Αρχική Blog Σελίδα 1760

Κ. Κυριακόπουλος: Η επόμενη μέρα του Ουκρανικού και οι κρίσιμες ανατροπές στην δομή του διεθνούς συστήματος

1

Στο εξαιρετικά ασαφές περιβάλλον των βραχυπρόθεσμων προθέσεων του προέδρου Πούτιν ως προς την διαχείριση του Ουκρανικού, αλλά και με εμφανώς κλονισμένη την αυτοπεποίθησή του, αναφορικά με την επιχειρησιακή ικανότητα των Ρωσικών ενόπλων δυνάμεων να ανταποκριθούν με επάρκεια στις αυξημένες όσο και σύνθετες απαιτήσεις μιας σοβαρής συμβατικής πολεμικής αναμέτρησης…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το πρώτο πράγμα που γίνεται φανερό, είναι ότι οι όροι που διέπουν την κορυφαία στρατηγική σύγκρουση τροποποιούνται δραματικά, στο πλαίσιο της διαρκούς προσπάθειας των πρωταγωνιστών οι οποίοι επιδιώκουν να εναρμονίζουν το οπλοστάσιο αλλά και την τακτική τους, με την νέα φυσιογνωμία που προσλαμβάνει η δομή του διεθνούς συστήματος στις παρούσες συνθήκες…

Κυρίαρχο στοιχείο αυτής της δομής…

Είναι η πολυπολικότητα και η πολυκεντρική ιδιαιτερότητά της. Αυτό σημαίνει πως, πέρα και ανεξάρτητα από την αποτύπωση που θα προσλάβει τελικά η νέα πολυεπίπεδα ανταγωνιστική ισορροπία στην κορυφή της πυραμίδας ισχύος, ο σύγχρονος κόσμος θα επιτείνει έτι περεταίρω τα συγκρουσιακά του χαρακτηριστικά.

Όχι μονάχα επειδή μια σειρά από νέα πεδία αντιπαραθέσεων (βλ. κυβερνοπόλεμος, εξειδικευμένες οικονομικές στρατηγικές, ενεργειακή ασφάλεια, ανατροπές στην εφοδιαστική αλυσίδα κλπ) έχουν «εισβάλει» βίαια και κυρίως αμετάκλητα στην σύγχρονη καθημερινότητα…

Αλλά ΚΑΙ διότι νέες περιφερειακές δυνάμεις αλλά και νέες διμερείς ή πολυμερείς συμμαχίες, εμφανίζονται να υιοθετούν επιθετικές στρατηγικές, που απειλούν σοβαρά την περιφερειακή σταθερότητα, ενώ δεν λείπουν και οι περιπτώσεις εκείνες όπου επιχειρείται να δρομολογηθούν ιδιότυπες γεωστρατηγικές συμφύσεις με εργαλείο την εθνοτική ταυτοσημία και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό (βλ. τουρκόφωνες και τουρκογενείς Δημοκρατίες της Κ. Ασίας, Λιβύη κλπ).

Απ’ όλα τα παραπάνω, γίνεται φανερό ότι διαμορφώνεται πλέον ένα διεθνές σύστημα πολλών ταχυτήτων αλλά και πολλαπλών ρόλων, γεγονός που καθιστά εξαιρετικά ασταθή, ευάλωτη και περιοδικά ευμετάβλητη την αποτύπωση των περιφερειακών ισορροπιών.

Οι ΗΠΑ φαίνεται ότι έχουν πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι αυτό που διακυβεύεται στην Ουκρανία είναι κάτι πολύ ευρύτερο από το μελλοντικό status μιας χώρας που απειλείται με εδαφικό διαμελισμό.

  • Γνωρίζουν πριν απ’ όλα ότι ο κίνδυνος διάχυσης αυτού του πολέμου με την εμπλοκή και άλλων χωρών, είναι υπαρκτός και από αυτήν την άποψη η πιθανότητα της μετεξέλιξής του σε ΝΑΤΟ – Ρωσική σύγκρουση (ευθεία και όχι δι’ αντιπροσώπου) παραμένει ισχυρή με διόλου προδιαγεγραμμένη εξέλιξη.
  • Γνωρίζουν επίσης ότι η αναβαθμισμένη πυρηνική ρητορική, ήρθε για να μείνει και κυρίως ήρθε για να ρίχνει την βαριά σκιά της στην πιθανότητα να καταστούν ανεξέλεγκτες οι εξελίξεις της επόμενης μέρας.

Γνωρίζουν τέλος ότι η έκβαση αυτής της σύγκρουσης, εάν και όποτε προκύψει, δεν θα είναι συνέπεια των παραδοσιακών παραμέτρων που έχουν καταγραφεί ιστορικά ως καταλύτες για την έκβαση των πολέμων, αλλά θα είναι πρωτίστως μια συνισταμένη αντιθέσεων και αδιεξόδων, η περεταίρω επιδείνωση των οποίων θα απειλήσει την συνοχή της Δυτικής συμμαχίας μέσα από μια ανεξέλεγκτη εκτράχυνση του ισοζυγίου των συνεπειών και της ανισομερούς κατανομής τους. Άλλωστε ο Γάλλος πρόεδρος Εμ. Μακρόν, υπήρξε πέραν του δέοντος σαφής όταν δήλωνε πως: «Το τίμημα αυτού του πολέμου δεν είναι το ίδιο και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού».

Κατά την διάρκεια της Ρωσο-Ουκρανικής σύγκρουσης…

Η δημόσια συζήτηση αναλώθηκε συχνά σε ρηχές και επιπόλαιες ιστορικές αναφορές και συγκρίσεις, που θεώρησαν και συνεχίζουν να θεωρούν ότι η ταυτότητα του χαμένου και του κερδισμένου της επόμενης μέρας, θα κριθεί στα σημεία, παραβλέποντας έτσι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά και τα κρίσιμα διακυβεύματα που προσέδωσαν αμιγώς συστημικό χαρακτήρα σε αυτήν την αντιπαράθεση. Έτσι…

Tο πρώτο πράγμα που αποσιωπήθηκε στο περιβάλλον αυτών των ρηχών και επιπόλαιων προσεγγίσεων, είναι το γεγονός ότι αυτή η αντιπαράθεση δεν ήταν μια σύγκρουση ανταγωνιστικών προσήμων αλλά μια σύγκρουση γεωπολιτικά οργανωμένων και ανταγωνιστικά οριοθετημένων κέντρων ισχύος στο πλαίσιο του Διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος.

Η δεύτερη παράμετρος που συνακόλουθα υποτιμήθηκε σε αυτού του είδους τις «αναλύσεις», σχετίζεται με την νομή της ισχύος και του γεωπολιτικού της αποτυπώματος, πρωτίστως διότι στις σύγχρονες συνθήκες, αυτό το αποτύπωμα δεν εξαντλείται σε ζητήματα που έχουν να κάνουν γενικώς με τον περιφερειακό έλεγχο και την ευρύτητα των σφαιρών της επιρροής, αλλά επεκτείνεται και αφορά κυρίως σε μια σειρά από κρίσιμες παραμέτρους όπως: ενέργεια, πηγές, πρώτες ύλες, αγωγοί, υπέδαφος, γεωπολιτικά αναχώματα, έλεγχος χερσαίων περασμάτων και θαλασσών, αποστέρηση των ανταγωνιστών από την δυνατότητα αξιοποίησης νεοεμφανιζόμενων συγκριτικών πλεονεκτημάτων κλπ. Και φυσικά…

Η τρίτη παράμετρος που υποτιμήθηκε, είναι το γεγονός πως αυτή η αντιπαράθεση για τον έλεγχο της ισχύος, διεξάγεται και θα συνεχίσει να διεξάγεται στο έδαφος μιας παγκοσμιοποιημένης Οικονομίας με επιθετικά εξωστρεφείς πρωταγωνιστές που διευρύνει τις εξαρτήσεις, επαναπροσδιορίζει τους τομείς και τις μορφές της εξάρτησης, αλλά την ίδια στιγμή απελευθερώνει μικρούς και μεγαλύτερους περιφερειακούς δρώντες που ερωτοτροπούν με τον αναθεωρητισμό και με την ιδέα της επιθετικής προβολής εθνικών στρατηγικών με προφανή στόχο την διεκδίκηση μεγαλύτερου μεριδίου στην αναδιανομή της πίτας ισχύος και φυσικά την διεκδίκηση μιας εκτεταμένης στρατηγικής χειραφέτησης που θα μπορούσε να αναβαθμίσει τον ευρύτερο περιφερειακό τους ρόλο και όχι μόνο.

Σε ότι αφορά την Ελλάδα…

Και την κυρίαρχη συστημική στρατηγική σκέψη, είναι φανερό ότι περί άλλων τυρβάζει και όποτε αποφασίζει να ασχοληθεί με τα κρίσιμα στοιχήματα που έχουν αναδειχθεί στο περιθώριο αυτής της σύγκρουσης, το κάνει δειλά, αποσπασματικά, άτολμα και κυρίως το κάνει αυτοακυρώνοντας την ικανότητά της να διεμβολίσει με αποφασιστικότητα και με την στρατηγική αυτοπεποίθηση  ενός σοβαρού περιφερειακού δρώντα, τον Ευρωπαϊκό χαυταλευρισμό, τον Αμερικανικό ισορροπισμό, την θρασύτητα του Βαλκανικού αλυτρωτισμού και τον επιθετικό αναθεωρητισμό των θρασύδειλων της Τουρκικής πολιτικής ηγεσίας.

Πρόκειται για μια κατάφορη δυσαρμονία. Σε ένα περιβάλλον που οι πάντες διεκδικούν επιθετικά διευρυμένο ρόλο στην περιφερειακή Αρχιτεκτονική της επόμενης μέρας, η πατρίδα μας εκμαιεύει απλώς την ανοχή των ισχυρών σε μια συμβατική επιβίωση, που θα μπορεί να λειτουργεί ως θερμοκοιτίδα για την αναπαραγωγή ενός υβριδικού πολιτικού προσωπικού, που νοιάζεται αποκλειστικά και μόνο για την πολιτική του μακροημέρευση.

Υ.Γ. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Μαν. Κοττάκης με άρθρο του στην εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» αποκαλύπτει συναντήσεις του Υπουργού Επικρατείας Γ. Γεραπετρίτη (αυτού του γνωστού κυρίου που προσγείωσε τους πάντες με εντολή πρωθυπουργού στα 6 νμ το δύσκολο καλοκαίρι στο Αιγαίο) με τον Τούρκο πρέσβη σε οικία των Αθηνών. Το επίδικο των συναντήσεων, είναι η προίκα και η εθνική αξιοπρέπεια της χώρας που εργαλειοποιούνται έως και θυσιάζονται για την ανακούφιση των Αμερικανών.

Σε σχετικό σχόλιο του Παντελή Σαββίδη που καυτηρίασε την στάση πολλών και κυρίως των κυβερνητικών στελεχών απέναντι στην συγκεκριμένη αποκάλυψη, θεώρησα σκόπιμο να κάνω παρέμβαση αναφέροντας τα εξής: «Εξαιρετικό (το σχόλιο του κ. Σαββίδη). Και θεωρώ ειλικρινά πως κάθε άλλο σχόλιο επ’ αυτού, περιττεύει. Νομίζω ότι αυτό που προέχει είναι να κατανοήσουμε την σοβαρότητα αυτών που συμπεριλαμβάνει ο Κοττάκης στο άρθρο του.

  • Και επειδή το ζήτημα δεν αφορά σε πολιτική της κρεβατοκάμαρας αλλά στην διαχείριση κρίσιμων Εθνικών προβλημάτων…
  • Και επειδή οι εμπλεκόμενοι σ αυτήν την ιστορία κατονομάζονται ευθέως από τον δημοσιογράφο…

Ας σπεύσουν οι ίδιοι και ο πολιτικός προϊστάμενος πρωθυπουργός να διαψεύσουν τα καταγγελλόμενα. Έχουν υποχρέωση να το πράξουν, όχι απέναντι στον Κοττάκη αλλά έναντι των Ελλήνων πολιτών…

Προσωπικά με προβληματίζει το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία του τόπου δεν απάντησε και η πολιτική αντιπολίτευση δεν απαίτησε απαντήσεις που να αντιστοιχούν στο ύφος και στην σοβαρότητα των απειλών Τσαβούσογλου και στην επικαιροποίηση του casus belli, ΟΧΙ διατάσσοντας πυρ (το λέω για να προλάβω όσους σπεύσουν να μου χρεώσουν ανάλογη πρόθεση) αλλά ασκώντας άμεσα και χωρίς περιστροφές τα εκ του Διεθνούς Δικαίου προβλεπόμενα. Κατά τα λοιπά, όντως κρείττον του λαλείν το σιγάν εάν δεν έχουμε να πούμε κάτι για την ουσία των καταγγελλομένων. Φαίνεται ότι η κυβέρνηση επιλέγει να κρατήσει αυτήν την τακτική αλλά οι πολίτες δεν έχουν λόγο να την ακολουθήσουν. Συγχαρητήρια και πάλι κ. Σαββίδη…

South Caucasus: A battle of wills and corridors

0
Azerbaijan and Turkiye are gunning to establish the “Zangezur corridor,” in direct conflict with Iran and Armenia’s interests as it entails the blockade of the Lachin corridor – a lifeline for the ethnic Armenians of Nagorno-Karabakh.
By Yeghia Tashjian

December 30 2022
https://media.thecradle.co/wp-content/uploads/2022/12/Azerbaijan-Armenia-conflict.jpg

Photo Credit: The Cradle

On 12 December, under the pretext of environmentalism, dozens of state-backed “eco-activists” from Azerbaijan blocked the only land corridor connecting Armenia to Nagorno-Karabakh.

The blockade created a humanitarian crisis for the 120,000 Armenians living in Nagorno-Karabakh, cutting them off from the outside world. This is not the first time Baku has taken such a provocative action. Azerbaijan has long been pushing for the creation of the “Zangezur corridor” to connect itself to close ally Turkiye through southern Armenia, thereby cutting off the strategic Armenia-Iran border.

Tehran has opposed this project and has engaged in military exercises on its border with Azerbaijan. In October, the Iranians opened a consulate in the city of Kapan in southern Armenia as a warning to Baku and its regional allies.

Blocking the Lachin corridor

Despite this, Azerbaijan, with the support of Turkiye, has continued to pursue its goal, which has included blocking the road where Russian peacekeepers are stationed in the Lachin corridor connecting Armenia to Nagorno-Karabakh.

Map of Azerbaijan-Armenia conflict zones (Photo Credit: The Cradle)
Map of Azerbaijan-Armenia conflict zones (Photo Credit: The Cradle)

In July 2022, Baku amended a contract with British company Anglo Asian Mining PLC, transferring three new mining sites inside Azerbaijan to the firm. One of these areas is located in the eastern part of Nagorno-Karabakh’s Martakert region, an area rich in gold, copper, and silver mines.

