Αρχική Blog Σελίδα 1762

Η στρατηγική του χάους σαρώνει την Κίνα: Ελλείψεις στα φάρμακα, κρεματόρια που ξεχειλίζουν και οι Κινέζοι όπου φύγει – φύγει…

1

Η στροφή ήταν βάναυση. Η αλλαγή πολιτικής ιλιγγιώδης. Πριν από τρεις εβδομάδες, μετά από άνευ προηγουμένου διαδηλώσεις του πληθυσμού που δεν μπορούσε πλέον να εφαρμόσει καραντίνα, ταξιδιωτικούς περιορισμούς, στέρηση της ελευθερίας, η Κίνα, σχεδόν εν μία νυκτί, έβαλε τέλος στη στρατηγική της «μηδενικού Covid» που εφαρμόστηκε από την αρχή του πανδημία.

Μια ανατροπή που εξέπληξε όλους τους παρατηρητές, τόσο κακά προετοιμασμένη που η χώρα βρίσκεται πλέον σε χάος. Ο αριθμός των μολύνσεων εκρήγνυται σε τέτοιο βαθμό που οι αρχές θεώρησαν σκόπιμο, από τις 25 Δεκεμβρίου, να μην ανακοινώνουν πλέον στοιχεία, τα νεκροτομεία και τα γραφεία τελετών είναι κορεσμένα, τα νοσοκομεία υπερκαλύπτονται, τα φαρμακεία έχουν εξαντλήσει τα αποθέματά τους σε αντιφλεγμονώδη και αντιπυρετικά φάρμακα .

«Μία μέρα για να φτάσεις στο κρεματόριο»

«Δεν μπορώ καν να του κάνω μια αξιοπρεπή κηδεία», λέει μέσα από το διαμέρισμά του στο Πεκίνο ένας άνδρας δείχνοτας το δωμάτιο όπου βρίσκεται το σώμα του πατέρα του. «Είναι 83 ετών, πέθανε ξαφνικά μετά από βήχα όλη τη νύχτα. Ο πυρετός ήταν πολύ υψηλός. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, δεν είχα φάρμακα και όταν κάλεσα το ασθενοφόρο μου είπαν να περιμένω, ότι οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης ήταν κορεσμένες. Με θλιμμένο πρόσωπο, δείχνει την πόρτα που κρατά κλειστή. «Δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με αυτό που μου είπαν οι υπεύθυνοι των γραφείων κηδειών. Δεν έχουν κανέναν να έρθει να πάρει το σώμα του για τουλάχιστον μια εβδομάδα. Μια εβδομάδα ! Θα πρέπει να κρατήσω το σώμα του πατέρα μου στο σπίτι για μια εβδομάδα! Σε τι κόσμο ζούμε;»

Τα κρεματόρια στο Πεκίνο έχουν ξεχειλίσει. Tο γραφείο κηδειών στο Babaoshan, στα δυτικά της πόλης δουλεύει συνεχώς 24 ώρες αποτεφρώνοντας 600 νεκρούς έναντι 150 πριν χαλαρώσουν τα μέτρα. Στο κρεματόριο της Dongjiao, στα ανατολικά της πρωτεύουσας οι νεκροφόρες περιμένουν στη σειρά επί ώρες μέχρι να “ξεφορτώσουν” τους νεκρούς

Βοήθεια από τις κινέζικες κοινότητες του εξωτερικού

Από την απελευθέρωση της λεγόμενης πολιτικής μηδενικού Covid του Xi Jinping και την έκρηξη των μολύνσεων στην Κίνα, οι Κινέζοι στην Ιαπωνία, την Ταϊβάν και ακόμη και τη Σιγκαπούρη συρρέουν στα φαρμακεία για να βρουν μη συνταγογραφούμενα φάρμακα με βάση την ιβουπροφαίνη ή την παρακεταμόλη και να τα στείλουν στις οικογένειές τους. προκαλώντας προβλήματα προμήθειας και παραγωγής.

Τα φαρμακεία σε γειτονιές του Τόκιο με μεγάλη κινεζική κοινότητα, όπως το Ikebukuro ή το Shinjuku, αντιμετωπίζουν ελλείψεις σε Pabron Gold A ή EVE Quick, φάρμακα γνωστά για τις επιδράσεις τους κατά του κρυολογήματος, των πονοκεφάλων και του πυρετού. Αρκετές μάρκες περιορίζουν πλέον τις πωλήσεις τους σε ένα ή δύο κουτιά ανά πελάτη.

Το φαινόμενο των μαζικών αγορών αφορά και την Ταϊβάν. «Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα κουτί Panadol στα ράφια ή έστω πολύ λίγα. Επικοινωνήσαμε με τους κατασκευαστές, ελπίζοντας ότι μπορούν να επιταχύνουν την προσφορά για να καλύψουν τη ζήτηση της αγοράς», δήλωσε στην τηλεόραση ο Victor Wang, διευθυντής του Κέντρου Διαχείρισης Επιδημιών, καλώντας τους πολίτες να έχουν «μέτρο» στις αγορές τους

Όπου φύγει, φύγει

Και μέσα σε αυτόν τον ζόφο, οι Κινέζοι σπέύδουν να κάνουν κράτηση για ταξίδια στο εξωτερικό καθώς τα σύνορα ανοίγουν ξανά τον επόμενο μήνα.

Οι αιτήσεις διαβατηρίων για Κινέζους πολίτες που επιθυμούν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό θα επαναληφθούν από τις 8 Ιανουαρίου, ανακοίνωσε η διοίκηση μετανάστευσης.

Είχε προηγηθεί μια ανακοίνωση τη Δευτέρα που έληξε σχεδόν τρία χρόνια αυστηρών κανόνων καραντίνας για τις αφίξεις.

Αλλά οι Κινέζοι τουρίστες δεν θα έχουν απεριόριστη πρόσβαση σε όλες τις χώρες.

Η Ιαπωνία – ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς για Κινέζους ταξιδιώτες – ανακοίνωσε ότι όλοι οι ταξιδιώτες από την Κίνα πρέπει να εμφανίσουν αρνητικό τεστ Covid κατά την άφιξή τους ή να τεθούν σε καραντίνα για επτά ημέρες, λόγω της αύξησης των κρουσμάτων εκεί.

Μία γελοία κατάσταση

Ορισμένες εκτιμήσεις μιλούν για ένα κύμα επιδημίας που θα μπορούσε να προκαλέσει περισσότερους από δύο εκατομμύρια θανάτους, γνωρίζοντας ότι προφανώς, στο θέμα της ενημέρωσης δεν θα ωφελούσε να βασιστούμε στη διαφάνεια του κινεζικού καθεστώτος.

Εν΄ςο καθεστώτος που προχωρά σήμερα απτόητο στην αιφνίδια αλλαγή πορείας με έκρηξη του αριθμού των ασθενών.

Η κατάσταση είναι γελοία σχολιάζει η Liberation, καθώς οι αρχές πρωτα “κλείδωσαν”  τη χώρα με σιδερένια πυγμή, ενώ τώρα το σύνθημα – πολιτική γραμμή είναι «ο καθένας είναι υπεύθυνος για την υγεία του».

Δεν έχει σημασία αν το καθεστώς έκανε λάθος από την αρχή με τη στρατηγική του περί zero Covid, δεν πειράζει που έχουν δαπανηθεί δισεκατομμύρια για να την εφαρμόσουν για το τίποτα, δεν έχει σημασία ότι το ποσοστό εμβολιασμού στη χώρα είναι πάρα πολύ χαμηλό.

Τι σημασία έχει ότι οι αρχές έκαναν λάθος σε όλη τη γραμμή…

Τίποτε δεν δείχνει ότι αυτό το έξτρα-λάρτζ κύμα το οποίο θα μπορούσε να φουσκώσει ακόμη περισσότερο με τις μετακινήσεις  που σχεδιάζονται για τη νέα χρονιά, θα αποδυναμώσει την κεντρική εξουσία.

Το δημοκρατικό κενό είναι πολύ μεγάλο.

Αυτή είναι η τραγωδία της ιστορίας: οι Κινέζοι μέχρι στιγμής έχουν ανακτήσει μόνο μία ελευθερία, αυτή του πένθους των αγαπημένων τους.

Με πληροφορίες από liberation.fr  lemonde.fr

https://hellasjournal.com/2022/12/i-stratigiki-tou-chaous-saroni-tin-kina-ellipsis-sta-farmaka-krematoria-pou-xechilizoun-ke-i-kinezi-opou-figi-figi-videos/

Για πρώτη φορά από την έναρξη του πολέμου στη Συρία: Συνάντηση των ΥΠΑΜ Τουρκίας- Συρίας υπό τις ευλογίες της Μόσχας

0

Οι υπουργοί Άμυνας της Τουρκίας, της Συρίας και της Ρωσίας, συνοδευόμενοι από τους επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών των τριών χωρών, συναντήθηκαν σήμερα στη Μόσχα για να συζητήσουν «τη συριακή κρίση», όπως ανακοίνωσαν η ρωσική και η τουρκική κυβέρνηση.

Σύμφωνα με το τουρκικό πρακτορείο Anadolu, στο επίκεντρο αυτής της τριμερούς συνάντησης βρέθηκαν «η συριακή κρίση, το προσφυγικό και οι κοινές προσπάθειες για την αντιμετώπιση των τρομοκρατικών οργανώσεων στη Συρία». Παρόμοια ήταν η ανακοίνωση που εξέδωσε το ρωσικό υπουργείο Άμυνας, την οποία μετέδωσε το ρωσικό πρακτορείο RIA.

Στην τριμερή μετείχαν οι υπουργοί Άμυνας της Ρωσίας Σεργκέι Σοϊγκού, της Τουρκίας Χουλουσί Ακάρ και της Συρίας Αλί Μαχμούντ Αμπάς και οι επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών των τριών χωρών.

Η συνάντηση έγινε σε «εποικοδομητική ατμόσφαιρα» και συμφωνήθηκε να συνεχιστούν αυτές οι τριμερείς επαφές «για να διασφαλιστεί και να διατηρηθεί η σταθερότητα στη Συρία και την περιοχή στο σύνολό της», πρόσθεσε το Anadolu.

«Τριμερείς συζητήσεις έγιναν στη Μόσχα μεταξύ των υπουργών Άμυνας της Ρωσίας, της Συρίας και της Τουρκίας» ανέφερε η ανακοίνωση που εξέδωσε το ρωσικό υπουργείο.

Οι συνομιλίες μεταξύ του Ρώσου Σεργκέι Σοϊγκού, του Τούρκου Χουλουσί Ακάρ και του Σύρου Αλί Μαχμούντ Αμπάς είχαν ως αντικείμενο «τρόπους επίλυσης της συριακής κρίσης και το ζήτημα των προσφύγων» καθώς και «τις κοινές προσπάθειες για την αντιμετώπιση των εξτρεμιστικών οργανώσεων», προστίθεται στην ανακοίνωση.

«Οι πλευρές υπογράμμισαν την εποικοδομητική φύση του διαλόγου που διεξήχθη από αυτή τη μορφή και την ανάγκη να συνεχιστεί ώστε να σταθεροποιηθεί» η Συρία, συνέχισε το ρωσικό υπουργείο

«Οι πλευρές υπογράμμισαν την εποικοδομητική φύση του διαλόγου που διεξήχθη από αυτή τη μορφή και την ανάγκη να συνεχιστεί ώστε να σταθεροποιηθεί» η Συρία, συνέχισε το ρωσικό υπουργείο.

Αυτή είναι η πρώτη επίσημη συνάντηση μεταξύ υπουργών της Τουρκίας και της Συρίας από το 2011, όταν οι σχέσεις των δύο χωρών διερρήχθησαν λόγω του πολέμου. Οι υπουργοί Εξωτερικών είχαν πάντως μια σύντομη, ανεπίσημη συνομιλία στο περιθώριο μιας περιφερειακής συνόδου το 2021 ενώ η Άγκυρα παραδέχτηκε στο παρελθόν ότι υπήρχαν επαφές μεταξύ των υπηρεσιών πληροφοριών.

Σύμφωνα με τουρκικά μέσα ενημέρωσης, παρόντες στη συνάντηση αυτή ήταν επίσης ο πανίσχυρος επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών (MIT) Χακάν Φιντάν, καθώς και ο Σύρος ομόλογός του, ο Αλί Μαμλούκ.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει απειλήσει πολλές φορές τις τελευταίες εβδομάδες ότι θα εξαπολύσει μια χερσαία στρατιωτική επιχείρηση στη βόρεια Συρία, με στόχο τους Κούρδους αντάρτες που ελέγχουν μέρος της περιοχής αυτής. Την περασμένη εβδομάδα ο Ακάρ είπε ότι η Άγκυρα ήταν σε επαφή με τη Μόσχα με σκοπό «το άνοιγμα του συριακού εναέριου χώρου» για τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη.

Ο πόλεμος στη Συρία, που ξεκίνησε με αντικυβερνητικές διαδηλώσεις για να μετατραπεί στη συνέχεια σε μια περίπλοκη σύγκρουση με την εμπλοκή πολλών ξένων χωρών, οδήγησε σε κρίση τις σχέσεις της Άγκυρας με τη Δαμασκό. Η Τουρκία, σφοδρός πολέμιος του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ από την αρχή του πολέμου, στήριξε ομάδες Σύρων ανταρτών και δέχτηκε στο έδαφός της περίπου 4 εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες. Όμως το τελευταίο διάστημα η Τουρκία, στρατιωτικές δυνάμεις της οποίες βρίσκονται στο συριακό έδαφος, νοτίως των συνόρων των δύο χωρών, άλλαξε πρόσφατα στάση απέναντι στη Δαμασκό. Ο Ερντογάν, που έχει χαρακτηρίσει πολλές φορές «δολοφόνο» τον Άσαντ, δεν απέκλεισε τον περασμένο μήνα μια συνάντηση μαζί του.

 ΑΠΕ-ΜΠΕ 

Και οι θρησκευτικές αδελφότητες στον βωμό του Ερντογάν

0

 

Κι ας ευλογούν γάμους εξάχρονων κοριτσιών !

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Μην νομίζουμε ότι ο Ερντογάν χρησιμοποιεί μόνο τις σε βάρος μας καθημερινές απειλές και ύβρεις για να διατηρήσει το πολύφερνο για αυτόν γκουβέρνο το οποίο κατέχει επί μια εικοσαετία. Μεταξύ πολλών άλλων, προστατεύει από τον νόμο και τα μέλη των «θρησκευτικών αδελφοτήτων» για τα ανομήματά τους, όπως σε εμάς υπήρχαν, τηρουμένων των αναλογιών,  και ενδεχομένως να εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα και σήμερα οι «παραθρησκευτικές οργανώσεις» οι οποίες είναι συστημικές. Δουλεύουν δηλαδή για τη συλλογή ψήφων υπέρ του κυβερνόντος κόμματος μέσα από την θρησκευτική κατήχηση. Κάτι που κάποιος θανών δικός μας είχε αποκαλέσει εύστοχα «η Δεξιά του Κυρίου».

