Αρχική Blog Σελίδα 1724

Οι διωγμοί των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης τα έτη 1937-1938

0

Τoυ  Ιβάν Τζουχά * από το Άρδην τ. 124

Για να κατανοήσουμε τι συνέβη με τους Έλληνες της ΕΣΣΔ την εποχή του σταλινισμού, στα χρόνια 1937-1938, είναι απαραίτητο συνοπτικά να σκιαγραφήσουμε την κατάσταση στη χώρα εκείνη την εποχή. Τις μαζικές σφαγές που υπέστησαν αυτά τα χρόνια όλοι οι λαοί που ζούσαν στην ΕΣΣΔ.

Το πιο σημαντικό έγγραφο, που οδήγησε στις μαζικές διώξεις και σφαγές, ήταν η απόφαση της πολιτικής ηγεσίας του Κομμουνιστικού Κόμματος «Περί αντισοβιετικών στοιχείων», στις 2 Ιουλίου 1937. Με αυτό το έγγραφο, η NKVD[1] διέταξε να καταγραφούν όλα τα «αντισοβιετικά στοιχεία», έτσι ώστε «οι πιο εχθρικοί από αυτούς» να συλληφθούν αμέσως και να εκτελεστούν, οι υπόλοιποι να στ αλούν σε στρατόπεδα κράτησης. Συνολικά, σε όλη τη χώρα σχεδίαζαν τις συλλήψεις περίπου 260.000 ατόμων. Από αυτούς, τις 73.000 επρόκειτο να εκτελέσουν  (ως πρώτη κατηγορία), τους υπόλοιπους (ως δεύτερη κατηγορία) θα τους έστελναν σε στρατόπεδα για περίοδο 8 έως 10 ετών. Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί οι αριθμοί ξεπεράστηκαν κατά πολύ.

Εθνικές επιχειρήσεις

Στο πλαίσιο αυτής της επιχείρησης πραγματοποιήθηκαν 14 εθνικές επιχειρήσεις. Ξεκίνησαν από την πολωνική μειονότητα, μετά ακολούθησαν η γερμανική, η γιαπωνέζικη, η τσεχική, η λετονική και άλλες.

Πριν προχωρήσουμε στην εξέταση της «Ελληνικής Επιχείρησης», θα περιγράψω συνοπτικά την ελληνική διασπορά στην πρώην ΕΣΣΔ. Οι τόποι συμπαγούς διαμονής όλων των Ελλήνων στην ΕΣΣΔ ήταν: Η δυτική ακτή της Αζοφικής Θάλασσας, η Γεωργία, η επικράτεια του Κρασνοντάρ και η Κριμαία. Μεγάλες κοινότητες ζούσαν στη Μόσχα και στις μεγάλες πόλεις στον Νότο: Οδησσός, Ροστόφ, Ταγκαρόγκ κ.ά.

Ο ελληνικός πληθυσμός στην ΕΣΣΔ αυτή την εποχή (το 1937) ήταν περίπου 300 χιλ. εκ των οποίων περίπου 40-50 χιλ. είχαν ελληνική υπηκοότητα.

Η έναρξη της Ελληνικής Επιχείρησης, Οδηγία Νο 50215

Η ελληνική επιχείρηση υπήρξε η 13η στη σειρά. Ξεκίνησε  με τη μυστική οδηγία της NKVD Νο 50215, η οποία έλεγε: Τα υλικά της έρευνας αποδεικνύουν ότι οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες ενεργά πραγματοποιούν κατασκοπεία, δολιοφθορά και δράσεις εξέγερσης στην ΕΣΣΔ, εκτελώντας αναθέσεις των βρετανικών, γερμανικών και ιαπωνικών υπηρεσιών κατασκοπείας.

1) Στις 15 Δεκεμβρίου του τρέχοντος έτους (1937), ταυτόχρονα σε όλες τις Δημοκρατίες, τις κοινότητες και τις περιοχές, να γίνουν συλλήψεις όλων των Ελλήνων, υπόπτων για κατασκοπεία, δολιοφθορά, εξεγερτικό και εθνικιστικό αντισοβιετικό λόγο.

2) Σε σύλληψη υπόκεινται όλοι οι Έλληνες (Έλληνες υπήκοοι και πολίτες της ΕΣΣΔ).

Οι συλλήψεις

Η οδηγία εκδόθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1937. Οι συλλήψεις διατάχθηκαν να ξεκινήσουν στις 15 Δεκεμβρίου. Δόθηκαν τέσσερις μέρες για προετοιμασία. Στις πόλεις, οι συλλήψεις ξεκινούσαν πάντα γύρω στα μεσάνυχτα και διαρκούσαν μέχρι τις 2 ή 3 τα ξημερώματα. Κατά την έρευνα κατάσχονταν φωτογραφικές μηχανές και προσωπικά έγγραφα, ελληνικές εφημερίδες, αλληλογραφία από την Ελλάδα, βιβλία στα ελληνικά κ.ά.

Στα χωριά ακολουθούσαν διαφορετικό τρόπο. Οι ακτιβιστές του συμβουλίου του  χωριού πήγαιναν από πόρτα σε πόρτα και καλούσαν τους άντρες στο συμβούλιο του χωριού. Όταν έγινε σαφές ότι όλοι όσοι συγκεντρώθηκαν οδηγούνταν σε κοντινές φυλακές, οι άντρες άρχισαν να κρύβονται. Έτσι μερικοί σώθηκαν.

Φυλακή και ανάκριση

Στις φυλακές γίνονταν οι ανακρίσεις που συχνά συνοδεύονταν από ξυλοδαρμό. Χρησιμοποιούσαν εκβιασμούς: εκφόβιζαν τον συλληφθέντα απειλώντας με τη σύλληψη της συζύγου του και κοντινών του συγγενών, εάν δεν ομολογούσε ότι κατασκόπευε υπέρ της Ελλάδας. Οι ανακρίσεις πολλές φορές συνεχίζονταν για πολλές ώρες. (Στον κρατούμενο δεν επιτρεπόταν να φάει, να πιεί ή να καθίσει. Πολύ συχνά οι ανακρίσεις συνεχίζονταν όλη τη νύχτα, ενώ στο μεταξύ οι ανακριτές άλλαζαν).

Παραδείγματος χάρη, τον Ιβάν Πασχαλίδη, σε 4 μέρες –από τις 28 Δεκεμβρίου 1937 έως τις 2 Ιανουαρίου 1938– τον ανέκριναν 12 φορές. Τον έσυραν στο κελί βαριά χτυπημένο.

Στο Μπακού, ο ανακριτής κάρφωσε στον λαιμό του Γρηγόρη Παναγιωτίδη ένα μολύβι, το οποίο τρύπησε τον λαιμό και τραυμάτισε την γλώσσα του, επειδή αυτός δεν παραδεχόταν ότι ήταν Έλληνας κατάσκοπος.

Από ξυλοδαρμό και συνωστισμό στη φυλακή του Κρασνοντάρ, όπου ανά ένα τετραγωνικό μέτρο συνωστίζονταν τέσσερα άτομα, πέθαναν 71 Έλληνες. Πάρα πολλοί, μετά από απάνθρωπες ανακρίσεις, όπου ο ανακριτής έγραφε ό,τι ήθελε αυτός, υπέγραφαν το πρωτόκολλο, στο οποίο παραδέχονταν ότι ήταν Έλληνες κατάσκοποι ή μέλη της αντιεπαναστατικής, εθνικιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης κατασκοπείας και δολιοφθοράς. Ουσιαστικά τίποτα από αυτά δεν είχαν κάνει αυτοί οι άνθρωποι και δεν υπήρχαν καθόλου αποδεικτικά στοιχεία. Αλλά η ετυμηγορία για εκτέλεση ή κάτεργα δεν εξαρτιόταν από το αν το άτομο υπέγραφε το πρωτόκολλο ανάκρισης ή όχι.

Η διαδικασία καταδίκης

Τι συνέβαινε μετά; Οι καταστάσεις των συλληφθέντων από διάφορες περιοχές στέλνονταν στη Μόσχα. Βάσει αυτών, ο επικεφαλής της NKVD Νικολάι Γέζοφ[2] και ο γενικός εισαγγελέας Αντρέι Βισίνσκι[3] συνέτασσαν το ειδικό Ελληνικό Πρωτόκολλο. Συνολικά συνέταξαν 133 και το κάθε πρωτόκολλο περιείχε από 100 έως 300 ονόματα.

Για παράδειγμα, στις 2 Φεβρουαρίου 1938, οι Γέζοφ και Βισίνσκι, επονομαζόμενοι το «αχτύπητο δίδυμο», υπέγραψαν, μόνο για την Επικράτεια του Κρασνοντάρ, οχτώ ελληνικά πρωτόκολλα, καταδικάζοντας με δύο υπογραφές 1300 Έλληνες σε θάνατο.

Συνολικά, στη χώρα, το 1938, αυτό το ντουέτο καταδίκασε σε θάνατο πάνω από 700 χιλ. Ήταν κυρίως Ρώσοι, Ουκρανοί, Πολωνοί κ.ά. Ανάμεσά τους ήταν  περίπου 12 χιλ. Έλληνες. Έτσι βλέπουμε ότι δεν υπήρχε πραγματική έρευνα και η καταδίκη γινόταν ερήμην των καταδικασθέντων.

Όλοι φυλακίζονταν και κρατούνταν στο Κρασνοντάρ, στο Σουχούμι, στο Βατούμ ή στη Μαριούπολη, ενώ η καταδίκη γινόταν στη Μόσχα. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, οι Γέζοφ και Βισίνσκι άλλαζαν την καταδίκη που πρότεινε ο ανακριτής.  Η ποινή της Σεραφίμας Μπατσάτη από το Ροστόφ επί του Ντον αντί για καταδίκη σε θάνατο μετατράπηκε σε 10 χρόνια σε στρατόπεδο. Ο λόγος ήταν ο εξής: Από τις φυλακές του Ροστόφ εστάλη στη Μόσχα βεβαίωση ότι η Σεραφίμα ήταν επτά μηνών έγκυος.

Οι εκτελέσεις

Οι ποινές εκτελούνταν αμέσως μετά την επιστροφή των εγγράφων από τη Μόσχα. Πυροβολούσαν στα υπόγεια της NKVD κοντά στα μεσάνυχτα. Ξέρω λεπτομερώς πώς συνέβαινε, αλλά για να μην προκαλέσω άσχημα συναισθήματα, σεβαστοί ακροατές/τριες, θα τα παραλείψω.  Ένα θα πω: Για να μην ακούγονται οι πυροβολισμοί σε γειτονικά σπίτια, την ώρα της εκτέλεσης συχνά άναβαν κάποιο είδος μηχανής:  τρακτέρ ή κομπρεσέρ. Το κάθε άτομο χρειαζόταν 3-4 λεπτά.

Τα πτώματα μεταφέρονταν είτε σε νεκροταφεία,  είτε σε εκ των προτέρων προετοιμασμένους λάκκους, κάπου σε έρημο χωράφι ή δάσος. Όλα αυτά γίνονταν τη νύχτα. Οι τόποι ταφής των Ελλήνων και άλλων, ακόμα και σήμερα στη Ρωσία δεν έχουν αποκαλυφθεί και αποτελούν κρατικό μυστικό.

Στην επικράτεια του Κρασνοντάρ εκτελέστηκαν, στη διάρκεια περίπου τριών μηνών, 4.448  άτομα ελληνικής καταγωγής.  Αυτοί αποτελούσαν το 94%  όλων  των συλληφθέντων. Στην περιοχή του Ντονέτσκ εκτελέστηκαν 40.237 Έλληνες, που αποτελούσαν το 85% όλων των φυλακισμένων.

Τα στρατόπεδα κράτησης

Ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν ονόμασε το σύστημα των στρατοπέδων του Στάλιν,  Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ, που ουσιαστικά επεκτάθηκε σε ολόκληρη την ΕΣΣΔ.  Τα στρατόπεδα δημιουργούσαν, όπου απαιτούνταν, μεγάλο εργατικό δυναμικό. Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι αυτό το δυναμικό εργαζόταν αμισθί.  Τους χρησιμοποιούσαν στην κατασκευή υδροηλεκτρικών σταθμών, εργοστασίων, καναλιών, σιδηροδρόμων και αυτοκινητοδρόμων,  στην εξόρυξη ορυκτών κ.ά.

Από τους περίπου 14,5 χιλ. Έλληνες συλληφθέντες κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επιχείρησης, περίπου 2 χιλ. στάλθηκαν σε στρατόπεδα. Σχεδόν οι μισοί κατέληξαν στην Κολυμά.

Ο κύριος τόπος εργασίας στην Κολυμά είναι η εξόρυξη χρυσού. Η διάρκεια της εργάσιμης ημέρας ήταν, το καλοκαίρι, 14-16 ώρες και τον χειμώνα λιγότερες. Στη δουλειά δεν έβγαιναν μόνο όταν η θερμοκρασία έπεφτε κάτω από τους 50 βαθμούς υπό το μηδέν.  Δούλευαν επτά ημέρες την εβδομάδα χωρίς ρεπό.

Το γεύμα τους ήταν:  Αραιή σούπα, ρέγγα, 500 γρ. ψωμί και χυλός. Κρέας δεν υπήρχε ποτέ. Για την μη υλοποίηση της προγραμματισμένης ημερήσιας παραγωγής μειωνόταν το μερίδιο του ψωμιού.  Από την επίπονη δουλειά και τους πολλούς ξυλοδαρμούς, οι περισσότεροι φυλακισμένοι πέθαναν στη διάρκεια του πρώτου έτους της ποινής τους.  Αυτές ήταν οι πιο βαριές («γενικές») δουλειές. Στα στρατόπεδα της Κολυμά, σύμφωνα με τις μετρήσεις μου,  πέθανε τουλάχιστον το 46%  των Ελλήνων που είχε σταλεί εκεί.

Οι καταδιωγµένες Ελληνίδες

Ιδιαίτερη προσοχή θα ήθελα να δώσω στις Ελληνίδες που είχαν διωχθεί.

Η Ελληνική Επιχείρηση, όπως όλες οι άλλες εθνικές επιχειρήσεις, ήταν ανδρική. Το ποσοστό των γυναικών δεν ξεπερνούσε το 3% όλων των φυλακισμένων. Όμως οι «γυναικείες» δικαστικές αποφάσεις δεν διέφεραν από τις «ανδρικές». Τις εκτελούσαν, τις έστειλαν σε στρατόπεδα και αυτές πέθαναν στις φυλακές μετά από ξυλοδαρμούς.

Στο Νοβοροσίσκ πυροβολήθηκαν οι αδερφές Μαβίδη, Αθηνά και Ελισάβετ. Η Αθηνά ήταν 24 ετών και η Ελισάβετ  22. Η μεγαλύτερη σε ηλικία Ελληνίδα που καταδικάστηκε σε θάνατο ήταν η Κεφαλλονίτισσα Μαρία Καμπίτση, ηλικίας 60 ετών. Σε δέκα χρόνια φυλάκισης καταδικάστηκε η 17χρονη φοιτήτρια Ιατρικής  Ελένη Τσικλοπούλου και η 19χρονη φοιτήτρια του Κονσερβατουάρ της Οδησσού, Όλγα Μουζάκη.

