχία, θα ήταν, βέβαια, μια τοπική “ιδιαιτερότητα”.
Αυτά, δεν αναιρούν φυσικά ότι η Δύση είναι η κύρια κάπως δημοκρατική οντότητα στον πλανήτη, ούτε ότι το ρωσικό και το κινεζικό καθεστώς είναι σκληρά, αν και δεν ξέρουμε πως θα μπορούσε να αλλάξει το δεύτερο χωρίς εκατομμύρια νεκρούς (για την κ. Όλμπραιτ βέβαια, μεγάλη μητέρα των “δημοκρατικών πολέμων”, που έφυγε πρόσφατα εν μέσω πανδυτικού προσκυνήματος, 500.000 νεκρά μωρά “άξιζαν τον κόπο” (η κόρη μου 2 ετών κοιμάται δίπλα και κατανοώ πλήρως όσους πήραν τα όπλα στο Ιράκ, τα χρησιμοποίησαν μαζί με όλη την πανάρχαια σοφία και πολεμική τους παράδοση χωρίς τέλος και έκτοτε η κ. Όλμπραιτ αναθεώρησε τη δήλωση). Και εδώ είναι το μείζον πρόβλημα:
Στις ΗΠΑ, παρά τις κινεζικού τύπου μεθοδεύσεις, πάντα υπάρχει η ελπίδα ενός Σάντερς ή στη Βρετανία μιας νίκης του Εργατικού Κόιμματος με κάποιον που ΔΕΝ θα είναι ο Μπλερ, που στήριξε τη γραμμή “κ. Όλμπραιτ” και τις πολιτικές “της”. Όμως ο κόσμος που έρχεται, με τα τεράστια προβλήματα, είναι ένας κόσμος όπου η δυτική δημοκρατία θα έχει όλο και λιγότερο μέλλον στις περιοχές του κόσμου όπου γεννιέται το 90% των παιδιών, υπάρχει το 90% των πλουτοπαραγωγικών πηγών και δεν έχουν καθόλου καλή φήμη οι δυτικοί αποικιοκράτες και μετα-αποικιοκράτες. Διότι η δημοκρατία, όχι απλά οι εκλογές, απαιτούν χρόνο και ευημερία, που στην περίπτωσή μας δεν υπάρχουν. Ούτε στο Ιράν θα πέσει το καθεστώς επειδή λίγα κορίτσια έβγαλαν τη μαντήλα και τα σκότωσαν, ούτε στην Ινδία, όπου σαρώνει ο θρησκευτικός σωβινισμός, θα γίνουν αρεστά τα δυτικά ήθη.
Η Δύση λοιπόν έμαθε από χτες τι ακριβώς είναι το να μην ακους για τριάντα χρόνια τους Ρώσους. Αύριο, θα μάθει τι είναι να μην ακούς τον πλανήτη, να καις και να ρημάζεις άνευ λόγου στο Ιράκ ή στη Συρία δι αντιπροσώπου και να λες (Μπάιντεν) για τους συμμάχους σου στη Συρία (Φέργκιουσον, στους London Times, μαζί με τη συνέντευξη του Κίσινγκερ), ότι “τους παρατήσαμε στο Βιετνάμ, το ίδιο θα κάνουμε και τώρα”. Και αυτό κάνει και με την Ελλάδα έναντι της Τουρκίας, απλώς με κάποιο μέτρο, προσώρας.
Η Κίνα όμως, δεν παράτησε τη Ρωσία στην πιο κρίσιμη ώρα. Και αυτό, το βλέπει όλη η ανθρωπότητα. Και μακροπρόθεσμα θα είναι μόνο εις βάρος των (ασθμαινουσών έστω) δημοκρατικών αξιών μέρους της Δύσης. Εκτός εάν η Δύση, όπως έκανε (προσωρινά) με τον δυτικό καπιταλισμό, έστω υπό το φόβο του κομμουνισμού, αποφασίσει να εξανθρωπίσει (όχι να απισχνάσει), αυτή τη φορά εις βάθος και το οικονομικό της σύστημα και την συμπεριφορά της.
*Ο κ. Γιώργος Θωμαϊδης είναι γιατρός

Διονύσης Τσιριγώτης: Το ΝΑΤΟ και το ζήτημα της αποστρατικοποίησης των Ελληνικών νησιών

0

Του Διονύση Τσιριγώτη, Επίκουρου Καθηγητή, Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, Διεθνών Σχέσεων & Διπλωματίας. Τμήμα Διεθνών & Ευρωπαϊκών Σπουδών, Πανεπιστημίου Πειραιώς.

1970 Σημαίες των κρατών μελών του ΝΑΤΟ στην έδρα της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας στις Βρυξέλλες© Παρέχεται από: Huffington Post 

Η συγκαιρινή περίπτωση της επαναφοράς του ζητήματος αποστρατικοποίησης των Αιγαικών νησιών προβάλλεται ως ανταπάντηση της Άγκυρας στα διεθνή θεσμικά φόρα έναντι των αυταπόδεικτων ελληνικών επιχειρημάτων περί του αδιαμφισβήτητου της εδαφικής κυριαρχίας. 

Όπως χαρακτηριστικά περιγράφεται σε απαντητική επιστολή της Τουρκίας προς  τη Γενική Συνέλευση και το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (Η.Ε.) «η προσπάθεια της Ελλάδας να υποβαθμίσει τις νομικές της υποχρεώσεις και να ευτελίσει το αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου είναι, τουλάχιστον, απογοητευτική». Προσημειώνοντας το ζήτημα της παραβίασης των διατάξεων αποστρατικοποίησης της Συνθήκης Ειρήνης της Λοζάνης του 1923 (ή οποία περιλαμβάνει τη Σύμβαση της Λοζάνης του 1923 σχετικά με το καθεστώς των Στενών) και της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1947 από την Ελλάδα, προβάλλεται ως ένα άμεσα ζημιωθέν κράτος, το οποίο «δικαιούται, στη νομική σχέση μεταξύ της Ελλάδας και της ίδιας, να αμφισβητήσει την αντίθεση έναντι της Τουρκίας του κυριαρχικού τίτλου της Ελλάδας (και των θαλάσσιων δικαιωμάτων που συνδέονται με αυτόν) στα νησιά. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτός ο τίτλος κυριαρχίας έχει, από τη δεκαετία του 1960, επιβαρυνθεί ως αποτέλεσμα των πράξεων της Ελλάδας για στρατιωτικοποίηση των εν λόγω νησιών, κατά ουσιώδη παραβίαση των υποχρεώσεων της Ελλάδας από τη συνθήκη».

Αναδιφώντας στην ιστορική διαχρονία παρατηρούμε ότι η  Τουρκική διαμφισβήτηση των αναγνωρισμένων κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας μέσα από διεθνείς συνθήκες, εκκινά από τη δεκαετία του 50’  όταν η Άγκυρα  έθεσε, εντός της Βορειοατλαντικής συμμαχίας, ζήτημα αποστρατικοποίησης των ελληνικών νησιών του Αιγαίου με αφορμή την εγκατάσταση νατοϊκών υποδομών στη Λέρο.

Η ουδετεροποίηση των νησιών του βορειοανατολικού Αιγαίου από κάθε είδους στρατιωτικών ή επιχειρησιακών αναγκών της Βορειοατλαντικής συμμαχίας επισημαίνεται στην επιστολή του πρώτου  γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ,  Χάστινγκς Ισμέι,  προς όλους τους μονίμους αντιπροσώπους της Συμμαχίας: 

«Θα ενθυμείστε ότι τον Δεκέμβριο του 1953, το (Βορειοατλαντικό) Συμβούλιο είχε εγκρίνει, υπό το Πέμπτο Μερίδιο (Slice) του Προγράμματος Υποδομών, 436.000 στερλίνες για την κατασκευή υπογείων αποθηκευτικών εγκαταστάσεων για καύσιμα (POL) και πυρομαχικά στη νήσο Λέρο. […] μετά την αρχική έγκριση των δαπανών και αφού είχε ξεκινήσει η κατασκευή των εγκαταστάσεων, ηγέρθη το ερώτημα περί μίας πιθανής σύγκρουσης με τις προβλέψεις της Συμφωνίας Ειρήνης με την Ιταλία (πρόκειται για τη Συνθήκη των Παρισίων), η οποία προβλέπει την αποστρατιωτικοποίηση της Λέρου (Μέρος V, Αρθρο 14). Κυβερνήσεις που ενδιαφέρονται σχετικά, “ένιωσαν ότι είναι αναγκαίο να επανεξεταστούν τα έργα υποδομής στη Λέρο υπό την οπτική της ανάπτυξης μίας φόρμουλας που θα μπορούσε στο μεσοδιάστημα να ικανοποιήσει τις στρατιωτικές ανάγκες του ΝΑΤΟ, ενώ παράλληλα θα απεφεύγετο μία σύγκρουση με τη Συνθήκη”».

 Η αποδοχή του τουρκικού αιτήματος από το συμβούλιο της Βορειοατλαντικής συμμαχίας θα οδηγήσει στην υιοθέτηση ανάλογης πολιτικής στάσης ως προς την εγκατάσταση νατοϊκών υποδομών στη  Λήμνο το 1965, το 1968 και το 1980. Το 1968 η Τουρκία ήγειρε ζήτημα για τη στρατικοποίηση της Λήμνου και της Σαμοθράκης, ενώ το 1973 διαμαρτυρήθηκε για την παρουσία ελληνικών στρατευμάτων σε Λήμνο, Σαμοθράκη, Χίο, Λέσβο, Σάμο και Δωδεκάνησα.

Ωστόσο από το 1974 και ύστερα, μετά την έξοδο της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος της συμμαχίας, οι Τουρκικές αιτιάσεις διευρύνονται με την συμπερίληψη του ζητήματος του επιχειρησιακού ελέγχου στο Αιγαίου στα πλαίσια του σχεδιασμού των Νατοϊκών ασκήσεων.

Για παράδειγμα στις 15 Αυγούστου του 2006 ο ανώτατος διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων στην Ευρώπη (SACEUR), στρατηγός Τζέιμς Τζόουνς, εξέδωσε την «οδηγία πολιτικής του [Ανώτατου Στρατηγείου Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης] SHAPE για τα Νησιά του Αιγαίου» με κύριους αποδέκτες τους νατοικούς διοικητές στην Νάπολη, στην Αθήνα και στην Άγκυρα. Με τη εν λόγω οδηγία αφενός αποκλείονται από στρατιωτικές ασκήσεις ή άλλες δραστηριότητες του ΝΑΤΟ εν καιρώ ειρήνης «εκείνα τα νησιά του Αιγαίου, των οποίων το καθεστώς στρατιωτικοποίησης περιορίζεται από Συνθήκες, και αφετέρου επιβεβαιώνεται η «μοναδική περίπτωση» της Λήμνου. «Με βάση προηγούμενη οδηγία του γενικού γραμματέα και πολιτικές και διαδικασίες του SHAPE που υιοθετήθηκαν και με συνέπεια εφαρμόστηκαν από τη δεκαετία του 1980» ισχύουν τα κάτωθι:

«Έργα στη Λήμνο δεν θα υποβληθούν για νατοϊκή χρηματοδότηση.

Ασκήσεις και άλλες νατοϊκές δραστηριότητες εν καιρώ ειρήνης δεν θα διεξαχθούν χρησιμοποιώντας τη Λήμνο και τις δυνάμεις ή τις εγκαταστάσεις σε αυτήν.

Δυνάμεις στη Λήμνο οι οποίες προσφέρθηκαν στο ΝΑΤΟ θα συμπεριληφθούν σε συμμαχικές επιχειρήσεις (ACO ORBAT), αλλά ο SACEUR δεν θα αναλάβει τη διοίκηση αυτών των δυνάμεων μέχρι ένταση ή κρίση ενεργοποιήσουν το σύστημα συναγερμού του ΝΑΤΟ.

Εφόσον απαιτηθεί με βάση εμπεριστατωμένη στρατιωτική εκτίμηση, η Λήμνος και/ή οι δυνάμεις και οι εγκαταστάσεις της ίσως χρησιμοποιηθούν στον ενδεχόμενο πολεμικό σχεδιασμό».

Υπό αυτό το πρίσμα, το  ζήτημα της αποστρατικοποίησης των νησιών του βορείου και ανατολικού Αιγαίου εντάσσεται  στις διεθνείς θεσμικές ελληνοτουρκικές διαφορές και αποκαλύπτει (κατά τις τουρκικές αιτιάσεις) τη διαμφισβήτηση των δικαιωμάτων-υποχρεώσεων που έχει αναλάβει η Ελλάδα μέσα από διεθνείς συνθήκες. Στην προκειμένη περίπτωση αναφερόμαστε στη νομική-πολιτική ερμηνεία των Συνθηκών Ειρήνης της Λοζάνης (1923) και των Παρισίων (1947) καθώς και τη Σύμβασης της Λοζάνης για το καθεστώς το Στενών (1923).

Υπό το γράμμα των διεθνών συνθηκών το νομικό καθεστώς πλήρους ή μερικής αποστρατικοποίησης εφαρμόζεται ως εξής∙  Για τα νησιά Λήμνος, Σαμοθράκη, Ίμβρος, Τένεδος και Λαγούσες (1923), σύμφωνα με τα άρθρα 4, 6 και 7 της Συμβάσεως περί του καθεστώτος των Στενών της Λοζάνης (1923) προβλέπεται καθεστώς ουδετεροποίησης.

Αντίστροφα για τα νησιά Λέσβος, Χίος, Σάμος και Ικαρία προβλέπεται μερική αποστρατικοποίηση (άρθρο 13 συνθήκη Λοζάνης) με περιορισμούς στον αριθμό των στρατιωτών και στη δημιουργία ναυτικών βάσεων και οχυρωματικών έργων (δεν περιλαμβάνονται αεροπορικές βάσεις, ούτε άλλες στρατιωτικές εγκαταστάσεις όπως ραντάρ).