Nagorno-Karabakh’s Armenian population refused Azerbaijan’s efforts to send in monitoring groups, believing the move would give Baku control over the region’s economy and eventually lead to its annexation. In retaliation, Baku sent “environmentalists” to block the only corridor connecting Armenia to Nagorno-Karabakh.

Social media users have identified Azerbaijani state employees amid some of these “environmentalists” who periodically try to provoke Russian peacekeepers. The blockade has caused a humanitarian disaster in the region, with thousands of civilians unable to access basic necessities like medication and food via the only road connecting them to the outside world.

To compound tensions, Anglo-Asian Mining sent a letter to leading international organizations and states demanding that the “illegal exploitation” of the mines in Nagorno-Karabakh by Armenians be stopped. And yet Moscow continues to take a passive position, despite being a targeted party in the melee.

The Battle of Corridors

The blockade of the Lachin corridor did not come as a surprise, having been openly discussed in Azerbaijani media.

The only surprise was Russia’s inability to resolve the crisis. Earlier this month, Turkiye’s defense minister Hulusi Akar called on Armenia to “grasp the opportunity and respond positively to Turkiye’s and Azerbaijan’s peace calls” during joint military drills with Azerbaijan near the Iranian border.

He also commented on the “Zangezur corridor,” claiming that it was Baku’s “sincerest wish” to re-establish connections in the region and ensure “a comprehensive normalization throughout the region, including the relations between Azerbaijan-Armenia and Turkiye-Armenia.” Akar also vowed that Turkiye would continue to support Azerbaijan’s “righteous cause” against Armenia.

But on the second day of the protests organized by Azerbaijanis and the blockade on Nagorno-Karabakh, Azerbaijani media outlets made their intentions clear.

They called for the replacement of the commander of the Russian peacekeeping mission in Nagorno-Karabakh, Andrey Volkov, and for the control of the Lachin corridor to be transferred to Azerbaijan, along with the “full restoration of Azerbaijani sovereignty in the territories under the control of the peacekeepers.”

Some Azerbaijani activists also called for the removal of Russian forces and their replacement with UN-mandated forces.

Removal of Russian peacekeepers

It is unclear if Baku itself is willing to employ this language and demand the removal and replacement of Russian peacekeeping forces. According to some Azerbaijani experts, Baku is currently against the withdrawal of Russian peacekeepers by force, as this could lead to the annexation of Nagorno-Karabakh and the ethnic cleansing of Armenian Christians, which could tarnish President Ilham Aliyev’s image in the west and potentially result in US-EU economic sanctions.

Instead, Baku prefers to have the Russians stay, but in a restrictive capacity. It is easier for Azerbaijan to deal with a weak Russia, rather than with the Europeans, as they are familiar with the “Russian mentality,” says one expert. This suggests that Azerbaijan may prefer to continue using the Lachin corridor as a tool for negotiating with Moscow, rather than risking the removal of Russian forces.

Another Azerbaijani expert agreed that the current crisis is essentially between Azerbaijan and Russia – that the latter is unable to fulfill its “peacekeeping mission” and prevent the “Armenians of Karabakh from exploiting the natural resources in the region.”

But he also argues that the crisis is less about the mining and exploitation of resources, and more about pressuring the Russians to open the “Zangezur corridor,” which connects Azerbaijan proper to its Nakhichevan exclave, and lies on Iran’s strategic border with Armenia.

According to the expert, “Azerbaijan wants additional guarantees that it will have a safe connection with Turkiye, in exchange for Karabakh’s safe connection to Armenia.”

The story gets more complicated. In December, Azerbaijani media accused Armenians of inviting Iranian military experts to train Nagorno-Karabakh’s self-defense forces. The reports claim Iranians crossed the Lachin corridor and entered the territories controlled by Russian peacekeepers.

Despite Baku’s continuous barbs and provocations, it appears that Azerbaijan’s goal is not to fully remove or replace Russian peacekeepers, but rather to control their mission, monitor transit in the Lachin corridor, and use the corridor as a pressure card on Yerevan to open a “corridor” in Syunik linking Azerbaijan to Turkiye.

Therefore, from Azerbaijan’s perspective, the future of the Lachin corridor is now tied to the fate of the “Zangezur corridor.”

The view from Tehran

According to Dr. Ehsan Movahedian, researcher and instructor at the Allameh Tabataba’i University of Tehran, “the Republic of Azerbaijan is seeking a new adventure in the Caucasus region, and this issue requires diplomatic steps from the Islamic Republic of Iran and should be warning for the military authorities (in Tehran).”

One Iranian media outlet argues that if Stepanagert (the capital of Nagorno-Karabakh) falls:

“Unpleasant scenarios can be imagined for the South Caucasus region and its surrounding areas, including Iran. Removing an obstacle such as Nagorno-Karabakh paves the way for occupying Armenian territory and changing the map of the region, and in the long term for security attacks on the northwestern regions of Iran.”

The analyst, Mohammad Hossein Masumzadeh, says the only solution to halt Azerbaijan’s aggression “is offensive measures instead of the defensive approach governing the country’s regional policy in order to avoid irreparable risks.”

Some Iranian experts and former diplomats believe that the developments in the South Caucasus are related to domestic developments in Iran, where many ethnic Azeris, backed by Ankara and Baku, have called for separatist aspirations to dismantle the state from within.

Iran is concerned that the spread of Turkish influence on its northern border could impact its domestic politics in the future, as Azerbaijan has openly called for the “unification of Southern Azerbaijan (northern Iran) to the Republic of Azerbaijan.”

These do not appear to be empty threats. On 29 November, the “Organization for the Protection of the Rights of South Azerbaijanis” was established in Switzerland, announcing that it will submit documents and information to international organizations, including the UN, regarding the “rights of people in the Azerbaijani Province of Iran”.

On 2 December, the representative of “South Azerbaijan” at the UN, Araz Yurdseven, defended the idea of the independence of “South Azerbaijan” and accused Iran of committing “murders against the Iranian Azeris.”

Is the region heading for a new escalation?

Interestingly, many European and Azerbaijani experts viewed Armenian Prime Minister Nikol Pashinyan’s refusal to sign the final document of the Collective Security Treaty Organization (CSTO ) as a sign of Russian weakness, calling it “an unprecedented event that had never happened before.”

The CSTO is a Eurasian military alliance consisting of six post-Soviet states, which include Armenia, Russia, Belarus, Kazakhstan, Kyrgyzstan, and Tajikistan.

There are concerns that the region could be headed towards a new escalation. Azerbaijan has recently invited Turkish F-16 fighter jets to the region, which is being viewed as a preparation for conflict. The last time Baku invited the Turkish jets was in 2020, weeks before its war with Armenia.

Azerbaijan is also pressuring Russia to renegotiate the terms of their 10 November 2020 trilateral statement, which states that only Russian peacekeepers are responsible for controlling the Lachin corridor.

Azerbaijan is linking the blockade of the Lachin corridor to the opening of the Zangezur one. If Russia agrees to these concessions, it could lead to the isolation of Armenia, threaten its territorial integrity, and block an Iranian strategic border.

This would also shift the regional balance of power towards Turkiye, as Iran risks acting alone against Turkish-Azerbaijani pan-Turkic aspirations, which could eventually threaten Iran’s national security interests both regionally and domestically.

The views expressed in this article do not necessarily reflect those of The Cradle.
Author
Yeghia Tashjian

Frédéric Lassez, δρ φιλοσοφίας του Δικαίου, δικηγόρου: Το Ισλάμ χτυπά στην καρδιά της Ευρώπης την ελευθερία της σκέψης

0

 

Frédéric Lassez, δρ φιλοσοφίας του Δικαίου, δικηγόρου

ΓΑΛΛΙΑ: Το Ισλάμ επιτίθεται στην ελευθερία της σκέψης!

Michel Houellebecq

[Το Μεγάλο τζαμί του Παρισιού, με αφορμή τα όσα είπε ο γνωστός συγγραφέας Michel Houellebecq στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Front Populaire, ανακοίνωσε στις 28 Δεκεμβρίου την επιθυμία του να υποβάλει καταγγελία. Οι δηλώσεις του κ. Houellebecq που προκάλεσαν την αντίδραση έχουν ως εξής:

« Η επιθυμία του γηγενούς γαλλικού πληθυσμού, όπως εκφράζεται, δεν είναι να αφομοιωθούν οι μουσουλμάνοι, αλλά να σταματήσουν να τους κλέβουν και να τους επιτίθενται. Διαφορετικά, μια άλλη λύση είναι να φύγουν…Όταν ολόκληρες περιοχές βρίσκονται υπό ισλαμικό έλεγχο, νομίζω ότι θα πραγματοποιηθούν πράξεις αντίστασης. Θα υπάρξουν επιθέσεις και πυροβολισμοί σε τζαμιά, σε καφετέριες όπου συχνάζουν μουσουλμάνοι, εν ολίγοις Μπατακλάν ανάποδα». 

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο συγγραφέας επιτίθεται στο Ισλάμ. «Από την εμφάνισή του το Ισλάμ είναι μια επικίνδυνη θρησκεία», εκτίμησε σε συνέντευξή του στο περιοδικό Read , το 2001. Και σε συνέντευξή του στη Le Figaro: « Η ανάγνωση του Κορανίου είναι αηδιαστική…Με την εμφάνισή του το Ισλάμ διακρίνεται για την επιθυμία του να υποτάξει τον κόσμο. Η φύση του είναι να υποτάσσει. Είναι μια πολεμική, μισαλλόδοξη θρησκεία, που κάνει τους ανθρώπους δυστυχισμένους“].

«Διαβάζεις Κοράνι και πέφτεις τέζα!…»

Ήταν 19 του τελευταίου Οκτωβρίου. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αφίχθηκε για να εκφωνήσει ομιλία ενώπιον μιας συγκέντρωσης μουλάδων των πιο δημοκρατικών κάτω από τις στοές του Μεγάλου τζαμιού του Παρισιού με αφορμή τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας του. Ευκαιρία, για τον Εμμανουέλ Μακρόν, να θαυμάσει το έργο των καλλιτεχνών που, εκείνη την εποχή, κατάφεραν να αναπτύξουν για την κατασκευή του «όλο το φάσμα των τεχνών του Ισλάμ», αντανάκλαση της «ποικιλομορφίας της μουσουλμανικής κοινότητας της Γαλλίας, της πολυπληθέστερης στον δυτικό κόσμο».

Το επίπονο προεδρικό κήρυγμα αφιερωμένο στα οφέλη της κοινής συμβίωσης τελείωσε με ένα πανηγυρικό που απευθυνόταν στον προϊστάμενο του Μεγάλου τζαμιού, Chems-Eddine Hafiz, στον οποίο, εκείνη την ημέρα, παρέδωσε τα διακριτικά του αξιωματικού της Λεγεώνας της τιμής. Ο Εμμανουέλ Μακρόν υπενθύμισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία: ποινικός δικηγόρος στο Αλγέρι, είχε επιλέξει να μην ενδώσει στον «σκοταδισμό», και έπειτα νομικός σύμβουλος του Μεγάλου τεμένους. «Πριν το διευθύνετε, ξεκινήσατε να το υπερασπίζεστε και πριν βρεθείτε επικεφαλής του, ήσασταν πρώτα η φωνή του», υπενθύμισε ο Πρόεδρος.

Μεταξύ των νομικών κατορθωμάτων του Hafiz Chems-Eddine, ο Eμμανουέλ Μακρόν

θα μπορούσε να αναφέρει τις διώξεις κατά του Michel Houellebecq λόγω σχολίων του για το Ισλάμ σε περιοδικά. «Η πιο ανόητη θρησκεία εξακολουθεί να είναι το Ισλάμ. Διαβάζεις το Κοράνι, και πέφτεις τέζα… πέφτεις τέζα!», είχε δηλώσει ο συγγραφέας στο Read , τον Σεπτέμβριο του 2001. Τον επόμενο χρόνο, η Δικαιοσύνη απάλλαξε τελικά τον Houellebecq, θεωρώντας ότι αν υπήρχε «μίσος», αυτό είχε στόχο το Ισλάμ και όχι τους μουσουλμάνους. Μια δικαστική απόφαση που «απογοήτευσε πλήρως» το Μεγάλο τζαμί του Παρισιού, σύμφωνα με τον Hafiz Chems-Eddine ως έναν από τους δικηγόρους του.

Μια άλλη απογοήτευση με μια μήνυση που ασκήθηκε το 2006 στο Charlie Hebdo σχετικά με την υπόθεση των γελοιογραφιών του Μωάμεθ. Ανάμεσά τους, ένα σχέδιο του Cabu έδειχνε έναν απογοητευμένο προφήτη με το εξής σχόλιο: «Είναι δύσκολο να σε αγαπούν οι ηλίθιοι. Τότε, ο [Πρόεδρος] Ζακ Σιράκ είχε καταγγείλει μια «προφανή πρόκληση». Οι δικαστές έλαβαν επίσης αθωωτική απόφαση, βασιζόμενοι στη διάκριση μεταξύ «φονταμενταλιστών» και «μουσουλμάνων».

Στο μυθιστόρημά του Υποταγή  – πούλησε περισσότερα από 2 εκ. αντίτυπα – ο Michel Houellebecq έχει ως θέμα την ανάδειξη στη γαλλική Προεδρία του υποψηφίου από μουσουλμανικό πολιτικό κόμμα.

Το 2015, μια ισλαμιστική επίθεση εναντίον της σατιρικής εφημερίδας είχε ως αποτέλεσμα δώδεκα νεκρούς και έντεκα τραυματίες. Πέντε χρόνια αργότερα, άνοιξε μια δίκη στο Παρίσι. Στις στήλες του Figaro, ο Chems-Eddine Hafiz, που στο μεταξύ έγινε προϊστάμενος του Μεγάλου τζαμιού, απέκτησε βήμα και ξεχώρισε. Ο τόνος δεν ήταν πια εκείνος του ποινικολόγου του 2002, αλλά μάλλον του ακροβάτη που ήθελε, μετά την τραγωδία, να δικαιολογήσει τις προηγούμενες δικηγορικές επιθέσεις του. Στην πραγματικότητα, το Μεγάλο τζαμί του Παρισιού δεν είχε πρόθεση ποτέ «να απαγορεύσει την ασέβεια, να καταδικάσει τη βλασφημία ή να λογοκρίνει τους γελοιογράφους» . Καθόλου, ο πραγματικός λόγος ήταν εντελώς διαφορετικός:«Η δράση μας στόχευε, πρωτίστως, να αφαιρέσουμε το χαλί κάτω από τα πόδια των εξτρεμιστικών κύκλων και να κατευθύνουμε τη συζήτηση προς τις δικαστικές αίθουσες ώστε να μην γίνει στους δρόμους. Τότε είχαμε λοιπόν παρερμηνεύσει την προσέγγισή του.