Η μόνη περίπτωση που μια πολύτεκνη μητέρα στάλθηκε σε στρατόπεδο σημειώθηκε στο Βορονέζ. Τη 49χρονη Κατερίνα Δαβίδη, μαζί με τους 4 γιούς της, έστειλαν για 10 χρόνια σε διαφορετικά στρατόπεδα.

Στην Οδησσό, από τους ξυλοδαρμούς και τις άσχημες συνθήκες στη φυλακή κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων, πέθανε η 17χρονη Άννα Βλίζμας.

Αποτελέσµατα

Ας δούμε σύντομα τα αποτελέσματα της Ελληνικής Επιχείρησης. Από τους περίπου 14,5 χιλ. συλληφθέντες Έλληνες εκτελέστηκε περίπου το 86%.

Το ρεκόρ για τους καταδικασμένους ανήκει στην κριμαϊκή οικογένεια Κερδεμελίδη. Οι αρχές συνέλαβαν επτά αδέρφια, πρώτα ξαδέλφια και τους γιούς τους. Έξι στάλθηκαν στο στρατόπεδο και ένας εκτελέστηκε.

Έξι αδέλφια και πρώτα ξαδέρφια  της οικογένειας Μαλαματίδη από το Βατούμ κατέληξαν σε στρατόπεδο στην Κολυμά. Τρεις από αυτούς πέθαναν.

Η µοίρα των Ελλήνων πολιτών

Ιδιαίτερο βάρος στις έρευνές μου έχει η μελέτη της μοίρας των Ελλήνων υπηκόων στην ΕΣΣΔ κατά την Ελληνική Επιχείρηση.

Μεταξύ των 14,5 χιλιάδων συλληφθέντων Ελλήνων, το ένα τρίτο ήταν Έλληνες πολίτες. Ακριβώς 4.293 άτομα. Αυτός είναι ο αριθμός στον οποίο κατέληξα μετά από 20 χρόνια ερευνών. Ακόμα περίπου 1.500 άτομα ήταν χωρίς υπηκοότητα. Δηλαδή αυτοί που ήταν σε φάση αλλαγής από το ελληνικό διαβατήριο στο σοβιετικό. Όσοι είχαν ελληνικά διαβατήρια κατά κανόνα γεννήθηκαν:

– Στην Τουρκία, 2.094 άτομα. Κυρίως από την Τραπεζούντα και τα γύρω χωριά.

– Στην Ελλάδα, 515 άτομα από τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Επίσης, 47 άτομα ήταν μετανάστες από την Κεφαλονιά.

Η μοίρα των Ελλήνων πολιτών ήταν η εξής:

> Πάνω από 80% εκτελέστηκαν.

> Οι υπόλοιποι στάλθηκαν σε στρατόπεδα, όπου οι μισοί πέθαναν.

> 24 άτομα απελάθηκαν στην Ελλάδα (υπήρχε και τέτοια μορφή τιμωρίας).

> Από τις 125 Ελληνίδες, που είχαν ελληνική υπηκοότητα, 38 εκτελέστηκαν και οι 74 στάλθηκαν σε στρατόπεδα.

Θα ήθελα να αναφέρω μερικές συγκεκριμένες ιστορίες με Έλληνες πολίτες:

α) Από τα τέσσερα αδέλφια, με το επώνυμο Όμηρος, γεννημένα στο Παρίσι, οι δύο εκτελέστηκαν και οι άλλοι δύο καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης και κατέληξαν στην Κολυμά.

β) Το μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ  Κώστας Ευτυχίδης (Καρακόζοφ) εκτελέστηκε στη Μόσχα. Επίσης εκτελέστηκε ο πατέρας του, Στυλιανός Καρακόζοφ, 76 ετών, που ήταν ηγούμενος της ελληνικής εκκλησίας της πόλης Γκελεντζίκ. Ενώ, ο αδερφός του Ιβάν κατέληξε στο στρατόπεδο.

γ) Η Ελληνική Επιχείρηση περιλάμβανε και άλλες ποινές. Χιλιάδες ελληνικές οικογένειες –πολίτες της Ελλάδας– εκτοπίστηκαν βίαια στην Ελλάδα το 1939. Αυτή ήταν η αντίδραση του Στάλιν στις επανειλημμένες έρευνες της ελληνικής κυβέρνησης για τη μοίρα των Ελλήνων στην ΕΣΣΔ.

Αυτό είναι ένα ξεχωριστό θέμα, για το οποίο θα ήθελα να γράψω ένα βιβλίο.

Διαιωνίζοντας τη µνήµη των θυµάτων της Ελληνικής Επιχείρησης

Με το θέμα αυτό ασχολούμαι εδώ και 20 χρόνια. Σε αυτά τα χρόνια έχουν εκδοθεί στη ρωσική γλώσσα οκτώ βιβλία.  Το πρώτο βιβλίο, Ελληνική Επιχείρηση, έχει μεταφραστεί στα ελληνικά αλλά για διάφορους λόγους παραμένει ακόμη ανέκδοτο.  Το υλικό των ερευνών έχει παρουσιαστεί σε πολυάριθμα διεθνή συνέδρια στη Ρωσία, στην Ελλάδα κ.α.  Δύο χρόνια πριν, μετά από προσωπική πρόσκληση του Προέδρου της Πολωνίας, A. Ντούντα, συμμετείχα σε διεθνές συνέδριο της Βαρσοβίας, όπου μίλησα για το θέμα αυτό. Ελπίζω κάποια στιγμή να προσκληθώ και στην Ελλάδα για να μιλήσω εκτενέστερα για το θέμα αυτό.

Υ.Γ.1 Για την ελληνική Επιχείρηση γυρίστηκε ένα ντοκιμαντέρ από τον Τάσο Τέλλογλου και τον Αλέξη Παπαχελά στην εκπομπή Φάκελοι για το τηλεοπτικό κανάλι Mega. Προβλήθηκε το 2007.

Υ.Γ.2 Ιδιαίτερα θέλω να τονίσω ότι η μνήμη των Ελλήνων που πέθαναν στην Ελληνική Επιχείρηση έχει μνημονευθεί σε δύο πόλεις, το Μαγκαντάν και το Κρασνοντάρ.


[1] Η διαβόητη NKVD (Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων) υπήρξε ένα παντοδύναμο υπουργείο που είχε αρμοδιότητες υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Τάξης και Eθνικής Aσφάλειας. Δημιουργήθηκε το 1934 από τον Στάλιν και υπήρξε το βασικό εργαλείο του για τη διακυβέρνηση της Ε.Σ.Σ.Δ. μέχρι το 1946, αρχικά για τις μεγάλες εκκαθαρίσεις των ετών 1937-39 και εν συνεχεία στη διάρκεια του Πολέμου. Τροφοδότησε τα γκουλάγκ με εκατομμύρια πολίτες.

[2] Νικολάι Γέζοφ (1895-1940), υπηρέτησε στον Κόκκινο Στρατό μέχρι το 1922 και μετά μπήκε στον μηχανισμό του κόμματος, όπου έδειξε απόλυτη υποταγή στις οδηγίες του. Υπηρέτησε σε θέσεις στο υπ. Γεωργίας, στην κεντρικά σχεδιασμένη από το κόμμα βιομηχανία κ.ά. Το 1936 ανέλαβε την NKVD και έφερε εις πέρας το μεγαλύτερο μέρος των σταλινικών διώξεων της διετίας 1937-38, μέχρι που ήρθε και η δική του σειρά, επειδή γνώριζε πολλά. Συνελήφθη το 1939 και εκτελέστηκε το 1940.

[3] Αντρέι Βισίνσκι (1883-1954), ήταν πολωνικής καταγωγής από αστική οικογένεια της Οδησσού. Παλιός μενσεβίκος, εξόριστος επί τσαρισμού, όπου γνώρισε και τον Στάλιν και θρυλείται ότι είχαν έντονες ιδεολογικές διαμάχες και μετά την αποφυλάκισή του πετυχημένος δικηγόρος. Μετά τον Οκτώβριο του 1917, ήρθε εκ νέου σε επαφή με τον Στάλιν και εντάχθηκε στον κύκλο του. Το 1935 έγινε Γενικός Εισαγγελέας της ΕΣΣΔ και συνεργάστηκε με τον Στάλιν για να στηθεί ο μηχανισμός των διώξεων κατά των παλιών τους συντρόφων, των εθνικών μειονοτήτων κ.λπ. Υπηρέτησε τον σταλινισμό μέχρι τον θάνατό του το 1954.

*Ο ομογενής Ιβάν Τζουχά είναι επίκουρος καθηγητής Γεωγραφίας στο πανεπιστήμιο της πόλης Βόλογντα και έχει ασχοληθεί επισταμένως με τις διώξεις των Ελλήνων της Ε.Σ.Σ.Δ., έχοντας εκδόσει και μία σειρά βιλίων για το θέμα αυτό. Το παρόν κείμενο αποτελεί ομιλία του στη διαδικτυακή εκδήλωση της Εύξεινου Λέσχης Θεσσαλονίκης (13-12-2021).

ardin-rixi.gr

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «Κ»: Ξεχάστε πώς γκουγκλάρατε μέχρι σήμερα

0

Το «Κ» ταξίδεψε στο ευρωπαϊκό αρχηγείο της Google στο Παρίσι για να μάθει τι καινούργιο φέρνει η Τεχνητή Νοημοσύνη και πώς εξελίσσεται η μάχη των κολοσσών στη νέα αρένα των bots διαλόγου.

Οι οδηγίες στο Google Maps είναι ξεκάθαρες: στην έξοδο του ξενοδοχείου στρίβω αριστερά, περπατώ κάτι περισσότερο από 400 μέτρα στην οδό Σαν Λαζάρ, συνεχίζω για άλλα 100 μέτρα στην οδό Λονδίνου και ο προορισμός μου βρίσκεται στα δεξιά. Έχοντας διασχίσει 550 μέτρα, οκτώ λεπτά αργότερα στέκομαι μπροστά στη θεόρατη μεταλλική καγκελόπορτα των κεντρικών ευρωπαϊκών γραφείων της Google, στο Παρίσι. Ο τεχνολογικός κολοσσός επέλεξε μια εντυπωσιακή έπαυλη του 19ου αιώνα στην περιοχή Σαν Λαζάρ, στο 9ο διαμέρισμα της πόλης, που σε τίποτα δεν παραπέμπει σε high tech ή corporate περιβάλλον. Το επιβλητικό κτίριο, η πρόσοψη του οποίου βλέπει σε μια ημικυκλική αυλή –όπου μας υποδέχονται οι υπεύθυνοι καταγράφοντας την παρουσία μας– εκτείνεται σε πέντε ορόφους και 10.000 τ.μ., έχοντας στην καρδιά του μια εσωτερική αυλή σχεδιασμένη ώστε να «γειώνει» τους υπαλλήλους που περνούν ώρες περιπλανώμενοι στον ιστό και στα κυκλώματα. Το ευρωπαϊκό στρατηγείο της Google περιλαμβάνει φυσικά αίθουσες γραφείων αλλά και κοινόχρηστους χώρους που ευνοούν τη χαλάρωση και τη ζύμωση, ως προαπαιτούμενο για τη δημιουργικότητα και την παραγωγικότητα. Είναι το σπίτι των Googlers, εκεί όπου αναπτύσσουν τη στρατηγική και τα προϊόντα της εταιρείας και υποδέχονται πελάτες, συνεργάτες και, στη δική μας περίπτωση, τους εκπροσώπους του Τύπου.

Ξεχάστε πώς γκουγκλάρατε μέχρι σήμερα-1
Ο χώρος παρουσιάσεων που χρησιμοποιήθηκε για το event.

Σε θέση μάχης

Στην ευρύχωρη αίθουσα του υπογείου, όπου έχει στηθεί το σκηνικό για την παρουσίαση με τίτλο Live from Paris, συνωστίζονται δεκάδες δημοσιογράφοι από τη Νότια και την Ανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Τα ανώτατα στελέχη της εταιρείας, που παίρνουν σταδιακά θέσεις στην κεντρική σκηνή, μοιάζουν χαλαρά και ευδιάθετα, τα λογοπαίγνια και τα ευφυολογήματα διαδέχονται το ένα το άλλο. Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι η Google έχει πάρει θέση μάχης.

Έχουν περάσει μόλις λίγες εβδομάδες αφότου η Microsoft ανακοίνωσε ότι προτίθεται να επενδύσει 10 δισ. δολάρια στην OpenAI, την εταιρεία που ανέπτυξε το δημοφιλέστατο ChatGPT, και μόνο μερικές ημέρες αφότου ο CEO της Microsoft, Σάτια Ναντέλα, παρουσίασε τη νέα έκδοση της μηχανής αναζήτησης Bing που έχει ενσωματώσει την τεχνολογία του ChatGPT – μπορεί να δέχεται σύνθετες ερωτήσεις και να απαντά όπως το ChatGPT και επιπροσθέτως να δίνει πληροφορίες για πρόσφατα γεγονότα, κάτι που το bot δεν μπορεί να κάνει. «Η κούρσα ξεκινά σήμερα και εμείς θα κινηθούμε γρήγορα. Και, κυρίως, θέλουμε να διασκεδάσουμε καθώς θα καινοτομούμε ξανά στην αναζήτηση, γιατί είναι πια καιρός», δήλωσε ο Ναντέλα.

Ξεχάστε πώς γκουγκλάρατε μέχρι σήμερα-2
Εικονογράφηση: Άννα Τζώρτζη

Το δικό μου bot είναι καλύτερο από το δικό σου

Η Google δεν μπορούσε παρά να σηκώσει το γάντι. Η εταιρεία που έγινε συνώνυμη της αναζήτησης –όπως πολύ εύστοχα λέμε, πρόκειται για την εταιρεία που έγινε… ρήμα– υποδέχεται μέσω του search σχεδόν 100.000 αναζητήσεις το δευτερόλεπτο ή 8,5 δισ. αναζητήσεις την ημέρα – σε όρους αγοράς, η Google κατέχει μερίδιο 91,9% της αγοράς μηχανών αναζήτησης, ενώ το Bing της Microsoft έρχεται δεύτερο με μόλις 2,88%. Κανείς δεν φαντάστηκε ότι θα παρέμενε άπραγη. Ήδη, μία ημέρα πριν από τη μεγάλη ανακοίνωση του Ναντέλα, ο Σούνταρ Πιτσάι, CEO της Google, είχε προλάβει να παρουσιάσει την απάντησή της στο ChatGPT: ένα bot συζήτησης ονόματι Bard, «παιδί» του μοντέλου γλώσσας για εφαρμογές διαλόγου LaMDA της Google, το οποίο αξιοποιεί έναν μεγάλο όγκο γνώσης που αντλεί από το διαδίκτυο, για να απαντά σε απλές και σύνθετες ερωτήσεις όπως «πώς να εξηγήσω τις νέες ανακαλύψεις του τηλεσκοπίου James Webb της NASA σε ένα εννιάχρονο παιδί;». Βέβαια, μία από τις απαντήσεις του Bard κατά τη διάρκεια της παρουσίασης άφησε περιθώριο για παρερμηνείες και οδήγησε σε πτώση τη μετοχή της μητρικής εταιρείας Alphabet, με αποτέλεσμα η αμερικανική πολυεθνική να χάσει 100 δισ. δολάρια σε χρηματιστηριακή αξία σε μόλις μία ημέρα. Το Bard έχει ήδη δοθεί για δοκιμές σε αξιολογητές συνεργάτες της εταιρείας, πριν διατεθεί στο ευρύ κοινό.

