ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ: ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ
Ιστορικό τεκμήριο στο ΑΠΘ αποκαλύπτει το όραμα του Καποδίστρια για τα πρώτα σύνορα της Ελλάδας
«Φως» στις διαπραγματεύσεις του Ιωάννη Καποδίστρια με τις Μεγάλες Δυνάμεις, το 1827, για τον γεωχωρικό καθορισμό των πρώτων συνόρων της Ελλάδας και της έκτασης της Ελληνικής Επικράτειας, ρίχνει η νέα έκθεση με χάρτες στην Κεντρική Βιβλιοθήκη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου σήμερα παρουσιάστηκε ένα μοναδικό ιστορικό τεκμήριο, ένα χειρόγραφο σημείωμα, το οποίο ανακαλύφθηκε από τον Ομότιμο καθηγητή Ανωτέρας Γεωδαισίας και Χαρτογραφίας Ευάγγελο Λιβιεράτο, στην «Συλλογή Ιωάννη Τρικόγλου» της Βιβλιοθήκης – Κέντρου Πληροφόρησης ΑΠΘ (ΒΚΠ-ΑΠΘ) και συγκεκριμένα σε γαλλικό βιβλίο χαρτογραφικού περιεχομένου του τέλους του 18ου αιώνα.

Το χειρόγραφο σημείωμα στην πρώτη σελίδα του βιβλίου «Recueil de cartes geographiques plans, vues et medailles de l’ancienne Grece : relatifs au Voyage du jeune Anacharsis : precede d’une analyse critique des cartes» ( https://search.lib.auth.gr/Record/492643 ) υπογράφει ο λόγιος ιστορικός, φίλος και στενός συνεργάτης του Καποδίστρια, Ανδρέας Μουστοξύδης. Το σημείωμα αποκαλύπτει ότι ο πρώτος κυβερνήτης του νέου ελληνικού κράτους στις αποσκευές του στο Παρίσι, όπου διαπραγματεύτηκε τα σύνορα της ελληνικής επικράτειας, έφερε έναν χάρτη του 1788, του Γάλλου χαρτογράφου Μπαρμπιέ ντυ Μποκάζ (Barbié du Bocage), ενώ μέχρι σήμερα ήταν γνωστό ότι στις διαπραγματεύσεις του στηρίχθηκε κυρίως στον χάρτη που συνέταξε ο Γάλλος στρατιωτικός χαρτογράφος Πιέρ Λαπί (Pierre Lapie, 1777-1850).
«Τι εννοείται ως Ελλάς; Ποια σύνορα».
«Τι πρέπει να εννοούμε λέγοντας Ελλάδα σήμερον» και «ποια θα έπρεπε να είναι τα γεωγραφικά σύνορα της Ελλάδας» ήταν τα ερωτήματα που έθεσε στον Καποδίστρια, λίγες μέρες πριν το Ναβαρίνο (1827), ο Βρετανός υφυπουργός Πολέμου Γουίλμοτ Χόρτον. Οι απαντήσεις του Καποδίστρια, έχοντας υπόψιν του τη θετική τότε προδιάθεση της Γαλλίας, είχαν γεωγραφικές αναφορές που βασίστηκαν στην ασφάλεια των φυσικών συνόρων- δύσβατες οροσειρές και ποτάμια- συμπεριλαμβάνοντας στην επιχειρηματολογία του, με σεβασμό και θέρμη τα (ασαφή) πατριωτικά γεωγραφικά συμφραζόμενα διακηρύξεων και συνταγμάτων της Επιδαύρου (1821), της Βερόνα (1822) και της Τροιζήνας (1827). Αναφέρθηκε επιπλέον στον γεωγραφικό προσδιορισμό του Στράβωνα περί της Ελλάδος με τη συμπερίληψη της Πελοποννήσου, Θεσσαλίας, Ηπείρου, Μακεδονίας, των νησιών του Αιγαίου και Ιονίου και τη Μικρά Ασία. (Ευάγγελος Λιβιεράτος, Γεωχωρικά Διακυβεύματα, 1821 και Μετά: Μία απόκλιση, εκδόσεις Ζήτη , 2022).
Παρά τις απαντήσεις του Καποδίστρια η βρετανική πολιτική επέμενε μέχρι το 1829 στις συνοριακές προτιμήσεις της σε αντίθεση με την τελική πρόταση των διπλωματών των τριών Δυνάμεων – Διάσκεψη του Πόρου Σεπτέμβριος 1828- έχοντας πειστεί από τη διαπραγματευτική πίεση και τα επίμονα ιστορικά και γεωγραφικά επιχειρήματα του Καποδίστρια.
«Ο αγώνας του Καποδίστρια και η ‘’μέση λύση’’ της Διάσκεψης του Πόρου»
Ο αγώνας του Καποδίστρια για τα πρώτα σύνορα της Ελλάδας, όπως επισήμανε ο κ. Λιβιεράτος, σε εκδήλωση στην Κεντρική Βιβλιοθήκη του ΑΠΘ πριν τα εγκαίνια της έκθεσης, άρχισε στις αρχές του καλοκαιριού 1826 και τελείωσε με τη δολοφονία του, το φθινόπωρο του 1831. Στηρίχθηκε στην προβολή του ιστορικού παρελθόντος και στον σύγχρονο αγώνα των Ελλήνων -μοχλεύοντας τον φιλελληνισμό των Ευρωπαίων συνομιλητών του.
Οι γεωχωρικές αναφορές του Καποδίστρια για τη διεκδίκηση «ευρέων» συνόρων βασίζονταν στον Στράβωνα και στον χάρτη του Lapie (1826) για τις δύο ελάσσονες «εφικτές» λύσεις, μίας -δύσκολης- της «φυσικωτάτης» και μίας «συνεσταλμένης», κατά την Καποδιστριακή ορολογία. Η πρώτη περιελάμβανε το σύνολο του αρχαίου ελληνικού γεωχώρου – σε συνδυασμό με τον οραματικό γεωχωρικό ορισμό της Τροιζήνας (1827) . Η «φυσικωτάτη» αντιστοιχούσε συγκεκριμένα στον γεωχώρο της απεικόνισης του Lapie (1826), μέχρι τον γεωγραφικό παράλληλο 39ο 46ο -από τον Όλυμπο μέχρι τις πηγές του Ασπροποτάμου (Αχελώου) και τις ηπειρωτικές ακτές του στενού της Κέρκυρας, στο άκρο των σημερινών συνόρων της Ελλάδας.
Η «συνεσταλμένη» -ρεαλιστική- λύση αντιστοιχούσε στην πρόταση της Διάσκεψης του Πόρου (1828) με το Λονδίνο να επιμένει (μέχρι το 1829) στα αρχικά πολύ περιορισμένα σύνορα. Η οριστική απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων, τα σύνορα του 1832 – λίγο ευρύτερα εκείνων της πρότασης του Πόρου – ήταν μία σχεδόν «μέση λύση» μεταξύ της «φυσικωτάτης» και της «συνεσταλμένης», πολύ μακριά, ωστόσο, από τα οράματα των Ελλήνων και του αγώνες του Καποδίστρια.
«Νέο φως στην ιστορία»
Είχε όμως ο Καποδίστριας και άλλες πηγές χαρτογραφικού περιεχομένου εκτός της γνωστής του χάρτη του Lapie του 1826;
Η έρευνα στην Τρικόγλειο Βιβλιοθήκη της Βιβλιοθήκης και Κέντρου Πληροφόρησης ΑΠΘ, έδειξε πως είχε. Η μέχρι σήμερα άγνωστη χειρόγραφη σημείωση του Μουστοξύδη στο βιβλίο, που παρουσιάζεται στην έκθεση, έδωσε απάντηση στη γαλλική γλώσσα. Η απόδοση στα ελληνικά, του σημειώματος με ημερομηνία 10 Σεπτεμβρίου 1827 και την υπογραφή του Ανδρέα Μουστοξύδη αναφέρει:
«Αφότου το Αγγλικό υπουργείο ζήτησε από τον Κόμη Καποδίστρια διευκρινίσεις για τα σύνορα που πρέπει να δοθούν στην Ελλάδα, σχεδιάστηκε η οριοθέτηση αυτού του νέου κράτους σε αυτό το βιβλίο, που ανήκει στον πολύ αγαπητό μου φίλο Jules Lardias, και το οποίο μου δάνεισε για τον σκοπό αυτό. Παρίσι 10 Σεπτεμβρίου 1827. Α. Μουστοξύδης»
Η γραμμή του συγκεκριμένου χάρτη του Μπαρμπιέ ντυ Μποκάζ, όπως εξήγησε ο κ. Λιβιεράτος, «αντιστοιχεί στη γραμμή του πίνακα του Άνθιμου Γαζή, ήταν από τα κείμενα της γεωγραφίας του Καποδίστρια ο επίμονος στόχος, πριν υποχωρήσει στη γραμμή Όλυμπος- ακτές, στην ‘’φυσικωτάτη λύση’’, δηλαδή, η πρώτη του προσπάθεια έγινε για αυτά τα σύνορα’».
«Στις απαντήσεις που έδινε ο Καποδίστριας στο Παρίσι στα επίμονα ερωτήματα των Εγγλέζων ‘’πείτε μου τι καταλαβαίνετε ως Ελλάδα σήμερα’’, ‘’ποια θα είναι η έκταση αυτής της Ελλάδας’’, απαντούσε με τον Στράβωνα και απαντούσε με αυτόν τον χάρτη, ο οποίος υπάρχει σε αυτό το βιβλίο, που δανείστηκε ο Μουστοξύδης από έναν φίλο του και έγραψε αυτή τη σημείωση από την οποία μάθαμε όλα αυτά τα πράγματα. Δε γνωρίζαμε μέχρι τώρα ότι αυτός ο χάρτης ήταν μέσα στην αποσκευή του Καποδίστρια, όταν έκανε τις διαπραγματεύσεις», διευκρίνισε ο καθηγητής.
Αναφερόμενος στον Ανδρέα Μουστοξύδη, ο κ. Λιβιεράτος περιέγραψε μία «μία πολύ σπουδαία προσωπικότητα» και «έναν λόγιο πάρα πολύ σημαντικό, τον οποίο η Κέρκυρα τον θεωρεί ως τον τοπικό της ιστορικό, μία πολύ μεγάλη φυσιογνωμία […] πιστός του Καποδίστρια μέχρι τέλους, τον ακολούθησε στην Ελλάδα , μετά τη δολοφονία έφυγε πίσω».
«Η εθνική παρακαταθήκη των χαρτών»
Την έκθεση που οργανώθηκε από το Εργαστήριο Χαρτογραφίας & Γεωγραφικής Ανάλυσης ΑΠΘ και τη Βιβλιοθήκη & Κέντρο Πληροφόρησης ΑΠΘ στο πλαίσιο της συνεργασίας τους, με επιμελητή τον καθ. Λιβιεράτο, εγκαινίασε ο πρύτανης του ΑΠΘ, καθητητής Νίκος Παπαϊωάννου.

«Η νέα έκθεση, που αποτελεί λειτουργικό παράρτημα της έκθεσης ‘’200 Χρόνια Χάρτης του Lapie (1822). Ο πρώτος Μεγάλος Χάρτης της επαναστατικής περιόδου 1821-1829’’, φωτίζει με πρωτότυπα κείμενα και χάρτες ένα άγνωστο μέχρι σήμερα στοιχείο, χαρτογραφικού περιεχομένου σχετικά με τη συμβολή του Ιωάννη Καποδίστρια στο μέγα θέμα της δύσκολης διαπραγμάτευσής τους με τις Μεγάλες Δυνάμεις για τον γεωχωρικό καθορισμό των πρώτων συνόρων της Ελλάδας και της έκτασης της Ελληνικής επικράτειας, χρησιμοποιώντας τους χάρτες, τη δύναμη των χαρτών των οποίων γνώριζε καλά», είπε ο κ. Παπαϊωάννου, μιλώντας για «το βάθος της γνώσης και της εμπειρίας του καθηγητή Λιβιεράτου» και την επί δεκαετίες συνεισφορά του στην κατανόηση όσων γνωρίζουμε για τους χάρτες και την ιστορία, εξαίροντας το έργο του Εργαστηρίου Χαρτογραφίας και Γεωγραφικής Ανάλυσης ΑΠΘ, που «έχει ανοίξει νέους ορίζοντες στο τι σημαίνει χαρτογραφία όχι μόνο ως επιστήμη, αλλά και ως εθνική παρακαταθήκη, συμβάλλοντας με τη μελέτη των χαρτών στο βιωματικό γίγνεσθαι του τι είναι Ελλάδα».