H παρακάτω σχετική και τεκμηριωμένη ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη της Angèle Pierre στις 27-12-2022 στον ηλεκτρονικό Le Monde είναι αποκαλυπτική και φέρει τον τίτλο : «Στην Τουρκία, ο αναγκαστικός γάμος ενός 6χρονου κοριτσιού αναβιώνει την πολεμική για τις θρησκευτικές αδελφότητες» (En Turquie, le mariage forcé d’une fillette de 6 ans relance la polémique sur les confréries religieuses).

Η εν λόγω ανταπόκριση βασίζεται στις αποκαλύψεις της αντιπολιτευόμενης τουρκικής εφημερίδας «BirGün» που στιγματίζει  την ατιμωρησία που απολαμβάνουν οι θρησκευτικές αδελφότητες οι οποίες βρίσκονται κολλητές με την ερντογανική εξουσία.

Συγκεκριμένα, δύο χρόνια χρειάστηκαν στην Τουρκία για να συλλάβει η ποδηγετημένη τουρκική δικαιοσύνη τους βασικούς υπόπτους για την υπόθεση του αναγκαστικού γάμου ενός 6χρονου κοριτσιού ! Στις 15 Δεκεμβρίου 2022, ο Τύπος δημοσίευσε φωτογραφίες του Yusuf Ziya Gümüsel και του Kadir Istekli, δηλαδή του πατέρα και του «συζύγου» αντίστοιχα του θύματος, να δείχνουν καταβεβλημένοι, κατεβαίνοντας τις σκάλες της αστυνομίας, πλαισιωμένοι από αστυνομικούς.

Μια νεαρή γυναίκα γνωστή με τα αρχικά H. K. G. είχε κάνει καταγγελία το 2020. Δηλαδή η κόρη του επικεφαλής του ιδρύματος Hiranur Vakfi, προσκολλημένου στην ισχυρή θρησκευτική αδελφότητα Ismailaga. Κατηγόρησε τον πατέρα της ότι την είχε παντρέψει θρησκευτικά στην παιδική της ηλικία με έναν 29χρονο στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και εξήγησε ότι υφίσταται σεξουαλική κακοποίηση έκτοτε.

Ο Yusuf Ziya Gümüsel και ο Kadir Istekli θα μπορούσαν σήμερα να είχαν μείνει ελεύθεροι εάν ο δημοσιογράφος Timur Soykan δεν είχε αποκαλύψει την υπόθεση αυτή στις σελίδες της εφημερίδας BirGün. Τα άθλια αποσπάσματα από την κατάθεση της παθούσας αποκαλύπτουν πράξεις παιδεραστίας με την έγκριση των γονέων του θύματος : «Ο Καντίρ χάιδεψε το σώμα μου (…). Έκλαψα και ο Καντίρ μου είπε ότι παντρευτήκαμε. Είπε ότι ήμασταν παντρεμένοι, όπως ήταν οι γονείς μου. Μου είπε, «Εσύ είσαι η γυναίκα μου, είμαι ο σύζυγός σου. Οι παντρεμένοι παίζουν τέτοια παιχνίδια, αλλά αυτά τα παιχνίδια δεν αποκαλύπτονται σε κανέναν. Κοίτα, ο μπαμπάς και η μαμά σου δεν το λένε σε κανέναν», είπε. Ο πατέρας και η μητέρα μου, δήλωσε η παθούσα,  αποκαλούσαν τον Kadir «ο γαμπρός μου», αναφέρει το άρθρο της εφημερίδας BirGün.

Παρά την ύπαρξη γνωμάτευσης γιατρού, που υποπτεύεται τον γάμο μιας ανήλικης το 2012 και την έναρξη έρευνας από την εισαγγελία, αρκετές παρατυπίες καθυστερούν την εξέλιξη της εν λόγω υπόθεσης. Η οικογένεια είχε καταφέρει να κάνει ένα τεστ οστών έτσι ώστε η ηλικία της H.K.G. να παρουσιαστεί ως μεγαλύτερη κι άρα να αποφευχθεί η νομική δίωξη. Ο πατέρας της παθούσας απορρίπτει τις κατηγορίες για θρησκευτικό γάμο σε ηλικία 6 ετών, αλλά οι φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν στον Τύπο και δείχνουν την μικρή H.K.G.  ντυμένη με λευκό φόρεμα, τον διαψεύδουν.

Πολιτική απήχηση

«Έπαιξαν κάποιο ρόλο σε αυτή την υπόθεση οι πολιτικοί που επισκέπτονταν συχνά την αίρεση των Ισμαϊλάγκα;», διερωτάται ο δημοσιογράφος. Από τότε που έκανε αυτήν την δημοσίευση, ο ρεπόρτερ Timur Soykan κατηγορήθηκε για προσβολή του Ισλάμ και τώρα λιντσάρεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η πρώτη ακροαματική διαδικασία μετατέθηκε για τις 30 Ιανουαρίου του 2023. Ο σύζυγος και οι γονείς της H.K.G., που αυτή σήμερα είναι 20 ετών, αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης 68 και 22 ετών αντίστοιχα.

Η υπόθεση θα είχε χαθεί στις μέσα σελίδες των γενικών ειδήσεων των εφημερίδων, αν δεν είχε και πολιτική απήχηση ή και εκμετάλλευση. «Πού ήσασταν εδώ και δύο χρόνια ; Αυτοί με τους οποίους φωτογραφηθήκατε [υπαινιγμός σε φωτογραφίες που δείχνουν πολιτικούς και μέλη της αδελφότητας δίπλα-δίπλα] σας πιέζουν να κλείσετε αυτήν την υπόθεση;», κατήγγειλε ο Kemal Kiliçdaroglu, πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, ενώπιον του Υπουργείου Δικαιοσύνης, στις 12 Δεκεμβρίου 2022. Και για του λόγου το αληθές δείτε τη διπλανή φωτογραφία της  13ης Ιανουαρίου 2020 (από το TWITTER/@ISMAILAGA_CAMI). Δείχνει τον Ερντογάν (2ο από αριστερά), να επισκέπτεται τον Mahmud Ustaosmanoglu (στα αριστερά επίσης και θανόντα τον Ιούνιο του 2022), τον γιό του Ahmet Ustaosmanoglu και τον νέο αρμόδιο των επιστημονικών υπηρεσιών και των υπηρεσιών αγαθοεργίας της αδελφότητας Ismailaga.

«Αυτοί οι ισχυρισμοί είναι μια καταστροφή. Είναι ανεπίτρεπτο ένα κορίτσι να αρραβωνιάζεται στα 13 του και να παντρεύεται στα 14 [αν και οι παράνομοι οι γάμοι ανηλίκων δεν έχουν εξαφανιστεί τελείως στην Τουρκία]. Τραγωδίες όπως οι περιπτώσεις κακοποίησης σε ακόμη μικρότερες ηλικίες είναι απαράδεκτες για εμάς. Η δίκη σε αυτή την υπόθεση θα διεξαχθεί πολύ σύντομα και θα διερευνηθεί η αμέλεια του παρελθόντος», δήλωσε για ξεκάρφωμα ο Ερντογάν την ίδια μέρα για να σταματήσει αμέσως την σχετική πολεμική διαμάχη.

Η αντιπολίτευση καταγγέλλει τακτικά τον εφησυχασμό της εξουσίας απέναντι στις θρησκευτικές αδελφότητες. Αν και απαγορεύτηκαν μετά την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923, διατηρούν ιστορικά ισχυρούς δεσμούς με δεξιά κόμματα και παραμένουν πολιτικοί παράγοντες με επιρροή.

Ο ίδιος ο Ερντογάν δεν κρύβει τους δεσμούς του με κάποιες από αυτές. Τον Ιούνιο του 2022, πήγε προσωπικά στην κηδεία του Mahmut Ustaosmanoglu, ηγέτη της αδελφότητας Ismailaga. Η επιρροή των αδελφοτήτων πρέπει να ήταν επίσης καθοριστική στην επιλογή του Τούρκου προέδρου να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί τον Ιούλιο του 2020 και να αποσυρθεί τον Μάρτιο του 2021 από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, την ευρωπαϊκή συνθήκη για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας .

Ανησυχία της κοινήςγνώμης

Από την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στη δεκαετία του 1980, ορισμένες αποστολές που προηγουμένως εκτελούσε το δημόσιο ανατίθενται όλο και περισσότερο στις αδελφότητες. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τη διαχείριση φοιτητικών εστιών που φιλοξενούν παιδιά και εφήβους με μέτριο οικογενειακό εισόδημα. Το 2021, η αυτοκτονία του Enes Kara (παραπάνω), ενός νεαρού φοιτητή ιατρικής που αναγκάστηκε να μείνει σε μια φοιτητική εστία που την διαχειρίζεται μια αδελφότητα στο Elazig, είχε ταράξει την Τουρκία.

«Η εξουσία εκφράζει ανοιχτά την επιθυμία της να αναδείξει γενιές πιστών, αποκρυπτογραφεί ο πολιτικός επιστήμονας Berk Esen, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Sabanci στην Κωνσταντινούπολη. Και το AKP [το κυβερνών ισλαμικό-συντηρητικό κόμμα] έχει δημιουργήσει σχέσεις αμοιβαία επωφελείς με πολλές αδελφότητες. Τους μοιράζει δημόσια έργα, κλείνει τα μάτια σε ορισμένα παραπτώματα ή κακουργήματα, εντάσσει μέλη των αδελφοτήτων στο κόμμα και στη γραφειοκρατία. Σε αντάλλαγμα, το κόμμα αποκτά ισχυρή πολιτική υποστήριξη». «Αυτές οι οργανώσεις παρουσιάζονται ως ενώσεις της κοινωνίας των πολιτών, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ κλειστές κοινότητες με εντελώς αντιδημοκρατική λειτουργία. Το σκάνδαλο Hiranur Vakfi είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου», λέει ο ερευνητής.

Θέτοντας σε κίνδυνο την αρχή της ανεξιθρησκίας, η επικράτηση αυτών των αιρέσεων ανησυχεί την τουρκική κοινή γνώμη και τους κεμαλικούς κύκλους, την αριστερόστροφη αντιπολίτευση που είναι πιστή στην ιδεολογία του ιδρυτή της σημερινής Τουρκίας, του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.

Η παρουσία παραθρησκευτικών κοινοτήτων στoυς θεσμούς απηχεί επίσης ένα τραυματικό επεισόδιο στην πρόσφατη ιστορία της Τουρκίας π.χ. : η απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016. Αν πιστέψουμε τον Ερντογάν,  ο ιεροκήρυκας, εξόριστος στην Πενσυλβάνια, Φετουλάχ Γκιουλέν, δηλαδή ο εικαζόμενος εγκέφαλος του πραξικοπήματος, είναι επικεφαλής μιας αδελφότητας που βρισκόταν από καιρό κοντά στην εξουσία και τα μέλη της οποίας ήταν ευρέως εγκάθετα εντός του κράτους. Οι εκκαθαρίσεις που ακολούθησαν άδειασαν ορισμένους κρατικούς θεσμούς από την ουσία τους, ωφελώντας άλλες αδελφότητες. Αυτή είναι η περίπτωση της αδελφότητας Süleymancilar στο Υπουργείο Εσωτερικών ή της Menzilciler στην αστυνομία και το Υπουργείο Υγείας, που βρίσκονται πλέον πολύ παρούσες στο τουρκικό κράτος, όπως αναφέρει η παραπάνω ανταπόκριση.

Όχι που θα άφηνε ανεκμετάλλευτες ο Ερντογάν τις θρησκευτικές κοινότητες.

 

Β.Ζελένσκι προς ουκρανικό Στρατό: «Να καταλάβετε την Κρεμίνα για να πάρουμε τα 45 δισ. δολάρια από τις ΗΠΑ»

0

Εκατόμβες νεκρών από τον ουκρανικό Στρατό για να μπορέσει το Κίεβο να ζητήσει την χρηματοδότηση

Μόλις πριν λίγες ημέρες ο Β.Ζελένσκι βρίσκονταν στην Ουάσιγκτον για να ζητήσει 45 δισ. δολάρια από τον Τ.Μπάιντεν και σήμερα αποκαλύπτεται ότι αυτά τα χρήματα θα πρέπει να πληρωθούν με το αίμα των Ουκρανών στρατιωτών που με εντολή του Κιέβου αναγκάζονται να πραγματοποιήσουν εφόδους κατά κύματα πάνω στις ρωσικές οχυρώσεις της Κρεμίνα.

Σύμφωνα με τα όσα διαρρέονται το καθεστώς του Κιέβου για να πάρει τα χρήματα από τους Αμερικανούς θέλει να δείξει ότι έχει αποτελέσματα μέσω της κατάληψης μιας σημαντικής πόλης ειδικά υπό το πρίσμα της με μαθηματικής ακρίβειας πτώσης του Μπαχμούτ, και αυτή η πόλη είναι η Κρεμίνα με σκοπό έτσι να απειλήσουν το Λουγκάνσκ από τρεις κατευθύνσεις.

Το αποτέλεσμα, οι εκατόμβες θυμάτων του ουκρανικού στρατού για να πετύχει τον στόχο του ο Β.Ζελένσκι. Μόνο σήμερα στην περιοχή ο ουκρανικός στρατός έχασε 170 στρατιώτες.

Οι μονάδες των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας σχηματίζουν εφεδρεία ομάδων κρούσης στις κατευθύνσεις Κουπιάνσκ και Κράσνι Λίμαν, δήλωσε ο Αντρέι Μαρότσκο, αξιωματικός της Λαϊκής Πολιτοφυλακής του Λουγκάνσκ. 

Σύμφωνα με τον Μαρότσκο, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας μπορούν να εισβάλλουν στην πόλη Κρεμμίνα στο Λουγκάνσκ από τρεις κατευθύνσεις ταυτόχρονα – βορειοδυτικά, δυτικά και νοτιοδυτικά.

Η Ρωσία είναι πιθανό να δώσει προτεραιότητα στη διατήρηση της πρώτης γραμμής κοντά στην Κρεμμίνα, δεδομένης της σημασίας της περιοχής για την υλικοτεχνική υποστήριξη των στρατευμάτων της στο Ντονμπάς, αναφέρουν οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες.

Επισημαίνουν ότι η Κρεμμίνα έγινε αρκετά ευάλωτη όταν οι ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις προχώρησαν προς τα δυτικά μέσω της πόλης Λίμαν τον Οκτώβριο.

Η Κρεμμίνα είναι η πύλη για δύο μεγαλύτερες πόλεις, το Σεβεροντονιέτσκ και το Λισιτσάνσκ, σημαντικά βιομηχανικά κέντρα του Ντονμπάς που κατέλαβε η Ρωσία μετά από μια εξαντλητική και δαπανηρή καλοκαιρινή εκστρατεία.

Όμως η περιοχή είναι πολύ βαριά οχυρωμένη από τις ρωσικές δυνάμεις ενώ το πυροβολικό σαρώνει κάθε ουκρανικής κίνηση πλήττεται από ρουκετοβόλα και α/κ πυροβόλα.