Έμοιαζε με αυτήν την ιστορία, τον περασμένο Αύγουστο, μετά το μαχαίρωμα του συγγραφέα Salman Rushdie σε μια ομιλία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Hafiz Chems-Eddine έγραψε Twitter στο  ένα ισλαμικό χαντίθ: “Οι πιστοί θα προσκυνήσουν ενώ οι άπιστοι δύσκολα θα το καταφέρουν, η πλάτη τους θα παραμείνει άκαμπτη και όταν κάποιος από αυτούς θέλει να προσκυνήσει, ο λαιμός του θα πάει προς την αντίθετη κατεύθυνση, όπως έκαναν οι άπιστοι σε αυτόν τον κόσμο, σε αντίθεση με τους πιστούς». Μπροστά στις αντιδράσεις, το μήνυμα διαγράφηκε γρήγορα. Σε ερώτηση του περιοδικού Marianne, το Μεγάλο τζαμί του Παρισιού επικαλέστηκε «προβλήματα μετάφρασης» και έδειξε ότι ο προϊστάμενος «είχε αποφασίσει να αναδιοργανώσει την ομάδα των «κοινωνικών δικτύων» του προκειμένου να αποτρέψει την κακή χρήση λέξεων ή φράσεων που λαμβάνονται από τα συμφραζόμενά τους για να βλάψουν το μήνυμα της ανεκτικότητας και της αδελφότητας του Μεγάλου τζαμιού του Παρισιού». Για άλλη μια φορά είχαμε παρερμηνεύσει.

Από την άλλη, όσον αφορά τον Michel Houellebecq και τις παρατηρήσεις που έκανε πρόσφατα στο περιοδικό Front Populaire, δεν τίθεται θέμα, αυτή τη φορά, αναγνώρισης προβλημάτων λόγω «συμφραζομένων» ή ερμηνείας. Όχι, μόνο κατά γράμμα ερμηνεία. Τέλος, επίσης, στο δικαίωμα στην ασέβεια. Κατευθείαν στο πλημμελιοδικείο γιατί, όπως αναφέρει το δελτίο τύπου του Μεγάλου τζαμιού, «απαιτείται πλέον η αυστηρή εφαρμογή του νόμου».

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.bvoltaire.fr/houellebecq-le-recteur-de-la-grande-mosquee-de-paris-et-les-difficultes-de-lexegese/

Τούρκος δημοσιογράφος: Ξύπνησε κύμα από χιλιάδες Κρυπτοχριστιανούς στην Τουρκία που γυρνούν στην ορθόδοξη θρησκεία

0
Orhan Kemal Cengiz

ΟΟρχάν Κεμάλ Τζενγκίζ είναι Τούρκος δικηγόρος, δημοσιογράφος και ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αποφοίτησε από τη Νομική από το Πανεπιστήμιο της Άγκυρας το 1993. Από το 1997 έως το 1998 εργάστηκε στο Λονδίνο. Είναι πρόεδρος και ιδρυτικό μέλος του Human Rights Agenda Association.

Ο ίδιος αναφέρει σε βαρυσήμαντο άρθρο του ότι “υπάρχουν πολλά περιστατικά, που μας αποκάλυψαν την παρουσία Κρυπτοχριστιανών, οι οποίοι βγαίνουν ανοιχτά πλέον στην Τουρκία, και διεκδικούν την ταυτότητά τους, υπολογίζοντας την πραγματικότητά, και αυτό φαίνεται ότι λειτουργεί ως καταλύτης για να κάνουν και άλλοι το ίδιο.  

Όπως επισημαίνει η συγγραφέας Vercihan Ziflioglu στο βιβλίο της, «The Story of the Armenians in Purgatory», η δολοφονία του Hrant Dink στις 19 Ιανουαρίου 2007 ήταν ένα από τα πιο σημαντικά σημεία καμπής στη χριστιανική αυτοδιάθση στην Τουρκία.

«Ο θάνατος του Dink έσπασε έναν αιώνα σιωπής και σιγά σιγά άρχισαν να αναδύονται οι Κρυπτοχριστιανοί Αρμένιοι».

Αν και η δολοφονία του Hrant Dink θεωρήθηκε ότι ήταν η δολοφονία ενός Αρμένιου που ήταν πολύ ειλικρινής και πολύ τολμηρός στη διεκδίκηση της ταυτότητάς του, η τεράστια δημόσια κατακραυγή κατά της δολοφονίας του, προκάλεσε μια ισχυρή έκφραση της αρμενικής ταυτότητας και της αλληλεγγύης χιλιάδων Αρμενίων στην Τουρκία.

Οι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που παρευρέθηκαν στην κηδεία του Χραντ Ντινκ φώναξαν «Είμαστε όλοι Αρμένιοι» και έφεραν πανό και πλακάτ που έφεραν αυτή τη διακήρυξη στα Αρμενικά, Τουρκικά, Αγγλικά, Κουρδικά και άλλες γλώσσες.

Μια τέτοια κοινωνική αντίδραση δεν είχε προηγούμενο στην Τουρκία.

Αυτή η μνημειώδης δημόσια αντίδραση στη δολοφονία του Ντινκ μετέτρεψε την αυτοδιάθεση των Αρμενίων, από κάτι για το οποίο πρέπει να ντρεπόμαστε, σε κάτι που πρέπει να διεκδικήσουμε, ενθαρρύνοντας τους εξισλαμισμένους Αρμένιους να βγουν να το πουν ανοιχτά.

Σύμφωνα με τον Ziflioglu, ένας άλλος παράγοντας που επιτάχυνε την αποκατάσταση της αρμενικής ταυτότητας ήταν η αποκατάσταση και η επαναλειτουργία των ιστορικών αρμενικών εκκλησιών στο Ντιγιαρμπακίρ, το Βαν και στην Καισάρεια.

Για παράδειγμα, η αποκατάσταση της αρμενικής εκκλησίας στο Ντιγιάρμπακιρ προκάλεσε μεγάλο ενθουσιασμό στους Κρυπτοχριστιανούς Αρμένιους.

Αυτοί, άρχισαν να «συμμετέχουν στη διαδικασία αποκατάστασης, ακόμη και να αναλαμβάνουν καθήκοντα, να προστατεύουν και να παρακολουθούν την εκκλησία τους».

Ομοίως, το ότι το τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού ανέλαβε τις επισκευές του Καθεδρικού Ναού του Τιμίου Σταυρού το 2000, δημιούργησε την αντίληψη ότι το τουρκικό κράτος είχε κάνει ένα νέο άνοιγμα στις μειονότητες.

Η ροή Αρμένιων τουριστών και πιστών από άλλα μέρη της Τουρκίας και από το εξωτερικό στις εκκλησίες στο Βαν και στο Ντιγιάρμπακιρ, και οι επαφές που έγιναν μεταξύ Κρυπτοχριστιανών Αρμενίων και αυτών των επισκεπτών,  επέσπευσαν την αποκατάσταση της χριστιανικής τους ταυτότητας.

Χιλιάδες Κρυπτοχριστιανοί γυρνούν στην πατρογονική θρησκεία τους

Ωστόσο, οι Κρυπτοχριστιανοί, Έλληνες και Αρμένιοι που έχουν κάνει το έργο της δημόσιας ανάκτησης της ιστορικής τους ταυτότητας δεν έχουν αγκαλιαστεί θερμά από την Ελληνική και την Αρμενική Εκκλησία.

Αντίθετα, οι Αρμένιοι της Κωνσταντινούπολης και οι Αρμένιοι της διασποράς έχουν αποκλείσει τους Κρυπτοχριστιανούς Αρμένιους από την Αρμενική Αποστολική Εκκλησία, ενώ το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει εκφράσει μόνο ένα «επιφυλακτικό καλωσόρισμα» στους Κρυπτοχριστιανούς Έλληνες.

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι σημαντικό να θυμηθούμε ότι το ενδιαφέρον του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τους εξισλαμισμένους χριστιανούς θα μπορούσε να θεωρηθεί αρνητική ενέργεια στην Τουρκία, και ως μια μορφή ιεραποστολικής δραστηριότητας.

Η επαφή με τους Έλληνες που έχουν ανακτήσει την ταυτότητά τους στην Τουρκία, μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως ζήτημα ασφάλειας για το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Ενώ για τους Έλληνες η διαδικασία της αποδοχής και της αποκατάστασης λαμβάνει χώρα κυρίως σε ατομική βάση, για τους Αρμένιους αυτή η διαδικασία έχει συλλογική μορφή.

Παλαιότερα οι Κρυπτοχριστιανοί Αρμένιοι είχαν ιδρύσει οργανώσεις όπως η Ένωση Αρμενίων του Δερσίμ, η Ένωση Αρμενίων Μπιτλίς και η Ένωση Αρμενίων της Σίβας.

Πιο πρόσφατα, τον Νοέμβριο του 2022, οι Αρμένιοι στο Adiyaman σχημάτισαν μια ένωση που ονομάζεται HAYDER.

Η ίδρυση αυτών των ενώσεων φαίνεται ότι διευκόλυνε και επιτάχυνε την μεταβολή και την αποκατάσταση της ταυτότητας των Αρμενίων που ζουν στην Τουρκία.

Για παράδειγμα, αυτές οι ενώσεις διευκολύνουν την απόδειξη της αρμενικής ταυτότητας που απαιτείται από το Αρμενικό Πατριαρχείο πριν από το βάπτισμα.

Οι Αρμένιοι που αποδεικνύουν τις ρίζες τους μέσω αυτών των ενώσεων γίνονται δεκτοί στην Αρμενική Αποστολική Εκκλησία αφού ενημερώσουν την καταχώριση θρησκείας, στα κρατικά δελτία ταυτότητάς τους και ολοκληρώσουν έξι μήνες εκπαίδευσης.

Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει θέσει επίσης όρους για τους Έλληνες της Τουρκίας, οι οποίοι επιθυμούν να ανήκουν στην προγονική τους εκκλησία, συμπεριλαμβανομένης της θρησκευτικής εκπαίδευσης. Ορισμένοι υποψήφιοι καλούνται επίσης να μάθουν ελληνικά.

Τα βήματα που έγιναν από τους Αρμένιους και τους Έλληνες της Τουρκίας για να αναγνωρίσουν την κληρονομιά τους και να επανακτήσουν την ταυτότητά τους αντιπροσωπεύουν αναμφίβολα μια πρόοδο στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Μετά από έναν αιώνα μυστικότητας, αυτή η αναγνώριση και η ανάκτηση είναι ένα τεράστιο επίτευγμα.

Ωστόσο, δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτοί οι πολίτες της Τουρκίας είναι σε θέση να ασκήσουν πλήρως το δικαίωμά τους στην θρησκεία τους, έως ότου η Τουρκία αντιμετωπίσει την ιστορία και τις συνθήκες που έκαναν αυτή την ταυτότητα να είναι θαμμένη και απρόσιτη για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Στα πρόσφατα άρθρα μου, έχω τονίσει σταθερά τη σημασία της συμφιλίωσης με το παρελθόν για την Τουρκία.
Προφανώς, η αντιμετώπιση των πληγών του παρελθόντος είναι μια πολυδιάστατη διαδικασία.

Είναι σαφές, ωστόσο, ότι η Τουρκία δεν έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο σε αυτό το θέμα”, καταλήγει ο ίδιος, δημοσιοποιώντας ένα τεράστιο ζήτημα που αφορά την Ελλάδα και τους Έλληνες για τους συμπατριώτες τους που ζουν ακόμη μετά το0 1922, στα ιερά χώματα της Μικράς Ασίας.

pentapostagma.gr

ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΣΤ ΑΓΓΛΙΚΑ

Islamized Christians of Turkey (1)

Orhan Kemal Cengiz
In order to remain whole, to survive, or even to simply exist in Turkey, minority members had to assume other identities.

In Turkey, the survivors of the 1915 Armenian Genocide and their descendants are sometimes called “remnants of the sword.” The use of this phrase admits that a mass killing has occurred with some survivors having escaped the genocide. Besides this phrase, which has been used for many years, other phrases describing descendants of Armenian Genocide survivors have proliferated in the last two decades.

In her book “The Story of the Armenians in Purgatory,” Vercihan Ziflioglu notes that phrases such as “Crypto-Armenians,” “Muslim Armenians,” and “Islamized Armenians” are also in use. These terms all refer to the same social phenomenon: The genocide caused some Christian Armenian citizens of Turkey to hide their religious identity, with the result being that their descendants have continued to conceal this identity, may know very little about it, or may even have become unaware of their religious and ethnic heritage.

A similar phenomenon, though not as well known, has occurred among the survivors of the 1914—1923 massacres targeting the Greek community, and among those Greeks who remained in Anatolia after the 1923 Turkish-Greek population exchange. Gercek News recently published a piece about a parallel of this phenomenon experienced by Alevized Armenians in the Dersim region. The Gercek News article shows that the Armenians living in Dersim and the ones who escaped the genocide and took refuge in this region became Alevis to protect their lives and their integrity.

In order to remain whole, to survive, or even to simply exist in Turkey, these minority members had to assume another identity. Some adopted their new Muslim identity with sincere belief, becoming Muslims even to themselves. Others saw their former identity as the true one and never abandoned it, but hid it carefully. Some who secretly remained Christian passed on this “inner knowledge” to the next generations, while others avoided telling their children about their family origins to protect them.

In the Turkish nationalist narrative, the prefix “crypto,” attached to a religious identity, is used as a pejorative. It insults the holder of the identity, implying that he or she is unreliable. This use of “crypto” implies that though the identity holder had the choice to live openly and honestly as a member of a particular religion, he or she deliberately chose to deceive others instead.

On the one hand, the concept of “secret Christians” can be viewed as a component or a subtopic of Turkey’s failure to face its past. The burden of horrific events in Turkish history is displaced from the perpetrators and their heirs to the victims and their descendants. Instead of confronting the sins of our grandfathers and grandmothers, we point the finger at the victims of those sins and accuse them of freely choosing secrecy and deception.

On the other hand, this great tragedy of forced hidden religious identity merits an analysis of its own as a unique problem that cannot be fully addressed under another topic. This problem is the denial of a right to identity. I frame the concept in this way because when these hidden Christians became known, neither the wider Muslim community nor the representatives of Turkey’s minorities accepted them.

These individuals’ right to identity and Turkey’s need to confront its past intersect and overlap. If Turkey had confronted its past, its relationship with all its minorities would have undergone a profound change. If we imagine an atmosphere in which the Armenian Genocide has been fully confronted, we see that Armenians in Istanbul would be regarded as the grandchildren of genocide victims. However, the identity of “hidden Armenians” is more nuanced and complex than simply being the grandchildren of genocide victims. “Hidden Armenians” are victims not only of the genocide but also of another grave violation of rights that is not included in the acknowledgement of 1915. Their identities—whether destroyed or merely hidden—have been denied them. They lost family members to the genocide and somehow survived themselves, but this survival came at the cost of all ties to their ancient culture and identity.