Στην εκδήλωση και στα εγκαίνια της έκθεσης παρέστη η γενική πρόξενος της Γαλλίας και διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης Σαντρίν Μουσέ, ενώ χαιρετισμούς απηύθυναν ο αντιπρύτανης Οικονομικών καθ. Χαράλαμπος Φείδας, ο πρόεδρος της ΒΚΠ-ΑΠΘ Αιμίλιος Μαυρουδής και η προϊσταμένη Διεύθυνσης της ΒΚΠ-ΑΠΘ, Αγγελική Χατζηγεωργίου.
Διάρκεια Έκθεσης: 22 Φεβρουαρίου 2023 μέχρι 30/6/2023
Σμαρώ Αβραμίδου (ΑΠΕ-ΜΠΕ)
ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Το μυστικό της «Μεγάλης σκακιέρας»
του Johan Hardoy
[Μετά την Αραβική Άνοιξη, ο πρώην Τυνήσιος Πρεσβευτής στην UNESCO και Διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας, Mezri Haddad στο τελευταίο του βιβλίο « Από τη σύγκρουση του πολιτισμού στον πόλεμο δι’ αντιπροσώπου», που προλογίζει ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Hubert Védrine, ασχολείται με το ρόλο των ΗΠΑ στη σύγκρουση στην Ουκρανία. Επισημαίνοντας τον παράνομο χαρακτήρα της ρωσικής επίθεσης σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ο συγγραφέας θεωρεί ότι «οι Αμερικανοί δεν υπερασπίστηκαν ποτέ τη δημοκρατία, ούτε την ειρήνη, ούτε τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά αποκλειστικά τα συμφέροντά τους“.]

Στο βιβλίο του «Η Μεγάλη Σκακιέρα» ο πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας και καθηγητής στρατηγικής Zbigniev Brzezinski καθόρισε των εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ: «Να μην αναδειχθεί στην Ευρασία δύναμη ικανή να ανταγωνιστεί την Αμερική»
Όπως το εξέφρασε ο μεγάλης επιρροής αναλυτής στρατηγικής Αμερικανός Zbigniev Brzezinski [του οποίου το κύριο βιβλίο «Η Μεγάλη Σκακιέρα» πρέπει να διαβάσουμε], ο θρίαμβος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στον αραβικό κόσμο είναι ένας από τους στρατηγικούς στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Κατά τη διάρκεια των προεδρικών θητειών του Νικολά Σαρκοζί και του Φρανσουά Ολάντ, αυτό το γεωπολιτικό σχέδιο υποστηρίχθηκε από τη Γαλλία κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στη Λιβύη και τη Συρία: «Αυτοί οι δύο πρόεδροι δεν σκέφτηκαν σοβαρά τις γεωπολιτικές, μεταναστευτικές συνέπειες και τις συνέπειες στον τομέα της ασφάλειας των μεσσιανιστικών, ψευδοανθρωπιστικών και γνήσια ατλαντικών τους ενεργειών». «Η Al-Nusra κάνει καλή δουλειά στη Συρία », λέει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Laurent Fabius).
H περικύκλωση της Ρωσίας
Έντεκα χρόνια μετά την «ισλαμοατλαντική άνοιξη» στον αραβικό κόσμο, η « ισχυρή δυτική μηχανή προπαγάνδας » στοχεύει τη « ρωσική δικτατορία » του Βλαντιμίρ Πούτιν ενώ επαινεί ταυτόχρονα τον εθνικισμό, «περιφρονημένο σπίτι από τον Μάιο του 1968 » του Volodymyr Zelensky.
Ο λόγος αυτής της εχθρότητας προς τη Ρωσία, που θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ξεπερασμένη από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, διατυπώθηκε ξεκάθαρα από τον Μπρεζίνσκι: «Είναι επιτακτική ανάγκη να μην μπορέσει να αναδυθεί καμία ανταγωνιστική ευρασιατική δύναμη ικανή να κυριαρχήσει στην Ευρασία και έτσι να αμφισβητήσει την Αμερική».
Γενικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες σκοπεύουν να παραμείνουν η μόνη « υπερδύναμη » παρεμποδίζοντας κάθε πιθανό ανταγωνισμό, ιδίως από τη Ρωσία και την Κίνα, καθώς και οποιαδήποτε συμμαχία ή στενότερη προσέγγιση μεταξύ Παρισιού και Βερολίνου, από τη μια πλευρά, και της Μόσχας, από την άλλη (με βάση το ματαιωμένο σχέδιο της « Ευρωπαϊκού Κοινού Σπιτιού» που επιθυμούσε ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στα τέλη της δεκαετίας του 1980).
Σε απάντηση, ο αρχηγός του ρωσικού κράτους, υποστηριζόμενος από την Ορθόδοξη Εκκλησία της χώρας του, εντάσσει βολικά τη στρατηγική του μιμούμενος το αμερικανικής προέλευσης παράδειγμα της «σύγκρουσης των πολιτισμών» χαρακτηρίζοντας τη Δύση ως «ηθικά παρακμασμένη» και εξυμνώντας μια Ρωσία φορέα του σχεδίου ενός πολυπολικού κόσμου.
Η στρατηγική θέση της Ουκρανίας

Ο Βολοντιμίρ Ζελένσκυ υποσχέθηκε προεκλογικά ότι θα προωθούσε τις ειρηνικές σχέσεις με τη Ρωσία αλλά η Ουκρανία είναι απαραίτητη στις Ηνωμένες Πολιτείες για τον έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας…
Προκειμένου να περιορίσουν τη Ρωσία σε καθεστώς περιφερειακής δύναμης, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν επομένως να αυτονομήσουν την Ουκρανία και να ελέγξουν τη Μαύρη Θάλασσα, καθώς και να επεκτείνουν το ΝΑΤΟ ακόμη περισσότερο εγκαθιστώντας το στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, παρά όλες τις περί του αντιθέτου αρχικές υποσχέσεις όταν έπεσε η ΕΣΣΔ.
Από το 2014, η στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ουκρανία ήταν «κοινό μυστικό». Στη συνέχεια, οι διπλωματικές διαβουλεύσεις μεταξύ Ρωσίας, Ουκρανίας, Γερμανίας και Γαλλίας με σκοπό την ειρήνη στο Ντονμπάς, μέσω του Σχήματος Νορμανδίας* και των Συμφωνιών του Μινσκ, δεν σταμάτησαν τις προκλήσεις.Ουκρανοί, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτών, που προκάλεσαν τουλάχιστον 13.000 θανάτους οκτώ χρόνια πριν από την επέμβαση του ρωσικού στρατού: « Διαπράχθηκαν αποτρόπαια εγκλήματα [από το Κίεβο] εναντίον Ρωσόφωνων Ουκρανών ».
Το 2019 η ένταξη στο ΝΑΤΟ κατοχυρώθηκε στο ουκρανικό σύνταγμα. Τον Ιανουάριο του 2022, η Δύση απέρριψε το αίτημα της Ρωσίας για γραπτή εγγύηση ότι αυτή η ένταξη δεν θα πραγματοποιηθεί. Λίγες μέρες πριν από την έναρξη του πολέμου, ο Ουκρανός πρόεδρος δήλωσε ότι ήθελε να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, τα οποία αποτελούσαν μεγάλη στρατηγική απειλή για τη Μόσχα.
Έκτοτε, ο Ζελένσκι, άξιος εκπρόσωπος της «μαφιόζικης χούντας» που «κατέστρεψε την Ουκρανία», εμφανίζεται καθημερινά με πολεμική στολή στα μέσα ενημέρωσης, τα οποία αυτάρεσκα μεταφέρουν τις πύρινες ομιλίες του ενώπιον δυτικών κοινοβουλίων και επικροτούν τα αιτήματά του για προμήθειες εξελιγμένου οπλισμού στη χώρα και αυξημένες οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας. « Ο μάντης του Κιέβου μιλάει με μεγάφωνο της Ουάσιγκτον, ώστε όλοι να αρχίσουν να βρίζουν τον Σατανά του Κρεμλίνου. »
Αυτός ο « αμερικανικός πόλεμος δι’ αντιπροσώπου» είναι επίσης «ευλογία» για την οικονομία και τους εμπόρους όπλων πέρα από τον Ατλαντικό [καθώς και για τις ουκρανικές μαφίες…].
Σύμφωνα με τον διαπρεπή Αμερικανό, ειδικό στις διεθνείς σχέσεις, John Mearsheimer, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα αλλάξουν την πολιτική τους και, αντίθετα, θα « διπλασιάσουν τη μίζα» ενθαρρύνοντας τους Ουκρανούς να αντισταθούν: « Προφανώς δεν θα πολεμήσουν για αυτούς, αλλά θα το κάνουν « Μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό χωρίς να πάρουν μέρος στη μάχη ».