 

 

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/v-zelenski-pros-oukraniko-strato-na-katalavete-tin-kremina-gia-na-paroume-ta-45-dis-dolaria-apo-tis-ipa/

δρ. Γαβριήλ Χαρίτος-Στον απόηχο της κατάθεσης των διαπιστευτηρίων της πρέσβειρας του Ισραήλ στην Τουρκία: Η Ελλάδα στέλνει μηνύματα στην Ιερουσαλήμ 

1

Η Αθήνα δεν ανησυχεί από την έναρξη του νέου κεφαλαίου στις σχέσεις του Ισραήλ με την Τουρκία – Τα τρία υπουργεία-κλειδιά για την εμβάθυνση των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων είναι τα υπουργεία Εξωτερικών, Άμυνας και Ενέργειας – Ενόψει της ορκωμοσίας της νέας κυβέρνησης Νετανιάχου, η Ελλάδα θέλει να τονίσει την αξιοπιστία της και να υπενθυμίσει στον Πρωθυπουργό την ευρεία ανάπτυξη των διμερών σχέσεων κατά την διάρκεια των προηγούμενων περιόδων της διακυβέρνησής του

Ενόψει της επίσημης έναρξης ενός νέου κεφαλαίου στις σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας, αναμένοντας τις επόμενες ημέρες την κατάθεση των διαπιστευτηρίων του νέου πρέσβη της Τουρκίας ενώπιον του Προέδρου του Ισραήλ, Ιτσχάκ Χέρτσογκ, η Αθήνα δεν ανησυχεί.

Τα τρία κρίσιμα υπουργεία-κλειδιά που σχετίζονται άμεσα με την πορεία των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων, τα υπουργεία Εξωτερικών, Άμυνας και Ενέργειας, θα παραμείνουν υπό τον απόλυτο έλεγχο του Βενιαμίν Νετανιάχου. Για την ελληνική πλευρά, η εξέλιξη αυτή είναι θετική, καθότι οι διμερείς επαφές θα συνεχίσουν με ισραηλινούς αξιωματούχους, που είναι γνώριμοι στην Αθήνα κατά τα τελευταία δέκα χρόνια. Την ίδια στιγμή, ούτε στην Άγκυρα αναμένουν ότι ξαφνικά θα διακοπούν οι σχέσεις που αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια μεταξύ του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου στους τομείς της ασφάλειας και της ενέργειας. Με την πάροδο των ετών, τόσο οι Έλληνες όσο και οι Τούρκοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι η ισραηλινή εξωτερική πολιτική δεν επηρεάζεται σημαντικά όταν στην Ιερουσαλήμ εναλλάσσονται τα πρόσωπα της πολιτικής διακυβέρνησης. Έτσι είναι δικαιολογημένη η ψυχραιμία που εκδηλώνεται σε Ελλάδα και Τουρκία, καθότι αμφότερες αντιλαμβάνονται πως οι Ισραηλινοί στοχεύουν σε ένα πλαίσιο περιφερειακής συνεργασίας «a la carte» – δηλαδή στην παράλληλη διατήρηση των συνεργασιών, πλην όμως σε ξεχωριστούς και διαφορετικούς τομείς για την κάθε μία.

Η Ιερουσαλήμ πιστεύει ότι η Άγκυρα είναι ικανή να εξυπηρετήσει τα ισραηλινά συμφέροντα στη Συρία (εφόσον θα αφεθεί να αναλάβει στρατιωτική δράση στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας), στον αγώνα κατά του ριζοσπαστικού Ισλάμ (ο Ερντογάν έχει ήδη δώσει κάποια δείγματα αποστασιοποίησης από την οργάνωση Χαμάς) και στην διατήρηση ενός «ανοικτού διαύλου επικοινωνίας» με την Μόσχα. Επιπρόσθετα, η βελτίωση του κλίματος ανάμεσα στην Τουρκία και στο άμεσο περιβάλλον του Προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς, στη Ραμάλα θα μπορούσε έως κάποιο βαθμό να συμβάλει στην μείωση της έντασης στην Δυτική Όχθη και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Πρόκειται για ζητήματα καθαρά μεσανατολικά, τα οποία, σύμφωνα με την ισραηλινή θεώρηση, η Ελλάδα γνωρίζει ότι η επιρροή που διαθέτει είναι λιγοστή, αν όχι ανύπαρκτη.

Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι είναι σε θέση να προωθήσει περιβάλλον αλληλοκατανόησης μεταξύ του Ισραήλ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τόσο δια της ανάπτυξης υφισταμένων συνεργασιών στον τομέα της ενέργειας, όσο και δια της διατήρησης της δυτικής φυσιογνωμίας του Ισραήλ ενώπιον των ετέρων της, των δημοκρατικών χωρών στην Ευρώπη. Μάλιστα, το δεύτερο αυτό ζητούμενο πρόκειται να απασχολήσει ιδιαίτερα την νέα κυβέρνηση του Βενιαμίν Νετανιάχου, καθότι έχει πλέον και ο ίδιος συνειδητοποιήσει ότι η ανάθεση υπουργικών αρμοδιοτήτων σε φορείς που εκλαμβάνονται στο εξωτερικό ως εκφραστές ακραίων ιδεολογικών τάσεων έχει αρχίσει να ανησυχεί τα κέντρα λήψεως αποφάσεων τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στις Βρυξέλες, που αναρωτιούνται κατά πόσον ο μεσανατολικός κοινοβουλευτισμός μίας σχετικά νεαρής χώρας θα καταφέρει να διατηρήσει πολύ συγκεκριμένες δημοκρατικές αρχές, οι οποίες στην Δύση θεωρούνται τουλάχιστον αυτονόητες. Πολλά θα εξαρτηθούν από αυτό το ευαίσθητο ζήτημα και η αλήθεια είναι ότι, σε αντίθεση με την Ελλάδα και την Κύπρο, η σημερινή Τουρκία του Ερντογάν δεν έχει τίποτα να προσφέρει στην προσπάθεια του Ισραήλ να πείσει τον έξω κόσμο ότι πράγματι προτίθεται να παραμείνει μία χώρα δημοκρατική, εβραϊκή αλλά ταυτόχρονα, κατά βάσιν απόλυτα δυτική.

Μία μικρή, αλλά ουσιαστική, πρόγευση των προκείμενων περίπλοκων περιστάσεων, τις οποίες σύντομα η κυβέρνηση Νετανιάχου θα κληθεί να αντιμετωπίσει, αποτέλεσε η ψηφοφορία της 11/11/2022 ενώπιον της 4ης Επιτροπής της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, όταν υιοθετήθηκε με μεγάλη πλειοψηφία η παλαιστινιακή πρόταση να ζητηθεί από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης να συντάξει πραγματογνωμοσύνη για να απαντηθεί το ερώτημα εάν η παρατεταμένη παρουσία του Ισραήλ στην Δυτική Όχθη συνιστά de facto προσάρτηση, αντίθετη στο διεθνές δίκαιο. Σε αντίθεση με την Τουρκία που υπερψήφισε την παλαιστινιακή πρόταση, η Ελλάδα εξυπηρέτησε τις ισραηλινές θέσεις επιλέγοντας την ψήφο αποχής. Η Ελλάδα απέστειλε στο Ισραήλ ένα πρόσθετο μήνυμα, ακόμα εντονότερο. Σε αντίθεση με τη στάση που ανέκαθεν τηρεί ως προς την παλαιστινιακή διένεξη, στις 30/11/2022 η Ελλάδα ψήφισε κατά της πραγματοποίησης εκδήλωσης για την «Ημέρα της Νάκμπα» στην κεντρική αίθουσα εκδηλώσεων της Γ. Σ. του ΟΗΕ. Από την άλλη, η τουρκική ψήφος στήριξε ακόμα μια φορά φιλοπαλαιστινιακές διπλωματικές πρωτοβουλίες στο πλαίσιο του ΟΗΕ.

Ενόψει της ορκωμοσίας της νέας ισραηλινής κυβέρνησης, η Ελλάδα επιθυμεί να αποδείξει την αξιοπιστία της και να υπενθυμίσει στον Νετανιάχου προσωπικά την διεύρυνση των διμερών σχέσεων που είχε σημειωθεί κατά τις προηγούμενες πρωθυπουργικές του θητείες. Φαίνεται ότι αυτή η υπενθύμιση εκφράζεται ολοένα και εντονότερα, ειδικά τώρα που η Τουρκία «επιστρέφει στο κάδρο». Και η Αθήνα αναμένει τα μηνύματά της να αξιολογηθούν σωστά στην Ιερουσαλήμ.

 

Ο δρ. Γαβριήλ Χαρίτος διδάσκει Ιστορία των Πολιτικών Σχέσεων Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου στο Πανεπιστήμιο Μπεν-Γκουριόν, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (Ελλάδα) και στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας (Κύπρος). Είναι ερευνητής του Ινστιτούτου Μπεν-Γκουριόν  και στο ινστιτούτο ΕΛΙΑΜΕΠ (Ελλάδα)

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στις 27/12/2022 στην Ισραηλινή εφημερίδα Israel Hayom

The State of Play in Ukraine

0

By

The war in Ukraine seems permanent. Neither side appears capable of destroying the opposing force or articulating what it would take to reach a peace agreement. The Russians are speaking to Belarus, India and anyone else they might find, but no one can help enough on the battlefield or in the munitions factory to turn the tide. The Ukrainians are speaking to the United States, NATO and anyone else who will listen so that they will continue to receive weapons – perhaps even some new ones. But Ukraine hasn’t broken Russia yet, concerned as it is with preventing the collapse of the country, and doing so may prove difficult. On the battlefield, there is movement on both sides, but movement doesn’t carry with it the taste of victory. When, then, do wars end if the leadership will not concede?

History shows there are several answers to that question.

1. A war ends when one side lacks the material to continue. Germany’s campaign in World War II ended when it was unable to produce and field the weapons needed to fend off the Allied powers.

2. A war ends when one side’s morale is exhausted – when soldiers and civilians are simply unwilling to bear the burden of war, even if victory is possible. This was the case for the United States in the Vietnam War.

3. A war ends when there is no hope of a radical increase in military power, and when foreign intervention is impossible. In WWII, Britain persevered knowing it could not defeat Germany but reasonably expecting an American intervention.

4. A war ends when the consequences of defeat seem tolerable to civilians. In World War II, the Italian public saw Allied occupation as a preferable alternative. (Conversely, nations will continue to fight when the cost of defeat is catastrophic.)

There are certainly other circumstances in which a nation would resist beyond hope, and others under which the nation would readily capitulate instead of endure war. But in judging war, the key is less about the military’s appetite for resistance, since fighting is what militaries do, and more about the appetites of the civilians, who produce war material and bear a burden of loss and pain that can make the war unwinnable.

To try to understand how the Ukraine war ends, we must consider all these matters and more, but with a particular focus on the willingness of civilians to continue to fight. The publics are undoubtedly tired on both sides, the Russians by the causalities and subsequent calling up of more conscripts, and the Ukrainians by the constant attacks on civilians and civilian infrastructure. The Russians would wish for an end but not at the cost of rebellion by families whose sons were called up. The Ukrainians are constrained by their fear that conceding to the Russians might bring a reign of terror. In this case, the nation most tired of war is also most frightened of the consequences of defeat.

Neither country is concerned with the loss of material. Both would wish for more, but wanting more won’t lead to capitulation. Lack of materials could cause one or both to at least look for a resolution. Both sides are currently fighting with a certain level of weaponry. They are not breaking the other side and have no reason to believe their current supplies will do so. The Russians have their own industrial plant, plus imported weapons from places like Iran. Ukraine has a massive flow of weapons from the West, particularly the United States. This has created a stable but unending war. If this continues, there is a serious possibility of loss of civilian morale. Moscow will therefore try to make sure that its industrial plant and relations stay intact while seeking to undermine shipments to Ukraine. Ukraine will try to make sure the U.S. will at least sustain its weapons deliveries while trying to minimize weapons flowing to Russia from abroad.

Because both face the problem of civilian morale, both will try to minimize the civilian fear of defeat. But so long as Ukraine fears a defeat by Russia, capitulation is practically impossible. The same cannot be said of Russia. Thus the most likely outcome will be peace talks, forced by domestic unrest in both countries. There is already some unrest in Russia, but little in Ukraine. The Russians have not been able to stoke unrest there and will therefore have to engage in an even more intense campaign of terror, if they can. But peace talks will not happen until there is a sense of imbalance as described on both sides. There must be an element of compulsion. So the key is the manipulation of the foreign civilian population, defense of the domestic populations and the introduction of new and practical weapons that will impose pain without triggering foreign intervention.

Over time, then, the sense of the impossibility of victory will trigger peace talks, but not until reality forces it.

geopoliticalfutures.com

ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ Ελληνική Αριστερά: Ο καλύτερος φίλος της Τουρκίας

1

Ηστάση της Ελληνικής Αριστεράς υπονομεύει την πολιτική έναντι του Ερντογάν. Το να παρενοχλούμε τη στρατιωτική διοίκηση τη στιγμή που πασχίζουμε να διατηρήσουμε μια δίκαιη ειρήνη με την Τουρκία μου φαίνεται είτε καθαρή βλακεία, είτε αυτοκαταστροφικότητα, είτε διατεταγμένη υπηρεσία, σημειώνει στο Liberal η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, με αφορμή τη κριτική γύρω από το πρόσωπο του αρχηγού ΓΕΕΘΑ Κ. Φλώρου.

Μιλάει για το Κατάρ, λέγοντας ότι «έχει χρήματα για να εξαγοράσει όλους τους λιγούρηδες αυτού του κόσμου, και στους κύκλους της ΕΕ υπάρχουν κάμποσοι από δαύτους», για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, στους οποίους «πρέπει να στέλνουμε πολιτικό προσωπικό καλύτερης ποιότητας και να τους πληρώνουμε λιγότερο», καθώς και για το ρόλο των «ανθρωπιστικών» ΜΚΟ.