The right to identity is recognized under international human rights law as an autonomous, independent right that includes the right to one’s name, family, and culture. From this perspective, it is evident that the right of Islamized (or Alevized) Armenians and Greeks to their own names, families, and cultural identities is subject to severe, ongoing violation. For had these Islamized minorities not found themselves forced to convert, had they had an uninterrupted connection with their ancestry and heritage, they would have had different names and different family histories, and would have inherited a different culture. Although it can be said that such losses occur during any assimilation, the word “assimilation” is inadequate to describe the intensity and destruction of the loss at play in Turkey where there has been a complete erasure of identity.

We do not know exactly how many Armenians remained in Anatolia after the Armenian Genocide or how many Greeks remained in Turkey after the population exchange. However, some estimates have been made using existing data. According to estimates by the Armenian Patriarchate, an estimated 100,000 Armenian women and children remained in Anatolia following the genocide. No such comparable data exists regarding the Greek minority.

The Greeks and Armenians who remained in Anatolia after the massacres, population exchanges, and genocide experienced further social fracturing. Taking Armenian families as an example, we see that some remained Christian, some truly became Muslim, and some split, with part of the family maintaining a Christian identity and the other part becoming devout Muslims. It is also known that some Armenian families adopted a Kurdish-Alawite identity, especially in the Dersim region. Still others, though they converted to Islam, intermarried only with other Islamized Armenian families, and saw themselves as Muslims of Armenian ethnicity.

These Anatolian Christians were, in a way, absorbed by the social structures surrounding them. On the one hand, they produced new forms of existence within the wider Muslim community, while on the other hand, they kept alive the beliefs and cultures they carried from the past in various forms. For example, as researcher Mert Kaya points out in “The Islamization of Anatolian Greeks between the years 1919-1925: A study of memory,” the Christian tradition of egg painting continued until recently in these Islamized families. And although Islam generally forbids the consumption of alcohol, among these families were liquor and wine producers. Likewise, many traditions unrelated to Islam, mostly in accordance with the Christian faith, continue to live on in Turkey’s Black Sea region. These include customs such as using coffins to bury the dead and participating in activities that reflect the church calendar.

The stories of Islamized Greeks and Armenians learning their true identities differ greatly. For some, this identity is something they had always intuited from clues in their environment. For example, some secret Armenians living in southeastern Turkey say they were referred to by their neighbors as “Mıslimeni.” This Kurdish word literally means “Muslim,” but according to Ziflioglu, was used to denote converts to Islam. In other cases, older family members were aware of their past and origins, but kept this knowledge from other individuals within the family.

When it comes to this knowledge of identity, the state is undoubtedly in the greatest position to recognize Islamized Christians who are unaware of their own background. Turkey has kept detailed demographic statistics of the family histories of its citizens and thus has access to everyone’s genealogy, including those of so-called “secret” Greeks and Armenians.

In the upcoming part, we will discuss the developments that helped these “Islamized Christians” reclaim their identities.

Islamized Christians of Turkey (2)

Orhan Kemal Cengiz
After a century of forced secrecy, hidden Armenians and Greeks have begun the painstaking process of reclaiming their identities.

A few incidents, especially those involving hidden Christians coming out into the open, claiming their identities, and reckoning with their reality, seem to have served as a catalyst for others to do the same. As writer Vercihan Ziflioglu points out in her book, “The Story of the Armenians in Purgatory,” the January 19, 2007 murder of Hrant Dink was one of the most important turning points in Christian self-recognition: “Dink’s death broke a century of silence, and bit by bit the Crypto-Armenians began to emerge.”

Although Hrant Dink’s murder was understood to be the murder of an Armenian who was too outspoken and too bold in claiming his identity, the enormous public outcry against his killing cascaded into a powerful expression of Armenian identity and solidarity with that identity. Tens of thousands of people attending Hrant Dink’s funeral chanted “We are all Armenians,” and carried banners and placards bearing this proclamation in Armenian, Turkish, English, Kurdish, and other languages. Such a social reaction was unprecedented in Turkey.

This monumental public reaction to Dink’s murder transformed Armenianness from something to be ashamed of to something to be claimed, encouraging Islamized Armenians to come out in the open. According to Ziflioglu, another factor accelerating the reclamation of Armenian identity was the restoration and reopening of historical Armenian churches in Diyarbakir, Van, and Kayseri. For example, the restoration of the Surp Giragos Church in Diyarbakir was a cause of great excitement among secret Armenians. These Armenians began to “be involved in the restoration process, even taking on duties, protecting, and watching over the church.”

Likewise, that the Ministry of Culture undertook reparations of the Cathedral of the Holy Cross on Akhtamar Island in the 2000s created the perception that the state had a newfound openness to minority identities. The flow of Armenian tourists and worshippers from other parts of Turkey and from abroad to the churches in Van and Diyarbakir, and the contacts made between hidden Armenians and these visitors also hastened their reclamation of Christian identity.

However, the hidden Greeks and Armenians who have done the work of publicly reclaiming their historical identities have not been warmly embraced by the Greek and Armenian Churches. On the contrary, the Armenians of Istanbul and diaspora Armenians have excluded formerly hidden Armenians from the Armenian Apostolic Church, and the Ecumenical Patriarchate has only expressed a “cautious welcome” to formerly hidden Greeks. In this context, it is important to remember that the Patriarchate’s interest in Islamized Christians could be negatively viewed in Turkey as a form of missionary activity. Contact with Greeks who have reclaimed their identity may also be seen as a security issue for the Patriarchate.

While for Greeks the process of acceptance and reclamation has occurred mostly on an individual basis, for Armenians this process has sometimes taken a collective form. Formerly hidden Armenians have founded organizations such as the Association of Dersim Armenians, the Association of Bitlis Armenians, and the Association of Sivas Armenians. Most recently, in November 2022, Armenians in Adiyaman formed an association called HAYDER. The establishment of these associations seems to have facilitated and accelerated hidden Armenians’ self-recognition and reclamation of identity. For example, these associations facilitate the proof of Armenian identity required by the Armenian Patriarchate before baptism. Armenians who prove their roots through these associations are admitted to the Armenian Apostolic Church after updating the religion entry on their state identity cards and completing six months of training.

The Greek Orthodox Church has also set conditions for ethnic Greeks who wish to belong to their ancestral church, including religious education. Some candidates are also required to learn Greek.

The steps taken by Turkey’s hidden Armenians and Greeks to recognize their heritage and reclaim their identity undoubtedly represent an advancement in human rights. After a century of secrecy, this recognition and reclamation is a tremendous achievement. However, we cannot say these citizens of Turkey are able to fully exercise their right to identity until Turkey confronts the history and conditions that caused that identity to be buried and inaccessible for so long.

In my recent articles, I have consistently emphasized the importance of coming to terms with the past for Turkey. Evidently, facing past wounds is a multidimensional process. Islamized Christians are one such unique aspect of Turkey’s past, and healing from wounds such as these requires a complex sociocultural transformation as well as changes in the state’s main policies on these matters. It is clear to see, however, that Turkey has not made any meaningful progress in this regard.

gerceknews.com

Κ. Χολέβας: 2023: Εκατό χρόνια από τη Συνθήκη της Λωζάννης και τη Σύμβαση Ανταλλαγής των Πληθυσμών

0

Γιατί εξακολουθεί και ενοχλείται ο Ερντογάν και γιατί η απάντηση της Ελλάδας πρέπει να είναι ότι τα νεο-οθωμανικά όνειρα δεν πρόκειται να υλοποιηθούν.

|
Ελβετία: Ο Μουσταφά Ισμέτ Πασάς (αριστερά) υπογράφει στη Σύμβαση της Λωζάννης μαζί με τον Ελευθέριο Βενιζέλο
KEYSTONE-FRANCE VIA GETTY IMAGES

Το 2023 συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη Σύμβαση της Λωζάννης για την ανταλλαγή των πληθυσμών μετά από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στις 30 Ιανουαρίου 1923 υπεγράφη το συγκεκριμένο Πρωτόκολλο στην Ελβετική πόλη. Στις 24 Ιουλίου 1923 υπεγράφη η τελική Συνθήκη της Λωζάννης, η οποία καθορίζει τα σύνορα της νέας Τουρκίας μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Σύμβαση της Ανταλλαγής, ένα από τα 17 Πρωτόκολλα που αποτελούν τη γνωστή μας Συνθήκη της Λωζάννης, αρχίζει ως εξής:

Άρθρον 1

Από της 1ης Μαϊου 1923 θέλει διενεργηθή η υποχρεωτική ανταλλαγή των Τούρκων υπηκόοων ελληνικού ορθδόξου θρησκεύματος, των εγκατεστημένων επί των τουρκικών εδαφών, και των Ελλήνων υπηκόων μουσυλμανικού θρησκεύματος, των εγκατεστημένων επί των ελληνικών εδαφών.

Τα πρόσωπα ταύτα δεν δύνανται να να έλθωσιν ίνα εγκατασταθώσιν εκ νέου εν Τουρκία ή αντιστοίχως εν Ελλάδι, άνευ της αδείας της Τουρκικής Κυβερνήσεως ή αντιστοίχως της Ελληνικής Κυβερνήσεως.

Άρθρον 2

Δεν θα περιληφθώσιν εις την εν τω πρώτω άρθρω προβλεπομένη ανταλλαγήν:

Α) Οι Έλληνες κάτοικοι της Κωνσταντινουπόλεως

Β) Οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι της Δυτικής Θράκης.

Θέλουσιν θεωρηθή ως Έλληνες κάτοικοι της Κωνσταντινουπόλεως πάντες οι Έλληνες οι εγκατεστημένοι ήδη από της 30ής Οκτωβρίου 1918 εις την περιφέρειαν της Νομαρχίας Κωνσταντινουπόλεως, ως αύτη καθορίζεται διά του νόμου του 1912.

Θέλουσι θεωρηθή ως Μουσουλμάνοι κάτοικοι της Δυτικής Θράκης, πάντες οι Μουσουλμάνοι οι εγκατεστημένοι εν τη περιοχή ανατολικώς της μεθορίου γραμμής της καθορισθείσης τω 1913 διά της Συνθήκης του Βουκουρεστίου. 

Περί του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν γίνεται σαφής αναφορά ούτε στη Σύμβαση Ανταλλαγής ούτε στην τελική Συνθήκη. Ο Τούρκος εκπρόσωπος Μουσταφά Ισμέτ Πασάς αρχικά ήθελε να εκδιώξει το Πατριαρχείο από την Κωνσταντινούπολη. Τελικά υπό την πίεση της Ελλάδος, της Βρετανίας, της Ρουμανίας και του Σερβοκροατικού βασιλείου δέχθηκε την παραμονή του κορυφαίου θεσμού της Ορθοδοξίας στην ιστορική έδρα του με την υποχρέωση να ασκεί μόνον θρησκευτικές και όχι διοικητικές ή πολιτικές αρμοδιότητες. Η δήλωση αυτή του Ισμέτ (αργότερα έγινε πολλές φορές Πρωθυπουργός με το όνομα Ισμέτ Ινονού) κατεγράφη στο Πρακτικό υπό τον αριθμό 20 της 10.1.1923, το οποίο υπεγράφη από όλες τις συμμετέχουσες αντιπροσωπείες. Οι ερμηνευτές του Διεθνούς Δικαίου δέχονται τα Πρακτικά της Συνδιασκέψεως της Λωζάννης ως αναπόσπαστο Τμήμα της Συνθήκης.

Ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος στο βιβλίο του «Ελληνοτουρκικές Σχέσεις» (εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2014) υπολογίζει ότι έφυγαν από την Ελλάδα 355.635 Μουσουλμάνοι και ήλθαν στη χώρα μας 189.916 Έλληνες Ορθοδοξοι ως ανταλλαγέντες και 862.110 ως πρόσφυγες.

Λόγω των σφαγών του 1914- 1922 οι περισσότεροι Έλληνες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο είχαν έλθει ως πρόσφυγες για να σώσουν τη ζωή τους πριν από την ανταλλαγή. Στους αριθμούς αυτούς πρέπει να προστεθούν και 70.000 Έλληνες πρόσφυγες που απεβίωσαν το 1922- 1923 από ασθένειες. Είναι άγνωστος ο αριθμός των Ελλήνων που έφυγαν από τα τουρκικά εδάφη προς άλλες χώρες π.χ. Σοβιετική Ένωση, Δυτική Ευρώπη κ.α.

Η τελικη Συνθήκη της Λωζάννης υπεγράφη από την Μ. Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ελλάδα, την Ιαπωνία, τη Ρουμανία και το Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (μετέπειτα Γιουγκοσλαβία) από τη μία πλευρά και από την Τουρκία από την άλλη πλευρά.Επικεφαλής της Ελληνικής Αντιπροσωπείας ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Λόγω του εμφυλίου μεταξύ της κυβέρνησης του Κεμάλ και των κυβερνώντων στην της Κωνσταντινούπολη την Τουρκία εκπροσώπησε η Κυβέρνηση της Μεγάλης Εθνοσυνελεύσεως της Αγκύρας, δηλαδή η Κεμαλική πλευρά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι λίγους μήνες μετά την υπογραφή της τελικής Συνθήκης, δηλαδή στις 29 Οκτωβρίου 1923, ιδρύθηκε επισήμως η Τουρκική Δημοκρατία.

Η Συνθήκη της Λωζάννης της 24ης Ιουλίου 1923 ενοχλεί τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν, όπως ο ίδιος δηλώνει. Και τούτο διότι καθορίζει τα σύνορα της νέας Τουρκίας μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Καλή, ευλογημένη και ειρηνική Χρονιά!

Huffington Post

Ανάλυση CNN: Το ερώτημα του 2023 για την Ευρώπη -Να φοβάται την αποδυναμωμένη Ρωσία ή να τη θεωρεί αδύναμη;

0

Τι επιφυλάσσει για την Ευρώπη η Ρωσία του 2023 / Φωτογραφία: AP
01/01/2023  18:10
Ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία απέδειξε ότι σχεδόν όλες οι υποθέσεις ήταν εσφαλμένες και άφησε την Ευρώπη να αναρωτιέται τι, τελικά, είναι ασφαλές να υποθέσει κανείς.