Τέλος για τα Δωδεκάνησα προβλέπεται πλήρης αποστρατικοποίηση κατά το γράμμα του άρθρου 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (1947): «Aι ανωτέρω νήσοι θα αποστρατιωτικοποιηθώσι και θα παραμείνωσιν αποστρατιωτικοποιημέναι».

Στο πλαίσιο της ανωτέρω περιγραφής δύναται να πραγματωθεί ο εμπειρικός έλεγχος των αιτιάσεων-επιχειρημάτων της Ελλάδας ως προς την αναφυόμενη πολιτικoστρατηγική της αναγκαιότητα για την επαναστρατικοποίηση των προαναφερθέντων νησιών του Αιγαίου. Ειδικότερα, η νομική-πολιτική βάση των ελληνικών επιχειρημάτων εδράζεται:

Α. Στο δικαίωμα της νόμιμης άμυνας. Σύμφωνα με τον Χάρτη των Η.Ε. (άρθρο 2 παρ. 4) τόσο η επίθεση όσο και η απειλή επίθεσης συνιστούν παράνομες πράξεις. Παρεπόμενα, στην απειλή επίθεσης της Τουρκίας η Ελλάδα ενισχύει την αμυντική της ικανότητα, ιδιαίτερα στα όμορα προς την Τουρκία ελληνικά νησιά.

Β. Στη θεμελιώδη αλλαγή των περιστάσεων. Προϋποτιθέμενη συνθήκη για την ύπαρξη και λειτουργία ενός καθεστώτος αποστρατικοποίησης είναι η διατήρηση της ειρήνης-ασφάλειας, ήτοι με διεθνοπολιτικούς όρους η διατήρηση της ισορροπίας ισχύος-συμφερόντων. Συνεπαγόμενα, η προηγηθείσα πολιτικοστρατιωτική πράξη της Τουρκίας, εισβολή-κατοχή του βόρειου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, και η αναθεωρητική πολιτική της συμπεριφορά στο Αιγαίο –απειλή casus-belli– συνωθούν σε μια θεμελιώδη μεταβολή των περιστάσεων λόγω έμπρακτης διαμφισβήτησης του status-quo.

Γ. Στη θεωρία των αντιποίνων. Στην προπαρασκευή επίθεσης της Τουρκίας, που συνιστά έκνομη πολιτική πράξη, η Ελλάδα αντιτάσσει προπαρασκευή άμυνας. Εάν τώρα και η προπαρασκευή άμυνας, συνιστά έκνομη πράξη, στην περίπτωση της Ελλάδας ενέχει χαρακτήρα αντιποίνων και παύει, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, να αποτελεί παράνομη πράξη εφόσον αποσκοπεί στην ανάσχεση της προηγούμενης έκνομης τουρκικής ενέργειας.

HuffingtonPost

Το 2022 ως φαντασμαγορική πρεμιέρα (μιας νέας σκοτεινής εποχής)

0

«Η άρνηση ήταν ανέκαθεν μια πράξη ουσιώδης. Η άρνηση, για να λειτουργήσει, πρέπει να είναι μεγάλη, όχι μικρή, πρέπει να είναι ολική, όχι μερική… Είναι όμως επιτακτική η ανάγκη να προβούμε σε δραματικές και δραστικές αλλαγές που θα ανταποκρίνονται στη δραματική κατάσταση στην οποία ζούμε… Ίσως, τελικά, να είμαι εγώ αυτός που κάνει λάθος, αλλά επιμένω να λέω ότι βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο».
Πιερ Πάολο Παζολίνι, Ρώμη, Σάββατο 1 Νοεμβρίου 1975, μία μέρα πριν βρεθεί το άψυχο σώμα του δολοφονημένο…

Πώς θα εγγραφεί στην κοινή παγκόσμια αίσθηση, στην παγκόσμια κοινή λογική το έτος 2022; Πώς το νοιώθουν και πώς το αισθάνονται οι σημερινοί άνθρωποι που το έζησαν; Πώς θα το δουν οι ίδιοι ή και όσοι μεγαλώνουν μέσα στο σκηνικό που έστησε η χρονιά αυτή; Πώς θα το αποτιμήσουν οι ιστορικοί του μέλλοντος που θα θέλουν να είναι –ελάχιστα έστω– τίμιοι;

Νομίζω πως το 2022 μοιάζει με μια πρεμιέρα, φαντασμαγορική και τραγική συνάμα. Επειδή, με τα όσα εκτυλίχθησαν στο «θέατρο του κόσμου» στη διάρκειά της, τα οποία κυοφορούνταν εδώ και καιρό, ξεκινά μια νέα «κοσμο-εικόνα», μια νέα ιστορική φάση σφοδρών αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων, μια νέα πραγματικότητα που θα επιδράσει καθοριστικά και άμεσα-πρακτικά στους συσχετισμούς, τις δυνάμεις, τις κοινωνίες, τις χώρες, την καθημερινότητα, τον ίδιο τον άνθρωπο, σε ό,τι έχει και σε ό,τι είναι, στον ψυχισμό του, τη συνείδησή του, το υποσυνείδητό του. Για όποιον θέλει να σκέπτεται, η πρεμιέρα του «2022» είχε προαναγγελθεί, είχε σχεδόν διαφημιστεί, είχε προετοιμαστεί, πάλι με φαντασμαγορικό και τραγικό συνάμα τρόπο: Η πανδημία και οι τρόποι αντιμετώπισής της, αυτό που αποκαλέστηκε «παγκόσμιο πραξικόπημα» (καραντίνες, αποστασιοποίηση, κατάσταση έκτακτης ανάγκης, κατάργηση του δημόσιου χώρου, βιοπολιτικός έλεγχος παγκόσμιων διαστάσεων) υπήρξε, μπορούμε να ισχυριστούμε, η πρόβα τζενεράλε για την πρεμιέρα, και παράλληλα η μεγάλη διαφημιστική της καμπάνια.

Η κοινή αίσθηση λοιπόν –κάτι που δεν μπορεί να μετρηθεί επακριβώς, αλλά είναι υπαρκτό και παίζει ρόλο– προσλαμβάνει το 2022 ήδη σαν μια νέα εικόνα του κόσμου, που τα κύρια χαρακτηριστικά της δεν είναι πια το είδωλο-πραγματικότητα της «παγκοσμιοποίησης» και της ελεύθερης αγοράς, αλλά κάτι διαφορετικό: οι σκληρές στρατοπεδεύσεις, η δημιουργία νέων συγκρουόμενων μπλοκ, με φθίνουσα τη δυτική ηγεμονία και με ανάδυση νέων ισχυρών κέντρων. Ο πόλεμος, η στρατιωτικοποίηση, η πολεμική οικονομία, επιταχύνουν τάσεις και αναδεικνύουν αντιθέσεις και ανταγωνισμούς που δεν χωρούν πλέον στο πλαίσιο της χθεσινής «παγκοσμιοποίησης».

Από μια άλλη πλευρά, το 2022 ήταν μια χρονιά που οι «μεγάλοι» (οι εκπρόσωποι των τριών κοσμοκρατορικών δυνάμεων: ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία) και «μίλησαν», και «έπραξαν». Δηλαδή, ευρισκόμενοι σε διαφορετική θέση μέσα στη νέα «κατάσταση», έχουν πλήρη συνείδηση του τι διακυβεύεται, και προχώρησαν σε αποφασιστικές κινήσεις και διαμόρφωσαν (ή διαμορφώνουν) έναν «πολιτικό λόγο» που να συγκροτεί την ισχύ τους, να δημιουργεί μια αποδοχή-συναίνεση στις επιλογές και τις κινήσεις τους. Όλα αυτά είναι πλέον ορατά και φανερά.

Οι «μαύρες τρύπες»

Υπάρχουν όμως δύο μεγάλες «μαύρες τρύπες» ή και «σιωπές». Που και για αυτές οι «μεγάλοι» έχουν πλήρη επίγνωση.

Η πρώτη μεγάλη «μαύρη τρύπα» ή «σιωπή», αφορά το σοκ και την επενέργεια που είχαν στη συντριπτική πλειοψηφία του πλανήτη και τα δύο μεγάλα φαντασμαγορικά events, δηλαδή η «πρόβα τζενεράλε» της πανδημίας και η πρώτη σκηνή της «πρεμιέρας» με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Και τα δύο μένουν να αιωρούνται σαν μυστήρια, σαν ανεξήγητα. Από τη μια ένας ιός απειλεί την ανθρωπότητα και τη ζωή (και οι τρεις «μεγάλοι» έχουν κοινή θέαση της «απειλής» και την εργαλειοποιούν κατάλληλα, στο στιλ «θα ζούμε με πανδημίες»), από την άλλη ένας «Πούτιν που δεν ξέρουμε τι έχει στο μυαλό του» έκανε μια εισβολή – κήρυξε τον πόλεμο, είναι εκπρόσωπος του αιώνιου «κακού», πρέπει να τον συντρίψουμε, διότι έρχεται και ο σκοτεινός ασιάτης, ο Κινέζος, που θέλει να καταπιεί την Ταϊβάν και να κατακτήσει όλο τον κόσμο.

Το σοκ και η ζημιά προκάλεσαν, σε πολύ βαθύτερα πλαίσια απ’ όσο νομίζουμε, είχε καθηλωτικό αποτέλεσμα. Αποδιοργάνωσε κι άλλο και προξένησε μεγαλύτερη σύγχυση και αίσθηση αδυναμίας στις λαϊκές μάζες σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε ένα βαθμό, συγκάλυψε τις κινητήριες δομικές αιτίες (επειδή αυτά που συμβαίνουν –και στην πρόβα τζενεράλε και στην πρεμιέρα– δεν ανήκουν στον κόσμο της «ενδεχομενικότητας»). Αυτή η διαπίστωση μας μεταφέρει στη δεύτερη «μαύρη τρύπα» – «σιωπή».

Η δεύτερη λοιπόν αφορά ακριβώς πως κανείς (επαναλαμβάνουμε, κανείς) από τους 3 μεγάλους δεν ομιλεί για τον καπιταλισμό, για το καπιταλιστικό σύστημα και την κρίση του, τη δομική του κρίση. Κανείς τους δεν αναφέρει ότι εκεί εντοπίζονται οι βασικές αιτίες, οι βασικές αντιθέσεις, οι κύριες τάσεις. Ο λόγος της απέραντης και ουσιαστικής σιωπής είναι ότι και οι τρεις κινούνται στο έδαφός του, τον υποστηρίζουν, αποτελούν αντιφατικές αλλά δομικά προσδιορισμένες εκφράσεις της σχέσης κεφάλαιο και των μεταμορφώσεων που αυτή εκκινεί (πάντα στον βωμό του μέγιστου υπερκέρδους και της εκμετάλλευσης της ζωντανής εργασίας). Επειδή ζούμε στην περιοχή της «κουλτούρας ακύρωσης» που εμφανίστηκε πριν λίγα μόνο χρόνια και εξαπλώθηκε*, η μεγαλύτερη «ακύρωση» αφορά την όποια αναφορά στον καπιταλισμό ως σύστημα. Ακόμα και η λέξη αποφεύγεται, ακόμη και διανοούμενοι που τη χρησιμοποιούσαν «αυτολογοκρίνονται». Πρόσφατα μάλιστα στο twitter υπήρξαν επιθέσεις και παρεμβάσεις που καταγγέλλουν όσους χρησιμοποιούν έστω τον όρο «νεοφιλελευθερισμός»…

Όπως και να το κάνουμε, βρισκόμαστε μπροστά σε μια παγκόσμιας διάστασης επιχείρηση «φυσικοποίησης» του καπιταλισμού ως αιώνιου, μοναδικού και προσιδιάζοντος πλαισίου ύπαρξης της κοινωνίας. Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να «ακυρώνονται» όχι μόνο όσοι τον αμφισβητούν, αλλά και όσοι επισημαίνουν ορισμένες αρνητικές πλευρές του. Ο Μαρκ Φίσερ (1968-2017) στο βιβλίο του «Καπιταλιστικός ρεαλισμός» το 2009, είχε τονίσει πως «είναι ευκολότερο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου, παρά το τέλος του καπιταλισμού». Όταν «αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε σήμερα είναι μια πολύ βαθύτερη, πολύ πιο διαβρωτική αίσθηση εξάντλησης, πολιτισμικής και πολιτικής στειρότητας» και η ενστάλλαξη της πεποίθησης πως η μόνη βεβαιότητα είναι η απουσία καλύτερου μέλλοντος, μια «προδιαγεγραμμένη» πορεία προς τη δυστοπία αποτελεί τη μοναδική «ρεαλιστική» αντίληψη της πραγματικότητας.