«Πολλές είναι θυγατρικές ακροαριστερών οργανώσεων που έχουν εντελώς διαφορετική ατζέντα από την επίσημη μεταναστευτική πολιτική», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη

Στην Ελλάδα, ακόμη και για τα εθνικά θέματα, οι πολιτικές δυνάμεις δεν βρίσκουν κοινή γλώσσα. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του αρχηγού ΓΕΕΘΑ Κ. Φλώρου και η στάση της αντιπολίτευσης που σε μια κρίσιμη συγκυρία για τα ελληνοτουρκικά, υιοθετεί δημοσιεύματα τα οποία τον φέρουν μεταξύ των «παρακολουθούμενων». Βοηθάει σε αυτή τη συγκυρία να εμπλέκονται οι Ένοπλες Δυνάμεις στην πολιτική αντιπαράθεση;

Η αριστερά έχει καθηλωθεί στον εμφύλιο και στη χούντα 1967-74. Ο,τιδήποτε περιέχει τη λέξη «εθνικός» ερμηνεύεται ως «εθνικόφρων», εθνικιστής, έξαλλος αντικομμουνιστής, φασίστας, δωσίλογος και τα τοιαύτα. Οι «υποκλοπές» είναι χουντικές, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ κάτι έχει να κρύψει…

Ακούμε τα ίδια και τα ίδια: υποψίες, συνωμοσίες, κουτσομπολιά, λάσπη. Ο χρόνος δεν προχωρεί για την αριστερά· αυτό είναι το θεμέλιο του κακοήθους συντηρητισμού και της στενοκεφαλιάς που οδηγεί σε διεστραμμένες προσλήψεις της πραγματικότητας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο της τουρκικής εχθρότητας, όσο για το ΚΚΕ, απορώ γιατί δεν καταγγέλλει κανείς για τα εγκλήματά του. Γιατί το «σέβονται»… Τι υπάρχει για να σεβαστεί κανείς;

Όλοι αυτοί συγχέουν τον υποτιθέμενο διεθνισμό —για τον οποίον δεν έχω αντίρρηση επί της αρχής— με τα καλά αισθήματα έναντι βάρβαρων συστημάτων και δικτατόρων. Το 1979 στήριξαν την επανάσταση των μουλάδων, στη συνέχεια ευνοούσαν την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δημιούργησαν ολόκληρη φασαρία με την απόπειρα ρεβιζιονισμού της ιστορίας ακόμα και στο ζήτημα της Μικρασιατικής εκστρατείας και της καταστροφής του 1922 χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το πόσο ευνοούσαν την τουρκική πολιτική εναντίον της Ελλάδας.

Τώρα υπονομεύουν την πολιτική έναντι του Ερντογάν. Δεν έχω γνώμη για τον κ. Φλώρο, αλλά το να παρενοχλούμε τη στρατιωτική διοίκηση τη στιγμή που πασχίζουμε να διατηρήσουμε μια δίκαιη ειρήνη με την Τουρκία μού φαίνεται είτε καθαρή βλακεία και αυτοκαταστροφικότητα, είτε διατεταγμένη υπηρεσία.

Τι στάση ακολουθούν οι πολιτικές δυνάμεις στη Γαλλία απέναντι στα εθνικά θέματα; Η στάση της Αριστεράς είναι παρόμοια με αυτήν της αριστεράς στην Ελλάδα;

Είναι πολύ μεγάλη συζήτηση. Η Γαλλία δεν αντιμετωπίζει απειλές εδαφικού τύπου όπως εμείς, άρα δεν υπάρχουν τα ίδια διακυβεύματα. Αντιμετωπίζει όμως απειλές στο εσωτερικό της από τις ισλαμικές κοινότητες τις οποίες η αριστερά απενοχοποιεί και στηρίζει.

Υπό αυτή την έννοια, παίζει τον ίδιο ρόλο που παίζει στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα, παλιότερα τουλάχιστον, ήταν σαφής η απόκλιση της αριστεράς από την επίσημη, θα λέγαμε, πολιτική έναντι της Τουρκίας και γενικότερα γύρω από τη θέση μας στον διεθνή χώρο.

Ίσως θυμάστε τα δημοσιεύματα της Ελευθεροτυπίας, το λαϊκό δικαστήριο που είχαν στήσει στην πλατεία Συντάγματος κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Μπιλ Κλίντον ή τις πατριωτικές συναυλίες του Μίκη Θεοδωράκη υπέρ των Σέρβων αδελφών μας στη διάρκεια του διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας. Ό,τι να ’ναι δηλαδή. Επικρατεί αφροσύνη.

Στη Γαλλία, η διαμάχη εκτυλίσσεται ως προς τον δήθεν «ιμπεριαλιστικό» ρόλο της χώρας στη διαχρονία: Θέλω να πω ότι, όπως οι Έλληνες αριστεροί έχουν καθηλωθεί στον εμφύλιο, οι Γάλλοι έχουν καθηλωθεί στον πόλεμο της Αλγερίας. Γενικά, η αριστερά δεν λαμβάνει υπόψη τη διάσταση του χρόνου. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να εξελιχθεί. Το να διατείνεται σήμερα ότι η Γαλλία είναι αποικιοκρατική δύναμη δεν είναι μόνο γελοίο, είναι πηγή κοινωνικού μίσους από το οποίο δεν ωφελείται κανείς.

Το Qatargate αποκάλυψε τη διείσδυση του Κατάρ στις ευρωπαϊκές χώρες και την προσπάθειά του να χειραγωγήσει τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Έχει άμυνες η Ευρώπη;

Είμαστε παραδόπιστοι. Και καθώς οι λαοί ζητούν όλο και περισσότερα, όλο και μεγαλύτερη καταναλωτική δύναμη δηλαδή, οι ηγεσίες στρέφονται σε κεφάλαια που συνεπάγονται πολιτικές και πολιτιστικές δεσμεύσεις. Το Κατάρ επενδύει παντού και μέσω των επενδύσεων επηρεάζει ΜΜΕ και άτομα σε υψηλές θέσεις.

Αν μαθαίναμε να ζούμε με λιγότερα και φορολογώντας το μεγάλο κεφάλαιο, δεν θα είχαν γονατίσει οι μισές γαλλικές και βρετανικές επιχειρήσεις μπροστά στο Κατάρ.

Το Κατάρ βιώνει σήμερα τον πιο ακραίο και οπισθοδρομικό καπιταλισμό· έχει χρήματα για να εξαγοράσει όλους τους λιγούρηδες αυτού του κόσμου. Και στους κύκλους της ΕΕ υπάρχουν κάμποσοι από δαύτους: πήγαν στις Βρυξέλλες από τα χωριά τους, μαζί με τη χοντροκοπιά και το αξάν. Πάντως, το ότι το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε ίσως είναι μια ένδειξη ότι οι θεσμοί λειτουργούν.

Πώς εξηγείτε ότι σε κάποιες χώρες, όπως η Γαλλία, το Qatargate απασχολεί ελάχιστα την επικαιρότητα; Πού αποδίδετε αυτούς τους χαμηλούς τόνους;

Αυτό είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο. Ακόμα και τα αντι-ισλαμικά ΜΜΕ τηρούν σιγή. Ας μη μιλήσω καλύτερα, να μη με βρείτε κομμένη σε πολύ μικρά κομματάκια και σκορπισμένη στον ορίζοντα.

Σας ανησυχεί τυχόν άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και ένα νέο κύμα ευρωσκεπτικιστών μετά το πλήγμα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς από το Qatargate;

Η ακροδεξιά είναι μια διαταραχή του μυαλού. Ακόμα και οι ίδιοι οι ακροδεξιοί το ομολογούν: Ο άνθρωπος που σκότωσε τρεις Κούρδους προχθές εδώ στο Παρίσι αυτοχαρακτηρίστηκε «παθολογικά ρατσιστής». I rest my case! Οι μη ακροδεξιοί ευρωσκεπτικιστές έχουν τα δίκια τους, όπως τα έχουν και οι φιλοευρωπαϊστές.

Πρέπει να προχωρήσουμε σε κάποιες μεταρρυθμίσεις των ευρωπαϊκών οργάνων: Κατ’ αρχάς, να στέλνουμε στην ΕΕ πολιτικό προσωπικό καλύτερης ποιότητας· δεύτερον, να τους πληρώνουμε πολύ λιγότερο, να μην είναι δηλαδή το χρήμα και τα προνόμια το κίνητρο της συμμετοχής στις διαδικασίες της Ενωμένης Ευρώπης.

Οι ευρωπαϊκές γραφειοκρατικές δαπάνες πρέπει, και μπορούν, να μειωθούν στο μισό. Είναι απαραίτητο να ακούσουμε τι λένε οι αντιευρωπαϊστές. Δεν μπορεί, σε κάτι θα έχουν δίκιο. Γενικά πρέπει να ακούμε και να βλέπουμε, να μην είμαστε κλεισμένοι σε ένα ιδεολογικό μικρόκοσμο. Οι ελεύθεροι άνθρωποι έχουν το ένα πόδι στην αντίθετη ιδεολογία —επιμένω πάνω σε αυτό.

Καθώς βαδίζουμε στον 11ο μήνα του πολέμου, μια διαδεδομένη θεωρία στη Δύση είναι ότι η Ρωσία τελικά θα ηττηθεί. Επικρατεί και στη Γαλλία αυτή η αντίληψη;

Οι Γάλλοι βλέπουν τον πόλεμο σαν θέαμα. Με συναισθηματικό τρόπο. Εγώ πάλι, από την άκρη του μικρού μου γραφείου, θα συμβούλευα τον Ζελένσκι να τους δώσει κατιτίς και να τελειώνουμε. Αλλά όταν το λέω σε πάνελ και σε πολιτικές συζητήσεις με κοιτάνε λες και έχω ξεστομίσει κάτι απρεπές.

Πιστεύω ότι οι Ρώσοι έχουν σκοπό να ισοπεδώσουν την Ουκρανία κι ότι αν μελετήσουμε λίγο την τέχνη του πολέμου —από τον Σουν Τσου μέχρι τον Κλάουζεβιτς— θα καταλήξουμε στο ίδιο συμπέρασμα: η υπερτίμηση των δυνάμεών μας μπορεί να στοιχίσει την ίδια μας την ύπαρξη.

Μια Ουκρανία που θα έχει παραχωρήσει ένα μικρό έδαφος ταΐζοντας το κτήνος και αποκαθιστώντας τάχα μου τάχα μου την αξιοπρέπεια του Πούτιν και του Λαβρόφ, μπορεί να κερδίσει την ειρήνη με τη στρατιωτική ασπίδα των ΗΠΑ. Θέλω πολύ να διαψευστώ αλλά η Ρωσία δεν θα φύγει ποτέ ηττημένη από την Ουκρανία. Και στην ακραία περίπτωση που φύγει, θα επανέλθει με ορμή όπως έκανε η Γερμανία το 1939.

Πώς βλέπετε τη στάση των δυτικών κοινωνιών απέναντι στον πόλεμο; Συνεχίζουν να στηρίζουν την Ουκρανία ή έχουν «κουραστεί»; Μήπως η κόπωση αρχίζει να αποτυπώνεται και στην στάση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων;

Δεν είναι ακριβώς κόπωση. Απλώς, δεν ξέρουν τι να κάνουν. Αν προσφέρουν περισσότερη βοήθεια στην Ουκρανία κινδυνεύουν να εμπλακούν σε πόλεμο. Κανείς μας δεν το θέλει αυτό. Εξάλλου, σε καμιά χώρα δεν περισσεύουν οι πόροι. Εκτυλίσσεται πόλεμος δια πληρεξουσίου και είναι απολύτως απαραίτητο να αποφευχθεί η άμεση σύγκρουση. Ο Ζελένσκι είναι βεβαίως ένας ήρωας και θέλει το καλό του λαού του, αλλά συχνά διαφαίνεται η επιθυμία του να εμπλακούν η Ευρώπη και οι ΗΠΑ ως συνεμπόλεμοι.

Το μεταναστευτικό, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της Ευρώπης, συνδέεται πλέον όλο και περισσότερο με το ρόλο των ΜΚΟ, ο οποίος για πολλές εξ αυτών αποδεικνύεται ύποπτος. Ποια η γνώμη σας για την ολοένα και μεγαλύτερη επιρροή και εξουσία πολλών ΜΚΟ;

Η ΕΕ χρηματοδοτεί τον κάθε πικραμένο. Λείπει ο έλεγχος και, όπως έχω γράψει πολλές φορές, λείπει η αναζήτηση της καταγωγής της κάθε «ανθρωπιστικής» ΜΚΟ. Πολλές είναι θυγατρικές ακροαριστερών οργανώσεων που έχουν εντελώς διαφορετική ατζέντα από την επίσημη μεταναστευτική πολιτική. Δεν επιτρέπεται από το ίδιο το Σύνταγμα να ασκείς μεταναστευτική πολιτική που αντιβαίνει στις αποφάσεις του κράτους.

Αυτό που επιτρέπεται είναι να πιέζεις, αν κρίνεις σωστό, ώστε η κρατική πολιτική να αλλάξει. Όμως, ως άτομα, δεν έχουμε δικαίωμα διαχείρισης μεταναστών. Η αριστερά δεν κατανοεί τον νομικό πολιτισμό, ούτε σέβεται τους θεσμούς. Υπόσχεται ότι θα φτιάξει δικούς της θεσμούς στον επερχόμενο παράδεισο των εργαζομένων.

Ωστόσο, σημειώνω ότι εδώ και αρκετές δεκαετίες δεν απευθύνεται πλέον στους εργαζομένους· θεωρεί την εργασία μέρος του δεξιού αξιακού συστήματος: Λίγοι είναι οι σημερινοί αριστεροί που γνωρίζουν τι σημαίνει εργασία. Στις ΜΚΟ, βρίσκουν θεσούλα και μισθουλάκι όσοι δεν ξέρουν τι σημαίνει εργασία.

liberal.gr

Άρθρο του δρος Θ. Τσακίρη στην «Κ»: Η επιστροφή Νετανιάχου και η ενεργειακή γεωπολιτική

0

Η θριαμβευτική επιστροφή του Μπέντζαμιν Νετανιάχου στην ισραηλινή πρωθυπουργία αναδιατάσσει εκ νέου την περιφερειακή γεωπολιτική ισορροπία δυνάμεων κατά τρόπο που θα επηρεάσει άμεσα και την ενεργειακή τους διάσταση

Η θριαμβευτική επιστροφή του Μπέντζαμιν Νετανιάχου στην ισραηλινή πρωθυπουργία αναδιατάσσει εκ νέου την περιφερειακή γεωπολιτική ισορροπία δυνάμεων κατά τρόπο που θα επηρεάσει άμεσα και την ενεργειακή τους διάσταση. Η νίκη του δεξιού και ακροδεξιού συνασπισμού στο Ισραήλ εμφανίζεται να είναι σαρωτική και δίνει στον Ισραηλινό πρωθυπουργό μια άνετη πλειοψηφία. Είναι αξιοσημείωτο ότι η παρούσα κυβερνητική πλειοψηφία εμφανίζεται ως συμπαγέστερη συγκριτικά με τους προηγούμενους συνασπισμούς υπό το Likud, λόγω της αυξανόμενης ιδεολογικής και πολιτικής συμπόρευσης της ισραηλινής Δεξιάς με τα ακροδεξιά θρησκευτικά και εθνικιστικά κόμματα τα οποία συγκυβέρνησαν με τον Νετανιάχου για πάνω από μια δεκαετία. Η μόνη προφανής εξαίρεση είναι το υπερεθνικιστικό κόμμα των Μπαζαλέλ Γιόελ Σμότριχ και Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ.