Η εισβολή του Φεβρουαρίου κατάφερε να καταπλήξει τους πάντες με κάθε τρόπο. Όσους πίστευαν ότι η Μόσχα ήταν αρκετά λογική για να μην επιχειρήσει ένα τόσο τεράστιο και ανόητο εγχείρημα. Εκείνους που ένιωθαν ότι ο ρωσικός στρατός θα περνούσε άνετα από μια χώρα 40 εκατομμυρίων ανθρώπων και θα ολοκλήρωνε την επιχείρηση μέσα σε 10 ημέρες. Και εκείνους που ένιωθαν ότι είχαν την τεχνική και την ικανότητα των πληροφοριών να κάνουν κάτι παραπάνω από το να βομβαρδίζουν τυχαία μη στρατιωτικές περιοχές με γερασμένο πυροβολικό -ότι δηλαδή ο στρατός του Κρεμλίνου είχε εξελιχθεί από την ισοπέδωση του Γκρόζνι στη δεκαετία του ’90 στην Τσετσενία.

Και τέλος, εκείνους που ένιωθαν ότι οι πυρηνικές απειλές ήταν κάτι οξύμωρο το 2022 –ότι δεν μπορείς να απειλείς επιπόλαια τους ανθρώπους με πυρηνικά καθώς η καταστροφή που θα προκαλούσες θα ήταν ολοκληρωτική για τον πλανήτη, σημειώνει η ανάλυση του CNN.

Οι λάθος υπολογισμοί της Ρωσίας για την Ουκρανία και την απάντηση της Δύσης
Ωστόσο, καθώς το 2022 είναι πλέον πίσω μας, η Ευρώπη μένει να αντιμετωπίζει ένα σύνολο «γνωστών αγνώστων», ήδη από τον Ιανουάριο. Για να ανακεφαλαιώσουμε: ένας στρατός που κάποτε θεωρούνταν ο τρίτος πιο τρομερός στον κόσμο έχει εισβάλει στον μικρότερης δυναμικής γείτονά του, ο οποίος πριν από ένα χρόνο διέπρεπε κυρίως στον τομέα της πληροφορικής και της γεωργίας.

Η Ρωσία ξόδεψε δισεκατομμύρια δολάρια για τον εκσυγχρονισμό του στρατού της, αλλά αποδεικνύεται ότι ήταν, σε μεγάλο βαθμό, απάτη. Ανακάλυψε ότι οι αλυσίδες εφοδιασμού της δεν λειτουργούν μόλις μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από τα σύνορά της. Διαπίστωσε, τέλος, πως η εκτίμησή της ότι η Ουκρανία είναι απελπισμένη για την απελευθέρωση από τον δικό της «ναζισμό» είναι το παραμορφωμένο προϊόν του νεύματος «μάλιστα κύριε», που τροφοδοτούσε έναν πρόεδρο -τον Βλαντίμιρ Πούτιν- με αυτό που ήθελε να ακούσει κατά την απομόνωση της πανδημίας.

Η Ρωσία συνάντησε επίσης μια Δύση που απείχε από τον διχασμό και την επιφυλακτικότητα και έστειλε με ευχαρίστηση μερικά από τα πυρομαχικά της στα ανατολικά της σύνορα. Δυτικοί αξιωματούχοι μπορεί επίσης να εκπλαγούν που οι κόκκινες γραμμές της Ρωσίας φαίνεται να αλλάζουν συνεχώς, καθώς η Μόσχα συνειδητοποιεί πόσο περιορισμένες είναι οι μη πυρηνικές επιλογές της. Τίποτα από αυτά δεν έπρεπε να συμβεί. Λοιπόν, τι κάνει και για τι προετοιμάζεται η Ευρώπη, τώρα που συνέβησαν;

Το κλειδί είναι το πόσο απροσδόκητα ενοποιήθηκε η Δύση. Παρά το γεγονός ότι ήταν διχασμένοι για το Ιράκ, διχασμένοι για τη Συρία και εν μέρει απρόθυμοι να ξοδέψουν το 2% του ΑΕΠ για την ασφάλεια που ζητούσαν εδώ και καιρό οι Ηνωμένες Πολιτείες από τα μέλη του ΝΑΤΟ, η Ευρώπη και οι ΗΠΑ βρίσκονται στην ίδια βάση για την Ουκρανία. Κατά καιρούς, η Ουάσιγκτον μπορεί να φαινόταν πιο επιφυλακτική, και να υπήρξαν ακραίες φωνές όπως η Ουγγαρία, αλλά η στροφή έγινε προς την ενότητα, όχι την διαφωνία και αυτό είναι μια μεγάλη έκπληξη.

Οι παράγοντες που θα καθορίσουν την έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία
Οι δηλώσεις ότι η Ρωσία έχει ήδη χάσει τον πόλεμο παραμένουν πρόωρες. Υπάρχουν μεταβλητές που θα μπορούσαν ακόμα να οδηγήσουν σε αδιέξοδο προς όφελός της, ή ακόμα και σε αντιστροφή της τύχης. Το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να χάσει την υπομονή ή την ενότητά του για τις αποστολές όπλων και να επιδιώξει την οικονομική σκοπιμότητα έναντι της μακροπρόθεσμης ασφάλειας, πιέζοντας για μια ειρήνη δυσμενή για το Κίεβο. Αλλά κάτι τέτοιο, αυτή τη στιγμή, φαίνεται απίθανο.

Η Ρωσία προωθείται στην ανατολική πλευρά του ποταμού Δνείπερος στη νότια Ουκρανία και έχει το πλεονέκτημα ότι τα μέτωπα του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ στα ανατολικά της Ουκρανίας είναι πιο κοντά στα σύνορά της. Ωστόσο, οι προκλήσεις της είναι τεράστιες: το ανεπαρκώς εκπαιδευμένο, εξαναγκαστικά στρατευμένο προσωπικό αποτελείται από 77.000 άνδρες από τα στρατεύματα της πρώτης γραμμής -και αυτό είναι σύμφωνα με τη γλαφυρή εκτίμηση που εξέφρασε ο Πούτιν. Αγωνίζεται για τα πυρομαχικά και βλέπει τακτική εσωτερική κριτική για την χειμερινή αλυσίδα εφοδιασμού της.

Η Ουκρανία βρίσκεται στην πατρίδα της, με το ηθικό να είναι ακόμα υψηλό και τα δυτικά όπλα να συνεχίζουν να καταφτάνουν. Από την κατάρρευση των δυνάμεων της Μόσχας γύρω από τη βορειοανατολική πόλη Χάρκοβο τον Σεπτέμβριο -όπου οι γραμμές ανεφοδιασμού τους κόπηκαν από μια πιο έξυπνη ουκρανική κίνηση -η δυναμική ήταν όλη εναντίον της Μόσχας.

Η προοπτική μιας ρωσικής ήττας βρίσκεται στην ευρύτερη εικόνα: ότι δεν κέρδισε γρήγορα εναντίον ενός κατώτερου αντιπάλου. Τα φερέφωνα της κρατικής τηλεόρασης μίλησαν για την ανάγκη δράσης χωρίς έλεος μετά το Χάρκοβο, την ώρα που φαίνεται πως ο ρωσικός στρατός θα παλεύει για δεκαετίες να ανακτήσει έστω και μια ομοιότητα με το ΝΑΤΟ. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ζημιά για το Κρεμλίνο: τα χρόνια προσπάθειας που δαπανήθηκαν για την ανοικοδόμηση της φήμης της Μόσχας ως έξυπνου, ασύμμετρου εχθρού με συμβατικές δυνάμεις που τον υποστηρίζουν εξανεμίστηκαν σε περίπου έξι μήνες κακοδιαχείρισης.

Το ζήτημα της πυρηνικής δύναμης παραμένει ακόμα, κυρίως επειδή ο Πούτιν θέλει να το επικαλείται τακτικά. Αλλά ακόμη και εδώ η απειλή της Ρωσίας έχει μειωθεί. Πρώτον, το ΝΑΤΟ στέλνει αδιαμφισβήτητα σήματα για τη συμβατική καταστροφή που θα προκαλούσαν οι δυνάμεις του εάν χρησιμοποιούνταν οποιαδήποτε μορφή πυρηνικού όπλου. Δεύτερον, οι σύμμαχοι της Ρωσίας, η Ινδία και η Κίνα, αξιολόγησαν γρήγορα το σερί ηττών της και κατέκριναν δημόσια την πυρηνική ρητορική της Μόσχας.

Και τέλος, η Μόσχα μένει με μια ερώτηση στην οποία κανείς δεν θέλει να μάθει ποτέ την απάντηση: εάν οι αλυσίδες εφοδιασμού της για ντίζελ 40 μίλια από τα σύνορά της δεν λειτουργούν, τότε πώς μπορούν να είναι σίγουροι ότι το πυρηνικό κουμπί θα λειτουργήσει, εάν φτάσει ο Πούτιν στο σημείο να το πατήσει; Δεν υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος για μια πυρηνική δύναμη από το να αποκαλύψει τους στρατηγικούς πυραύλους της και η ικανότητα αντιποίνων να μην λειτουργήσει.

Η παρακμή της Ρωσίας δεν προσφέρει ασφάλεια στην Ευρώπη -Έχει, όμως, και κάποια θετικά
Παρά την απτή ρωσική παρακμή, η Ευρώπη δεν μπαίνει σε μια εποχή μεγαλύτερης ασφάλειας. Οι εκκλήσεις για μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες είναι πιο έντονες και λαμβάνονται υπόψη, ακόμα κι αν έρχονται σε μια στιγμή που η Ρωσία, για δεκαετίες ο καθοριστικός παράγοντας της ευρωπαϊκής ασφάλειας, αποκαλύπτεται ότι είναι λιγότερο απειλητική.

Η Ευρώπη συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να εξαρτάται από τις Ηνωμένες Πολιτείες -και τις άγριες εναλλαγές της μεταξύ πολιτικών πόλων- αποκλειστικά για την ασφάλειά της.

Εν τω μεταξύ, χιλιάδες αθώοι Ουκρανοί έχουν πεθάνει λόγω της εγωιστικής και άστοχης προσπάθειας του Πούτιν να αναβιώσει μια τσαρική αυτοκρατορία. Ευρύτερα, ο αυταρχισμός έχει εκτεθεί ως ένα καταστροφικό σύστημα με το οποίο μπορεί κανείς να διεξάγει πολέμους επιλογής.

Ωστόσο, προήλθαν και μερικά καλά από αυτήν την καταστροφή. Η Ευρώπη γνωρίζει ότι πρέπει να σταματήσει αμέσως την εξάρτησή της από το ρωσικό αέριο και γενικά τους υδρογονάνθρακες μακροπρόθεσμα, καθώς η οικονομική εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα των δικτατόρων δεν μπορεί να φέρει μακροπρόθεσμη σταθερότητα.

Πώς, λοιπόν, αντιμετωπίζει η Δύση μια Ρωσία που έχει βιώσει αυτή την κολοσσιαία απώλεια κύρους στην Ουκρανία και σιγά σιγά μαραίνεται οικονομικά λόγω των κυρώσεων; Η αδύναμη Ρωσία είναι κάτι που πρέπει να φοβόμαστε ή είναι απλώς αδύναμη; Αυτό είναι το «γνωστό άγνωστο» με το οποίο πρέπει να παλέψει η Δύση. Αλλά δεν είναι πλέον τόσο τρομακτική ερώτηση.

Για περισσότερα από 70 χρόνια, οι Ρώσοι και η Δύση έφεραν τον κόσμο στο χείλος μιας αμοιβαία εξασφαλισμένης καταστροφής. Ήταν μια ειρήνη βασισμένη στον φόβο. Αλλά ο φόβος για τη Μόσχα θα πρέπει να υποχωρεί σιγά σιγά, και μαζί με αυτό έρχεται ο κίνδυνος του λανθασμένου υπολογισμού. Εγείρει επίσης μια λιγότερο ανατριχιαστική προοπτική: ότι η Ρωσία –όπως πολλές απολυταρχίες πριν από αυτήν– μπορεί να ξεθωριάζει, υπονομευμένη από τη δική της αδέξια εξάρτηση από τον φόβο στο εσωτερικό.

Η πρόκληση της Ευρώπης τώρα είναι να αντιμετωπίσει τη Ρωσία σε μια κατάσταση χαοτικής άρνησης, ενώ παράλληλα ελπίζει πως θα εξελιχθεί σε μια κατάσταση διαχειριζόμενης παρακμής. Μια διαρκής παρηγοριά μπορεί να είναι ότι, μετά την υποτίμηση των δυνατοτήτων της Μόσχας για κακές ενέργειες, ο κίνδυνος για την Ευρώπη θα ήταν να υπερεκτιμήσει τις δυνατότητές της ως απειλής.

iefimerida.gr

ΒΟΜΒΑ: Η ΕΣΤΙΑ επιβεβαιώνει το iEpikaira για παρέμβαση Χόκσταϊν στα ελληνοτουρκικά – Μυστική διπλωματία και στο βάθος ταπεινωτική «συνεκμετάλλευση»!

