Αρχική Blog Σελίδα 1721

Ν.Μεντβέντεφ: «Οι Δυτικοί έχουν αυταπάτες – Αν κινδυνέψει η Ρωσία θα μεταφέρουμε τον πόλεμο εκτός Ουκρανίας»

1

«Το δυτικό μπλοκ αποτελεί μονάχα το 15% του πλανήτη – Είναι πολλοί περισσότεροι μαζί μας»

Ο πρώην πρόεδρος και πρωθυπουργός της Ρωσίας και νυν αντιπρόεδρος του ρωσικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, Ν.Μεντβέντεφ σήμερα με εκτενές άρθρο του στην ρωσική εφημερίδα Ιζβέστια, προειδοποίησε τους Δυτικούς «πώς αν τεθεί θέμα ύπαρξης της Ρωσίας» αυτόματα αυτό θα θέσει θέμα «ύπαρξης της Ανθρωπότητας».

Όπως είπε χαρακτηριστικά «έναν κόσμο χωρίς την Ρωσία δεν τον θέλουμε και δεν μας χρειάζεται».

Με λίγα λόγια ο πόλεμος δεν θα περιοριστεί μόνο στο μέτωπο της Ουκρανίας όπως πολλοί στην Δύση έχουν αυταπάτες ότι θα συμβεί.

Ξεκαθαρίζει μάλιστα στους Δυτικούς και κυρίως τους Αμερικανούς, πως το δυτικό μπλοκ αποτελεί μονάχα το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού και πως αρκετές από τις υπόλοιπες χώρες τάσσονται υπέρ της Ρωσίας.

«Δεν είμαστε μόνοι σε αυτή την προσπάθεια» λέει χαρακτηριστικά, προφανώς εννοώντας Κίνα και Ιράν και με αρκετούς τρόπους και τη Ινδία.

Σημειώνεται ότι νωρίτερα είχε δηλώσει πως «θα περάσουν αιώνες για να σταματήσουν να εκπέμπουν ραδιενέργεια τα ερείπια» μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο.

Ακολουθεί το άρθρο του Ν.Μεντβέντεφ.

«Η αρχή της τραγωδίας που εκτυλίσσεται σήμερα στην Ουκρανία τέθηκε στα τέλη του περασμένου αιώνα. Συγκεκριμένα, τη στιγμή που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση.

Η ιστορία είναι αμείλικτη, Ρώμη και Κωνσταντινούπολη, Άραβες χαλίφηδες και ο Τζένγκις Χαν.

Η άνοδος και ο άδοξος θάνατος του Ναπολέοντα. «Ηλιοβασίλεμα» στις αποικίες της πανίσχυρης Βρετανίας.

Ευρώπη του Καρλομάγνου. Ίνκας και Πέρσες. Οθωμανική Αυτοκρατορία και Τσαρική Ρωσία.

Σε όποια από αυτές τις σελίδες ανοίξετε τους τόμους του παγκόσμιου χρονικού, θα βρείτε το ίδιο.

Μετά την ακμή της αυτοκρατορίας και τη χρυσή της εποχή, υπάρχει πολύς δρόμος για το ίδιο τέλος:

Στη διάλυση και τον πόλεμο ή τον πόλεμο και την αποσύνθεση .

Αυτός είναι ο παγκόσμιος νόμος . Και έτσι συνέβη με εμάς, με την ΕΣΣΔ, μόνο σε καθυστερημένη έκδοση.

Ο πόλεμος θα μπορούσε να είχε συμβεί νωρίτερα, στη δεκαετία του 1990, στις δύο πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα, αλλά τώρα έχει φουντώσει.

Αυτή η εξέλιξη των γεγονότων συνδέεται με την αδυσώπητη και σκληρή πορεία της παγκόσμιας Ιστορίας.

Και, φυσικά, ο ισχυρότερος καταλύτης για τον πόλεμο μετά το θάνατο μιας αυτοκρατορίας είναι πάντα οι χώρες γύρω της, που θέλουν να διχάσουν περαιτέρω την κατεστραμμένη εξουσία.

Στην περίπτωσή μας, ήταν η παγωμένη και κυνική θέση του δυτικού κόσμου. Ο αγγλοσαξωνικός πολιτισμός, ο οποίος απλώς τρελάθηκε με βάση τις ιδέες της αποκλειστικότητας στην εξουσία και του πλασματικού μεσσιανισμού.

Δύο ημερομηνίες μπορούν να θεωρηθούν ως σημεία χωρίς επιστροφή.

Η πρώτη ήταν το φθινόπωρο του 2008, όταν ο δυτικός κόσμος υποστήριξε την επιθετικότητα της Γεωργίας εναντίον του οσετιακού λαού και σήκωσε στους ουρανούς τον ανόητο, ναρκομανή και τυχοδιώκτη (εννοεί τον τότε Γεωργιανό πρόεδρο Σαακασβίλι), που αργότερα απορρίφθηκε όχι μόνο από τη χώρα του, αλλά και από μια ξένη χώρα (εννοεί την Ουκρανία που τον είχε διορίσει κυβερνήτη της Χερσώνας!), όπου τράπηκε σε φυγή ως δειλός.

Στη συνέχεια δόθηκε στον επιτιθέμενο μια γρήγορη και στέρεη απόκρουση.

Το δεύτερο σημείο καμπής είναι η άνοιξη του 2014, όταν ο λαός της Κριμαίας εξέφρασε τη βούλησή του με ένα νόμιμο δημοψήφισμα, επιστρέφοντας για πάντα στην ιστορική του πατρίδα.

Στον δυτικό κόσμο, αυτό προκάλεσε μια φρενήρη, ανίκανη υστερία, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Οι σπασμοί τους τροφοδοτούνται από τη σπηλαιώδη ρωσοφοβία και την επιθυμία να δημιουργήσουν έναν νεοσύστατο Φρανκενστάιν στο πρόσωπο της Ουκρανίας – μια ειδική «αντι-Ρωσία», για την οποία έγραψε ο πρόεδρος της χώρας μας.

Τι άλλο να πει κανείς; Ένα μόνο πράγμα: οι σοφοί προκάτοχοι των σημερινών ανεγκέφαλων δυτικών πολιτικών είπαν το εξής: Deus quos vult perdere dementat prius -το οποίο σημαίνει ότι όποιον ο Θεός θέλει να τιμωρήσει, πρώτα του στερεί τη λογική.

Ήταν αυτή η τρελή υστερία, η έμμονη επιθυμία να διαλύσουμε τη χώρα μας που οδήγησε τελικά σε μια ειδική στρατιωτική επιχείρηση.

Η ιστορία δείχνει επίσης κάτι άλλο: οποιαδήποτε αυτοκρατορία που καταρρέει θάβει τον μισό κόσμο κάτω από τα ερείπιά της, ή ακόμα περισσότερο.

Φαίνεται ότι αυτοί που πρώτα κατέστρεψαν την ΕΣΣΔ και τώρα προσπαθούν να καταστρέψουν τη Ρωσική Ομοσπονδία δεν θέλουν να το καταλάβουν αυτό.

Έχουν αυταπάτες ότι, έχοντας στείλει τη Σοβιετική Ένωση στον άλλο κόσμο χωρίς ούτε μια βολή, θα μπορέσουν να θάψουν τη σημερινή Ρωσία χωρίς σημαντικά προβλήματα για τον εαυτό τους, ρίχνοντας στο καμίνι τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων που εμπλέκονται στη σύγκρουση.

Αυτές είναι εξαιρετικά επικίνδυνες παρανοήσεις. Όπως και με την ΕΣΣΔ δεν θα λειτουργήσει. Εάν τεθεί σοβαρά το ζήτημα της ύπαρξης της ίδιας της Ρωσίας, δεν θα αποφασιστεί αυτό στο ουκρανικό μέτωπο.

Αλλά θα αποφασιστεί μαζί με το ζήτημα της περαιτέρω ύπαρξης ολόκληρου του ανθρώπινου πολιτισμού. Και εδώ δεν πρέπει να υπάρχει αμφισημία. Δεν χρειαζόμαστε έναν κόσμο χωρίς τη Ρωσία.

Η Ρωσία δεν θα το επιτρέψει αυτό. Και δεν είμαστε μόνοι σε αυτή την προσπάθεια. Οι δυτικές χώρες με τους δορυφόρους τους αποτελούν μόνο το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού. Είμαστε πολύ περισσότεροι και είμαστε πολύ πιο δυνατοί.

Η ήρεμη δύναμη της μεγάλης μας χώρας και η εξουσία των εταίρων της είναι το κλειδί για τη διατήρηση του μέλλοντος για ολόκληρο τον κόσμο μας».

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/n-mentventef-an-apeilisoun-tin-yparksi-mas-tha-tethei-thema-yparksis-tis-anthropotitas-xoris-tin-rosia-den-tin-xreiazomaste/

Ο Ουκρανός πρόεδρος Β.Ζελένσκι καθαίρεσε τον διοικητή των δυνάμεων στο Ντόνμπας – Δυσάρεστες οι εξελίξεις στο Μπάκχμουτ για το Κίεβο

0

Οι Ρώσοι λένε πως απέκοψαν και την τελευταία οδό ανεφοδιασμού

Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι καθαίρεσε τον Εντουάρντ Μοσκαλιόφ από το αξίωμα του διοικητή των δυνάμεων της Ουκρανίας, που εμπλέκονται στο Ντονμπάς.