Ξεχάστε πώς γκουγκλάρατε μέχρι σήμερα-3
Ο Πραμπάκαρ Ραγκάβαν παρουσιάζει τις νέες δυνατότητες του Google Search. © Matthew Oliver

Αναζητείται νικητής

Φανταστείτε λοιπόν τους δύο τεχνολογικούς κολοσσούς, σαν δύο γκραν μάστερ, να σχεδιάζουν τις επόμενες κινήσεις τους πάνω από τη high tech σκακιέρα. Τη Δευτέρα 6/2, η Google ανακοινώνει το Bard, την Τρίτη 7/2 η Microsoft παρουσιάζει τη νέα έκδοση του Bing που ενσωματώνει το ChatGPT και την Τετάρτη 8/2, Live from Paris, η Google αντεπιτίθεται. Ο Πραμπάκαρ Ραγκάβαν, ανώτερος αντιπρόεδρος της εταιρείας, η Λιζ Ρέιντ, εκτελεστική αντιπρόεδρος και γενική διευθύντρια Search, και ο Κρις Φίλιπς, αντιπρόεδρος και γενικός διευθυντής Geo (Google Maps, Google Earth κ.λπ.), ανεβαίνουν διαδοχικά στη σκηνή και αποκαλύπτουν την αναβάθμιση του Google Search και άλλων δημοφιλών εφαρμογών με τη δύναμη της Τεχνητής Νοημοσύνης.

H Google προσπαθεί να ξαναφέρει το παιχνίδι στο δικό της γήπεδο, εκεί όπου κυριαρχεί εδώ και 25 χρόνια που λάνσαρε τη μηχανή αναζήτησής της: στον εντοπισμό της πληροφορίας και στη διάθεσή της στο κοινό. «Παρότι έχουν περάσει 25 χρόνια, η αναζήτηση παραμένει το μεγαλύτερο στοίχημα», σημειώνει ο κ. Ραγκάβαν, που εξηγεί ότι «μέσα από τη σταθερή επένδυσή μας στην Τεχνητή Νοημοσύνη, μπορούμε πια να κατανοήσουμε την πληροφορία σε κάθε μορφή της, είτε ως γλώσσα, είτε ως φωτογραφία, είτε ως βίντεο, είτε ακόμη και ως άποψη του πραγματικού κόσμου. Έχοντας αυτή τη βαθύτερη κατανόηση, προχωράμε πέρα από την παραδοσιακή έννοια της αναζήτησης, ώστε να σας βοηθήσουμε να κατανοήσετε την πληροφορία με νέους τρόπους».

Δεν είναι τόσο περίπλοκο όσο ακούγεται. Συνοψίζεται στη φράση που αναμένεται να γίνει το νέο μότο της εταιρείας: «Αν μπορείς να το δεις, μπορείς και να το ψάξεις», όπως υπογραμμίζει εμφατικά η κ. Ρέιντ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μέσω του Google Lens μπορεί κανείς να αναζητήσει πληροφορίες, όχι πια μόνο γράφοντας μια λέξη ή φράση στην μπάρα αναζήτησης, αλλά και μέσω της κάμερας του κινητού και των φωτογραφιών του – ήδη τα στοιχεία δείχνουν ότι το Google Lens χρησιμοποιείται περισσότερο από 10 δισ. φορές τον μήνα. Πατώντας στην μπάρα αναζήτησης το εικονίδιο με τη φωτογραφική μηχανή, μπορούμε να βρούμε πληροφορίες για το αντικείμενο, το κτίριο, το μνημείο που εμφανίζεται στην κάμερα του κινητού μας, να μεταφράσουμε το εικονιζόμενο κείμενο, να επιλέξουμε ένα έπιπλο ή αντικείμενο και να εντοπίσουμε καταστήματα όπου πωλείται το ίδιο ή παρόμοια κ.λπ.

Στον υπολογιστή μπορούμε να σύρουμε μια αποθηκευμένη εικόνα στον ειδικό χώρο (π.χ. μια φωτογραφία του Μουσείου του Λούβρου) και να πραγματοποιήσουμε αναζήτηση. Τους επόμενους μήνες, οι χρήστες θα μπορούν να πραγματοποιούν μέσω του Lens αναζήτηση οθόνης σε android συσκευές. Επίσης, θα μπορούν να πραγματοποιούν αναζήτηση μέσα από εικόνες και βίντεο που λαμβάνουν σε εφαρμογές μηνυμάτων και βίντεο στο περιβάλλον της εφαρμογής, χωρίς δηλαδή να μεταβούν στη σελίδα της αναζήτησης.

Για παράδειγμα, αν μια φίλη σάς στείλει ένα βίντεο που τη δείχνει να περπατά στο Λονδίνο και θέλετε να δείτε ποιο είναι το μνημείο πίσω της, μπορείτε να πατήσετε παρατεταμένα το κουμπί λειτουργίας ή το κουμπί της αρχικής οθόνης στο android κινητό (το οποίο με τον τρόπο αυτόν ενεργοποιεί το Google Assistant) και στη συνέχεια να πατήσετε στην «οθόνη αναζήτησης». Έτσι, το Lens αναγνωρίζει το μνημείο ως τη Γέφυρα του Λονδίνου και μπορείτε να κάνετε κλικ για περισσότερες πληροφορίες. Το ίδιο μπορείτε να κάνετε και αν σε κάποιο βίντεο δείτε ένα αντικείμενο ή έπιπλο που θα σας ενδιέφερε να αγοράσετε και θέλετε να βρείτε κάποιο κατάστημα που το διαθέτει.

Επίσης, μέσω της λειτουργίας πολλαπλής αναζήτησης μπορεί ο χρήστης να πραγματοποιήσει αναζήτηση με εικόνα και κείμενο ταυτόχρονα (για παράδειγμα, εισάγετε την εικόνα ενός μπλε καναπέ και γράφετε «σε κόκκινο», οδηγώντας έτσι τη μηχανή αναζήτησης να εντοπίσει και να παρουσιάσει παρόμοιους καναπέδες σε κόκκινο χρώμα), δυνατότητα που ανακοινώθηκε ότι θα εμπλουτιστεί τους επόμενους μήνες. Με τον τρόπο αυτόν «η κάμερα γίνεται το νέο πληκτρολόγιο», όπως σημείωσε ο κ. Ραγκάβαν. Και έριξε και αυτός με τη σειρά του το γάντι στους ανταγωνιστές: «Παρότι έχουμε ένα παρελθόν 25 ετών στην αναζήτηση, τολμώ να πω ότι η ιστορία μας μόλις ξεκίνησε. […] Επανεφευρίσκουμε την έννοια της Αναζήτησης και τα καλύτερα έρχονται».

Ξεχάστε πώς γκουγκλάρατε μέχρι σήμερα-4
Οι δημοσιογράφοι πειραματίζονται με τη μετάφραση κειμένου μέσω της μηχανής αναζήτησης. 

Ο κόσμος στο χέρι σας

Οι άπειρες δυνατότητες της Τεχνητής Νοημοσύνης ενσωματώνονται σταδιακά και σε ένα ακόμη προνομιακό πεδίο της Google, το Google Maps. Μέσω της επιλογής Immersive View, που σύντομα θα είναι διαθέσιμη για το Λονδίνο, το Λος Άντζελες, το Τόκιο, τη Νέα Υόρκη και το Σαν Φρανσίσκο, και τους επόμενους μήνες για το Άμστερνταμ, το Δουβλίνο, τη Φλωρεντία και τη Βενετία, οι χρήστες μπορούν να περιηγηθούν σε μια περιοχή ή ένα σημείο ενδιαφέροντος (π.χ. ένα μουσείο) και σε τρισδιάστατο περιβάλλον να το εξερευνήσουν σαν να ήταν εκεί, να βρουν πληροφορίες για τον καιρό, να το δουν σε διάφορες ώρες της ημέρας, να ενημερωθούν για το πόσο πολυσύχναστο είναι σε συγκεκριμένες ώρες και ημέρες και να εντοπίσουν κοντινά καταστήματα εστίασης ή εμπορικά. Επίσης, με την επιλογή Live View, που χρησιμοποιεί Τεχνητή Νοημοσύνη και Επαυξημένη Πραγματικότητα, μπορεί ο χρήστης, στρέφοντας την οθόνη του κινητού του σε έναν δρόμο, να εντοπίσει τα μαγαζιά της περιοχής, να εξερευνήσει το εσωτερικό τους, να μάθει το ωράριο λειτουργίας τους, κριτικές, πληροφορίες για το αν έχουν κόσμο εκείνη τη στιγμή. Το Live View είναι ήδη διαθέσιμο στο Λονδίνο, στο Λος Άντζελες, στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι, στο Σαν Φρανσίσκο, στο Τόκιο, αλλά και σε εσωτερικούς χώρους, όπως π.χ. αεροδρόμια, στις ΗΠΑ, στη Ζυρίχη και στο Τόκιο. Σε μερικούς μήνες θα είναι διαθέσιμο στη Βαρκελώνη, στο Δουβλίνο και στη Μαδρίτη και σε περισσότερα από 1.000 αεροδρόμια, σταθμούς τρένων και εμπορικά κέντρα σε Βαρκελώνη, Βερολίνο, Φρανκφούρτη, Λονδίνο, Μαδρίτη, Μελβούρνη, Παρίσι, Πράγα, Σάο Πάολο, Σιγκαπούρη, Σίδνεϊ και Ταϊπέι.

Αυτή η παρτίδα είναι σίγουρο ότι δεν έχει κριθεί ακόμη. Οι δύο τεχνολογικοί κολοσσοί φαίνεται ότι είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν να επενδύουν δισεκατομμύρια δολάρια και την εφευρετικότητα και το ταλέντο χιλιάδων εξειδικευμένων στελεχών στην κούρσα της Τεχνητής Νοημοσύνης. Ταυτόχρονα, τόσο η Meta του Μαρκ Ζάκερμπεργκ όσο και οι κινεζικές πολυεθνικές εταιρείες τεχνολογίας Alibaba και Baidu αναπτύσσουν τις δικές τους εφαρμογές διαλόγου – το bot Galactica που παρουσίασε η Meta στα μέσα Νοεμβρίου του 2022 αποσύρθηκε μέσα σε μόλις τρεις ημέρες, ντροπιασμένο από τις λάθος απαντήσεις που έδινε. Ποιος θα βγει νικητής από αυτή την κούρσα είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Ας δούμε τι λέει το ChatGPT: «Είναι δύσκολο να πει κανείς ποια εταιρεία θα νικήσει στην κούρσα της Τεχνητής Νοημοσύνης, καθώς είναι ένα ταχύτατα αναπτυσσόμενο πεδίο με πολλούς παίκτες. Τόσο η Google όσο και η Microsoft επενδύουν σημαντικά στην Τεχνητή Νοημοσύνη και έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο σε τομείς όπως η επεξεργασία φυσικής γλώσσας, η υπολογιστική όραση και η μηχανική μάθηση». Την ίδια απάντηση δίνει και στην ερώτηση ποιος θα επικρατήσει στη μάχη των chatbots.

Καθημερινή

Άρθρο Τίμοθι Γκάρτον Ας: Ένα χρόνο μετά, η Ουκρανία πρέπει να βάλει στόχο τη νίκη

0

Η Κριμαία είναι το «κλειδί» για την έκβαση του πολέμου

Ενα χρόνο μετά την πλήρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, και ενάντια στις προβλέψεις των περισσοτέρων, τα εδαφικά κέρδη των Ρώσων είναι ουσιαστικά ελάχιστα, ενώ η αντίσταση του ουκρανικού στρατού αντέχει μέχρι σήμερα. Παρά τη στήριξη που έχουν λάβει από τη Δύση μέχρι στιγμής, οι Ουκρανοί έχουν ανάγκη για περισσότερο εξοπλισμό. Ο γενικός διοικητής των ενόπλων δυνάμεων Βαλερί Ζαλούζνι, κατά τη συνάντησή μας στο Κίεβο, ερωτηθείς σχετικά με το τι ακόμη χρειάζονται τα στρατεύματά του, ξεκουμπώνει τη χακί ζακέτα του αποκαλύπτοντας μια μπλούζα που γράφει «F-16!». Επόμενοι στη λίστα του, μετά τα πολεμικά αεροσκάφη, είναι οι πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς, όπως οι αμερικανικοί ATACMS, ώστε να μπορέσουν τα στρατεύματα στο μέτωπο να πλήξουν ρωσικούς στόχους πέρα από την απόσταση που τους επιτρέπει ο μέχρι στιγμής οπλισμός τους.

Μιλώντας με τον κ. Ζαλούζνι το πρώτο που καταλαβαίνει κανείς είναι ότι αυτά τα αιτήματα δεν είναι απλώς ρητορικά, αλλά μια άμεση στρατιωτική αναγκαιότητα, και ότι η επίσκεψη Ζελένσκι σε Λονδίνο, Βρυξέλλες και Παρίσι, κατά την οποία ο Ουκρανός πρόεδρος απηύθυνε επείγουσα έκκληση για αεροπλάνα, αντικατοπτρίζει ένα πιεστικό γεγονός: οι επόμενοι έξι μήνες θα είναι ένα διάστημα «ζωής ή θανάτου» για τους Ουκρανούς. Πράγματι, σε κάθε πόλεμο ένα θεμελιώδες ερώτημα είναι: «Με τίνος το μέρος είναι ο χρόνος;». Το 1942, φερειπείν, ο χρόνος ήταν στο πλευρό των συμμάχων. Σήμερα, και με μια διαφαινόμενη στρατιωτική συνεργασία Κίνας – Ρωσίας, πολλοί φοβούνται ότι ο χρόνος κυλάει υπέρ του Βλαντιμίρ Πούτιν, και πιθανότατα το ίδιο πιστεύει και ο ίδιος.

Το ερώτημα όμως που καλούνται να θέσουν και να απαντήσουν όσοι βοηθούν στρατιωτικά την Ουκρανία είναι: «Πώς θα χρησιμοποιηθούν αυτά τα όπλα;». Για τους περισσότερους στη Δύση η απάντηση σε αυτό βρίσκεται στην Κριμαία. Είναι κοινό μυστικό πως ένα από τα στρατηγικά σχέδια της Ουκρανίας είναι να εξαπολύσει την άνοιξη μια μεγάλη αντεπίθεση στα νότια της χώρας, και ιδιαίτερα γύρω από τη Χερσώνα και τη Ζαπορίζια, η οποία, εάν επιτύχει, θα απωθήσει τις ρωσικές δυνάμεις στα όρια της Κριμαίας. Κι εκεί γεννάται το μεγάλο δίλημμα. Σχεδόν όλοι οι Ουκρανοί που έχω γνωρίσει είναι υπέρ της ανακατάληψης της Κριμαίας. Τα επιχειρήματά τους είναι πολιτισμικά, ιστορικά, πολιτικά και νομικά. Είναι όμως και στρατηγικά. Μακροπρόθεσμα, υποστηρίζουν, είναι αδύνατο να υπάρξει ασφάλεια στην Ουκρανία όσο τα ρωσικά στρατεύματα στρατοπεδεύουν στην Κριμαία. Αυτή τη στιγμή οι Ρώσοι ενδιαφέρονται για την Κριμαία περισσότερο απ’ ό,τι για τον Ντονμπάς, μου λένε. Μια πιθανή απώθησή τους από τη χερσόνησο με ταυτόχρονη καταστροφή της γέφυρας του Κερτς από πυραύλους μεγάλους βεληνεκούς θα ανάγκαζε πιθανώς τον Πούτιν να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Η έκκληση Ζελένσκι για αεροπλάνα αντικατοπτρίζει ένα πιεστικό γεγονός: οι επόμενοι έξι μήνες θα είναι ένα διάστημα «ζωής ή θανάτου» για τους Ουκρανούς.