1

 

iEpikaira.- [δημοσιεύτηκε 12:20-31/12/22, ανανεώθηκε 20:33-31/12/22] Ο καλά ενημερωμένος Μανώλης Κοττάκης γράφει σε αποκαλυπτικό δημοσίευμα της Εστίας της Κυριακής (31/12/22): «κομβικό ρόλο στον διάλογο αυτόν για την συνεκμετάλλευση φέρεται οτι θα έχει ο σύμβουλος ενεργειακής ασφαλείας του Προέδρου Μπάιντεν Άμος Χοκστάιν απο την αμερικάνικη πλευρά.
Μετά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην Αμερική είναι σε ανοικτή γραμμή με τον Έλληνα ομόλογό του, σύμβουλο για θέματα ενέργειας του κ. Μητσοτάκη, Νίκο Τσάφο. Από την ελληνική πλευρά στο παρασκήνιο φαίνεται πως εκτός από το επίσημο κανάλι του Υπουργείου Εξωτερικών του οποίου ηγείται ο Νίκος Δένδιας, διαμορφώνονται και νέα παράλληλα κανάλια επικοινωνίας με την Τουρκία αλλά και την Αμερική.
Όπως αποκαλύπτει σήμερα η Εστία της Κυριακής ένα τέτοιο μυστικό κανάλι έχουν διαμορφώσει με εντολή του Πρωθυπουργού -εν γνώσει του Υπουργείου Εξωτερικών θα θέλαμε να πιστεύουμε- ο ύπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης και ο Τούρκος πρέσβυς στην Αθήνα Μπουράκ Όζουγκεργκίν. Κανάλι το όποιο θα κληρονομήσει ο διάδοχός του Τσαγατάι Ερτσιγές όταν θα έρθει στην Αθήνα για να αναλάβει καθήκοντα. Οι δύο άνδρες Γεραπετρίτης και Οζουγκεργκίν συναντώνται τακτικά σε ουδέτερο έδαφος σε οικία γνωστής προσωπικότητας των Αθηνών με βαρύ ιστορικό όνομα και συνομιλούν για τα πάντα κάτω από τα ραντάρ. Και για το σήμερα και γα το αύριο. Για το σήμερα ενδεχομένως για τον χρόνο διεξαγωγής των εκλογών στις δύο χώρες και την πάση θυσία αποφυγή έντασης επί του πεδίου με ήρεμα νερά στο Αιγαίο. Χωρίς επεισόδιο. Για το αύριο εν όψει των αμερικανικών συστάσεων για την συνεκμετάλλευση αν και θα πρέπει να υπομνηστεί ότι στο παρελθόν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο πλαίσιο της πράσινης ατζέντας Μπάιντεν δεν ήθελαν να ακούσουν για την εξόρυξη φυσικού αερίου στην Μεσόγειο καθώς επιδίωκαν να μονοπωλούν τα συμβόλαια αγοράς LNG οι εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων που διαχειρίζονται ζητήματα σχιστολιθικού αερίου».
Το δημοσίευμα αποκαλύπτει επίσης για πρώτη φορά ότι:
«-Οι συναντήσεις του υπουργού Επικρατείας Γιώργου Γεραπετρίτη με τον Τούρκο πρέσβη σε οικία των Αθηνών και τα ραντεβού του Ιμπραήμ Καλίν με την διπλωματική σύμβουλο του Πρωθυπουργού Άννα-Μαρία Μπούρα σε Μαδρίτη, Βρυξέλλες και Γενεύη.
-Η παρέμβαση Πάϊατ υπέρ του διαλόγου Ελλάδος-Τουρκίας για την συνεκμετάλλευση με «συλλογικότητα» και «εταιρική δυναμική», με στόχο την σύσταση διεθνούς εταιρείας για τους πόρους του Αιγαίου.
-Η σκηνοθετημένη ένταση στις επερχόμενες εκλογές της ανοίξεως, που επιβοηθά την αύξηση των ποσοστών του Ταγίπ Ερντογάν και του Κυριάκου Μητσοτάκη.
-Επιστολή Αθηνών και Καΐρου στον ΟΗΕ, απάντηση στις τουρκικές και τις λιβυκές αιτιάσεις για την ανακήρυξη ΑΟΖ».
Το παρόν βήμα εδώ και μερικούς μήνες έχει επισημάνει όσα έρχεται να επιβεβαιώσει η Εστία. Η παρέμβαση των Αμερικανών δια του Χόκσταϊν, καθώς και οι σοβαροί κίνδυνοι που ελλοχεύουν, σχολιάστηκαν εκτενώς με αλλεπάλληλα δημοσιεύματα (ενδεικτικά ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ). Ο Μ. Κοττάκης επίσης επιβεβαιώνει ότι προωθείται επίλυση του Κυπριακού με όχημα την ενέργεια όπως αναλύσαμε ΕΔΩ και ΕΔΩ. Όσο για το ενδεχόμενο ενός ελληνοτουρκικού πολέμου με φόντο τις εκλογές σε Ελλάδα-Τουρκία, προειδοποιούμε από τον περασμένο Ιούνιο, πριν ξεσπάσουν τα γνωστά σκάνδαλα (ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ).
Το δημοσίευμα μάλιστα καταλήγει με την πληροφορία ότι η κυοφορούμενη επίλυση της ελληνοτουρκικής διαφοράς θα είναι εκτός πλαισίου διεθνούς δικαίου, με ότι αυτό συνεπάγεται για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα ή/και την κυριαρχία:
«Οι [πόροι του Αιγαίου], με βάση μια παλαιά ερμηνεία από το Ισραήλ, θα πρέπει να θεωρούνται «κοινό τοις πάσιν», κληρονομιά του κόσμου, με βάση τις αρχές του αστικού κώδικα, και να μην διανεμηθούν με το Διεθνές Δίκαιο αμιγώς, αλλά με άλλον ακριβοδίκαιο τρόπο μεταξύ των παράκτιων κρατών».
Μήπως αυτό παραπέμπει και σε κάτι ακόμα που ο Χόκσταϊν έβαλε το χεράκι του, αφορά στην Αν. Μεσόγειο, και ονομάζεται χάρτης Μπάιντεν;

Η Κροατία από σήμερα η εικοστή χώρα του ευρώ

7

Του Αλκη Καλλιαντζίδη,Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Ενώ η Βουλγαρία έμεινε επί του παρόντος έξω από αυτό, αν και μαζί με την Κροατία προσχώρησαν στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών την 10η  Ιουλίου 2020.

Ο γράφων θυμίζει στους αναγνώστες του, για να μην ξεχνιούνται, ότι ενώ οι έλληνες ευρωθάφτες επεδίωξαν το 2015 να μας βγάλουν από το «καταστροφικό» ευρώ, κάποιοι άλλοι, οι Κροάτες, προετοιμάστηκαν και από σήμερα 1-1-2023 το κρατούν στα χέρια τους «θυσιάζοντας» το κροατικό kuna, το πρώην νόμισμά τους δηλαδή. Γιατί άραγε ; Μήπως είναι αυτόχειρες οι Κροάτες ή μήπως αναζητούν τη νομισματική σταθερότητα όπως κι εμείς, εν μέσω μιας παγκόσμιας συναλλαγματικής αστάθειας η οποία κονιορτοποιεί τα γλίσχρα διαθέσιμα εισοδήματα των λαϊκών μαζών ; Π.χ. της Αργεντινής, του Λιβάνου, της Συρίας, της Τουρκίας και τόσων άλλων με αδύναμα νομίσματα ;

Πράγματι, μετά την ένταξη της Κροατίας στο ευρώ την 1η Ιανουαρίου, 7 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης παραμένουν σήμερα εκτός της νομισματικής ένωσης. Κανένα από αυτά δεν προβλέπεται να υιοθετήσει το ενιαίο νόμισμα βραχυπρόθεσμα και η επέκταση της ευρωζώνης θεωρείται αβέβαιη.

Με την είσοδο της Κροατίας στο ευρώ την 1η Ιανουαρίου, η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση  έχει 20 κράτη μέλη. Η Christine Lagarde, Πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας, καλωσόρισε σχετικά  τον Οκτώβριο του 2022 το γεγονός ως μια «ψήφο εμπιστοσύνης στην ευρωζώνη», η οποία δεν είχε υποδεχθεί μια νέα χώρα στους κόλπους της από τότε που υποδέχθηκε τη Λιθουανία το 2015 για τελευταία φορά. Με την νέα ένταξη, σχεδόν 350 εκατομμύρια Ευρωπαίοι χρησιμοποιούν από σήμερα το δεύτερο παγκόσμιο νόμισμα, πίσω από το δολάριο.

Στην πραγματικότητα όμως, η «μηχανή» των εντάξεων στο ευρώ φαίνεται πλέον «γριπωμένη». Επτά χώρες της Ένωσης παραμένουν εκτός της ευρωζώνης και καμία από αυτές δεν φαίνεται να εντάσσεται σε αυτήν βραχυπρόθεσμα : η Δανία, η Σουηδία, η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Βουλγαρία και η Ρουμανία.

Μειωμένες διακυμάνσεις

Οι δύο Σκανδιναβικές μοναρχίες επωφελούνται από ένα «opt-out» (μια εξαίρεση) που τις επιτρέπει να μην υιοθετήσουν το ευρώ. Η Δανία αρνήθηκε, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, να μπει στον δρόμο της οικονομικής ένωσης, όπως και το Ηνωμένο Βασίλειο, όταν ήταν τότε μέλος της ΕΕ.

Στο παρακάτω γράφημα της γαλλικής εφημερίδας «Les Echos» βλέπουμε τις χρονολογίες ένταξης των κοινοτικών χωρών στο ευρώ καθώς και εκείνων που δεν είναι ενταγμένες σε αυτό. Το γράφημα είναι ενσωματωμένο στο  άρθρο : «Μετά την Κροατία, η αβέβαιη επέκταση της ευρωζώνης» (Après la Croatie, l’extension incertaine de la zone euro), του Vincent Collen, 29-12-2022, Les Echos.

Η Σουηδία βρίσκεται στην ίδια de facto κατάσταση, μετά από ένα δημοψήφισμα που απέρριψε συντριπτικά την ένταξη στο ευρώ το 2003. Επομένως, ούτε η σουηδική κορόνα ούτε η κορόνα Δανίας προβλέπεται να  εξαφανιστούν στο άμεσο μέλλον. Ωστόσο, τα δύο αυτά νομίσματα συνδέονται στενά με το ευρώ, ειδικά η κορόνα της Δανίας που αποτελεί μέρος του ευρωπαϊκού μηχανισμού συναλλαγματικών ισοτιμιών : οι διακυμάνσεις της έναντι του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος είναι πολύ μικρές. «Αυτές οι δύο χώρες θα μπορούσαν να ενταχθούν άμεσα στο ευρώ χωρίς κανένα πρόβλημα, αν είχαν την πολιτική βούληση να το κάνουν, γιατί πληρούν όλα τα απαιτούμενα κριτήρια», υπογραμμίζει ο Zsolt Darvas, του γνωστού Ινστιτούτου Bruegel.

Τα υπόλοιπα 5 κοινοτικά κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης θα όφειλαν θεωρητικά να υιοθετήσουν το ενιαίο νόμισμα, αλλά ο δρόμος προς την ένταξη φαίνεται ακόμα μακρύς. Πιο κοντά στον στόχο αυτό είναι μάλλον η Βουλγαρία, εκτιμάει  ο Ζολτ Ντάρβας. Η πιο φτωχή χώρα της Ένωσης είναι μέλος του ευρωπαϊκού μηχανισμού συναλλαγματικών ισοτιμιών από το 2020. Είχα γράψει σχετικά κι εγώ στις Ανιχνεύσεις στις 19-7-2020 : ΕΔΩ

Αλλά οι Υπουργοί Οικονομικών των 27 αποφάσισαν το περασμένο καλοκαίρι ότι δεν πληρούσε τα απαραίτητα κριτήρια για να ενταχθεί στο ευρώ, σε αντίθεση με την Κροατία : η σταθερότητα τιμών δεν είναι αρκετά ισχυρή και η ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας είναι ανεπαρκής, έκριναν.

«Απαράδεκτο και αυθαίρετο»

Μια «απαράδεκτη και αυθαίρετη» απόφαση για τον Zsolt Darvas, ο οποίος υπογραμμίζει τη σημαντική πρόοδο που σημείωσαν οι διαδοχικές κυβερνήσεις στη Σόφια τα τελευταία χρόνια, παρά την υφιστάμενη πολιτική αστάθεια :

@ σταθερή ισοτιμία,

@ ισοσκελισμένοι δημόσιοι λογαριασμοί,

@ μειωμένο χρέος…

«Πότε θα έχει η χώρα μια δεύτερη ευκαιρία ;, ρωτάει ο εν λόγω ειδικός.

Η Ρουμανία, λιγότερο προχωρημένη, «περιμένει την κατάλληλη στιγμή» για να ξεκινήσει τη διαδικασία αίτησης για ένταξη στο ευρώ. Η δημοσιονομική κατάσταση είναι εκεί λιγότερο ευνοϊκή από ό,τι στη Βουλγαρία, ο πληθωρισμός είναι υψηλός και η συναλλαγματική ισοτιμία του τοπικού νομίσματος, του λεβ, είναι πιο ασταθής.

Ευρωσκεπτικισμός

Για την Πολωνία, την Ουγγαρία και την Τσεχική Δημοκρατία, πάνω από όλα λείπει η πολιτική βούληση. Οι εθνικιστικές κυβερνήσεις στην εξουσία στη Βαρσοβία και τη Βουδαπέστη επιδεικνύουν περήφανα τον ευρωσκεπτικισμό τους και θέλουν να διατηρήσουν το εθνικό τους νόμισμα. Ο Πετρ Φιάλα, ο Τσέχος πρωθυπουργός, δήλωσε εφέτος το καλοκαίρι ότι η χώρα του δεν θα ενταχθεί στο ευρώ στο άμεσο μέλλον. «Το θέμα δεν είναι στο τραπέζι αυτή τη στιγμή», είπε.

«Δεν αποτελεί πραγματικά πρόβλημα για την ευρωζώνη, πιστεύει ο Zsolt Darvas. Η προσθήκη αυτών των χωρών θα ενίσχυε το ενιαίο νόμισμα μόνο οριακά». Οι 20 χώρες της νομισματικής ζώνης αντιπροσωπεύουν ήδη πάνω από το 85% του ΑΕΠ της Ένωσης.

 

ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΜΑΧΗ ΑΪΝΣΤΑΙΝ-ΜΠΟΡ ΣΤΗΝ ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΤΗΛΕΜΕΤΑΦΟΡΑ

3

Του Παντελή Σαββίδη

ΠΛΑΜΕΝ ΤΟΝΤΣΕΦ: Κίνα: Άσχημο το 2022, Δύσκολο το 2023

0

Στο 20ό Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας (ΚΚΚ) τον περασμένο Οκτώβριο ο Σι Τζινπίνγκ επανεξελέγη για τρίτη συνεχόμενη φορά και επιβεβαίωσε την απόλυτη κυριαρχία του στο κόμμα-κράτος. Ταυτόχρονα, όμως, επωμίζεται αυξημένες προσωπικές ευθύνες σε μια συγκυρία ιδιαιτέρως δύσκολη για τον ασιατικό γίγαντα. Η απεριόριστη εξουσία του Κινέζου προέδρου δεν απέτρεψε σοβαρές αναταράξεις στο εσωτερικό της χώρας, ενώ μένει να δούμε κατά πόσο θα συμβάλει στην ουσιαστική ισχυροποίηση του Πεκίνου σε διεθνές επίπεδο.

Τα εσωτερικά μέτωπα

Το έτος 2022 ήταν πολύ αρνητικό για την Κίνα, κυρίως γιατί σημαδεύθηκε από το νέο ξέσπασμα της πανδημίας. Τα παρατεταμένα lockdowns επέτειναν την επιβράδυνση της κινεζικής οικονομίας και προκάλεσαν έκδηλη κοινωνική δυσαρέσκεια. Οι διαμαρτυρίες σε πολλές γωνίες της  χώρας και το “κίνημα της λευκής κόλλας” θύμισαν ως ένα βαθμό την εξέγερση της πλατείας Τιενανμέν του 1989. Ακούστηκαν, μάλιστα, συνθήματα κατά του ίδιου του Σι Τζινπίνγκ, λίγες μόνον ημέρες μετά την θριαμβευτική επανεκλογή του.