Ο Ζελένσκι είχε αναφερθεί στον Εντουάρντ Μοσκαλιόφ μόλις την Παρασκευή, απαριθμώντας τους διοικητές με τους οποίους συζήτησε. Ο Μοσκαλιόφ είχε τοποθετηθεί στη θέση τον Μάρτιο του 2022, λίγο καιρό μετά την ρωσική στρατιωτική επέμβαση.

Οι πρώτες αναφορές λένε πως η καθαίρεση έγινε επειδή οι μάχες στο Νόνμπας δεν εξελίσσονται καθόλου καλά για τις ουκρανικές δυνάμεις.

 

 

Οι ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας δεν έκαναν καμιά αναφορά στην καθαίρεση στους λογαριασμούς τους σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης.

Σε ότι αφορά το Ντόνμπας ο πρόεδρος Ζελένσκι χαρακτηρίζει την κατάσταση εκεί δύσκολη και οδυνηρή τις τελευταίες εβδομάδες με αποκορύφωμα την μάχη του Μπακχμουτ, όπου χθες οι Ρώσοι απέκοψαν και  την τελευταία οδική αρτηρία, την οδό 506/504. Πλέον οι Ρώσοι κατέχουν τα παρακείμενα υψώματα και έχουν θέσει υπό βολή οποιαδήποτε ουκρανική κίνηση.

Οι Ουκρανοί επιχείρησαν μία αντεπίθεση με 17 άρματα μάχης αλλά σύμφωνα με τις τελευταίες αναφορές αυτή κατέληξε σε αποτυχία.

Αυτή την στιγμή οι ρωσικές δυνάμεις χτυπούν τους οικισμούς Κρόμοβε και Μποντανίβκα στα βορειοδυτικά και δυτικά του Μπάκχμουτ.

Η περικύκλωση των Ουκρανών έχει ολοκληρωθεί και αυτό φαίνεται πως κόστισε την καθαίρεση στον διοικητής των ουκρανικών δυνάμεων στο σύνολο του Ντόνμπας.

 

 

 

 

Και οι δυο πλευρές επιβεβαίωσαν επίσης πως δίνονται μάχες γύρω από το χωριό Ιβανίβσκε, στον δρόμο προς την Κοσταντίνιβκα, δυτικά του Μπάκχμουτ.

Πρέπει να σημειωθεί πως το Μπάκχμουτ δεν έχει συμβολική αξία όπως θέλουν να διαδίδουν τα δυτικά ΜΜΕ.

Έχει μία πολύ ιδιαίτερη θέση στον χάρτη του Ντόνμπας.

Το Μπάκχμουτ συνδέει ουσιαστικά τρία μέτωπα, του Κουπιάνσκ, της Μαρίνκα και του Ούγκλενταρ. Η κατάληψή του θεωρείται πως θα προκαλέσει την κατάρρευση για τους Ουκρανούς στα μέτωπα αυτά.

Aξίζει να σημειωθεί ότι ο αρχηγός του ουκρανικού Επιτελείου Βάλερι Ζαλούζνι ανέφερε χθες το βράδυ στον Β.Ζελένσκι ότι το Μπάκχμουτ (Αρτέμοβσκ για τους Ρώσους) έχει περικυκλωθεί τακτικώς και πλέον είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να εκκενωθούν οι εναπομείνασες ουκρανικές δυνάμεις (πρόκειται για 15.000 άνδρες).

 

Πριν από δύο μόλις ώρες ο Ίγκορ Κιμακόσβκι, στρατιωτικός σύμβουλος της ρωσόφωνης DPR ανακοίνωσε ότι «οι μονάδες της Wagner πολεμούν ήδη μέσα στο κέντρο του Μπάκχμουτ και όλοι οι δρόμοι που οδηγούν στην πόλη βρίσκονται υπό ρωσικά πυρά»

 

Βίντεο από drone δείχνει την κατάσταση στην πόλη σήμερα το πρωί.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/o-oukranos-proedros-v-zelenski-kathairese-ton-dioikiti-ton-dynameon-sto-ntonmpas-dysarestes-oi-ekselikseis-sto-mpakxmout-gia-to-kievo/

Αλ. Παπαχελάς: Βέρτιγκο, σε εννέα σκηνές

1

Σκηνή πρώτη. 19 Νοεμβρίου 1999. Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπιλ Κλίντον επισκέπτεται επίσημα την Ελλάδα. Το Secret Service δεν θέλει την επίσκεψη γιατί θεωρεί τη χώρα μας επικίνδυνη και διατυπώνει επίσημα την εκτίμηση ότι δεν μπορεί να διασφαλίσει την προστασία του προέδρου. Ο Κλίντον έρχεται και καθώς φτάνει στο Προεδρικό Μέγαρο η Αθήνα έχει γεμίσει καπνούς και χημικά, καθώς στους δρόμους εκτυλίσσονται σκληρές συγκρούσεις της αστυνομίας με τους διαδηλωτές. Πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ένας σχετικά άγνωστος τότε νεολαίος, ο Αλέξης Τσίπρας που ήταν γραμματέας της νεολαίας του Συνασπισμού. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος εκφωνεί έναν ιστορικό λόγο για τα ελληνικά εθνικά ζητήματα, ο οποίος εκτόξευσε τη δημοφιλία του εδώ, αλλά σόκαρε τους προσκεκλημένους του οι οποίοι περίμεναν, καθισμένοι στο μεγάλο τραπέζι σε σχήμα Π του Μεγάρου, κάποιες φιλοφρονήσεις.

Σκηνή δεύτερη. Αργά το βράδυ, μετά το επίσημο δείπνο, μια παρέα Αμερικανών αξιωματούχων πίνει ένα ποτό στην ταράτσα του ξενοδοχείου InterContinental. Ανάμεσά τους ο Τόνι Μπλίνκεν, σημερινός υπουργός Εξωτερικών και τότε υπεύθυνος για την Ελλάδα και την περιοχή στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας. Σύμφωνα με αξιόπιστες μαρτυρίες, κεντρικό θέμα συζήτησης ήταν τα επεισόδια αλλά και ο λόγος του Ελληνα Προέδρου. Και τα δύο τους είχαν σοκάρει. Ο Κλίντον ακόμη και σήμερα διηγείται την εμπειρία στο ελληνικό Προεδρικό σαν κάτι πρωτόγνωρο…

Σκηνή τρίτη. 20 Νοεμβρίου 1999. Την επόμενη ημέρα ο Κλίντον εκφωνεί την ομιλία με την οποία, για πρώτη φορά, ζητάει συγγνώμη για τη στήριξη στη δικτατορία και τον χειρισμό της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974. Ανεβαίνοντας τις σκάλες του Air Force One σταματάει και ρωτάει τον τότε Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα, Νικ Μπερνς: «Υπάρχει πολύς θυμός εδώ. Λες όμως να τους έπεισα;».

Σκηνή τέταρτη. Αρχές του 2000. Ενας Ελληνας διπλωμάτης που επισκέπτεται τον Λευκό Οίκο διαπιστώνει ότι σε έναν τοίχο στο γραφείο του Μπλίνκεν, αλλά και σε άλλα γραφεία, υπήρχε ένα κάδρο με μια μικρή πέτρα και ένα κομμάτι γυαλί. Από κάτω έγραφε: «Ενα μικρό σουβενίρ από την προεδρική επίσκεψη στην Αθήνα».

Σκηνή πέμπτη. Καλοκαίρι 2015. Ενας βετεράνος Αμερικανός πρόεδρος συνομιλεί ατύπως με έναν Ελληνα πρωθυπουργό και τον συμβουλεύει καθώς η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και του Grexit. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος θα μπορούσαν να φανταστούν 16 χρόνια πριν ότι θα έπαιζαν αυτούς τους ρόλους.

Σκηνή έκτη. 16 Νοεμβρίου 2016. Δεκαεπτά χρόνια μετά τον Κλίντον ένας άλλος Αμερικανός πρόεδρος, ο Μπαράκ Ομπάμα, επισκέπτεται την Αθήνα και εκφωνεί έναν ακόμη ιστορικό λόγο. Η ομιλία του προέδρου κερδίζει τους Ελληνες γιατί υποδηλώνει κριτική στη γερμανική πολιτική λιτότητας και αλληλεγγύη στον ελληνικό λαό. Οικοδεσπότης και πάλι ο «κοτσιδάκιας» των κινητοποιήσεων του 1999.

Σκηνή έβδομη. 17 Μαΐου 2022. Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης εκφωνεί τη δική του ιστορική ομιλία στο Κογκρέσο σηματοδοτώντας την κορύφωση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων στα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Σκηνή όγδοη. 20-21 Φεβρουαρίου 2023. Ο Μπλίνκεν επισκέπτεται επίσημα την Ελλάδα, ως υπουργός Εξωτερικών. Αυτή τη φορά δεν θα του στείλει κανείς σουβενίρ με σπασμένα γυαλιά ή τούβλα από την Αθήνα.