Είναι άλλωστε ενδεικτικό των τάσεων που επικρατούν στο ισραηλινό πολιτικό σκηνικό, ότι πλέον η πλειοψηφία του τετραμερούς συνασπισμού που θα στηρίξει την έκτη πρωθυπουργική θητεία του Νετανιάχου θα προέρχεται από κόμματα (Religious Zionist, Shas, United Torah Judaism) που βρίσκονται στα δεξιά (έως στα πολύ δεξιά) του Likud. Η σχετική ιδεολογική συνεκτικότητα του τετραμερούς συνασπισμού συνηγορεί υπέρ της εκτίμησης ότι η πολιτική περιδίνηση που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2019 στο Ισραήλ φαίνεται να κλείνει ύστερα από πέντε εκλογικές αναμετρήσεις (Απρίλιος 2019, Σεπτέμβριος 2019, Μάρτιος 2020, Μάρτιος 2021, Οκτώβριος 2022).

Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής το αποτέλεσμα δίνει στον Νετανιάχου τη δυνατότητα δυναμικής επιβεβαίωσης του γεωπολιτικού αποτυπώματος του Ισραήλ στις περιφερειακές εξελίξεις κατά τρόπο που δεν συνάδει υποχρεωτικά ούτε με την εξωτερική πολιτική των Δημοκρατικών και του προέδρου Μπάιντεν ούτε –πολύ περισσότερο– με τις προσπάθειες ουσιαστικής επαναπροσέγγισης Ισραήλ – Τουρκίας, που γίνεται υπό την πίεση των Αμερικανών. Ο Νετανιάχου ουδέποτε έκρυψε την προτίμησή του για τον πρόεδρο Τραμπ με τον οποίο ενορχήστρωσε τη μεγαλύτερη διπλωματική επιτυχία του Ισραήλ τα τελευταία είκοσι χρόνια, δηλαδή τις συμφωνίες του Αβραάμ. Αντιστοίχως, ουδέποτε έκρυψε την οργή του για το επιτελείο του προέδρου Ομπάμα, που στελεχώνει τώρα και την προεδρία Μπάιντεν και το οποίο ο Νετανιάχου θεωρεί υπεύθυνο για τη συμφωνία JCPOA με το Ιράν το 2015.

Εάν το πολιτικό βαρόμετρο στις ΗΠΑ μετατοπιστεί υπέρ των Ρεπουμπλικανών και προσωπικά του Τραμπ, στη μακρά προεκλογική εκστρατεία για τις προεδρικές του 2024, η δυσανεξία του Νετανιάχου έναντι των διπλωματικών πρωτοβουλιών της κυβέρνησης Μπάιντεν αναμένεται να παγιωθεί, αν και η έμμεση εμπλοκή του Ιράν στον ρωσοουκρανικό πόλεμο στο πλευρό της Ρωσίας έχει απονευρώσει τη δυναμική και στις ΗΠΑ και στην Ε.Ε. για μια επιστροφή της συμφωνίας Ομπάμα για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.

Από την παρούσα οπτική γωνία μια ιρανοαμερικανική détente μοιάζει μάλλον απίθανη έως το τέλος της παρούσας θητείας Μπάιντεν, με αποτέλεσμα να μειώνεται το ενδεχόμενο ρήξης στις σχέσεις Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ ανάλογης με αυτήν της περιόδου 2015-2016. Αυτό απελευθερώνει τον Νετανιάχου από την ανάγκη σύμπλευσης με τις επιλογές των ΗΠΑ σε άλλα δευτερεύουσας σημασίας για το Ισραήλ περιφερειακά θέματα.

Είναι ασαφές το κατά πόσο θα πέσει θύμα αυτής της σχετικής ισραηλινής αυτονόμησης η πρόσφατη συμφωνία Ισραήλ – Λιβάνου. Η αντίθεση του Νετανιάχου στη συμφωνία ως υπερβολικά ετεροβαρής έναντι της Χεζμπολάχ δεν προέκυψε κατά την τελική στροφή της προεκλογικής περιόδου, αλλά σηματοδοτήθηκε ήδη από τα τέλη Σεπτεμβρίου μέσα από την παραίτηση του επικεφαλής διαπραγματευτή της ισραηλινής κυβέρνησης και γενικού διευθυντή –επί Νετανιάχου– του ισραηλινού υπουργείου Ενέργειας, Εχούντ Αντίρι.

Ο Νετανιάχου έχει καταγγείλει τη συμφωνία και επί της ουσίας αλλά και επί της αρχής, καθώς δεν εγκρίθηκε από την ισραηλινή Βουλή, ενώ ο ηγέτης του Likud έκρινε ότι το θέμα θα έπρεπε να τεθεί και σε δημοψήφισμα, λέγοντας ότι δεν τη θεωρεί ως νομικά δεσμευτική για την κυβέρνησή του.

Η επάνοδός του στην πρωθυπουργία μπορεί να ξαναδώσει πνοή στον αγωγό EastMed, εάν εξορθολογιστεί φυσικά η όδευσή του.

Ουσιαστικά ο Νετανιάχου προανήγγειλε την καταγγελία της συμφωνίας, κάτι που εάν τελικά συμβεί ίσως να καταστήσει την ισραηλινή θέση πολύ πιο δύσκαμπτη στο θέμα καταμερισμού των ποσοτήτων φυσικού αερίου στο πεδίο Αφροδίτη/Ishai, παρατείνοντας μια εκκρεμότητα που συντηρείται εδώ και πάνω από μια δεκαετία.

Η επίλυση αυτής της διαφοράς αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη του πεδίου Αφροδίτη, καθώς μέρος των εσόδων από την ανάπτυξη του κοιτάσματος θα πρέπει, κατά την άποψη του Τελ Αβίβ (αλλά και της Λευκωσίας), να αποδοθεί στην ισραηλινή πλευρά. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει ακόμη συμφωνία για το ποσοστό κατανομής αυτών των θεωρητικών κερδών.

Η επιστροφή του Νετανιάχου μπορεί να ξαναδώσει πνοή στον αγωγό EastMed –εάν εξορθολογιστεί φυσικά η όδευσή του– εξετάζοντας τις εναλλακτικές προτάσεις για την υλοποίησή του, ενώ είναι πολύ πιο πιθανή η στήριξη της ισραηλινής κυβέρνησης στην πρόταση της Energean για την εξαγωγή από το Karish North έως 4 ΔΚΜ/Ε στην Κύπρο μέσω αγωγού.

Ο αγωγός αυτός, που περνάει μέσα από θαλασσοτεμάχια που κατά την άποψη της Τουρκίας «ανήκουν» στο ψευδοκράτος, θα μεταφέρει αέριο προς υγροποίηση και εξαγωγή μέσα από ένα πλωτό τερματικό το οποίο θα τοποθετηθεί μόνιμα έξω από το λιμάνι του Βασιλικού. Αν και οικονομικά βιώσιμο το έργο, χωρίς την προστασία του Ισραήλ θα παραπεμφθεί οριστικά στις καλένδες, διευρύνοντας το απόλυτο μονοπώλιο της Αιγύπτου επί του συνόλου σχεδόν των εξαγωγικών ροών φυσικού αερίου της περιοχής. Ακόμη πιο σημαντική θα μπορούσε να είναι η ώθηση που η επιστροφή Νετανιάχου μπορεί να δώσει στο έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης EuroAsia, το ισραηλινό τμήμα της οποίας παραμένει σε εξαιρετικά πρώιμο στάδιο.

Το σημαντικότερο απ’ όλα, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι ο νέος Ισραηλινός πρωθυπουργός δεν φαίνεται αυτή τη στιγμή να έχει καμία ιδιαίτερη διάθεση να επιδιώξει μια επαναπροσέγγιση με την Αγκυρα κατά τον επιτακτικό και σχετικά άτσαλο τρόπο με τον οποίο κινείτο η κυβέρνηση Λαπίντ τους τελευταίους μήνες της θητείας της.

* O δρ Θεόδωρος Τσακίρης είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής και Ενεργειακής Πολιτικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Καθημερινή

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Ποιος παρακολουθεί ποιον;

0

Αυτή είναι η μοίρα εθνών, που οι ηγέτες τους δεν σκέφτονται με το δικό τους μυαλό και δεν έχουν την ψυχή να μην προσκυνάνε τους Ανθύπατους. Αυτή είναι η μοίρα λαών, που περιορίζονται στον ρόλο οπαδών και δεν έχουν βρει τον τρόπο να ελέγχουν δημοκρατικά τις ηγεσίες τους.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πριν από έναν αιώνα περίπου, ο Ρώσος συγγραφέας και επαναστάτης Λέων Τρότσκι διέκρινε τον Τύπο σε δύο κατηγορίες. Τον σοβαρό, που λέει συνήθως την αλήθεια για να μπορεί να πει πειστικά ψέματα, όταν χρειάζεται και τον κίτρινο που γράφει κάθε μέρα ψέματα.

Από τότε βέβαια πολύ νερό κύλισε στ’ αυλάκι. Ο λεγόμενος σοβαρός Τύπος είναι όλο και λιγότερο σοβαρός, με την έννοια που έδινε ο Ρώσος επαναστάτης, μετατοπίστηκε σταδιακά στη θέση που κατείχε ο κίτρινος. Όσο για τον κίτρινο, δεν είναι απλώς κίτρινος, πολλαπλασιάζονται οι εστίες κατευθυνόμενου παραλογισμού και η μαζική χρήση fake news στις τάξεις του, καθώς η ανθρωπότητα, ανήμπορη να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της, μοιάζει να φεύγει στην παραφροσύνη. Αυτά βέβαια δεν αφορούν μόνο τον Τύπο, αφορούν επίσης – και πολύ περισσότερο – την τηλεόραση και τα κοινωνικά δίκτυα (social media).

Συζητάμε εδώ και ένα χρόνο σχεδόν τα πάντα για τις παρακολουθήσεις, όχι όμως τα πιο σημαντικά. Βέβαια, εδώ είναι και μια μεγάλη ευκαιρία για τον υποψιασμένο αναγνώστη. Σε περιόδους μεγάλων κρίσεων και μεγάλων ζητημάτων οι μάσκες πέφτουν. Παρακολουθώντας κανείς προσεκτικά τα δημοσιογραφικά όργανα, όπως και τους πολιτικούς, καταλαβαίνει εύκολα ποιος είναι τι και από αυτά που λένε και από αυτά που αποφεύγουν να πουν. Θίξαμε ακροθιγώς αυτή την πλευρά των πραγμάτων στο πρώτο άρθρο μας για το ζήτημα των παρακολουθήσεων.

Ο Κώστας Βαξεβάνης, στον οποίο χρωστάμε ένα μεγάλο μέρος των αποκαλύψεων για τις παρακολουθήσεις, έκανε ένα ακόμα σημαντικό βήμα. Είπε ότι τουλάχιστον έντεκα αξιωματικοί της ελίτ των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών ήρθαν στην Ελλάδα για να στήσουν και λειτουργήσουν τον μηχανισμό παρακολουθήσεων-κατασκοπείας.

Δεν μπορούμε ασφαλώς να ξέρουμε αν αυτή η πληροφορία είναι σωστή ή όχι, ξέρουμε όμως, ότι αν αυτό είχε ειπωθεί από τον εκδότη μιας εφημερίδας σε οποιαδήποτε δυτική χώρα, ή και στην Τουρκία, θα ξεσηκωνόταν ασφαλώς μεγάλος σάλος και θα καλούνταν οι αρχές αυτής της χώρας και οι ισραηλινές να την επιβεβαιώσουν ή να τη διαψεύσουν.

Ήδη το να παρακολουθούνται μαζικά οι Έλληνες και πρακτικά όλη η πολιτική, οικονομική, κρατική, δημοσιογραφική ελίτ δεν είναι ένα απλό σκάνδαλο – σημαίνει ότι επιλεγήκαμε για ένα νέο μεγάλο πείραμα διεθνούς σημασίας, όπως στην οικονομία με τα Μνημόνια ή στη γεωπολιτική με την πλήρη παράδοση της χώρας και των ενόπλων δυνάμεών της στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αλλά το να γίνεται αυτή η δουλειά από ένα τρίτο κράτος (ας υποθέσουμε το πιο φιλικό στην Ελλάδα) δεν μπορεί να θεωρηθεί κανονικό ή σύνηθες. Στην περίπτωση της Ελλάδας την αποκάλυψη Βαξεβάνη ακολούθησε άκρα του τάφου σιωπή. Σύμφωνα με τα όσα είπε ο δημοσιογράφος και εκδότης, οι Ισραηλινοί παρακολουθούσαν και έδιναν στον Πρωθυπουργό στη συνέχεια ότι τον ενδιέφερε και – προφανώς – ότι εκείνοι ήθελαν να του δώσουν. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, εξηγείται ίσως και γιατί παρακολουθούσαν και τον ίδιο τον αρχηγό της ΕΥΠ, αν αληθεύει αυτή η πληροφορία, που επίσης δημοσιεύτηκε κάποια στιγμή. Δεν θα μας έκανε εντύπωση αν παρακολουθούσαν και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό! Η ανασφάλεια είναι αρρώστια και οδηγεί τους φορείς της συχνά να παθαίνουν στο τέλος αυτά που φοβούνται.

Από τη διεθνή αρθρογραφία άλλωστε φαίνεται ότι oι Ισραηλινοί δεν έδωσαν μόνο το λογισμικό Pegasus στον διαβόητο πρίγκιπα της Σαουδικής Αραβίας (και φίλο τώρα της «δημοκρατικής Ελλάδας») Μπιν Σαλμάν και στον άλλο μεγάλο δημοκράτη, τον βασιλιά του Μαρόκου, να παρακολουθούν όποιον θέλουν, ακόμα και τον πρόεδρο της Γαλλίας Μακρόν (ο δεύτερος), αλλά παρακολουθούσαν και τους ίδιους.

Η βαθειά εξάρτηση του παρελθόντος

Η υπόθεση αυτή πάντως μας θύμισε κάπως τις «διαδρομές της εξάρτησης» αυτό που γινόταν μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος ιδρύθηκε στο σύνολό του από τους Άγγλους και τους Αμερικανούς το 1945-47, ως ένα αντικομμουνιστικό προτεκτοράτο, περιλαμβανομένης και της ΚΥΠ, της οποίας πλήρωναν ακόμα και τους μισθούς. Ήταν συνολικά φιλοαμερικανικό και όποιος είχε συμμετάσχει στην Εθνική Αντίσταση, όχι να προσληφθεί στο Δημόσιο δεν μπορούσε, ούτε και δίπλωμα οδήγησης αυτοκινήτου να βγάλει.

