Αρχική Blog Σελίδα 1725

Η «καρδιά» της Γης είναι μια σιδερένια σφαίρα ακτίνας 650 χιλιομέτρων

0
ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Η μελέτη του κέντρου της Γης θεωρείται ζωτική για την κατανόηση της δημιουργίας και εξέλιξης του πλανήτη μας

Η «καρδιά» του εσωτερικού πυρήνα της Γης, δηλαδή το κέντρο του πλανήτη, πιθανώς είναι μια μπάλα από σίδηρο, η οποία έχει ακτίνα περίπου 650 χιλιομέτρων, σύμφωνα με νέες επιστημονικές εκτιμήσεις.

Οι ερευνητές της Σχολής Γεωεπιστημών του Αυστραλιανού Εθνικού Πανεπιστημίου στην Καμπέρα, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Communications», βάσισαν τους υπολογισμούς τους στη μελέτη σεισμικών κυμάτων που ταξιδεύουν διαμέσου του υπεδάφους της Γης.
Η «καρδιά» της Γης είναι μια σιδερένια σφαίρα ακτίνας 650 χιλιομέτρων-1
Φωτ. Drew Whitehouse/ National Computational Infrastructure’s Vizlab, Australian National University

Η μελέτη βρήκε για πρώτη φορά ότι αυτά τα κύματα «αντηχούν» κατά μήκος όλης της διαμέτρου του πλανήτη μας έως πέντε φορές. Η ταχύτητα που ταξιδεύουν τα κύματα, σύμφωνα με τους επιστήμονες, μαρτυράει την παρουσία μιας διακριτής εσωτερικής σφαίρας, που είναι ξεχωριστή από το εξωτερικό στρώμα του εσωτερικού πυρήνα.

Η μελέτη του κέντρου της Γης θεωρείται ζωτική για την κατανόηση της δημιουργίας και εξέλιξης της Γης. Η παρουσία και το μέγεθος ενός ξεχωριστού εσώτατου πυρήνα μέσα στον εσωτερικό πυρήνα αποτελεί μια υπόθεση εδώ και καιρό, αλλά και αντικείμενο επιστημονικής διαμάχης.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Η Μέρκελ εξαπατήθηκε από Ρώσους φαρσέρ που παρίσταναν τον Ποροσένκο – Ήθελε να τερματίσει την κλήση

0

Ρώτησαν την Μέρκελ για τον πόλεμο στην Ουκρανία, τη συμφωνία του Μινσκ και άλλα ζητήματα.

Θύμα Ρώσων φαρσέρ έπεσε η πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, οι οποίοι την κάλεσαν προσποιούμενοι τον πρώην πρόεδρο της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο.

Σύμφωνα με αποσπάσματα από τη συνομιλία που δημοσίευσε το Politico, το τηλεφώνημα πραγματοποιήθηκε στις 12 Ιανουαρίου με μετάφραση στα γερμανικά-ουκρανικά από τη γλωσσική υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών.

Το γεγονός επιβεβαίωσε μια εκπρόσωπος της Μέρκελ στην Deutsche Presse-Agentur, καθώς και το υπουργείο ανέφερε αργότερα ότι μετέφρασε την κλήση.

Στην ηχογράφηση, ψεύτικος Ποροσένκο ζήτησε τη γνώμη της Μέρκελ για τον πόλεμο στην Ουκρανία, τη συμφωνία του Μινσκ, τον Λευκορώσο δικτάτορα Αλεξάντερ Λουκασένκο και τα πολωνικά αιτήματα αποζημίωσης για τα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας.

Προς το τέλος, πρότεινε μάλιστα να… συνεχίσει να μιλάει στα ρωσικά για να «ενοχλήσει τον Πούτιν». Η Μέρκελ απάντησε: «Όχι, σίγουρα δεν θα το κάνουμε… τα Ρωσικά μου είναι ακόμα χειρότερα από ό,τι ήταν το 2014».

Η πρώην καγκελάριος απάντησε το εξής: «Η συμφωνία του Μινσκ αγόρασε στην Ουκρανία πολύτιμο χρόνο». Ωστόσο, δεν είπε τίποτα αποκαλυπτικό, αλλά μίλησε υπέρ της ενότητας της Δύσης στη σύγκρουση με τη Ρωσία και τόνισε ότι δεν θέλει να στηθεί ένα «δεύτερο δημόσιο μέτωπο».

«Θα ήμουν εντάξει αν αυτή παραμείνει μια συνομιλία μεταξύ μας και δεν διέρρεε στον Τύπο», σημείωσε η Μέρκελ στον δήθεν Ποροσένκο.

Σε άλλο σημείο της συζήτησης, το δημοσίευμα του Politico αναφέρει ότι η Μέρκελ ένιωθε άβολα με κάποιες ερωτήσεις και ήθελε να τερματίσει την κλήση.

«Δεδομένου ότι ο καλών δεν εξήγησε τον σκοπό της κλήσης του και στις προφορικές συνεισφορές του τα ερωτήματα άλλαζαν συνεχώς, η πρώην καγκελάριος απέκτησε την εντύπωση μιας αντιεπαγγελματικής συνομιλίας», ανέφερε το γραφείο της Μέρκελ στο Kontraste.

«Αυτά συμβαίνουν», δήλωσε τη Δευτέρα ο Steffen Hebestreit, επικεφαλής εκπρόσωπος της σημερινής κυβέρνησης. «Προσπαθούμε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο προσεκτικοί και να παίρνουμε μέτρα ασφαλείας πριν συμφωνηθούν τέτοιες συνομιλίες». Ο Hebestreit πρόσθεσε ότι ενημερώθηκε για το περιστατικό από δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης.

Σημειώνεται, ότι οι δύο φαρσέρ είναι ο Alexei Stolyarov και ο Vladimir Kuznetsov, γνωστοί ως Lexus και Vovan. Οι κωμικοί υπέρ του Κρεμλίνου έχουν επανειλημμένα ξεγελάσει διασημότητες και πολιτικούς – συμπεριλαμβανομένου του Πολωνού προέδρου Andrzej Duda και του πρώην ηγέτη του Ηνωμένου Βασιλείου Μπόρις Τζόνσον – προσποιούμενοι ότι είναι σημαντικές προσωπικότητες.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/186153/i-merkel-eksapatithike-apo-rosous-farser-pou-paristanan-ton-porosenko-ithele-na-termatisei-tin-klisi

Κορύφωση υστερίας Πούτιν με τη φοβέρα των πυρηνικών: Διακόπτει την συμμετοχή στη New START με ΗΠΑ * Τί είναι η συνθήκη και τί σημαίνει το “πάγωμα”

0

Στο παραληρηματικό πολεμοχαρές σημερινό του διάγγελμα ο Βλαντιμίρ Πούτιν, καθώς δεν μπόρεσε να εμφανίσει την ελάχιστη επιτυχία στην εισβολή του στην Ουκρανία, επιδόθηκε σε αντιδυτικό κρεσέντο. Και… “κερασάκι στην τούρτα” οι πυρηνικές φοβέρες.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν ανακοίνωσε σήμερα ότι η Ρωσία διακόπτει την συμμετοχή της στην συνθήκη New START που έχει υπογράψει με τις ΗΠΑ για τον περιορισμό των στρατηγικών πυρηνικών οπλοστασίων των δύο πλευρών, αφού κατηγόρησε την Δύση για ευθεία συμμετοχή σε απόπειρες να πληγούν οι ρωσικές στρατηγικές αεροπορικές βάσεις.

  • Παράλληλα, ο Πούτιν απείλησε με την πραγματοποίηση νέων πυρηνικών δοκιμών, αν τις ξεκινήσουν οι ΗΠΑ.

«Θέλουν να μας επιβάλουν στρατηγική ήττα, θέτουν ως στόχο τις πυρηνικές μας βάσεις, για τον λόγο αυτόν, είμαι αναγκασμένος να ανακοινώσω σήμερα ότι η Ρωσία διακόπτει την συμμετοχή της στην συνθήκη για τα στρατηγικά επιθετικά όπλα», δήλωσε ο Πούτιν κατά την ομιλία του ενώπιον του ρωσικού κοινοβουλίου.

Ο Ρώσος πρόεδρος κατηγόρησε τους Δυτικούς ότι βοηθούν την Ουκρανία να εκσυγχρονίσει τα drones για να τα κατευθύνει κατά στρατηγικών στόχων, σε μία αναφορά στις πρόσφατες εκρήξεις στην βάση των στρατηγικών βομβαρδιστικών Ενγκελς, σε απόσταση 500 χιλιομέτρων από τα ουκρανικά σύνορα.

«Κανείς δεν μπορεί να τρέφεται με ψευδαισθήσεις, η στρατηγική ισορροπία μπορεί να αλλοιωθεί…Μέσω των εκπροσώπων του ΝΑΤΟ μας απευθύνουν τελεσίγραφα:

  • “Εσείς, η Ρωσία, κάντε ό,τι έχουμε συμφωνήσει, κυρίως ως προς την New START και εμείς θα κάνουμε ό,τι θέλουμε», είπε ο Πούτιν.

Ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την συμμετοχή του ΝΑΤΟ στην συνθήκη New START για λόγους ισοτιμίας… «διότι, στους κόλπους του ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ δεν είναι η μόνη πυρηνική δύναμη…Η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία διαθέτουν επίσης πυρηνικά οπλοστάσια, τα βελτιώνουν, τα εκσυγχρονίζουν και κατευθύνονται εναντίον μας».

Μπλίνκεν: Απογοητευτική και ανεύθυνη απόφαση

Η απόφαση της Ρωσίας να διακόψει τη συμμετοχή της στην συνθήκη New START είναι ανεύθυνη και οι ΗΠΑ θα παρακολουθήσουν προσεκτικά για να δουν τι κάνει στην πραγματικότητα η Μόσχα, δήλωσε σήμερα ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν.

«Η ανακοίνωση της Ρωσίας ότι αναστέλλει τη συμμετοχή της είναι πολύ απογοητευτική και ανεύθυνη», τόνισε ο Μπλίνκεν σε δημοσιογράφους στην Αθήνα.

«Θα παρακολουθούμε προσεκτικά για να δούμε τι κάνει στην πραγματικότητα η Ρωσία. Φυσικά θα βεβαιωθούμε ότι σε κάθε περίπτωση, έχουν την κατάλληλη στάση για την ασφάλεια της χώρας μας και των συμμάχων μας».

Παράλληλα, ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας άφησε ανοιχτή την πόρτα για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων ανά πάσα στιγμή.

«Παραμένουμε έτοιμοι να μιλήσουμε για περιορισμούς στρατηγικών όπλων ανά πάσα στιγμή με τη Ρωσία, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο συμβαίνει, στον κόσμο ή στις σχέσεις μας», ανέφερε.

Ο κόσμος αναμένει από τις δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις να ενεργήσουν υπεύθυνα, συμπλήρωσε ο Αμερικανός ΥΠΕΞ.

Τι είναι η συνθήκη New START

Η συνθήκη υπογράφηκε το 2010 από τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα και τον Ρώσο ομόλογό του Ντμίτρι Μεντβέντεφ και ορίζει ανώτατο όριο στρατηγικών πυρηνικών κεφαλών που μπορούν να αναπτύξουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία.

Συγκεκριμένα, ορίζει ανώτατο όριο 1.550 πυρηνικών κεφαλών που μπορεί να αναπτύξει κάθε πλευρά, δηλαδή μείωση κατά 30% σε σχέση με το όριο που προέβλεπε η προηγούμενη συνθήκη του 2002.

Ετέθη σε ισχύ το 2011 και παρατάθηκε το 2021 για πέντε χρόνια μετά την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Τζο Μπάιντεν.

Επιτρέπει στους επιθεωρητές των δύο πλευρών να επιβεβαιώνουν ότι τηρείται.

Ωστόσο, οι εκατέρωθεν επιθεωρήσεις που προβλέπονται από την συνθήκη διακόπηκαν τον Μάρτιο 2020 λόγω της πανδημίας της Covid.

Οι συνομιλίες ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Μόσχα για την επανάληψη των επιθεωρήσεων επρόκειτο να διεξαχθούν τον περασμένο Νοέμβριο στην Αίγυπτο, αλλά η Ρωσία τις ανέβαλε και καμία από τις δύο πλευρές δεν έχει προτείνει νέα ημερομηνία.

Η Ρωσία έχει απειλήσει προηγουμένως να αποσυρθεί από την συνθήκη New START;

Η Μόσχα είχε δηλώσει αυτόν τον μήνα ότι προτίθεται να διαφυλάξει την συνθήκη, παρά την «καταστροφική προσέγγιση των ΗΠΑ» στο θέμα του ελέγχου των εξοπλισμών.

Ρωσία και ΗΠΑ κατέχουν από κοινού περίπου το 90% των πυρηνικών κεφαλών στον κόσμο. Και οι δύο πλευρές έχουν δηλώσει ότι ένας πόλεμος ανάμεσα σε πυρηνικές δυνάμεις πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κατηγορήσει την Ρωσία για παραβίαση της συνθήκης προσάπτοντας στην Μόσχα ότι δεν επιτρέπει την επιθεώρηση των πυρηνικών της δραστηριοτήτων στο έδαφός της.