Η Βικτώρια Νούλαντ, βοηθός Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ το 2014, μοιράζει τρόφιμα στους «εξεγερμένους» της πλατείας Μεϊντάν κατα της εκλεγμένης φιλορωσικής κυβέρνησης Γιανουσένκο…
Ωστόσο, σύμφωνα με αυτόν τον καθηγητή: « Πρέπει να βάλουμε καλά στο μυαλό μας αυτό που είπαν οι Ρώσοι το 2008: είναι μια υπαρξιακή απειλή [εννοείται, η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ]. Οι Ρώσοι είναι έτοιμοι για οτιδήποτε, συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής αποτροπής, ενώ η σύγκρουση δεν είναι ζωτικής σημασίας για τους Αμερικανούς. « Οι πραγματικά χαμένοι είναι οι Ουκρανοί τους οποίους έχουμε οδηγήσει σε αδιέξοδο».
Η ευρωπαϊκή υποτέλεια
Η Ευρώπη, αφού εμπιστεύτηκε την προστασία της στις Ηνωμένες Πολιτείες, την επιτήρηση των συνόρων της στην Τουρκία και τον μελλοντικό εφοδιασμό της με φυσικό αέριο στο Κατάρ, δεν χρειάζεται όντως να δημιουργήσει έναν εχθρό όπως «τον φαντασιακό homo sovieticus»!
Οι «αναπληρωματικές επαρχίες της Αυτοκρατορίας» υποτάσσονται στις Ηνωμένες Πολιτείες εις βάρος των δικών τους συμφερόντων ή ακριβέστερα των ζωτικών συμφερόντων των πληθυσμών τους.
Για τους « ολιγάρχες των Βρυξελλών », η σύγκρουση στην Ουκρανία αποτελεί μια νέα ευκαιρία να ορκιστούν υπακοή στην Ουάσιγκτον και να θάψουν διαπαντός «κάθε όνειρο εξουσίας από μια πολιτισμικά ομοιογενή Ευρώπη, πολιτικά ενωμένης, στρατιωτικά ισχυρής, που θα εκτεινόταν από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια“.
Ο ρόλος της Γαλλίας
Στη Γαλλία βασιλεύει μια νέα ποικιλία της «ρινοκερίτιδας» που περιγράφεται από τον Eugène Ionesco: το «χαρά μου ο πόλεμος». Αυτό ενδημεί ιδιαίτερα στους πνευματικούς κύκλους και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, απαγορεύοντας κάθε κατανόηση της σύγκρουσης με ποινή αποκλεισμού από το « κολέγιο των ανθρωπιστών ». Ωστόσο, μερικοί θαρραλέοι πολεμικοί ανταποκριτές, όπως ο Régis Le Sommier ή η Anne-Laure Bonnel, τιμούν το επάγγελμά τους, αναφέροντας με ειλικρίνεια τα γεγονότα που παρατηρούνται στο έδαφος.
Στην εξωτερική πολιτική, η Γαλλία, τόσο ευρωπαϊκή όσο και παρούσα σε όλους τους ωκεανούς του κόσμου, «αντί να ενδίδει στην ύβρι της Ουάσιγκτον και να ευθυγραμμίζεται τυφλά με την αμερικανική υπερδύναμη», θα έπρεπε αντίθετα να ανταποκρίνεται στην κλήση της για κυρίαρχη και μετριοπαθή εξουσία. ανακαλύπτοντας εκ νέου τον ρόλο της στον πολυπολικό κόσμο που αναγγέλεται, « του οποίου το κέντρο βάρους θα βρίσκεται στην Ευρασία, στην καρδιά του τριγώνου που σχηματίζουν η Ρωσία, η Ινδία και η Κίνα ».
*To Σχήμα Νορμανδίας είναι μια ομάδα κρατών – Γερμανία, Ρωσία, Γαλία και Ουκρανία – που συναντήθηκαν το 2014, κατά τη διάρκεια της 70ης επετείου των εορτασμών της απόβασης, στη Νορμανδία σε μια προσπάθεια να επιλύσουν τον πόλεμο στο Ντονμπάς και την ευρύτερη Ρωσο-Ουκρανική διένεξη.
Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος
Πηγή:www.polemia.com
Θρίλερ στο διάστημα: Κινδυνεύουν δύο Ρώσοι και ένας Αμερικανός αστροναύτης στον ISS – Διαστημόπλοιο διάσωσης έστειλε η Ρωσία
Eκτόξευσε σκάφος διάσωσης Soyuz που αναμένεται να γυρίσει πίσω με το πλήρωμα την Κυριακή (26/2)
Ένα θρίλερ στο διάστημα βρίσκεται σε εξέλιξη και ειδικότερα στον ISS (Διεθνή Διαστημικό Σταθμό) καθώς η ξαφνική διαρροή έχει θέσει σε κίνδυνο την ζωή δύο Ρώσων κοσμοναυτών και ενός Αμερικανού, με την Μόσχα να απαντά ταχύτητα και να εκτοξεύει διαστημόπλοιο διάσωσης τύπου Soyuz.
Πρακτικά θα είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε για την τύχη του πληρώματος αύριο ενώ αν όλα πάνε καλά αναμένεται η επιστροφή τους πίσω στην γη στην Κυριακή.
Ένα διαστημόπλοιο διάσωσης εκτόξευσε σήμερα η Ρωσία για δύο κοσμοναύτες και έναν αστροναύτη της NASA, των οποίων η αρχική προσπάθεια επιστροφής δεν πραγματοποιήθηκε, εξαιτίας επικίνδυνης διαρροής που υπέστη το σκάφος, ενώ ήταν σταθμευμένο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.
Το σκάφος διάσωσης Soyuz αναμένεται να γυρίσει πίσω, με το πλήρωμα, την Κυριακή.

Η αρχική διαρροή του πρώτου σκάφους, νωρίτερα αυτό το μήνα, αποδόθηκε σε ένα μικρομετεωρίτη που τρύπησε εξωτερικό ψυγείο, αποστραγγίζοντάς το από το ψυκτικό.
Η Ρωσική Διαστημική Υπηρεσία καθυστέρησε την εκτόξευση του αντικαταστάτη Soyuz, αναζητώντας τυχόν κατασκευαστικά ελαττώματα, ώστε να είναι σίγουρη για την επιτυχία της αποστολής.
Δεν εντοπίστηκαν προβλήματα και το πρακτορείο προχώρησε στην εκτόξευση του σκάφους από το Καζακστάν την Παρασκευή 24/2 πριν από την αυγή με δέσμες προμηθειών δεμένες στις τρεις θέσεις.