Θα ήταν, όμως, ανακριβές οι εντάσεις αυτές να αποδοθούν αποκλειστικά στην πανδημία, καθώς η δυσθυμία των πολιτών σχετίζεται εξίσου με το ξεθώριασμα του “κινεζικού ονείρου”. Καθίστανται εμφανή τα συσσωρευμένα δομικά προβλήματα της οικονομίας, όπως είναι οι επίμονες εισοδηματικές ανισότητες, η φούσκα  των ακινήτων, το δυσθεώρητο χρέος των τοπικών αρχών, η γήρανση του πληθυσμού, η σταθερή μείωση της παραγωγικότητας, κ.λπ. Ως αποτέλεσμα, το 2022 όχι μόνο αποδείχθηκε ότι η κινεζική οικονομία δεν είναι άτρωτη, αλλά αμφισβητείται πλέον το θέσφατο ότι οσονούπω θα ξεπεράσει την αμερικανική οικονομία ως προς το ύψος του ονομαστικού ΑΕΠ. Είναι χαρακτηριστικές οι αναθεωρημένες εκτιμήσεις πολλών οίκων ότι, αντί για το 2025, η Κίνα θα μπορούσε να πλησιάσει τις ΗΠΑ περί το 2035 το νωρίτερο, αλλά ακόμη κι αυτή η πρόβλεψη παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό.

Η Κίνα στην διεθνή σκηνή

Μετά από διπλωματική “καραντίνα” που κράτησε περίπου δύο χρόνια, το 2022 ο Σι Τζινπίνγκ επανήλθε δυναμικά στην διεθνή σκηνή, με την φυσική συμμετοχή του σε σημαντικά φόρα. Τον περασμένο Σεπτέμβριο ήταν “αυτοκρατορική” η παρουσία του στην σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης. Δύο μήνες αργότερα συγκέντρωσε τα φώτα της δημοσιότητας στην σύνοδο της ομάδας G20 στην Ινδονησία κι αμέσως μετά παρευρέθηκε στο φόρουμ Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC) στην Μπανγκόκ. Η δε επίσκεψη του Κινέζου προέδρου στην Σαουδική Αραβία και οι επαφές του με τις χώρες του Περσικού Κόλπου φανερώνουν τον στόχο του Πεκίνου να εκμεταλλευτεί την εξασθένηση της αμερικανικής επιρροής στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Στο θέμα της Ουκρανίας, η Κίνα κρατά “ευμενή ουδετερότητα” υπέρ της Μόσχας, η οποία παραμένει στρατηγικός εταίρος του Πεκίνου κατά των ΗΠΑ. Μόλις τρεις εβδομάδες πριν την ρωσική εισβολή, ο Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ υπέγραψαν στην Κίνα βαρυσήμαντο μανιφέστο για το περίγραμμα μιας νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων στον αντίποδα της Pax Americana. Όπως κι άλλες χώρες που δεν συντάσσονται με τις δυτικές κυρώσεις, η Κίνα όχι απλά διατήρησε στενές οικονομικές σχέσεις με την Ρωσία, αλλά αύξησε τον όγκο του διμερούς εμπορίου που αντιστοιχεί κυρίως στις εισαγωγές ρωσικών υδρογονανθράκων.

Ταυτόχρονα, όμως, η εξέλιξη του πολέμου στην Ουκρανία και η απομυθοποίηση των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων προβλημάτισαν έντονα το Πεκίνο. Επιπροσθέτως, η Κίνα σημείωσε την ομοβροντία των δυτικών κυρώσεων εις βάρος της Ρωσίας και δεν θα ήθελε επ’ ουδενί να βρεθεί στην ίδια θέση.  Σε ό,τι δε αφορά τις σχέσεις του με την Ταϊβάν, όλα δείχνουν ότι το Πεκίνο θα είναι ιδιαίτερα προσεκτικό  στο προσεχές μέλλον και το worst-case σενάριο για απόπειρα απόβασης στην αυτοδιοικούμενη νήσο χάνει έδαφος στην παρούσα φάση.

Ως προς την αντιπαλότητα Κίνας-ΗΠΑ, φαίνεται πως οι απ ’ευθείας συνομιλίες Μπάιντεν-Σι στο Μπαλί απομάκρυναν το ενδεχόμενο μετωπικής σύγκρουσης μεταξύ των δύο δυνάμεων, αν και οι σχέσεις τους θα παραμείνουν τεταμένες. Ο σινοαμερικανικός ανταγωνισμός εντείνεται συνεχώς και μεταφέρεται κυρίως στο πεδίο των προηγμένων τεχνολογιών, με αιχμή του δόρατος τον τομέα των ημιαγωγών. Σημειωτέον, το Πεκίνο προσέφυγε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου κατά των περιορισμών που επέβαλε η διοίκηση Μπάιντεν τον περασμένο Οκτώβριο στην διάθεση της αντίστοιχης τεχνογνωσίας σε κινεζικές εταιρείες.

Το επιχείρημα του αμερικανικού Πενταγώνου είναι ότι οι προηγμένες τεχνολογίες βοηθούν την Κίνα στην κατασκευή σύγχρονων οπλικών συστημάτων. Οι πρώτες εκτιμήσεις είναι ότι, ενώ η περιοριστική πολιτική της Ουάσιγκτον δεν θα εμποδίσει την κινεζική ηγεσία να προχωρήσει στην τεχνολογική αναβάθμιση του οπλοστασίου της, θα αυξηθεί αισθητά το κόστος που πρέπει να επωμιστεί η Κίνα και θα χρειαστεί μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για την επίτευξη των στόχων της. Οι ΗΠΑ διατηρούν προβάδισμα σε κρίσιμες τεχνολογίες και θα επιδιώξουν να το διατηρήσουν πάση θυσία.

Πώς θα φαντάζει το 2023;

Το επόμενο έτος, οι μεγαλύτερες προκλήσεις για τις κινεζικές αρχές θα παραμείνουν η πανδημία και η οικονομία. Και οι δύο σχετίζονται άμεσα με την πολιτική νομιμοποίηση του κόμματος-κράτους και το αφήγημα για το «αλάνθαστο» του ΚΚΚ. Διακυβεύεται κατ’ ουσίαν  το αφήγημα της διαχειριστικής ικανότητας της κομματικής ηγεσίας σε σημαντικά θέματα που άπτονται άμεσα της καθημερινότητας των Κινέζων πολιτών – του βιοτικού επιπέδου τους, αλλά και της υγείας τους και της ίδιας της ζωής τους.

Μετά την χαλάρωση της πολιτικής μηδενικής ανοχής στον κορωνοϊό (zero Covid), ήδη φουντώνει ισχυρό κύμα εξάπλωσης που δοκιμάζει τις αντοχές του εθνικού συστήματος δημόσιας υγείας και αναμένεται να κορυφωθεί την άνοιξη του 2023. Εκφράζονται, μάλιστα, ανησυχίες για την εμφάνιση καινούριων μεταλλάξεων του κορωνοϊού και, όπως συνέβη στην αρχή της πανδημίας, για νέο κύμα σε διεθνή κλίμακα. Η κατάργηση των αυστηρών μέτρων, χωρίς να έχει προηγηθεί επαρκής εμβολιασμός του κινεζικού πληθυσμού, είναι παρακινδυνευμένη και μένει να φανεί αν το ΚΚΚ αναλαμβάνει αυτό το ρίσκο βάσει συνεκτικού σχεδίου ή – το πιθανότερο – ως κίνηση πανικού.

Την ίδια στιγμή, ξοδεύονται τεράστια ποσά για την τόνωση της οικονομίας και τίθενται φιλόδοξοι στόχοι για την επανάκαμψή της, π.χ. μεγέθυνση της τάξεως του 5% το 2023. Οι αγορές προεξοφλούν μερικό rebound της κινεζικής οικονομίας το δεύτερο εξάμηνο του νέου έτους, αλλά ενδέχεται αυτό να επιτευχθεί με πολύ υψηλό ανθρώπινο κόστος, το οποίο οι αρχές θα αποκρύψουν επιμελώς. Η προπαγανδιστική μηχανή τους ήδη έχει δώσει δείγματα γραφής, καθώς πληθαίνουν οι πληροφορίες για εκατόμβη θυμάτων που δεν ανακοινώνονται επισήμως.

Ως προς το ειδικό βάρος της στην παγκόσμια οικονομία, η Κίνα θα επιδιώξει να το επιβεβαιώσει με την προσπάθεια να αντιστρέψει την φυγή ξένων επιχειρήσεων από την επικράτειά της προς άλλους, “ασφαλέστερους”, προορισμούς, όπως είναι οι αναπτυσσόμενες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας ή το Μεξικό. Αυτό, όμως, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την πορεία της πανδημίας και της κινεζικής οικονομίας, μια εξίσωση με πολλούς αγνώστους προς το παρόν.

Μέχρι την εμφάνιση του κορωνοϊού, η Κίνα ήταν κινητήριος δύναμη της παγκόσμιας ανάπτυξης και μέρος της λύσης όταν ξεσπούσε κάποια οικονομική κρίση, π.χ. το 1997 ή το 2008. Τώρα πλέον έχει μετατραπεί σε μέρος του προβλήματος, όπως αυτό εκδηλώνεται με την παγκόσμια οικονομική επιβράδυνση, την διαταραχή των διεθνών εφοδιαστικών αλυσίδων, κ.λπ. Είναι μάλλον απίθανο το 2023 η Κίνα να ανακτήσει το προηγούμενο στάτους της.

Στην ιδιαίτερα συγκεχυμένη γεωπολιτική εικόνα που χαρακτηρίζει τον πλανήτη, η Κίνα αναμφίβολα αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες του αναδυόμενου πολυπολικού κόσμου. Το πιθανότερο είναι ότι τον επόμενο χρόνο το Πεκίνο θα συνεχίσει τις προσπάθειές του να διευρύνει τον κύκλο των φιλικών χωρών (“circle of friends”) και ασφαλώς θα επιμείνει στο σινο-ρωσικό δίδυμο. Ωστόσο, παρά τον διπλωματικό ακτιβισμό του Σι Τζινπίνγκ τους τελευταίους μήνες, η Κίνα ποτέ δεν ήταν αντιμέτωπη με τόσες επιφυλάξεις διεθνώς και τόσο αρνητική εικόνα στην Δύση. Η επιρροή του Πεκίνου στην Ασία και την Αφρική αντισταθμίζεται από την αντιπαράθεσή του με τις ΗΠΑ και την ολοένα και πιο ψυχρή στάση των Ευρωπαίων, παρά την κινεζική επίθεση φιλίας προς την Γηραιά Ήπειρο.

Η Δύση θα εξακολουθήσει να σπαράσσεται από τις εγγενείς αντιφάσεις της, κάτι το συνηθισμένο άλλωστε, π.χ. οι εμπορικοί πόλεμοι μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης έχουν προϊστορία δεκαετιών. Αλλά και η Κίνα, για πρώτη φορά τα τελευταία σαράντα χρόνια συνεχούς ανόδου και ακλόνητων βεβαιοτήτων, έχει βρεθεί ενώπιον σκληρών διλημμάτων που θέτουν εν αμφιβόλω την αποτελεσματικότητα του κομμουνιστικού καθεστώτος και τους φιλόδοξους στόχους του στην διεθνή σκηνή. Το 2023 ενδέχεται να δώσει κάποια πρώτη απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο η στρατηγική της κινεζικής ηγεσίας είναι ευθυγραμμισμένη με τις δυνατότητες της χώρας.

 Ο Πλάμεν Τόντσεφ είναι επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ).

kreport.gr

Η Τουρκία συμφώνησε να ελευθερώσει την κατεχόμενη βόρεια Συρία – Κοινή ανακοίνωση Μόσχας-Άγκυρας-Δαμασκού – Τι λένε για τους Κούρδους

0

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

Θα παραδώσουν τις περιοχές στο συριακό Στρατό – Η ανακοίνωση χαρακτηρίζει τους Κούρδους ως πράκτορες των ΗΠΑ  του Ισραήλ

Mία ολική αλλαγή του γεωπολιτικού και του γεωστρατηγικού χάρτη της Συρίας λαμβάνει χώρα 12 χρόνια μετά την έναρξη του εμφυλίου, με τους εχθρούς να γίνονται σύμμαχοι (Συρία και Ρωσία με την Τουρκία) και τους συμμάχους να γίνονται εχθροί (Οι Κούρδοι υπέρ Αμερικανών και Ισραηλινών και κατά της Συρίας και Ρωσίας), μετά την συμφωνία Μόσχας-Άγκυρας και Δαμασκού για αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από όλα τα εδάφη της βόρειας Συρίας.
Μάλιστα στα ανακοινωθέντα οι Κούρδοι αναφέρονται ως «πράκτορες των ΗΠΑ και του Ισραήλ».

Συγκεκριμένα το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων ήταν «η συναίνεση της Τουρκίας για την πλήρη αποχώρηση των στρατευμάτων από τα συριακά εδάφη που κατέχει στο βορρά, καθώς και η επιβεβαίωση της Άγκυρας για το σεβασμό της κυριαρχίας και της ακεραιότητας της Συρίας».

Στη συνάντηση συζητήθηκε επίσης η εφαρμογή της συμφωνίας που συνήφθη το 2020 για το άνοιγμα του αυτοκινητόδρομου Μ4, πρόσθεσαν ρωσικές, συριακές και τουρκικές πηγές.

Επιπλέον, οι διαπραγματευτές τόνισαν ότι οι σχηματισμοί του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν που απαγορεύονται στην Τουρκία «είναι πράκτορες του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών και αποτελούν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την Τουρκία και τη Συρία». 

Προετοιμαζόταν από μέρες το γεγονός, καθώς το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Αναντολού απάλειψε τον όρο καθεστώς από ανταπόκριση για Σύρους αξιωματούχος στην συνάντηση της Μόσχας και όπως αποδείχτηκε επρόκειτο για το προοίμιο της συμφωνίας.

Στο κείμενο δεν αναφέρεται πουθενά η έκφραση «regime» που αναφέρονταν συνεχώς σε κάθε ανταπόκριση από την έναρξη του συριακού εμφυλίου πολέμου μέχρι τώρα.

Σημειώνεται ότι οι διαπραγματεύσεις των τριών χωρών διεξήχθησαν μεταξύ των αντίστοιχων υπουργών Άμυνας ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι τον Χουλουσί Ακάρ τον συνόδευσε στην Μόσχα και ο αρχηγός της τουρκικής ΜΙΤ Χακάν Φιντάν κάτι καθόλου παράξενο καθώς η ΜΙΤ είναι αυτή που φρόντιζε για τον συνεχή και διαρκή εφοδιασμό των ισλαμιστών ανταρτών στην Συρία όλα τα χρόνια του πολέμου.

 

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών με Mεβλούτ Τσαβούσογλου σε ανύποπτο χρόνο προχθές δήλωσε ότι «είμαστε έτοιμοι να παραδώσουμε τα υπό τον έλεγχό μας συριακά εδάφη στις αρχές της Δαμασκού».