Αυτό έχει στρατηγική λογική, ενέχει όμως και μεγάλο ρίσκο. Τα περισσότερα κέντρα λήψης αποφάσεων στη Δύση πιστεύουν ότι οι Ουκρανοί πρέπει να σταματήσουν στη Χερσώνα για τον ίδιο λόγο που εκείνοι επιθυμούν να την καταλάβουν: επειδή έχει μεγάλη σημασία για τη Ρωσία. Φοβούνται πως μια προσπάθεια ανακατάληψης της Κριμαίας θα μπορούσε να προκαλέσει έντονη αντίδραση της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης τακτικών πυρηνικών όπλων. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι ΗΠΑ αρνούνται να δώσουν αεροπλάνα στην Ουκρανία.

Ομως δεν υπάρχει επιλογή χωρίς ρίσκο. Οπως είναι επικίνδυνες μια προσπάθεια ανακατάληψης της Κριμαίας και οι υποσχέσεις της Δύσης για χορήγηση στην Ουκρανία θέσεων μέλους στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ, έτσι είναι επικίνδυνο και να παραταθεί για χρόνια ο πόλεμος και να υπάρξει χρόνος για μια συμφωνία μεταξύ Βλαντιμίρ Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ. Κι αυτός ο δεύτερος κίνδυνος είναι μεγαλύτερος. Πρέπει να έχουμε το θάρρος και τη σοφία να το αναγνωρίσουμε. Κι ο φόβος είναι πολύ κακός σύμβουλος. Στην ομιλία του την Τρίτη ο Βλαντιμίρ Πούτιν έκανε εμφανές πως προσπαθεί να εκφοβίσει τη Δύση. Ας μην τον αφήσουμε να τα καταφέρει.

​​​​​​* Ο κ. Τίμοθι Γκάρτον Ας είναι καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδώνστο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Καθημερινή

ΑΛΕΞΗΣ ΗΡΑΚΛΕΙΔΗΣ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΤΕΡΓΙΟΥ, ΘΟΔΩΡΟΣ ΤΣΙΚΑΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΙΤΕΛΙΚΗΣ: Για μια διαφορετική ελληνοτουρκική προσέγγιση

8

Τις τελευταίες δεκαετίες η συσσώρευση αποτυχιών στην προσπάθεια για επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών μοιάζει να αποτελεί μια φυσιολογική κατάσταση. Μια κατάσταση όπου η «δική μας πλευρά» έχει όλα τα δίκαια με το μέρος της, ενώ η άλλη πλευρά είναι πάντα αδιάλλακτη και επιθετική

Τις τελευταίες δεκαετίες η συσσώρευση αποτυχιών στην προσπάθεια για επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών μοιάζει να αποτελεί μια φυσιολογική κατάσταση. Μια κατάσταση όπου η «δική μας πλευρά» έχει όλα τα δίκαια με το μέρος της, ενώ η άλλη πλευρά είναι πάντα αδιάλλακτη και επιθετική. Πέρα από το πλήρες αδιέξοδο, που συχνά ακολουθεί τη δυσμενή πορεία του Κυπριακού, η «εθνική ορθότητα» επιβάλλει προκαθορισμένες απόψεις και δαιμονοποιεί κάθε εναλλακτική πρόταση, ακόμη κι αν αυτή βασίζεται στο διεθνές δίκαιο ή αποτελεί καθιερωμένη διεθνή πρακτική. Η προσχηματική επίκληση των «εθνικών δικαίων» από τους εκάστοτε υπερασπιστές της «εθνικής αλήθειας» μόνο αρνητικές επιπτώσεις έχει για την Ελλάδα.

Η καλλιέργεια του φόβου, η εμπέδωση αναληθών πληροφοριών, στρεβλών εκτιμήσεων και η οικοδόμηση διαφόρων εθνικών μύθων οδηγούν στη σταθερή άρνηση κάθε διαλόγου με στόχο την επίλυση των διαφορών στη λογική του κοινού οφέλους. Αντίστροφα, η αυτάρεσκη εσωστρέφεια τροφοδοτεί την εθνική ανασφάλεια, η οποία δικαιολογεί με τη σειρά της υπερμεγέθη εξοπλιστικά προγράμματα, που περιοδικά υπερχρεώνουν την οικονομία των δύο κρατών και υποθηκεύουν την ανάπτυξη και την ευημερία των δύο λαών.

Πολλά ζητήματα φαίνονται άλυτα, ενώ δεν είναι. Τις τελευταίες δεκαετίες η τουρκική πλευρά κλιμακώνει την αμφισβήτηση ορισμένων σημείων ελληνικής κυριαρχίας συνοδευόμενη ενίοτε από βερμπαλιστικές απειλές, ενώ η ελληνική πλευρά επιμένει σε μαξιμαλιστικές αξιώσεις ζωνών κυριαρχίας αμφίβολης νομιμότητας (π.χ. εναέριος χώρος, τάση για μονομερή οριοθέτηση της αιγιαλίτιδας ζώνης και της ΑΟΖ).

Ετσι, και στις δύο πλευρές του Αιγαίου έχουν διαμορφωθεί βεβαιότητες και πεποιθήσεις ότι η «δική μας πλευρά (μόνον) έχει δίκιο». Ομως, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανορθολογικών βεβαιοτήτων: οι αμφισβητήσεις για τα κατοχυρωμένα κεκτημένα και τα νομιμοποιημένα δικαιώματα της άλλης πλευράς και η ανακήρυξη ιδίων κυριαρχικών δικαιωμάτων σε σαθρή βάση. Ορισμένες από τις βεβαιότητες που αναπαράγει η ελληνική πλευρά, όπως και η τουρκική, δύσκολα τεκμηριώνονται νομικά. Από την άλλη πλευρά, το ελληνικό κοινό, όπως και το τουρκικό, δύσκολα θα αμφισβητήσει τις βεβαιότητες που έχουν καλλιεργήσει όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ. Ποιος μπορεί να παραγνωρίσει ότι η αναγνώριση των φαινομένων στην πραγματική τους διάσταση και η διμερής συνεργασία (ή η προσφυγή σε διαμεσολάβηση ή στη διεθνή δικαιοσύνη) είναι απαραίτητη προϋπόθεση όχι μόνο για την επίλυση των διαφορών αλλά και για την αξιοποίηση ή διατήρηση των κοινών πόρων; Για παράδειγμα, η αποτελεσματική απορρύπανση των πλαστικών του Αιγαίου μπορεί να επιτευχθεί μόνο με κοινή προσπάθεια, ενώ η εκμετάλλευση του αλιεύματος και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, μόνο με συνέργειες μπορεί να γίνει εφικτή. Εξάλλου, στη νέα κατάσταση πραγμάτων που επιβάλλει η κλιματική κρίση, η συνεργασία δεν είναι επιλογή, είναι ανάγκη επιβίωσης.

Αυτό, λοιπόν, που επιδιώκουμε είναι η (επαν)εκκίνηση ενός διαλόγου στην Ελλάδα για τα ζητήματα που πράγματι τραυματίζουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Να ακυρώσουμε την αυτοματοποιημένη αμφισβήτηση εκ των προτέρων της εμπιστοσύνης της άλλης πλευράς, η οποία υπονομεύει τις πιθανότητες επίτευξης συμφωνίας. Να συνεισφέρουμε στην εμπέδωση της εμπιστοσύνης, καθώς σημαντικότερη προϋπόθεση κάθε μορφής διαλόγου με στόχο την παραγωγική ελληνοτουρκική συνύπαρξη είναι η αμοιβαία απαλλαγή από όσα δηλητηριάζουν τις σχέσεις των δύο χωρών, επαπειλούν την ειρήνη, αδρανοποιούν τους φυσικούς πόρους και υποθηκεύουν την ευημερία των πολιτών τους.

Μια τέτοια προσέγγιση οφείλει να διαρρήξει και το άβατο των ελληνικών «εθνικών θεμάτων». Στα ακόλουθα θέματα θα πρέπει να δοθεί από ελληνικής πλευράς προτεραιότητα, με στόχο την ανεύρεση λύσεων έπειτα από ειλικρινή διάλογο και διμερείς διαπραγματεύσεις με την Τουρκία (κατά προτίμηση διμερώς, χωρίς διαμεσολαβητές ή επιδιαιτητές), λύσεων που θα είναι θετικού αθροίσματος, με δύο κερδισμένους:

– Οριστική οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων (αιγιαλίτιδα ζώνη).

– Οριοθέτηση των ζωνών άσκησης δικαιωμάτων εκμετάλλευσης (ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα).

– Οριοθέτηση του ελληνικού εναέριου χώρου.

Η εφαρμογή βιώσιμων πολιτικών για το μέλλον με την εξασφάλιση συναινέσεων στη βάση του διεθνούς δικαίου συνιστά συμφέρον της Ελλάδας σε αυτή την κρίσιμη καμπή των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Επίσης είναι απαραίτητο να υπάρξει διάλογος, συμφωνίες ή τερματισμός μονομερούς διεκδίκησης σε θέματα, όπως:

– Ενεργειακή πολιτική, συνέργειες όπου αυτό είναι δυνατό (ανανεώσιμες πηγές ενέργειας). Διάλογος για τους υδρογονάνθρακες.

– Περιβαλλοντική πολιτική, συνέργειες ειδικά σε σχέση με το Αιγαίο.

– Ευθυγράμμιση πολιτικών ως προς τις εκατέρωθεν μειονότητες, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

– Συνεννόηση για τον εξανθρωπισμό της διαχείρισης των μετακινήσεων προσφύγων και μεταναστών.

Ως προς το Κυπριακό, ήδη έχει «σπαταληθεί» αλόγιστα το διπλωματικό κεφάλαιο που προσέφερε στην Κύπρο η ένταξή της στην Ε.Ε. Θα πρέπει να συζητηθούν οι προϋποθέσεις του διαλόγου και οι προοπτικές ουσιαστικής συνύπαρξης των δύο κοινοτήτων. Διαφορετικά, η κατάσταση πραγμάτων οδηγεί σε οριστική διχοτόμηση της Κύπρου, επικυρώνοντας έτσι τα αποτελέσματα της τουρκικής εισβολής.

Εν κατακλείδι, αυτό που μας αναλογεί ως δημοκρατική κοινωνία είναι μία συνεχής πλουραλιστική συζήτηση για την αναζήτηση λύσεων με στόχο το αμοιβαίο όφελος. Eμμεση ή άμεση συνεργασία συνεπάγεται τον πολλαπλασιασμό του κέρδους και για τις δύο πλευρές. Διπλό όφελος το κοινό όφελος, το οποίο θα εδράζεται στην κοινή ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή. Η εφαρμογή, λοιπόν, βιώσιμων πολιτικών για το μέλλον με την εξασφάλιση συναινέσεων στη βάση του διεθνούς δικαίου, συνιστά συμφέρον της Ελλάδας σε αυτή την κρίσιμη καμπή των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Ο πρόσφατος σεισμός στην Τουρκία, πέρα από τη μεγάλη δυστυχία που προκάλεσε, ίσως αποδομήσει τη ρητορική της έντασης των τελευταίων ετών, όπως είχε συμβεί και με τους σεισμούς του 1999. Iσως ανοίγει την ευκαιρία για μία αποτελεσματική επαναπροσέγγιση.

*Ο κ. Αλέξης Ηρακλείδης είναι ομότιμος καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο. Ο κ. Ανδρέας Στεργίου είναι καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Ο κ. Θόδωρος Τσίκας είναι πολιτικός επιστήμονας – διεθνολόγος. Ο κ. Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης είναι καθηγητής, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Καθημερινή

To CNN εξηγεί γιατί η Κίνα ίσως δεν βιάζεται να τελειώσει ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία

0

Ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν με τον ΥΠ ΕΞ της Κίνας Ουάνγκ Γι / Φωτογραφία: Anton Novoderezhkin, Sputnik, Kremlin Pool Photo via AP
23/02/2023  09:04
Την ώρα που ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία συμπληρώνει την Παρασκευή έναν χρόνο, η Κίνα παίζει το δικό της παιχνίδι στη γεωστρατηγική σκακιέρα.

Μεσούσης της κρίσης με αφορμή το κινεζικό κατασκοπευτικό μπαλόνι που κατέρριψαν οι ΗΠΑ ανοικτά των ακτών της Νότιας Καρολίνας, το Πεκίνο έστειλε στη Μόσχα τον επικεφαλής της κινεζικής διπλωματίας Ουάνγκ Γι, «με τα αυτιά του να βουίζουν από τις προειδοποιήσεις της Ουάσιγκτον να μη στείλει η χώρα του όπλα στη Ρωσία για να ενισχύσει τις πολεμικές της επιχειρήσεις στην Ουκρανία», σημειώνει το CNN σε ανάλυσή του για τους λόγους που η κινεζική ηγεσία ίσως να βολεύεται με μια παράταση του πολέμου.

Σε μια κίνηση γεμάτη διπλωματικό συμβολισμό, ο Βλαντίμιρ Πούτιν -αν και συνήθως δέχεται μόνον ηγέτες χωρών στο Κρεμλίνο- καλωσόρισε τον Κινέζο ΥΠΕΞ λέγοντάς του ότι οι σινορωσικές σχέσεις αγγίζουν «νέους ορίζοντες».

Και ο Ουάνγκ Γι απάντησε ότι Κίνα και Ρωσία συχνά αντιμετωπίζουν «κρίσεις και χάος, αλλά υπάρχουν πάντα ευκαιρίες σε μια κρίση για να μετατραπεί σε ευκαιρία».

Oι εξελίξεις αυτής της εβδομάδας δεν σημαίνουν ότι οι μελλοντικές απειλές για την ασφάλεια των ΗΠΑ από την Κίνα και τη Ρωσία είναι οι ίδιες. Ο πόλεμος στην Ουκρανία ανέδειξε την αδυναμία των δυνάμεων της Μόσχας, ενώ οι ανησυχίες για την αναδυόμενη δύναμη του Πεκίνου θα απασχολούν την Ουάσιγκτον για μεγάλο μέρος του αιώνα που διανύουμε. Οι δύο αντίπαλοι των ΗΠΑ δεν έχουν συνάψει επίσημα αντιαμερικανική συμμαχία, μολονότι αμφότεροι διαβλέπουν τρόπους με τους οποίους μπορούν να προωθήσουν τις φιλοδοξίες τους εις βάρος των αμερικανικών συμφερόντων και της ισχύος των ΗΠΑ συνεργαζόμενοι.

Αλλά η συγκυρία αυτή βρίσκει τις ΗΠΑ αντιμέτωπες με επιδεινούμενες κρίσεις στην εξωτερική πολιτική τόσο με τη Ρωσία -αντίπαλό της στον Ψυχρό Πόλεμο- όσο και με την ανερχόμενη υπερδύναμη της Κίνας, υπό τον Σι Τζινπίνγκ. Αμφότεροι οι αντίπαλοι αυτοί αμφισβητούν ανοικτά το διεθνές Κράτος Δικαίου και απορρίπτουν κανόνες που ήταν βασικοί πυλώνες του διεθνούς συστήματος επί δεκαετίες. Η ιδέα μιας παγκόσμιας διαμάχης μεταξύ δημοκρατικών και αυταρχικών καθεστώτων φάνταζε θεωρητική, όταν τη διατύπωνε στη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας ο Τζο Μπάιντεν, αλλά τώρα είναι αληθινή, σημειώνει στην ανάλυσή του το CNN.