Δεδομένης της επείγουσας ανάγκης για αυτήν την αποστολή, δύο κορυφαίοι αξιωματούχοι της NASA ταξίδεψαν από τις ΗΠΑ για να παρακολουθήσουν προσωπικά την εκτόξευση.
Προς ανακούφιση όλων, το σκάφος έφτασε με ασφάλεια σε τροχιά εννέα λεπτά μετά την απογείωση — «μια τέλεια διαδρομή σε τροχιά», ανέφερε ο Rob Navias του Mission Control της NASA από το Χιούστον.
Το αρχικό κατεστραμμένο σκάφος Soyuz θα επιστρέψει στη Γη χωρίς κανέναν επιβαίνοντα μέχρι τα τέλη Μαρτίου, ώστε οι μηχανικοί να μπορούν να το εξετάσουν.
https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/rosia-ektokseyse-diastimoploio-diasosis-gia-tin-epistrofi-3-astronayton-sti-gi-foto-vinteo/
Χαμός στον ΟΗΕ για το «ενός λεπτού σιγή» που ζήτησε ο Ουκρανός Ν.Κουλέμπα – Ρωσία «Είναι και τα θύματα του 2014»
Ο Νεμπέζνια ζήτησε από τα μέλη του ΟΗΕ να κρατήσουν ενός λεπτού σιγή και για τους Ρώσους και τους Ρωσόφωνους του Ντονμπάς
Ο εκπρόσωπος της Ρωσίας στη συνεδρίαση του ΟΗΕ, διέκοψε την ενός λεπτού σιγή που ήθελαν να κρατήσουν τα κράτη στη μνήμη των θυμάτων του πολέμου στην Ουκρανία και στην αίθουσα επικράτησε αναταραχή.
Ειδικότερα, όπως αναφέρει η DailyMail, ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας Ντμίτρο Κουλέμπα μίλησε για τον πόλεμο που ξέσπασε πριν ένα χρόνο στη χώρα μετά την επίθεση της Ρωσίας, κατηγορώντας τη Μόσχα για «γενοκτονία» ενώπιον όλων των κρατών του ΟΗΕ
Παράλληλα, ζήτησε από τους εκπροσώπους των κρατών του ΟΗΕ να σηκωθούν και να τηρήσουν ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των θυμάτων του πολέμου στην Ουκρανία.
Όμως, ο Ρώσος εκπρόσωπος Βασίλι Νεμπέζνια αντέδρασε και άνοιξε το μικρόφωνο, διακόπτοντας τη διαδικασία ζητώντας από τα μέλη του ΟΗΕ να κρατήσουν ενός λεπτού σιγή και για τους Ρώσους στρατιώτες που έχουν πεθάνει στον πόλεμο «ακόμη και από το 2014», δηλαδή για όσα έγιναν στην Κριμαία, αφού η Μόσχα ισχυρίζεται ότι το Κίεβο προκαλεί γενοκτονία των Ρωσόφωνων στο Ντονμπάς.
Όπως είναι φυσικό, επικράτησε χαμός στη συνεδρίαση αλλά ο Νεμπέζνια ήταν απτόητες. «Όλες οι ζωές είναι πολύτιμες» φώναζε από το μικρόφωνο, κατηγορώντας τη Δύση ότι «σπρώχνει δική της ατζέντα».
«Σηκωνόμαστε στα πόδια για να τιμήσουμε τη μνήμη όλων των θυμάτων για ό,τι έχει συμβεί στην Ουκρανία από το 2014» επέμεινε ο εκπρόσωπος της Ρωσίας.
Τα σχόλια του Ρώσου εκπροσώπου συμφωνούσαν με τον ισχυρισμό της Μόσχας περί «γενοκτονίας» ενώ τα υπόλοιπα μέλη της συνεδρίασης κάθισαν και πάλι στις θέσεις τους για να ακούσουν όσα είχε να πει ο Νεμπέζνια.
www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/xamos-ston-oie-gia-to-enos-leptou-sigi-pou-zitise-o-oukranos-n-koulempa-rosia-einai-kai-ta-thymata-tou-2014-aytoi-den-itan-anthropoi/
Υπόγειες πιέσεις ή χυδαία realpolitik; Γερμανία, Γαλλία και Βρετανία προτρέπουν την Ουκρανία για ειρηνευτικές συνομιλίες λέει η WSJ
Η Γερμανία, η Γαλλία και η Βρετανία θεωρούν ότι η ισχυροποίηση των δεσμών του ΝΑΤΟ με την Ουκρανία είναι ένας τρόπος να ενθαρρυνθεί το Κίεβο ώστε να ξεκινήσει ειρηνευτικές συνομιλίες με τη Ρωσία, ακόμη και αν συνεχιστεί η κατοχή ουκρανικών εδαφών από τη Μόσχα, υποστηρίζει η εφημερίδα Wall Street Journal, επικαλούμενη αξιωματούχους των τριών χωρών.
Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ρίσι Σούνακ παρουσίασε την περασμένη εβδομάδα το γενικό πλαίσιο μιας συμφωνίας με την οποία η Ουκρανία θα αποκτούσε ευρύτερη πρόσβαση σε προηγμένο στρατιωτικό εξοπλισμό, όπλα και πυρομαχικά για την άμυνά της, όταν τελειώσει ο πόλεμος. Είπε ότι το σχέδιο αυτό θα είναι στην ατζέντα των συζητήσεων στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, τον Ιούλιο.
Η Γαλλία και η Γερμανία στηρίζουν αυτήν την πρωτοβουλία. Οι τρεις χώρες πιστεύουν ότι είναι ένας τρόπος για να δώσουν στην κυβέρνηση της Ουκρανίας ένα κίνητρο για να ξεκινήσει συνομιλίες με τη Ρωσία.
Οι αξιωματούχοι σημείωσαν πάντως ότι οποιαδήποτε απόφαση για το πότε και υπό ποιες συνθήκες θα ξεκινήσουν οι ειρηνευτικές συνομιλίες επαφίεται στην Ουκρανία. Ο Σούνακ είπε νωρίτερα σήμερα ότι η Δύση θα έπρεπε να δώσει στην Ουκρανία οπλικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένων και μαχητικών αεροσκαφών, που θα της έδιναν ένα «αποφασιστικό πλεονέκτημα» στο πεδίο της μάχης.
Ωστόσο, σύμφωνα πάντα με τη WSJ, αυτές οι δημόσιες δηλώσεις έρχονται σε αντίθεση με τις αμφιβολίες που εκφράζουν σε ιδιωτικό επίπεδο Γάλλοι, Βρετανοί και Γερμανοί πολιτικοί, για το κατά πόσο η Ουκρανία θα καταφέρει να εκδιώξει τους Ρώσους από την Κριμαία και τις ανατολικές επαρχίες της ή για πόσο διάστημα θα συνεχίσει η Δύση να στηρίζει την πολεμική προσπάθεια, ιδίως αν η σύγκρουση καταλήξει σε αδιέξοδο. «Επαναλαμβάνουμε συνεχώς ότι η Ρωσία δεν πρέπει να κερδίσει, όμως τι σημαίνει αυτό; Αν ο πόλεμος συνεχιστεί για μεγάλο διάστημα με αυτήν την ένταση, οι απώλειες για την Ουκρανία θα γίνουν αφόρητες. Και κανείς δεν πιστεύει ότι θα καταφέρει να ανακτήσει την Κριμαία», φέρεται να δήλωσε ένας Γάλλος αξιωματούχος.
Αυτήν την εβδομάδα πάντως, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν και άλλοι Δυτικοί ηγέτες ζήτησαν ενότητα απέναντι στη ρωσική επιθετικότητα και κανείς δεν αναφέρθηκε στην πιθανότητα έναρξης συνομιλιών μεταξύ Κιέβου και Μόσχας στο εγγύς μέλλον.
Αμερικανοί αξιωματούχοι απέφυγαν να σχολιάσουν το προτεινόμενο σύμφωνο ασφαλείας της Ουκρανίας με το ΝΑΤΟ. Η γερμανική κυβέρνηση απέφυγε επίσης να κάνει κάποιο σχόλιο.
Πηγές τις οποίες επικαλείται η WSJ είπαν ότι ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν και ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς είπαν στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι ότι πρέπει να ξεκινήσει να εξετάζει την πιθανότητα έναρξης ειρηνευτικών συνομιλιών, όταν συναντήθηκαν στο Παρίσι στις αρχές του μήνα. Ο Μακρόν φέρεται επίσης να του είπε ότι ακόμη και θανάσιμοι εχθροί όπως η Γαλλία και η Γερμανία έκαναν ειρήνη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το εν λόγω σύμφωνο δεν θα περιλαμβάνει καμία δέσμευση για ανάπτυξη ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων στην Ουκρανία. Ούτε θα προσφέρει στο Κίεβο την «προστασία» του άρθρου 5 περί συλλογικής άμυνας. Αλλά οι πηγές λένε ότι θα παρέχει στην Ουκρανία τα στρατιωτικά μέσα για να αποτρέψει οποιαδήποτε μελλοντική ρωσική επίθεση.
Αν και οι ακριβείς όροι δεν έχουν καθοριστεί, πολλοί αξιωματούχοι είπαν ότι η Ουκρανία θα αποκτούσε πρόσβαση σε μια σειρά οπλικών συστημάτων του ΝΑΤΟ και θα συνδεόταν στενότερα με τη δυτική αμυντική βιομηχανία. Η Γερμανία έχει ήδη αφήσει να εννοηθεί ότι είναι πρόθυμη να παράσχει συγκεκριμένη βοήθεια σε μόνιμη βάση, όπως συστήματα αεράμυνας, βαρύ πυροβολικό, άρματα και πυρομαχικά ενώ η Βρετανία συζητά την προμήθεια πολεμικών αεροσκαφών.
photo :The colors of the Ukrainian national flag are projected onto the Farnesina Ministry of Foreign Affairs of Italy, in Rome, Italy, 24 February 2023, marking one year anniversary of the Russian invasion of Ukraine. Russian troops entered Ukrainian territory on 24 February 2022, starting a conflict that has provoked destruction and a humanitarian crisis. One year on, fighting continues in many parts of the country. EPA/FABIO FRUSTACI
Με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ
Φ.Γ. (Με πληροφορίες από Wall Street Journal)
hellasjournal
Η Κίνα έγινε ξαφνικά ο μέγας ειρηνοποιός; Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που προτείνει σχέδιο ειρήνευσης στην Ουκρανία
Τον περασμένο χρόνο, η Δύση προσπάθησε να δελεάσει την Κίνα ώστε να βοηθήσει να τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Σήμερα το Πεκίνο έδωσε την πιο σταθερή μέχρι σήμερα απάντησή του – και αυτό δεν είναι κάτι που θα ήθελαν πολλοί στη Δύση.
Τις τελευταίες ημέρες, η Κίνα εξαπέλυσε μια επίθεση γοητείας, ξεκινώντας με την περιοδεία του κορυφαίου διπλωμάτη Ουάνγκ Γι στην Ευρώπη, η οποία κορυφώθηκε με ένα θερμό καλωσόρισμα από τον Βλαντιμίρ Πούτιν στη Μόσχα.
Το Πεκίνο δημοσίευσε όχι ένα, αλλά δύο έγγραφα σήμερα:
Το πρώτο παρουσιάζει την κινεζική προτεινόμενη λύση στον πόλεμο και το άλλο περιγράφει ένα σχέδιο για την παγκόσμια ειρήνη.
Και τα δυο επαναφέρουν σε μεγάλο βαθμό τα σημεία συζήτησης που είχε παρουσιάσει η Κίνα τον περασμένο χρόνο, ζητώντας σεβασμό της κυριαρχίας (για την Ουκρανία) και προστασία των συμφερόντων εθνικής ασφάλειας (για τη Ρωσία), ενώ αντιτίθετο στη χρήση μονομερών κυρώσεων (από τις ΗΠΑ).
H πρώτη αντίδραση της Ουκρανίας δια στόματος Ζελένσκι ήταν η δήλωσή του ότι “σκοπεύει να δει τον Σι Τζιπίνγκ” και ότι το ειρηνευτικό σχέδιο είναι υπό εξέταση.
Η Ρωσία επίσης εμφανίστηκε να εκτιμά την κινεζική πρόταση, με την εκπροσωπο του υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα να δηλώνει: «Εκτιμούμε την ειλικρινή επιθυμία των Κινέζων φίλων μας να συμβάλουν στην επίλυση της σύγκρουσης στην Ουκρανία με ειρηνικά μέσα… Συμμεριζόμαστε τις απόψεις του Πεκίνου».
Οι ΗΠΑ δια του εκπροσώπου του Λευκού Οίκου δεν τοποθετήθηκαν επί της ουσίας. Ωστόσο, ο Τζον Κίρμπι υπογράμμισε πως “κλειδί στο κινεζικό σχέδιο είναι ο σεβασμός της εθνικής κυριαρχίας”.
Επίσης, ο ΟΗΕ χαρακτήρισε «σημαντική συμβολή» το κινεζικό σχέδιο, όπως είπε ο εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, χαιρετίζοντας ιδιαίτερα την έκκληση να μην χρησιμοποιηθούν πυρηνικά όπλα.
«Νομίζω ότι το σχέδιο που παρουσίασε η κινεζική κυβέρνηση είναι μια σημαντική συνεισφορά. Νομίζω ότι η έκκληση για την ανάγκη να αποφευχθεί η χρήση πυρηνικών όπλων είναι ιδιαίτερα σημαντική», είπε ο Στεφάν Ντουζαρίκ σε δημοσιογράφους, τονίζοντας τη «συλλογική ευθύνη», για την επίτευξη «μιας δίκαιης ειρήνης» όπως ζήτησε η συντριπτική πλειοψηφία της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.
Όμως ποιος είναι ο στόχος της Κίνας;
Η Δύση μπορεί να δείχνει ότι δεν εντυπωσιάζεται – αλλά το να πείσει τη Δύση δεν ήταν ποτέ πιθανότατα ο κύριος στόχος για το Πεκίνο.
Πρώτον, επιδιώκει σαφώς να αναδειχθεί ως παγκόσμιος ειρηνοποιός. Μια προφανής ένδειξη για το ποιον πραγματικά προσπαθεί να γοητεύσει βρίσκεται σε ένα από τα προτεινόμενα έγγραφα, όπου αναφέρει τη συμμετοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας, της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής – τον λεγόμενο Παγκόσμιο Νότο.
Κηρύσσοντας ένα εναλλακτικό όραμα στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, προσεγγίζει τον υπόλοιπο κόσμο που παρακολουθεί να δει πώς χειρίζεται η Δύση την κρίση της Ουκρανίας.
Αλλά ένας άλλος στόχος είναι να στείλει ένα σαφές μήνυμα στις ΗΠΑ.
«Υπάρχει ένα στοιχείο περιφρόνησης», είπε ο Αλεξάντερ Κορόλεφ, ειδικός στις σινο-ρωσικές σχέσεις με το Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας.
“Σημαίνει: “Αν τα πράγματα γίνουν άσχημα μεταξύ μας, έχω κάποιον να αποτανθώ. Η Ρωσία δεν είναι μόνη, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα είμαστε μόνοι όταν υπάρξει αντιπαράθεση… μην νομίζεις πως έχεις την άνεση να με εκφοβίζεις”.
Το timing, λένε οι παρατηρητές, είναι ένα δώρο. Οι σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας έχουν φτάσει σε νέο χαμηλό επίπεδο, που επιδεινώθηκε από το έπος των κατασκοπευτικών μπαλονιών .
Ορισμένοι αναρωτιούνται επίσης γιατί η Κίνα έκανε τη μεγάλη διπλωματική της ώθηση για την ειρήνη στην Ουκρανία μόλις τώρα.
«Η Κίνα είχε άφθονες ευκαιρίες να επιδείξει ηγετικό ρόλο, κλήθηκε από νωρίς να συμβάλει στον τερματισμό του πολέμου… Εάν ο στόχος ήταν να εμφανίσει πραγματικά την εικόνα ενός παγκόσμιου ηγέτη, δεν χρειαζόταν να κάθεται στον πάγκο επί ένα χρόνο για να προσπαθήσει στη συνέχεια μια διπλωματική φιγούρα», είπε ο Δρ Κορόλεφ.
Επιχείρηση γοητείας στους Ευρωπαίους
Υπήρξε κι ένας τρίτος στόχος, κι αυτό φάνηκε στο δρομολόγιο του Ουάνγκ.
Επισκεπτόμενος τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ουγγαρία, οι ηγέτες των οποίων η Κίνα αντιλαμβάνεται ότι κρατούν λιγότερο σκληρή στάση απέναντι στη Ρωσία, ο Ουάνγκ μπορεί να δοκίμαζε τα νερά για να δει εάν η Κίνα θα μπορούσε να παρασύρει μέρος της Ευρώπης στην τροχιά της Κίνας.
Το Πεκίνο βλέπει μια “λογική σύγκλιση συμφερόντων” με αυτές τις χώρες, δήλωσε ο Zhang Xin, ειδικός στη διεθνή πολιτική οικονομία στο Normal University της Ανατολικής Κίνας.
«Πιστεύει ότι οι ΗΠΑ έχουν ηγεμονική δύναμη και ότι ένα μεγάλο μέρος του υπερατλαντικού κόσμου θα μπορούσε να ωφεληθεί από την απόσπαση από αυτό το σύστημα».
Αλλά αν η Κίνα θα πετύχει αυτόν τον συγκεκριμένο στόχο είναι αμφίβολο.
Η ομιλία του Ουάνγκ στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια του Μονάχου, όπου επέκρινε τις ΗΠΑ δεν είχε σπουδαία απόδοση σε μια αίθουσα με τους πιο ένθερμους συμμάχους της Αμερικής και, σύμφωνα με διπλωμάτες, προκάλεσε μόνο μεγαλύτερη δυσπιστία για τα αληθινά κίνητρα της Κίνας.
Η περιοδεία του Ουάνγκ «ήταν μια πολύ ξεκάθαρη κίνηση για να πει: «Δεν έχουμε προβλήματα με την Ευρώπη, έχουμε προβλήματα με τις ΗΠΑ, μπορούμε να διορθώσουμε τα πράγματα με εσάς τους Ευρωπαίους και πρέπει να καταλάβετε ότι οι ΗΠΑ σας οδηγούν σε έναν προβληματικό δρόμο », δήλωσε ο Andrew Small, ανώτερος συνεργάτης που ειδικεύεται στις σχέσεις Ευρώπης-Κίνας στο think tank German Marshall Fund.
«Αλλά νομίζω ότι στα περισσότερα μέρη στην Ευρώπη, αυτό το μήνυμα δεν είναι ιδιαίτερα θελκτικό».
Το βασικό ερώτημα τώρα είναι εάν το Πεκίνο θα τηρήσει τον λόγο του για ειρήνη καθώς συσφίγγει τον εναγκαλισμό του με τη Ρωσία.
Οι ΗΠΑ προειδοποίησαν αυτή την εβδομάδα ότι η Κίνα σκέφτεται να προμηθεύσει φονικά όπλα τη Ρωσία και ότι κινεζικές εταιρείες είχαν ήδη προμηθεύσει μη θανατηφόρα τεχνολογία διπλής χρήσης – αντικείμενα που θα μπορούσαν να έχουν τόσο πολιτική όσο και στρατιωτική χρήση, όπως drones και ημιαγωγούς.
Δημόσια η Κίνα αντέδρασε με οργισμένη ρητορική. Όμως, πίσω από κλειστές πόρτες, ο Ουάνγκ κατέστησε σαφές ότι δεν θα παράσχουν όπλα στη Ρωσία.
Σύμφωνα με τον κ. Borrell, ο Ουάνγκ είχε επίσης ρωτήσει:
“Γιατί δείχνετε ανησυχία για εμένα, μήπως δώσω όπλα στη Ρωσία όταν εσείς δίνετε όπλα στην Ουκρανία;”
Είναι μια αποκαλυπτική ρήση, λένε οι παρατηρητές, που δείχνει πώς το Πεκίνο εξακολουθεί να πιστεύει πραγματικά ότι η Δύση φταίει για την πυροδότηση του πολέμου.
«Η αποστολή όπλων σε οποιοδήποτε αντιμαχόμενο μέρος θεωρείται ως περαιτέρω κλιμάκωση – αυτή είναι η θέση του κινεζικού κράτους μέχρι στιγμής», είπε ο Δρ Ζανγκ.
Υπάρχει ανησυχία για το ενδεχόμενο το Πεκίνο θα προμήθευε όπλα στη Μόσχα.
Μια τέτοια κίνηση θα θεωρηθεί από άλλους ως ξεκάθαρη κλιμάκωση του πολέμου και θα οδηγούσε σε κυρώσεις και διακοπή του εμπορίου με τη Δύση – εξαιρετικά επιζήμια για την Κίνα καθώς η ΕΕ και οι ΗΠΑ είναι μεταξύ των κορυφαίων εμπορικών εταίρων της.
Θα αύξανε επίσης σημαντικά τις παγκόσμιες εντάσεις και πιθανότατα θα ωθούσε τους συμμάχους των ΗΠΑ περαιτέρω στην αγκαλιά της Αμερικής, εμποδίζοντας τους στόχους του Πεκίνου να προσελκύσει ορισμένους από αυτούς.
Αυτό που είναι πιο πιθανό να συμβεί, λένε οι παρατηρητές, είναι ότι το Πεκίνο θα συνεχίσει ή ακόμη και θα ενισχύσει την έμμεση υποστήριξη, όπως η ενίσχυση του οικονομικού εμπορίου που έχει προσφέρει χρηματοοικονομική σωτηρία στη Μόσχα και η αποχή από τις κυρώσεις στη Ρωσία.
Μπορούν ακόμη και να παρέχουν περισσότερη τεχνολογία διπλής χρήσης μέσω τρίτων κρατών, όπως το Ιράν ή η Βόρεια Κορέα, σύμφωνα με τον Δρ Σμολ, ώστε να μπορούν να παρέχουν υποστήριξη «όσο το δυνατόν πιο αμφισβητήσιμη».
Αλλά καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται, το θέμα της παροχής φονικών όπλων θα επανέλθει στην επιφάνεια, προειδοποίησε.
Μέρες πριν από το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία, ο Σι Τζινπίνγκ και ο Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσαν ότι είχαν μια «φιλία χωρίς όρια».
Ένα χρόνο μετά, η Κίνα θα πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα πόσο μακριά θα έφτανε για τον στενό φίλο της.
Με πληροφορίες από BBC
https://hellasjournal.com/2023/02/i-kina-egine-xafnika-o-megas-irinopios-pios-ine-o-pragmatikos-logos-pou-protini-schedio-irinefsis-stin-oukrania/
Δείτε τον χάρτη του σύμπαντος: Επιστήμονες εντόπισαν πάνω από ένα δισεκατομμύριο γαλαξίες -Διαθέσιμος για όλους
Σύμπαν: Χάρτης που απεικονίζει πάνω από ένα δισ. γαλαξίες διαθέσιμος για όλους / Φωτογραφία αρχείου: Shuttestock
24/02/2023 18:12
Ο μεγαλύτερος δισδιάστατος χάρτης του σύμπαντος που δημιουργήθηκε ποτέ έγινε ακόμα μεγαλύτερος, καθώς οι επιστήμονες πρόσθεσαν περισσότερα δεδομένα, απεικονίζοντας σχεδόν ένα δισεκατομμύριο γαλαξίες.
Χάρη σε μια «κολοσσιαία» ενημέρωση (update), το φιλόδοξο έργο για τη χαρτογράφηση του απέραντου νυχτερινού ουρανού πάνω από τα κεφάλια μας περιλαμβάνει τώρα περισσότερους από ένα δισεκατομμύριο γαλαξίες.
Δείτε τον επικαιροποιημένο χάρτη του σύμπαντος με περισσότερους από ένα δισεκατομμύριο γαλαξίες πατώντας ΕΔΩ
Οι επιστήμονες προσπαθούν να ξεδιαλύνουν τις μυστηριώδεις ιδιότητες της σκοτεινής ενέργειας και ύλης.
Σύμφωνα με την DailyMail, στόχος του επικαιροποιημένου χάρτη είναι να βοηθήσει τους αστρονόμους να κατανοήσουν καλύτερα τη σύνθεση του σύμπαντος, κάτι που θα μπορούσε να τους βοηθήσει να ξεδιαλύνουν τις μυστηριώδεις ιδιότητες της σκοτεινής ύλης και της σκοτεινής ενέργειας, άρα και την επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος.
Αστρονόμοι από κάθε γωνιά της Γης θέλουν να χαρτογραφήσουν με ακρίβεια την ιστορία διαστολής του σύμπαντος τα τελευταία 12 δισεκατομμύρια χρόνια.
Η έρευνα «DESI» είναι μία από τις τρεις που μαζί έχουν απεικονίσει 14.000 τετραγωνικές μοίρες του ουρανού από το βόρειο ημισφαίριο, χρησιμοποιώντας γιγάντια τηλεσκόπια σε Αριζόνα και Χιλή.
Ένας από τους βασικούς στόχους του χάρτη είναι να εντοπίσει περίπου 40 εκατομμύρια γαλαξίες-στόχους, για την πενταετή Φασματοσκοπική Έρευνα DESI, ώστε να βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση της μυστηριώδους σκοτεινής ενέργειας.
Η σκοτεινή ενέργεια, ένα από τα μεγάλα μυστήρια της Κοσμολογίας και της Αστροφυσικής, πιστεύεται ότι είναι η δύναμη που απομακρύνει τα ουράνια σώματα πιο γρήγορα απ’ ό,τι η βαρύτητα τα φέρνει κοντά, οπότε και προκαλεί τη λεγόμενη επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος.
Η σκοτεινή ενέργεια αποτελεί σχεδόν το 70% του σύμπαντος, αλλά ακόμα παραμένει μία άγνωστη μορφή ενέργειας για τους επιστήμονες.
iefimerida.gr
Δ. Τσαϊλάς: Ένας μακροχρόνιος πόλεμος που ξεκίνησε πριν έναν χρόνο
του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.
Ένα χρόνο μετά την εισβολή της στην Ουκρανία, η εικόνα της Ρωσίας απέχει πολύ από το να έχει επιτύχει τους στόχους που έθεσε από την κήρυξη του πολέμου. Έχει καταφέρει μόνο την κατάληψη των εδαφών που προσαρτήθηκαν παράνομα από τη Ρωσία, αλλά ελέγχονται από την Ουκρανία. Το Κρεμλίνο παραμένει αποφασισμένο να ελέγξει το Κίεβο επειδή δεν μπορεί να επιτρέψει στην Ουκρανία να παραμείνει ανεξάρτητο κράτος, να ανακάμψει οικονομικά και να προστατευτεί ενάντια στην υπαρξιακή απειλή από τη Ρωσία. Ωστόσο, δεδομένου ότι η κατάκτηση είναι επί του παρόντος πέρα από τις στρατιωτικές δυνατότητες της Ρωσίας, το Κρεμλίνο επιχειρεί να αποσταθεροποιήσει την Ουκρανία τρομοκρατώντας τον άμαχο πληθυσμό. Ταυτόχρονα, συνεχίζει τις προσπάθειες για να σταματήσει τη δυτική οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, και οι δύο στρατηγικές δεν έχουν οδηγήσει στην προσδοκώμενη επιτυχία.
Στο εσωτερικό, η συνέχιση του πολέμου δεν αποτελεί ακόμη απειλή για το ρωσικό καθεστώς, παρά τις τεράστιες ανθρώπινες και οικονομικές θυσίες. Αυτή τη στιγμή, η συνέχιση του πολέμου φαίνεται λιγότερο επικίνδυνη από μια κατάπαυση του πυρός πριν επιτευχθούν οι πολεμικοί στόχοι. Η Ρωσία έχει αρκετούς πόρους για να εξαπολύσει επιθέσεις στην Ουκρανία για πολύ καιρό. Και η υποτιθέμενη εξωτερική απειλή παρέχει στο καθεστώς προφάσεις για να νομιμοποιήσει τη συνέχιση της διακυβέρνησης του Πούτιν. Ταυτόχρονα, η αυταρχική πολιτική κατάσταση επιτρέπει σημαντικά σκληρότερη καταστολή.
Αντιμέτωπη με τους πολεμικούς στόχους της Ρωσίας, η Ουκρανία δεν έχει άλλη επιλογή από το να συνεχίσει να αμύνεται. Η κυβέρνηση του Κιέβου έχει λίγες αυταπάτες για μια ειρήνη με τον Πούτιν κατόπιν διαπραγματεύσεων. Οι πρώην κατεχόμενες περιοχές, που αλλάξαν χέρια έχουν γίνει προφανές τι θα σήμαινε μια κατάρρευση της δικής τους άμυνας για τον ουκρανικό πληθυσμό. Επιπλέον, ο ουκρανικός στρατός έχει επανειλημμένα δείξει ότι μπορεί να απωθήσει τους Ρώσους επιτιθέμενους.
Εξάλλου, η επιτυχημένη αυτοάμυνα της Ουκρανίας έχει γίνει επίσης απαραίτητη για τη Δύση. Μια επαπειλούμενη ήττα της Ουκρανίας θα μπορούσε να βυθίσει τόσο το ΝΑΤΟ όσο και την ΕΕ σε βαθιά κρίση. Ακόμα κι αν οι εκλογές στις Δυτικές κοινωνίες αποτελούν παράγοντα αβεβαιότητας, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η υποστήριξη προς την Ουκρανία καταρρέει. Πρώτον, το πραγματικό κόστος αυτής της στήριξης είναι ανεκτό σε σχέση με το μέγεθος των δυτικών οικονομιών. Από την άλλη πλευρά, η αλληλεγγύη για την Ουκρανία εξακολουθεί να είναι υψηλή στις περισσότερες δυτικές κοινωνίες.
Φανούλα Αργυρού: Προς κ. Colin Stewart και ΟΗΕ στην Κυπριακή Δημοκρατία