Η Μόσχα ανακοίνωσε τον Αύγουστο ότι διακόπτει τις αμερικανικές επιθεωρήσεις στις ρωσικές στρατιωτικές βάσεις, όπως αυτές προβλέπονται από την συνθήκη, ισχυριζόμενη ότι απαντά με τον τρόπο αυτόν στα εμπόδια που έθεσε η Ουάσινγκτον στις ρωσικές επιθεωρήσεις στις ΗΠΑ.

Με πληροφορίες από Reuters-AFP μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ
Μόσχα, Russian Federation, Hellas Journal

Αποχωρεί από την πολιτική ο Κώστας Καραμανλής: Θα είναι πάντα κοντά μας, λέει ο Μητσοτάκης

7

Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής με γραπτή του δήλωση γνωστοποίησε ότι δεν θα είναι υποψήφιος βουλευτής Θεσσαλονίκης στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές.

Ο Κώστας Καραμανλής ανέφερε στη δήλωσή του:

«Αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να ολοκληρωθεί η κοινοβουλευτική μου διαδρομή. Ως εκ τούτου δεν θα είμαι υποψήφιος στις προσεχείς εκλογές.

Προφανώς, στηρίζω πάντα την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, την παράταξη που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και υπηρετώ αδιαλείπτως επί μισό σχεδόν αιώνα. Πιστός στην ιστορία της, την ιδεολογία, τις αρχές και τις αξίες της. Με σεβασμό και αγάπη για τον κόσμο της και όλους τους Έλληνες πολίτες».

Κατά πληροφορίες, ο Κώστας Καραμανλής συνομίλησε χθες σε καλό κλίμα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος τον κάλεσε για να δει τις προθέσεις του. Ο πρώην πρωθυπουργός ξεκαθάρισε πως θα τον βοηθήσει στον προεκλογικό αγώνα.

Λίγα λεπτά αργότερα ακολούθησε ανακοίνωση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.

Θέλω να ευχαριστήσω τον Κώστα Καραμανλή για τη διαχρονική προσφορά του στην παράταξη και τον τόπο. Προσωπικά, μάλιστα, δεν ξεχνώ ότι υπό τη δική του κομματική ηγεσία εντάχθηκα στην πολιτική.

Γνωρίζω ότι έχει πάντα στην καρδιά του τη Νέα Δημοκρατία. Πολύ περισσότερο σήμερα, που η καμπή στη δική του πολυετή διαδρομή συμπίπτει με το άνοιγμα νέων και αισιόδοξων οριζόντων για την πατριδα και το κόμμα μας.

Γι’ αυτό και είμαι σίγουρος ότι, απ’ όπου και αν βρίσκεται, θα συνεχίσει να αφιερώνει όλες του τις δυνάμεις για το καλό της Ελλάδας και της μεγάλης μας παράταξης. Και θα είναι παρών στη μεγάλη εκλογική μάχη που ξεκινά.

https://hellasjournal.com/2023/02/den-tha-ine-ipopsifios-vouleftis-o-proin-prothipourgos-kostas-karamanlis-oloklirose-tin-kinovouleftiki-tou-parousia/

Τι κομίζει η νέα παρέμβαση ΗΠΑ στην ανατολική Μεσόγειο;

0

Νέα γεωπολιτικά δεδομένα αναφύονται μετά τον σεισμό. Ο Τούρκος πρόεδρος έχει αποδυναμωθεί. ΗΠΑ και ΝΑΤΟ πιέζουν την Άγκυρα να συναινέσει στη νατοϊκή ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας.

    Συνάντηση Μπλίνκεν-Τσαβούσογλου στην Ουάσιγκτον

Μετά το σεισμό είναι όπως ήταν και πριν το σεισμό. Οι νεκροί δεν έχουν ακόμη ταφεί, η ακριβής έκταση της καταστροφής παραμένει άγνωστη, και ήδη η πολιτική ρουτίνα έχει επιστρέψει στην Τουρκία. Τούτο ισχύει τόσο στην εσωτερική πολιτική όσο και στις διεθνείς σχέσεις και την εξωτερική πολιτική. Η ελπίδα ότι την ώρα της μεγαλύτερης καταστροφής οι πολιτικοί αντίπαλοι θα έθαβαν, έστω προσωρινά, τα “όπλα”, δεν επαληθεύτηκε. Αντιθέτως. Η καταστροφή σκληραίνει τα μέτωπα, τα ρήγματα μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης έχουν γίνει πιο βαθιά. Στο επίκεντρο της διαμάχης βρίσκεται η ημερομηνία των εκλογών. Και για τις δύο πλευρές το θέμα μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε υπαρξιακό ζήτημα.

Σημάδια «ανακωχής» στις  ελληνοτουρκικές σχέσεις

Καταρχήν για καλό λόγο. Κάθε μέρα γίνεται πιο σαφές ότι η διαφθορά και ο νεποτισμός ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την έκταση της καταστροφής. Το αφήγημα της αντιπολίτευσης ότι με την αυταρχική του διακυβέρνηση ο πρόεδρος Ερντογάν φέρει την πολιτική ευθύνη, κερδίζει όλο και περισσότερους υποστηρικτές. Οι εκλογές στην Τουρκία δεν έχουν μόνο εσωτερική διάσταση. Υπό τον κ. Ερντογάν προσλαμβάνουν όλο και περισσότερο σημασία και για την εξωτερική πολιτική με ευρύτερες γεωστρατηγικές επιπτώσεις. Προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή από τα οικονομικά προβλήματα ο Τούρκος πρόεδρος έχει συστηματικά δαιμονοποιήσει τη Δύση. Θύματα αυτής της στρατηγικής έχουν γίνει οι σχέσεις με το ΝΑΤΟ, με τις ΗΠΑ και την Ελλάδα. Το ερώτημα, στο οποίο δεν υπάρχει προς το παρόν σαφής απάντηση, είναι: σε ποιο βαθμό ο σεισμός θα επιδράσει στην εξωτερική πολιτική της Άγκυρας; Στις ελληνοτουρκικές σχέσεις διακρίνονται τα πρώτα σημάδια «ανακωχής». Αναμνήσεις από την “διπλωματία των σεισμών” έρχονται στο προσκήνιο. Και από τις δύο πλευρές γίνεται λόγος για μια “νέα σελίδα” στις σχέσεις. Πόσο θα κρατήσουν τα ωραία λόγια;

Ουάσιγκτον και Βερολίνο έχουν εκθειάσει τη βοήθεια της Αθήνας προς την Άγκυρα. Η σύμπτυξη ενιαίου μετώπου εναντίον της Ρωσίας του Πούτιν αποτελεί τον κύριο στόχο της Δύσης από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία. Η μείωση του κινδύνου κλιμάκωσης των εντάσεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας συμβάλλει στην επίτευξη αυτού του στόχου. Το ΝΑΤΟ βρίσκεται στο επίκεντρο της επίσκεψης του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στην Τουρκία. Η Συμμαχία απαιτεί από τον κ. Ερντογάν να εγκαταλείψει επιτέλους την αντίθεσή του στην ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας.

Προέχει η νατοϊκή ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας

Ο Ρόναλντ ΜαϊνάρντουςΟ Ρόναλντ Μαϊνάρντους

Ο Γεν. Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ έχει καταστήσει σαφή τη θέση αυτή. “Τώρα ήρθε η ώρα να επικυρωθεί η ένταξη των 2 σκανδιναβικών χωρών” είπε στους Τούρκους για να προσθέσει ότι δεν είναι ζωτικής σημασίας να δώσει η Άγκυρα την έγκριση ένταξης και στις δύο χώρες ταυτόχρονα. Αυτό που είναι κρίσιμο, κατά τον Στόλτενμπεργκ, είναι η επικύρωση να γίνει “το συντομότερο δυνατό”. Η διαμάχη για την επικύρωση των Πρωτοκόλλων ένταξης των σκανδιναβικών χωρών προστίθεται σε έναν μακρύ κατάλογο επίμαχων θεμάτων στις τουρκοαμερικανικές σχέσεις. Σπάνια στο παρελθόν ήταν τόσο άσχημες όσο είναι σήμερα. Η ατζέντα του Άντονι Μπλίνκεν περιλαμβάνει επίσης τις προμήθειες όπλων. Πρόκειται για το γνωστό ζήτημα των μαχητικών αεροσκαφών F-16. Θεωρείται απίθανο να προχωρήσει η Ουάσιγκτον σε αυτό το θέμα χωρίς ένα ξεκάθαρο τουρκικό “ναι” στην ένταξη των 2 σκανδιναβικών χωρών στο ΝΑΤΟ.

Για πολλούς θα φανεί – και πολύ δικαιολογημένα μάλιστα – ακραίος κυνισμός οι κυβερνήσεις να διαπραγματεύονται συμφωνίες για όπλα, την ώρα που η Τουρκία έχει υποστεί βιβλική καταστροφή. Ως εκ τούτου, αναμένεται ότι οι δημόσιες δηλώσεις θα περιοριστούν στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας και την ανοικοδόμηση των πληγέντων περιοχών. Ακόμη και αν ο Ερντογάν δεν το παραδέχεται, ο σεισμός τον έχει αποδυναμώσει. Ο Τούρκος πρόεδρος έχει „πληγεί“ και ο ίδιος. Υπό τις δεδομένες συνθήκες θεωρείται απίθανο να κλιμακώσει ξανά τις εντάσεις που ο ίδιος έχει δημιουργήσει με τη Δύση. Η συγκυρία αυτή μπορεί να ωφελήσει και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Άρα, το ερώτημα δεν είναι αν η Άγκυρα επικυρώσει την ένταξη καταρχήν της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ. Το ερώτημα είναι πότε θα γίνει αυτό. Πάντως ίσως όχι πριν τις εκλογές.

Ρόναλντ Μαϊνάρντους

Ο Δρ Ρόναλντ Μαϊνάρντους είναι πολιτικός αναλυτής και σχολιαστής και Κύριος Ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ. Στα μέσα της δεκαετίας του 90 διετέλεσε διευθυντής της Ελληνικής σύνταξης της Deutsche Welle.

DW

Πράσινο φως από Μπλίνκεν για «εταιρική» συνεκμετάλλευση κλείνοντας το μάτι στην Τουρκία!

3

 