Σκηνή ένατη. Ποιος ξέρει με τι θα μοιάζει… Κατά έναν παράδοξο τρόπο ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι οι υψηλές προσδοκίες, ειδικά για το τι θα κάνουν οι ΗΠΑ σε μια κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα. Είναι η απειλή του βέρτιγκο όταν κάτι φτάνει, μέσα από χίλια κύματα και με τρόπο απροσδόκητο, σε μια κορυφή…
Καθημερινή

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Υποπτοι για …εξτρεμισμό(!!!) οι διασημότεροι συγγραφείς και στοχαστές…

0

του Douglas Murray, συγγραφέα

Αν κρατική υπηρεσία συνιστά να μη διαβάζουμε το «1984», τότε σίγουρα η προφητεία του αρχίζει να πραγματώνεται. Τα επόμενα στάδια είναι η απαγόρευση και η πυρά…

Ο αείμνηστος Robert Conquest* εξήγγειλε τρεις κανόνες πολιτικής. Ίσως ο πιο διάσημος (γνωστός και ως Νόμος του O’Sullivan) είναι: «Κάθε οργάνωση που δεν είναι ρητά και συνταγματικά δεξιά, αργά ή γρήγορα θα γίνει αριστερή». Θα ήθελα να προσθέσω έναν τέταρτο νόμο: «Κάθε πρόγραμμα που τίθεται σε εφαρμογή από την κυβέρνηση αναπόφευκτα υφίσταται μεταστάσεις, εκτός και αν ελεγκτές δημόσιοι λειτουργοί το περικόψουν συνειδητά».

Όποιος αναζητά ένα τυπικό παράδειγμα δεν χρειάζεται να κοιτάξει πέρα από το πρόγραμμα Αποτροπής** της κυβέρνησης, του οποίου η επίσημη αξιολόγηση δημοσιεύτηκε τελικά την περασμένη εβδομάδα. Η εξαιρετική περιεκτική αναφορά του William Shawcross*** περιέχει πολλά στοιχεία που αξίζουν προσοχή. Αλλά ένα από τα πιο ενδιαφέροντα είναι αυτό που ανακάλυψε σχετικά με την εισβολή της Αποτροπής στον «δεξιό εξτρεμισμό». Διότι φυσικά, δεν αρκούσε ποτέ ένα κυβερνητικό πρόγραμμα που δημιουργήθηκε για την καταπολέμηση μιας μορφής εξτρεμισμού να επικεντρωθεί μόνο σε αυτήν τη μορφή εξτρεμισμού. Είναι σχεδόν αναπόφευκτο οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτό να πιστέψουν ότι υπάρχουν και άλλες μορφές «εξτρεμισμού» στις οποίες πρέπει επίσης να επικεντρωθούν και ότι υπάρχει κάτι σχεδόν φανατικό στο να επιδιώκουν το συγκεκριμένο πράγμα για το οποίο δημιουργήθηκαν. Έτσι δικαιολογείται η μεγάλη σπατάλη της κυβέρνησης.

Η ριζοσπαστικοποίηση θα μπορούσε να συμβεί διαβάζοντας CS Lewis, Tolkien, Huxley ή Conrad. Δεν αστειεύομαι.

Ετσι κι’ αλλιώς, αποδεικνύεται ότι οι προσπάθειες του προγράμματος να αντιμετωπίσει τον δεξιό εξτρεμισμό ήταν ακόμη πιο ανίκανες από ορισμένες προσπάθειές του να αντιμετωπίσει τον ισλαμιστικό εξτρεμισμό. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι για το πρόγραμμα Αποτροπή συμβουλεύτηκαν αριστερές ακτιβιστικές ομάδες, όπως τη Hope not Hate. Αυτές οι ομάδες πιστεύουν από καιρό ότι ο ορισμός της ακροδεξιάς πρέπει να περιλαμβάνει, για παράδειγμα, πολλούς ανθρώπους που υποστήριξαν το Brexit. Μετά από εκστρατεία κατά του Εθνικού Μετώπου και του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος, αυτές οι ομάδες τελικά  εκστράτευσαν εναντίον του Ukip****. Με άλλα λόγια, κατέληξαν να προσπαθούν να στιγματίσουν απόψεις που σε πολλές περιπτώσεις (όπως για το Brexit και τη μετανάστευση) συμμεριζόταν η πλειοψηφία των Βρετανών. Μια ταχυδακτυλουργία.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, ο Τύπος ανέφερε μια ανάλυση που πραγματοποιήθηκε από τη Μονάδα Έρευνας, Πληροφόρησης και Επικοινωνίας (RICU) της Αποτροπής το 2019. Αυτή η ανάλυση επικεντρώθηκε σε χρήστες μέσων κοινωνικής δικτύωσης που χαρακτηρίστηκαν ως «ενεργά πατριωτικά και περήφανα». Ω, όχι – κάθε άλλο παρά ενεργά πατριωτικά και περήφανα! Ετσι και αλλιώς, σύμφωνα με τη RICU, υπήρχαν προειδοποιητικά σημάδια εάν οι άνθρωποι διάβασαν πληροφορίες ή απόψεις «υπέρ του Brexit και κεντροδεξιούς σχολιαστές». Ανάμεσά τους, ο Jacob Rees-Mogg [βουλευτής], η Melanie Phillips [δημοσιογράφος, συγγραφέας], ο Rod Liddle [δημοσιογράφος] και ο υπηρέτης σας. Έτσι, όλοι όσοι διαβάζουν αυτή τη στήλη διατρέχουν τον ίδιο κίνδυνο να «ριζοσπαστικοποιηθούν» όσο ένας νεαρός μουσουλμάνος που παθιάζεται με μια ηχογράφηση του Ayman al-Zawahiri ή του Osama bin Laden και ο Rees-Mogg γίνεται το ισοδύναμο ενός ιμάμη που με μια κίνηση του χεριού του στέλνει νεαρούς να γίνουν μάρτυρες για την υπόθεση του Αλλάχ. Κάτι που είναι περίεργο, γιατί ποτέ δεν κατάλαβα κάτι τέτοιο όταν συναντούμασταν η ομάδα της συντηρητικής φιλοσοφίας.

Από τότε, μπόρεσα να δω μέρος αυτού του, με δημόσια δαπάνη, συγκλονιστικού υλικού και μπορώ να επιβεβαιώσω ότι είναι ακόμη χειρότερο. Σε ένα έγγραφο της RICU, ορίζεται ένας αριθμός βιβλίων, η κατοχή ή η ανάγνωση των οποίων θα μπορούσε να υποδηλώνει σοβαρό λάθος σκέψης και επομένως πιθανή ριζοσπαστικοποίηση. Πρόκειται κυρίως για ένα βιβλίο για τις συμμορίες βιαστών του Ρόδεραμ, βιβλία των Peter Hitchens, της Melanie Phillips και – για άλλη μια φορά – δικά μου. Χωρίς να θέλω να ομολογήσω την ενοχή μου, το βιβλίο που δαχτυλοδείχτηκε με αυτή την απαίσια αντιμετώπιση είναι το βιβλίο μου του 2017, Η παράξενη Αυτοκτονία της Ευρώπης: Μετανάστευση, Ταυτότητα, Ισλάμ. Αυτό το βιβλίο ήταν σχεδόν 20 εβδομάδες στις λίστες των μπεστ σέλερ των Sunday Times, μεταφράστηκε σε δεκάδες γλώσσες και ήταν για ένα διάστημα το μη λογοτεχνικό βιβλίο με τις περισσότερες πωλήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό σημαίνει ένας εντυπωσιακός αριθμός πιθανών ριζοσπαστών μόνο με το βιβλίο μου.

Όπως η προσπάθεια απονομιμοποίησης ενός βιβλίου για σκάνδαλα «περιποίησης» στη Βόρεια Αγγλία, φαίνεται ότι η RICU είναι τόσο άσχετη πιστεύοντας ότι τα βιβλία που εντοπίζουν το πρόβλημα για το οποίο δημιουργήθηκε (αυτή) αποτελούν μέρος του προβλήματος. Όπως λέω, αν θέλετε ισόβια δουλειά, βρείτε ένα κυβερνητικό πρόγραμμα που μπορεί να καταλήξει να σχηματίσει έναν τέλειο κύκλο αυτοδικαίωσης, όπως η RICU.

Ιndex Librorum Prohibitorum (1564). Κατάλογος της Καθολικής Εκκλησίας βιβλίων απαγορευμένων για ανάγνωση από τους πιστούς. Ο Διαφωτισμός -πολέμιος του παπισμού – αρχίζει να τον μιμείται;

Όταν είδα αυτά τα έγγραφα για πρώτη φορά, ένιωσα ένα συγκρατημένο θυμό. Στη συνέχεια, όμως, διάβασα και είδα ότι αυτοί οι ίδιοι ανόητοι, που χρηματοδοτούνται από τους φορολογούμενους, είχαν καταρτίσει λίστες με άλλα βιβλία που προτιμούσαν άνθρωποι που συμπαθούν την «ακροδεξιά και το Brexit». Μεταξύ των κύριων ενδείξεων ότι οι άνθρωποι έχουν πέσει σε αυτήν την άβυσσο, ας παραθέσουμε την παρακολούθηση της τηλεοπτικής σειράς Πολιτισμός του Kenneth Clark, της κωμικής σειράς The Thick of It [σάτιρα με θέμα τη βρετανική κυβέρνηση] και της σειράς ντοκιμαντέρ του BBC Great British Railway Journeys. Πρέπει να τονίσω ξανά ότι δεν επινοώ τίποτα. Όλα αυτά γίνονται με δικά σας έξοδα και δικά μου προκειμένου να τεθεί τέλος στον «εξτρεμισμό» στο νησί μας.