Αλλά υπήρχε μια υπηρεσία, η ΚΥΠ, που παρακολουθούσε όλους τους υπόλοιπους για να διαπιστώσει αν ήταν επαρκώς φιλοαμερικανοί όσο έλεγαν. Και μέσα ακόμα και σε αυτή την υπηρεσία και στον στρατό, υπήρχε ένα, ίσως και περισσότερα τουλάχιστον γκρουπ εκλεκτών που ήλεγχαν τους λιγότερο εκλεκτούς. ‘Ηταν οι ομάδες του ΙΔΕΑ, της Κόκκινης Προβιάς, οι διάφορες παρακρατικές ομάδες που συνδέονταν μαζί τους και πίσω τους, ως ομπρέλα, το παγκόσμιο δίκτυο Gladio. Αλήθεια τι έγινε αυτό το δίκτυο; Διαλύθηκε άραγε;

Με άλλα λόγια η εξάρτηση οργανωνόταν σε ομόκεντρους κύκλους και έτσι φτάσαμε κάποτε στο σημείο ο Καραμανλής ο ίδιος, ο ευνοούμενος των ΗΠΑ, να πει το περίφημο «ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα;»

Τέτοιες ομάδες λειτούργησαν σε όλο τον δυτικό κόσμο – συχνά εν αγνοία των τοπικών κυβερνήσεων – και παραλίγο να κάνουν πραξικόπημα στην Ιταλία ανάλογο του ελληνικού. Πουθενά όμως δεν είχαν την ισχύ και την επιρροή των ελληνικών, από τις οποίες βγήκε το καθεστώς της 21ης Απριλίου.

Αν δεν υπήρχαν αυτοί, οι «εκλεκτοί» των «εκλεκτών» των «εκλεκτών», θα ήταν αδύνατο να γίνει το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, να αποσυρθεί η ελληνική μεραρχία από την Κύπρο, να οργανωθεί το πραξικόπημα και η απόπειρα δολοφονίας του Μακαρίου και του Λυσσαρίδη, όλη αυτή η πορεία των γεγονότων που, στο αποκορύφωμα, κατέληξε στο να παρακολουθούν οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις απαθώς την απόβαση, που έτσι έγινε αποβίβαση, των τουρκικών δυνάμεων στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974.

Για να γίνουν όλα αυτά δεν χρειαζόταν η «πρωτοβάθμια» μορφή εξάρτησης. Έπρεπε να φτιαχτούν ομάδες αποφασισμένες να στραφούν αν χρειαστεί εναντίον και της ίδιας της χώρας τους με τον πιο άμεσο τρόπο.

Σημειώσεις

(1) Η ίδια «άκρα του τάφου σιωπή» επικράτησε και σχετικά με πολλά άλλα θέματα. Αίφνης η αντιπολίτευση και ο Τύπος της επετέθη με μεγάλη σφοδρότητα κατά της κυβέρνησης για τον διορισμό Κοντολέοντα στην ΕΥΠ. Τους ενόχλησε η απουσία τυπικών προσόντων, όχι όμως το γεγονός ότι ο νέος αρχηγός της ΕΥΠ είχε αναλάβει την ασφάλεια της αμερικανικής πρεσβείας, δηλαδή είχε σχέσεις «βαθιάς εμπιστοσύνης» με ένα άλλο κράτος που, κανονικά, και σε «κανονικές» χώρες που, αν μη τι άλλο, σέβονται τα προσχήματα, δημιουργεί ασυμβατότητα με την ανάληψη της ηγεσίας υπηρεσίας πληροφοριών. Ούτε η αντιπολίτευση, ούτε ο Τύπος της αναφέρθηκαν στο θέμα, έλαβαν μάλιστα πρόνοια να καταστήσουν στα δημοσιεύματά τους σαφές ότι στρέφονται κατά του Μητσοτάκη και του Κοντολέοντα και σε καμιά περίπτωση κατά της Ουάσινγκτον.

Σε μια άλλη πρόσφατη περίπτωση γράφτηκε από έγκυρη επιθεώρηση διεθνώς («Παρακρατικό» βρετανικό δίκτυο στην Ουκρανία (με ελληνική ανάμειξη;) και δεν διαψεύστηκε ότι βρετανική ιδιωτική εταιρεία μισθοφόρων για την Ουκρανία εκπαιδεύει τους άνδρες της στην Ελλάδα. Ούτε κι αυτό απασχόλησε κανέναν, λες και είναι φυσικό να συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Καθώς φαίνεται τώρα ότι φτιάχνεται ένα νέο Gladio με επίκεντρο την Ουκρανία, ας ελπίσουμε ότι δεν θα μας δέσουν κι εδώ μια μέρα με τη βοήθεια των εγχώριων φίλων τους.

(2)  Αν ο μηχανισμός «βαθειάς εξάρτησης της εξάρτησης» της Δεξιάς ήταν απαραίτητος για να πάμε στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο χωρίς ελληνική αντίδραση το 1974, ένας αντίστοιχος μηχανισμός βαθειάς εξάρτησης υπήρξε και λειτούργησε στην Αριστερά, στο ΚΚΕ στη δεκαετία του 1940, αποτελούμενος από απόφοιτους της σχολής ΚΟΥΤΒ της Μόσχας. Όλη η ηγεσία του Κόμματος ήταν φιλοσοβιετική, πίστευαν στην ΕΣΣΔ ως ενσάρκωση του σοσιαλισμού, αλλά δεν ήταν όλη τυφλά όργανα της ΕΣΣΔ. Χάρη σε αυτή την ομάδα της «βαθειάς εξάρτησης» από τη Μόσχα, στελεχωμένης από «Κούτβηδες», με κύριους εκπροσώπους της τους Ιωαννίδη, Ρούσο, Σιάντο στην πρώτη περίοδο και Ζαχαριάδη στη δεύτερη, έγινε δυνατή η υπογραφή των συμφωνιών Λιβάνου, Γκαζέρτας και Βάρκιζας, η αποστολή στον άλλο κόσμο του Άρη Βελουχιώτη και η μετατροπή του ΔΣΕ σε «τακτικό στρατό», παρά τη διαφωνία του Μάρκου, που οδήγησε στη σφαγή των ανταρτών στον Γράμμο και το Βίτσι. Δηλαδή έγινε δυνατή η αυτοκτονία του τεράστιου ΕΑΜικού κινήματος, που υποστηριζόταν το 1944 από τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και είχε ήδη την εξουσία στη χώρα, προκειμένου να εφαρμοστεί η συμφωνία Τσόρτσιλ-Ίντεν και Στάλιν-Μόλοτοφ στη Μόσχα τον Οκτώβριο του 1944 που επιβεβαιώθηκε εν συνεχεία στη Γιάλτα.

Αυτή είναι η μοίρα εθνών, που οι ηγέτες τους δεν σκέφτονται με το δικό τους μυαλό και δεν έχουν την ψυχή να μην προσκυνάνε τους Ανθύπατους. Αυτή είναι η μοίρα λαών, που περιορίζονται στον ρόλο οπαδών και δεν έχουν βρει τον τρόπο να ελέγχουν δημοκρατικά τις ηγεσίες τους.

Πηγή: kosmodromio.gr

atlantico.fr: 2022: Ποια δημοσιογραφία;

1

 

του Drieu Godefridi, φιλοσόφου και δοκιμιογράφου atlantico.fr

H Παραπληροφόρηση ως ίππος της Αποκάλυψης, δίπλα στον Πόλεμο, την Πείνα,  τo Λοιμό και το Θάνατο! 

Πολλοί δημοσιογράφοι επιμένουν να φαντασιώνονται τη δουλειά τους όπως ήταν το 1950 ή το 1980. Ωστόσο, η σχέση μας με την πληροφορία έχει αλλάξει. Δομικά.

Όλοι έχουμε πρόσβαση σε πραγματικές πληροφορίες — όπως στον Μεσαίωνα, όπως στην Αναγέννηση, όπως και στην ελληνική αρχαιότητα. Αυτό που έχει αλλάξει είναι το εύρος αυτής της πρόσβασης και η ικανότητά μας να επικοινωνούμε αυτές τις πληροφορίες στον κόσμο —κυριολεκτικά— και άμεσα.

Οντως, η πραγματικότητα αυτής της διάδοσης εξαρτάται από τη δημοτικότητά μας, μεταξύ άλλων από τα κοινωνικά δίκτυα. Αυτή η δημοτικότητα οικοδομείται και χρειάζεται χρόνο. Φυσικά, αυτή η νέα πληροφοριακή πραγματικότητα είναι βαθιά άνιση — όπως κάθε τι ανθρώπινο και φυσικό. Το γεγονός παραμένει: από εδώ και πέρα, μικροί ή μεγάλοι, πλούσιοι ή φτωχοί, χρήστες του tiktok ή του instagram,  είμαστε ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι ως «διακινητές» γεγονότων έχουν χάσει τον λόγο ύπαρξής τους.

Έμαθα περισσότερα για την ανάλυση των επιδημιολογικών δεδομένων από την κρίση του COVID ακολουθώντας τον λογαριασμό του Nassim Nicholas Taleb στο Twitter από ό,τι θα έκανα διαβάζοντας καθημερινά Le Monde, Le Figaro και τις ανείπωτες εριστικές αστειότητες της Libé[ration].

Η μετάβαση από τη μια κυριαρχία στην άλλη πραγματοποιείται σπάνια χωρίς προστριβές. Αυτό είναι το παράδοξο του Θουκυδίδη. Η κυρίαρχη δύναμη πηγαίνει σε πόλεμο με την αναδυόμενη δύναμη, οδηγούμενη από τον φόβο της ανερχόμενης δύναμης του ανταγωνιστή της. Εδώ υπάρχει μια αλήθεια, τουλάχιστον μια γνωσιολογική σταθερά, που ξεφεύγει πολύ από το πλαίσιο των διεθνών σχέσεων.

Το ότι  ο παλιός κόσμος της πληροφορίας δεν θα πεθάνει χωρίς να πολεμήσει, το Twitter προσφέρει μια εξαιρετική συνοπτική απεικόνιση.

Συνεργασία με το «Βαθύ κράτος»

Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης προεκλογικής εκστρατείας για την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών (2020), το Twitter επέτρεψε σε όλους να κοινοποιούν ελεύθερα γεγονότα που γνώριζαν για αυτήν την εκστρατεία, αλλά και απόψεις, αστειότητες. Πολύ τοπικά γεγονότα, όπως πολύ γενικές αναλύσεις.

Αυτό δεν μπορούσε να το ανεχτεί ο παλιός κόσμος. Στην προεκλογική περίοδο, διαμορφώθηκε μια απίθανη αλλά τρομερή κλίκα, μια ευέλικτη και καταναγκαστική συμμαχία ανώτερων στελεχών του Twitter, κυβερνητικών υπηρεσιών, ιδίως του FBI, ΜΚΟ και σχεδόν όλου του «παραδοσιακού» Τύπου για την καταπολέμηση της «παραπληροφόρησης».

Αλίμονο! Αυτή η συμμαχία, που δεν είναι πλέον απίθανο ότι εξελίχθηκε σε συστηματική και δομική, δεν μπορούσε να προβλέψει την εξαγορά του Twitter από αυτό το ελεύθερο (και πλούσιο) ηλεκτρόνιο που είναι ο Έλον Μασκ. Δίκαια μιλούμε για «Αρχεία Twitter», τα οποία αποκαλύπτουν στον κόσμο τις ακόλουθες αλήθειες:

1/ Το «Βαθύ Κράτος», που ορίζεται με την έννοια της ετερογενούς αλλά τέλεια συντονισμένης αρμάδας που μόλις περιγράψαμε, είναι μια παράνομη οντότητα – που συμμετέχει στη δομή της αμερικανικής συνταγματικής τάξης.

2/ Η συνεργασία μεταξύ Twitter και FBI ήταν μόνιμη κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του 2020.

3/ Στο 99% αυτών των περιπτώσεων, οι έκδηλα κομματικοί λογαριασμοί,  με σκιώδη αποκλεισμό, απαγόρευση και ακυρωμένα tweets προέρχονταν από υποστηρικτές των Ρεπουμπλικανών.

Πρέπει να συμπεράνουμε ότι οι Δημοκρατικοί είναι όλοι έντιμοι άνθρωποι, που διακινούν μόνο αποδεδειγμένες, ποιοτικές πληροφορίες, ουδέτερες και ανιδιοτελείς  ; Ακόμη και οι πιο εξαγριωμένοι λογοκριτές του Twitter διαπίστωσαν ότι το FBI μερικές φορές υπερέβαλε, ζητώντας τους να ακυρώσουν χιουμοριστικά tweets που αρέσουν σε τρία άτομα. Πριν διαγράψουν το εν λόγω tweet.

Εν μέσω της προεκλογικής εκστρατείας των ΗΠΑ, όλα τα μέσα ενημέρωσης απέκρυψαν το σκάνδαλο του Χάντερ Μπάιντεν για να μην αμαυρώσουν την εικόνα του πατέρα του-υποψήφιου Προέδρου και ευνοήσουν τον «πράκτορα του Πούτιν» Τραμπ. Μοναδική εξαίρεση η εφημερίδα New York Post!…

Στο πλαίσιο αυτής της καλωδουλεμένης συνεργασίας, όλα τα όργανα του κλασικού τύπου εκτός από ένα (η New York Post) αποφάσισαν να θάψουν το φορητό υπολογιστή που είχε ξεχάσει να πάρει από τον επισκευαστή του αυτός ο εκφυλισμένος τοξικομανής Χάντερ Μπάιντεν και ο οποίος όμως αποκάλυψε την έκταση του συμβιβασμού του Μπάιντεν με τα καθεστώτα της Κίνας και της Ουκρανίας. Όλα αυτά, δίνοντας πίστη στην ιδέα ότι ήταν ένας «ρωσικός ελιγμός» (sic). Φυσικά, αυτή η γελοία θεωρία ρωσικής παγίδας δεν είχε καμία βάση στην πραγματικότητα και ήταν τόσο ψευδής όσο ήταν πραγματικός ο φορητός υπολογιστής του Hunter.

Η δημοσιογραφία είναι μόνο μια λέξη, σημασία έχει το πράγμα, δηλαδή η ροή της πληροφορίας. Αυτό προϋποθέτει αφενός την πρόσβαση στα γεγονότα και το συσχετισμό τους, αφετέρου την ορθολογική δόμηση του πραγματικού υλικού (αιτιατική, περιστασιακή εξήγηση κ.λπ.).

Ο Τραμπ…πράκτορας της Ρωσίας!

Πολλοί δημοσιογράφοι αναγνωρίζουν το γεγονός ότι η πρόσβαση σε πραγματικό υλικό δεν εξαρτάται πλέον από αυτούς. Αλλά διεκδικούν την ορθολογική του διάρθρωση, για την οποία «τα δίκτυα», που υιοθετούν χίλιες θεωρίες συνωμοσίας κάθε μέρα, θα ήταν ανίκανα.

Ωστόσο, ακριβώς στη δόμηση του πραγματικού υλικού είναι πιο εμφανής η σημερινή αποτυχία της δημοσιογραφίας. Ας πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα. Επί τρία ολόκληρα χρόνια, ο κλασικός Τύπος διακινούσε τη θέση ότι η εκστρατεία Τραμπ το 2016 δεν ήταν παρά μια τεράστια «συμπαιγνία» με την κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, σε σημείο να κατηγορεί τον Τραμπ για Ρώσο πράκτορα (sic). Τρία χρόνια, εκατομμύρια άρθρα, αφιερώματα, αναφορές, σε όλο τον κόσμο! Όλα ήταν λάθος. Με άλλα λόγια,  η πιο τρομερή θεωρία συνωμοσίας που κυκλοφόρησε στη Δύση από το 1945 ήταν το γεγονός του κλασικού Τύπου, σε άμεσο συνδυασμό με άλλες παραμέτρους αυτού που δικαίως αποκαλείται «Βαθύ Κράτος».