 Ελλάδα και Τουρκία πρέπει να προσπαθήσουν για την μείωση της έντασης και την επίλυση διαφορών που θα ανοίξουν νέες και μεγάλες ευκαιρίες, ανέφερε μεταξύ άλλων ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Άντονι Μπλίνκεν σε συνέντευξη που παραχώρησε στο τουρκικό NTV: «Kαι οι δυο χώρες (Ελλάδα και Τουρκία) πρέπει να προσπαθήσουν για την μείωση της έντασης και για να βρουν μια θετική οδό για το μέλλον. Όμως αν επιλυθούν μακροχρόνια προβλήματα, όπως αυτά της ναυσιπλοΐας τότε υπάρχουν τεράστιες δυνατότητες καθώς η Τουρκία θα βρίσκεται στο επίκεντρο της ροής της ενέργειας. Της ροής της ενέργειας στη Μεσόγειο, του Αιγαίου και κυρίως όμως της Αν. Μεσογείου. Η Τουρκία θα έχει τεράστιο όφελος απο το να βρίσκεται στο επίκεντρο της ροής της ενέργειας από την βόρεια Αφρική στην Ευρώπη. Αυτό θα είναι προς το συμφέρον του τουρκικού λαού, των τουρκικών εταιρειών και της Τουρκίας. Η επίλυση λοιπόν αυτών των μακροχρόνιων διαφορών θα φέρει νέες και μεγάλες ευκαιρίες» υπογράμμισε, ενώ πρόσθεσε ότι «εκτιμάμε ιδιαίτερα τα θετικά βήματα που κάνει η Τουρκία για να βελτιώσει τις σχέσεις της με την Ελλάδα, την Αρμενία και το Ισραήλ, των οποίων οι πολίτες εργάστηκαν πλάι-πλάι με τους Τούρκους συναδέλφους τους μετά τον σεισμό».
Η στήλη έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα ότι επίκειται αμερικανική παρέμβαση στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό με όχημα την ενέργεια. Κάτι που επιβεβαίωσαν ο Φιλελεύθερος Κύπρου (04/12/2022), η Σημερινή Κύπρου (19/12/2022) το Realnews (27/12/2022), η Εστία (31/12/2022), το Bήμα (02/01/2023), το Euronews (30/01/2023), το Liberal (14/02/2023), το Energia (15/02/2023) και η Μακεδονία (18/02/2023).
Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι δεν έχουν σταματήσει να πιέζουν με σχετικές δηλώσεις εδώ και χρόνια. Από το 2016 ο τότε Ειδικός Απεσταλμένος και νυν Ανώτερος Σύμβουλος Ενεργειακής Ασφάλειας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Άμος Χόκσταϊν (πολέμιος του EastMed και πρωτεργάτης του αμερικανικού non-paper) αναφέρει ότι: «Για να μπορέσει να συνειδητοποιήσει το οικονομικό όφελος της ενεργειακής ασφάλειας [η Τουρκία], πρέπει να συνάψει συμφωνία με την Κύπρο, γιατί ο αγωγός που θα οδεύει από το Ισραήλ στην Τουρκία περνάει από την ΑΟΖ της Κύπρου. Και πραγματικά ελπίζω και πιστεύω ότι η Τουρκία κατανοεί την κρίσιμη φύση και τη στρατηγική φύση ή το στοιχείο που έχει προστεθεί στις συζητήσεις για το Κυπριακό, δηλαδή την ενέργεια».
Πιο πρόσφατα, συγκεκριμένα στις 19/01/2022 ο Χόκσταϊν είπε: «Από το 2015-2017 [περίοδο κατά την οποία ο χάρτης Μπάιντεν παρουσιάστηκε στον Ερντογάν και τους Ε/κ ενώ χρησιμοποιήθηκε ως δέλεαρ κατευνασμού μετά την ισραηλοτουρκική κρίση του Μαβί Μαρμαρά] υπήρχε πολιτική δραστηριότητα για να υποστηρίξουμε μια λύση στο κυπριακό πρόβλημα και η ενέργεια ήταν νέο αντικείμενο για τη διαπραγμάτευση και την ειρηνευτική διαδικασία επί του εδάφους. Αν υπήρχε επιτυχής κατάληξη, θα υπήρχε η προοπτική να εμπλακεί και η Τουρκία. Δυστυχώς η Τουρκία δεν επιθυμούσε να ολοκληρώσει τη συμφωνία και εκείνο το παράθυρο έκλεισε». Αυτό το «παράθυρο» που «έκλεισε» το 2017, όλα δείχνουν ότι ήρθε η ώρα για να «ανοίξει» εκ νέου στα ελληνοτουρκικά αλλά και το Κυπριακό.
Σε προηγούμενο άρθρο (16/02/2023) εξηγήθηκε ότι η λύση που προωθείται από τους Αμερικανούς και επιβεβαιώθηκε από τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας, Θάνο Ντόκο, είναι η δημιουργία ενός «μεγάλου συνεταιρισμού κρατών» κατά τα πρότυπα της συνεργασίας Κατάρ-Ιράν «που θα συνεκμεταλλευτεί τους ενεργειακούς πόρους της Μεσογείου», κάτι για το οποίο είχε ήδη μιλήσει ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών, Τζέφρι Πάιατ, τον Δεκέμβριο του 2022 όταν είπε  ότι, «οι ΗΠΑ εστιάζουν στο πώς θα δημιουργήσουν μια εταιρική δυναμική για να αποφύγουμε τις διαμάχες που συνοδεύονται απο ένα οικονομικό κόστος».
Με την επίσημη επίσκεψη σε Ελλάδα-Τουρκία του ΥΠΕΞ Άντονι Μπλίνκεν μετά τους καταστροφικούς σεισμούς στην γείτονα, δίνεται το πράσινο φως για την έναρξη των διαδικασιών με μεσολαβητή τον Άμος Χόκσταϊν από την αμερικανική πλευρά και από τον ελληνική, τον ομόλογό του Νίκο Τσάφο -ειδικό σύμβουλο σε θέματα ενέργειας του Κ. Μητσοτάκη-. Επαφές που άλλωστε έχουν από καιρό ξεκινήσει, δεδομένου ότι το γενικότερο πλαίσιο τον διεργασιών και στόχων είχε ήδη συμφωνηθεί κατά την επίσκεψη του Κ. Μητσοτάκη στον Λευκό Οίκο τον Μάιο του 2022.
Το περιεχόμενο της κυοφορούμενης ελληνοτουρκικής συμφωνίας σχολίασε ο τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου αφήνοντας υπονοούμενα και επικρίνοντας τον ελληνικό λαό, ο οποίος σύμφωνα με τον ίδιο, δεν επιτρέπει τη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων πριν τις εκλογές: «Δεν είναι εύκολο για τους Έλληνες πολιτικούς εξαιτίας της πίεσης του κοινού. Δεν υπάρχει πίεση από τον λαό μας σε αυτό το θέμα», δήλωσε στην Hurriyet.
Το εύλογο ερώτημα βέβαια που τέθηκε από το παρόν βήμα είναι: «Τί είναι αυτό για το οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη προτίθεται να ενδώσει για την «ομαλοποίηση» των ελληνοτουρκικών σχέσεων, στο οποίο ο ελληνικός λαός αντιτίθεται ενώ ο τουρκικός συναινεί; Μήπως έχει σχέση με αυτά που [δήλωσε] η Ντ. Μπακογιάννη σε συνέντευξή της στις 17/2/2023 [σσ. «η συνεκμετάλλευση δεν είναι ταμπού» και πολλά άλλα…]; Ή μήπως με τα «νατοϊκά νησιά» του Κ. Μητσοτάκη;»
Όσον αφορά στην Κύπρο, η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου του νέου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη θα ξεκαθαρίσοει το τοπίο. Δεν πέρασε απαρατήρητο όμως το γεγονός ότι αμέσως μετά την ανακοίνωση της νίκης του, έδωσε το στίγμα της εξωτερικής πολιτικής. Ξεκαθάρισε ότι επείγεται για «λύση» στο Κυπριακό, συνεχίζοντας από τα «κεκτημένα» των αποτυχημένων συνομιλιών του Κραν Μοντανά, στο πλαίσιο Γκουτέρες (ΟΗΕ), με αμερικανο-ευρωπαϊκή επιδιαιτησία και επί τη βάσει της –βρετανοτουρκικής εμπνεύσεως του 1956/57– ΔΔΟ την οποία ο κυρίαρχος λαός απέρριψε βροντοφωνάζοντας «ΟΧΙ» το 2004. Λογαριάζει βέβαια χωρίς τον Βρετανό ξενοδόχο ο οποίος στην μετά BREXIT εποχή, δεν είναι ξεκάθαρο το πώς θα αντιδράσει…

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Η ΑΘΗΝΑ ΧΩΡΙΣ ΤΑΜΠΟΥ

20

 

Του ΠαντελήΣαββίδη

1.-Η στήλη έχει διαχωρίσει εξ αρχής, την ανθρωπιστική βοήθεια στα θύματα των σεισμών απο τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή και τις σχέσεις με την Τουρκία.

2.-Οι ΗΠΑ έσπευσαν, πολύ σύντομα, να εκμεταλλευτούν την Διπλωματία των Σεισμών. Το ταξίδι του Αμερικανού ΥΠΕΞ Άντονι Μπλίνκεν στην περιοχή, το οποίο δεν περιελάμβανε, αρχικά, την Τουρκία αποβλέπει στο να επανεντάξει την γειτονική χώρα στο δυτικό στρατόπεδο. Για πολλούς στην Αθήνα, κατεχόμενους από φοβικό σύνδρομο, η επανένταξη της Τουρκίας είναι θετικό γεγονός. Το αθηναϊκό κατεστημένο δεν μπορεί να σηκώσει στους ώμους του (μεταξύ μας, δεν έχει καν ώμους) μια Ελλάδα στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης Ανατολής-Δύσης. Θέλει κάποιον άλλο να διαδραματίζει αυτόν τον ρόλο (την Τουρκία) έστω και αν το ίδιο κάνει κάποιες υποχωρήσεις. Αρκεί αυτές οι υποχωρήσεις να μην γίνουν σαφείς στην κοινή γνώμη και αμφισβητηθεί η ηγεμονία του. Εν ολίγοις, δεν ενδιαφέρονται για τα συμφέροντα της χώρας αλλά για την δική τους πολιτική επικυριαρχία. Οι δηλώσεις της, πλέον, ωμής εκπροσώπου του Ντόρας Μπακογιάννη περί των ταμπού που δεν έχει για τίποτε, το αποκαλύπτουν. Η Ντόρα, απλώς, εκφράζει με ωμό τρόπο την κυρίαρχη αθηναϊκή αντίληψη.

3.-Με δεδομένο ότι αυτή η αντίληψη είναι κυρίαρχη σε όλο το πολιτικό φάσμα της Αθήνας, υπάρχει σαφής κίνδυνος η Ελλάδα να γίνει η Ιφιγένεια για την τουρκική επανενσωμάτωση στη Δύση.

4.-Απο όσα έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας είναι χαρακτηριστικό ότι το μόνο που ζήτησε από την Τουρκία ο κ. Μπλίνκεν και αφορά στην Ελλάδα είναι να σταματήσουν οι απειλές της.. Όχι για κανέναν ουσιαστικό λόγο. Αλλά διότι αποδομούν την εικόνα του συστήματος εξουσίας στην Αθήνα.

5.-Αντιθέτως σε ό,τι αφορά το αίτημα Σουηδίας και Φινλανδίας για είσοδο στο ΝΑΤΟ ζήτησε την τουρκική έγκριση. Τα ανταλλάγματα:

-Οικονομική βοήθεια για αντιμετώπιση των συνεπειών των σεισμών.

-Πώληση και εκσυγχρονισμό F-16

-Βοήθεια στο να καταστεί η Τουρκία σταυροδρόμι των αγωγών μεταφοράς φυσικού αερίου στην Ευρώπη (ακόμη και από τα ισραηλινά και κυπριακά αποθέματα, τα οποία επρόκειτο να μεταφερθούν στην Ευρώπη μέσω του EastMed τον οποίο οι Αμερικανοί εγκατέλειψαν).

6.-Η Τουρκία, σε αντίθεση με την καθεύδουσα Αθήνα, ήταν έτοιμη, παρά τα προβλήματα που επισσώρευσαν οι σεισμοί, να προβάλλει πακέτο έξι σημείων για επαναπροσέγγιση με την Ελλάδα. Προφανώς, για να βάλει αυτή το πλαίσιο. Ποια είναι τα έξι σημεία;

α.-επανέναρξη συνομιλιών ή διερευνητικών επαφών. Ο 64ος γύρος των διερευνητικών θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα αύριο Τετάρτη. Χρόνια συζητούν, θα συνεχίσουν να το κάνουν. Είναι το πρόσχημα του παγώματος στις θέσεις της κάθε πλευράς.

β.-Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Τα πολιτικά μέτρα, όπως η Συμφωνία Παπούλια-Γιλμάζ για τις ασκήσεις τους θερινούς μήνες υπάρχουν αλλά δεν τηρούνται. Και δεν τηρούνται με υπαιτιότητα της Τουρκίας.

γ.-Τα ΜΟΕ στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ περιορίζουν τις ελληνικές αντιδράσεις στις περιπτώσεις παραβίασης του ελληνικού εναέριου χώρου από τουρκικά αεροπλάνα. Άρα, είναι ασύμφορα.

δ.-Αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Θα ήταν τραγικό λάθος της Αθήνας να το αποδεχθεί. Το “momentum” δεν πρέπει να παραπλανά σε σχέση με τις πάγιες τουρκικές θέσεις και επιδιώξεις. Τα στρατηγικά συμφέροντα Ελλάδας και Τουρκίας, όπως έχουν τεθεί εκατέρωθεν μέχρι στιγμής, αποκλίνουν. Η ένταση μεταξύ των δύο χωρών θα επανέλθει.

ε.-Μειονοτικά δικαιώματα. Η Τουρκία βάζει στο τραπέζι ένα ανύπαρκτο θέμα για να πιέσει την Αθήνα της οποίας η μόνη έγνοια των πολιτικών είναι η επανεκλογή τους.

στ.-Κοινές έρευνες για αξιοποίηση υδρογονανθράκων. Ούτε οι έρευνες, ούτε και η αξιοποίηση των υδρογονανθράκων θα ήταν ταμπού, όπως είπε η κ. Μπακογιάννη, αν προσδιορίζονταν τι δικαιούται ποιος, με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας. Χωρίς αυτόν τον προσδιορισμό είναι λάθος η αποδοχή της πρότασης και η κατάρριψη του ταμπού που δεν έχει η κ. Μπακογιάννη.

7.-Ορισμένα σημεία που χρήζουν προσοχής:

α.-Είναι λάθος η ευρωπαϊκή και αμερικανική, πολύ περισσότερο η ελληνική, συναίνεση στην διέλευση όλων των αγωγών μεταφοράς αερίου προς την Ευρώπη μέσω Τουρκίας. Η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει αυτήν την αποκλειστικότητα όπως έκανε η Ρωσία με το δικό της φυσικό αέριο.

β.-Πρέπει να αρχίσει να παραλληλίζεται η ομοιότητα της Ρωσικής κατάληψης των ουκρανικών εδαφών με την κατάληψη των κατεχομένων από την Τουρκία. Και οι δύο χώρες επενέβησαν, κατέλαβαν και κατέχουν εδάφη ανεξάρτητων κρατών, μελών του ΟΗΕ. Να πιεσθεί η Ρωσία να υποχωρήσει από την Ουκρανία. Να πιεσθεί και η Τουρκία να αποχωρήσει από τα κατεχόμενα στην Κύπρο.

γ.-Στη Λιβύη το τουρκολιβυκό σύμφωνο δεν θα έχει την κατάληξη που, αρχικά, επιθυμούσε η Άγκυρα επειδή έχουν μπει στο παιχνίδι και άλλοι παράγοντες. Η Τουρκία, όμως, προσέθεσε ένα ακόμη ζήτημα στο τραπέζι που αφορά και την Ελλάδα. Θα είναι παρούσα σε ό,τι αφορά την Λιβύη.