H κρίση με την Κίνα για το κατασκοπευτικό μπαλόνι
Την ώρα που οι ΗΠΑ ορθώνουν το ανάστημά τους απέναντι στη Ρωσία για τον πόλεμο στην Ουκρανία, επιδιώκουν να ρίξουν τους τόνους στην τελευταία κρίση με την Κίνα για το κατασκοπευτικό, όπως το χαρακτηρίζει η Ουάσιγκτον – μπαλόνι που πέταξε πρόσφατα πάνω από τη Βόρεια Αμερική για να το καταρρίψει τελικά η αμερικανική Πολεμική Αεροπορία ανοικτά των ακτών της Νότιας Καρολίνας

Οι δύο αντιπαραθέσεις συνδέθηκαν στενότερα αυτή την εβδομάδα όταν οι ΗΠΑ προειδοποίησαν την Κίνα να μην εφοδιάσει τη Ρωσία με όπλα, που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κατά της Ουκρανίας, την ώρα που ο Ουάνγκ Γι κατευθυνόταν προς τη Μόσχα.

Ρωσία και Κίνα συμφώνησαν πριν την εισβολή πέρυσι σε μια φιλία «χωρίς όρια» παίζοντας με τους μακροπρόθεσμους φόβους των ΗΠΑ για ένα ενιαίο σινο-ρωσικό μέτωπο εναντίον τους. Το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών αντέδρασε έντονα στις προειδοποιήσεις της Ουάσιγκτον, λέγοντας ότι οι ΗΠΑ, που έστειλαν όπλα τεχνολογίας αιχμής στην Ουκρανία, δεν είναι σε θέση να κάνουν κηρύγματα στην Κίνα.

Τυχόν προσπάθεια της Κίνας να προμηθεύσει τη Ρωσία με όπλα για τις επιχειρήσεις της στην Ουκρανία δεν θα άλλαζε τη στρατηγική ισορροπία στα μέτωπα, αλλά θα συνιστούσε ένα εχθρικό νέο μέτωπο στον σινο-αμερικανικό ανταγωνισμό, σημειώνει το CNN. Η πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Λίντα Τόμας Γκρίνφιλντ προειδοποίησε ότι μια τέτοια κίνηση θα ξεπερνούσε την κόκκινη γραμμή των ΗΠΑ, αλλά δεν διευκρίνισε τι συνέπειες θα μπορούσε να έχει.

Γιατί η Κίνα ίσως θεωρεί ότι θα βγει κερδισμένη από μια παράταση του πολέμου στην Ουκρανία
Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν στοιχεία ότι – πέραν της φραστικής της υποστήριξης προς τη Ρωσία αναφορικά με το ουκρανικό – η Κίνα έχει προμηθεύσει τη Μόσχα με φονικά όπλα για τον πόλεμο. Κι η ιδέα μιας επίσημης σινο-ρωσικής συμμαχίας κατά των ΗΠΑ εξακολουθεί να φαντάζει απίθανη δεδομένης της ανισορροπίας ισχύος μεταξύ Ρωσίας και Κίνας προς όφελος της δεύτερης.

Η Κίνα με τα δικά της οικονομικά προβλήματα ίσως να είναι απρόθυμη να ριψοκινδυνεύσει την επιβολή κυρώσεων από τις ΗΠΑ για μια αποστολή όπλων στη Ρωσία. Αλλά ίσως να θεωρεί το Πεκίνο ότι το συμφέρει μια παράταση του πολέμου, υπό την έννοια ότι θα μπορούσε να αποσπάσει την προσοχή των ΗΠΑ και των ενόπλων της δυνάμεων από τις εντεινόμενες προσπάθειες της κυβέρνησης Μπάιντεν να αντιδράσει στην κυριαρχία της Κίνας στην Ασία.

«Ένας παρατεταμένος πόλεμος θα μπορούσε επίσης να προκαλέσει ρήγματα μεταξύ των ΗΠΑ και της Ευρώπης, σπάζοντας το μέτωπο της Δύσης και συμβάλλοντας έτσι περαιτέρω στους στόχους που έχει η Κίνα αναφορικά με την εξωτερική πολιτική. Και θα μπορούσε επίσης να υποκινήσει περαιτέρω πολιτική διαφωνία στην Ουάσιγκτον αποδυναμώνοντας την ικανότητα του Μπάιντεν να προωθήσει του στόχους της εξωτερικής του πολιτικής στην παγκόσμια σκακιέρα», καταλήγει το CNN συνοψίζοντας ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι που η Κίνα ίσως να μη βιάζεται να λήξει η σύγκρουση στην Ουκρανία, «ένα ακόμη επιζήμιο πρόβλημα εξωτερικής πολιτικής που καλείται να αντιμετωπίσει ο Μπάιντεν».

iefimerida.gr

Ο ΜΠΑΪΝΤΕΝ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Τί ακριβώς θέλει η Αμερική;

0

 

του Harry Kazianis*

Ένα χειροκρότημα για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν: πήγε στην Ουκρανία σε ένδειξη υποστήριξης  προς ένα έθνος που έχει πράγματι υποφέρει όσο κανένα άλλο στον 21ο αιώνα.

Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα με όλα αυτά: αν επρόκειτο να κάνει ποτέ αυτό το ταξίδι, είναι περίπου έξι μήνες πολύ αργά και δημιουργεί τεράστια προβλήματα στον πρόεδρο.

Τι στο καλό είναι η πολιτική σας για την Ουκρανία ούτως ή άλλως; Ρωτάω για να ζήσω και παλεύω να καταλάβω τι είναι.

Εντάξει, η στιγμή της αλήθειας, δεν ξέρω τι είναι.

Το πρόβλημα για τον Τζο Μπάιντεν είναι ότι οι άνθρωποι θα αρχίσουν τώρα να κάνουν πραγματικές ερωτήσεις σχετικά με την πολιτική των ΗΠΑ όταν πρόκειται για τον πόλεμο της Ουκρανίας. Δεν χρειάζεσαι Ph.D. από το Πρίνστον για να τους ονειρευτούμε: ποιοι είναι οι στόχοι μας στην Ουκρανία, πώς σχεδιάζουμε να τους πετύχουμε και τι είμαστε διατεθειμένοι να διακινδυνεύσουμε για να τους πετύχουμε;

Και πιστέψτε με, αυτές δεν είναι ποτέ ερωτήσεις που θέλει να απαντήσει κάποιος πρόεδρος, όταν πρόκειται για εξωτερικά θέματα.

Φανταστείτε να κάναμε αυτές τις ερωτήσεις πριν ή ακόμα και κατά τη διάρκεια του Βιετνάμ, του Αφγανιστάν και του Δεύτερου Πολέμου του Κόλπου; Ο κόσμος όπως τον ξέρουμε σήμερα δεν θα ήταν ο ίδιος. 

Για παράδειγμα – και ας προσπαθήσουμε να δούμε πέρα ​​από τη στιγμή της εξωτερικής πολιτικής του Μπάιντεν στο Κίεβο – έχει κανείς ιδέα ποιος είναι ακριβώς ο τελικός στόχος του Τζο Μπάιντεν να δώσει στην Ουκρανία δισεκατομμύρια δολάρια στρατιωτικής βοήθειας;

Μπορώ να το απαντήσω για τον Τζο Μπάιντεν – δεν έχει.

Θέλετε αποδείξεις; Φαίνεται ότι η διοίκηση δίνει μόνο το είδος της βοήθειας που θα έκανε τη διαφορά –  πυροβολικό Μ177, HIMARS, άρματα μάχης Abrams και είμαι σίγουρος ότι σύντομα θα είναι μαχητικά F-16 –όταν πιεστούν– και μόνο τότε. Αυτό σημαίνει ότι η Ουκρανία έχει αρκετά όπλα για να απωθήσει τη Ρωσία και να κερδίσει κάποιο έδαφος, αλλά ποτέ δεν θα επιτύχει κάτι θεαματικό στο πεδίο της μάχης.

Δεν υπάρχει τέλος παιχνιδιού, απλώς για να βεβαιωθούμε ότι δεν υπάρχει αγανάκτηση από τα μέσα ενημέρωσης ότι δεν βοηθάμε την Ουκρανία. Ξέρετε, ο Μπάιντεν πρέπει να ανησυχεί για το 2024 και για να μην πέφτουν οι αριθμοί του στις δημοσκοπήσεις.

Όμως από εδώ και πέρα ​​τα ερωτήματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα. Έχει διατυπώσει ποτέ ο Τζο Μπάιντεν πώς ακριβώς θέλει να δει τον πόλεμο στην Ουκρανία να τελειώνει; Για παράδειγμα, θα πιέσει ο Μπάιντεν τη Μόσχα και το Κίεβο να αρχίσουν  διαπραγματεύσεις όταν πει ότι η Ουκρανία απώθησε τη Ρωσία από όλα τα εδάφη που χρειάστηκε πριν από ένα χρόνο; Πόσο καιρό θα συνεχίσει η Αμερική να βγάζει πυρομαχικά και όπλα από τα δικά της αποθέματα για να βοηθήσει την Ουκρανία να πολεμήσει; Δεν μπορείτε να απαντήσετε σε αυτό μέχρι να αποκτήσετε κάποια ιδέα για τους τελικούς στόχους της κυβέρνησης και ποια είναι η στρατηγική για να φτάσετε εκεί. Αυτός δεν είναι ένας πόλεμος που μπορούμε να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε για πάντα – κανένα έθνος δεν μπορεί ούτε θα το έκανε.

Ή –και εδώ είναι που τα πράγματα γίνονται αρκετά επικίνδυνα- έχει ο Μπάιντεν μεγαλύτερους πολεμικούς στόχους στην Ουκρανία; Θέλει πραγματικά η Ουάσιγκτον να δει την Ουκρανία να παίρνει την Κριμαία, μια άλλη αρπαγή γης από τον Πούτιν πριν από σχεδόν δέκα χρόνια; Αυτό θα μπορούσε να είναι μια πραγματική ρωσική κόκκινη γραμμή που θα μπορούσε να ωθήσει τη Μόσχα να σκεφτεί πραγματικά τα τακτικά πυρηνικά όπλα ή κάτι ακόμα χειρότερο; Και τι είμαστε διατεθειμένοι να διακινδυνεύσουμε για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος;

Για λόγους επιχειρηματολογίας, ας υποθέσουμε ότι ο Τζο Μπάιντεν θέλει να βοηθήσει την Ουκρανία να πάρει πίσω την Κριμαία και να δει το έθνος να αποκαθιστά τα σύνορά του στην κατάσταση πριν από το 2014. Πόσα χρήματα και εξοπλισμό είμαστε διατεθειμένοι να ξοδέψουμε για να το κάνουμε αυτό; Ποιες πλατφόρμες όπλων θα δώσουμε στο Κίεβο για να ολοκληρώσει αυτό το έργο; Πόση νοημοσύνη είμαστε διατεθειμένοι να μοιραστούμε;

Ο Τζο Μπάιντεν άνοιξε το Κουτί της Πανδώρας όταν επιστρέψει από το ταξίδι του στην Ουκρανία, καθώς θα αναγκαστεί τουλάχιστο να απαντήσει – ή τουλάχιστον να προσπαθήσει να απαντήσει σε ορισμένες από αυτές τις ερωτήσεις.

*Ο Harry J. Kazianis (@Grecianformula) είναι Senior Editor για το 19FortyFive και υπηρετεί ως Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Rogue States Project, μιας δικομματικής δεξαμενής σκέψης για την εθνική ασφάλεια. Έχει διατελέσει ανώτερες θέσεις στο Κέντρο για το Εθνικό Ενδιαφέρον, στο Heritage Foundation, στο Potomac Foundation και σε πολλά άλλα think tank και ακαδημαϊκά ιδρύματα που επικεντρώνονται σε θέματα άμυνας. Υπηρέτησε στην ειδική ομάδα της Ρωσίας για τον υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ γερουσιαστή Τεντ Κρουζ, και σε παρόμοια ομάδα εργασίας στην πρωτοβουλία John Hay. Οι ιδέες του έχουν δημοσιευθεί στους New York Times, Washington Post, Wall Street Journal, Newsweek, CNN, CNBC και σε πολλά άλλα μέσα σε όλο το πολιτικό φάσμα. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στις Διεθνείς Σχέσεις από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και είναι ο συγγραφέας του The Tao of A2/AD, μιας μελέτης για τον κινεζικό στρατιωτικό εκσυγχρονισμό.

Πηγή: https://artofuss.blog/2023/02/21/joe-bidens-surprise-ukraine-trip-is-already-a-disaster/ από το «1945» (ΗΠΑ)

Could the Ukraine War Become the Mother of All Frozen Conflicts?

0

Story by Ted Galen Carpenter • Yesterday 8:54 PM  

At the 1-year mark of Russia’s invasion of Ukraine, expectations about the final outcome run the gamut from the belief that a definitive Ukrainian victory is imminent to warnings that Russia will ultimately prevail.

Ukraine
<
/div>

The United States and NATO are doubling down on their strategy of military assistance to Kyiv, believing that Ukraine can win the war. The recent decision to send Abrams tanks and longer-range missiles highlights the dramatic escalation.

Both the level of optimism and the extent of NATO’s aid has noticeably increased since the surprising success of Ukraine’s autumn military offensives in both northeastern and southern Ukraine that regained control of significant swaths of territory from Russian occupation forces. Former general and CIA Director David Petraeus epitomizes that attitude, saying that Russia can’t win and that there is “nothing (Putin) can do” to stop Ukraine from winning.

However, even some voices within the U.S. foreign policy establishment have expressed greater caution about Kyiv’s chances for victory in the long run. The most significant example was a January 7, 2023, op-ed by former Secretary of State Condoleezza Rice and former Secretary of Defense Robert M. Gates in the Washington Post. The title of the piece, “Time Is Not on Ukraine’s Side,” conveyed their concerns.

As I’ve argued here, the worries that Rice and Gates expressed are warranted. It is difficult to see how Ukraine can win a drawn-out war of attrition.  Russia’s material advantages—a population more than 3 times greater than Ukraine’s, a much larger, better equipped, active-duty military, and a far greater ability to mobilize reserve military forces—will become more important the longer the war continues.

Because Western leaders are likely to reach that painful realization at some point, prospects will grow for another option: a ceasefire similar to the armistice that ended the Korean War in 1953 without resolving any of the underlying disputes. If Ukraine’s fortunes fade, the United States and the other leading NATO powers will have a growing incentive to press their client not to pursue a suicidal course. An armistice certainly would be preferable to a multi-year war of attrition that would inflict tens of thousands of additional casualties and destroy what is left of Ukraine’s infrastructure.

However, the Korean model created a volatile powder keg that has produced numerous alarming crises over the decades.  A similar “frozen war” in Ukraine would be even more dangerous—potentially much more dangerous. In the case of Korea, the demilitarized zone (DMZ) separating the opposing armies cuts cleanly across a narrow peninsula and is only 160 miles long. A DMZ in Ukraine would involve multiple fronts and collectively would be many hundreds of miles in length.