Ο Φίσερ τουλάχιστον μιλούσε για τον «καπιταλιστικό ρεαλισμό». Τώρα αυτό «ακυρώνεται», επιβάλλεται μια στείρωση της σκέψης και του στοχασμού ακόμα πάνω στον καπιταλισμό και την πορεία του. Ο καπιταλισμός ταυτίζεται με τη φυσική κατάσταση πραγμάτων, τη φυσιολογική, την πιο ρεαλιστική, και όλοι προσαρμόζονται ή οφείλουν να προσαρμοστούν στη μοναδική πραγματικότητά του. Δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα, δεν υπάρχει άλλο μέλλον. Ο Δυτικός συνασπισμός τον ταυτίζει με την «ελευθερία» γενικά και ταμπουρώνεται, στρατοπεδεύει απέναντι σε άλλα τμήματα του κόσμου του κεφαλαίου, που τα χαρακτηρίζει ανελεύθερα και απολυταρχικά. Στην κουλτούρα ακύρωσης που τον διαπερνά «ακυρώνει» ολόκληρο τον ρώσικο πολιτισμό και ό,τι έχει παραχθεί από αυτόν. Οι άλλοι δύο πόλοι προσπαθούν να ορθώσουν μια άλλη πολιτική πρόταση, χωρίς όμως να θίγουν την ουσία του προβλήματος, την πραγματικότητα του κεφαλαίου και άρα των καπιταλιστικών σχέσεων. Θα κατηγορήσουν τη Δύση και τον ηγεμονισμό, άντε να ομιλήσουν λίγο για αποικιοκρατία και ναζισμό (π.χ. Πούτιν), αλλά καθόλου για καπιταλισμό. Οι Κινέζοι, που ομιλούν στο όνομα του «κομμουνιστικού κόμματος», παραδόξως δεν λένε τίποτα για το καπιταλιστικό σύστημα. Ο Σι Τζινπίνγκ στο πρόσφατο 20ό Συνέδριο του Κ.Κ. Κίνας δεν ανέφερε καν τις λέξεις «καπιταλισμός», «κρίση του καπιταλισμού». Απόλυτη σιωπή.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια παγκόσμιας διάστασης επιχείρηση «φυσικοποίησης» του καπιταλισμού ως αιώνιου, μοναδικού και προσιδιάζοντος πλαισίου ύπαρξης της κοινωνίας. Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να «ακυρώνονται» όχι μόνο όσοι τον αμφισβητούν, αλλά και όσοι επισημαίνουν ορισμένες αρνητικές πλευρές του…

Η νέα κοσμο-εικόνα και οι τάσεις της

Όπως έχει ειπωθεί από πολλές πλευρές, οδεύουμε προς έναν «πολυπολικό κόσμο», έναν κόσμο όπου η ηγεμονία της Δύσης θα είναι σχετική κι όχι απόλυτη, έναν κόσμο στον οποίο θα παίζουν ρόλο μεγαλύτερο κι άλλα κέντρα. Ο αναλυτής Ούγκο Ντίξον κάνει λόγο για «πολυκεντρική νέα τάξη πραγμάτων» (Καθημερινή, 20/12/22) και διαβάζει πιο ρεαλιστικά το τι γίνεται. Ο όρος που χρησιμοποιεί μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση, ή μάλλον σε ποιο έδαφος γίνονται όσα συμβαίνουν. Άλλωστε το «νέα τάξη πραγμάτων», όποτε εξαγγέλθηκε ως σύνθημα και στόχος (Χίτλερ, Μπους κ.λπ.), πάντα απέβλεπε σε αντιδραστικότατα σχέδια εξάπλωσης και κυριαρχίας.

Σε αυτήν την εκκολαπτόμενη κατάσταση «πολυκεντρικής νέας τάξης πραγμάτων» τα πεδία της αντιπαράθεσης –πάντα στο έδαφος της πολυοργανικής κρίσης που διαπερνά όλο το σύστημα– είναι κοινά: Οικονομία, δηλαδή αγορές, πόροι, νόμισμα, διεθνές εμπόριο, ενέργεια στο νέο διαμορφούμενο περιβάλλον. Πόλεμος, δηλαδή επίλυση με στρατιωτικό τρόπο αντιθέσεων και μπλοκαρισμάτων, με νέα οπλικά συστήματα και ευρεία δοκιμασία τους, με στρατιωτικούς εξοπλισμούς και προετοιμασίες. Νέοι μηχανισμοί κοινωνικού ελέγχου σε συνθήκες μεταδημοκρατίας στη Δύση, και με απαγόρευση κάθε αντιπολίτευσης στα δύο άλλα κέντρα. Αποφασιστικό ρόλο και στα τρία αυτά πεδία παίζει η μάχη της καινοτομίας, που με τη σειρά της συγκροτεί ένα ακόμα πεδίο, ιδιαίτερα καθοριστικό.

Τα πεδία είναι κοινά και στα τρία κέντρα, και οι μηχανές έχουν φουλάρει. Χρειάζονται και το «αφήγημα», γιατί χωρίς αυτό δεν γίνεται να είναι αποτελεσματική η στρατοπέδευση και ο θεληματικός εγκλεισμός μαζών στους στόχους κάθε κέντρου.

Για να φανούν πιο καθαρά τα όσα λέμε, θα αναφερθούμε σε δύο μόνο ισχυρές τάσεις που διαπερνούν το σημερινό «κοσμο-σύστημα» έτσι όπως εξελίσσεται το «έργο», στηριζόμενοι κυρίως στη δυτική μορφοποίηση που επιχειρείται (και γνωρίζοντας ότι οι «απαντήσεις» των άλλων δύο κέντρων κινούνται σε μια παράλληλη τροχιά).

Α) Στρατοπεδεύσεις και «friend-shoring»

Η σε εξέλιξη σύγκρουση των βασικών κέντρων τροποποιεί όλες τις εμπορικές και διεθνείς σχέσεις, όλες τις αλυσίδες ανεφοδιασμού και αξιοποίησης. Αυτό συμβαίνει και με το προβαλλόμενο δόγμα του λεγομένου «friend-shoring», που συνιστά «μια επιχειρηματική στρατηγική που ευνοεί την αγορά προμηθειών (κυρίως πρώτων υλών) και τη χρήση εφοδιαστικών αλυσίδων μόνο μέσα από φιλικές χώρες και συμμάχους».

Δόγμα που υποστηρίζει με φανατισμό η Τζάνετ Γέλεν, υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ: «Στόχος μας πρέπει να είναι να επιτύχουμε ελεύθερο αλλά ασφαλές εμπόριο. Ας το κάνουμε με τις χώρες στις οποίες γνωρίζουμε ότι μπορούμε να βασιστούμε. Με την ενθάρρυνση του friend-shoring, βασισμένοι σε μεγάλο αριθμό αξιόπιστων χωρών, θα μπορούμε να συνεχίσουμε να εγγυόμαστε με ασφάλεια την πρόσβαση στην αγορά, ώστε να μειωθούν οι κίνδυνοι για την οικονομία μας. […] Τείνω να βλέπω το friend-shoring ως μια ομάδα εταίρων με τους οποίους νιώθουμε συντονισμένοι στη γεωπολιτική μας θέση».

Σύμφωνα με τον Αλεσάντρο Μινόν, πρόεδρο της Finest, «με το friend-shoring ο στόχος είναι να δημιουργηθούν ασφαλείς αλυσίδες αξίας χωρίς κινδύνους, εκεί όπου ξαφνικές διακοπές ή αλλαγές στις συνθήκες είναι εξαιρετικά απίθανες».

Οι ΗΠΑ επιβάλλουν αυτήν τη στρατοπέδευση – δυτική οχύρωση και πίεση προς τους ανταγωνιστές, εξοστρακισμού τους από τις διεθνείς αγορές κ.λπ. Ήδη το βλέπουμε στον ενεργειακό τομέα: διακοπή κάθε ανεφοδιασμού από Ρωσία και αγορά LNG, πολύ ακριβότερου του πετρελαίου-αερίου, αποκλειστικά από τις ΗΠΑ… Το «friend-shoring» θα επεκταθεί και απέναντι στην Κίνα λίαν συντόμως… Χώρες όπως η Ελλάδα θα συμπεριφερθούν ως συμπληρωματικά εξαρτήματα της «friend-shoring» υπό αμερικάνικη ηγεμονία στρατηγικής…

Β) «Ο πόλεμος επί της γνώσης» (Cognitive Warfare)

Δεύτερος βραχίονας-πυλώνας της «πολυκεντρικής νέας τάξης πραγμάτων» είναι ο «πόλεμος επί της γνώσης» (Cognitive Warfare), δηλαδή η συμπλήρωση των πεδίων σύγχρονων πολέμων με το πεδίο του «πόλεμου επί της γνώσης». Όπως αναφέρει ο Jonas Tögel, «από το 2020, το ΝΑΤΟ προωθεί σχέδια για τον ψυχολογικό πόλεμο, που πρέπει να θεωρηθεί ισόβαθμος ​​με τους πέντε αναγνωρισμένους τομείς λειτουργίας της στρατιωτικής συμμαχίας (γη, θάλασσα, αέρας, διάστημα, κυβερνοχώρος)». Πρόκειται για το πεδίο μάχης της κοινής γνώμης. Τα έγγραφα του ΝΑΤΟ μιλούν για τον «πόλεμο επί της γνώσης» – ψυχικό πόλεμο.

Με τις ονομαζόμενες «τεχνικές της ήπιας ισχύος» περιγράφονται όλα τα ψυχολογικά εργαλεία επιρροής και χειρισμού με τα οποία οι άνθρωποι μπορούν να χειραγωγηθούν, με τρόπο τέτοιο ώστε οι ίδιοι να μην μπορούν να αντιληφθούν αυτόν τον έλεγχο. Χωρίς αυτή τη χειραγώγηση δεν μπορεί να κερδηθεί ο πόλεμος για την «κοινή γνώμη», και γενικά ο ψυχολογικός πόλεμος.

Ένα από τα πρώτα έγγραφα του ΝΑΤΟ σχετικά με αυτά τα σχέδια είναι ένα δοκίμιο του Σεπτεμβρίου 2020, γραμμένο για λογαριασμό του Κόμβου Καινοτομίας του NATO (συντομογραφία: IHub), που αναφέρεται στον «Έκτο Τομέα Επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ». Σύμφωνα με αυτό, «ο ίδιος ο άνθρωπος πρόκειται να ανακηρυχθεί το νέο θέατρο πολέμου, το ονομαζόμενο ανθρώπινο πεδίο (ανθρώπινη σφαίρα)». Μάλιστα οι συγγραφείς του δοκιμίου καλούν το ΝΑΤΟ να δράσει γρήγορα και να θεωρήσει το ανθρώπινο πνεύμα ως τον «έκτο τομέα επιχειρήσεων» του ΝΑΤΟ.

Η δε Γαλλίδα αμυντική εμπειρογνώμονας Marie-Pierre Raymond χαρακτήρισε το πεδίο του πολέμου επί της γνώσης ως «την πιο προηγμένη μορφή χειραγώγησης που υπάρχει σήμερα».

Τα μέσα που χρησιμοποιούνται και στις δύο αναφερόμενες τάσεις και στρατηγικές στηρίζονται αποφασιστικά στην καινοτομία, την τεχνητή νοημοσύνη, τους κβαντικούς υπολογιστές, τη νανοτεχνολογία, την κρυπτογραφία, τη ρομποτική, τα drones κάθε είδους. Μόνο που όλα αυτά χρειάζονται τον άνθρωπο για να γίνουν, για να χρησιμοποιηθούν, για να λειτουργήσουν – αλλά έχουν και σαν στόχο τον άνθρωπο και όλες τις κοινωνικές μορφές που αυτός ανέπτυξε σε περίπου 10.000 χρόνια γνωστής ιστορίας.

***

Η σύγκρουση που αναφέραμε και η ίδια η κίνηση και οι μεταμορφώσεις του κεφαλαίου (που την απαιτούν και την επιβάλλουν) είναι ολοκληρωτικής φύσης. Γι’ αυτό έχουν σημασία τα λόγια του Παζολίνι: «Βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο… Η άρνηση ήταν ανέκαθεν μια πράξη ουσιώδης. Η άρνηση, για να λειτουργήσει, πρέπει να είναι μεγάλη, όχι μικρή, πρέπει να είναι ολική, όχι μερική… Είναι επιτακτική η ανάγκη να προβούμε σε δραματικές και δραστικές αλλαγές που θα ανταποκρίνονται στη δραματική κατάσταση στην οποία ζούμε»…

Άλλωστε αυτό που κρίνεται είναι η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση, η ίδια η ανθρωπότητα! Το 2023 δεν θα είναι καθόλου εύκολη χρονιά. Αλλά η άρνησή μας να πάνε τα πράγματα προς τα ’κεί που τα κατευθύνουν όσοι αναφέραμε, έχει μεγάλο ιστορικό βάρος, και ανοίγει δρόμο σε άλλες δυνατότητες!

edromos.gr

Κίμων Κωστής: Η ΕΘΝΟΦΥΛΑΚΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ: ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ

0
Κίμων Κωστής Υποστράτηγος ε.α.
Προτάσεις στο σχέδιο νόμου: «Μέριμνα υπέρ του προσωπικού των ΕΔ, εξορθολογισμός της νομοθεσίας των ΕΔ, οργάνωση της Εθνοφυλακής και άλλες διατάξεις»
Ολοκληρώθηκε στις 29 Δεκ 22, 21:00, η δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για το υπόψη σχέδιο νόμου, που είχε αναρτηθεί για Σχόλια στις 15 Δεκ 22, 21:15, στην οποία πρότεινα τα παρακάτω:
_ Στο Άρθρο 63, στην παρ. 3: «Αποστολή της Εθνοφυλακής είναι η συμβολή στην άμυνα της χώρας, η ενίσχυση και υποβοήθηση του Στρατού Ξηράς στην εκπλήρωση της αποστολής του, όπως αυτή καθορίζεται στο πλαίσιο της διακλαδικής λειτουργίας των Ενόπλων Δυνάμεων, σε περίοδο ειρήνης, επιστράτευσης (γενικής ή μερικής) και πολέμου.» να προστεθεί το εδάφιο 3β) και να διαμορφωθεί ως εξής:
3. Αποστολή της Εθνοφυλακής είναι:
α) Η συμβολή στην άμυνα της χώρας, η ενίσχυση και υποβοήθηση του Στρατού Ξηράς στην εκπλήρωση της αποστολής του, όπως αυτή καθορίζεται στο πλαίσιο της διακλαδικής λειτουργίας των Ενόπλων Δυνάμεων, σε περίοδο ειρήνης, επιστράτευσης (γενικής ή μερικής) και πολέμου.
β) Η συμβολή στην αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών (όπως πυρκαγιές, θεομηνίες, σεισμοί).
Δικαιολογητικές σκέψεις:
Η υπόψη τροποποίηση εκτιμάται ότι είναι αναγκαία διότι αναφέρει και περιγράφει πληρέστερα την αποστολή της Εθνοφυλακής, ενώ σημειώνει καλύτερα τον ρόλο της για τη βοήθεια της κοινωνίας, με τη συμμετοχή της στην αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών (πυρκαγιές, θεομηνίες, σεισμοί).
Επιπλέον, τονίζει τη σημαντική προσφορά της Εθνοφυλακής στο κοινωνικό σύνολο και ενδυναμώνει τους δεσμούς με αυτό.
Επισημαίνεται ότι η κλιματική αλλαγή καθιστά τα ακραία φαινόμενα όλο και πιο έντονα και τα εμφανίζει και πιο συχνά, επομένως και η ενίσχυση των ΕΔ με προσωπικό να είναι πιο επιτακτική.
Η σκοπιμότητα της συμβολής της Εθνοφυλακής στην αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών (όπως πυρκαγιές, θεομηνίες, σεισμοί) βασίζεται στις ανάγκες που προκύπτουν από την εμπειρία και τα συμπεράσματα που προέκυψαν από τις φυσικές καταστροφές που συγκλόνισαν την Ελλάδα, την τελευταία 15ετία, όπως των φονικών πυρκαγιών το 2007 στην Πελοπόννησο και το 2018 στο Μάτι, της πλημμύρας το 2017 στη Μάνδρα και τους σεισμούς που έπληξαν την Αθήνα, Θεσσαλονίκη, κ.ά.
Τέλος, η ρητή αναφορά στην Αποστολή της Εθνοφυλακής της συμβολή της στην αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών (όπως πυρκαγιές, θεομηνίες, σεισμοί), η οποία υπάρχει στον ν. 1295/1982, συνάδει με την αναγκαιότητα συγκρότησης Ταγμάτων Εθνοφυλακής (ΤΕΘ) στην Αττική και στη Θεσσαλονίκη, Ειδικής Σύνθεσης, με τομείς Ιατρικής/Νοσηλευτικής, Μηχανικού, Κυβερνοάμυνας και Προστασίας, με στελέχωση Εθνοφυλάκων, κυρίως από τεχνικές Ειδικότητες και στη συνέχεια η συγκρότηση αντίστοιχων ΤΕΘ στα μεγάλα αστικά κέντρα του εσωτερικού, όπως Λάρισα, Βόλο, Χαλκίδα, Μεσολόγγι, Πάτρα, Καλαμάτα, Κόρινθο, κ.ά., για την ενίσχυση στην ειρήνη του κρατικού μηχανισμού στην αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών, στο πλαίσιο της αποστολής της Εθνοφυλακής, ενώ στην Κυβερνοάμυνα, θα καλύψουν ανάγκες σε αυτή τη μορφή υβριδικού πολέμου. Η συγκρότησή τους είναι στο πλαίσιο της προσφοράς της Εθνοφυλακής και των ΕΔ στην κοινωνία, ενώ θα ενδυναμώσει τους δεσμούς με το κοινωνικό σύνολο. Τονίζεται το μεγάλο ενδιαφέρον από τους Εφέδρους και τους Συνδέσμους τους για τη συγκρότηση ΤΕΘ στο εσωτερικό για να τα στελεχώσουν.
_ Στο Άρθρο 64, η παρ. 9: «Η εκπαίδευση του προσωπικού των Μονάδων Εθνοφυλακής διεξάγεται τουλάχιστον μία (1) φορά τον μήνα, ημέρα Κυριακή.» να τροποποιηθεί ως εξής:
Οι Εθνοφύλακες συμμετέχουν στην εκπαίδευση των Μονάδων Εθνοφυλακής που υπηρετούν, τουλάχιστον μία (1) φορά τον μήνα με την Υπομονάδα τους, ημέρα Κυριακή, όπως ο Στρατιωτικός Κανονισμός Οργάνωσης και Λειτουργίας της Εθνοφυλακής, οι Ειδικές Οδηγίες Εκπαίδευσης (ΕΟΕ) της Εθνοφυλακής και οι Διαταγές του Γενικού Επιτελείου Στρατού καθορίζουν.
Δικαιολογητικές σκέψεις:
Καθορίζεται ολοκληρωμένα η διεξαγωγή της εκπαίδευσης των Εθνοφυλάκων στις Μονάδες Εθνοφυλακής που υπηρετούν.
_ Στο Άρθρο 66: «1. Οι Εθνοφύλακες, για όσο χρόνο διαρκεί η διατεταγμένη υπηρεσία τους, συμμορφώνονται με τις διαταγές των προϊσταμένων τους σε ό,τι αφορά στην ασφάλεια, στην εκπαίδευση, στην εκτέλεση της αποστολής και γενικά της στρατιωτικής υπηρεσίας. 2. Στους Εθνοφύλακες χορηγούνται, με την κατάταξή τους, είδη ιματισμού και υπόδησης, τα οποία φέρουν σε κάθε δραστηριότητα των Μονάδων Εθνοφυλακής. 3. Η χρήση από τους Εθνοφύλακες των μέσων και των υλικών της υπηρεσίας επιτρέπεται μόνο κατά την εκτέλεση διατεταγμένης υπηρεσίας. 4. Οι Εθνοφύλακες ευθύνονται έναντι του δημοσίου για οποιαδήποτε ζημία ή απώλεια προξένησαν στα μέσα και στα υλικά της υπηρεσίας από δόλο ή βαριά αμέλεια κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, καθώς και λόγω απώλειας, φθοράς ή καταστροφής στα μέσα και τα υλικά αυτά από κακή ή αδικαιολόγητη χρήση ή πλημμελή συντήρηση, γενικά. Η ζημία καταλογίζεται αρμοδίως σε βάρος τους.» να γίνουν οι εξής τροποποιήσεις:
• Μετά την παρ. 1 να προστεθούν οι παρακάτω τρεις παράγραφοι:
«2. Για την εκπλήρωση της αποστολής των Μονάδων Εθνοφυλακής κατά την ειρηνική περίοδο με διαταγή του Γενικού Επιτελείου Στρατού χορηγείται ατομικός οπλισμός και πυρομαχικά στους Εθνοφύλακες.
3. Ο ατομικός οπλισμός και τα πυρομαχικά που χορηγούνται στους Εθνοφύλακες, φυλάσσονται με προσωπική ευθύνη των ιδίων των Εθνοφυλάκων. Η διαδικασία χορήγησης και φύλαξης του ατομικού οπλισμού και των πυρομαχικών ρυθμίζονται με διαταγές του Γενικού Επιτελείου Στρατού.
4. Για λόγους επιχειρησιακούς ή ασφαλείας με διαταγή του Γενικού Επιτελείου Στρατού, δύναται να αφαιρείται ο ατομικός οπλισμός και τα πυρομαχικά που έχουν χορηγηθεί στους Εθνοφύλακες ορισμένων Μονάδων.»
• Η παρ. 2 να επαναριθμηθεί σε παρ. 5 και να προστεθεί στο τέλος: «Κάθε τρία (3) έτη χορηγούνται στους Εθνοφύλακες είδη ιματισμού και υπόδησης.»
• Η παρ. 3 να επαναριθμηθεί σε παρ. 6 και να προστεθεί «του οπλισμού, των πυρομαχικών» μετά από: «Η χρήση από τους Εθνοφύλακες» και πριν «των μέσων και των υλικών της υπηρεσίας, […]»
• Η παρ. 4 να επαναριθμηθεί σε παρ. 7 και να προστεθεί «στον οπλισμό, στα πυρομαχικά» μετά από: «Οι Εθνοφύλακες ευθύνονται έναντι του Δημοσίου για οποιαδήποτε ζημία ή απώλεια προξένησαν» και πριν «στα μέσα και στα υλικά της υπηρεσίας, […]»
• Να προστεθεί η παρ. 8: «Με την επιφύλαξη της παρ. 3 του άρθρου 67, οι Εθνοφύλακες δεν δικαιούνται από το Δημόσιο αποδοχές και διατροφή.».
Επομένως το Άρθρο 66 Καθήκοντα, υποχρεώσεις και ευθύνη Εθνοφυλάκων, θα διαμορφωθεί ως εξής:
1. Οι Εθνοφύλακες, για όσο χρόνο διαρκεί η διατεταγμένη υπηρεσία τους, συμμορφώνονται με τις διαταγές των προϊσταμένων τους σε ό,τι αφορά στην ασφάλεια, στην εκπαίδευση, στην εκτέλεση της αποστολής και γενικά της στρατιωτικής υπηρεσίας.
2. Για την εκπλήρωση της αποστολής των Μονάδων Εθνοφυλακής κατά την ειρηνική περίοδο με διαταγή του Γενικού Επιτελείου Στρατού χορηγείται ατομικός οπλισμός και πυρομαχικά στους Εθνοφύλακες.
3. Ο ατομικός οπλισμός και τα πυρομαχικά που χορηγούνται στους Εθνοφύλακες, φυλάσσονται με προσωπική ευθύνη των ιδίων των Εθνοφυλάκων. Η διαδικασία χορήγησης και φύλαξης του ατομικού οπλισμού και των πυρομαχικών ρυθμίζονται με διαταγές του Γενικού Επιτελείου Στρατού.
4. Για λόγους επιχειρησιακούς ή ασφαλείας με διαταγή του Γενικού Επιτελείου Στρατού, δύναται να αφαιρείται ο ατομικός οπλισμός και τα πυρομαχικά που έχουν χορηγηθεί στους Εθνοφύλακες ορισμένων Μονάδων.
5. Στους Εθνοφύλακες χορηγούνται, με την κατάταξή τους, είδη ιματισμού και υπόδησης, τα οποία φέρουν σε κάθε δραστηριότητα των Μονάδων Εθνοφυλακής. Κάθε τρία (3) έτη χορηγούνται στους Εθνοφύλακες είδη ιματισμού και υπόδησης.
6. Η χρήση από τους Εθνοφύλακες του οπλισμού, των πυρομαχικών, των μέσων και των υλικών της υπηρεσίας επιτρέπεται μόνο κατά την εκτέλεση διατεταγμένης υπηρεσίας.
7. Οι Εθνοφύλακες ευθύνονται έναντι του δημοσίου για οποιαδήποτε ζημία ή απώλεια προξένησαν στον οπλισμό, στα πυρομαχικά, στα μέσα και στα υλικά της υπηρεσίας από δόλο ή βαριά αμέλεια κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, καθώς και λόγω απώλειας, φθοράς ή καταστροφής στα μέσα και τα υλικά αυτά από κακή ή αδικαιολόγητη χρήση ή πλημμελή συντήρηση, γενικά. Η ζημία καταλογίζεται αρμοδίως σε βάρος τους.
8. Με την επιφύλαξη της παρ. 3 του άρθρου 67, οι Εθνοφύλακες δεν δικαιούνται από το Δημόσιο αποδοχές και διατροφή.
Δικαιολογητικές Σκέψεις:
Πουθενά στο άρθρο 66 δεν αναφέρεται ρητά η χορήγηση οπλισμού και πυρομαχικών στους Εθνοφύλακες, που αποτελεί βασικό στοιχείο για την άμεση ετοιμότητα των Εθνοφυλάκων και την επαύξηση της επιχειρησιακής ετοιμότητας και των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των Ταγμάτων Εθνοφυλακής (ΤΕΘ), όπως ισχύει σήμερα.
Η μη ρητή αναγραφή της χορήγησης οπλισμού και πυρομαχικών εγκυμονεί τον κίνδυνο αφοπλισμού των Εθνοφυλάκων με ότι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται.
Προς επίρρωση των προτάσεων θα αναφέρουμε ότι στην «Κατ’ άρθρο ανάλυση αξιολογούμενης ρύθμισης» στη σύνοψη στόχων του άρθρου 66 αναγράφονται τα εξής:
«Καθορίζονται τα καθήκοντα και οι υποχρεώσεις των Εθνοφυλάκων. Συγκεκριμένα, προβλέπεται η χορήγηση των απαιτούμενων ειδών ιματισμού και υπόδησης για τη συμμετοχή των Εθνοφυλάκων στις δραστηριότητες των Μονάδων Εθνοφυλακής. Διευκρινίζεται, ωστόσο, ότι οι Εθνοφύλακες δεν δικαιούνται από το Δημόσιο αποδοχές και διατροφή. Τέλος, καθορίζονται λεπτομερώς οι υποχρεώσεις και ευθύνες των Εθνοφυλάκων έναντι του Δημοσίου για την ασφάλεια και πληρότητα των ανωτέρω υλικών ενώ ενδεχόμενη ζημία καταλογίζεται σε βάρος τους με τη διαδικασία που προβλέπεται για το λοιπό στρατιωτικό προσωπικό.»
Από τα προαναφερόμενα προκύπτουν τα παρακάτω:
α. Ότι «προβλέπεται η χορήγηση (ΜΟΝΟ) των απαιτούμενων ειδών ιματισμού και υπόδησης για τη συμμετοχή των Εθνοφυλάκων στις δραστηριότητες των Μονάδων Εθνοφυλακής» και στη συνέχεια αναγράφεται: «Τέλος, καθορίζονται λεπτομερώς οι υποχρεώσεις και ευθύνες των Εθνοφυλάκων έναντι του Δημοσίου για την ασφάλεια και πληρότητα των ανωτέρω υλικών», δηλαδή ειδών ιματισμού και υπόδησης και πουθενά οπλισμού και πυρομαχικών.
β. Ότι αναγράφεται: «Διευκρινίζεται, ωστόσο, ότι οι Εθνοφύλακες δεν δικαιούνται από το Δημόσιο αποδοχές και διατροφή.», χωρίς όμως πουθενά να αναγράφεται στο Άρθρο 66 αντίστοιχη διάταξη.
Κατόπιν των παραπάνω, εκτιμάται ότι είναι αναγκαία, τόσο η αναγραφή των παραγράφων 2, 3, 4, η τροποποίηση της παρ. 5, προκειμένου στους Εθνοφύλακες να χορηγούνται κάθε τρία (3) έτη είδη ιματισμού και υπόδησης, καθώς και η τροποποίηση των παραγράφων 6 και 7, που αφορούν στην πρόσθεση στη χορήγηση στους Εθνοφύλακες «του οπλισμού και των πυρομαχικών», όσο και η πρόσθεση της παρ. 8 που αφορά στη διευκρίνηση που αναγράφεται στην ανάλυση αξιολογούμενης ρύθμισης του Άρθρου 66, χωρίς όμως να αναγράφεται αντίστοιχη διάταξη στο υπόψη Άρθρο.
Σημειώνεται ότι στο υπόψη σχέδιο νόμου, την Εθνοφυλακή αφορούν τα εξής:
Άρθρο 1 Σκοπός
Σκοπός του παρόντος είναι […] και η αναβάθμιση του θεσμού της Εθνοφυλακής προκειμένου να καταστεί αποτελεσματικότερος και να συμβάλλει στην αμυντική θωράκιση της χώρας.
Άρθρο 2 Αντικείμενο
Αντικείμενο του παρόντος είναι: […]
δ) η επικαιροποίηση του νομικού πλαισίου για την Εθνοφυλακή, […]
ΜΕΡΟΣ Ε ́ ΕΘΝΟΦΥΛΑΚΗ
Άρθρο 63 Σκοπός – Οργάνωση – Αποστολή Εθνοφυλακής
Άρθρο 64 Στελέχωση Εθνοφυλακής – Εκπαίδευση προσωπικού
Άρθρο 65 Εθνοφύλακες ως στρατιωτικοί σε ενέργεια
Άρθρο 66 Καθήκοντα, υποχρεώσεις και ευθύνη Εθνοφυλάκων
Άρθρο 67 Δικαιώματα Εθνοφυλάκων
Άρθρο 68 Κυρώσεις – Διαδικασία επιβολής κυρώσεων
Άρθρο 69 Πολιτικό προσωπικό
ΜΕΡΟΣ Ζ ́ ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΙΚΕΣ, ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΜΕΝΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 78 Εξουσιοδοτικές διατάξεις
Παράγραφοι 19, 20, 21 και 22
Άρθρο 79 Μεταβατικές διατάξεις
Παράγραφοι 11 και 12
Άρθρο 80 Καταργούμενες διατάξεις
Εδάφια δ) και ε).
ΜΕΡΟΣ Η’ ΕΝΑΡΞΗ ΙΣΧΥΟΣ
Άρθρο 81 Έναρξη ισχύος
Η ισχύς του παρόντος αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως […]
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας
Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων
Δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για το σχέδιο νόμου με τίτλο «Μέριμνα υπέρ του προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων, εξορθολογισμός της νομοθεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, οργάνωση της Εθνοφυλακής και άλλες διατάξεις»