Στην Αθήνα, οι κυβερνητικοί παράγοντες τρέχουν μετά τα γεγονότα να περιορίσουν τις επιπτώσεις τους;

Η στιγμή που διανύουμε ήταν αναμενόμενη. Δεν θα έπρεπε να ήταν έτοιμη η Αθήνα με δικές της προτάσεις; Υπάρχουν; Αν όχι, γιατί δεν υπάρχουν; Θα απολογηθεί κανείς;

δ.-Ο κ. Μπλίνκεν, εκτός του κ. Μητσοτάκη (και του κ. Δένδια) θα συναντηθεί και με τον κ. Τσίπρα για να επιβεβαιώσει- ή να υπαγορεύσει- τους αμερικανικούς όρους για την μετεκλογική πολιτική. Σε αντίθεση με την Τουρκία που αν και πληγωμένη θέτει όρους, το αθηναϊκό σύστημα εσωτερικής εξουσίας ετεροπροσδιορίζεται.

ΣΩΣΤΕ ΤΟ ΠΑΛΑΤΑΚΙ

5

Μερικές πρώτες σκέψεις για το Παλατάκι

Νίκος Χ. Βαρσακέλης

Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

[email protected]

Τους τελευταίους μήνες, μια ομάδα πολιτών της πόλης μας, με ευαισθησίες για το περιβάλλον και την ιστορία της πόλης, ξεκίνησαν την πρωτοβουλία “Σώστε το Παλατάκι» για την τύχη του ανακτορικού κτιρίου που βρίσκεται στο Καραμπουρνάκι. Το κτίριο και ο περιβάλλοντας χώρος – κήπος βρίσκεται σε προνομιακή θέση με θέα την Θεσσαλονίκη, όμως  η εγκατάλειψη έχει αφήσει τα σημάδια της. Η πρωτοβουλία των πολιτών φαίνεται να έχει διακομματική στήριξη και στοχεύει την αξιοποίηση προς όφελος των πολιτών της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο. Με αφορμή τις πρώτες συζητήσεις, σκέφτηκα να γράψω ορισμένες σκέψεις σχετικά με τον στόχο και τη στρατηγική.

Πρώτο. Το Παλατάκι είναι δημόσιο διατηρητέο κτιριακό συγκρότημα που αποτελεί τμήμα της σύγχρονης ιστορίας της πόλης. Επομένως, βασική προϋπόθεση για την αξιοποίηση του είναι η δημόσια  χρήση, όπως εξάλλου συμβαίνει και με άλλα κτίρια της πόλης, όπως ο Λευκός Πύργος!

Δεύτερο. Το παλατάκι αν και βρίσκεται στα όρια του δήμου Καλαμαριάς έχει διατοπικό χαρακτήρα και αφορά όλη την Θεσσαλονίκη. Επομένως, η όποια συζήτηση πρέπει να γίνει σε επίπεδο πόλεως και όχι σε επίπεδο δήμου.

Τρίτο. Η λειτουργία του θα πρέπει να είναι αυτοχρηματοδοτούμενη και βιώσιμη. Προτάσεις που θα στηρίζονται στην αποκλειστική χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό, λόγω της δημοσιονομικής στενότητας στα επόμενα χρόνια, έχουν μεγάλη πιθανότητα να οδηγήσουν είτε στην ματαίωση είτε μετά την λειτουργία στην κατάρρευση του σχεδίου.

Τέταρτο. Πριν από οποιαδήποτε άλλη δράση σε σχέση με την αξιοποίηση του κτιριακού συγκροτήματος, είναι σημαντικό η πόλη να αποφασίσει, σε συνεργασία με την  κυβέρνηση, τον φορέα που θα αναλάβει τον σχεδιασμό και τη λειτουργία του συγκεκριμένου σχεδίου. Ο φορέας που δημιουργήθηκε για τη δημιουργία και λειτουργία του Μουσείου του Ολοκαυτώματος μπορεί να αποτελέσει το μοντέλο. Ένα σχέδιο τέτοιου μεγέθους δεν μπορεί να διεκπεραιωθεί από πρωτοβουλίες πολιτών, οι οποίες αναμφίβολα είναι κρίσιμες ως ο σπινθήρας  που θα προκαλέσει την έκρηξη  για την δημιουργία, αλλά στη συνέχεια,  όπως έγινε και με το Μουσείο του Ολοκαυτώματος, ο σχεδιασμός και η λειτουργία θα πρέπει να πάρει θεσμική μορφή. Όμως ο ρόλος των πρωτοβουλιών δεν σταματά στην δημιουργία. Όπως και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου, οι πρωτοβουλίες των πολιτών παρακολουθούν τον φορέα ως προς τις δεσμεύσεις, τον στρατηγικό σχεδιασμό και τη λειτουργία του.

Πέμπτο. Προκειμένου να αποφασισθεί το σχέδιο για το Παλατάκι, πρέπει κατ’ αρχήν να διαπιστωθεί εάν λείπει κάποια μορφή δραστηριότητας στην Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια να διερευνηθεί κατά πόσον το κτιριακό συγκρότημα καλύπτει τις προδιαγραφές για μια τέτοια δραστηριότητα. Σημαντικό είναι να τονίσουμε ότι η όποια δραστηριότητα θα κληθεί να εξυπηρετήσει το κτιριακό συγκρότημα, θα πρέπει να ταιριάζει, να συμφωνεί με την αρχιτεκτονική του κτιρίου. Όμως θα πρέπει να διερευνηθούν και τυχόν νέες καινοτόμες δραστηριότητες, που ενδεχομένως έχουν εφαρμοστεί σε άλλες πόλεις του κόσμου, και να εξεταστεί κατά πόσο το συγκεκριμένο κτιριακό συγκρότημα μπορεί να φιλοξενήσει αυτού του τύπου τις δραστηριότητες.

Έκτο. Όσον αφορά την διερευνητική διαδικασία που περιεγράφηκε προηγουμένως, προτείνεται να ακολουθηθεί η διαδικασία της διαβούλευσης  από κάτω προς τα πάνω «down up process». Η διαβούλευση πρέπει να είναι «από κάτω προς τα πάνω» ώστε να εξασφαλίσουμε την συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων πολιτών και κυρίως νέων ανθρώπων, τους οποίους εξάλλου αφορά το σχέδιο, οι οποίοι θα φέρουν στο τραπέζι περισσότερες φρέσκες και καινοτόμες ιδέες. Ο ρόλος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, που είναι στενά συνδεδεμένο με την πόλη και διαθέτει το σύνολο των επιστημών, θα είναι καταλυτικός λόγω του μεγάλου αριθμού φοιτητών αλλά και των νέων επιστημόνων που μπορούν να δώσουν την απαραίτητη καινοτομία και τεχνογνωσία. Φυσικά σημαντικό ρόλο θα παίξουν και τα υπόλοιπα πανεπιστήμια της πόλης, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδας. Όλες αυτές οι ιδέες, στην συνέχεια, θα αναλυθούν σε βάθος από ομάδες εργασίας που θα αποτελούνται από ειδικούς, ώστε να διερευνηθεί τόσο η δυνατότητα εφαρμογής τους στην πράξη όσο και η βιωσιμότητα τους. Μέσα από αυτή τη διαδικασία θα καταλήξουμε σε έναν περιορισμένο αριθμό προτάσεων, τις οποίες μια επιτροπή ειδικών από πολλά γνωστικά πεδία θα αναλάβει να τις αξιολογήσει και να τις κατατάξει, σύμφωνα με κριτήρια τα οποία θα τεθούν από την αρχή της διαβούλευσης.

Έβδομο. Αυτός ο περιορισμένος αριθμός των αξιολογημένων και σε κατάταξη ιδεών-προτάσεων θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση και έκθεση, τα αποτελέσματα της οποίας θα τεθούν πλέον στην κρίση του φορέα σχεδιασμού και υλοποίησης του σχεδίου, ο οποίος θα λάβει και την τελική απόφαση με πλήρη αιτιολόγηση της θετικής και της αρνητικής θέσης έναντι των προτάσεων.

Όγδοο. Με την επιλογή του σχεδίου, ο φορέας θα προχωρήσει σε όλες τις δράσεις που απαιτούνται για την υλοποίηση, όπως μελέτες, εξεύρεση χρηματοδότησης, μοντέλο λειτουργίας κλπ. Αυτά όμως θα τα συζητήσουμε μετά.

Θεωρώ ότι μια τέτοια διαδικασία θα εξασφαλίσει αφενός μεν την συμμετοχή των πολιτών της Θεσσαλονίκης και αφετέρου την συναίνεση,  η οποία είναι απαραίτητη για την επιτυχία του σχεδίου. Το σχέδιο είναι μακροχρόνιο, έχει κόστος, τόσο επενδυτικό όσο και λειτουργικό, και επομένως η πόλη θα πρέπει να κάνει προσεκτικά βήματα ώστε να εξασφαλιστεί η επιτυχία του σχεδίου. Η αγωνία των πολιτών που ξεκίνησαν την πρωτοβουλία και αυτών που την πλαισίωσαν στη συνέχεια δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης κομματικών ή άλλων επιδιώξεων. Αρκετά υποφέραμε από τα παραπάνω.

 

Κ. Κυριακόπουλος: Στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ – Η Ελλάδα προσέφερε την προθυμία της και μια συμβιβαστική στρατηγική αφωνία

0

Η επίσκεψη Μπλίνκεν στην Αθήνα και η συνάντηση του Αμερικανού ΥΠΕΞ με τον Έλληνα πρωθυπουργό, ανατροφοδότησε – όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο – και μια σειρά από υπερφίαλες προσεγγίσεις για τον «στρατηγικό χαρακτήρα» που προσλαμβάνουν οι σχέσεις των δύο χωρών…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αναντίρρητα το ειδικό βάρος της Ελλάδας, στο πλαίσιο του περιφερειακού στρατηγικού σχεδιασμού των ΗΠΑ, εμφανίζεται να είναι εξαιρετικά αναβαθμισμένο σε σχέση με το παρελθόν. Αυτή όμως η διαπίστωση από μόνη της δεν αρκεί εάν δεν συνοδεύεται από την σωστή και απροκατάληπτη ανάγνωση των πραγματικών δεδομένων.

Για την οικοδόμηση αυτής της σχέσης και για την τοποθέτησή της σε μια βάση διαφορετική από αυτήν που γνωρίσαμε καθ’ όλη την διάρκεια της μετεμφυλιακής περιόδου, η Ελλάδα προσέφερε την προθυμία της και μια συμβιβαστική στρατηγική αφωνία (και αυτό δεν συνιστά μια αισιόδοξη διαπίστωση) σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ βρέθηκαν αντιμέτωπες με την ανάγκη να διαχειριστούν την στρατηγική τους ανασφάλεια, τους στρατηγικούς τους αναπροσανατολισμούς, αλλά και τις συνέπειες από συσσωρευμένες αστοχίες δεκαετιών στην ευρύτερη περιοχή.

Εάν λοιπόν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αυτή η πολυδιαφημιζόμενη «στρατηγική σχέση» και ο συνακόλουθος «στρατηγικός διάλογος» μεταξύ των δύο χωρών, που είναι διαρκής και επικαιροποιούμενος, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια επιθετική διαχείριση την οποία ασκεί η Ουάσιγκτον σε μια πολυδύναμη περιφερειακή επένδυση που της προσφέρθηκε αφειδώς και με εξαιρετικά συμφέροντες όρους. Ενώ την ίδια στιγμή…

Για την χώρα μας, όλο αυτό το βαρύγδουπο και πομπώδες αφήγημα, είναι πρωτίστως μια διαχείριση φτηνής επικοινωνίας, στο πλαίσιο της οποίας οι θριαμβολογίες και οι μεγαλοκουβέντες επιτρέπονται από την στιγμή που δεν κοστίζουν. Άλλωστε στην ατζέντα αυτής της σχέσης, ΔΕΝ ενσωματώνονται εθνικά αιτήματα… ΔΕΝ καταγράφονται εθνικά ωφελήματα… ΔΕΝ προαπαιτούνται ανατροπές ικανές να ενδυναμώσουν αυτοτελώς την περιφερειακή θέση της πατρίδας μας στο γεωπολιτικό αποτύπωμα της επόμενης μέρας.

Έτσι… Παρά τις επίμονες προσπάθειες όλων εκείνων που επιδιώκουν να εμφανίσουν τα συντελούμενα ως κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι πραγματικά, η αλήθεια κατά την γνώμη μας δεν εμπνέει κανενός είδους αισιοδοξία.

Η σχέση της χώρας μας με τις ΗΠΑ, θα μπορούσε να είναι, αλλά δυστυχώς ΔΕΝ είναι σχέση στρατηγικά αμοιβαία επωφελής. Είναι σχέση επικαιροποιημένης και αναβαθμισμένης στρατηγικής εξάρτησης, διότι το ανίκανο και άβουλο πολιτικό της προσωπικό, ΔΕΝ αξιοποίησε την αλληλουχία των ευκαιριών που του προσεφέρθησαν, προκειμένου να αποσπάσει στρατηγικά ωφελήματα με μόνιμο αποτύπωμα στην Γεωπολιτική και στην οικονομική Γεωγραφία. Επέλεξε να «εμπορεύεται» την προθυμία του και την πλειοδοσία που επιδεικνύει, προκειμένου να τα εξαργυρώνει με φιλικά χτυπήματα  στην πλάτη και να αναζητεί εκφραστικά ατού σε δηλώσεις ίσων αποστάσεων που κατά καιρούς εκπέμπουν οι Αμερικανοί επιτελείς στην προσπάθειά τους να ικανοποιήσουν όλα τα γούστα.