Κύριοι των Ηνωμένων Εθνών αρκετά ανεχτήκαμε την ασέβεια σας έναντι του κυριάρχου κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας και του λαού της που σας φιλοξενεί και σας πληρώνει αδρά.
Πιο κάτω στο κατάπτυστο βίντεο που ανεβάσατε στο twitter σας ημερ. 23 Φεβρουαρίου 2023 προβάλλετε τον εκλεγέντα Πρόεδρο (President-elect) της Κυπριακής Δημοκρατίας ως «NIKOS CHRISTODOULIDES» και ως «Mr. Christodoulides». Και υποδεχθήκατε τον de facto εκπρόσωπο του Αττίλα, «Mr. Tatar», με το σήμα πάνω του, που έχει την ψευτο-σημαία που κουκουλώνει την παράνομη κατοχή της μισής μας πατρίδας. Ντροπή σας.
This morning, @ErsinrTatar and @Christodulides met for the first time under the auspices of the Deputy Special Adviser of the Secretary-General on #Cyprus, Mr. Colin Stewart. #UNCyprusTalks @UNDPPA
https://twitter.com/UN_CYPRUS/status/1628739698087669760?cxt=HHwWgMC9gYiIuZotAAAA
Με δύο λόγια το βίντεο σας εκείνο που προβάλει γυμνά, είναι τον υπονομευτικό ρόλο των Ηνωμένων Εθνών προς την δημοκρατία και ότι προωθείτε ουσιαστικά την νέο-οθωμανική δι-κοινοτικότητα και όλα όσα πάνε μαζί της, περιλαμβανομένης της δι-κοινοτικής, δι-ζωνικής ομοσπονδιακής διαιρετικής βάσης. Το βίντεο προβάλει τον κ. Colin Stewart ως «Τον Αναπληρωτή Ειδικό Σύμβουλο του Γενικού Γραμματέα στην Κύπρο» ο οποίος, όμως με τις ενέργειες του, δεν στηρίζει το Χάρτη του ΟΗΕ.
Αν τα Ηνωμένα Έθνη δεν είναι ικανά να αναφέρονται στον δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο μιας χώρας μέλους των ΗΕ με τον συνταγματικό του τίτλο, ποια ελπίδα υπάρχει για την επικράτηση της δημοκρατίας και το σεβασμό του κράτους δικαίου από μέρους των;
Αυτό όμως δεν τολμάτε να το κάνετε και στην περίπτωση του Πρωθυπουργού του Ισραήλ! Τα ΗΕ επανειλημμένα αναφέρονται σαυτόν με τον ορθό τρόπο ως «Πρωθυπουργό» έστω και αν αναφέρονται σ΄αυτόν στα πλαίσια «ηγετών αμφοτέρων των πλευρών». Βέβαια δεν σηκώνει συζήτηση ότι ουδέποτε ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ θα ανέμενε να τον χαρακτηρίζουν οτιδήποτε εκτός από Πρωθυπουργό!
https://press.un.org/en/2023/sc15167.doc.htm
*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος
Η «νέα» Ρωσία του πολέμου
Η επιτιθέμενη δύναμη
-δώδεκα μήνες μετά-
έχει αρκετά μπούμερανγκ
να αντιμετωπίσει.
Πώς, όμως, καταφέρνει
να επιβιώσει
δίχως έντονους
τριγμούς και ρήγματα;
«Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα ευχόμουν να ηττηθεί η πατρίδα μου.
Απ’ ό,τι φαίνεται, είναι εύκολο».
Αυτά είναι μάλλον τα πιο σκληρά λόγια που ακούστηκαν από στόμα Ρώσου πολίτη έναν χρόνο μετά την εισβολή της χώρας του στην Ουκρανία.
Ενα μέρος της ρωσικής κοινωνίας έχει περιέλθει σε περιδίνηση, προσπαθώντας να ισορροπήσει μεταξύ όσων της παρουσιάζονται από τον ηγέτη της και εκείνων που βιώνει μέρα τη μέρα – μεταξύ της θεωρίας της «Μεγάλης Ρωσίας», που επανέρχεται, και μιας Ρωσίας… συρρικνούμενης, φοβισμένης, οργισμένης, απελπισμένης.
Υπάρχει όμως κι ένα άλλο, μεγάλο τμήμα της ίδιας κοινωνίας που εμφανίζεται σαρωτικά θετικό – τουλάχιστον σχετικά με τον πόλεμο της χώρας κατά της Ουκρανίας.
Εναν χρόνο μετά, το Κρεμλίνο επιμένει. Η πρόσφατη ετήσια ομιλία του Βλαντιμίρ Πούτιν για την κατάσταση του έθνους, ενώπιον της πολιτικής και στρατιωτικής ελίτ της χώρας του και εκατομμυρίων πολιτών σε όλο τον κόσμο, δεν άφησε καμία αμφιβολία ότι ο πόλεμος δεν θα τελειώσει σύντομα – εξάλλου, ήδη από την αντίστοιχη ομιλία του πέρυσι, αυτός ο πόλεμος ήταν ιερός. Αφορά την ανασύσταση της ρωσικής αυτοκρατορίας –κυρίως στη σοβιετική της βερσιόν–, αφορά τις αρχές και τις αξίες του μεγάλου ρωσικού ορθόδοξου έθνους, που η Δύση έχει βάλει σκοπό να νοθεύσει με τις ιδέες της.
Η μεταφυσική αχλύ που σκεπάζει τη ρωσική επιθετικότητα στην Ουκρανία –σε συνδυασμό με την περιώνυμη αποναζιστικοποίηση του Κιέβου– είναι το όχημα που χρησιμοποιεί το Κρεμλίνο για να δικαιολογήσει την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», επικαλούμενο την ορθόδοξη εσχατολογία και το μεγαλείο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Βλέποντας τους Ρώσους πολίτες να αρνούνται να συμμετάσχουν εκουσίως σε κάτι που δεν καταλαβαίνουν σε κανένα επίπεδο, η ανθρώπινη ολοκλήρωση διά του θανάτου στο καθήκον είναι ό,τι έχει απομείνει στο οπλοστάσιο του Κρεμλίνου. Ενα οπλοστάσιο που τροφοδοτούν με εσχατολογικό καύσιμο ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κύριλλος και οι ιερείς του, που έχουν αναγάγει τον θάνατο σε θέωση. Οι πεσόντες του πολέμου είναι μάρτυρες και ήρωες.
Εναν χρόνο μετά, η Ρωσία είναι διαφορετική σε όλες τις εκφάνσεις του βίου της: πολιτική, κοινωνική, οικονομική, στρατιωτική, εντέλει υπαρξιακή. Δεν φταίει ασφαλώς μόνον η εισβολή στη γείτονα· η επιστροφή σε ένα λαμπερό, θεμελιακά συντηρητικό παρελθόν είναι μια διαδικασία εν εξελίξει, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία.
Τι συνέβη όμως στη δύναμη που τα ξεκίνησε όλα; Ποια είναι τα μπούμερανγκ που έχει αντιμετωπίσει η χώρα που εξαπολύει πυρά και θάνατο στον γείτονά της; Και πώς καταφέρνει να επιβιώσει δίχως έντονους τριγμούς και ρήγματα;
«Η οικονομία μας αντέχει»
Στην πολυαναμενόμενη ομιλία του για την κατάσταση του έθνους, την Τρίτη 21 Φεβρουαρίου, ο Βλαντιμίρ Πούτιν επέμεινε πολλάκις ότι η ρωσική οικονομία άντεξε τις κυρώσεις, που δεν ήταν και λίγες. Εννέα πακέτα κυρώσεων έχει μέσα σε έναν χρόνο επιβάλει μόνον η Ε.Ε., ενώ εξίσου πολυάριθμα είναι τα πακέτα των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Αυστραλίας και του Καναδά.
Οι αριθμοί, εντούτοις, μοιάζουν να είναι με το μέρος της ρωσικής οικονομίας. Το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε το 2022 μόνον κατά 2,1%, διαψεύδοντας τις προβλέψεις για συρρίκνωση κατά 10%, ενώ το ΔΝΤ υπολογίζει ότι το 2023 η Ρωσία θα σημειώσει, έστω και οριακή, ανάπτυξη 0,3%.
Καθοριστικός παράγων, όπως σημειώνει το Bloomberg, ήταν οι υψηλές τιμές των εμπορευμάτων και κατά κύριο λόγο της ενέργειας, που εξουδετέρωσαν σε μεγάλο βαθμό τον αντίκτυπο από τις κυρώσεις της Ε.Ε. και των ΗΠΑ. Το Bloomberg Economics εκτιμά, πάντως, πως η ρωσική οικονομία θα χάσει 190 δισ. δολάρια από το ΑΕΠ της μέχρι το 2026, ενώ τον Ιανουάριο σημείωσε έλλειμμα 25 δισ. δολαρίων λόγω μείωσης των εσόδων από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Η αύξηση, πάντως, των δημοσίων δαπανών της Ρωσίας κατά περίπου 59% εξαιτίας των αναγκαίων «καυσίμων» για τη στρατιωτική της μηχανή καταδεικνύει, αφενός, τις ανάγκες που δημιουργεί η επίθεσή της στην Ουκρανία και, αφετέρου, τους τριγμούς που θα δημιουργηθούν στα κρατικά ταμεία. Εξάλλου, όπως έχει γράψει το Bloomberg, o Ρώσος ηγέτης έχει υποσχεθεί ότι δεν θα υπάρξει «κανένας περιορισμός» στις στρατιωτικές δαπάνες για τον πόλεμο. Αντίθετα, εξετάζονται περικοπές στις δαπάνες για την εκπαίδευση και την ιατρική φροντίδα, κάτι που προσπάθησε να ανασκευάσει με τις υποσχέσεις του στην πρόσφατη επίσημη ομιλία του.
Αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη είναι η πραγματική οικονομία, η γνωστή τσέπη του καταναλωτή. «Ο Πούτιν μάς υφάρπαξε το μέλλον, τα όνειρά μας. Δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε τίποτα πλέον», είναι μία ατάκα που καταγράφεται από Ρώσους πολίτες σε πολλαπλές παραλλαγές, όπως αναφέρει, μεταξύ άλλων, ρεπορτάζ του New Yorker. Η αγοραστική δύναμη μειώνεται, οι πολίτες κλείνονται στα σπίτια τους για να μηδενίσουν τα έξοδα, φάρμακα ελλείπουν, επιχειρήσεις κλείνουν, εμπορικά κέντρα χρεοκοπούν. Μοναδικοί επιζώντες όσοι επιχειρούν ή εργάζονται στον αγροτικό και τον βιομηχανικό τομέα και εκείνοι που ζουν στα μεγάλα αστικά και βιομηχανικά κέντρα. Και όσοι… δεν έχουν συγγενή ή φίλο στα μέτωπα της Ουκρανίας.
Οι υπόλοιποι;