 

Εδώ θα έχει ενδιαφέρον να φανεί τι συμφωνήθηκε και για την περιοχή της Ιντλίμπ στην Συρία την οποία ακόμα ελέγχουν ισλαμιστές αντάρτες που υποστηριζόντουσαν μέχρι τώρα από την Τουρκία.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/ektakto-i-tourkia-symfonise-na-eleytherosei-tin-katexomeni-voreia-syria-koini-anakoinosi-mosxas-agkyras-damaskou-ti-lene-gia-tous-kourdo

Π. Σαββίδης: ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ Ή ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ;

17
του Παντελή Σαββίδη
Πριν μερικές ημέρες, δημοσιεύσαμε στις “Ανιχνεύσεις” ένα άρθρο από το atlantico.fr για τη δημοσιογραφία. Οι πρώτες δύο παράγραφοι του άρθρου υποστήριζαν τα εξής:
«Όλοι έχουμε πρόσβαση σε πραγματικές πληροφορίες — όπως στον Μεσαίωνα, όπως στην Αναγέννηση, όπως και στην ελληνική αρχαιότητα. Αυτό που έχει αλλάξει είναι το εύρος αυτής της πρόσβασης και η ικανότητά μας να επικοινωνούμε αυτές τις πληροφορίες στον κόσμο —κυριολεκτικά— και άμεσα.
»Οντως, η πραγματικότητα αυτής της διάδοσης εξαρτάται από τη δημοτικότητά μας, μεταξύ άλλων από τα κοινωνικά δίκτυα. Αυτή η δημοτικότητα οικοδομείται και χρειάζεται χρόνο. Φυσικά, αυτή η νέα πληροφοριακή πραγματικότητα είναι βαθιά άνιση — όπως κάθε τι ανθρώπινο και φυσικό. Το γεγονός παραμένει: από εδώ και πέρα, μικροί ή μεγάλοι, πλούσιοι ή φτωχοί, χρήστες του tiktok ή του instagram, είμαστε ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι ως «διακινητές» γεγονότων έχουν χάσει τον λόγο ύπαρξής τους».
Η διαπίστωση είναι υπερβολική. Ας υποθέσουμε ότι ο δημοσιογράφος θα κάνει αυτό που κάνουν και οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων, αλλά επαγγελματικά. Θα ασχολείται όλη μέρα με αυτό. Και επειδή θα ασχολείται όλη μέρα θα φροντίσει να ζει και από αυτό. Αν, τώρα, ο χρήστης κοινωνικού δικτύου κάνει το ίδιο, τότε θα έχει γίνει δημοσιογράφος. Ο χρήστης του δικτύου θα γίνει δημοσιογράφος, δεν θα εκλείψει ο δημοσιογράφος. ‘Αρα, ο δημοσιογράφος ως επάγγελμα δεν εξέλιπε. Υπάρχει.
Κάνει και κάτι άλλο ο δημοσιογράφος. Ταξινομεί τα νέα. Και τα επιλέγει.
Ο μη δημοσιογράφος που κάνει άλλη εργασία και θα ασχοληθεί και μερικές ώρες στο διαδίκτυο, δεν μπορεί να κάνει αυτήν τη δουλειά. Δεν έχει τον χρόνο. Ή προτιμάει τη δική του εργασία. Θέλει κάτι έτοιμο απο ανθρώπους που εμπιστεύεται και είναι επαγγελματίες του είδους.
Άρχισα να τα γράφω αυτά με αφορμή μια είδηση και τις αντιδράσεις για την αξιοπιστία της.
Η είδηση είναι το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Εστία το οποίο υπογράφει ο Μανώλης Κωττάκης, ένας αξιόλογος Έλληνας δημοσιογράφος με προσδιορισμένες και μη αποκρυπτόμενες πηγές, ο οποίος υποστήριξε πως το παιχνίδι μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας είναι σικέ. Αντέδρασε μέρος της κοινής γνώμης.
Οι αντιδράσεις είναι τριών κατηγοριών.
Η μια είναι κομματική. Οι αντιδρώντες θέλουν να υποστηρίξουν το κόμμα τους και τον αρχηγό του και, όπως πάντα, αδιαφορούν ακόμη και για το εθνικό συμφέρον, έναντι του κομματικού. Γνώριμο είδος από δημιουργίας του ελληνικού κράτους.
Η άλλη είναι νομικίστικη. Θέλει αποδείξεις, ωσάν ο δημόσιος βίος να είναι δικαστική αίθουσα και ο δημοσιογράφος δικηγόρος υπεράσπισης ή κατηγορίας.
Έχει μπερδέψει τους ρόλους. Μάλιστα, εις εκ των υποστηρικτών αυτής της άποψης, ο κ. Γ. Τσουκαλάς, δικηγόρος στο επάγγελμα έγραψε, σχετικά: “Όταν κάποιος ισχυρίζεται κάτι, πρέπει να το αποδεικνύει. Όποιος ισχυρισμός δεν αποδεικνύεται, απορρίπτεται ως αβάσιμος. Πρόκειται για βασική αρχή της ανθρώπινης σκέψης, που οι αρχαίοι Έλληνες την συμπύκνωναν σε ρητά όπως “κρείττον του λαλείν το σιγάν».
Ίσως έχει στο μυαλό του τους σοφιστές. Αλλά άλλο σοφιστεία, άλλο δημοσιογραφία. Άλλο Λυσίας, άλλο Θουκυδίδης.
Η τρίτη ζητά αξιοπιστία.
Με την πρώτη κατηγορία δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς. Δεν νομίζω να αξίζει η ενασχόληση με ανθρώπους που μπροστά στο προσωπικό όφελος ή το κομματικό συμφέρον, απεμπολούν την ιστορική πορεία της χώρας και την ανάγκη επιβίωσης της.
Η δεύτερη, η νομικίστικη, ή νομική για να μην παρεξηγηθούν οι υποστηρικτές της, έχει ενδιαφέρον. Θα προσπαθήσω να αναδείξω τις αδυναμίες της, σε ένα νέο περιβάλλον, όπως προδιαγράφηκε από την εισαγωγή του κειμένου. Σε ένα περιβάλλον όπου η παλιά δημοσιογραφία δεν συγκινεί κανέναν.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΗΓΗΣ:
Η απόδειξη σε μια πολιτική είδηση είναι η επίκληση μιας πληροφορίας από αξιόπιστη πηγή. Πολλές φορές η πηγή είναι ανώνυμη για ευνόητους λόγους. Αλλά ας υποθέσουμε πως η πηγή κατονομάζεται. Ποιος καθορίζει την αξιοπιστία της πηγής; Ας υποθέσουμε πως για την επίμαχη περίπτωση, η πηγή είναι ο Τσαβούσογλου.
Ο Τσαβούσογλου μπορεί να έχει λόγους να αποκαλύψει μια είδηση, η πληροφόρηση να είναι αληθής αλλά η αξιοπιστία της πηγής μπορεί να αρθεί εύκολα με την επίκληση, στον διαδικτυακό διάλογο, του συμφέροντος που θα έχει ο τούρκος ΥΠΕΞ για να δίνει την πληροφορία. Ποιος ωφελείται;
Όπως είναι γνωστόν για την συνάντηση της διπλωματικής συμβούλου του πρωθυπουργού κ. Μπούρου με τον σύμβουλο του Ερντογάν κ. Καλίν τα ελληνικά ΜΜΕ δεν έγραψαν τίποτε μέχρι την δημοσίευση της είδησης στα τουρκικά ΜΜΕ. Έγινε η είδηση πιστευτή όταν αναπαρήχθη στην Ελλάδα από τα τουρκικά μέσα; Αν ναι, γιατί; Επειδή τη δημοσίευσαν τουρκικά μμε; Αν όχι, με τις επιφυλάξεις που διατυπώνονται σήμερα για το άρθρο του κ. Κωττάκη, ήταν σωστό να μην εστιασθεί σε αυτήν το ενδιαφέρον;
Σε οποιαδήποτε επίκληση πηγής, μπορεί να αντιταχθεί στον διαδικτυακό διάλογο η σοφιστική θέση: “και που το ξέρει”. “Γιατί να μην το κάνει από σκοπιμότητα”.
Αν πρόκειται για πληροφορία χωρίς ιδιαίτερη σημασία, δεν χάλασε και ο κόσμος. Αν, όμως, πρόκειται για σημαντική είδηση;
Πολλές φορές και οι κυβερνήσεις διαρρέουν πληροφορίες ανώνυμων πηγών στο πλαίσιο της άσκησης εθνικής πολιτικής. Στέλνουν ένα μήνυμα στην χώρα που τις ενδιαφέρει αλλά χωρίς να το χρεωθούν επισήμως. Και αν χρειασθεί, το διαψεύδουν κιόλας.
Αν η απαίτηση της κοινής γνώμης για να γίνει πιστευτή μια είδηση ήταν η απόδειξή της (ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει απόδειξη της είδησης), τότε δεν θα αποκαλυπτόταν η υπόθεση Watergate, ούτε η υπόθεση Κοσκοτά. Κανείς στα αρχικά στάδια δεν μπορούσε να αποδείξει τίποτε. Ένα βαθύ λαρύγγι μίλησε για λόγους που το ίδιο θα γνώριζε, δημοσιεύθηκε κάτι, ενεργοποιήθηκε ο αρμόδιος κρατικός μηχανισμός και σιγά σιγά η υπόθεση αποκαλύφθηκε.
Και τότε, όπως και σήμερα, η απαίτηση της κοινής γνώμης για αποδείξεις ήταν σεβαστή. Αλλά αν για να γίνει μια δημοσίευση χρειάζονταν αποδείξεις, πληθώρα γεγονότων που με απλά τεκμήρια ή ενδείξεις είδαν το φως της δημοσιότητας, δεν θα αποκαλύπτονταν.
Η πηγή και η επίκλησή της είναι σημαντικό πράγμα. Όπως και η διαφύλαξη της ανωνυμίας της.
Στις συναντήσεις κυβερνητικών στελεχών με τους δημοσιογράφους αποκαλύπτονται πολλά περισσότερα από όσα δημοσιεύονται. Με την ρητή απαγόρευση να δουν το φως της δημοσιότητας παρά μόνο εκείνα που συμφωνεί η πηγή να δημοσιευτούν. Όποιος παραβεί την συμφωνία εξαφανίζεται. Και απο την πηγή και απο τους συναδέλφους του.
Αν, λοιπόν, για κάθε δημοσίευση χρειάζονται αποδείξεις, οι εφημερίδες θα ονομάζονταν annuals.
Άρα, ο δημοσιογράφος εργάζεται με τις πηγές του τις οποίες, όταν χρειάζεται και επιτρέπεται, αποκαλύπτει και όταν δεν χρειάζεται να αποκαλύψει προστατεύει.
Είναι πολλές οι περιπτώσεις που δημοσιογράφοι βρέθηκαν στη φυλακή επειδή δεν αποκάλυψαν τις πηγές τους.
Η αποκάλυψη των πηγών καταργεί τον δημοσιογράφο. Μπορεί να μην αποκαλύπτει τις πηγές του διότι έδωσε το λόγο του μπορεί, όμως, και για λόγους αυτοπροστασίας. Επιβίωσης. Διαφορετικά αποβάλλεται από το επάγγελμα.
Στο εύλογο ερώτημα, εντάξει, δεν θα υπάρξουν αποδείξεις, εμείς γιατί να πιστέψουμε τον δημοσιογράφο;
Διότι η ύπαρξή του εξαρτάται από την αξιοπιστία του. Με βάση αυτήν την αξιοπιστία ο αποδέκτης της είδησης οικοδομεί σχέσεις μαζί του. Όπως ο ίδιος θα απορρίψει μια πηγή που δεν θα επαληθεύεται, έτσι και οι αναγνώστες του θα απορρίψουν τον ίδιο αν επανειλημμένα διαψευσθεί.
Άρα, υπάρχει μηχανισμός διατήρησης της αξιοπιστίας εκατέρωθεν.
Η ΑΜΕΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Ο άλλος λόγος που μπορεί να βασιστεί κάποιος στον δημοσιογραφικό λόγο είναι η άμεση μαρτυρία. Ο δημοσιογράφος είναι παρών. Όσα φίλτρα και αν του επιβληθούν, ο δημοσιογράφος “παίζει” την αξιοπιστία του η οποία είναι η μόνη αξία που κατέχει. Χωρίς αξιοπιστία και κοινό δεν θα έχει να τον παρακολουθήσει και δεν θα βρει δουλειά.
Ακόμη και για τις διάφορες δουλειές αυτοί που τις προωθούν χρειάζονται αξιόπιστους δημοσιογράφους για να τις κάνουν. Είναι στην ευχέρειά του να κρίνει αν θα διακινδυνεύσει την αξιοπιστία του. Αλλά και στο χέρι της κοινής γνώμης να είναι αυστηρή με αυτό το κριτήριο.
Αντιθέτως, πολλές φορές βλέπουμε μια κοινή γνώμη η οποία έλκεται από την αναξιοπιστία. Η περίπτωση αυτή ξεφεύγει από το σημερινό άρθρο.
Βεβαίως, και στην άμεση δημοσιογραφική μαρτυρία μπορεί να αντιταχθεί από την κοινή γνώμη «και που το κατάλαβε αυτός», «που ξέρουμε ότι μας λέει αλήθεια» κλπ κλπ.
Θα σας υπενθυμίσω ότι «δημοσιογράφοι του διαδικτύου», από αυτούς που υπονοούσε το κείμενο του atlantico.gr, με τα κινητά τους τηλέφωνα είχαν καταγράψει την πτήση ενός εκ των ελικοπτέρων με τους Αμερικανούς των Ειδικών Δυνάμεων την ώρα που πήγαιναν στην επιχείρηση σύλληψης του Μπίν Λάντεν. Την ανέβασαν στο διαδίκτυο αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Και να έλεγαν πως πήγαιναν στην οικία του Μπιν Λάντεν κανείς δεν θα τους πίστευε. Θα ήθελαν αποδείξεις.
Αλλά οι αποδείξεις είναι για το δικαστήριο ή τα μαθηματικά.
Με βάση όλα αυτά η απόρριψη του άρθρου του Μανώλη Κωττάκη αβρόχοις ποσί είναι επικίνδυνη. Όσοι ζητούν αποδείξεις μας ζητούν να υποβληθούμε σε χειμερία νάρκη μέχρι να τελειώσει το έργο.
Εμείς δεν θα το κάνουμε. Ας το κάνουν αυτοί. Αν είναι δημόσιοι λειτουργοί στο τέλος της ημέρας μπορεί να εγκληθούν για εγκληματική αμέλεια. Αν είναι κοινή γνώμη, ελπίζουμε οι ερινύες να τους κατατρύχουν.
Γι αυτό, μην πυροβολείτε την δημοσιογραφία. Βρίσκεται στα κάτω της μην της δίνετε την χαριστική βολή.
Ακόμη και η κακή δημοσιογραφία είναι καλύτερη απο την ανυπαρξία της. Και δεν το λέω εγώ. Το έχουν πει πεπειραμένοι πολιτικοί.