Οι κλασικές εφημερίδες δεν πρόκειται να εξαφανιστούν όλες. Θα επιβιώσουν όσες προκρίνουν την αντικειμενική δόμηση του πραγματικού υλικού.

Αυτό έρχεται σε αντίθεση με αυτό που κάνει η πλειοψηφία των σύγχρονων δημοσιογράφων που όχι μόνο αρνούνται να επιμένουν στα γεγονότα – η γνώμη τους είναι τόσο σημαντική! — αλλά θέτουν τη γνώμη τους πάνω από τα γεγονότα. Λες και το μόνο γεγονός που έχει πραγματικά σημασία ήταν η γνώμη τους, η οποία από μόνη της παρουσιάζει λίγο περισσότερη αξία ή ενδιαφέρον από τη γνώμη της οποιασδήποτε ινσταγκραμ-οπούλου ή του οποιουδήποτε τικτοτ-ίδη.

Αυτή η δημοσιογραφία, που δεν έχει άποψη αλλά διαχέει σύγχυση, δεν έχει μέλλον. Υπάρχει κάθε λόγος να χαιρόμαστε και οι τεράστιες επιδοτήσεις στα παλαιά ΜΜΕ, που πλέον δεν δικαιολογούνται με τίποτα, αξίζει να επανεξεταστούν υπό το φως αυτής της αλήθειας.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://atlantico.fr/article/decryptage/2022-l-annee-ou-le-journalisme-est-tombe-dans-le-coma-drieu-godefridi

 

The Lost Art of Looking at Nature

0
Flower pattern Art Deco stencil print in oriental style. Original from our own 1914 edition of Samarkande: 20 Compositions en couleurs dans le Style oriental" (Samarkand: 20 Color Compositions in the Oriental Style) by E. A. Séguy

While David Attenborough’s work rarely gives center stage to climate change, his project has always been to shift how humans relate to nature.

Print from Samarkande by E. A. Séguy, 1914

This spring, a polling company surveyed Brits to find the nation’s most beloved exports. Beating out William Shakespeare and afternoon tea for the top three spots were the Sunday roast dinner, fish and chips, and the naturalist and television presenter Sir David Attenborough. A few years earlier, Attenborough, now ninety-six years old, was voted the most popular person in Britain. His popularity extends beyond national borders, too. The Australian comedian Ben Ellwood hosts a podcast called Thank God for David Attenborough, on which biologists join him to digest and appreciate episodes of Attenborough’s nature documentaries. But the metric of popularity that might matter most to Attenborough himself—one he has called “the biggest of compliments”—comes from the world of wildlife biology: dozens of species of plants and animals, living and extinct, including a bright blue and yellow lizard, a deep-water fish parasite, and a small golden wildflower, have been named after him.

Part of the reason that Attenborough is so beloved is simply the strength of his public-broadcasting version of star quality, a magic of affect and appearance. His accent is posh and plummy, his voice at once soft and authoritative as he describes the arrival of heavy clouds over a parched savannah or the rare midnight opening of some dusky bloom. Attenborough’s popularity has seemed to spike in recent years, in parallel with public understanding of the urgency of the climate crisis. Whether or not you consider yourself a “nature lover,” your media diet in recent years has most likely become saturated with stories of social and environmental peril driven by climate collapse. As wilderness disappears and our ways of experiencing it grow ever more mediated, Attenborough is there on the ground, pushing aside a branch to reveal some creature—or, as in his new series, Green Planet, which focuses on the lives of plants, zooming in on something special about the branch itself—and meeting the natural world with attention and reverence.

Attenborough has a special niche in the ecosystem of climate narratives—acknowledging the crisis while, for the most part, not giving it center stage. His last series, the 2019 Our Planet, addressed the climate crisis head-on. It has the same stunning photography and inviting vocal palette as his other programs, but in it he delivers policy recommendations about land use and conservation with an uncharacteristic level of pragmatism. I interviewed him over the phone when Our Planet came out, asking about what seemed to be a political evolution in his work, and he described the goal of the series in urgent terms: “What we have to do now is to make sure that this has caught the support of the people, of the electorate, of all democratic countries. People should be demanding that financial systems and governments should recognize the climate problems and do something about them.” Green Planet, which aired on the BBC early this year and comes to PBS in July, is a return to form; warnings are present, but shifted to the background. At first glance, this shift could seem like a backing-off from politics—but Attenborough’s project has always been to reshuffle the way humans relate to nature, and Green Planet continues this work in a way that’s both subtle in its execution and radical in its substance.

Green Planet offers classic nature-doc escapism: an unlucky insect tumbles into the deep well of a carnivorous pitcher plant; a monstrous, meter-wide flower displays whiskers and teeth; feathery pink fronds undulating beneath the surface of white-water rapids secrete a miracle adhesive to anchor themselves to the rocks. The episodes are organized by biome categories—fresh water, desert, tropics, and so on—and each one travels the globe. A few minutes in the Colombian rain forest are followed by a visit to a frozen lake in the mountains of Japan, and Attenborough narrates with a steady stream of unifying, dulcet observations. Many of the plant kingdom’s traits are “spectacular” or “remarkable,” and there are plenty of “soft velvety threads.” The bulk of the screen time is spent shoring up this anodyne, if novel, notion: plants are sensory marvels. The beauty and strangeness acts as a spoonful of sugar, so diverting that you hardly notice the fleeting discussions of the ecological importance of plants and how they are endangered by monocultures and climate change. These less frequent passages are the series’ medicine. Attenborough’s films often end with a call to action. But it is savvy of him, both as an artist and as an activist, to make plenty of room for pleasure. Too often, I find myself having to choke down environmental news, struggling to engage with wildfires and floods and the stream of IPCC reports offering the same grim forecasts but with shorter and shorter event horizons. This type of information is important, and it is rife with human frailty and failure. To pause for a moment, guided by an old naturalist’s eye for curiosity and beauty, is restorative. It gives a viewer the energy to face the hard truths of the rolling crisis and serves as a reminder of the wonders outside the human world that are also at stake.

In his 1981 book The Expanding Circle, the philosopher Peter Singer wrote about the ongoing project of expanding the reach of humanity’s moral sphere—widening it to encompass more and more beings. Making this leap is relatively easy with animals; in his new series, Attenborough’s task is a harder one. Can we, should we, really care about the lives of plants? He makes the case that we should impressively, showing how tightly woven plant lives are with our own: photosynthesis is the basis of all life on Earth, plants exist in intricate systems that we are now endangering, and human society’s deepest structures are based on our relationships with them.

Attenborough declares at the outset that his aim for the series is to show the world “from the plants’ perspective.” The very idea that plants have a perspective is new, and may strike the ear as anthropomorphizing, or even as nonsense. Nature documentaries and conservation stories have more often focused on charismatic megafauna: lions, tigers, pandas, and other majestic creatures that—as fellow large, social mammals—are easily identifiable as similar to humans. Attenborough has filmed plants before, as in the 1995 series The Secret Lives of Plants and the 2012 3D feature Kingdom of Plants. But Green Planet coincides with a moment when our understanding of the lives of plants and fungi is being dramatically revised. No longer simply the backdrop for the workings of sentient life, plants and fungi are beginning to be understood to have behaviors and intelligences of their own. In 2019, scientists began mapping the “wood wide web,” the underground fungal networks by which trees send chemical signals about stresses and even share nutrients with one another. When scientists reported in the early 1980s that some trees release chemical signals into the air to warn others nearby of insect attacks, their research was seen as outlandish; today, there is still plenty of debate about the use of terms like “plant decision-making” and “plant neurobiology,” but the notion that plants can perceive the world around them and respond to it, including with signals to their kin, is no longer controversial. And in Green Planet Attenborough does not shy away from presenting them as main characters with their own aims and actions.

One of the earliest uses of time-lapse photography was the 1910 short film The Birth of a Flower, and Green Planet uses motion control, a souped-up version of that same technique. Frames are taken at a slow rate, capturing the plants’ movement over an extended period, and when the film is played at normal speed the plants seem to be acting in hyper-speed. Plants that would seem to the naked human eye to be standing still are revealed to be doing much more. “Plants behave a lot like animals do,” one cameraman says, “and being able to see it in time-lapse is one thing, but motion-control brings you into that time scale.” As Attenborough puts it, “This is a game-changer.” And it is true that the photography is beautiful—if not exactly revolutionary to an eye spoiled by more than a decade of nature docs with extremely high production values. But the particular appeal of Green Planet doesn’t come from its use of new technology. Instead, it is Attenborough’s old-fashioned approach to looking at nature that sets the show apart. The series gets its energy from quiet sources—from cool facts about the structure and function of species and from the aura of reverence that Attenborough brings to each episode, transforming them from high-tech biology seminar to secular worship service.

Attenborough’s distinctive style might stem from his unusual career path. He spent the first part of his career as a controller at the BBC, a managerial role that dealt with finances and behind-the-scenes production. He made a mid-career shift in 1972 to focus on writing his own programs and working in front of the camera and microphone. His approach changed over time. In his earliest programs, filmed in the 1960s, he did a lot of, as Ellwood put it on his podcast, “running around jumping on things and collecting critters.” At the heart of his work has been an ongoing project that remains central to his appeal: recasting the relationship between humans and other living beings. He is always bringing us closer to them, gently modeling a way of seeing them fully, in their own complicated worlds, and eroding the superiority so deeply encoded in the way we are trained to view nonhuman life.

Attenborough is the world’s most popular nature-show presenter, but his style is old school. The longest-running natural-history TV series is Nature, which has aired weekly on PBS since 1982. The photography and scoring of the early episodes were basic by today’s standards, and watching them now feels like looking at safari footage while being read the best passages from relevant Wikipedia pages: a recitation of the habits, diet, and physiology of the week’s chosen creature. This is not a criticism. The animals’ lives, relatively unembellished, are interesting. As a child, I was only vaguely aware of the way that the show could pull my sympathies to different types of animals depending on who was the protagonist. In the episode about zebras, you might follow a herd on its long search for water in an arid savannah, and then mourn when the prowling lions successfully separated from the herd a young, weak, or injured individual and brought the poor thing down. In the episode about lions, though, you celebrated when the band of lionesses finally made a kill, having just learned that the pride had gone a week without a meal. The dramas, such as they were, were simple and driven by instinct: food, water, territory, sex.

The genre has changed since then. Leaps forward in filming technology—smaller and more portable cameras, high-definition photography, drones—have made it easier than ever to capture more sophisticated footage of rare animals and to film in remote locations. Contemporary nature docs can move from delicate close-ups to sweeping shots of whole regions, both ends of the spectrum so perfectly clear and crisp that it’s easy to forget that what you’re seeing in your living room would be impossible to observe outside without high-tech intervention.

The way the wilderness is dramatized has also changed. (Even Nature breaks out of its species-specific episodes for specials in which cameras are strapped to the animals themselves or a filmmaker narrates a long relationship with a particular animal he has followed.) In twenty-first-century nature programs, the music does heavy emotional lifting. I recently watched one set in Yellowstone that was narrated by a voice so gravelly and menacing it sounded uncannily like an ad for an F-150. It moved quickly from species to species, catching each one at a grim crossroads. When an influx of springtime meltwater approached a beaver dam, the music accompanying the night-vision footage became so ominous that the creatures might have been fighting off an impending flood in Gotham City. I found myself wishing for the old-fashioned approach, in which the narrator might spend several quiet minutes with the beavers when they are not in mortal danger, with footage of their dam construction and descriptions of the types of trees they prefer. Instead, this was the reality-TV version of beaver existence: technically composed of facts, but amped up to spin daily life into suspense.

Attenborough’s films are also driven by shifts in cinematic technology. The Planet Earth series, which he narrated for the BBC (the American version was voiced by Sigourney Weaver), was a watershed moment. Filmed over four years and with an unprecedented budget of $25 million, it was proof of concept that nature docs could be high-tech and wildly popular. But even as his budgets have increased, Attenborough has resisted the reality-TV-ification of natural history. “I’m a bit of a dinosaur,” he said in a 2012 interview, describing his distance from the newer trends within the genre. When he started out, he said, the goal of nature documentaries was simple: “What one was wanting to do was to show as closely as you can the behavior of some animal or other. But these days you can get perhaps an even larger audience if you combine that sort of storytelling with an adventure story.” Whether it’s the presenter or the subject having that adventure, the focus has shifted, and the project is something other than the naturalist’s hushed attention.

In the late 1970s, when Attenborough was working as a manager of BBC2, he produced two major series about the history of humanity: Civilisation and The Ascent of Man. Both were successful, but he wanted to make a series that would give the spotlight to natural history. In Life on Earth, he became the host and traveled the world presenting a narrative about the evolution of species. In one of the show’s most famous moments, he appears in a leafy thicket next to a giant gorilla. He goes off script and, in an ad-lib commentary, whispers, “There is more meaning and mutual understanding in exchanging a glance with a gorilla than with any other animal I know.” He gives the naturalist’s explanation for why this is so: we have the same sensory apparatuses and live in comparable social groups, so these apes offer our best chance at achieving cross-species understanding. It is this aim that sets his work apart. Close observation of a gorilla offers the “possibility of escaping the human condition and living imaginatively in another creature’s world,” he says, crouched in the greenery. It’s an almost radical idea, to show humanity all the corners of the world, emphasizing that it belongs to other creatures. Perhaps we love Attenborough because he is an advocate and practitioner of a special way of seeing and relating. His interest in the natural world begins not with the gaze of an empath, for whom another’s feelings become real because he feels them himself, but with the humility of an observer content to be an outsider.


Rachel Riederer is a writer and editor in Brooklyn.

dissentmagazine.org

Ουκρανία: Πέντε σενάρια για την εξέλιξη του πολέμου το 2023

0

Τα ερωτήματα είναι πολλά, τα σενάρια περισσότερα…

Η σύγκρουση στην Ουκρανία πρόκειται να εισέλθει στο δεύτερο έτος της τον προσεχή Φεβρουάριο και το BBC ζήτησε από στρατιωτικούς αναλυτές να κάνουν μία εκτίμηση για την εξέλιξη του πολέμου εντός 2023.

Τα ερωτήματα είναι πολλά, τα σενάρια περισσότερα: Θα υπάρχει νικητής και ηττημένος; Θα υπάρχει ένα τέλος στο πεδίο της μάχης ή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων; Ή σε ένα χρόνο από τώρα θα γράφεται πάλι ένα νέο κείμενο με σενάρια για την έκβαση του πολέμου το 2024;

«Κλειδί η ανοιξιάτικη επίθεση της Ρωσίας»

Όσοι εισβάλουν σε μια άλλη χώρα, οπουδήποτε στις μεγάλες ευρασιατικές στέπες καταδικάζονται τελικά να ξεχειμωνιάσουν εκεί. Ο Ναπολέων, ο Χίτλερ και ο Στάλιν έπρεπε να κρατήσουν τον στρατό τους σε κίνηση ενόψει του χειμώνα στις στέπες και τώρα –που η εισβολή του οπισθοδρομεί- ο Βλαντιμίρ Πούτιν κρατάει τις δυνάμεις του για μια νέα ρωσική επίθεση την άνοιξη.