Η… πολεμική πλειοψηφία
και ο νέος πατριωτισμός
Τον Μάρτιο του 2022, το 56% των Ρώσων ήταν υπέρ του πολέμου. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση, οι θετικές ψήφοι ανήλθαν στο 75% των πολιτών. Είναι τόσο πολεμοχαρείς οι Ρώσοι ως κοινωνία;
Σε εκτενές ρεπορτάζ των New York Times, με τίτλο «Εναν χρόνο μετά τον πόλεμο, ο Πούτιν δημιουργεί τη Ρωσία που ποθεί», παρουσιάζεται η οικοδόμηση του νέου αξιακού συστήματος που προωθεί ο Ρώσος πρόεδρος στη χώρα του. Και αυτό οικοδομείται αργά και σταθερά διά της προπαγάνδας, της καταπίεσης των μέσων και της αντίθετης φωνής, της εξάλειψης όσων αδυνατούν να αντιληφθούν το όραμα της Μεγάλης Ρωσίας, της ηθικής όασης μέσα στο εσμό των ανήθικων και των αργυρώνητων.
Ο νέος πατριωτισμός ξεκινά φυσικά από τα σχολεία, όπου οι μαθητές διδάσκονται ότι ο ρωσικός στρατός ανέκαθεν απελευθερώνει την ανθρωπότητα από όσους προσβλέπουν στην παγκόσμια κυριαρχία. Και τα διδάσκονται αυτά την ώρα που ετοιμάζουν κεριά για τους στρατιώτες των ανήλιαγων χαρακωμάτων.
Τα σχολεία, γράφουν οι ΝΥΤ, κλήθηκαν, μάλιστα, να προσθέσουν τακτική έπαρση της σημαίας και «πατριωτική» εκπαίδευση. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η πατριωτική κατήχηση που δέχονται τα λεγόμενα «ορφανά του πολέμου»· 14.000 παιδιά που λέγεται ότι αποσπάστηκαν -κυρίως διά της βίας- από την Ουκρανία και δόθηκαν για τεκνοθεσία σε ρωσικές οικογένειες, λαμβάνοντας νέα εκπαίδευση στις ρωσικές αξίες.
Και η αστυνομία κυνηγά πολίτες για αδικήματα, όπως αντιπολεμικές αναρτήσεις στα social media.
Την ίδια στιγμή, μεταδίδουν οι ΝΥΤ, τα μουσεία και τα θέατρα, άλλοτε οάσεις καλλιτεχνικής ελευθερίας, βιώνουν την εξαφάνιση των αντιφρονούντων καλλιτεχνών. Διοργανώνονται εκθέσεις με τίτλους όπως «ΝΑΤΟζισμός» και «Καθημερινός ναζισμός», ενώ οι τοίχοι της Μόσχας φιλοτεχνούνται με τα υπερήφανα και αγέρωχα μέλη του Κόκκινου Στρατού του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου.
«Εχει οικοδομηθεί ένα νέο σύστημα αξιών», είπε στους ΝΥΤ ο Αλεξάντρ Ντανιέλ, ειδικός στους Σοβιετικούς αντιφρονούντες. «Βάναυσες και αρχαϊκές εθνικές αξίες».
Τα εθνικής εμβέλειας ρωσικά ΜΜΕ έχουν εν πολλοίς ενορχηστρώσει τη διάχυση του νέου αξιακού συστήματος μειώνοντας τις ψυχαγωγικές και αυξάνοντας τις ενημερωτικές εκπομπές, με πρώτο και καλύτερο τον δημοσιογράφο Βλαντιμίρ Σολόβιοφ, αλλά και τη Μαργαρίτα Σιμονιάν, αρχισυντάκτρια του RT, που λειτουργούν ως τηλεβόες του Κρεμλίνου – με μια εσάνς υπερβολής που συνηθίζεται.
Την ίδια στιγμή, η καθημερινή ζωή, σύμφωνα με αναλυτές, έχει αλλάξει ελάχιστα για τους Ρώσους που δεν έχουν κάποιο μέλος της οικογένειας να πολεμά στην Ουκρανία, κάτι που ρίχνει έναν πέπλο ασάφειας για το ανθρώπινο κόστος του πολέμου.
Παράλληλα, η οικονομία έχει υποφέρει πολύ λιγότερο απ’ ό,τι προέβλεπαν οι αναλυτές, με τις δυτικές κυρώσεις να έχουν αποτύχει να μειώσουν δραστικά την ποιότητα ζωής του μέσου Ρώσου, ακόμα και όταν πολλές δυτικές εταιρείες εγκατέλειψαν τη χώρα.
Υπάρχουν όμως και εκείνοι που δίνουν τη ζωή τους για έναν λόγο που πιθανόν δεν έχουν καλοχωνέψει – και μαζί τους εκείνοι που τους θρηνούν.