Υπάρχει επίσης μια λίστα ανάγνωσης ιστορικών κειμένων που αποτελούν κόκκινες κάρτες για την RICU. Αυτά περιλαμβάνουν τον Λεβιάθαν του Τόμας Χομπς, τις Δύο Πραγματεύσεις για την Κυβέρνηση του Τζον Λοκ και τις Σκέψεις για την Επανάσταση στη Γαλλία του Έντμουντ Μπερκ, καθώς και έργα των Τόμας Καρλάιλ και Άνταμ Σμιθ . Αλλού, η RICU προειδοποιεί ότι η ριζοσπαστικοποίηση θα μπορούσε να συμβεί από βιβλία συγγραφέων όπως ο CS Lewis, ο JRR Tolkien, ο Aldous Huxley και ο Joseph Conrad . Δεν αστειεύομαι, αν και φαίνεται ότι όλη η σάτιρα έχει πεθάνει, αλλά η λίστα των ύποπτων βιβλίων περιλαμβάνει και το 1984 του Τζορτζ Όργουελ .

Οπότε, γενικά, αρχίζω να νιώθω ότι είμαι σε καλή παρέα. Εάν οι κυβερνητικές υπηρεσίες συντάσσουν λίστες με ύποπτα βιβλία, είμαι πολύ χαρούμενος που καταδικάζομαι δίπλα σε αυτούς τους γενναίους ανθρώπους, ζωντανούς ή νεκρούς.

Τι λέει όμως αυτό για το κατάντημα της χώρας μας; Η Αποτροπή υποτίθεται ότι προστατεύει τους ανθρώπους. Το πρόγραμμα άλλαξε με την πάροδο του χρόνου σε κάτι που έρχεται σε αντίθεση σχεδόν με όλα όσα απαρτίζουν τη χώρα μας, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων της. Οι άνθρωποι μπορεί να θυμώσουν με αυτό το θέμα. Όμως ο θυμός δεν αρκεί. Θέλω λογαριασμούς. Θέλω ονόματα, υπουργέ Εσωτερικών. Και μετά θέλω να ακούσω μαζικές απολύσεις.

*Ο George Conquest (1917 – 2015) ήταν Βρετανός ιστορικός και ποιητής. Ερευνητής στο Ινστιτούτο Χούβερ του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, ο Conquest πραγματοποίησε αξιοσημείωτο έργο για τη Σοβιετική Ενωση. Τα βιβλία του περιελάμβαναν  Ο Μεγάλος Τρόμος: Οι εκκαθαρίσεις του Στάλιν το 1930, Η συγκομιδή της θλίψης: Σοβιετική Κολεκτιβοποίησηκαι Τρόμος-Πείνα κ.ά.

**Επίσημη κρατική Αρχή -διαβάζουμε στο σάιτ της – ότι «τελεί υπό την ηγεσία της κυβέρνησης…έχει ως στόχο να εμποδίσει τα άτομα να γίνονται τρομοκράτες…»

***Ο William Shawcross είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και ραδιοτηλεοπτικός φορέας. Είναι ο εν ενεργεία Επίτροπος για τους Δημόσιους Διορισμούς.

****Το Κόμμα που ίδρυσε ο Νάιτζελ Φάραντζ.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: The Spectator

What does Moscow want with Moldova?

0

Keno Verseck
February 25, 2023

Western support for Moldova is growing as the country rejects Russian political meddling. While it may be small, Ukraine’s western neighbor is of strategic importance in the war.

https://p.dw.com/p/4NyfN 

It was a remarkable gesture by Joe Biden. The US president asked his Moldovan counterpart Maia Sandu to attend a meeting with representatives of the nine central and southeastern European members of the North Atlantic Treaty Alliance (NATO) in Warsaw on February 21, even though her country is not yet even seeking membership.

During a speech, Biden addressed Sandu directly: “I am proud to stand with you and the freedom-loving Moldovan people,” he said. “Give her a round of applause.”

His actions underscore a serious situation. Wedged between Ukraine and northwestern Romania, the Republic of Moldova has long feared Russian aggression, with military threats from Moscow taking on an increasingly belligerent tone lately.

US President Biden speaks in Warsaw on February 21, 2023
US President Joe Biden speakng in Warsaw on February 21Image: Michal Dyjuk/AP/picture alliance

Earlier in the week, Russian President Vladimir Putin annulled a 2012 decree in which the Kremlin had guaranteed Moldova’s sovereignty. Shortly before that, Ukrainian President Volodymyr Zelenskyy had warned that Russia was trying to force out Moldova’s pro-European leadership. Moscow responded on February 23 that it was actually Ukraine that was planning a military intervention in Moldova.

What is all this saber-rattling about? Why has tiny Moldova, with its population of just 3.5 million, become a topic of increasing interest as the war next door rages on?

Transnistria’s strategic importance

Moldova was the first country after the collapse of the Soviet Union in which Russia supported separatists, provoking a bloody war that lasted for several months in 1992. The result was a frozen conflict, with pro-Moscow forces ruling Transnistria, a narrow strip of land in the east of Moldova that is home to many Russian speakers, for more than three decades. About 2,000 Russian soldiers are still stationed there, despite the fact that Moscow guaranteed a withdrawal of its troops from the area in 1999. The largest arms depot in Europe, containing some 20,000 tons of ammunition and military equipment, is also located near the Transnistrian village of Cobasna.

Moldovan President Maia Sandu
Moldovan President Maia Sandu in Chisinau earlier this monthImage: Aurel Obreja/AP Photo/picture alliance

Since Russia invaded Ukraine one year ago, Transnistria has become more strategically important than ever before. Not only could Russia open a western front in Ukraine from there, but it could also foment domestic chaos in Moldova, creating a crisis on NATO’s southeastern external border.

Smuggling routes blocked

The separatist forces in Transnistria would likely have an interest in such a scenario. In recent decades, they have financed themselves, among other things, with massive smuggling operations that also ran through Ukrainian territory. Since the beginning of the war, however, Ukraine has sealed off the border with Transnistria, which now faces economic collapse.

Map showing Moldova, Transnistria. surrounding countries and the Black Sea

Sandu and her pro-European government took a cautious stance of solidarity with Ukraine after the war began, with an eye toward avoiding confrontation with Moscow. But the EU candidate country has sought closer ties to the West since the fall, when Moscow continued to cut gas supplies to Moldova and supported opposition parties in their attempts to destabilize the domestic political situation.

An end to neutrality?

Moldova has therefore begun sourcing its energy supply from countries other than Russia at a rapid pace. There is now also open discussion about whether to change the its neutrality status, which is enshrined in the constitution. An upgrade to the virtually unarmed Moldovan military, which received its first Piranha armored vehicles from Germany a few weeks ago, is also on the table.

A street in Tiraspol, the 'capital' of the Kremlin-backed breakaway region of Transnistria
A street in Tiraspol, the ‘capital’ of the Kremlin-backed breakaway region of TransnistriaImage: Goran Stanzl/Pixsell/imago images

At present, the country could hardly defend itself even against the separatists in Transnistria, who probably have dozens of battle tanks and other heavy military equipment, along with the large stocks of ammunition. Ukraine has therefore offered to provide military assistance if Moscow and the separatists provoke a conflict. But any suggestion that Ukraine is planning a military intervention in Moldova is absurd and at best a pretext for the Kremlin to justify its belligerence. Ukraine can certainly do without committing its military resources to a second front.

One thing that Russian President Vladimir Putin has achieved in the region is forcing Moldova to decisively break free of Moscow’s stranglehold after three decades of ambivalence. The shift has garnered support beyond symbolic gestures like the one made by Biden in Warsaw: Romania, colloquially known as Moldova’s “big brother,” already shares language, culture and a long common history with its small neighbor, and has been offering increasing levels of support in achieving economic independence from Russia.

This article originally appeared in German. 

DW

Iran’s pursuit of soft power in the Balkans

0
The Balkans presents a crucial junction for Tehran as an access point to Western Europe and an avenue for advancing its regional political and economic interests.
ByMohammad Salami

February 20 2023

Photo credit: The Cradle

The Balkan region is strategically important for western countries as a geographic bloc through which they can increase their influence in former Soviet Eastern European states, including Russia.

In the 20th century, the Balkans was was a theater of conflict between powerful European states, and sparked the First World War when Archduke of Austria-Hungary was assassinated in Sarajevo in 1914.

Further afield, Iran today views the Balkans as a gateway to the west and its markets. Iranian officials and experts consider the region to be the “eastern world in the west” due to similarities in culture, religion, and discourse.