There is another crucial difference between the 2 situations. The United States has a formal defense treaty with South Korea, and U.S. troops are stationed near the DMZ as a tripwire to deter North Korea from launching a new attack.  Washington does not have any formal defense arrangements with or obligations to Kyiv. Indeed, efforts on the part of U.S. leaders to secure membership for Ukraine in NATO, or failing that, to transform Ukraine into an informal U.S./NATO military asset, was a key factor triggering Russia’s invasion.  It is highly improbable that the Kremlin will agree to end the fighting, if doing so meant that U.S. or NATO forces would be stationed in Ukraine to police the cease-fire lines.

In the unlikely event that Vladimir Putin’s government did consent to such an arrangement, the result would be, by far, the world’s most dangerous frozen conflict, with NATO and Russian forces directly confronting each other.

The Biden administration’s policies have been decidedly unhelpful since the beginning of this crisis. In the months leading up to Russia’s invasion, U.S. and NATO officials spurned the Kremlin’s efforts to secure concessions guaranteeing a neutral Ukraine and the reduction of U.S. military deployments in NATO’s eastern members. Washington’s performance has not improved since the onset of fighting.  Former Israeli Prime Minister Naftali Bennett believes that he was close to facilitating a peace accord just weeks into the conflict.

Contentions that the Biden administration and British Prime Minister Boris Johnson’s government “blocked” such a settlement appear to be excessive. However, there is little doubt that both governments intensely disliked the prospect of a neutral Ukraine, and they encouraged Kyiv to stay the course with promises of greater military aid.

Since then, the reckless support of Ukraine coming from Washington and London has led to spiraling bloodshed and destruction. Biden needs to drastically alter his policy.  Instead of continuing to provide a blank check of support to Ukraine, he should press Volodymyr Zelensky’s government to negotiate the best peace accord that it can with Russia.  Such an agreement undoubtedly would require Ukraine to renounce ambitions for NATO membership and to recognize that Crimea is now part of Russia. Moscow has indicated (during Bennett’s mediation efforts and on other occasions) that in exchange for those concessions, it would drop demands for Ukraine’s “denazification” and demilitarization. The Kremlin likely also would agree to withdraw its forces from other portions of occupied Ukraine.

The probable alternatives to such an admittedly imperfect peace agreement are a definitive Russian victory after a multi-year war of attrition or a cease-fire that would create the mother of all frozen wars, with all of the dangerous tensions that follow.

Ukraine deserves better, Russia deserves better, and the world deserves better.

Author Expertise and Experience

Ted Galen Carpenter, a senior fellow in defense and foreign policy studies at the Cato Institute and a contributing editor at 19FortyFive, is the author of 13 books and more than 1,100 articles on international affairs. His latest book is Unreliable Watchdog: The News Media and U.S. Foreign Policy (2022).

www.msn.com

Ανατροπή στο σύμπαν που ξέραμε: Το James Webb ανακάλυψε 6 τεράστιους γαλαξίες που… δεν θα έπρεπε να υπάρχουν

0

Φωτογραφία: Shutterstock
22/02/2023  18:44
Έξι τεράστιοι πολύ πρώιμοι γαλαξίες, που ο καθένας τους περιέχει περίπου τόσα άστρα όσα ο δικός μας, ανακαλύφθηκαν από το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb στο νηπιακής ηλικίας σύμπαν.

Η αστρονομική αυτή ανακάλυψη ανατρέπει την έως τώρα κατανόηση των επιστημόνων για την εξέλιξη των γαλαξιών, καθώς τόσο μεγάλοι γαλαξίες δεν αναμενόταν να βρεθούν στο τόσο πρώιμο σύμπαν, όταν αυτό είχε μόλις το 3% της σημερινής ηλικίας του, περίπου 500 έως 700 εκατομμύρια χρόνια μετά την αρχική «Μεγάλη Έκρηξη» («Big Bang»).

Οι επιστήμονες από διάφορες χώρες (ΗΠΑ, Αυστραλία, Δανία, Ισπανία), με επικεφαλής τον επίκουρο καθηγητή Αστρονομίας και Αστροφυσικής Τζόελ Λέτζα, του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Nature.

Όπως δήλωσε ο ίδιος, «αυτά τα αντικείμενα έχουν πολύ μεγαλύτερη μάζα από ό,τι περίμενε ο οποιοσδήποτε. Περιμέναμε να βρούμε μονάχα μικροσκοπικούς, νεαρούς γαλαξίες-μωρά σε εκείνη τη χρονική περίοδο, παρ’ όλα αυτά ανακαλύψαμε γαλαξίες τόσο ώριμους όσο ο δικός μας, σε μια εποχή που έως τώρα θεωρείτο η αυγή του σύμπαντος».

«Είναι τρελό. Δεν θα περίμενε κανείς το πρώιμο σύμπαν να μπορεί να αυτο-οργανωθεί τόσο γρήγορα. Αυτοί οι γαλαξίες δεν θα έπρεπε να έχουν αρκετό χρόνο για να σχηματιστούν», ανέφερε η Έρικα Νέλσον, επίκουρη καθηγήτρια Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου του Κολοράντο.

Οι γαλαξίες που ανακαλύφθηκαν, θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να καταλάβουν καλύτερα τον κόσμο.

Οι πρώιμοι γαλαξίες που κατέγραψε το τηλεσκόπιο James Webb

«Ο γαλαξίας μας δημιουργεί ένα έως δύο νέα άστρα κάθε χρόνο. Μερικοί από εκείνους τους γαλαξίες θα πρέπει να δημιουργούσαν εκατοντάδες νέα άστρα κάθε χρόνο καθ’ όλη την ιστορία του σύμπαντος. Αν έστω κι ένας από αυτούς τους γαλαξίες είναι πραγματικός, θα μας φέρει αντιμέτωπους με τα όρια της κατανόησής μας για την κοσμολογία. Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι αυτά τα πράγματα είναι ένα διαφορετικό είδος κάποιου παράξενου αντικειμένου, όπως αχνά κβάζαρ (ενεργοί γαλαξιακοί πυρήνες), κάτι που θα ήταν όμως εξίσου ενδιαφέρον», πρόσθεσε.

Το James Webb, το ισχυρότερο τηλεσκόπιο που έχει ποτέ εκτοξευθεί στο διάστημα, είναι εφοδιασμένο με υπέρυθρα όργανα, ικανά να ανιχνεύουν το φως που προέρχεται από τους πιο αρχαίους γαλαξίες και τα άστρα τους.

«Είναι σημαντικό να κρατήσουμε ανοιχτό μυαλό σχετικά με το τι πραγματικά βλέπουμε»

Έτσι, το Webb επιτρέπει στους επιστήμονες να βλέπουν πίσω στον χρόνο και στον χώρο, σε απόσταση περίπου 13,5 δισεκατομμυρίων ετών, κοντά στο ξεκίνημα του σύμπαντος όπως το ξέρουμε.

«Είναι η πρώτη ματιά μας τόσο πίσω και μακριά, συνεπώς είναι σημαντικό να κρατήσουμε ανοιχτό μυαλό σχετικά με το τι πραγματικά βλέπουμε. Μολονότι τα στοιχεία δείχνουν ότι πρόκειται πιθανώς για γαλαξίες, νομίζω πως υπάρχει μια βάσιμη πιθανότητα λίγα τουλάχιστον από αυτά τα αντικείμενα να είναι τεράστιες μαύρες τρύπες. Άσχετα πάντως από αυτό, η ποσότητα μάζας που ανακαλύψαμε σημαίνει ότι η γνωστή αστρική μάζα εκείνης της περιόδου του σύμπαντός μας είναι έως 100 φορές μεγαλύτερη από ό,τι προηγουμένως πιστεύαμε. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή αλλαγή δεδομένων», ανέφερε ο Λέτζα.

«Η αποκάλυψη ότι ο σχηματισμός τεράστιων γαλαξιών άρχισε υπερβολικά νωρίς στην ιστορία του σύμπαντος ανατρέπει αυτό που πολλοί από εμάς θεωρούσαμε δεδομένο επιστημονικό γεγονός» πρόσθεσε, και επισήμανε ότι οι εν λόγω πρώιμοι γαλαξίες είναι τόσο μεγάλοι που έρχονται σε αντίθεση σχεδόν με όλα (το 99%) τα υπάρχοντα μοντέλα της κοσμολογίας.

Αυτό οδηγεί είτε στην αναμόρφωση των κοσμολογικών μοντέλων, είτε στην αναθεώρηση της επικρατούσας επιστημονικής κατανόησης σχετικά με τη δημιουργία των γαλαξιών, ότι δηλαδή άρχισαν ως μικρά νέφη αερίων και σκόνης, που σταδιακά μεγάλωσαν, με το πέρασμα του χρόνου.

Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με τους ερευνητές, προβάλλει ως αναγκαία μια ριζική μεταβολή της κυρίαρχης άποψης για το πώς το σύμπαν εξελίχθηκε.

Μια ματιά στο πολύ πρώιμο σύμπαν, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας

«Ρίξαμε μια ματιά στο πολύ πρώιμο σύμπαν για πρώτη φορά και δεν είχαμε ιδέα τι επρόκειτο να βρούμε. Αποδείχτηκε ότι βρήκαμε κάτι τόσο απρόσμενο που πραγματικά δημιουργεί πρόβλημα για την επιστήμη. Θέτει εν αμφιβόλω την όλη εικόνα του σχηματισμού των πρώτων γαλαξιών. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι είχαμε κάνει κάποιο λάθος και ότι θα το βρίσκαμε τελικά και θα συνεχίζαμε τη ζωή μας. Όμως ακόμη δεν έχουμε βρει κανένα λάθος, παρά τις τόσες προσπάθειές μας» επισήμανε ο επικεφαλής ερευνητής, όπως μεταφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Οι επιστήμονες θα προσπαθήσουν τώρα να επιβεβαιώσουν τα ευρήματά τους, παίρνοντας εικόνες του φάσματος των τεράστιων πρώιμων γαλαξιών, ώστε να έχουν περισσότερα δεδομένα για τις πραγματικές αποστάσεις τους, καθώς και τα αέρια και τα άλλα συστατικά τους.

«Μια φασματοσκοπική ανάλυση θα μας πει αμέσως αν αυτά τα πράγματα είναι πραγματικά ή όχι. Θα μας δείξει πόσο μεγάλα είναι και πόσο μακρινά», επισήμανε ο Λέτζα.

Πρόσφατα, μια άλλη επιστημονική ομάδα είχε ανακοινώσει ότι βρήκε με τη βοήθεια του James Webb τέσσερις ακόμη πιο πρώιμους γαλαξίες, όταν το σύμπαν είχε ηλικία μόνο 350 εκατομμυρίων ετών. Όμως, εκείνοι οι γαλαξίες είχαν αναμενόμενα πολύ μικρότερο μέγεθος σε σχέση με τους πρώιμους γίγαντες που τώρα ανακαλύφθηκαν.

Δ. Μάρδας: Συνταγές από το… 1827 στην κακοδιαχείριση του δημόσιου χρήματος

1

Κάτω από ποια μία και μόνο λέξη θάφτηκαν όλες οι αμαρτίες, καταχρήσεις και κλοπές, από το 1826 έως την εποχή μας. Αποκαλυπτικά στοιχεία με τη βοήθεια της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους» του Κων. Παπαρηγόπουλου. Γράφει ο Δημ. Μάρδας.

  • Του Δημήτρη Μάρδα*
Ενδιαφέροντα στοιχεία που αποδεικνύουν την ανωτέρω θέση δίνονται με γλαφυρό τρόπο από τις σελίδες 565-566 του κεφαλαίου Β, του Ε΄ τόμου, της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους του Κωνσταντίνου Παπαρηγόπουλου. Όποιος τις διαβάζει νομίζει ότι το 1826-27 απέχει από την εποχή μας μόλις λίγα… εικοσιτετράωρα, ούτε καν δεκαετίες. Οι τότε κλέφτες και αμαρτωλοί (και όχι οι ηρωικοί Κλέφτες και Αρματολοί) έχουν χαράξει βαθιά τα χνάρια τους στην πολιτική ιστορία της χώρας, μη διαφέροντας κατά πολύ από τους σύγχρονους του είδους τους.

Αναλυτικότερα, όπως σημειώνεται από τον Παπαρηγόπουλο, στις 13 Απριλίου του 1826 η Τρίτη Εθνοσυνέλευση όρισε ειδική «Επιτροπή των Εθνικών Λογαριασμών» για τον έλεγχο των εθνικών λογαριασμών από την πρώτη συνέλευση το 1822 μέχρι τότε. Ό,τι αυτονόητο! Η Επιτροπή Εθνικών Λογαριασμών ουσιαστικά αποτελούσε το πρώτο Ελεγκτικό Συνέδριο του Ελληνικού Κράτους. Την 11η Απριλίου 1827 η εν λόγω επιτροπή κατέθεσε την έκθεση της. Χαρακτηριστικά σημειώνει μεταξύ άλλων, ότι «τα εθνικά κατάστιχα ήσαν νοθευμένα και πλήρη από καταχρήσεις, πλαστοπαρτίδες, ελλείψεις, λάθη και ανωμαλίας». Αυτό για αρχή!

Αναλυτικότερα, από τα ακατάστατα βιβλία, προέκυψε ότι ενώ το ταλαίπωρο έθνος, αν και σε δύσκολη κατάσταση, κατέβαλλε σημαντικούς φόρους, οι θυσίες αυτές χρησίμευσαν για οτιδήποτε άλλο πλην των πολεμικών αναγκών.

Για παράδειγμα, στα έξοδα της υπό εξέταση περιόδου, αναφέρεται ότι (σε παρενθέσεις δικά μας σχόλια) «επληρώθηκαν εις διαφόρους(!!!) γρόσια 388.098 δι όσα είχαν δώσει ούτοι (κάποιοι λοιπόν… φιλότιμοι δανειστές) πρότερον στην Διοίκησιν. Πότε όμως τα χρήματα αυτά εδόθησαν από αυτούς (από τους άγνωστος ή ορθότερα ανύπαρκτους δανειστές) εις την Διοίκησιν, και πού κατόπιν εδαπανήθησαν, ουδόλως υπήρχεν σεσημασμένον εν τοις καταστίχοις». Πρώτο συμπέρασμα ή εύλογο ερώτημα: Η επιστροφή των δανείων στους ανύπαρκτους δανειστές σε ποιες τσέπες επιτηδείων πολιτικών-διαχειριστών του δημοσίου χρήματος κατέληξαν; Και η γέννηση του πλούτου κάποιων (ποιων άραγε;) μπαίνει σε σιδηροτροχιές!

Όσον αφορά τα έσοδα, κατά την πρώτη περίοδο τυπώθηκαν 17.250 ομολογίες αξίας 5.000.000 γροσιών. Από το σύνολο των μετοχών πουλήθηκαν, 3.688 με αξία 1.471.000 γρόσια ενώ βρέθηκαν 408 ανέκδοτες αξίας 42.100 γροσιών. Κατά συνέπεια έλλειπαν 13.154 ομολογίες αξίας 3.846.900 γροσιών, τις οποίες η Επιτροπή ζητεί (και αν ζούσε ακόμη θα έψαχνε…) από το Υπουργείο Οικονομίας να επιστραφούν για να εξασφαλισθεί ότι δεν θα πληρωθούν οιαδήποτε ποσά στους παρανόμως κατέχοντες. Δεύτερο συμπέρασμα: Ποιοι ήταν οι παρανόμως κατέχοντες που είχαν στα χέρια τους τις… χαμένες ομολογίες; Πάντως εκτιμούμε όχι οι… κλητήρες των νεοσύστατων Υπουργείων.