Χιλιάδες σκοτώνονται, χιλιάδες αποδρούν

Ρώσοι νεοσύλλεκτοι επιβιβάζονται στο τρένο, στο Βόλγκογκραντ, Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2022. (©Associated Press)
Ενας επιθετικός πόλεμος που δεν δικαιολογείται εύκολα δεν μπορεί εύκολα να ξυπνήσει τα πατριωτικά αισθήματα και, συνεκδοχικά, τη γενναιότητα στο πεδίο της μάχης.
Οι Δυτικοί υπολογίζουν ότι μέχρι ώρας έχουν σκοτωθεί 200.000 Ρώσοι στρατιώτες στα ουκρανικά μέτωπα του πολέμου. Την ίδια στιγμή, 500.000 έως 1 εκατ. Ρώσοι πολίτες έχουν εγκαταλείψει τη χώρα εξαιτίας της οικονομικής ή και πολιτικής δυσμένειας στην οποία είχαν περιέλθει, αλλά και λόγω της επιστράτευσης.
Η περίφημη ρωσική πολεμική μηχανή μοιάζει να μην έχει καμία σχέση με τον Κόκκινο Στρατό της Σοβιετικής Ενωσης που ευαγγελίζεται να επανοικοδομήσει ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Το φτωχό και «σκουριασμένο» οπλοστάσιο της Ρωσίας, οι απρόθυμοι στρατιώτες που δεν πείθονται από την επανάληψη του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου και η ουκρανική αντίσταση –αφ’ εαυτής ισχυρή και ταυτοχρόνως τροφοδοτημένη από δυτικά δισ. στρατιωτικής βοήθειας– κοστίζουν σε ζωές και ρούβλια.

Στρατιώτες ανάμεσα σε κατεστραμμένα ρωσικά τανκς στην Μπούτσα, στα περίχωρα του Κιέβου. (©AP Photo/Rodrigo Abd, File)
Στα… χαμένα ρούβλια εντάσσονται τουλάχιστον 4.500 τεθωρακισμένα οχήματα, 63 αεροσκάφη, 70 ελικόπτερα, 150 drones, 12 πολεμικά πλοία και περισσότερα από 600 συστήματα πυροβολικού, που, όπως δήλωσε ο Βρετανός υπουργός Αμυνας Μπεν Ουάλας τον Δεκέμβριο, έχει χάσει η Μόσχα στο πεδίο. Οι εκτιμήσεις της Ουκρανίας για τις απώλειες της Ρωσίας είναι ακόμα μεγαλύτερες, λένε οι Financial Times. Σε ένδειξη απόγνωσης, η Ρωσία, λέει η βρετανική εφημερίδα, έχει στραφεί στη χρήση του συστήματος αεράμυνας S-300 για επιδρομές μεγάλης εμβέλειας.
Εξάλλου, η επιστράτευση του περασμένου φθινοπώρου προκάλεσε ακραίες αντιδράσεις στους Ρώσους επίστρατους: αυτοτραυματισμούς και αυτοχειρίες, ακόμα και μέσα σε στρατιωτικά κέντρα, ενώ εκτοξεύτηκαν οι πωλήσεις αντικαταθλιπτικών. Εχουν δημοσιευτεί ρεπορτάζ διεθνών μέσων, όπως το BBC, το Insider και το Newsweek, που μιλούσαν για άντρες που έσπαγαν αυτοβούλως τον αγκώνα ή το πόδι τους για να μη στρατολογηθούν. Και γι’ άλλους που προτιμούσαν να αυτοκτονήσουν από το να αναγκαστούν να σκοτώσουν. Μάλιστα, η πιο συχνή διαδικτυακή αναζήτηση τον Σεπτέμβριο του 2022 στη Ρωσία ήταν «πώς να σπάσεις το χέρι σου στο σπίτι», ενώ τα σάιτ με αεροπορικά εισιτήρια είχαν δεχθεί μαζικές επισκέψεις, με τα ναύλα για την Κωνσταντινούπολη, την Τασκένδη ή το Μπακού να έχουν εκτοξευτεί στο δεκαπλάσιο.

Ρώσοι μετανάστες στον σιδηροδρομικό σταθμό του Ερεβάν της Αρμενίας. (©Daro Sulakauri/The New York Times)
Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που εγκαταλείπουν τη χώρα, οι «προδότες του έθνους», για τους οποίους ο πρώην πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ, νυν αναπληρωτής επικεφαλής του Συμβουλίου Ασφαλείας του Κρεμλίνου, ζητεί δημιουργία «ταγμάτων θανάτου», ιδίως για όσους είναι ενεργοί πολιτικά εναντίον του ρωσικού καθεστώτος.
Είναι το μισό έως ένα εκατ. Ρώσοι πολίτες που βλέπουν τη χώρα τους να απομονώνεται από τον υπόλοιπο κόσμο, τους ηγέτες της να την πνίγουν με τις θεσμοθετημένες ανελευθερίες, την οικονομία να γίνεται βρόχος στον λαιμό – ένα παλιρροϊκό κύμα μετανάστευσης συγκρινόμενο με εκείνο της επανάστασης των Μπολσεβίκων του 1917 και της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ενωσης το 1991.
Ο Μάθιου Ροτζάνσκι, πρόεδρος του U.S. Russia Foundation, μιας ομάδας με έδρα την Ουάσιγκτον, είπε στην Washington Post ότι οι Ρώσοι ομογενείς θα μπορούσαν να γίνουν «ένα αποθετήριο δεξιοτήτων για μια καλύτερη, πιο ελεύθερη, σύγχρονη Ρωσία». Προς το παρόν, ωστόσο, είπε ο Ροτζάνσκι, η εκροή στέλνει ένα σαφές μήνυμα.
«Είναι ιστορικές στιγμές», είπε. «Αυτοί οι άνθρωποι μιλούν διά της απουσίας τους. Φεύγουν εξαιτίας αυτού που κάνει το καθεστώς Πούτιν».
Φεύγουν για τη Γεωργία, την Αρμενία, το Καζακστάν, τις χώρες του Κόλπου, το Μαυροβούνιο, την Τουρκία, το Ισραήλ, την Ταϊλάνδη, την Αργεντινή. Αποδρούν από τον ασφυκτικό κλοιό που τους έχει καταργήσει τις προσδοκίες, την ελάχιστη έστω αισιοδοξία τους, ότι η μεγάλη τους πατρίδα θα είναι κάποτε μια… κανονική χώρα.
Η ίδια χώρα που τους στερεί τα διαβατήρια για να μην μπορούν να ζητήσουν άσυλο· που τους θεωρεί πλέον «αποβράσματα» που αρνούνται να συμμετάσχουν στον ιερό πόλεμο για την ανασύσταση της μεγάλης πατρίδας, της αγίας ρωσικής αυτοκρατορίας.