As an example, the Persian New Year – Nowruz – is celebrated in both Albania and Bosnia and Herzegovina (BiH). The Persian language was popular in some areas of the Balkans in ancient times, and over 1,700 Persian words are still used in the Bosnian language today.

Iran began its modern day influence in the Balkans at the onset of the Bosnian war in 1992. Tehran actively intervened to reduce the carnage on both sides, and filled a vacuum by sending military trainers, intelligence officers, food, money, and humanitarian assistance to Bosnians struggling against their heavily armed adversaries.

Iran’s gateway to Europe

Post-war, and in more recent years, the Balkan states have made efforts to integrate into the European economy. Some, such as Bulgaria and Croatia, are already members of the EU, while others, such as Albania, Kosovo, BiH, and Serbia, are seeking to join. In this sense, the Islamic Republic of Iran sees the Balkans as a potential opportunity to increase exports to Europe.

In 2020, Iran exported approximately $16 million worth of goods to Serbia, making it Iran’s 37th largest trading partner. Serbia, in turn, exported $7 million worth of goods to Iran. Despite having plenty of room for growth, the volume of economic exchanges between the two countries has increased by 50 percent in the past year.

This illustrates the commitment of both nations to enhance their economic interactions. According to an announcement by Iran’s Ambassador to Belgrade Rashid Hassanpour, 15 cooperation documents are being prepared for signing during the upcoming visit of Serbian President Aleksandar Vucic to Tehran. And Serbia’s First Lady Tamara Vucic was in Tehran just last month to attend the International Congress for Women of Influence.

Among the Balkan countries, Serbia has the most robust economic exchanges with Iran. Due to the war in Ukraine and the disruption of Russian oil to Europe, Serbia is looking to import oil and chemical fertilizers from Iran and export its wheat there in return.

In July 2022, over 80 Serbian and Iranian businessmen, representatives from business associations, and government officials gathered in Belgrade for a business forum that marked the potential start of strengthened economic relations between the two countries. As a result of these established ties – and despite being a candidate for EU membership – Serbia has not joined the EU’s sanctions against Iran.

BiH also has trade relations with Iran. During Iran’s Foreign Minister Hossein Amir-Abdollahian’s visit on 6 December 2022, he announced a 53 percent growth in trade between the two countries in the past nine months.

During the trip, both sides prioritized cooperation in tourism, metals, wood, mining, and agriculture, and decisions were made to establish direct flights between the two countries.

Lacking an economic strategy

However, Iran’s economic relations with the Balkans face challenges. The Islamic Republic is a revolutionary country where ideology plays a strong role, and its economic interactions are not always based on strategic considerations. Tehran lacks a comprehensive strategy of economic diplomacy to match the economic priorities in each region, based on their specific needs.

An example of this lack of strategy can be seen in the case of Syria. Turkiye views the government of Bashar al-Assad as illegitimate and has occupied northern Syria and conducted four military operations there without the approval of Damascus.

However, Turkiye was able to export $2.11 billion to Syria in 2021, while Iran, which has supported the Syrian government during the 11-year conflict, does not export more than $300 million to Syria – seven times less than Turkiye.

In the case of the Balkans, the hindrance of Iranian exports has been evident in its own delayed implementation of its Air Service Agreement with Serbia, for instance. The Iranian parliament approved the agreement in 2022, four years after its initial drafting, while the Serbian parliament approved it back in 2020.

Foreign pressures are also a significant challenge for Iran’s business dealings. Despite Serbia agreeing to visa-free entry for Iranians in October 2017, this decision was cancelled just a year later, under pressure from the EU.

The scrapping of the visa-free policy makes it difficult for Iranian businessmen to freely enter Serbia, hindering trade between the two countries. Until Iran can address its financial and banking issues, it cannot hope to increase trade with the Balkan countries.

Iran’s financial and banking challenges, including US sanctions on its economy, restrictions on currency entry, sanctions on its Central Bank, and the the disconnection of Iranian banks from the global financial system, make trade with Balkan states a risky business proposition.

Soft power and transnational networks

Religion plays a fundamental and influential role in Balkan societies, where populations view themselves as more religious than in other parts of Europe. In a 2018 survey of people, the most religious countries in the Balkans were determined to be the following:

Macedonia with 88 percent, then Kosovo at 83 percent, Romania at 77 percent, and Serbia, Croatia, Montenegro, and Greece all with 70-72 percent of their population. After that is BiH at 65 percent, Bulgaria at 52 percent, and Albania, where only 39 percent admitted a prominent role of religion in their lives.

As a foundational ideology, Shia Islam is very important for the Islamic Republic of Iran. In fact, the two elements of “religion” and “ideology” have formed the basis of the legitimacy of the Islamic Revolution of 1979. This is evident in the 11th article of the constitution, which emphasizes the importance of religion in Iranian society.

Iran hopes to exert its cultural-religious influence into political influence in the Balkans. Given its limitations, it achieves this objective by using soft power through transnational networks and civil societies in the region. Currently, Iran is pursuing its goals in the following three ways:

First, by exerting its cultural influence through religious and cultural institutions and foundations that cater to Muslim communities, such as heterodox communities including the Bekhtasis and Alevis (Kizilbash).

One of the most influential of these is the Ibn Sina Institute, established in Sarajevo, BiH in 1996. This institution’s goal is to compile and translate Islamic and academic books and has established many connections with the Faculty of Islamic Studies at the University of Sarajevo.

Through cultural activities, the institution aims to spread the official discourse of the Islamic Republic in the Balkan region and internationally on political developments in West Asia.

Second, Tehran seeks to promote its culture through cultural aid and festivals. Iran has set up different websites in local Balkan languages to disseminate information about Iranian culture and art. Bosnian Radio, for instance, belongs to Iran’s state broadcaster, Balkan Sahar TV, which helps instruction in the Persian language.

Iran also provides financial aid to institutions such as the OAK private language training institute in BiH and holds festivals for Iranian films, such as the Iranian Cinema Week, which is funded by the Iranian Ministry of Culture in Sofia, Bulgaria.

Third, by supporting the Shia community, including converts. The Islamic Republic tries to mobilize the influence of these Muslims to establish a network of communication and – with the help of their notable members – entrusts them with the management of Iranian institutions in order to reduce negative perceptions of Iran.

One of these notables is Amar Imamovic, a Bosnian Shia convert who manages the Spiritual Heritage Foundation (Fodacije “Baština dhuhonosti”) of Iran in the city of Mostar. The purpose of this institution is to promote spiritual values, to revive the Bosnian Islamic spiritual heritage, to publish books, and promote the works of Sayyid Muhammad Husayn Tabatabai (1903-1981), a celebrated Iranian Shia theosophist.

Obstacles to projecting soft power

Although Iran has been able to establish some degree of religious and cultural influence in the Balkans, it faces numerous challenges and competitors in maintaining these relationships – in a region marked by ethnic diversity, extremism, and foreign intervention.

For example, some pro-western individuals are skeptical of Iran’s activities, and there are criticisms from influential figures, such as Dr Jamaludin Latić, a professor at the University of Sarajevo’s Faculty of Islamic Sciences and a prominent Bosnian writer who has criticized Dr. Hafizović’s connections with Iran.

Iran’s activities in the region also face competition from other countries, particularly Saudi Arabia and Turkiye, which compete for religious influence in the Balkans. Saudi Arabia, with its vast oil wealth, has been particularly successful in promoting Wahhabi beliefs through its numerous charitable foundations and has been able to establish a significant presence in the region.

The launch of Saudi religious activities coincided with the war in Bosnia, during which Riyadh sent tens of millions of dollars to the region. In 1992, the Saudi Government created the High Saudi Committee for Aid to BiH, allegedly the largest single Muslim donor to BiH, and provided funds through several Islamic charities.

They include the Muslim World League, the Al Haramain Foundation, the International Islamic Relief Organization, the World Assembly of Muslim Youth, the Saudi Arabian Red Crescent Society, the Islamic Waqf Organization, and the Makkah Humanitarian Organization.

These are only a few of the as many as 245 charitable foundations that have financed the spread of conservative and extremist versions of Islam in the region.

This presents a threat to Iran’s Shia-oriented activities as many Wahhabi scholars considering Shias to be infidels. Despite Iran’s efforts over the past three decades, most Balkan countries remain interested in joining NATO and the EU, and they are likely to prioritize their relationships with the west over those with Iran.

Another part of Iran’s problems is caused by political problems and contradictions. Albania hosts the Mujahedin e-Khalq (MEK), which is proscribed as a terrorist group in Iran, and was delisted from the US State Department’s list of terrorist organizations in 2012. This group was based in Iraq during the rule of Saddam Hussein, and after his overthrow, relocated to Albania with US support. Tirana officially accepted more than 2,000 MEK members into the Manëz area in 2016.

The Iranian government has lodged protests with Albania over the MEK, which has caused conflict and differences between the two nations. In the latest political development, on September 7, 2022, Albanian Prime Minister Edi Rama severed diplomatic ties with Iran over allegations that Iran was involved in a cyber-attack on Albania’s digital infrastructure. The incident interrupted Iran’s cultural and religious activities in Albania, which had provided the infrastructure of its soft power at great cost and over a long period.