Μπάκχμουτ: Εγκαταλείπουν ατάκτως τις θέσεις τους οι Ουκρανοί – Περικυκλώθηκαν Αμερικανοί στο δάσος του Γιάσιβ Γιαρ

0

Ο.Αρεστόβιτς: «Οι δυνάμεις μας έχουν υποστεί βαριές απώλειες» – Επίσημη παραδοχή από το Κίεβο ότι χάνουν την πόλη

Oι Ρώσοι διέσπασαν πλήρως τις ουκρανικές γραμμές άμυνας στο Μπάκχμουτ και η 57η ουκρανική Ταξιαρχία βρίσκεται σε άτακτη υποχώρηση από την βόρεια Οπίτνε προς τις δυτικές συνοικίες.

Σε βίντεο που είδε το φως της δημοσιότητας Αμερικανοί και Αγγλοσάξονες μισθοφόροι (πρώην στρατιωτικοί των αντίστοιχων στρατών των χωρών προέλευσής τους) έχουν εγκλωβιστεί στο δάσος περιμετρικά του Μπάκχμουτ προς το Γιάσιβ Γιαρ όπου οι Ρώσοι με χθεσινό βραδινό αιφνιδιαστικό ελιγμό τείνουν να ολοκληρώσουν την περικύκλωση της πόλης σε ότι αφορά την περίμετρο.

Ρωσικός ελιγμός έγινε και βορειοδυτικά του Μπάκχμουτ, επίσης με κατεύθυνση το Γιάσιβ Γιαρ.

Μέσα στην πόλη οι Ουκρανοί έχουν αφήσει τις θέσεις του γύρω από τον ποταμό Bakhmutka και στις δύο όχθες του ενώ υπάρχουν αναφορές πως οι Ρώσοι βρίσκονται ήδη στο κέντρο της πόλης.

Ο ίδιος ο σύμβουλος του Ουκρανού προέδρου Ο.Αρεστόβιτς παραδέχτηκε σήμερα ότι οι ουκρανικές δυνάμεις υφίστανται βαριές απώλειες.

Το Κίεβο παραδέχεται πάντοτε τις απώλειές του συνήθως πριν την απόσυρση.

 

 

 

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/mpakxmout-egkataleipoun-ataktos-tis-theseis-tous-oi-oukranoi-perikyklothikan-amerikanoi-sto-dasos-tou-giasiv-giar-vinteo/

Πούτιν και Ζελένσκυ σε ρόλο Βρασίδα και Κλέωνα

3

Παντελής Σαββίδης

Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι οι προτάσεις Ζελένσκυ δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από τη Ρωσία

 29/12/2022 11:57 0 

Χτες είδαν το φως της δημοσιότητας τα δέκα σημεία του Ζελένσκυ για να αρχίσει η διαδικασία ειρήνευσης στην Ουκρανία.

Από τα σημεία αυτά εκείνο που έχει ουσιαστική σημασία για την ειρήνη είναι η πρότασή του να φύγουν οι Ρώσοι από όλες τις περιοχές που έχουν
καταλάβει συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας και των περιοχών του Ντονέσκ που κατείχαν πριν την 22α Φεβρουαρίου.

Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι οι προτάσεις Ζελένσκυ δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από τη Ρωσία. Δεν πιστεύω πως είναι οι
μαξιμαλιστικές προτάσεις που κάνει για να έχει περιθώρια ελιγμών όταν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις.

Τι προσφέρει ο Ζελένσκυ στη Ρωσία για να πάρει πίσω όσα έχασε από το 2014 ως σήμερα;
Την ειρήνη.

Εξαρτάται, όμως, η ειρήνη μόνο από τον Ζελένσκυ;
Όχι, είπε σε συνέντευξή της στη Welt η αυστριακή υπουργός άμυνας. Αφού η Δύση εξοπλίζει την Ουκρανία και η Ουκρανία δεν μπορεί να διεξάγει τον
πόλεμο χωρίς την βοήθεια της Δύσης, η Ουκρανία θα πρέπει να συναποφασίσει μαζί με τη Δύση τον ρόνο έναρξης διαπραγματεύσεων.
Με λίγα και απλά λόγια, αρχίζει να διαμορφώνεται ένα μικρό ρήγμα στην απόλυτη δυτική συνοχή, μέχρι σήμερα, στον πόλεμο της Ουκρανίας.
Ένδειξη αυτού είναι και τα σενάρια που διέρρευσαν οι ΗΠΑ ότι συζητούνται για την έναρξη ειρηνευτικών συνομιλιών, όπως τα δημοσίευσε η Washington
Post κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Ζελένσκυ στην Ουάσιγκτον.

Ποια είναι τα άλλα δύο, πέραν του προαναφερθέντος σεναρίου που υποστηρίζει ο Ζελένσκυ;

1.- Η Ρωσία να υποχωρήσει στα εδάφη που κατείχε πριν την 24η Φεβρουαρίου. Να διατηρήσει, δηλαδή, την Κριμαία και τις περιοχές του
Ντονέσκ που κατείχε.

2.-Η Ρωσία να κρατήσει, μόνο, την Κριμαία.

Από ρωσικής πλευράς όλα τα σενάρια δεν θεωρούνται ρεαλιστικά και απορρίπτονται.

Με το πλαίσιο αυτό ο πόλεμος αποκτά μόνιμα χαρακτηριστικά, λέει ο γνωστός γεωπολιτικός αναλυτής George Friedman. http://www.anixneuseis.gr/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b1%ce…/

Ο Friedman εξετάζει ιστορικές περιπτώσεις όπου οι πόλεμοι τελείωσαν και καταλήγει με την επισήμανση πως η αίσθηση της αδυναμίας νίκης θα
πυροδοτήσει ειρηνευτικές συνομιλίες, αλλά όχι μέχρι να το επιβάλει η πραγματικότητα. Και έχει δίκαιο.

Οι περιπτώσεις που εξετάζει είναι:

1. Ένας πόλεμος τελειώνει όταν μια πλευρά δεν έχει το υλικό για να συνεχίσει. Η εκστρατεία της Γερμανίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τελείωσε
όταν δεν μπόρεσε να παράγει και να τοποθετήσει εκεί που χρειάζονταν τα όπλα που απαιτούνταν για να αποκρούσει τις Συμμαχικές δυνάμεις.

2. Ένας πόλεμος τελειώνει όταν το ηθικό της μιας πλευράς έχει εξαντληθεί – όταν οι στρατιώτες και οι πολίτες είναι, απλά, απρόθυμοι να σηκώσουν
το βάρος του πολέμου, ακόμα κι αν είναι δυνατή η νίκη. Αυτό συνέβη με τις Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο του Βιετνάμ.

3. Ένας πόλεμος τελειώνει όταν δεν υπάρχει ελπίδα για ριζική αύξηση της στρατιωτικής ισχύος, και όταν η ξένη επέμβαση [υπέρ ενός των εμπολέμων]
είναι αδύνατη. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανία επέμενε γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσε να νικήσει τη Γερμανία, αλλά εύλογα περίμενε μια
αμερικανική επέμβαση.

4. Ένας πόλεμος τελειώνει όταν οι συνέπειες της ήττας φαίνονται ανεκτές στους αμάχους. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το ιταλικό κοινό είδε τη
συμμαχική κατοχή ως προτιμότερη εναλλακτική λύση. (Αντίθετα, τα έθνη θα συνεχίσουν να πολεμούν όταν το κόστος της ήττας είναι καταστροφικό.)

Επειδή στην διεθνή πολιτική έχει την τιμητική της η ρεαλιστική σχολή όπως εκφράστηκε πρώτη φορά, ιστορικά, από τον Θουκυδίδη, να επισημάνουμε
πως ο μεγάλος ιστορικός, στο τέταρτο βιβλίο του Πελοποννησιακού Πολέμου περιγράφει την υπόθεση της Πύλου όπου οι Αθηναίοι, κατευθυνόμενοι προς
την Κέρκυρα άφησαν μικρή δύναμη υπό τον Δημοσθένη την οποία, όχι, μόνο δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν οι Σπαρτιάτες, εξαιτίας της στρατηγικής
δεινότητας του Αθηναίου στρατηγού, αλλά καθώς έστειλαν δικές τους δυνάμεις να την αντιμετωπίσουν, περικυκλώθηκαν στην Σφακτηρία από τους
Αθηναίους και μπροστά στον κίνδυνο να υποστούν μεγάλη καταστροφή, ζήτησαν να συνάψουν ειρήνη.

Ήταν η κρίσιμη στιγμή που ο δημαγωγός Κλέων παρέσυρε την Εκκλησία του Δήμου στην άρνησή της να δεχθεί την πρόταση των Σπαρτιατών επειδή
ένοιωθε ισχυρός (ουσιαστικά βασίσθηκε στην στρατηγική δεινότητα του Δημοσθένη). Το αποτέλεσμα ήταν οι Σπαρτιάτες, αργότερα, ως αντιπερισπασμό, να εκστρατεύσουν με τον Βρασίδα στη Μακεδονία, να αρνηθούν ανάλογο αίτημα της Αθήνας για ειρήνευση και στην μάχη της Αμφίπολης να χάσουν την ζωή τους και ο Κλέων και ο Βρασίδας.

Η απώλεια της ζωής των δύο ισχυρών ανδρών που απεμπόλησαν την ευκαιρία για ειρήνη, έδωσε τη δυνατότητα στον Νικία, να προωθήσει την δική του ιδέα ειρήνευσης.

Μήπως και στον πόλεμο της Ουκρανίας όπου οι δυνάμεις φαίνεται να διαμόρφωσαν, επί του παρόντος, μια ισορροπία στο πεδίο της μάχης και η
ισορροπία αυτή είναι ευκαιρία για την ειρήνη, παρατηρούμε την άρνηση της ηγεσίας και των δύο πλευρών να δεχθούν την έναρξη ειρηνευτικών
συνομιλιών επειδή νοιώθουν στον ρόλο του Κλέωνα ο Ζελένσκυ και του Βρασίδα ο Πούτιν;

Μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται ως νέα τραγωδία, όπως θα έλεγε και ο Μαρξ;

Μήπως εν τέλει, η λήξη του πολέμου στην Ουκρανία προϋποθέτει την έκλειψη από την ηγεσία των δύο χωρών των σημερινών ηγετών τους;

Αλλά αυτό είναι ζήτημα των εμπόλεμων λαών να το αποφασίσουν.