Η υπογραφή της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας – ΗΠΑ (MDCA) και οι συνακόλουθες επικαιροποιήσεις της, ΔΕΝ συνοδεύτηκε από ένα πρόγραμμα ευρείας ανασύνταξης της Ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, με στοχευμένο χωροταξικό αποτύπωμα, με ευρεία γκάμα παραγωγικών δραστηριοτήτων και με προσανατολισμό σε εξειδικευμένη και πρωτοποριακή τεχνολογία.

Οι Αμερικανικές επενδύσεις στην Ελλάδα, ΔΕΝ επιδιώχτηκε να είναι στοχευμένες επενδύσεις ικανές να μεταμορφώσουν το παραγωγικό της προφίλ και να επαναπροσδιορίσουν το αποτύπωμα της ανθρωπογεωγραφίας της. Αρκεστήκαμε σε λύσεις με μοναδικό κριτήριο την συμβολή σε μια χωρίς ταυτότητα τόνωση του ΑΕΠ και την ανάσχεση της Κινεζικής διεισδυτικότητας.

Η κρατούσα Βαλκανική ρητορική, εξαντλείται σε έναν διαμεσολαβητικό ρόλο που διευκολύνει την προώθηση των Ευρωαμερικανικών σχεδιασμών, αλλά ΔΕΝ θεμελιώνει την έννοια  της ισχυρής Ελλάδας που ανακτά τον έλεγχο στον Βαλκανικό Ελληνισμό, που διασφαλίζει την ισχυροποίηση της θέσης του και βάζει οριστικά την ταφόπλακα στους αλυτρωτισμούς και στην επεκτατική νεοοθωμανική παρουσία.

Οι ενεργειακοί σχεδιασμοί, ΔΕΝ συνδυάστηκαν με εγγυήσεις για την καθολική και απαρέγκλιτη εφαρμογή των προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου και του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας στο Αιγαίο και στην ΝΑ Μεσόγειο και η Υπερδύναμη των «ίσων αποστάσεων» δεν έχει αναλάβει δεσμευτικές υποχρεώσεις επί όλων αυτών. Ούτε καν την αυτονόητη δέσμευση πως η ιδιότητα της χώρας μας ως χώρα –παραγωγός, δεν θα απομειωθεί ούτε κατ’ ελάχιστον στους σχεδιασμούς της επόμενης μέρας.

  • Το Τουρκολυβικό μνημόνιο ΔΕΝ ακυρώθηκε…
  • Η Ελληνική ΑΟΖ ΔΕΝ ανακηρύχτηκε…
  • Το δικαίωμα της πατρίδας μας στην επέκταση των Χωρικών Υδάτων στα 12νμ ΔΕΝ ασκήθηκε…
  • Η Κύπρος ΔΕΝ στηρίχτηκε έναντι των αυθαίρετων και πειρατικών ενεργειών της κατοχικής δύναμης…

Είναι λοιπόν φανερό, ότι στο πλαίσιο αυτής της αποκαλούμενης στρατηγικής σχέσης, οι Αμερικανοί μπορούν να απαριθμήσουν τα δικά τους ASSETS τα οποία διασφάλισαν με την ενισχυμένη παρουσία τους στην Ελληνική επικράτεια. Η Ελλάδα, ποια ακριβώς ASSETS μπορεί να απαριθμεί όταν πανηγυρίζει και θριαμβολογεί για την συγκεκριμένη «στρατηγική συνεργασία»;;;

Δ. Τσαϊλάς: Τα δίλημμα ασφαλείας και η επίσκεψη σε Ελλάδα και Τουρκία του Αμερικανού ΥΠΕΞ Άντονι Μπλίνκεν

1

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α. 

Εισαγωγή

Τις τελευταίες δεκαετίες, οι αναθεωρητικές τάσεις και οι επιδιώξεις της Τουρκίας να ενισχύσει την στρατιωτική της ισχύ θεωρείται ολοένα και περισσότερο ως μια σημαντική απειλή για την ασφάλεια από τις περισσότερες γειτονικές χώρες, ειδικά τον Ελληνισμό (Ελλάδα-Κύπρος). Τόσο οι πολιτικοί αξιωματούχοι όσο και οι κύκλοι αναλυτών έχουν αναλύσει τη συμπεριφορά της Τουρκίας ως μια σημαντική απειλή για την ασφάλεια του μέλλοντος στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου.

Στο μνημειώδες έργο του Θουκυδίδη (Πελοποννησιακός Πόλεμος) διακρίνουμε τη μελέτη της θεωρίας του επιθετικού ρεαλισμού που προσπαθεί να προσδιορίσει και να εξηγήσει τη συμπεριφορά της ανερχόμενης δύναμης και προβλέπει έντονο ανταγωνισμό ασφάλειας μεταξύ των αναθεωρητικών κρατών που αυξάνουν την ισχύ τους και των αντιπάλων τους καθώς και την απειλή πολέμου μεταξύ αυτών των ανταγωνιστικών δυνάμεων.

Μια απόδειξη της θεωρίας του επιθετικού ρεαλισμού είναι η συμπεριφορά της Τουρκίας η οποία επιδεικνύει αναθεωρητικές τάσεις, και ενεργεί επιθετικά προς τον Ελληνισμό επιχειρώντας στρατικοποίηση της πολιτικής με τη μεγιστοποίηση της σκληρής ισχύος. Εν ολίγοις, συνεπάγεται ο καθορισμός ότι η Τουρκία επιδεικνύει αναθεωρητικές τάσεις. Εάν η συμπεριφορά της Τουρκίας στην εξωτερική πολιτική εξηγείται από τη θεωρία του επιθετικού ρεαλισμού, τότε υπάρχει μια εναλλακτική θεωρία που μπορεί να εξηγήσει τη συμπεριφορά της Ελλάδας. Η συμπεριφορά της Ελλάδας μπορεί να εξηγηθεί κάπως μέσω του αμυντικού ρεαλισμού, ο οποίος δεν βλέπει μια σύγκρουση μεταξύ των αντιπάλων δυνάμεων ως αναπόφευκτη με τη χρήση της έξυπνης ισχύος.

Επιθετικός έναντι αμυντικού ρεαλισμού και πολιτική ίσων αποστάσεων

Οι μελετητές που χρησιμοποιούν τη θεωρία της μετάβασης εξουσίας ή τον επιθετικό ρεαλισμό για να εξετάσουν την πολιτική της Τουρκίας, προβλέπουν ένα μέλλον όπου μια μεγάλη σύγκρουση, ακόμη και ένας πόλεμος είναι αναπόφευκτα. Η θεωρία της μετάβασης εξουσίας προβλέπει σύγκρουση ως αποτέλεσμα μιας ανερχόμενης δύναμης που αντιμετωπίζει μια κυρίαρχη δύναμη όπου η πρώτη είναι πρόθυμη να αναδιαμορφώσει τους κανόνες του συστήματος και του θεσμού με τη βία, προκειμένου να αλλάξει το status quo.

Άλλοι, υποστηρίζουν ότι ο πόλεμος είναι απίθανος λόγω της στρατιωτικο-διπλωματικής ενίσχυσης από τη συμφωνία δημιουργίας στρατιωτικών βάσεων με τις ΗΠΑ και τις τελευταίες αμυντικές συμφωνίες με εταίρους και αμυντικούς συνεργάτες που συνήχθησαν από την Αθήνα. Το επιχείρημά τους είναι ότι, ενώ το διεθνές σύστημα εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από έντονο ανταγωνισμό ασφάλειας και αναρχία, δεν θα καταλήξει σε πόλεμο. Αυτό δικαιολογούν ότι συμβαίνει λόγω αλληλεξάρτησης και κατοχυρωμένου συμφέροντος τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Τουρκία, οποιοσδήποτε ανταγωνισμός για την ασφάλεια θα περιοριστεί σε μια κρίση θερμού επεισοδίου.

Επίσης υπάρχουν φωνές, κυρίως της γερμανικής ηγεσίας και του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ Στόλτεμπεργκ, που υποστηρίζουν ότι η συμπεριφορά της Τουρκίας δεν θα οδηγούσε απαραίτητα σε πόλεμο, καθώς θεωρούν ότι η φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη με δυτικό προσανατολισμό έχει μια απήχηση προς την Τουρκία και ως εκ τούτου είναι εύκολο να ενταχθεί η Άγκυρα.  Ουσιαστικά υποστηρίζουν ότι μια Τουρκία με ευρωπαϊκή προσήλωση θα προσαρμοστεί στο υπάρχον σύστημα. Έτσι, η δυτική τάξη πραγμάτων θα ισχυροποιηθεί και θα υπάρξει ειρηνική συμφωνία.

Στρατιωτικές και Διπλωματικές ενέργειες του Ελληνισμού

Από την πλευρά της Ελλάδας διακρίνουμε ένα μείγμα εκσυγχρονισμού και ισχυροποίησης των ενόπλων δυνάμεων με μια αυξανόμενη διαχείριση ήπιας ισχύος ή θα λέγαμε μια «επίθεση γοητείας» προς τους εταίρους και συμμάχους δείχνοντας ότι δεν είναι ένα επιθετικό κράτος που επιθυμεί μόνο να μεγιστοποιεί τη στρατιωτική ισχύ του. Η προσπάθεια για οικονομική πρόοδο συνοδεύεται από την αυξανόμενη πολιτιστική και διπλωματική της επιρροή σε όλο τον κόσμο. Η αυξανόμενη διαχείριση ήπιας ισχύος της δεν είναι εμφανής μόνο στη Βορειο-ανατολική Μεσόγειο αλλά και στις οικονομικές εταιρικές σχέσεις της Αθήνας στην Ευρώπη στη Μέση Ανατολή, την Αφρική ακόμη και με την Ιαπωνία. Το γεγονός ότι η ελληνική διπλωματία είναι σε θέση να προσελκύσει και να ελκύσει τα κράτη της περιοχής αλλά και υπεράκτιες δυνάμεις μέσω της ήπιας ισχύος της είναι ένας δείκτης ότι, μας θεωρούν μια ειρηνική δύναμη και νησίδα ασφαλείας.

Η λογική της Ελλάδας είναι ότι η ειρήνη προέρχεται από την «ισορροπία δυνάμεων». Η Τουρκία έχει διαμαρτυρηθεί ξανά και ξανά για το θέμα των πωλήσεων όπλων από τις ΗΠΑ, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, μέχρις στιγμής. Βλέποντας αυτές τις κινήσεις ως μια προσπάθεια αλλαγής της κατανομής ισχύος στην περιοχή, με τη σειρά της, έχει απειλήσει την Ελλάδα ενάντια σε κινήσεις για επέκταση, της χωρικής θάλασσας -όπως έχουμε δικαίωμα από την UNCLOS να πράξουμε- και έχει αναπτύξει πυραύλους που σύμφωνα με δηλώσεις τούρκων αξιωματούχων μπορούν να προκαλέσουν κτυπήματα ακόμη και στην ηπειρωτική μας χώρα. Κατά συνέπεια, αυτό καθιστά όχι μόνο την Ελλάδα καχύποπτη αλλά και τη διεθνή κοινότητα για τις αναθεωρητικές προθέσεις της Τουρκίας εγκλωβίζοντας τις δύο σύμμαχες δυνάμεις σε ένα δίλημμα ασφαλείας.

Μια άλλη περιοχή όπου η Τουρκία έχει κατηγορηθεί ότι επιδεικνύει αναθεωρητικές τάσεις είναι η Θάλασσα του Αιγαίου. Η διαμάχη επικεντρώνεται σε εδαφικές διεκδικήσεις για νησιά που θεωρούν ότι η κυριαρχία της Ελλάδας ακυρώνεται λόγω της προσπάθειας μας να τα διασφαλίσουμε αμυντικά. Επίσης οι παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου ακόμη και με υπερπτήσεις πάνω από τα νησιά είναι καθημερινές. Αυτή η θαλάσσια περιοχή, παρέχει πολύτιμο εμπορικό πέρασμα προς τη Μεσόγειο και την Ερυθρά, πλούσια αλιευτική δραστηριότητα, καθώς και πόρους υδρογονανθράκων. Η Τουρκία έχει ανταγωνιστικές αξιώσεις. Η διαμάχη υπάρχει εδώ και χρόνια, αλλά τα πράγματα έχουν τεταθεί τα τελευταία χρόνια. Η Τουρκία έχει επίσης αυξήσει τις ναυτικές παραβιάσεις. Μπορεί να υποστηριχθεί ότι οι ενέργειες της είναι επιθετικές.

Για την αντιμετώπιση της τουρκικής παραβατικής συμπεριφοράς, πραγματοποιήθηκαν πλήθος αεροναυτικών ασκήσεων εκτέλεση επίσης εκατοντάδων αποστολών Πληροφοριών, Επιτήρησης και Αναγνώρισης (ISR) στη Θάλασσα της Μεσογείου με σκοπό να στείλουν ένα μήνυμα στην Τουρκία να ακυρώσει τις αξιώσεις για την “αμφισβητούμενη περιοχή”. Αυτό ισοδυναμεί σαφώς με παρέμβαση των συμμάχων, και έχει αυξήσει τις αντιλήψεις ότι η περιοχή γίνεται σημείο ανάφλεξης, με αυξανόμενη ένταση σχετικά με τον έλεγχο των θαλασσίων ζωνών.