If Iran wants to exert influence in the Balkans, it needs to understand that the path to influence in the region runs through Western Europe these days, and not necessarily via Moscow. The Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) – or Iran nuclear deal – could be a way for Iran to strengthen its cooperation with Europe and, in turn, its relationship with the Balkans. But even this could change depending on the outcome of the current war in Ukraine.

The views expressed in this article do not necessarily reflect those of The Cradle.
Author
 
Mohammad Salami
@moh_salami

Ξεφυλλίζοντας τη μαγική ιστορία των ελληνικών θαλασσών

0

Ξεφυλλίζοντας τη μαγική ιστορία των ελληνικών θαλασσών… Η χώρα μας, στην Ανατολική Λεκάνη της Μεσογείου, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, που αποτελείται από μια χερσόνησο και από πλήθος νησιών, νησίδων, βραχονησίδων και βράχων, περιβάλλεται από τρία μεγάλα πελάγη (Αιγαίο, Ιόνιο και Νότιο Κρητικό), έχει πέντε μικρότερα και οκτώ επί μέρους θαλάσσιες περιοχές. Σύμφωνα με την ναυτική γεωγραφία, ωκεανός είναι μια πολύ μεγάλη υγρή επιφάνεια με αλμυρό νερό, που ονομάστηκε έτσι από τον Ηρόδοτο χάρις στον μυθικό Θεό Ωκεανό.

Αρχικά, οι ωκεανοί ήταν τρεις (Ειρηνικός, Ατλαντικός και Ινδικός), ενώ αργότερα προστέθηκαν και οι δύο των πόλων της Γης (Αρκτικός και Ανταρκτικός). Οι ωκεανοί συνολικά καλύπτουν σχεδόν τα τρία τέταρτα (71%) της επιφάνειας της Γης. Μεγάλες υδάτινες εκτάσεις, μικρότερες όμως των ωκεανών, που σχηματίζονται ανάμεσα σε νησιά ή σε μεγάλες εκτάσεις ξηράς, ονομάζονται θάλασσες (π.χ. Μεσόγειος). Όταν η έκτασή τους είναι πιο μικρή, ονομάζονται πελάγη (Ιόνιο, Αιγαίο, Κρητικό), ενώ όταν η έκταση τους περιορίζεται έντονα από τη ξηρά, τότε ονομάζεται κόλπος και η χώρα μας έχει 57 μεγάλους κόλπους.

Οι Έλληνες είναι θαλασσινός λαός και από αρχαιοτάτων χρόνων ήταν άρρηκτα δεμένοι με τις θάλασσές και τα πελάγη τους. Γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και δημιούργησαν πολιτισμό στις θάλασσες τους, και μέσω αυτών τον μετέδωσαν στις γειτονικές χώρες και ηπείρους.
Από τα τρία πελάγη που περιβάλλουν την Ελλάδα, το μεγαλύτερο, το αρχιπέλαγος του Αιγαίου, περιέχει πέντε μεγάλες “πελαγικές” περιοχές και οκτώ μικρότερες, θάλασσες ή κόλπους και αυτό επειδή οι νησιώτες κάτοικοι του Ελλαδικού χώρου, ήθελαν όλοι να έχουν τη δική τους θάλασσα.

Πήραν λοιπόν ονόματα από την μυθολογία και την γεωγραφία και τα έδωσαν στα γειτονικά τους τμήματα του Αιγαιοπελαγίτικου χώρου και έτσι έχουμε το Βόρειο Κρητικό πέλαγος, το Καρπάθιο πέλαγος, τη θάλασσα Ρόδου, τη θάλασσα Καστελόριζου, το Ικάριο, τη θάλασσα Σάμου, το Μυρτώο πέλαγος, την Ευβοϊκή θάλασσα και το Θρακικό πέλαγος. Η υποδιαίρεση αυτή φάνηκε ιδιαίτερα χρήσιμη στη “μετεωρολογία”, η οποία επειδή κάθε θαλάσσια περιοχή έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και καιρούς μπορεί και δίδει ακριβέστερες προγνώσεις στις γεωγραφικές αυτές περιοχές.

Ο σχηματισμός των θαλασσών μας

Από την εποχή του Ανώτερου Καινοζωικού, δηλαδή των τελευταίων 23 εκατομμυρίων χρόνων περίπου και του Κατώτερου Μειόκαινου (Ακουιτάνιο), δηλαδή πριν από 22,5 εκατ. χρόνια, και την εποχή των παγετώνων, η Ευρώπη, η Αφρική και η Ασία ήταν ενωμένες, στη δε Μεσόγειο υπήρχαν δύο ξεχωριστές λιμνοθάλασσες. Μια δυτικά και μια ανατολικά. Στην ανατολική πλευρά, το μέρος που δεν καλυπτόταν από πάγους, αποτελούσε την χώρα της Αιγηίδος που περιλάμβανε τη σημερινή Ελλάδα και μέρος της Μικράς Ασίας.

Η χώρα διασχιζόταν από τον Αιγαίο ποταμό, που ερχόταν από τον Εύξεινο και χυνόταν στην περιοχή Δυτικά της Κρήτης σχηματίζοντας μια θάλασσα. Στην ίδια θάλασσα κατέληγε και ο Αδριατικός, που έχυνε τα νερά του βόρεια της Κέρκυρας και ο Νείλος ποταμός.

 

Όταν άρχισε το λιώσιμο των πάγων προέκυψαν τεράστιες γεωλογικές μεταβολές, συνεπεία των οποίων η καταστροφή του μεγαλύτερου μέρους της Αιγηίδος. Αρχικά βυθίσεις-ανυψώσεις της γης και αργότερα από σεισμούς-ηφαίστεια. Η “Μεσόγειος” κατακλίστηκε με τα νερά του Ατλαντικού και έτσι σχηματίστηκαν τα τρία πελάγη που περικλείουν την Ελλάδα.

Σύμφωνα με τον ΙΜΟ (Διεθνή Υδρογραφικό Οργανισμό, Special Publication No 28, Limits of Oceans and Seas) τα σημεία που προσδιορίζουν τα όρια του Αιγαίου και του Ιονίου πελάγους από το 1952 έχουν ως εξής:

Επειδή το Αιγαίο έχει ένα υπερβολικά μεγάλο αριθμό νησιών, νησίδων, νησιδίων και βράχων, συνολικά 29.372 νησιά, αλλά και πέντε επιμέρους “πελάγη”, δικαιωματικά ονομάστηκε από όλους τους αρχαίους γεωγράφους και χαρτογράφους ως “Αρχιπέλαγος”. Όρος πού προέρχεται από τις λέξεις “άρχων” και “πέλαγος” και που χρησιμοποιείται από τον μεσαίωνα, σε όλους τους χάρτες που εκδιδόταν. Ακόμη και το 1952, το όνομα που αναφέρεται στο κείμενο της διεθνώς αναγνωρισμένης έκδοσης του ΙΜΟ και εμφανίζεται και στους χάρτες του, είναι “Mer Egee (L’ Archipel)”.

  Οι προσδοκίες της Κύπρου από τον Προέδρο Χριστοδουλίδη

Τα νησιά αυτά του Αιγαίου, έγιναν και σχηματίστηκαν από τα νερά του και συνεπώς όλα τα νησιά μεταξύ της ηπειρωτικής Ελλάδας και των Μικρασιατικών ακτών (ελληνικά και τουρκικά), οφείλουν την ύπαρξη τους στη θάλασσα αυτή. Με απλά λόγια: τα νησιά μας κάθονται πάνω στην χώρα της Αιγηίδος και όχι πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Μικρασιατικής ακτής!

Το αρχιπέλαγος του Αιγαίου

Το Αρχιπέλαγος μας έχει πέντε μικρότερες πελαγικές περιοχές: Θρακικό, Ικάριο, Μυρτώο, Βόρειο Κρητικό και Καρπάθιο. Ειδικά για το Κρητικό πέλαγος, αυτό περιλαμβάνει την θαλάσσια περιοχή που περιβάλει την Κρήτη και υποδιαιρείται σε δύο, στο βόρειο και στο νότιο.

Παλιά, το βόρειο Κρητικό λεγόταν Κρητικό πέλαγος και το νότιο χωριζόταν στο Αιγύπτιο ανατολικά και στο Λιβυκό δυτικά. Όμως για λόγους απλότητας και αποφυγής παρερμηνειών και παρεξηγήσεων, η θαλάσσια περιοχή νότια της Κρήτης αναφέρεται πλέον σαν Νότιο Κρητικό ενώ η βόρεια, Βόρειο Κρητικό και οι ονομασίες αυτές, από το 1990 και μετά, αποτυπώνονται σε όλους τους χάρτινους και ηλεκτρονικούς ναυτιλιακούς χάρτες της ΥΥ.

Εκτός των πελαγών που προαναφέρθηκαν, υπάρχουν και μερικές άλλες, σχετικά μεγάλες θαλάσσιες περιοχές, που χρησιμοποιούνται ανεπίσημα και κυρίως από την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία. Τα ονόματα αυτά δεν αποδίδουν την έννοια με την οποία προσδιορίζεται μια θάλασσα.