Αναζητείται, λοιπόν, ο Νικίας αλλά και μια λογική προσέγγιση από τους Σπαρτιάτες, όπως αυτή μετά την καταστροφή στην Πύλο.

makthes.gr

Ο διπλός πράκτορας των Ρώσων στην καρδιά των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών

0

Ποιος είναι ο Κάρστεν Λ. και πώς έφτασε το Βερολίνο στη σύλληψη του ανθρώπου που εργαζόταν στη γερμανική υπηρεσία πληροφοριών συγκεντρώνοντας στοιχεία για τον πόλεμο στην Ουκρανία και όχι μόνο

Τη δεκαετία του ’50 ήταν ο Χάιντς Πάουλ Γιόχαν Φέλφε, διπλός πράκτορας για τη Δυτική Γερμανία και τη Σοβιετική Ένωση, που μάλιστα είχε διατελέσει και αξιωματικός των SS. Τη δεκαετία του ’70 ήταν η Γκαμπριέλε Γκαστ, διπλή πράκτορας της γερμανικής Ανατολής και Δύσης. Το 2014 αποκαλύφθηκε ότι ο Μάρκους Ρ. διοχέτευε πληροφορίες της γερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών (BND) στη CIA.

Πριν από μία εβδομάδα, ο Κάρστεν Λ., πράκτορας της BND, συνελήφθη με την κατηγορία της κατασκοπείας και της εθνικής προδοσίας, καθώς, σύμφωνα με ανακοίνωση της ομοσπονδιακής εισαγγελίας, αποκάλυπτε στη Ρωσία πληροφορίες για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Πρόκειται, όπως αναφέρουν γερμανικά και όχι μόνο μέσα, για ακόμα ένα ισχυρό πλήγμα στην αξιοπιστία της γερμανικής υπηρεσίας και για άλλη μία νίκη της ρωσικής κατασκοπείας – εξάλλου ο Βλαντιμίρ Πούτιν είχε χρηματίσει αποτελεσματικός πράκτορας της KGB και ξέρει πολύ καλά πώς να εισχωρεί στον εχθρό.

Όπως αναφέρει το γερμανικό Focus, το σοκ διαπερνά όλες τις γερμανικές αρχές ασφαλείας, καθώς ο Ρώσος πρόεδρος είχε προφανώς τοποθετήσει έναν κορυφαίο κατάσκοπο στην καρδιά της υπηρεσίας πληροφοριών της χώρας. Από τη σκοπιά της Μόσχας, αυτό ήταν –τουλάχιστον για όσο κράτησε– αριστουργηματικό κατόρθωμα βγαλμένο από τα μυθιστορήματα του Τζον λε Καρέ και του Φρέντερικ Φόρσαϊθ.

Ο Κάρστεν Λ., προτού δυτική υπηρεσία πληροφοριών υποδείξει στην BND ότι υπάρχει διπλός πράκτορας στις τάξεις της που ήταν για καιρό υπό παρακολούθηση, εργαζόταν ως επικεφαλής τεχνικού τμήματος στην υπηρεσία και μοίραζε τον χρόνο του μεταξύ Μονάχου, όπου βρίσκεται και η οικογένειά του, και Βερολίνου. Πρόκειται για έναν καλοπληρωμένο υπάλληλο, για τον οποίο εξετάζεται αν εκβιάστηκε από τη Ρωσία, αν το έκανε για ιδεολογικούς λόγους ή αν απλώς ήταν… πολλά τα λεφτά, κάτι που ωστόσο δεν αποδεικνύεται μέχρι ώρας. Σύμφωνα με τον Μάρτιν Κνόμπε του Spiegel, που επικαλείται πηγές που γνωρίζουν την έρευνα, μπορεί να ήταν απογοητευμένος με τη δουλειά του. Είναι όμως αυτό αρκετό για να γίνεις προδότης, αναρωτιέται ο δημοσιογράφος.

Ο διπλός πράκτορας των Ρώσων στην καρδιά των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών-1
Εγκαταστάσεις παρακολούθησης της BND στο Μόναχο. (©AP)

Αν και, σύμφωνα με την Tagesschau, ζητούσε επιμόνως από γυναίκα συνάδελφό του απόρρητα έγγραφα χωρίς προφανή υπηρεσιακό λόγο, δεν είχε ώς τότε κινήσει υποψίες. Μάλιστα, ο ομοσπονδιακός εισαγγελέας είχε δώσει εντολή να ερευνηθεί και το σπίτι της γυναίκας, η οποία εντέλει απαλλάχθηκε από οποιαδήποτε κατηγορία.

Η θέση του Κάρστεν Λ. στην υπηρεσία πληροφοριών

Η θέση του Κάρστεν Λ. στην BND ανήκει στις πιο ευαίσθητες στην υπηρεσία πληροφοριών, κατά την Tagesschau. Σε αυτή συγκεντρώνονται τα ευρήματα από υποκλοπές τηλεφωνικών κλήσεων και πάσης φύσεως μηνυμάτων, που σχετίζονται, για παράδειγμα, με εμπόλεμες ζώνες όπως η Ουκρανία ή η Συρία, αλλά και το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Ο Κάρστεν Λ. θεωρείται ειδικός σε αυτό. Μεταπήδησε στην BND από τις ένοπλες δυνάμεις της Γερμανίας πριν από μερικά χρόνια και έχει τον βαθμό του συνταγματάρχη. Εργάζεται τόσο στα παλαιά κεντρικά γραφεία της υπηρεσίας στο Πούλαχ, στα περίχωρα του Μονάχου, αλλά και στο Βερολίνο, στο νέο αρχηγείο των μυστικών υπηρεσιών, και… δεν είχε δώσει ποτέ δικαιώματα.

Σύμφωνα πάντως με διεθνή μέσα, το γεγονός αυτό είναι άλλη μία απόδειξη της επιθετικής τακτικής της Μόσχας, που δεν ορρωδεί προ ουδενός: δολοφονεί πολιτικούς αντιπάλους, καταστρέφει υποδομές και αποπειράται να υποκλέψει μυστικά της δυτικής βιομηχανίας. Σύμφωνα μάλιστα με τον Έριχ Σμιτ-Ένμπουμ, ειδικό στην ιστορία της BND, τον οποίο επικαλείται η Wall Street Journal, είναι το χειρότερο παράδειγμα της ρωσικής διείσδυσης στις μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας μετά την περίπτωση του Χάιντς Χέλφε που αποκαλύφθηκε το 1961 και μαζί του ένα δίκτυο 100 πρακτόρων της CIA που δρούσαν στη Σοβιετική Ένωση.

Κατά το ίδιο ρεπορτάζ, ο Ρόντριχ Κίσεβετερ, βουλευτής του CDU και αντιπρόεδρος της επιτροπής της ομοσπονδιακής Βουλής που εποπτεύει τις μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας, θεωρεί ότι η υπόθεση του Κάρστεν Λ. είναι ένα σοβαρό πλήγμα στην ευρωπαϊκή ασφάλεια, καλώντας τη Γερμανία να συστήσει επιτροπή που θα διερευνήσει πόσοι πολιτικοί και υψηλόβαθμοι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν παρόμοιες σχέσεις με τη Ρωσία και την Κίνα.

Η «υποτίμηση» των υπηρεσιών αντικατασκοπείας της Γερμανίας

Ο διπλός πράκτορας των Ρώσων στην καρδιά των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών-2
Το Κέντρο Ανώτερης Εκπαίδευσης της BND στο Βερολίνο. (©AP)

Το Βερολίνο εξάλλου, όπως λένε οι ειδικοί, είχε υποτιμήσει τις υπηρεσίες αντικατασκοπείας από τις αρχές του 2000, αφήνοντας χώρο στη διείσδυση της Ρωσίας. Μάλιστα, μέχρι την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, ρητή εντολή και της νυν υπουργού Εσωτερικών Νάνσι Φίζερ αλλά και του Μάικ Παβλόβσκι, επικεφαλής της αντικατασκοπείας της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας του Συντάγματος (BfV), ήταν οι πράκτορες να εστιάσουν στην εξτρεμιστική Ακροδεξιά, στους νεοναζί και στους «Πολίτες του Ράιχ». Το Focus, αρκετά δηκτικά, έγραψε ότι «οι πολίτες που δρουν στις σκιές και οι εχθρικοί πράκτορες για τη Φίζερ ήταν μάλλον μορφές του πρόσφατου και του απώτερου παρελθόντος».

Εντούτοις, ο πόλεμος στην Ουκρανία, κατά τους αξιωματούχους της BND, έχει «αλλάξει το παράδειγμα» στη γερμανική πολιτική σκηνή. Στο πλαίσιο αυτής της μετατόπισης του παραδείγματος, η Γερμανίδα υπουργός Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ στις αρχές Απριλίου απέλασε 40 Ρώσους διπλωμάτες, καθώς θεώρησε ότι αποτελούσαν απειλή για τους Ουκρανούς πρόσφυγες· η κίνηση αυτή ωστόσο ήρθε και ως απάντηση στη σφαγή της Μπούτσα από τον ρωσικό στρατό. Συνολικά, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν ώς τώρα απελάσει 600 Ρώσους αξιωματούχους.

Η Μόσχα, πάντως, έχοντας αναπτύξει τα προηγούμενα χρόνια σοβαρά ερείσματα στη γερμανική σκηνή, δεν αφήνει το Βερολίνο σε ησυχία. Ρωσικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων εγκληματικών συμμοριών που προσέλαβε το Κρεμλίνο, λέει η Wall Street Journal επικαλούμενη Γερμανούς αξιωματούχους, διεξήγαγαν κυβερνοεπιθέσεις με στόχο ζωτικής σημασίας γερμανικές υποδομές φέτος, μεταξύ αυτών και αεροδρόμια.

Οι συλλήψεις κατασκόπων υπέρ της Ρωσίας στην Ευρώπη

Η σύλληψη του Κάρστεν Λ., ασφαλώς, δεν είναι η μοναδική στην Ευρώπη από το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία κι εντεύθεν. Όπως έχει γράψει και η «Κ», τον περασμένο μήνα οι νορβηγικές Αρχές ανακοίνωσαν ότι συνέλαβαν έναν άνδρα που εργαζόταν ως επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Τρόμζο και εμφανιζόταν ως πολίτης της Βραζιλίας, αλλά οι νορβηγικές υπηρεσίες ασφαλείας θεωρούν ότι είναι Ρώσος. Τον Ιούνιο, ένας ασκούμενος στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, επίσης με βραζιλιάνικο διαβατήριο, συνελήφθη στη Χάγη και κατηγορήθηκε για κατασκοπεία υπέρ της Ρωσίας. Στα τέλη Νοεμβρίου, στη Σουηδία συνελήφθησαν δύο Ρώσοι ότι επί μία δεκαετία διοχέτευαν πληροφορίες στη Ρωσία. Και λίγες ημέρες πριν, οι Αρχές της Αυστρίας συνέλαβαν έναν ρωσικής καταγωγής Έλληνα κάτοικο της Βιέννης ως ύποπτο για κατασκοπεία υπέρ της Μόσχας.

Ο Κονσταντίν φον Νοτς, βουλευτής των Πρασίνων και πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής που εποπτεύει τις γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών, δήλωσε στον Spiegel ότι «χρειαζόμαστε επειγόντως δραστικές αλλαγές στον τομέα των υπηρεσιών πληροφοριών. Οι απειλές και οι εχθροπραξίες κατά της δημοκρατίας μας είναι επί του παρόντος τεράστιες. Η παράνομη επιρροή, η προπαγάνδα και η κατασκοπεία είναι τομείς για τους οποίους οι αρχές ασφαλείας μας πρέπει επειγόντως υιοθετήσουν πολύ καλύτερη στάση, πιο ανθεκτική και πιο αυστηρή».

Καθημερινή

ΝΕΑ ΤΑΞΗ: Στη Βρετανία διώκεται ακόμα και η προσευχή κοντά σε Κέντρα αμβλώσεων!

0

 

του Pierre-Alain Depauw

Τρεις αστυνομικοί εφόρμησαν εναντίον μιας φιλειρηνικής γυναίκας που προσευχόταν κοντά σε Κέντρο αμβλώσεων:Ως κακοποιός ερευνήθηκε, κρατήθηκε, ανακρίθηκε και παραπέμφθηκε στη Δικαιοσύνη…

Μια γυναίκα συνελήφθη και ερευνήθηκε, μεταξύ άλλων στα μαλλιά της, επειδή προσευχόταν μυστικά, κοντά σε ένα ιατρικό κέντρο έκτρωσης. Οι αρχές εξετάζουν το ενδεχόμενο ποινικοποίησης της προσευχής κοντά σε κέντρα αμβλώσεων σε όλη τη χώρα. Οι υποστηρικτές των αμβλώσεων φαίνεται να γνωρίζουν πολύ περισσότερο τη δύναμη της προσευχής από πολλούς Χριστιανούς.

Η Isabel Vaughan-Spruce, διευθύντρια του March for Life στο Ηνωμένο Βασίλειο και εθελόντρια που υποστηρίζει γυναίκες σε κρίση εγκυμοσύνης, συνελήφθη από την αστυνομία έξω από μια κλινική αμβλώσεων στο Μπέρμιγχαμ.

Συνελήφθη και κατηγορήθηκε για τέσσερις κατηγορίες αφού απάντησε «είναι δυνατό» όταν η αστυνομία τη ρώτησε αν προσευχόταν ενώ στεκόταν σε δημόσιο δρόμο κοντά σε κέντρο έκτρωσης.

Ο νέος νόμος που ψηφίστηκε από τις αρχές του Μπέρμιγχαμ ποινικοποιεί όσους θεωρείται ότι «συμμετέχουν σε οποιαδήποτε πράξη έγκρισης ή απόρριψης ή απόπειρας πράξης έγκρισης ή απόρριψης» σε σχέση με την άμβλωση, συμπεριλαμβανομένων «με οποιοδήποτε προφορικό ή γραπτό μέσο, προσευχές ή συμβουλές».