Και οι δύο πλευρές χρειάζονται μια παύση, αλλά οι Ουκρανοί είναι καλύτερα εξοπλισμένοι και έχουν κίνητρο για να συνεχίσουν. Μπορούμε να περιμένουμε ότι θα διατηρήσουν την πίεση, τουλάχιστον στο Ντονμπάς. Στην Κρεμίννα και το Σβατόβε είναι πολύ κοντά σε μια μεγάλη νίκη που θα ωθήσει τις ρωσικές δυνάμεις πολλά χιλιόμετρα πίσω, προς την επόμενη φυσική αμυντική γραμμή, κοντά στο σημείο όπου ουσιαστικά ξεκίνησε η εισβολή τους τον Φεβρουάριο.

Το Κίεβο θα είναι απρόθυμο να σταματήσει όταν μία άμεση νίκη είναι τόσο μεγάλη. Οι ουκρανικές επιθέσεις ενδέχεται, ωστόσο, να σταματήσουν στα νοτιοδυτικά, μετά την ανάκτηση της Χερσώνας.

Η διέλευση στην ανατολική πλευρά του ποταμού Δνείπερου για να πιέσει τις ευάλωτες οδικές και σιδηροδρομικές συνδέσεις της Ρωσίας προς την Κριμαία μπορεί να είναι πολύ απαιτητική. Αλλά το ενδεχόμενο το Κίεβο να ξεκινήσει μια νέα αιφνιδιαστική επίθεση δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Για το 2023, ο καθοριστικός παράγοντας θα είναι η εαρινή επίθεση της Ρωσίας. Ο Πούτιν είχε παραδεχτεί ότι περίπου 50.000 από τους εφέδρους του ήδη βρίσκονται στο μέτωπο. Οι άλλοι 250.000 από αυτούς εκπαιδεύονται για το επόμενο έτος.

Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για κάτι άλλο, παρά περισσότερες μάχες μέχρι να εγκατασταθούν οι νέες ρωσικές δυνάμεις στο πεδίο. Μια σύντομη και ασταθής κατάπαυση του πυρός είναι η μόνη εναλλακτική προοπτική. Ο Πούτιν έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν θα σταματήσει. Και η Ουκρανία έχει ξεκαθαρίσει ότι εξακολουθεί να μάχεται.

Μάικλ Κλαρκ, αναπληρωτής διευθυντής του Ινστιτούτου Στρατηγικών Σπουδών, Έξετερ, Ηνωμένο Βασίλειο

Ουκρανία: Πέντε σενάρια για την εξέλιξη του πολέμου το 2023-1
AP

«Η Ουκρανία θα ξανακερδίσει τη γη της»

Η Ουκρανία θα κερδίσει αποκαθιστώντας πλήρως την εδαφική της ακεραιότητα έως την άνοιξη του 2023 το αργότερο. Δύο παράγοντες διαμορφώνουν αυτό το συμπέρασμα.

Το ένα είναι το κίνητρο, η αποφασιστικότητα και το θάρρος του ουκρανικού στρατού και έθνους στο σύνολό του, κάτι που δεν έχει προηγούμενο στη σύγχρονη ιστορία του πολέμου. Το άλλο είναι το γεγονός ότι, μετά από χρόνια κατευνασμού ενός Ρώσου δικτάτορα, η Δύση επιτέλους ωρίμασε για να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ιστορικής πρόκλησης που αντιμετωπίζει.

Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα σε πρόσφατη δήλωση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ: «Το τίμημα που πληρώνουμε είναι σε χρήματα. Ενώ το τίμημα που πληρώνουν οι Ουκρανοί είναι σε αίμα. Εάν τα αυταρχικά καθεστώτα δουν ότι η βία ανταμείβεται, όλοι θα πληρώσουμε πολύ υψηλότερο τίμημα. Και ο κόσμος θα γίνει πιο επικίνδυνος για όλους μας».

Ο ακριβής χρόνος της αναπόφευκτης ουκρανικής νίκης θα καθοριστεί από την ταχύτητα με την οποία το ΝΑΤΟ θα παραδώσει ένα νέο πακέτο όπλων που θα αλλάξει το παιχνίδι (τανκς, αεροπλάνα, πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς).

Περιμένω ότι η Μελιτόπολη θα γίνει το βασικό σημείο μάχης τους επόμενους μήνες (ίσως και εβδομάδες). Έχοντας καταλάβει τη Μελιτόπολη, οι Ουκρανοί θα μετακινηθούν εύκολα στην Αζοφική Θάλασσα, διακόπτοντας ουσιαστικά τις γραμμές ανεφοδιασμού και επικοινωνίας προς την Κριμαία.

Η ρωσική συνθηκολόγηση θα γίνει και επίσημα στο πλαίσιο τεχνικών συνομιλιών μετά τις νίκες της Ουκρανίας στο πεδίο της μάχης.

Οι νικήτριες δυνάμεις -Ουκρανία, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ- θα διαμορφώσουν μια νέα αρχιτεκτονική διεθνούς ασφάλειας.

Αντρέι Πιοντκόβσκι, επιστήμονας και αναλυτής με έδρα την Ουάσιγκτον 

Ουκρανία: Πέντε σενάρια για την εξέλιξη του πολέμου το 2023-2
AP

«Δεν υπάρχει τέλος»

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν περίμενε παθητική αποδοχή από την Ουκρανία και καμία ουσιαστική ανάμειξη άλλων χωρών. Αυτός ο λάθος υπολογισμός οδήγησε σε μια παρατεταμένη σύγκρουση, χωρίς φαινομενικά ορατό τέλος.

Ο χειμώνας θα είναι δύσκολος, καθώς οι ρωσικές επιθέσεις στις ουκρανικές υποδομές θα προσπαθήσουν να σπάσουν το ηθικό και την αντοχή ενός ήδη συντετριμμένου πληθυσμού. Αλλά η ουκρανική ανθεκτικότητα έχει αποδειχθεί αξιοσημείωτη. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί…

Οι προοπτικές για διαπραγμάτευση είναι δυσοίωνες. Για μια πιθανή ειρηνευτική συμφωνία, οι βασικές απαιτήσεις τουλάχιστον της μιας πλευράς πρέπει να αλλάξουν. Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι αυτό συνέβη ή ότι θα συμβεί σύντομα. Πώς θα έρθει το τέλος, λοιπόν;

Το κόστος του πολέμου, τόσο υλικό όσο και ανθρώπινο, μπορεί να σπάσει τη δέσμευση της ρωσικής πολιτικής ελίτ (σ.σ.: προς τον Πούτιν). Το κλειδί βρίσκεται μέσα στη Ρωσία. Οι προηγούμενοι πόλεμοι στους οποίους ο λάθος υπολογισμός ήταν ένα κρίσιμο στοιχείο, όπως το Βιετνάμ για τις Ηνωμένες Πολιτείες ή το Αφγανιστάν για τη Σοβιετική Ένωση, τελείωσαν μόνο με αυτόν τον τρόπο.

Οι εσωτερικές πολιτικές συνθήκες μετατοπίστηκαν στη χώρα που είχε υπολογίσει λανθασμένα, καθιστώντας την έξοδο -είτε «τιμητική» ή όχι- ως τη μόνη βιώσιμη επιλογή.

Αυτό μπορεί να συμβεί, ωστόσο, μόνο εάν η Δύση παραμείνει σταθερή στην υποστήριξή της προς την Ουκρανία, ενόψει των αυξανόμενων πιέσεων που συνδέονται με το κόστος του πολέμου.

Δυστυχώς, θα συνεχιστεί μια μακροχρόνια πολιτική, οικονομική και στρατιωτική μάχη που θα έχει να κάνει κυρίως με την αποφασιστικότητα της κάθε πλευράς. Και μέχρι το τέλος του 2023 πιθανότατα θα είναι ακόμα σε εξέλιξη.

Μπάρμπαρα Ζαντσέτα, Τμήμα Πολεμικών Σπουδών, King’s College του Λονδίνου

Ουκρανία: Πέντε σενάρια για την εξέλιξη του πολέμου το 2023-3
REUTERS/Valentyn Ogirenko

«Κανένα άλλο αποτέλεσμα εκτός από τη ρωσική ήττα»

Είναι πολύ νωρίς για να προγραμματίσουμε μια παρέλαση νίκης στο Κίεβο, αλλά η δυναμική είναι τώρα στην πλευρά της Ουκρανίας και δεν έχω καμία αμφιβολία στο μυαλό μου ότι θα κερδίσουν αυτόν τον πόλεμο, πιθανότατα το 2023.

Τα πράγματα θα κινηθούν πιο αργά κατά τη διάρκεια του χειμώνα, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι δυνάμεις της Ουκρανίας θα είναι σε θέση να αντεπεξέλθουν καλύτερα από τις δυνάμεις της Ρωσίας, λόγω όλου του χειμερινού εξοπλισμού που προέρχεται από το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά και τη Γερμανία.

Μέχρι τον Ιανουάριο, η Ουκρανία θα μπορούσε να είναι σε θέση να ξεκινήσει την τελική φάση της εκστρατείας που είναι η απελευθέρωση της Κριμαίας.

Γνωρίζουμε από την ιστορία ότι ο πόλεμος είναι μια δοκιμασία θέλησης και μια δοκιμασία υλικοτεχνικής υποστήριξης.Όταν βλέπω την αποφασιστικότητα του ουκρανικού λαού και των στρατιωτών και τη ραγδαία βελτίωση της υλικοτεχνικής υποδομής, δεν βλέπω άλλο αποτέλεσμα παρά μόνο μια ρωσική ήττα.

Η ρωσική αποχώρηση από τη Χερσώνα με οδήγησε εν μέρει σε αυτό το συμπέρασμα.

Πρώτον ως ψυχολογική ώθηση για τον ουκρανικό λαό, δεύτερον ως μια βαθιά αμηχανία για το Κρεμλίνο και τρίτον -δίνοντας στις δυνάμεις της Ουκρανίας ένα βασικό επιχειρησιακό πλεονέκτημα- η Κριμαία βρίσκεται πλέον εντός της εμβέλειας των ουκρανικών οπλικών συστημάτων.

Πιστεύω ότι στα τέλη του 2023 η Κριμαία θα βρίσκεται πλήρως στον ουκρανικό έλεγχο, αν και μπορεί να υπάρξει κάποιο είδος συμφωνίας, που θα επιτρέπει στη Ρωσία να αποσύρει σταδιακά μέρος της ναυτικής της παρουσίας στη Σεβαστούπολη – ίσως ακόμη και μέχρι το τέλος της συνθήκης (περίπου το 2025) που υπήρχε πριν από την παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία.

Θα γίνουν προσπάθειες ανασυγκρότησης της ουκρανικής υποδομής κατά μήκος της ακτής της Αζοφικής Θάλασσας, συμπεριλαμβανομένων των σημαντικών λιμανιών της Μαριούπολης και του Μπερντιάνσκ και η επαναλειτουργία του καναλιού της Βόρειας Κριμαίας που εκτρέπει το νερό από τον Δνείπερο στην Κριμαία θα είναι ένα άλλο σημαντικό έργο που θα τύχει προσοχής.

Μπεν Χότζες, πρώην διοικητής στρατηγός, Στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών Ευρώπης

Ουκρανία: Πέντε σενάρια για την εξέλιξη του πολέμου το 2023-4
REUTERS/Valentyn Ogirenko

«Περιμένω μία από τα ίδια»

Αντί για το «πώς θα τελειώσει» δείτε τι θα ήθελε να πετύχει η κάθε πλευρά στην επόμενη φάση. Μόνο περίπου οι μισοί από τους 300.000 επιστρατευμένους της Ρωσίας βρίσκονται ήδη στη ζώνη μάχης. Οι υπόλοιποι, μαζί με τις δυνάμεις που αποδεσμεύτηκαν μετά την αποχώρηση της Χερσώνας, δίνουν στους Ρώσους την ευκαιρία να ξεκινήσουν μια επίθεση.

Η κατοχή των περιοχών του Λουγκάνσκ και του Ντονέτσκ θα συνεχιστεί, αλλά μια σημαντική ρωσική ώθηση, όπως μία κίνηση από το νότο στο Πάβλογκραντ για να περικυκλωθούν οι ουκρανικές δυνάμεις στο Ντονμπάς είναι λιγότερο πιθανή.

Πιθανότερη είναι η συνέχιση της τρέχουσας τακτικής: Κίνηση των ουκρανικών δυνάμεων με αργή προέλαση, όπως στις πόλεις Μπαχμούτ και Αβντίιβκα, με κατά πάσα πιθανότητα ίδιο μοντέλο δράσης στις πόλεις Σβατόβε και Κρεμίννα.

Η συνέχιση της στόχευσης της ουκρανικής ενεργειακής υποδομής και άλλων επιθέσεων κατά της Ουκρανίας θα κλιμακώσει τη ρωσική στρατηγική φθοράς.

Σημαντικές ουκρανικές δυνάμεις αποδεσμεύτηκαν επίσης μετά από τη ρωσική υποχώρηση από τη Χερσώνα. Για αυτούς στρατηγικής αξίας κατεύθυνση είναι προς το νότο, ειδικά προς τη Μελιτόπολη ή το Μπερντιάνσκ, με στόχο να κόψουν τον ρωσικό χερσαίο διάδρομο προς την Κριμαία. Αυτή θα ήταν μια μεγάλη ουκρανική νίκη, και γι’ αυτό ακριβώς οι Ρώσοι οχυρώνουν τη Μελιτόπολη.

Μια άλλη επιλογή για την Ουκρανία είναι το Σβατόβε – η επιτυχία εκεί θα έθετε σε κίνδυνο ολόκληρη τη βόρεια πλευρά της ρωσικής πρώτης γραμμής.

Το μεγάλο ερώτημα είναι πόσες ουκρανικές δυνάμεις είναι διαθέσιμες για την επίθεση σε αυτό το σημείο και ποιο χρονοδιάγραμμα έχει ο στρατηγός Ζαλούζνι στο γραφείο του, που να αναφέρει πόσες νέες εφεδρικές ταξιαρχίες θα είναι έτοιμες σε έναν, δύο ή τρεις μήνες από τώρα, συμπεριλαμβανομένου ανθρώπινου δυναμικού, τεθωρακισμένων οχημάτων και βαρέων όπλων.

Μετά το τέλος του χειμώνα, θα πάρουμε την απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Και αυτή η απάντηση θα μας φέρει λίγο πιο κοντά στο «πώς θα τελειώσει».

Ντέιβιντ Γκέντελμαν, στρατιωτικός ειδικός με έδρα το Ισραήλ

Ουκρανία: Πέντε σενάρια για την εξέλιξη του πολέμου το 2023-5
AP

Πηγή: BBC, Καθημερινή