Η καθιέρωση αυτή των επιπλέον θαλασσίων περιοχών, είναι πολύ χρήσιμη και διευκολύνει τον εντοπισμό μιας περιοχής. Όμως, τα όρια των περιοχών αυτών θα πρέπει να είναι εύκολο να περιγραφούν, να σχεδιαστούν και κυρίως θα πρέπει να ταυτίζονται με αυτά των άλλων θαλασσίων περιοχών. Θα πρέπει να είναι κοινά για όλους που γράφουν ή περιγράφουν, ένα τόπο, μια περιοχή ή μια θάλασσα.

Διεθνές σύστημα ασφάλειας και χάρτες

Το 1972, με πρωτοβουλία των Διεθνών οργανισμών ΙΗΟ (International Hydrographic Organization στο Μονακό) και ΙΜΟ (International Maritime Organization στο Λονδίνο) αποφασίστηκε και το 1974 δημιουργήθηκε η Παγκόσμια Υπηρεσία Προειδοποιήσεων Ναυσιπλοΐας (World-Wide Navigational Warning Service-WWNWS), που καθιέρωσε το Παγκόσμιο Σύστημα Κινδύνου και Ασφάλειας στη θάλασσα (Global Maritime Distress and Safety System-GMDSS).

Το σχέδιο αυτό εγκρίθηκε το 1988 και τέθηκε σε ισχύ το 1992. Έτσι από τότε, η WWNWS συντονίζει όλους τους ανά τον κόσμο κρατικούς φορείς, ήτοι τις ΥΥ που ενημερώνουν σχετικά με τον ασφαλή πλου των πλοίων και τη διόρθωση ναυτικών χαρτών, τις Εθνικές Μετεωρολογικές Υπηρεσίες για προειδοποιήσεις και προβλέψεις καιρού, τα Κέντρα Συντονισμού Διασώσεων (RCC) σε περίπτωση κινδυνεύοντας σκάφους και τη Διεθνή υπηρεσία επιτήρησης Πάγων (IIP) για ενημέρωση επί ύπαρξης παγόβουνων στους ωκεανούς.

Για την καλύτερη διανομή των πληροφοριών αυτών, η υδρόγειος χωρίστηκε σε 21 περιοχές (γεωγραφικές) που ονομάζονται NAVAREA (μετάδοση προειδοποιήσεων Ναυσιπλοΐας) και METAREA (μετάδοση Μετεωρολογικών πληροφοριών) και κάθε περιοχή έχει ένα κράτος στο ρόλο του Συντονιστή. Κάθε μία περιοχή υποδιαιρείται σε υπο-περιοχές (sub-areas) τα όρια των οποίων συνήθως συμπίπτουν με την ΑΟΖ του παράκτιου κράτους,

Ο ρόλος της Ελλάδας

Η Μεσόγειος με την Μαύρη θάλασσα ανήκουν στη NAVAREA ΙΙΙ (Περιοχή ΙΙΙ) με συντονιστή την Ισπανία, ενώ για την περιοχή “Μετεωρολογικών Πληροφοριών METAREA ΙΙΙ”, συντονιστής είναι, για μεν το δυτικό μέρος η μετεωρολογική υπηρεσία της Γαλλίας, ενώ για το ανατολικό η αντίστοιχη της Ελλάδας.

  “Ψήνονται” για μετά τις εκλογές “Πρέσπες του Αιγαίου”…

Οι METAREA για διευκόλυνση των διαδικασιών, συνήθως χωρίζονται σε μικρότερες θαλάσσιες περιοχές. Στην Ανατολική Μεσόγειο, για την έκδοση μετεωρολογικών προβλέψεων και ενημερώσεων, υπάρχουν 36 υπο-περιοχές.

Στην υπο-περιοχή μας, το ρόλο του συντονιστή για την συλλογή, επεξεργασία και διαβίβαση των μηνυμάτων NAVTEX (αρχικά λέξεων NAVigational TEXt), έχει η Υδρογραφική Υπηρεσία, που συνεργάζεται στενά με τις συναρμόδιες υπηρεσίες, την ΕΜΥ και το Θάλαμο Επιχειρήσεων του Λιμενικού Σώματος.

Τα εξωτερικά όρια των ελληνικών θαλάσσιων περιοχών, συμπίπτουν με τα διεθνώς καθιερωθέντα όρια της περιοχής FIR Αθηνών, καθώς και με αυτά της περιοχής ευθύνης για την Έρευνα- Διάσωση (SAR) σε περίπτωση ναυτικών και αεροπορικών ατυχημάτων. Η περιοχή Ευθύνης Έρευνας και Διάσωσης της Ελλάδος διαιρείται παραπέρα σε έξη υπο-περιοχές, με τα αντίστοιχα υπο-κέντρα στον Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Χανιά, Ρόδο και Μυτιλήνη.

Κοινή συνεννόηση

Ανακεφαλαιώνοντας, η χώρα μας είναι αυτή που ο Θεός την προίκισε με πλήθος νησιών και θαλασσών. Οι θάλασσες αυτές και τα πελάγη μας, πρέπει να συνεχίσουν να αποτελούν τον δίαυλο μεταφοράς πολιτισμού, πνεύματος αγάπης και ανθρωπιστικών αξιών.

Επειδή όμως είναι πολλές, αναφέρονται συχνά και από πολλούς φορείς, επειδή κάθε δάσκαλος, συγγραφέας, δημοσιογράφος, ερευνητής ή εκδότης χαρτών, από επίσημους ναυτιλιακούς μέχρι τουριστικούς και σχολικούς χάρτες, αναφέρει και εμφανίζει τις ίδιες περιοχές με διαφορετικά ονόματα, εκτιμάται πώς είναι απαραίτητος ο συντονισμός, ίσως από την ΥΥ, όλων των αρμοδίων φορέων, ώστε τα ονόματα των θαλασσίων περιοχών με τα όρια τους, να επανελεγχθούν, να σταθεροποιηθούν και να δημοσιοποιηθούν.

Ιδιαίτερη μέριμνα, πρέπει να ληφθεί από το υπουργείο Παιδείας, ώστε όλα τα εκπαιδευτικά βοηθήματα και ιδιαίτερα οι εργασίες που λαμβάνουν κρατική ή από ΕΕ χρηματοδότηση, να χρησιμοποιούν τα ίδια ονόματα και να έχουν τα ίδια όρια. Δεν είναι δυνατόν να βλέπουμε σε κάθε βιβλίο, σύγγραμμα ή άρθρο τα ίδια ονόματα με διαφορετικά όρια, ούτε και να έχουμε ακόμη βιβλία και χάρτες που να έχουν το Νότιο κρητικό πέλαγος χωρισμένο και να το αναφέρουν σαν Λιβυκό ή Αιγυπτιακό Πέλαγος.

Κάτι τέτοιο εκτός από σύγχυση, μόνο προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει. Με τα γειτονικά μας προς νότο κράτη, δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα και οι σχέσεις μας ήταν και είναι, αγαθές. Όμως, επειδή η περιοχή μας είναι στη Νοτιοανατολική Λεκάνη της Μεσογείου, που πολλά συμφέροντα υπάρχουν και πολλές δραστηριότητες λαμβάνουν και θα λαμβάνουν χώρα, ίσως να αναδυθεί κάποιο πρόβλημα και αυτό καλό είναι, να το προλάβουμε.

Δεν είναι δυνατόν να βλέπουμε σε κάθε βιβλίο, σύγγραμμα ή άρθρο τα ίδια ονόματα με διαφορετικά όρια, ούτε και να έχουμε ακόμη βιβλία και χάρτες που να έχουν το Νότιο κρητικό πέλαγος χωρισμένο και να το αναφέρουν σαν Λιβυκό ή Αιγυπτιακό Πέλαγος. Κάτι τέτοιο εκτός από σύγχυση, μόνο προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει. Όταν λέμε “Ικάριο πέλαγος” αυτόματα συλλογιζόμαστε: Η Ικαρία είναι στην Ελλάδα άρα το πέλαγος είναι Ελληνικό! Τι θα πούμε αν από μόνοι μας τους δίνουμε ονόματα που παραπέμπουν σε άλλα κράτη; Είναι λογικό;

Βέβαια, με τα γειτονικά μας προς νότο κράτη, δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα και οι σχέσεις μας ήταν και είναι, αγαθές. Όμως, επειδή η περιοχή μας είναι στη Νοτιοανατολική Λεκάνη της Μεσογείου, που πολλά συμφέροντα υπάρχουν και πολλές δραστηριότητες λαμβάνουν και θα λαμβάνουν χώρα, ίσως μελλοντικά να αναδυθεί κάποιο πρόβλημα και αυτό καλό είναι, να το προλάβουμε.

slpress

Κ. Κυριακόπουλος: Το παλληκάρι από τα Σφακιά σε ένα αμφιλεγόμενο συστημικό παιχνίδι

1

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ακούστε κύριοι… Όταν κρίνουμε τις δηλώσεις ενός πολιτικού σαλτιμπάγκου, μέσα στο πλαίσιο της γενικής πολιτικής του στάσης και συμπεριφοράς, αυτό ΔΕΝ σημαίνει ότι βγάζουμε άγιους αυτούς που κατονόμασε στην επίμαχη ανάρτησή του. Και φυσικά δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε το φαύλο καθεστώς το οποίο κυριαρχεί και σαρώνει τα πάντα στην χώρα. Προσπαθήστε λοιπόν να καταλάβετε ότι δεν έχουμε όλοι αυτήν την απλουστευτική και επιπόλαια λογική…

Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε, είναι να καταδείξουμε ότι οι δηλώσεις από μόνες τους, ανήκουν στην σφαίρα του φαίνεσθαι. Η συνολική πολιτική συμπεριφορά και η συνέπεια ή η ασυνέπεια που καταγράφεται μεταξύ λόγων και έργων, είναι αυτή που αποτυπώνει την πραγματική εικόνα για την ποιότητα του πολιτικού ανδρός.