Η επί των Εθνικών Λογαριασμών επιτροπή, έκπληκτη ή τρομοκρατημένη γιατί όλο και κάτι θα γνώριζε για τους κλέφτες της εποχής εκείνης, που τους έβλεπε και στην εθνοσυνέλευση ενδεχομένως, απέφυγε με έντεχνο τρόπο να επιρρίψει άμεσες ευθύνες. Απλώς έκλεινε την έκθεσή της με ευχολόγια!

Και όπως επισημαίνει ο Παπαρηγόπουλος «Λόγοι χρυσοί, (της Επιτροπής)…» χωρίς να αποσπάσουν την προσοχή της Εθνικής Συνέλευσης οδήγησαν σε ουδεμία αναφορά για τις δέουσες ενέργειες ή σε οποιαδήποτε αποδοκιμασία ή έστω κάποια κρίση. Αντί λοιπόν όλων αυτών στο πρωτότυπο της έκθεσης κάποιος γραφειοκράτης, ίσως ο γραμματέας της Εθνικής Συνέλευσης, πριν την καταχωνιάσει σε σκοτεινό ντουλάπι, σημείωσε χωρίς το παραμικρό σχόλιο μια μόνο λέξη: «α ν ε γ ν ώ σ θ η!» Η αραιά γραφή είναι επιλογή του Παπαρηγόπουλου. Όλες οι αμαρτίες, καταχρήσεις και κλοπές της περιόδου εκείνης θάφτηκαν λοιπόν κάτω από μια λέξη!

Και μετά απορούμε πώς διάφορα πολιτικά τζάκια που άνθισαν από τότε και διαπερνούν για δεκαετίες τη πολιτική ζωή της χώρας βρέθηκαν με αμύθητη περιουσία χωρίς να ασκήσουν ουδέποτε επιχειρηματική δραστηριότητα. Και η ιστορία συνεχίζεται βέβαια, όχι ως φάρσα ή κωμωδία άλλα ως δράμα…

-Και ας έρθουμε στην εποχή μας, που ρίχνει λίγο φως στην προαναφερθείσα απορία. Αναλυτικότερα, ως την έλευση της κρίσης του 2009 υπήρχαν κάποιοι «Ειδικοί Λογαριασμοί» καταγεγραμμένοι στα κατάστιχα των Εισηγήσεων των Κρατικών Προϋπολογισμών των Υπουργών Οικονομικών. Τα έσοδα των Λογαριασμών αυτών προέρχονταν από τμήμα κάποιων φόρων (π.χ. επί των πετρελαιοειδών). Μεγάλο μέρος τους ήταν όμως εκτός των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού, βάσει νόμου, ανεξέλεγκτο λοιπόν!

«Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει»

Ο μόνος διαχειριστής και ταυτόχρονα… ελεγκτής τους ήταν ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός, κατά το ρητό «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει».

Αυτός δαπανούσε κατά το δοκούν τα χρήματα τα προερχόμενα από τους προβλεπόμενους πόρους ως έσοδα. Ποδοσφαιρικές ομάδες, σύλλογοι, καμπαναριά και ό,τι μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους ρουφούσε τα εν λόγω κονδύλια, με μια υπογραφή του Υπουργού στην ουσία, χωρίς τον παραμικρό έλεγχο εκ μέρους της Βουλής ή κάποιου άλλου θεσμικού οργάνου.

Ο Υπουργός Οικονομικών σημείωνε απλώς στη σελίδα με την προτεινόμενη δαπάνη το αντίστοιχο σχόλιο της περιόδου του 1827, το «ανεγνώστη». Αν τώρα, λόγου χάριν, ένας υπουργός έδινε από τα συγκεκριμένα κονδύλια σε κάποιο σύλλογο, ομάδα ή σωματείο, 2 εκ. ευρώ και μέρος αυτών των χρημάτων ξαναγύριζε στη τσέπη του δωρητή Υπουργού, ο οποίος κατόπιν αγόραζε ένα σπίτι απέναντι από το παλάτι του Μπάκιγχαμ ή τον πύργο του Άιφελ (τυχαία παραδείγματα), ουδείς μπορούσε να το ελέγξει… Μήπως αυτή η περίπτωση είναι τραγικά όμοια της απορίας της επιτροπής του 1827 για το πού πήγαν οι άφαντες 13.154 ομολογίες της εποχής εκείνης;

Επίσης, σε μια περίοδο κρίσης και αυξημένων δαπανών για εξοπλισμούς, λόγω του Νέο-Οθωμανικού δόγματος που διαπερνά τις πολιτικές ηγεσίες της γειτονικής χώρας, όλοι περιμέναμε να γίνει μια συνετή χωρίς κακοτεχνίες διαχείριση του δημοσίου χρήματος στις ημέρες μας. Αυτό έψαχνε να δει και η πενταμελής επιτροπή του 1827! Οι κρατικές προμήθειες όμως με τις απευθείας αναθέσεις, καθόλα νόμιμες βέβαια, δεν προκαλούν αυτήν την αίσθηση.

Αναθέσεις προμηθειών του Δημοσίου χωρίς ανταγωνιστικές διαδικασίες είναι σύμφωνα με παλαιότερη μελέτη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (της 3-2-2004) ακριβότερες κατά 20% σε σχέση με εκείνες όπου υπήρχε κάποια μορφή ανταγωνισμού! Πού λοιπόν, σε ποιους αγνώστους πηγαίνει άραγε αυτό το… πλεόνασμα που προκύπτει από το 20%; Μήπως μας φέρνει στο μυαλό την ερώτηση της επιτροπής του 1927 για σε ποιους άγνωστους δανειστές πήγαν τα 388.098 γρόσια;

 Euro2day.gr

* Ο Δημήτρης Μάρδας είναι Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών και π. Αν. Υπουργός Οικονομικών. Κατέρχεται στις εκλογές ως υποψήφιος του Συριζα Α! Θεσσαλονίκης.

Δ. Τσαϊλάς: Ο Μη Γραμμικός Πόλεμος της Τουρκίας να αντιμετωπιστεί με Συμμαχική Αποτροπή.

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, υποναυάρχου ε.α.

Οι καθαροί συμβατικοί πόλεμοι έχουν χάσει το νόημά τους ως μέτρο για την ολοκλήρωση πολιτικών στόχων. Αυτό έχει δημιουργήσει μια συζήτηση γύρω από τον πόλεμο εισάγοντας ένα γαϊτανάκι όρων. Αυτοί οι όροι περιλαμβάνουν πόλεμο πέμπτης γενιάς, πόλεμο πλήρους φάσματος και υβριδικό πόλεμο. Οι περισσότεροι από αυτούς τους όρους δεν έχουν έναν γενικά αποδεκτό ορισμό. Έτσι, χωρίς καθολικά αποδεκτούς ορισμούς, μέσα στη συμμαχία στο ΝΑΤΟ αδυνατούν να περιγράψουν πώς η Τουρκία προσπαθεί να εγκλωβίσει την Ελλάδα σε μεθόδους εξαναγκασμού με σκοπό να επιβάλει τη θέλησή της.

Όροι όπως ο Υβριδικός Πόλεμος έχουν χρησιμοποιηθεί για την περιγραφή συμβατικών και μη συγκρούσεων. Αν και σχεδιάστηκε για να εξηγήσει πώς οι συμβατικές δυνάμεις πολεμούν σε μια επιχείρηση που εμπλέκεται σε συνδυασμό συμβατικών και αντισυμβατικών τακτικών, ο υβριδικός πόλεμος τέθηκε γρήγορα σε χρήση για πλήθος ενεργειών. Αυτή η προσαρμογή του όρου αποτυγχάνει να εξηγήσει τις δραστικές διαφορές στις μεθόδους και τις δυνατότητες των μη κρατικών φορέων σε σύγκριση με τους κρατικούς φορείς. Αν και οι πρόσφατοι ορισμοί του υβριδικού πολέμου έχουν ενσωματώσει τις ενέργειες τόσο των κρατικών όσο και των μη κρατικών παραγόντων, αυτό επεκτείνει τον όρο πέρα ​​από το είδος των συγκρούσεων που αρχικά όρισε και εξήγησε. Οι αρχές της σύγκρουσης κράτους με κράτος έχουν προχωρήσει και εξελιχθεί από την τεχνολογία και την τρέχουσα γεωπολιτική κατάσταση. Παραμένει η ανάγκη να τεθεί σε λειτουργία ένας όρος που θα παρέχει τη βάση για τις αναπτυσσόμενες στρατηγικές και τακτικές των κρατικών παραγόντων στην παγκόσμια σκηνή, ώστε να αντιμετωπισθούν οι καταστάσεις των γκρίζων ζωνών πολέμου.

Εκτιμώ ότι οι τουρκικές ενέργειες ορίζονται καλύτερα με τον όρο μη γραμμικός πόλεμος. Με την ανάπτυξη μη γραμμικών τακτικών από την Τουρκία και της εφαρμογής τους σε σχέση με τον Ελληνισμό και την ευρύτερη σύγκρουση με τη Δύση θα ξεδιαλύνει τις μη γραμμικές λειτουργίες με αυτές των υβριδικών.

Η γενική επιτυχία της μη γραμμικής εκστρατείας της Τουρκίας εναντίον του Ελληνισμού έχει ενισχύσει την εγκυρότητα αυτής της μεθόδου πολέμου. Ο ορισμός του μη γραμμικού πολέμου ως αντισυμβατικών επιχειρήσεων που εκτελούνται από τα κράτη είναι κρίσιμο, καθώς θα ωθήσει τα όρια αυτού που θεωρείται πόλεμος. Έχουν περάσει πάνω από δύο δεκαετίες και η Τουρκία εξακολουθεί να παραβιάζει τον Εθνικό χώρο της Ελλάδας. Στο ΝΑΤΟ πρέπει να δούνε ότι ο μη γραμμικός πόλεμος θα παίξει μεγάλο ρόλο στο μέλλον. Η Τουρκία έχει προσαρμόσει μια σειρά από μη γραμμικές μεθόδους της Ρωσίας και της Κίνας και έχει δημιουργήσει μερικές δικές της για να επεκτείνει την επιρροή της και να επιβάλει τη θέλησή της στους γείτονές της σε όλη τη Θάλασσα της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας». Ο παράνομος εποικισμός στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου, οι παράνομες έρευνες για υδρογονάνθρακες σε υφαλοκρηπίδα του Ελληνισμού, το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο συνεργασίας, η παράνομη προώθηση μεταναστών και προσφύγων από τις τουρκικές ακτές, όλες αυτές οι ενέργειες που πραγματοποιούνται από την Τουρκία δεν εμπίπτουν στον όρο υβριδικός πόλεμος. Σαφώς, ο μη γραμμικός πόλεμος θα παίξει σημαντικό ρόλο στις γεωπολιτικές και στρατιωτικές αλληλεπιδράσεις σε όλο τον κόσμο.

Όσο περισσότερο μπορούν κράτη όπως η Τουρκία να αμφισβητήσουν τη διεθνή τάξη και να ακολουθήσουν μη γραμμικές μεθόδους χωρίς να ελέγχονται, τόσο περισσότερο θα ενθαρρύνουν κι άλλα κράτη να κάνουν το ίδιο. Αυτή η απειλή θα συνεχίσει να επεκτείνεται ποσοτικά και ποιοτικά τα επόμενα χρόνια και μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με ισχυρή και ενεργή αποτροπή και από την συμμαχία. Οι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες και οι παγκόσμιοι ηγέτες πρέπει να συνειδητοποιήσουν τη σοβαρότητα αυτών των απειλών και να ανταποκριθούν ανάλογα.

Συγκεκριμένα, εάν η Τουρκία επιχειρήσει μια εισβολή εναντίον της ελληνικής κυριαρχίας, είναι σαφές για να επικαλεστούμε την αιτία πολέμου. Εάν ένας Τούρκος πολίτης ενθαρρύνει αναταραχή μεταξύ των ελληνικών πληθυσμών των μουσουλμάνων της Θράκης, είναι πράξη πολέμου; Στρατιωτικοί και πολιτικοί ηγέτες πρέπει να αναθεωρήσουν την κατανόησή τους για τον πόλεμο και να τον πλαισιώσουν με την κατάλληλη αντιμετώπιση μέσα από θεσμοθετημένα κείμενα στο ΝΑΤΟ.

Ο χαρακτηρισμός των επιχειρήσεων της Τουρκίας ως υβριδικός πόλεμος ξεκινά την όλη διαδικασία λήψης αποφάσεων σε μια ελαττωματική βάση και θα οδηγήσει σε κακή πολιτική ως απάντηση. Χρειάζεται να ορίσουμε και να επισημάνουμε το Μη Γραμμικό Πόλεμο έτσι ώστε να μπορεί να χτιστεί μια σταθερή βάση κατά τη διάρκεια των αναλυτικών διαδικασιών για στρατηγικές αποφάσεις. Ο μη γραμμικός πόλεμος θα έχει καταστροφικά αποτελέσματα εάν δεν αντιμετωπιστεί. Το πρόβλημα είναι ότι ο πόλεμος είναι ήδη σε εξέλιξη.