Η Τουρκία έχει επεκτατικά και ηγεμονικά σχέδια για τις θαλάσσιες ζώνες του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Ισχυρίζεται ότι αρκετά ελληνικά νησιά της ανήκουν. Η Άγκυρα έχει προσαρμόσει τη στρατηγική της για να προκαλέσει τετελεσμένα. Ωστόσο, μια στρατιωτική σύγκρουση για τη διαμάχη δεν αποτελεί επιλογή. Συνολικά, από την παραπάνω ανάλυση, μπορεί να συνοψιστεί ότι η Τουρκία μέχρι στιγμής συμπεριφέρθηκε περισσότερο ως μια επιθετική αναθεωρητική δύναμη. Αυτό είναι εμφανές στη διαμάχη της Τουρκίας με τους γείτονές της, στην μη συμμόρφωση με τους περισσότερους διεθνείς κανόνες καθώς και στην έμφαση που δίνει στην προβολή της σκληρής ισχύος της.

Επιλογή της Ελλάδας ο αμυντικός ρεαλισμός

Η κοσμοθεωρία του επιθετικού ρεαλισμού, έρχεται σε αντίθεση με τον αμυντικό ρεαλισμό σε πολλά σημεία. Ενώ σύμφωνα με τον επιθετικό ρεαλισμό οι δυνάμεις ενεργούν επιθετικά και στοχεύουν να αποκτήσουν τόση ισχύ ώστε να είναι οι απόλυτοι ηγεμόνες στο σύστημα, σύμφωνα με τον αμυντικό ρεαλισμό, οι υποστηρικτές του αμυντικού ρεαλισμού ενεργούν αμυντικά για να διατηρήσουν αντί να διαταράξουν την ισορροπία δυνάμεων. ενδιαφέρονται κυρίως για τη διατήρηση της «θέσης τους στο σύστημα» υποστηρίζοντας ότι η ισορροπία επίθεσης-άμυνας ευνοεί. Επομένως, μια ισχυρή άμυνα και προσεκτική εξισορρόπηση θα πρέπει να αποτρέψει τυχόν επιθετικές παρορμήσεις από αντίπαλες δυνάμεις.

Η τρέχουσα πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης φαίνεται να έχει τις ρίζες της στον αμυντικό ρεαλισμό.  Έτσι η ελληνική κυβέρνηση, βλέπει τα διλήμματα ασφαλείας ως πρόβλημα όπου η αύξηση της ισχύος της Τουρκίας αυξάνει την ανασφάλεια του Ελληνισμού, αναγκάζοντας να αυξήσουμε την ισχύ μας. Υπό τις συνθήκες του αμυντικού ρεαλισμού, προσπαθούμε να αμβλύνουμε τυχόν διλήμματα ασφαλείας αντί να τα επιδεινώσουμε. Η πολιτική της φαίνεται να στοχεύει στη διατήρηση της ισορροπίας δυνάμεων παρά στην ανατροπή της.

Οι εταίροι και οι σύμμαχοι είναι πεπεισμένοι ότι η στρατηγική ασφαλείας της Ελλάδας απορρέει από την συνειδητοποίηση του διλήμματος ασφαλείας, σύμφωνα με το οποίο μια επιθετική επεκτατική στρατηγική θα οδηγούσε απλώς σε συμμαχίες αντιστάθμισης. Αυτή η αναγνώριση οδήγησε την Ελλάδα να υιοθετήσει μια αμυντική στρατηγική ασφάλειας με ρίζες στον ρεαλισμό, δίνοντας έμφαση στη μετριοπάθεια, την αυτοσυγκράτηση και τη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας μέσα από το πρίσμα του αμυντικού ρεαλισμού.

Ποια ζητήματα αναμένεται να συζητηθούν στην επίσκεψη του Αμερικανού ΥΠΕΞ

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η Ουάσιγκτον είναι ο κοινός παράγοντας διαμεσολάβησης για σχεδόν όλες τις συγκρούσεις  στην περιοχή, ενώ η αμερικανική υποστήριξη για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων και για την περιφερειακή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι η κρίσιμη δύναμη για πιθανή συναίνεση. Εκτιμάται με τη σημερινή συμπεριφορά, η συνεχής δέσμευση με τα έθνη της Ανατολικής Μεσογείου είναι προσπάθεια να επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες να επιτύχουν τρείς σκοπούς: να καθοδηγήσουν τους εταίρους τους προς ένα πιο συνεργάσιμο μέλλον, να βοηθήσουν στην ανάπτυξη μηχανισμών απεμπλοκής και να αποθαρρύνουν την παρέμβαση από εξωτερικούς παράγοντες όπως η Ρωσία, το Ιράν και η Κίνα.

Αυτό για να επιτευχθεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα προσπαθήσουν να εφαρμόσουν μια στρατηγική διαδραματίζοντας καταλυτικό ρόλο προς όλα τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου στη διαδικασία οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών. Αυτό το θέμα θα αποτελέσει προτεραιότητα για όλους τους παράγοντες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων των Ευρωπαϊκών παραγόντων από Γαλλία και Ιταλία. Το αγκάθι σε όλες τις προσπάθειες είναι η υπογραφή συμφωνίας για τα θαλάσσια σύνορα από την Τουρκία με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης τον Νοέμβριο του 2019 η οποία πυροδότησε σημαντικές διαμαρτυρίες σε ολόκληρη την περιοχή και μπλέκει τις αντιπαλότητες στην ενεργειακή πολιτική της Ανατολικής Μεσογείου.

Εκτιμάται ως προτεραιότητα της Αμερικανικής πολιτικής, είναι η λύση του εμφυλίου πολέμου της Λιβύης ώστε στη συνέχεια να μεσολαβήσει μεταξύ των θιγόμενων μερών -των συμμάχων κρατών μελών του ΝΑΤΟ, Τουρκία και Ελλάδα- για το ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών με σκοπό να δημιουργήσει ένα πιο εποικοδομητικό περιβάλλον για μελλοντικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Τουρκίας και Κύπρου. Στην ιδανική περίπτωση, για τις Ηνωμένες Πολιτείες που ευνοεί και τις τουρκικές θέσεις, είναι να φέρουν ταυτόχρονα όλους τους παράγοντες της περιοχής στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ωστόσο, οι παρούσες συνθήκες όπως διαμορφώνονται, απαιτούν μια πιο ευέλικτη, πρακτική προσέγγιση για τις διαφορές που παρουσιάζονται.

Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμώντας να ενδυναμώσουν το Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου αναμένεται να επενδύσουν περισσότερους διπλωματικούς πόρους στον οργανισμό, παρέχοντας κίνητρα για τη συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών και της Τουρκίας που μέχρι σήμερα δεν είναι μέλος. Έτσι το Ενεργειακό Κέντρο Ηνωμένων Πολιτειών-Ανατολικής Μεσογείου, σύμφωνα με τις σκέψεις των Αμερικανών, θα μπορούσε να αποτελέσει έναν αγωγό για πολυεθνική έρευνα και ανάπτυξη που θα επηρεάζει άμεσα και έμμεσα την αναζήτηση εξερεύνησης υδρογονανθράκων. Με αυτόν τον τρόπο πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να ανοίξουν διαύλους επικοινωνίας μεταξύ των βιομηχανιών της Αμερικής και της Ανατολικής Μεσογείου, ενισχύοντας τόσο οικονομικά, πολιτιστικά όσο και στρατηγικά συμφέροντα.

Συμπεράσματα

Μέχρι σήμερα, ούτε το διεθνές ναυτικό δίκαιο έχει βοηθήσει στην επίλυση διαφορών στην Ανατολική Μεσόγειο, ούτε η οικοδόμηση ανταγωνιστικών μπλοκ συμμαχιών. Μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση είναι αυτή που εξετάζει τα στρατηγικά οφέλη από την ενίσχυση των δεσμών Ελλάδας-ΗΠΑ. Από την άλλη πλευρά η γεωστρατηγική σημασία και η στρατιωτική ικανότητα της Τουρκίας εξακολουθούν να την καθιστούν επιθυμητό εταίρο από την οπτική γωνία της Ουάσιγκτον. Έτσι η αμερικανική πολιτική ελίτ επανεκτιμά πως θα μπορούσε να επωφεληθεί περισσότερο από όσα θα μπορούσε να φέρει η εταιρική σχέση με την πάροδο του χρόνου.

Μια αναζωογόνηση των δεσμών Τουρκίας-ΗΠΑ δεν αποτελεί πανάκεια για το περιφερειακό αδιέξοδο, θα ήταν όμως ένα σαφές βήμα προς τη κατεύθυνση που δείχνει στους απρόθυμους γείτονες ότι μπορεί πραγματικά να επωφεληθούν από τη συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο. Κανείς δεν πιστεύει ότι θα κερδίσει τον ενεργειακό πόλεμο μόνος του. Διακυβεύεται κάτι περισσότερο από την πολιτική του αγωγού. Διακυβεύεται ο έλεγχος των θαλασσίων ζωνών. Η τρέχουσα συγκυρία προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία για την αναμόρφωση της περιφερειακής τάξης πραγμάτων με το να φανταστούμε μακροπρόθεσμες πολιτικές λύσεις που συμβάλλουν στην κοινή ασφάλεια, ενέργεια και ευημερία.

Προς το παρόν, φαίνεται να μην υπάρχει διάθεση για μια εναλλακτική λύση στο status quo. Οι συνεχιζόμενες εξελίξεις στη Λιβύη αναμφίβολα θα επηρεάσουν την ισορροπία δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Όμως, με ρεαλιστικές επιλογές εκτιμάται ότι είναι δυνατόν να αποτρέψουν τη μονομερή στάση της Τουρκίας. Εφόσον αυτό επιτευχθεί, τα άλλα μέρη μπορούν να παραδεχτούν ότι ο αποκλεισμός της Άγκυρας από τη γενναιοδωρία της Ανατολικής Μεσογείου απλώς δεν είναι βιώσιμος. Η Τουρκία, με τη σειρά της, θα χρειαστεί μια επιλογή αμοιβαίου συμφέροντος για να αποκλιμακώσει τις τακτικές της διπλωματίας των κανονιοφόρων και να αποφύγει τη διεθνή απομόνωση. Σε τελική ανάλυση, ο διάλογος για την αναζήτηση συναίνεσης που περιλαμβάνει όλους τους βασικούς παράγοντες είναι ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί περιφερειακή σταθερότητα.

Επίλογος

Με την απόφαση της κυβέρνησης να αποστείλει βοήθεια στην Τουρκία μετά τους καταστροφικούς σεισμούς, δείχνει πως είμαστε μακριά από την ιδέα ενός επιθετικού κράτους που μεγιστοποιεί την ισχύ του. Με αυτή τη συμπεριφορά της Ελλάδας φαίνεται ότι είναι μια δύναμη του status quo. Αντί να είναι απειλή και πηγή αστάθειας, όπως η Τουρκία μπορεί να είναι πηγή σταθερότητας στην περιοχή. Η εξωτερική πολιτική του Ελληνισμού καθοδηγείται από αμυντικό ρεαλισμό και όχι από αρχές επιθετικού ρεαλισμού. Η σύγκρουση μεταξύ της Τουρκίας ως αναθεωρητικής δύναμης και της Ελλάδας ως δύναμης του status quo δεν είναι αναπόφευκτη. Με πολλούς τρόπους, μπορούμε να προσφέρουμε ευκαιρίες παρά προκλήσεις. Ωστόσο, οι θεωρίες και οι αναλύσεις που παρουσιάζονται από μελετητές που οδηγούνται από επιθετικό ρεαλισμό θα οδηγούσαν σίγουρα σε σύγκρουση εάν ακολουθούνταν από τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής. Εάν η Άγκυρα συνεχίσει να πιστεύει και να ενεργεί με βάση την υπόθεση ότι η αύξηση της ελληνικής ισχύος αποτελεί απειλή για τη στρατιωτική και διπλωματική παρουσία της Τουρκίας και τα οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή και επιλέξει μια πολιτική περιορισμού και αποκλεισμού, θα ισοδυναμούσε με αυτο-εκπλήρωση της προφητείας όπου η σύγκρουση θα πραγματοποιηθεί μεταξύ των δύο χωρών. Η δέσμευση και όχι ο περιορισμός είναι η πολιτική που θα οδηγούσε σε ένα πιο σταθερό και ασφαλές περιφερειακό και παγκόσμιο περιβάλλον, όμως ποιες δεσμεύσεις θα ενεργοποιήσει η επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού εξωτερικών στις πρωτεύουσες των δύο “αντιπάλων συμμάχων”;

geopolitics.iisca.eu

 

Ο άρρωστος και εμμονικός Πούτιν, ο μεγαλύτερος εγκληματίας μετά τον Χίτλερ: Επί ένα χρόνο καταστρέφει την Ουκρανία, αλλά και τη Ρωσία

0

Η 24η Φεβρουαρίου είναι η επέτειος της πιο σκοτεινής ώρας στην πρόσφατη ιστορία της Ουκρανίας. Είναι όμως και η επέτειος του τέλους της αθωότητας της Ευρώπης.

Μιας Ευρώπης αφελούς και βολεμένης, η οποία πίστευε ότι είχε ξεμπερδέψει με τη βία του πολέμου και απολάμβανε αυτάρεσκα την επικράτηση του οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου της.