«Με έψαξαν, με κράτησαν, με ανέκριναν και κατηγορήθηκα επειδή απλώς  προσευχήθηκα μυστικά. Οι ζώνες αποκλεισμού προορίζονται για την απαγόρευση του εκφοβισμού, ο οποίος είναι ήδη παράνομος. Κανείς δεν πρέπει να παρενοχλείται. Αλλά αυτό που έκανα δεν ήταν καθόλου επιβλαβές: ασκούσα την ελευθερία της σκέψης μου, την ελευθερία της θρησκείας μου, το αυτεξούσιο του μυαλού μου. Κανείς δεν πρέπει να ποινικοποιείται επειδή σκέφτεται και προσεύχεται σε δημόσιο χώρο στο Ηνωμένο Βασίλειο», δήλωσε η Isabel Vaughan-Spruce μετά τη σύλληψή της.

 

 

 

Η Isabel Vaughan-Spruce δεν κρατούσε κανένα πλακάτ, δεν έκανε κομποσχοίνι, δεν προσευχόταν φωναχτά ή σε μια στάση που υποδηλώνει ότι προσευχόταν. Παρέμεινε τελείως σιωπηλή, όρθια σε ένα πεζοδρόμιο, μέχρι που την πλησίασαν οι αστυνομικοί και της έδειξαν φωτογραφίες της έξω από την κλινική εκτρώσεων, ρωτώντας αν προσεύχεται.

«Η πίστη μου είναι θεμελιώδες στοιχείο της προσωπικότητάς μου, και μερικές φορές στέκομαι ή περπατάω κοντά σε μια κλινική αμβλώσεων και προσεύχομαι για τη γυναίκα. Είναι κάτι που κάνω σχεδόν κάθε εβδομάδα τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής μου. Προσεύχομαι για τις φίλες μου που έκαναν αμβλώσεις και για τις γυναίκες που σκέφτονται να το κάνουν μόνες τους», είπε η Isabel Vaughan-Spruce.

Η κυρία Isabel Vaughan-Spruce προσεύχεται σιωπηλά για τις γυναίκες που καταφεύγουν στην έκτρωση.

«Έγκλημα σκέψης»

Οσο βρισκόταν κρατούμενη στο αστυνομικό τμήμα, της έδειξαν φωτογραφίες της κοντά στο κέντρο αμβλώσεων. Είπε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί αν προσευχόταν σε αυτές τις συγκεκριμένες στιγμές ή αν αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν όταν ήταν αφηρημένη και σκεφτόταν άλλα πράγματα, όπως το μεσημεριανό της. Υποστηρίζει ότι όλες οι σκέψεις της ήταν ειρηνικές και ανεπαίσθητες και ότι καμία δεν πρέπει να τιμωρηθεί.

«Η εμπειρία της Isabel θα πρέπει να ανησυχεί βαθιά όσους πιστεύουν ότι τα ανθρώπινα δικαιώματά μας που κατακτήθηκαν με κόπο αξίζουν προστασία. Είναι πραγματικά εκπληκτικό ότι ο νόμος έχει παραχωρήσει στις τοπικές αρχές τόσο ευρεία και ανεύθυνη διακριτική ευχέρεια που τώρα ακόμη και οι σκέψεις που θεωρούνται «κακές» μπορούν να οδηγήσουν σε εξευτελιστικές συλλήψεις και ποινικές διώξεις», δήλωσε ο Jeremiah Igunnubole, νομικός σύμβουλος του «ADF UK, της νομικής οργάνωσης που υποστηρίζει την Isabel.

«Μια ώριμη δημοκρατία θα πρέπει να μπορεί να κάνει διάκριση μεταξύ εγκληματικής συμπεριφοράς και ειρηνικής άσκησης συνταγματικά προστατευόμενων δικαιωμάτων. Μια έγκριτη γυναίκα που υπηρέτησε ακούραστα την κοινότητά της, παρέχοντας φιλανθρωπική βοήθεια σε ευάλωτες γυναίκες και παιδιά, η Isabel δεν αντιμετωπίστηκε καλύτερα από μια βίαιη δράστη. Η πρόσφατη επέκταση της νομοθεσίας και των διατάξεων για τις ασφαλείς ζώνες είναι μια στιγμή ορόσημο στη χώρα μας. Πρέπει να αναρωτηθούμε εάν είμαστε μια πραγματικά δημοκρατική χώρα που δεσμεύεται να προστατεύει την ειρηνική άσκηση του δικαιώματος ελευθερίας της έκφρασης. Διατρέχουμε σοβαρό κίνδυνο να γίνουμε υπνοβάτες σε μια κοινωνία που αποδέχεται, τυποποιεί, ακόμη και προωθεί την τυραννία», συνέχισε.

Πριν αφεθεί ελεύθερη, η Isabel Vaughan-Spruce ενημερώθηκε ότι δεν έπρεπε να έρθει σε επαφή με έναν τοπικό καθολικό ιερέα που συμμετείχε επίσης σε ενέργειες κατά των αμβλώσεων, μια προϋπόθεση που αργότερα αφαιρέθηκε.

«Έχω αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου βοηθώντας γυναίκες σε κρίσιμες καταστάσεις με ό,τι χρειάζονται για να πάρουν μια τεκμηριωμένη απόφαση σχετικά με τη μητρότητα. Είμαι επίσης αφοσιωμένη στην υποστήριξη των γυναικών που είχαν μια αποβολή και στην καταπολέμηση των συνεπειών της. Συμπαστάθηκα σε πολλές γυναίκες όλα αυτά τα χρόνια και μου ραγίζει η καρδιά μαθαίνοντας ότι τόσες άλλες αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις κάθε μέρα », λέει η Vaughan-Spruce.

Πέρυσι, μια γιαγιά από το Λίβερπουλ πέτυχε να ακυρώσει το κατηγορητήριό της αφού συνελήφθη και της επιβλήθηκε πρόστιμο επειδή προσευχόταν σιωπηλά κοντά σε κέντρο αμβλώσεων, κατά τον περίπατό της κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού λόγω Covid.

Μουσουλμάνοι οδηγοί ταξί επέβαλαν τον ιερό τους νόμο και προσεύχονται στη μέση του δρόμου στο κεντρικό Λονδίνο, εμποδίζοντας τις μετακινήσεις. Δύο μέτρα και δυο σταθμά και άνισα μέτρα σε βάρος των χριστιανών, που είναι σήμερα μειοψηφία…

Στο Γουέστμινστερ, οι βουλευτές εξετάζουν νομοθετική ρύθμιση για την εισαγωγή ζωνών λογοκρισίας στην Αγγλία και την Ουαλία. Το άρθρο 9 του Νομοσχεδίου για τη Δημόσια Τάξη, που βρίσκεται επί του παρόντος ενώπιον του Κοινοβουλίου, θα απαγορεύει στους εθελοντές υπέρ της ζωής να «επηρεάζουν», να «συμβουλεύουν», να «πείθουν», να «ενημερώνουν», να «καταλαμβάνουν χώρο» ή ακόμα και να «εκφράζουν τη γνώμη τους» κοντά σε κέντρο αμβλώσεων. Όσοι παραβιάζουν τους κανονισμούς ενδέχεται να αντιμετωπίσουν ποινές φυλάκισης έως και δύο ετών.

Μια κυβερνητική ανασκόπηση του 2018 για το έργο «εθελοντών υπέρ της ζωής» έξω από  κέντρα αμβλώσεων διαπίστωσε ότι οι περιπτώσεις παρενόχλησης είναι σπάνιες και ότι η αστυνομία έχει ήδη την εξουσία να διώξει όσους εμπλέκονται σε τέτοιες δραστηριότητες. Οι πιο κοινές δραστηριότητες των ομάδων υπέρ της ζωής είναι η σιωπηλή προσευχή ή η προσφορά εντύπων για τη φιλανθρωπική υποστήριξη των  γυναικών που επιθυμούν να εξετάσουν εναλλακτικές επιλογές αντί της άμβλωσης.

Πηγή: https://www.medias-presse.info/pensee-criminelle-une-femme-arrete-au-royaume-uni-accusee-de-priere-mentale-pres-dun-centre-davortement/168459/

 

Τρία μαθήματα του 2022 για το 2023

1

του Pierre Haski (*)

Oι γεωπολιτικές προβλέψεις έχουν την ίδια αξία με τις πρωτοχρονιάτικες διακηρύξεις: Καλύτερα να μην τσεκάρεις τι είχες πει πριν από δώδεκα μήνες… Το 2022 διέψευσε όλα τα προγνωστικά, σχεδόν σε όλους τους τομείς, οπότε θα ήταν μάταιο να κάνει κανείς προβλέψεις για τη χρονιά που έρχεται. Ίσως, όμως, να είναι χρήσιμο να διδαχθεί κανείς μερικά μαθήματα από απροσδόκητα γεγονότα του 2022 ώστε να προετοιμαστεί καλύτερα για το 2023.

Πρώτο μάθημα: Οι αυταρχικοί ηγέτες δεν είναι άτρωτοι. Είχαμε κοντέψει να το πιστέψουμε, με μία Κίνα που είχε καταφέρει να παντρέψει τον ολοκληρωτισμό με την οικονομική ανάπτυξη. Με μία Ρωσία που έμοιαζε ωφελημένη από τη συμπεριφορά του παρία στη Συρία ή στην Αφρική. Ή ακόμη με έναν Τραμπ, που όλα φαίνονταν να του πηγαίνουν καλά.

Το 2022 δεν ήταν μία καλή χρονιά για όλους αυτούς, κυρίως για τον Πούτιν, ο οποίος νόμιζε ότι θα κάνει περίπατο στην Ουκρανία, 300 ημέρες και μερικές δεκάδες χιλιάδες νεκρούς στρατιώτες, μετά, όμως, βρίσκεται σε αδιέξοδο. Και τι να πει κανείς για τον Σι Τζινπίνγκ, που θριάμβευσε στο 20ό συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος για να αναγκαστεί έναν μήνα αργότερα να ενταφιάσει την πολιτική «Zero Covid» κάτω από την πίεση του πλήθους; Οι αυταρχικοί ηγέτες δεν είναι, λοιπόν, άτρωτοι, γεγονός που δεν τους κάνει λιγότερο επικίνδυνους.

Δεύτερο μάθημα: Ο πόλεμος στην Ουκρανία ήταν «αποκαλυπτικός». Οι χώρες του Νότου, όπου η Δύση θεωρούσε ότι κυριαρχεί, της απάντησαν ότι δεν μπορεί να έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Δεν μπορεί, δηλαδή, από τη μια να τις μεταχειρίζεται ως υποτελείς κι από την άλλη να ζητάει τη στήριξή τους όταν ο πόλεμος έρχεται στην Ευρώπη. Η Δύση θα πρέπει, λοιπόν, να φανεί πιο πειστική το 2023 και να ξεκαθαρίσει ότι η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία συνιστά παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και άρα αφορά όλον τον κόσμο.

Τρίτο μάθημα: Η τύφλωση στα στρατηγικά θέματα διαρκώς επιστρέφει και κάνει κακό. Η Γερμανία διδάχθηκε αυτό το μάθημα με αφορμή την εξάρτησή της από το ρωσικό αέριο και οι διπλωμάτες θυμούνται σαν χθες τις μάχες με το Βερολίνο για τον τερματισμό του αγωγού Nord Stream 2, που σήμερα είναι άχρηστος. Διαψεύστηκε, επίσης, η ιδέα που κυκλοφορούσε επί 20 χρόνια ότι το εμπόριο και οι επενδύσεις ευνοούν τη δημοκρατία και την ειρήνη. Η Κίνα κατέρριψε αυτήν τη θεωρία, αφού πρώτα επωφελήθηκε από αυτήν.

Θα φανούμε πιο έξυπνοι το 2023, έχοντας αφομοιώσει τα μαθήματα του 2022; Η εμπειρία δεν επιτρέπει μεγάλη αισιοδοξία, καθώς τα κράτη μοιάζουν με δεξαμενόπλοια: Παίρνουν πολύ δύσκολα στροφή.

(*) O Πιερ Ασκί είναι αρθρογράφος του περιοδικού L’ Obs

(Πηγή: L’ Obs)

ΤΟ “ΠΑΙΧΝΙΔΙ” ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ.- ΠΩΣ, ΚΑΙ ΠΟΤΕ, ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

2

George Friedman

Ο πόλεμος στην Ουκρανία φαίνεται να προσλαμβάνει μόνιμα χαρακτηριστικά. Καμία πλευρά δεν φαίνεται ικανή να καταστρέψει την αντίπαλη δύναμη ή να διατυπώσει τι θα χρειαζόταν για να επιτευχθεί μια ειρηνευτική συμφωνία. Οι Ρώσοι μιλούν με τη Λευκορωσία, την Ινδία και οποιονδήποτε άλλον μπορεί να βρουν, αλλά κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει αρκετά στο πεδίο της μάχης ή στην παραγωγή πυρομαχικών για να ανατρέψει το ρεύμα. Οι Ουκρανοί μιλούν με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ και οποιονδήποτε άλλον που θα ακούσει, ώστε να συνεχίσουν να λαμβάνουν όπλα – ίσως ακόμη και κάποια νέα. Αλλά η Ουκρανία δεν έχει πετύχει να “χτυπήσει” τη Ρωσία, ακόμη, καθώς ανησυχεί και προσπαθεί να αποτρέψει την κατάρρευση της χώρας, και κάτι τέτοιο μπορεί να αποδειχθεί δύσκολο. Στο πεδίο της μάχης, υπάρχει κινητικότητα και από τις δύο πλευρές, αλλά η κινητικότητα αυτή δεν φέρει τη γεύση της νίκης. Πότε, λοιπόν, τελειώνουν οι πόλεμοι αν η ηγεσία δεν αποδεχθεί παραχωρήσεις;

Η ιστορία δείχνει ότι υπάρχουν πολλές απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα.

1. Ένας πόλεμος τελειώνει όταν μια πλευρά δεν έχει το υλικό για να συνεχίσει. Η εκστρατεία της Γερμανίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τελείωσε όταν δεν μπόρεσε να παράγει και να τοποθετήσει τα όπλα που απαιτούνταν για να αποκρούσει τις Συμμαχικές δυνάμεις.