Μια αυτοκρατορία
που αναζητεί συμμάχους
Η Μεγάλη Ρωσία είναι απομονωμένη –πολιτικά, διπλωματικά και οικονομικά– και ακόμα και οι πρώην σοβιετικές χώρες, που αποτελούν το όραμα του Βλαντιμίρ Πούτιν για τη Σοβιετική Ενωση του μέλλοντος, εγκαταλείπουν το άρμα του Ρώσου ηγέτη.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Καζακστάν, η πρώην σοβιετική δημοκρατία στην κεντρική Ασία που «σέβεται» τις δυτικές κυρώσεις, που αρνείται να αναγνωρίσει τις αυτοαποκαλούμενες «λαϊκές δημοκρατίες» του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, που ζητεί να γίνει σεβαστή η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας και που καλωσόρισε όσους Ρώσους καταφεύγουν εκεί προκειμένου να γλιτώσουν από την επιστράτευση.
Στο ίδιο μήκος κύματος, μεταξύ άλλων, το Ουζμπεκιστάν και το Αζερμπαϊτζάν, που διατηρούν στενή εταιρική σχέση με την Ε.Ε. και την υπόλοιπη Δύση, πάντοτε όμως με το βλέμμα στη διατήρηση της ισορροπίας με τη Μόσχα, καθότι απρόβλεπτη.
«Ο Πούτιν έχασε το μονοπώλιό του στην περιοχή του Καυκάσου», δήλωσε στο Bloomberg ο Γκριγκόρι Σβέντοφ, επικεφαλής της ερευνητικής υπηρεσίας Caucasian Knot, με έδρα τη Μόσχα.
Και στρέφεται όπου μπορεί: στην Κίνα φυσικά, στην Ινδία, στη Λατινική Αμερική και, βεβαίως, στην Αφρική, κυρίως τη γαλλόφωνη υποσαχάρια. Προσπαθεί να χτίσει οικονομικούς δεσμούς, να βρει ερείσματα εκτός της δικής της, αχανούς περιφέρειας, να οικοδομήσει συμμαχίες που θα του δίνουν «ενέσεις» για να επιβιώσει του ιού της πολυστρωματικής εσωστρέφειας και της ομφαλοσκόπησης.
Η Ρωσία αγκομαχά να συγκεντρώσει τις αντιδυτικές δυνάμεις και να γίνει ο πυλώνας του δεύτερου κέντρου βάρους του μετανεωτερικού ψυχρού πολέμου. Και να συνεχίσει να τροφοδοτεί την πολεμική της μηχανή.
Με ένα αντιαποικιακό δέρας, η Μόσχα θέλει να γίνει η νέα μεγάλη αποικιοκρατική δύναμη, της οποίας οι αρχές και οι αξίες βρίσκονται στη σωστή πλευρά της ιστορίας, όπου η Δύση έχει συμμαχήσει με τον Διάβολο.
Η σωστή πλευρά της ιστορίας
Αυτή η πλευρά φαίνεται ότι έχει πολλούς θανάτους, που γεννούν καχυποψία. Οπως έχει γράψει το Atlantic, «αυτή είναι η λίστα με τα άτομα που δεν πρέπει να θέλετε να είστε αυτή τη στιγμή: Ρώσος μεγιστάνας αλλαντικών, στέλεχος ρωσικής βιομηχανίας φυσικού αερίου, αρχισυντάκτης ρωσικής ταμπλόιντ, διευθυντής ρωσικού ναυπηγείου, επικεφαλής ρωσικού χιονοδρομικού κέντρου, Ρώσος αξιωματούχος της αεροπορίας, Ρώσος μεγιστάνας των σιδηροδρόμων. Οποιος ανταποκρίνεται σε μια τέτοια περιγραφή μάλλον δεν θα έπρεπε να στέκεται κοντά σε ανοιχτά παράθυρα, σχεδόν σε οποιαδήποτε χώρα, σχεδόν σε κάθε ήπειρο».
Με σκωπτικό τρόπο, το Atlantic απαριθμεί τους ανθρώπους που βρέθηκαν νεκροί εν μέσω πολέμου στην Ουκρανία και ο θάνατός τους οφείλεται σε ύποπτα αίτια. Η επιθεώρηση κάνει λόγο για το «ρωσικό σύνδρομο του ξαφνικού θανάτου», την ώρα που διεθνώς αφήνονται υπόνοιες για ξεκαθάρισμα λογαριασμών στο εσωτερικό της Ρωσίας.
Μόνο το 2023, οι ύποπτοι θάνατοι έχουν αγγίξει τους τέσσερις. Είναι ο Μάγκομεντ Αμπντουλάεφ, πρώην πρόεδρος της (ρωσικής) Δημοκρατίας του Νταγκεστάν που τον χτύπησε αυτοκίνητο. Ο Ντμίτρι Πάβοτσκα, πρώην επικεφαλής των Roscosmos, Sukhoi και Lukoil που κάηκε ζωντανός καθώς αποκοιμήθηκε με αναμμένο τσιγάρο. Ο Βλαντιμίρ Μακάροφ, πρώην στρατηγός της ρωσικής αστυνομίας, υπεύθυνος για την πάταξη των αντιπολεμικών διαμαρτυριών, που βρέθηκε νεκρός με μία καραμπίνα δίπλα του, λίγο μετά την απόλυσή του από τον Πούτιν. Και, τέλος, η Μαρίνα Γιάνκινα, επικεφαλής του οικονομικού γραφείου του υπουργείου Αμυνας, αρμόδια για τη δυτική στρατιωτική περιφέρεια, που φέρεται να έπεσε από τον 16ο όροφο κτιρίου στην Αγία Πετρούπολη.
Συνολικά, 30 άτομα έχουν βρεθεί νεκρά υπό μυστήριες συνθήκες από ενάρξεως του πολέμου κι εντεύθεν. Πολλοί εξ αυτών είχαν εκφράσει τις διαφωνίες τους με την εισβολή στην Ουκρανία, ενώ άλλες περιπτώσεις ήταν… απλώς ένα εσωτερικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ ολιγαρχών.

Στρατηγοί αλλάζουν
σαν τα πουκάμισα
Οι ανώτατοι αξιωματικοί μπορεί να μη διαφωνούσαν με την εισβολή στη γειτονική χώρα, εντούτοις η στρατηγική τους ικανότητα, σε συνδυασμό με το περιορισμένο στρατιωτικό υλικό, φαίνεται ότι δεν ήταν διόλου επαρκής για την προέλαση των Ρώσων στην Ουκρανία. Και λίγο χειρότερα: απομυθοποιήθηκε η περίφημη πολεμική μηχανή που μπορεί να κατακτήσει μια χώρα εντός… τριημέρου.
Η πιο πρόσφατη περίπτωση –και αποκαλυπτική για το τι διαμείβεται πίσω από τις κλειστές πόρτες του Κρεμλίνου– είναι ο υποβιβασμός του «στρατηγού Αρμαγεδδώνα», του Σεργκέι Σουροβίκιν, που είχε διοριστεί τον περασμένο Οκτώβριο επικεφαλής των χερσαίων δυνάμεων στην Ουκρανία. Ο Σουροβίκιν έγινε αναπληρωτής του στρατηγού Βαλέρι Γκερασίμοφ, που ανέλαβε εκ νέου τα στρατεύματα στην Ουκρανία.
Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι ο Γκερασίμοφ υπήρξε αρχικώς ο αρχιτέκτων της εισβολής, η οποία κατέληξε σε φιάσκο. Ωστόσο, σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα, ο Βαλέρι Γκερασίμοφ είναι πιστός σύμμαχος του υπουργού Αμυνας Σεργκέι Σοϊγκού.
Τι σημαίνει αυτό; Οτι ο Σοϊγκού χρειάζεται δικούς του ανθρώπους γύρω του, καθώς όχι μόνον απειλείται από το Πούτιν αν δεν παραδώσει απτά αποτελέσματα στην Ουκρανία, αλλά νιώθει την ανάσα του Γιεβγκένι Πριγκόζιν, του επικεφαλής της μισθοφορικής ομάδας Wagner, στον σβέρκο του – ειδικά μετά την αυξημένη παρουσία των μισθοφόρων του, που προσπαθούν να σώσουν τις χαμένες παρτίδες του τακτικού στρατού στα μέτωπα.
Ο Πριγκόζιν, εδώ και καιρό, είναι στα μαχαίρια με τον Σεργκέι Σοϊγκού, καθώς ο Ρώσος υπουργός Αμυνας του έχει αφαιρέσει τις συμβάσεις τροφοδοσίας του ρωσικού στρατού και τον έχει κατηγορήσει ανοιχτά για ανοίκειες πρακτικές στη Συρία.
Ο επικεφαλής της Wagner, από πλευράς του, διαρκώς μιλάει για προδότες γραφειοκράτες, για δειλούς στρατηγούς και τα τοιαύτα, φωτογραφίζοντας τον Σοϊγκού, του οποίου τη θέση πιθανόν καλοβλέπει, όπως έχει γραφεί στον διεθνή Τύπο.
Οι αλλαγές στην ηγεσία του στρατεύματος, όπως όλα δείχνουν, είναι περισσότερο πολιτικές παρά στρατιωτικές. Ετσι, αποκαλύπτονται και οι κλίκες του Κρεμλίνου που διαγκωνίζονται για μια θέση στην αυλή του αυτοκράτορα.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν σφίγγει τα χέρια με τον πρώην πλέον διοικητή της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία, στρατηγό Σεργκέι Σουροβίκιν, βραβευμένο με το παράσημο του Αγίου Γεωργίου Τρίτης Τάξεως, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο αρχηγείο της Νότιας Στρατιωτικής Περιφέρειας, σε άγνωστη τοποθεσία, στη Ρωσία, Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2022. (©Mikhail Klimentyev, Sputnik, Κρεμλίνο Pool Photo via AP)

Ο Ρώσος πρόεδρος συνοδευόμενος από τον Ρώσο υπουργό Αμυνας Σεργκέι Σόιγκου, δεξιά, και τον διοικητή των στρατευμάτων στην Ουκρανία, στρατηγό Βαλέρι Γκερασίμοφ. Μια παράλληλη μάχη εκτυλίσσεται στα κορυφαία κλιμάκια της στρατιωτικής ισχύος στη Μόσχα, με τον Βλαντιμίρ Πούτιν να ανασχηματίζει τους κορυφαίους στρατηγούς του, ενώ τα αντίπαλα στρατόπεδα προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοιά του. (©Mikhail Metzel, Sputnik, Kremlin Pool Photo via AP, File)

Εικονογράφηση: Lukia Katti/Καθημερινή
Οι κλίκες του Κρεμλίνου
Ενα καθεστώς που στηρίζεται στον φόβο και την ανασφάλεια δεν μπορεί παρά να ωθεί όσους συμμετέχουν σε αυτό σε αναγκαστικές συμμαχίες. Το Κρεμλίνο, προφανώς, δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση.
Πολλοί καραδοκούν και προσβλέπουν στην επόμενη μέρα, ωστόσο ώς τότε οικοδομούν τη δική τους υπο-αυλή, προετοιμαζόμενοι διά παν ενδεχόμενον.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Politico, 12 άνθρωποι προετοιμάζονται για την επόμενη ημέρα. Και είτε αναμένουν το δαχτυλίδι από τον Ρώσο πρόεδρο είτε θα προσέβλεπαν σε ένα –αιματηρό ή μη– πραξικόπημα.
Στην πρώτη κατηγορία, πουτινικότερος του Πούτιν, ο πρώην αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών και νυν γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας Νικολάι Πατρούσεφ έχει βαρύνουσας σημασίας λόγο εντός του Κρεμλίνου. Ο Πατρούσεφ, μάλιστα, προωθεί και τη νέα γενιά – δηλαδή, τον γιο του Ντμίτρι, ο οποίος διορίστηκε υπουργός Γεωργίας το 2018, έχοντας νωρίτερα αποφοιτήσει από την ακαδημία της FSB (της διαδόχους της KGB), ενώ χρημάτισε και επικεφαλής της κρατικής ρωσικής Αγροτικής Τράπεζας.
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, με τον οποίο ο Πούτιν επί χρόνια ανταλλάσσουν θέσεις: πρόεδρος ο Πούτιν, πρωθυπουργός ο Μεντβέντεφ· πρωθυπουργός ο Πούτιν, πρόεδρος ο Μεντβέντεφ.
Οπως, επίσης, και ο υψηλόβαθμος βετεράνος της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας της Ρωσίας (FSO) και σωματοφύλακας του Ρώσου προέδρου, Αλεξέι Ντιούμιν.
Το Politico θεωρεί ότι στην κατηγορία «πιθανοί συνωμότες» είναι ο νυν πρωθυπουργός Μιχαήλ Μισούστιν, ο δεύτερος τη τάξει Ρώσος αξιωματούχος και συνταγματικά διάδοχος του Πούτιν σε περίπτωση αδυναμίας εκτέλεσης των καθηκόντων του, και ο δήμαρχος της Μόσχας, Σεργκέι Σομπιάνιν, που εικάζεται ότι θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την αντίδραση των Μοσχοβιτών στο καθεστώς.
Η αυλή του Κρεμλίνου διαθέτει και τον λεγόμενο «χασάπη της Μαριούπολης», στρατηγό Μιχαήλ Μιζίντσεφ, που έχει διοριστεί αναπληρωτής υπουργός Αμυνας, και ο ιστότοπος θεωρεί ότι θα μπορούσε να οδηγήσει ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, που θα μπορούσε όμως να υποδαυλιστεί και από άλλους δύο ακραίους του στενού περιβάλλοντος του Πούτιν.
Οι δύο αυτοί δεν είναι άλλοι από τον αρχηγό των Τσετσένων, Ραμζάν Καντίροφ, που καλεί με ευκολία σε πυρηνικό πόλεμο και έχει οριστεί στρατηγός από το Κρεμλίνο. Και τον επικεφαλής της Wagner, Γιεβγκένι Πριγκόζιν, που επικαλείται θεούς και δαίμονες για την ατολμία των στρατηγών και των γραφειοκρατών του ρωσικού καθεστώτος, τους οποίους είναι έτοιμος να καθαιρέσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν όμως παραμένει ο ανυποχώρητος και μέχρι ώρας αδιαμφισβήτητος επικεφαλής του κράτους και παντός συστήματός του. Εξυπηρετείται από τις κλίκες και τους δελφίνους, καθώς το «διαίρει και βασίλευε», τουλάχιστον στην αυλή του, λειτουργεί υπέρ του.
Και δεν μοιάζει διατεθειμένος να τα παρατήσει έτσι εύκολα.












Ερωτάται: Ισχύει η γνωστή και κοινώς αποδεκτή 