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τα ξημερώματα της 24ης Φεβρουαρίου 2022 ήρθε να αποκαλύψει τις αδυναμίες της Δύσης, αλλά και τα αντανακλαστικά της. Τα ελαττώματα, αλλά και τις αρχές της.

Σαν χθες πέρυσι, ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολόντιμιρ Ζελένσκι, σε μια από τις τελευταίες εμφανίσεις του με «πολιτικά», μιλούσε από το βήμα της Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια και απηύθυνε δραματική έκκληση για βοήθεια. Θεωρούσε ότι η Ρωσία επρόκειτο να επιτεθεί στη χώρα του «από στιγμή σε στιγμή». Στο ακροατήριο, ηγέτες από όλον τον κόσμο, τον θεωρούσαν μάλλον υπερβολικό – ίσως και λίγο γραφικό.

Φέτος, στην είσοδο της Διάσκεψης, δεσπόζει ένα τεράστιο πλακάτ με έναν άνθρωπο νεκρό στο έδαφος και δίπλα του κάποιον να θρηνεί για τον χαμό του.

«Η Ουκρανία είσαι εσύ», γράφει το πλακάτ. Τι συνέβη όμως μέσα σε αυτούς τους 12 μήνες για να φτάσουμε η Ουκρανία να είναι εμείς, οι Ευρωπαίοι, οι «Δυτικοί», όλοι οι ελεύθεροι πολίτες του κόσμου;

«Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, όχι για πρώτη φορά, η Ρωσία ανέτρεψε τα πάντα γύρω από τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών και το Διεθνές Δίκαιο:

Πράγματι, η Ευρώπη ξύπνησε σε έναν άλλον κόσμο, όπου δεν ίσχυαν πια οι κανόνες της ειρηνευτικής τάξης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Ο Στέφεν Μάιστερ, ειδικός σε θέματα Ρωσίας και Ανατολικής Ευρώπης στο Γερμανικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής (DGAP), μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, εξηγεί ότι με την επίθεση της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας, «εκπνέει η ειρηνευτική τάξη που γνωρίζαμε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και παύει πλέον να υπάρχει συλλογική ασφάλεια στην Ευρώπη. Θεσμοί όπως ο ΟΑΣΕ είναι δυσλειτουργικοί. Aσφάλεια εκτός ΝΑΤΟ δεν θα υπάρχει για το άμεσο μέλλον».

Οι Ευρωπαίοι βγαίνουν στους δρόμους με ουκρανικές σημαίες, διαδηλώνουν ότι «καλύτερα να μαγειρεύουν σε μαγκάλι, παρά να δεχτούν τα σχέδια του Πούτιν» και ένα κύμα αλληλεγγύης κατακλύζει τον δυτικό κόσμο.

Ενδεικτικά, οι δωρεές των Γερμανών, οι οποίοι φημίζονται για τη γενναιοδωρία τους όταν πρόκειται «για καλό σκοπό», πλησιάζουν το ένα δισεκατομμύριο ευρώ.

Συμπόνια; Κοινωνική συνείδηση; Ή μήπως φόβος ότι αυτός ο πόλεμος που γίνεται στην πόρτα της Ευρώπης θα τα αλλάξει όλα;

Οι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται πολύ γρήγορα ότι το διακύβευμα είναι πια πολύ υψηλό: Είναι ο τρόπος ζωής, ο τρόπος σκέψης και η ευημερία τους.

Οι εξελίξεις στο πεδίο

Πολύ σύντομα η πραγματικότητα στο πεδίο ακυρώνει και την τελευταία ψευδαίσθηση.

Μέσω της δυτικής Ουκρανίας χιλιάδες άνθρωποι αναζητούν καταφύγιο στις γειτονικές χώρες. Στήνονται δραματικές επιχειρήσεις εκκένωσης από τις ανατολικές περιοχές, οι οποίες στη συνέχεια θα ισοπεδωθούν.

Οι κάτοικοι της Μαριούπολης, ανάμεσά τους πολλοί έλληνες ομογενείς, δεν έχουν πια ούτε σπίτι ούτε πόλη για να επιστρέψουν. Τον Μάρτιο του 2022 ένα μαιευτήριο στην άκρη της Ευρώπης βομβαρδίζεται. Μια έγκυος χάνει τη ζωή της, μαζί και το αγέννητο παιδί της. Τον Απρίλιο ο παραλογισμός του πολέμου κορυφώνεται, με την κτηνωδία που αποκαλύπτεται στην πόλη Μπούτσα, λίγο έξω από το Κίεβο.

Οι ρωσικές δυνάμεις αφήνουν πίσω τους εκατοντάδες αμάχους νεκρούς στους δρόμους.

Τα σημάδια των βασανιστηρίων δεν αφήνουν περιθώρια παρεξήγησης. Η πόλη αναδεικνύεται σε σύμβολο της ρωσικής επιθετικότητας, αλλά και σε καταλύτη για να δράσει η Δύση. Λίγες ημέρες μετά, οι Ρώσοι βομβαρδίζουν σιδηροδρομικό σταθμό στο Κραματόρσκ της ανατολικής Ουκρανίας, όπου άμαχοι περίμεναν να εκκενωθούν.

Τουλάχιστον 60 άνθρωποι σκοτώνονται και ο ΟΗΕ μιλάει αργότερα για «ξεκάθαρο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».

Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο οι δύο εμπόλεμες πλευρές αλληλοκατηγορούνται για τον βομβαρδισμό πυρηνικού αντιδραστήρα στη Ζαπορίζια, στα νοτιοανατολικά της χώρας.

Ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας αποκτά πρόσβαση στη ζώνη ασφαλείας του αντιδραστήρα μόλις τον Ιανουάριο.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο πάλι, στο Ιζιούμ της ανατολικής Ουκρανίας εντοπίζεται στο δάσος ομαδικός τάφος με περισσότερες από 400 σορούς, κυρίως αμάχων.

Το Κρεμλίνο απαντά με μερική επιστράτευση εφέδρων. Τον Οκτώβριο, έπειτα από έκρηξη, καταρρέει τμήμα της μήκους 19 χιλιομέτρων γέφυρας που συνδέει τη Ρωσία με την Κριμαία.

Έναν μήνα μετά, οι ουκρανικές δυνάμεις ανακαταλαμβάνουν την Χερσόνα, στον Νότο.

«Επιστρέφουμε, υψώστε τις σημαίες σας», λέει στους πολίτες ο Βολόντιμιρ Ζελένσκι επισκεπτόμενος την περιοχή.

Σήμερα, δίνεται ακόμη ίσως η πιο αιματηρή μάχη, στο Μπαχμούτ της ανατολικής Ουκρανίας. Στην πόλη ζουν πλέον μόνο 5000 από τους κάποτε 70000 κατοίκους της.

Η στρατιωτική βοήθεια

Όλο αυτό το διάστημα η πολιτική ηγεσία της Ουκρανίας δεν σταματά να ζητά στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση.

‘Αλλοτε απελπισμένα άλλοτε απαιτητικά, ακόμη και εκβιαστικά. «Η Ουκρανία χρειάζεται μόλις το 1% των αεροσκαφών και των τανκς του ΝΑΤΟ (…) Περιμένουμε ήδη τόσες ημέρες.

Ποιος είναι το αφεντικό στην Ευρωατλαντική κοινότητα; Μήπως είναι η Μόσχα; (…)

Δεν πρόκειται για ευγενείς χειρονομίες για τις οποίες θα πρέπει να υποκλιθούμε, αλλά για τη συνεισφορά σας στην ασφάλεια της Ευρώπης και του κόσμου», έλεγε ο ουκρανός πρόεδρος την περασμένη άνοιξη. Το μήνυμα ήταν πάντα ίδιο: «Δεν πρόκειται μόνο για την ελευθερία της Ουκρανίας, αλλά για την ελευθερία της Ευρώπης».

Πριν από λίγες ημέρες, από την έδρα της ΕΕ στις Βρυξέλλες, επανέλαβε:

«Αμυνόμαστε ενάντια στην πιο αντιευρωπαϊκή δύναμη του σύγχρονου κόσμου. Υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς μας, υπερασπιζόμαστε εσάς».

Σήμερα αυτό το μήνυμα έχει πλέον εμπεδωθεί. «Όλοι έχουμε συμφέρον από μια δίκαιη και βιώσιμη ειρήνη.

Το αντίθετο θα σημαίνει ότι έχουμε ανοίξει το Κουτί της Πανδώρας», παραδέχθηκε προχθές ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ ‘Αντονι Μπλίνκεν στο Μόναχο.

Η Δύση φαίνεται να έχει πλέον συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει πραγματικά την πολυτέλεια να αγνοήσει την Ουκρανία ή να μην την στηρίξει ουσιαστικά.

Όσο και αν το ΝΑΤΟ ξορκίζει κάθε εικασία περί άμεσης ανάμιξής του στον πόλεμο, οι Σύμμαχοι πιστεύουν πλέον ότι, αν ο Βλάντιμιρ Πούτιν «δικαιωθεί» από το αποτέλεσμα, δεν θα σταματήσει στην Ουκρανία, ενώ θα ανοίξει η όρεξη και άλλων …ομοϊδεατών του σε διάφορα μέρη του κόσμου. Πότε όμως θα τελειώσει ο πόλεμος;

«Είναι νωρίς για διαπραγματεύσεις»

Σύμφωνα με τον Στέφεν Μάιστερ, η Ρωσία θα προσπαθήσει να φέρει την Ουκρανία ή τμήματά της υπό τον έλεγχό της για όσο μεγαλύτερο διάστημα μπορεί.

«Δεδομένου ότι η Δύση δεν παρέχει επαρκή υποστήριξη στην Ουκρανία και οι κυρώσεις δεν έχουν μέχρι στιγμής αποκόψει τη Ρωσία από την τεχνολογία, αυτός ο πόλεμος μπορεί να διαρκέσει χρόνια», εκτιμά ο ερευνητής και προβλέπει ότι η ρωσική επίθεση θα τελειώσει σε 6-8 εβδομάδες και θα ακολουθήσει ουκρανική αντεπίθεση την άνοιξη, με μόνο περιορισμένα εδαφικά κέρδη.

«Έπειτα θα υπάρχει μόνο πόλεμος φθοράς», εκτιμά ο κ. Μάιστερ και εξηγεί ότι τότε, λόγω της εξάντλησης και των δύο πλευρών, μπορεί να υπάρξει η δυνατότητα διαπραγματεύσεων κατάπαυσης του πυρός.

«Υπό τον Πούτιν όμως δεν υπάρχει διαρκές ενδιαφέρον για ειρήνη», προειδοποιεί ο ίδιος και διευκρινίζει ότι «όσο έχουμε στην εξουσία ένα (τέτοιο) καθεστώς, διαπραγματεύσεις θα γίνουν μόνο εφόσον η Ουκρανία παραχωρήσει οικειοθελώς εδάφη».

Και επειδή δεν θα το κάνει, καταλήγει ο γερμανός ειδικός σε θέματα Ρωσίας, «δεν βλέπω πιθανότητες για ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις αυτή τη στιγμή – ούτε από τη γερμανική ούτε από την αμερικανική πλευρά».

Για τον κ. Μάιστερ, όποιος πιστεύει ότι μπορούν τώρα να γίνουν διαπραγματεύσεις, πολύ απλά «δεν καταλαβαίνει ούτε από γεωπολιτική πραγματικότητα, αλλά ούτε και από πολιτική ασφάλειας στην Ευρώπη».

Η Μαρί-‘Αγκνες Στρακ-Τσίμερμαν από την άλλη πλευρά προχωρεί πιο μπροστά, προβλέποντας ότι στο μέλλον, υπό την προϋπόθεση ότι τα ρωσικά στρατεύματα θα εγκαταλείψουν την Ουκρανία, η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας θα γίνει αποδεκτή και στη Μόσχα θα είναι στην εξουσία μια άλλη κυβέρνηση, «θα χρειαστούν γενιές για να αποκατασταθεί μια κάπως “κανονική” σχέση».

«Μια εκεχειρία μπορεί να επιτευχθεί αμέσως, εάν ο ρωσικός στρατός αποσυρθεί από το ουκρανικό έδαφος.

Ωστόσο, εάν η Ουκρανία σταματήσει να αντεπιτίθεται, θα βρεθεί εκτός χάρτη. Αυτός είναι ο αδυσώπητος στόχος του Βλαντιμίρ Πούτιν», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η φιλελεύθερη (FDP) επικεφαλής της Επιτροπής ‘Αμυνας της Bundestag και εκτιμά ότι «οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μπορούν να βασιστούν στη δύναμη της Ουκρανίας, μόνο εάν η Ρωσία καταγράψει ότι μετά από αυτή τη βάναυση επίθεση δεν έχει εδαφικά κέρδη – διαφορετικά, θα εξαπολύσει νέα επίθεση στις γειτονικές Γεωργία, Μολδαβία και Βαλτικές χώρες».

Μόνη επιλογή η ενίσχυση

Η Δύση λοιπόν δεν έχει άλλη επιλογή από το να συνεχίσει να στηρίζει στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά και ανθρωπιστικά την Ουκρανία.