 

 

 

 

 

Απο την αμερικανική προδοσία της Κύπρου (1974) στην σημερινή στρατηγική σχέση

4
του Παντελή Σαββίδη
1.-Χθές στην εκπομπή Πρίσμα της Δημοτικής Τηλεόρασης Θεσσαλονίκης συνομίλησα με τον πρόεδρο του κόμματος ΕΔΕΚ Κύπρου Μαρίνο Σιζόπουλο. Είναι το κόμμα που ίδρυσε ο Βάσος Λυσαρίδης.
Ο Σιζόπουλος είναι χαρισματικός ρήτορας και έχει σπουδάσει ιατρική στο ΑΠΘ, τα χρόνια και της δικής μου φοιτητικής νεότητας. Τον είχα γνωρίσει, τότε, ως ένα δραστήριο μέλος της νεολαίας του κόμματος του Λυσαρίδη.
Την συνέντευξη θα την παρουσιάσω το βράδυ, στις 7μμ, και διαδικτυακά, οπότε όποιος ενδιαφέρεται θα μπορέσει να την δει.
Η τελευταία ερώτηση που έθεσα στον κ. Σιζόπουλο ήταν εκείνο το περίφημο έγγραφο του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ Ζόζεφ Λούνς την περίοδο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο προς τον υφυπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ με το οποίο ενέκρινε μια στρατιωτική εισβολή και προέλαση της Τουρκίας στην μεγαλόνησο.
Το έγγραφο περιλαμβάνεται στον φάκελο της Κύπρου (τον κυπριακό φάκελο της Κύπρου, όχι τον ελληνικό). Πρόεδρος της Επιτροπής της Βουλής που διερεύνησε τα γεγονότα και συγκρότησε τον φάκελο ήταν ο κ. Σιζόπουλος.
Το έγγραφο αμφισβητήθηκε για την γνησιότητά του. Και αυτή ήταν η ερώτησή μου στον κ. Σιζόπουλο.
Η απάντησή του ήταν πως το περιεχόμενο της επίμαχης επιστολής επιβεβαιώθηκε και αν ΔΕΝ είναι γνήσιο ας το διαψεύσει το ΝΑΤΟ.
Το σημαντικό είναι ότι ο κ. Σιζόπουλος θα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη στις 7 Μαρτίου και στις 7 το βράδυ στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου Θεσσαλονίκης θα παρουσιάσει το βιβλίο του με πολλά τέτοια στοιχεία.
Την προηγούμενη ημέρα, Δευτέρα 6 Μαρτίου, θα μιλήσει μαζί με τον Στρατηγό Ηλία Λεοντάρη στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο του Δήμου Συκεών.
2.-Το δεύτερο που θα ήθελα να επισημάνω είναι πως απο την επίσκεψη του κ. Μπλίνκεν σε Τουρκία και Ελλάδα δεν ανακοινώθηκε τίποτε εντυπωσιακό. Αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να συζητιώνται πολλά αλλά τίποτε να μην γίνεται γνωστό. Θα φανεί απο τις διαρροές που θα κάνουν οι Τούρκοι και οι Αμερικανοί. Διότι στην Αθήνα επικρατεί σκληρό ανατολικού τύπου καθεστώς σε ό,τι αφορά την ενημέρωση. Επειδή υπάρχει ένα ξεχαρβάλωμα στο διαδίκτυο δημιουργείται η εντύπωση πως υπάρχει ελευθερία στην ενημέρωση. Η διεθνής κατάταξη της χώρας αποκαλύπτει την ποιότητά της.
Απο το φλύαρο κοινό ανακοινωθέν της συνάντησης Δένδια-Μπλίνκεν ας κρατήσουμε την αναφορά στα F-35, την επίμονη και αναβαθμισμένη αναφορά στην Αλεξανδρούπολη και την συχνή υπογράμμιση της στρατηγικής σχέσης Ελλάδας-ΗΠΑ.
Απο την αμερικανική προδοσία της Κύπρου (1974) στην σημερινή στρατηγική σχέση.
Οι ΗΠΑ έχουν μια ιστορική υποχρέωση: να επανορθώσουν το έγκλημα της παράδοσης της Κύπρου στους Τούρκους.
3.-Το τρίτο σημείο που θα ήθελα να υπογραμμίσω είναι η διαπίστωση απο την ομιλία Πούτιν προς το έθνος πως οδηγεί την Ρωσία ακόμη ανατολικότερα. Στο τείχος που υψώνει η Δύση, οικοδομεί δίπλα του το δικό του τείχος. Ο κόσμος ξαναδιαιρείται. Η παγκοσμιοποίηση που ζήσαμε δεν εξυπηρετεί. Έβαζε στο παιχνίδι και άλλους, ανεπιθύμητους παίκτες.

Διαθέτουμε αρκετά και σύγχρονα πυρομαχικά για τις ανάγκες ενός σκληρού πολέμου ;

1

 

Πάντως οι στρατηγικοί μας σύμμαχοι, Γάλλοι, όχι.

Του Αλκη Καλλιαντζίδη,Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Αυτό αποκαλύπτει σχετική διακομματική κοινοβουλευτική έκθεση που έφερε στο φως της δημοσιότητας ο δημοσιογράφος Cédric Pietralunga, στις 18-2-2023, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le Monde, με τίτλο : «Ο γαλλικός στρατός στερείται πυρομαχικών για υψηλή ένταση» (L’armée française manque de munitions pour la haute intensité).

Πράγματι, σύμφωνα με έκθεση της Επιτροπής Άμυνας της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, που δημοσιεύθηκε την περασμένη Παρασκευή, τα αποθέματα πυρομαχικών φέρονται να βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο και δεν θα επέτρεπαν να διαρκέσουν περισσότερο από μερικές εβδομάδες σε περίπτωση «σκληρής» σύγκρουσης της Γαλλίας με κάποιον εχθρό.

Ακούγοντας δε πριν λίγες μέρες στα ΜΜΕ και τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ να παροτρύνει δημόσια τα μέλη του (άρα και την Ελλάδα) να «βάλουν μπρος τις μηχανές για να αυξηθούν τα πεσμένα πυρομαχικά τους» (προφανώς λόγω του πολέμου στην Ουκρανία), μου δημιουργήθηκαν ερωτηματικά αλλά και μια κάποια ανησυχία. Αφού ως πολίτης, όπως και κάθε άλλος Έλληνας, γνωρίζω ότι :

@ η νατοϊκή χώρα μου, συνήψε προσφάτως μια επιμέρους πολυετή αμυντική συμφωνία για τις εν Ελλάδι αμερικανικές βάσεις, κάτι που ευλόγως εξοργίζει τους εξ ανατολών γείτονές μας (αφού όσο νάνε θα είναι δύσκολο να τις χτυπήσουν),

@ η Ελλάδα και η Γαλλία συνήψαν  μια επί τούτου ελληνο-γαλλική συμφωνία αμυντικής συνδρομής σε περίπτωση επιθέσεως από ένα εχθρό.

Και το εύλογο ερώτημά μου είναι : πώς θα μας συνδράμει η Γαλλία, όταν η ίδια διαθέτει πυρομαχικά μόνο για μερικές εβδομάδες, όπως αποκαλύπτουν παρακάτω τα στοιχεία της εν λόγω έκθεσης ; Και καλά η Γαλλία δεν διαθέτει επάρκεια σήμερα. Εμείς διαθέτουμε ;  Οι ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ που με φιλοξενούν, κι έχουν μια πλειάδα αποστράτων αλλά και εν ενεργεία αξιωματικών-συνεργατών, φαντάζομαι ότι θα είναι σε θέση να απαντήσουν για να διασκεδάσουν την ανησυχία μου, σαν αυτήν που εκφράζει και η έκθεση.

Ας γυρίσουμε λοιπόν στα στοιχεία της έκθεσης.

Ο συναγερμός για την μη επάρκεια των πυρομαχικών δεν είναι νέος, αλλά ο πόλεμος στην Ουκρανία του δίνει βαρύτητα. Σύμφωνα λοιπόν με έκθεση της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Ενόπλων Δυνάμεων της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, που δημοσιεύθηκε την Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2023, ο γαλλικός στρατός δεν διαθέτει πλέον αρκετά πυρομαχικά (δηλαδή : οβίδες, πυραύλους, τορπίλες, κ.λπ.) για να υποστηρίξει μια εμπλοκή του υψηλής έντασης. «Η συνολική επιδείνωση των γαλλικών αποθεμάτων πυρομαχικών από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου φαίνεται να έχει καταστεί ανυπόφορη, τόσο ενόψει του τρέχοντος στρατηγικού πλαισίου όσο και των στρατιωτικών φιλοδοξιών της Γαλλίας», γράφουν οι βουλευτές Vincent Bru (του κεντρώου κόμματος MoDem που στηρίζει την κυβέρνηση) και του Julien Rancoule (του κόμματος RN της Λε Πεν), δηλαδή οι δύο συντάκτες της έκθεσης.

Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, τα γαλλικό οπλοστάσιο αποδυναμώθηκε για να ανταποκριθεί στις δημοσιονομικές δεσμεύσεις και τα πυρομαχικά έγιναν «μια μεταβλητή προσαρμογής του προϋπολογισμού», αναφέρουν με λύπη τους οι παραπάνω βουλευτές. Από το 2011, έξι από τις είκοσι αποθήκες πυρομαχικών έχουν κλείσει στην γαλλική επικράτεια. Εάν ταξινομηθεί το ακριβές επίπεδο των αποθεμάτων, αυτά θα ήταν στο χαμηλότερο επίπεδο και δεν θα τους επέτρεπαν να διαρκέσουν πέρα από μερικές εβδομάδες σε περίπτωση «σκληρής» πολεμικής σύγκρουσης. «Είναι να φοβόμαστε ότι κάποιοι από τους αντιπάλους μας είναι ικανοί να μας εξουθενώσουν», είχε ήδη προειδοποιήσει η διεύθυνση στρατιωτικών πληροφοριών, σε άλλη προγενέστερη κοινοβουλευτική έκθεση, σχετικά με την προετοιμασία του στρατού για υψηλή ένταση, που δημοσιεύτηκε πριν από ένα χρόνο.

Εκτός από τη μείωση των δυνατοτήτων δέσμευσης των δυνάμεων, αυτή η μείωση των αποθεμάτων πυρομαχικών έχει σοβαρές συνέπειες στην απόδοση των στρατευμάτων. «Η βολή των σύνθετων πυρομαχικών έχει γίνει σπάνια στην εκπαίδευση», αναφέρουν οι βουλευτές. Ομολογουμένως, οι στρατοί χρησιμοποιούν εκπαιδευτικά πυρομαχικά και προσομοιωτές για να διατηρήσουν τις δυνατότητές τους, αλλά αυτά δεν καθιστούν δυνατή την «αναπαραγωγή της πολυπλοκότητας του περιβάλλοντος». «Ένας πιλότος που δεν έχει εκτοξεύσει ποτέ πύραυλο Meteor στην εκπαίδευση ή ένα πλήρωμα φρεγάτας που δεν έχει εκτοξεύσει ένα Aster 30 υπό βέλτιστες συνθήκες δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει εκπαιδευτεί σωστά», προειδοποιεί η έκθεση. Με άλλα λόγια είναι σαν να τα έχεις για φιγούρα ή για εκφοβισμό, όπως μας έκανε ο Σουλτάνος Ερντογάν με τους Ταϊβούν, μέχρι τους πρόσφατους καταστρεπτικούς σεισμούς !

Πιο εξελιγμένα πυρομαχικά

Πέρα όμως από την έλλειψη πιστώσεων, τα αποθέματα υποφέρουν επίσης από την αυξανόμενη τεχνολογική  πολυπλοκότητα ορισμένων πυρομαχικών, ιδίως των προωθητικών, όπως οι πύραυλοι και οι τορπίλες. Αυτή η πολυπλοκότητα αυξάνει το κόστος των βλημάτων και συνεπώς μειώνει τον όγκο των παραγγελιών τους, ώστε να μην υπερβαίνει ένα περιορισμένο δημοσιονομικό πλαίσιο. «Από το 2003, οι προγραμματικοί στόχοι έχουν μειωθεί κατά 40%, ενώ η απειλή συνέχισε να αυξάνεται με την ισχυρή επιστροφή του διακρατικού ανταγωνισμού, ιδίως μετά την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014», επισημαίνει ο Léo Péria–Peigné, ερευνητής στο Γαλλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων, σε έκθεση που δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο  2023 και έλαβαν  υπόψη τους οι βουλευτές.

«Πρέπει να βρούμε τη σωστή ισορροπία μεταξύ της ποσότητας και της τεχνολογίας : χρειαζόμαστε προηγμένα πυρομαχικά, ιδίως αεροπορικά και ναυτικά, αλλά χρειαζόμαστε και πυρομαχικά στο χαμηλότερο φάσμα», εκτιμά ο κ. Bru, ο οποίος συνιστά ιδιαίτερα την αγορά «πολλών χιλιάδων» «αυτοκτονικών drones», δηλαδή φθηνά όπλα που μπορούν όμως να προκαλέσουν σημαντικές ζημιές, κάτι που λείπει εντελώς από τη Γαλλία αυτή τη στιγμή, όπως και από την Ελλάδα !

Αν όντος είναι έτσι τα πράγματα, ας κάνουμε τον παραλληλισμό για να δούμε ποιος έχει σήμερα πλεονέκτημα ; Εμείς με τα Rafale, τα υπό εκσυγχρονισμό F 16 σε Viper, τα υπό παραγγελία F 35 και τις υπό κατασκευή BELHARA ή εξαγωγός drones Τουρκία ;

Για να αναπληρωθούν τα οπλοστάσια, οι εν λόγω βουλευτές προτείνουν πολλές λύσεις. Η πρώτη είναι να γίνουν επειγόντως παραγγελίες προς τους κατασκευαστές, ιδιαίτερα για τα σύνθετα πυρομαχικά, δεδομένου ότι οι χρόνοι κατασκευής μπορεί να είναι μεγάλοι, όπως π.χ. : χρειάζονται 10 έως 20 μήνες για να αποκτήσουν οι στρατοί μια οβίδα των 155 mm –αυτές που χρησιμοποιούν τα πυροβόλα Cesar– 36 μήνες για έναν πύραυλο αέρος-αέρος Meteor – ο οποίος  εξοπλίζει το Rafale – και «έως 4 έως 5 χρόνια» για έναν Exocet – δηλαδή την αιχμή του δόρατος των γαλλικών αντι-πλοίων. «Αυτός ο κύκλος παραγωγής υπερβαίνει κατά πολύ τους χρόνους απόκρισης που επιβάλλονται στους στρατούς, σε περίπτωση κρίσης υψηλής έντασης», υπογραμμίζει η έκθεση.

Χαλάρωση των κανονισμών

Για να αυξηθούν οι παραγωγικές δυνατότητες των εταιρειών εξοπλισμών, οι βουλευτές προτείνουν τη δημιουργία ενός «βιομηχανικού αποθέματος των πυρομαχικών», προκειμένου να ανταποκριθεί γρήγορα στην αύξηση των παραγγελιών και των ποσοστών παραγωγής. Η εκπαίδευση ενός εργάτη πυροτεχνίας απαιτεί χρόνο –δεν υπάρχει καμία εκπαίδευση σε αυτόν τον τομέα– και μόνο ένας στους δέκα υποψήφιους περνά  επιτυχώς τα ψυχολογικά τεστ που είναι απαραίτητα για να εργαστεί σε αυτόν τον ευαίσθητο τομέα.

Ομοίως, ζητείται μια χαλάρωση των κανονισμών για τις χημικές ουσίες ή τον χαρακτηρισμό των οπλισμών. Από αυτή την άποψη, οι βουλευτές εκφράζουν τη λύπη τους για την απουσία στη Γαλλία πεδίου κατάλληλου για δοκιμές βολής μεγάλης εμβέλειας, οι οποίες πρέπει να πραγματοποιούνται στη Νότια Αφρική και τη Σουηδία, «κάτι που κινητοποιεί πολύπλοκα και δαπανηρά logistics».

Από το 2017, όντως έχει ξεκινήσει η αύξηση της ισχύος των αποθεμάτων από το Υπουργείο Ενόπλων Δυνάμεων, στο πλαίσιο του νόμου περί στρατιωτικού προγραμματισμού 2019-2025. Αυτό μάλιστα επιταχύνθηκε μετά την εισβολή στην Ουκρανία : ένα κονδύλι 2 δισ. ευρώ προβλέπεται στον προϋπολογισμό για το 2023, προκειμένου να αναπληρωθούν τα οπλοστάσια των στρατών με πυραύλους, οβίδες και άλλες ρουκέτες. Αυτό όμως παραμένει ανεπαρκές, πιστεύουν οι βουλευτές, για τους οποίους «η εξέλιξη του στρατηγικού παραδείγματος απαιτεί ακόμη μεγαλύτερες προσπάθειες».

Εμείς που βρισκόμαστε ;

Κάθε έγκυρη απάντηση, από το «οπλοστάσιο» των ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ, θα είναι αποδεκτή.

Ο γράφων δεν προσπαθεί να ενσπείρει τον πανικό ούτε είναι ψοφοδεής.

Εύλογα ερωτήματα θέτει προς τους ειδικούς για την καλύτερη ασφάλεια της χώρας μας.