2. Ένας πόλεμος τελειώνει όταν το ηθικό της μιας πλευράς έχει εξαντληθεί – όταν οι στρατιώτες και οι πολίτες είναι, απλά, απρόθυμοι να σηκώσουν το βάρος του πολέμου, ακόμα κι αν είναι δυνατή η νίκη. Αυτό συνέβη με τις Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο του Βιετνάμ.

3. Ένας πόλεμος τελειώνει όταν δεν υπάρχει ελπίδα για ριζική αύξηση της στρατιωτικής ισχύος, και όταν η ξένη επέμβαση [υπέρ ενός των εμπολέμων] είναι αδύνατη. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανία επέμενε γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσε να νικήσει τη Γερμανία, αλλά εύλογα περίμενε μια αμερικανική επέμβαση.

4. Ένας πόλεμος τελειώνει όταν οι συνέπειες της ήττας φαίνονται ανεκτές στους αμάχους. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το ιταλικό κοινό είδε τη συμμαχική κατοχή ως προτιμότερη εναλλακτική λύση. (Αντίθετα, τα έθνη θα συνεχίσουν να πολεμούν όταν το κόστος της ήττας είναι καταστροφικό.)

Υπάρχουν σίγουρα άλλες συνθήκες στις οποίες ένα έθνος θα αντιστεκόταν πέρα από κάθε ελπίδα, και άλλες υπό τις οποίες το έθνος θα συνθηκολογούσε εύκολα αντί να αντέξει τον πόλεμο.

Αλλά στην κρίση του πολέμου, το κλειδί είναι λιγότερο η διάθεση του στρατού για αντίσταση, καθώς αυτό που κάνουν οι στρατιώτες είναι οι μάχες, και περισσότερο η διάθεση των αμάχων, που παράγουν πολεμικό υλικό και φέρουν ένα βάρος απώλειας και πόνου που μπορεί να κάνει τον πόλεμο χωρίς νικητή.

Για να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε πώς τελειώνει ο πόλεμος της Ουκρανίας, πρέπει να εξετάσουμε όλα αυτά τα θέματα, και πολλά άλλα, αλλά με ιδιαίτερη έμφαση στην προθυμία των αμάχων να συνεχίσουν να πολεμούν. Το κοινό είναι αναμφίβολα κουρασμένο και από τις δύο πλευρές, οι Ρώσοι από τις απώλειες και την επακόλουθη κλήση περισσότερων στρατευσίμων, και οι Ουκρανοί από τις συνεχείς επιθέσεις που υφίστανται κατά αμάχων και πολιτικών υποδομών. Οι Ρώσοι θα ήθελαν να τελειώσει [ο πόλεμος], αλλά όχι με το κόστος της εξέγερσης από οικογένειες των οποίων οι γιοι κλήθηκαν [να πολεμήσουν]. Οι Ουκρανοί περιορίζονται από τον φόβο τους ότι η παραχώρηση στους Ρώσους μπορεί να επιφέρει ενα βασίλειο τρόμου. Σε αυτή την περίπτωση, το έθνος που έχει κουραστεί περισσότερο από τον πόλεμο είναι επίσης πιο φοβισμένο για τις συνέπειες της ήττας.

Καμία χώρα δεν ανησυχεί για την απώλεια υλικού. Και οι δύο θα επιθυμούσαν περισσότερα, αλλά το να θέλουν περισσότερα δεν θα οδηγήσει σε συνθηκολόγηση.

Η έλλειψη υλικών θα μπορούσε να προκαλέσει τον έναν ή και τους δύο να αναζητήσουν τουλάχιστον μια λύση.

Και οι δύο πλευρές μάχονται αυτή τη στιγμή με ένα ορισμένο επίπεδο όπλων. Δεν σπάνε την αντίσταση της άλλης πλευράς και δεν έχουν κανένα λόγο να πιστεύουν ότι οι τρέχουσες προμήθειές τους θα το κάνουν. Οι Ρώσοι έχουν τη δική τους βιομηχανική υποδομή, συν εισαγόμενα όπλα από μέρη όπως το Ιράν. Η Ουκρανία έχει μια τεράστια ροή όπλων από τη Δύση, ιδιαίτερα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό έχει δημιουργήσει έναν σταθερό αλλά ατελείωτο πόλεμο. Εάν συνεχιστεί αυτό, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα απώλειας του ηθικού των πολιτών. Ως εκ τούτου, η Μόσχα θα προσπαθήσει να διασφαλίσει ότι οι βιομηχανίες της και οι σχέσεις της θα παραμείνουν ανέπαφες, ενώ θα επιδιώξει να υπονομεύσει τις αποστολές στην Ουκρανία. Η Ουκρανία θα προσπαθήσει να διασφαλίσει ότι οι ΗΠΑ θα διατηρήσουν, τουλάχιστον, τις παραδόσεις όπλων τους προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσουν τη ροή όπλων στη Ρωσία από το εξωτερικό.

Επειδή και οι δύο αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του ηθικού των πολιτών, και οι δύο θα προσπαθήσουν να ελαχιστοποιήσουν τον φόβο τους για ήττα. Αλλά όσο η Ουκρανία φοβάται μια ήττα από τη Ρωσία, η συνθηκολόγηση είναι πρακτικά αδύνατη. Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τη Ρωσία.

Έτσι, το πιο πιθανό αποτέλεσμα θα είναι οι ειρηνευτικές συνομιλίες, που εξαναγκάζονται από την εσωτερική αναταραχή και στις δύο χώρες.

Υπάρχει ήδη κάποια αναταραχή στη Ρωσία, αλλά ελάχιστη στην Ουκρανία. Οι Ρώσοι δεν μπόρεσαν να προκαλέσουν αναταραχή εκεί και ως εκ τούτου θα πρέπει να εμπλακούν σε μια ακόμη πιο έντονη εκστρατεία τρόμου, αν μπορούν.

Όμως, οι ειρηνευτικές συνομιλίες δεν θα γίνουν μέχρι να υπάρξει μια αίσθηση ανισορροπίας όπως περιγράφεται και από τις δύο πλευρές. Πρέπει να υπάρχει ένα στοιχείο καταναγκασμού.

Άρα το κλειδί είναι η χειραγώγηση του ξένου άμαχου πληθυσμού, η υπεράσπιση των εγχώριων πληθυσμών και η εισαγωγή νέων και πρακτικών όπλων που θα επιβάλλουν πόνο χωρίς να πυροδοτούν ξένη επέμβαση.

Με την πάροδο του χρόνου, λοιπόν, η αίσθηση της αδυναμίας νίκης θα πυροδοτήσει ειρηνευτικές συνομιλίες, αλλά όχι μέχρι να το επιβάλει η πραγματικότητα.

geopoliticalfutures.com

Ουκρανία: Τα δέκα σημεία του ειρηνευτικού σχεδίου Ζελένσκι και οι επιφυλάξεις της Δύσης

0

Τι περιλαμβάνει το σχέδιο του Ουκρανού προέδρου και πώς έχουν αντιδράσει σε αυτό η Δύση, η Ρωσία και η Ινδία;

Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι προωθεί εδώ και αρκετό καιρό ένα ειρηνευτικό σχέδιο δέκα σημείων, το οποίο έχει συζητήσει με τον Αμερικανό ομόλογό του, Τζο Μπάιντεν.

Παράλληλα ζητεί από τους παγκόσμιους ηγέτες τη σύγκληση μιας Συνόδου για την ειρήνη, που να βασίζεται σε αυτό, ζητώντας μάλιστα και τη στήριξη των G7 σε αυτή του την προσπάθεια.

Τι περιλαμβάνει όμως το ειρηνευτικό σχέδιο του Ζελένσκι και πώς αντιδρά σε αυτό η διεθνής κοινότητα;

Τα δέκα σημεία του σχεδίου

Ο Ζελένσκι ανακοίνωσε για πρώτη φορά αυτή την ειρηνευτική πρόταση στη Σύνοδο των G20 τον Νοέμβριο.

Το σχέδιο ζητεί τα εξής:

  1. Ασφάλεια σε ό,τι αφορά τη ραδιενέργεια και τα πυρηνικά, εστιάζοντας στην προστασία του πυρηνικού σταθμού της Ζαπορίζια, το οποίο βρίσκεται υπό ρωσική κατοχή.
  2. Επισιτιστική ασφάλεια, μέσω της διασφάλισης των εξαγωγών σιτηρών από την Ουκρανία προς τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου.
  3. Ενεργειακή ασφάλεια, κύριως μέσω της επιβολής πλαφόν στις τιμές των ρωσικών ενεργειακών πηγών, αλλά και μέσω της βοήθειας προς την Ουκρανία για την αποκατάσταση των ενεργειακών υποδομών της, οι μισές από τις οποίες έχουν πληγεί από τις ρωσικές επιθέσεις.
  4. Απελευθέρωση όλων των κρατουμένων, συμπεριλαμβανομένων αιχμαλώτων πολέμου και παιδιών που απελαύνονται στη Ρωσία.
  5. Αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας και την εκ νέου επιβεβαίωσή της από τη Ρωσία σύμφωνα με τον Χάρτη του ΟΗΕ, ο οποίος – σύμφωνα με τον Ζελένσκι – «δεν τίθεται σε διαπραγμάτευση».
  6. Απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων και τερματισμό των εχθροπραξιών, καθώς και αποκατάσταση των κρατικών συνόρων της Ουκρανίας με τη Ρωσία.
  7. Δικαιοσύνη, μέσω ενός ειδικού δικαστηρίου που θα ασκήσει διώξεις στη Ρωσία υπόλογη για εγκλήματα πολέμου.
  8. Αποτροπή μιας οικολογικής καταστροφής και ανάδειξη της ανάγκης για προστασία του περιβάλλοντος, με έμφαση στην αποναρκοθέτηση και την αποκατάσταση των εγκαταστάσεων επεξεργασίας νερού.
  9. Την παρεμπόδιση μιας κλιμάκωσης των συγκρούσεων και την οικοδόμηση ενός μοντέλου ασφαλείας στον Ευρωατλαντικό χώρο, που να συμπεριλαμβάνει εγγυήσεις για την Ουκρανία.
  10. Επιβεβαίωση του τερματισμού του πολέμου, συμπεριλαμβανομένου ενός εγγράφου που να φέρει την υπογραφή των εμπλεκόμενων μερών.

Η αντίδραση της Μόσχας και οι απειλές Λαβρόφ

Η Ρωσία έχει απορρίψει το σχέδιο Ζελένσκι, με τη Μόσχα να επαναλαμβάνει χθες Τρίτη ότι δεν θα εγκαταλείψει κανένα από τα εδάφη της Ουκρανίας που έθεσε υπό την κατοχή της, τα οποία αποτελούν περίπου το ένα πέμπτο της χώρας και η ρωσική πλευρά αναφέρει ότι τα έχει προσαρτήσει.

Επιπλέον, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ προειδοποίησε την Τρίτη ότι η Ουκρανία πρέπει να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της Μόσχας για «αποστρατιωτικοποίηση» και «αποναζιστικοποίηση» της χώρας, αλλιώς «ο ρωσικός στρατός θα λύσει το ζήτημα».

 Ο Λαβρόφ κατηγόρησε επίσης τη Δύση ότι χρησιμοποιεί τον πόλεμο ως «Δούρειο Ίππο» για να αποδυναμώσει τη Ρωσία, προσθέτοντας ότι εξαρτάται από το Κίεβο και την Ουάσιγκτον πόσο θα διαρκέσει η σύγκρουση, η οποία ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου.

Επιφυλάξεις από Δύση και Ινδία

Ο Ζελένσκι βρίσκεται σε διπλωματικές επαφές με ηγέτες όπως ο Τζο Μπάιντεν, ο Εμανουέλ Μακρόν και ο πρωθυπουργός της Ινδίας, Ναρέντρα Μόντι, προκειμένου να τους παρουσιάσει το ειρηνευτικό του σχέδιο.

Οι δυτικές χώρες στηρίζουν τον ουκρανικό στρατό με πακέτα βοήθειας δισεκατομμυρίων δολαρίων, ενώ κάποιες χώρες έχουν σπεύσει να βοηθήσουν το Κίεβο στην αποναρκοθέτηση περιοχών και την αποκατάσταση της λειτουργίας  των ενεργειακών υποδομών που επλήγησαν από επιθέσεις.

Παρ’ όλα αυτά, τόσο η Δύση όσο και η Ινδία φαίνεται να αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη το ειρηνευτικό σχέδιο Ζελένσκι καθώς και την πρότασή του για μια Παγκόσμια Σύνοδο.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Ουκρανού προέδρου στην Ουάσιγκτον, ο Τζο Μπάιντεν δήλωσε ότι ο ίδιος και ο Ζελένσκι «έχουν ακριβώς το ίδιο όραμα» για την ειρήνη και οι ΗΠΑ δεσμεύονται στο να διασφαλίσουν ότι η Ουκρανία είναι σε θέση να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Μετά την παρουσίαση του σχεδίου του Ζελένσκι, ο Ναρέντρα Μόντι, του οποίου η κυβέρνηση δεν έχει καταδικάσει ξεκάθαρα τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, δήλωσε ότι «καλεί εκ νέου» σε άμεσο τερματισμό των εχθροπραξιών και τόνισε ότι η Ινδία θα στηρίξει οποιαδήποτε προσπάθεια για ειρήνευση.

Οι ηγέτες της G7 δήλωσαν ότι δεσμεύονται στην προσπάθεια επίτευξης ειρήνης στην Ουκρανία «σύμφωνα με τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών».

Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ εκτίμησε, ωστόσο, ότι οι συγκρούσεις θα συνεχιστούν, προσθέτοντας ότι είναι πολύ μικρές οι πιθανότητες για ειρηνευτικές συνομιλίες στο άμεσο μέλλον.

Με πληροφορίες από Reuters, Καθημερινή