Και το κάνει. Το Ινστιτούτο του Κιέλου υπολογίζει ότι η οικονομική, ανθρωπιστική και στρατιωτική βοήθεια που δόθηκε – κυρίως από την ΕΕ και τις ΗΠΑ – εντός του 2022 στην Ουκρανία ξεπερνά τα 108 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ειδικά στην στρατιωτική βοήθεια, οι ΗΠΑ είναι με διαφορά ο μεγαλύτερος προμηθευτής, ενώ χώρες όπως η Γερμανία, η Φινλανδία και η Σουηδία – μαζί με τις κοινωνίες τους – σπάνε το ένα μετά το άλλο ταμπού δεκαετιών προκειμένου να ανταποκριθούν στις νέες συνθήκες.

Στις 27 Φεβρουαρίου του 2022 ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς ανακοινώνει από την Bundestag πρόγραμμα άμεσου εκσυγχρονισμού των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων κόστους 100 δισεκατομμυρίων ευρώ και έκτοτε σβήνει με τη σειρά τις «κόκκινες γραμμές» του Βερολίνου, με την παράδοση όλο και περισσότερων όπλων στην εμπόλεμη περιοχή.

Στις 18 Μαΐου η Φινλανδία και η Σουηδία υποβάλλουν αίτημα ένταξης στο ΝΑΤΟ. «Κανείς στον κόσμο δεν έχει κάνει για την ενδυνάμωση της Συμμαχίας τόσα όσα έχει κάνει ο Πούτιν», δήλωσε δηκτικά ο ‘Αντονι Μπλίνκεν.

Πράγματι, το 2014 ο ρώσος πρόεδρος «άρπαξε» την Κριμαία μέσα σε λίγες ημέρες. Η αντίδραση της Δύσης περιορίστηκε σε ανίσχυρες κυρώσεις και «αποβολή» της Ρωσίας από την G8, η οποία ξανάγινε G7.

Οι σχέσεις του Κρεμλίνου με τη Δύση αποκαταστάθηκαν τόσο όσο εξυπηρετούσε και τις δύο πλευρές.

Η Ευρώπη – και κυρίως η Γερμανία – συνέχισε να αγοράζει φθηνή ενέργεια από την Gazprom και τη Rosneft και οι πολιτικές ηγεσίες παρίσταναν πότε πότε τις ενοχλημένες για τον ρωσικό «ιμπεριαλισμό».

«Αλλαγή μέσω εμπορίου» (Wandel durch Handel) το είχε βαφτίσει η ‘Αγγελα Μέρκελ. Με άλλα λόγια, αν κάνουμε επικερδείς μπίζνες, ποιος έχει όρεξη για πόλεμο;

Όλα αυτά αποδείχθηκαν για το Κρεμλίνο «δυτικές ελαφρότητες». Είτε επειδή υποτίμησε την ενότητα και την αντίδραση της Δύσης είτε επειδή υπερεκτίμησε τη στρατηγική επιδεξιότητα και τη στρατιωτική ισχύ του είτε ακόμη επειδή απλώς … «τρελάθηκε» από την απόλυτη εξουσία, ο Βλάντιμιρ Πούτιν προχώρησε στο σχέδιό του για αναστήλωση – τίνος, άραγε; Της ΕΣΣΔ; Της αυτοκρατορικής Ρωσίας;

Ως δικαιολογία, επικαλέστηκε την ανάγκη «αποναζιστικοποίησης» της Ουκρανίας και τερματισμού της «γενοκτονίας» των Ρωσόφωνων των ανατολικών περιοχών, αλλά μάλλον δεν έπεισε κανέναν.

Στην αρχή οι πανικόβλητοι Ευρωπαίοι ασχολήθηκαν μάλλον περισσότερο με το κρύο του χειμώνα ’22-’23 παρά με τις στρατιωτικές ανάγκες της Ουκρανίας.

Η διαχείριση της απεξάρτησης από τη ρωσική ενέργεια υπήρξε εντυπωσιακή – αν και δαπανηρή.

Κόστισε δε πολύ περισσότερο σε «πράσινες» πολιτικές που θάφτηκαν (προσωρινά;) κάτω από τα βουνά του λιγνίτη που επανήλθε, ελλείψει φυσικού αερίου.

Η πρώτη απάντηση της Γερμανίας στην έκκληση της Ουκρανίας για αποστολή στρατιωτικού υλικού θα μείνει μάλλον στην ιστορία – για όλους τους λάθος λόγους.

Όταν η τότε υπουργός ‘Αμυνας της Γερμανίας Κριστίνε Λάμπρεχτ ανακοίνωνε περήφανη ότι θα στείλει 5000 κράνη στον ουκρανικό στρατό, πρέπει να γελούσαν και τα χρυσαφένια μάρμαρα του Κρεμλίνου.

Ο Βλάντιμιρ Πούτιν δεν είχε προφανώς άδικο να υποτιμά τη Δύση: Κάθε χώρα διατηρούσε τα συμφέροντά της, η ΕΕ σερνόταν πίσω από τις εξελίξεις και ίδρωνε για να καταλήξει σε συναινέσεις και οι ΗΠΑ είναι πολύ μακριά για να νοιάζονται.

Τεράστιες απώλειες

Δώδεκα μήνες μετά, το στρατηγικό λάθος του είναι πλέον εμφανές, όποια και αν είναι τελικά η έκβαση στο πεδίο της μάχης.

Η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία δεν αποδείχθηκε ούτε ζήτημα ημερών ούτε αναίμακτη για τον στρατό του.

Πρόσφατα ο αρχηγός των νορβηγικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός ‘Αιρικ Κριστόφερσεν υπολόγισε τις απώλειες του ρωσικού στρατού στις 180.000-200.000 και της ουκρανικής πλευράς στις 100.000.

Για να έχει κανείς ένα μέτρο σύγκρισης, αρκεί να σκεφτεί ότι στα 20 χρόνια του πολέμου στο Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ έχασαν 25.000 στρατιώτες.

Πέρα από τις απώλειες σε έμψυχο και πολεμικό υλικό, η Ρωσία μετράει ήδη τη ζημιά σε οικονομικό, κοινωνικό, εμπορικό και πολιτικό επίπεδο.

Οι κυρώσεις της Δύσης, πιο αυστηρές από κάθε άλλη φορά, μπορεί να μην έχουν παραλύσει τη ρωσική οικονομία, αλλά σίγουρα της έχουν καταφέρει ένα ισχυρό πλήγμα.

Ενδεικτικά, το 2022 επισκέφθηκαν τη Ρωσία 200.000 τουρίστες, μόλις το 1/25 των τουριστών του 2019, πάνω από 1.000 δυτικές επιχειρήσεις έχουν εγκαταλείψει τη χώρα, εκατοντάδες επιστήμονες έχουν αναζητήσει – όπως παλιά – καταφύγιο στη Δύση και το Κρεμλίνο καταφεύγει τώρα σε …vintage πολιτικές, απαγορεύοντας τις ταινίες του Χόλιγουντ.

Η παιδεία αποκόπηκε τελείως από τη Δύση, ακυρώθηκαν προγράμματα ανταλλαγής και η Ρωσία αποσύρθηκε από τη Διαδικασία της Μπολόνια, επαναφέροντας το μετασοβιετικό σύστημα.

Ιδιαίτερο πλήγμα δέχθηκε και η εικόνα του στρατού, ο οποίος από υπερασπιστής έγινε εισβολέας, αλλά και η φήμη των ρώσων χάκερ που δεν κατάφεραν το «μαζικό» χτύπημα που θα παρέλυε την Ουκρανία και την Ευρώπη.

Οι επόμενες γενιές Ρώσων θα πρέπει να ζήσουν με αυτό, όπως θα πρέπει να ζήσουν και με την ευθύνη της μη-αντίδρασής τους…

Η επέτειος

Ενόψει της πρώτης επετείου από τη ρωσική εισβολή, ο ΟΗΕ ετοιμάζει ψήφισμα στο οποίο θα αναδεικνύεται «η ανάγκη για συνολική, δίκαιη και βιώσιμη ειρήνη, το συντομότερο δυνατό, στη βάση της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών», ενώ θα καλείται η Ρωσία να αποσύρει τα στρατεύματά της.

Στόχος της Ουκρανίας και των υποστηρικτών της είναι η περαιτέρω διπλωματική απομόνωση της Μόσχας.

Πριν από λίγες ημέρες όμως η Washington Post ανέλυε τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει μελλοντικά η αμερικανική κυβέρνηση στην προσπάθειά της να εξασφαλίσει νέα οικονομική βοήθεια για την Ουκρανία. Σύμφωνα με την εφημερίδα, ανώτεροι κυβερνητικοί αξιωματούχοι που επισκέφθηκαν πρόσφατα το Κίεβο, εξήγησαν στην ουκρανική ηγεσία την κρισιμότητα των επόμενων μηνών, ενώ ο πρόεδρος Μπάιντεν θα καταβάλει αύριο από την Πολωνία κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου να μην τεθεί υπό αμφισβήτηση η συνοχή της Δύσης.

Το νέο μότο, «για όσο χρειαστεί», θα έχει την τιμητική του.

Πολιτικοί, αναλυτές, ΜΜΕ θα βρουν αυτές τις μέρες συγκινητικά λόγια και εικόνες για την πραγματικότητα που ζουν οι Ουκρανοί τον τελευταίο χρόνο.

Οι περισσότεροι πιθανόν μάλιστα να τα εννοούν. Η περίφημη «αλλαγή εποχής» (Zeitenwende) δεν μπορεί πια να αγνοηθεί.

‘Αλλωστε δεν αφορά μόνο την Ουκρανία και την Ευρώπη, αλλά και όλον τον κόσμο.

Τόσο ευάλωτη ήταν τελικά η τάξη και η ασφάλειά μας, εμάς των προνομιούχων; Τόσο επιπόλαια αντιμετωπίζαμε τις τελευταίες δεκαετίες την ειρήνη και την ευημερία μας; Τόσο «μικρές» ήταν οι ηγεσίες που δεν αντιλαμβάνονταν τους κινδύνους; Και τόσο αφελείς ήμασταν τελικά όλοι εμείς που πιστεύαμε ότι «δεν θα συμβεί σε εμάς»;

Όσο ο πόλεμος κοντεύει να γίνει «καθημερινότητα» – για όσους φυσικά δεν τον ζουν – , τόσο διατρέχουμε τον κίνδυνο να μη δώσουμε ούτε αυτή τη φορά ειλικρινείς και γενναίες απαντήσεις.

Αν όμως ούτε τώρα πάρουμε το θέμα «προσωπικά», το αύριο του κόσμου «μας» είναι αβέβαιο.

Γιατί τελικά, «η Ουκρανία είμαστε (και) εμείς».

Με πληροφορίες μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
Βερολίνο, Γερμανία

https://hellasjournal.com/2023/02/o-arrostos-ke-emmonikos-poutin-o-megaliteros-egklimatias-meta-ton-chitler-epi-ena-chrono-katastrefi-tin-oukrania-alla-ke-ti-rosia/

Πάνω από 41.000 οι νεκροί από τους σεισμούς στην Τουρκία: Σταματούν οι έρευνες για επιζώντες, 26 εκατ. πληγέντες χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια

0

Σε 41.020 αυξήθηκε ο αριθμός των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στην Τουρκία από τους φονικούς σεισμούς που έπληξαν 10 πόλεις.

Οι εργασίες έρευνες και διάσωσης ολοκληρώθηκαν σε όλες τις περιοχές εκτός από το Καχραμανμαράς και την πόλη Χατάι, όπου συνεχίζονται.

Οι Αρχές πραγματοποιούν έρευνες για την εκτίμηση των ζημιών σε 11 επαρχίες με 7.328 εμπειρογνώμονες. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, 16.000 κτήρια, αποτελούμενα από 37.000 ανεξάρτητα διαμερίσματα, θα κατεδαφιστούν άμεσα. Νέα σπίτια θα χτιστούν στη ζώνη του σεισμού αλλά δεν θα ξεπερνούν τους 4 ορόφους.

Παράλληλα, έχουν στηθεί 250.000 σκηνές, ενώ οι εργασίες για 68.000 κοντέινερ έχουν ολοκληρωθεί. Φιλοξενούνται περισσότερα από 318.000 θύματα σε διάφορες επαρχίες, ενώ το έργο για τη βοήθεια ενοικίασης και μετεγκατάστασης για τους πολίτες των οποίων τα σπίτια έχουν υποστεί ζημιές συνεχίζονται. 445.000 αιτήσεις έχουν έχουν γίνει μέχρι τώρα.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) εκτιμά ότι περίπου 26 εκατομμύρια άνθρωποι στην Τουρκία και τη Συρία χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια.

Οι συνθήκες υγιεινής είναι δύσκολες, ενώ οι ειδικοί αναφέρουν πως ακόμα και για το πλύσιμο των δοντιών το νερό πρέπει να είναι εμφιαλωμένο.

Όσον αφορά την καταστροφή των περιοχών, η υπηρεσία διαχείρισης καταστροφών έκτακτης ανάγκης AFAD προειδοποιεί πως το μέγεθος των μετασεισμών μπορεί να εξακολουθήσει να φτάνει τα 5 Ρίχτερ, ζητώντας από τους πολίτες να μην μπαίνουν σε κτίρια που έχουν υποστεί ζημιές.

 ertnews