Άλλο πράγμα λοιπόν το φαίνεσθαι… Και εντελώς διαφορετικό ζήτημα είναι η ωμή πραγματικότητα την οποία οφείλουμε όλοι μας να κοιτάμε κατάματα, εάν δεν θέλουμε να είμαστε τα κορόϊδα της παρέας.

Ο Πολάκης με τις δηλώσεις του, οι οποίες μπορεί να είναι ακόμη και προϊόν παρασκηνίου ή και πολιτικής συναλλαγής, προσπάθησε να κεφαλαιοποιήσει την αντιπαράθεσή του με τον Τσίπρα, η οποία ουσιαστικά προδιέγραφε την αποπομπή του από το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και παράλληλα με αυτό, προσέφερε μια πρώτης τάξεως πολιτική και διαχειριστική υπηρεσία στο Σύστημα που διαμορφώνει έναν οδικό χάρτη πολιτικών συγκλίσεων, εν όψει κρίσιμων εξελίξεων στην οικονομία και κυρίως στα Εθνικά θέματα. Για τους αναγνώστες που ενδέχεται να δυσανασχετούν με την αναφορά μας στην πιθανότητα πολιτικής συναλλαγής ή και παρασκηνίου, θα θέλαμε να τονίσουμε πως για κάθε καλό και αποτελεσματικό χορογράφο του παρασκηνίου, ο Πολάκης λόγω του χαρακτήρα του και της συμπεριφοράς του, είναι το ιδανικό “προϊόν – φιλέτο” που θα ξεχώριζε για μελλοντική αξιοποίηση, κάθε εύστοχος “κυνηγός ευκαιριών”.

Ο Πολάκης λοιπόν κατά την διάρκεια της πολυετούς θητείας του ως κυβερνητικού στελέχους, σήκωνε το χεράκι του, ψήφιζε νομοσχέδια, υπηρέτησε από την θέση του Υπουργού όλα αυτά που λίγο πριν τις εκλογές θυμήθηκε να καταγγείλει και φυσικά δεν παραιτήθηκε αηδιασμένος από αυτό το φαιδρό και απαράδεκτο καθεστώς.

Τι έκανε όμως;;; Συνειδητοποιώντας την ισχύ την οποία εξασφάλιζαν σε αυτό το καθεστώς οι πολιτικές αποφάσεις τις οποίες υπερψήφιζε και ο ίδιος και κυρίως συνειδητοποιώντας ότι η υπερενίσχυση αυτού του καθεστώτος, το καθιστούσε ακαταμάχητο ακόμη και για τα ίδια τα πολιτικά ανδρείκελα που το στήριζαν με τις αποφάσεις τους, άρχισε να θέτει ζήτημα προσώπων που πλαισίωναν τους εκτρωματικούς θεσμούς και όχι ζήτημα θεσμών. Γι αυτό και δεν απαίτησε όσο ήταν μέλος της κυβέρνησης, την οριστική και αμετάκλητη κατάργησή τους.

Το πρόβλημα του Πολάκη και συνολικά των Πολάκηδων όλων των ειδών, ΔΕΝ είναι οι θεσμοί που υπεξαιρούν κυριαρχία στο πλαίσιο της Διοίκησης. Το πρόβλημα των Πολάκηδων, είναι η επιδίωξή τους να τοποθετηθούν στα κρίσιμα πόστα αυτών των θεσμών, διαχειριστές χειραγωγούμενοι, «ημέτεροι» κλπ, που να διευκολύνουν με την στήριξη, την συγκάλυψη ή την ανοχή τους, το κομματικό πλιάτσικο σε όλα τα επίπεδα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο προειδοποιούσε και απειλούσε τους πάντες ότι «η δεύτερη φορά θα είναι αλλιώς».

Αποφασίστε λοιπόν κύριοι εάν θέλετε να δείτε την μεγάλη εικόνα απροκατάληπτα, ή εάν σας αρκεί να μένετε σε δηλώσεις πομπώδεις που χαϊδεύουν αυτιά. Εάν σας αρκούν οι δηλώσεις, θα μας επιτρέψετε να σας θυμίσουμε ορισμένες κι εσείς δεν έχετε παρά να φέρετε στο μυαλό σας την πολιτική τύχη που τους επιφύλαξαν αυτοί που τις επικαλέστηκαν με στόχο να σας εξαπατήσουν…

  • «Λεφτά υπάρχουν» σας είπαν… Μήπως θυμάστε τι έγιναν αυτά τα λεφτά;;;
  • «Go back κυρία Μέρκελ» σας είπαν… Μήπως θυμάστε ποιο ήταν το αποτέλεσμα;;;
  • «Κατάργηση των μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο σας είπαν»… Και σας δούλεψαν ψιλό γαζί…
  • «Σκίζουμε τα μνημόνια σελίδα σελίδα σας είπαν»… Και επανήλθαν για να σας πουν το αμίμητο «Ουδείς αλάθητος»…
  • «Δημοψήφισμα σας προσέφεραν»… Την τύχη του την είδατε…
  • «Ο Στουρνάρας θα πάει σπίτι του» σας είπαν… Και ο Στουρνάρας βασιλεύει ακόμη και αποφασίζει για την ζωή όλων μας…

Νομίζουμε πως δεν έχει σημασία να συνεχίσουμε με την παράθεση «δηλώσεων»… Ίσως έχει σημασία όμως να θυμίσουμε, ότι στην διάψευση πολλών από αυτές, πρωτοστάτησε και ο κύριος Πολάκης. Το γνωστό παλληκάρι από τα Σφακιά. Άλλωστε το πρώτο πράγμα το οποίο θα έπρεπε να απαιτήσει ο κ. Πολάκης, από την Κυρία Βαλαβάνη και σύσσωμη την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ήδη από το 2015, θα έπρεπε να ήταν η κατάργηση της ΑΑΔΕ με ένα νόμο και ένα άρθρο. Αναρωτηθείτε μόνοι σας γιατί δεν το έκανε… Αναρωτηθείτε μόνοι σας γιατί δεν εμπόδισε να ψηφιστούν νομοθετήματα τα οποία έλυσαν τα χέρια των δικαστών και τους επέτρεψαν να τσακίζουν την περιουσία του κόσμου…

Όσοι λοιπόν θέλουν να παραμυθιάζονται, δεν έχουν παρά να μείνουν στην λαγνεία των δηλώσεων. Όποιοι όμως σέβονται τον εαυτό τους στοιχειωδώς και δεν θα ήθελαν να αποτελέσουν γι ακόμη μια φορά τα κορόιδα της παρέας, οφείλουν να δουν πέρα από το επιμελώς στημένο σκηνικό, προκειμένου να αντιληφθούν ότι το παιχνίδι του Πολάκη είναι ένα παιχνίδι αμιγώς συστημικό, η επιτυχία του θα εξαρτηθεί από την έκταση των αφελών που θα καταφέρει να εγκλωβίσει και οι οδυνηρές συνέπειές του θα διαχυθούν στην κοινωνία, θα είναι βαρύτατες και θα αφορούν όλους μας.

Δείτε την απαγορευμένη ταινία 1922 του Νίκου Κούνδουρου του 1978 για την καταστροφή της Σμύρνης με ελληνικούς υπότιτλους

1

Δείτε την απαγορευμένη ταινία 1922 του Νίκου Κούνδουρου του 1978 για την καταστροφή της Σμύρνης με ελληνικούς υπότιτλους

 
Κριτική, επιμέλεια Σοφία Ντρέκου
22 Φεβρουαρίου 2017 έφυγε ο Νίκος Κούνδουρος σε ηλικία 90 ετών, ένας από τους κορυφαίους Έλληνες Σκηνοθέτες και σεναριογράφους, θεωρούμενος ευρέως ως μία από τις σπουδαιότερες μορφές του ελληνικού κινηματογράφου. Σκηνοθέτησε την απαγορευμένη ταινία «1922» (1978) για την καταστροφή της Σμύρνης. 
O Νίκος Κούνδουρος γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1926 στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης. Για τις ιδέες του βρέθηκε στην Μακρόνησο (μαζί με τον Θανάση Βέγγο βλ. εδώ), αλλά σε αντίθεση με άλλους, ούτε τις εξαργύρωσε, ούτε τις αρνήθηκε για να γίνει γιάπης. Αν και αριστερός, δέχθηκε άγρια επίθεση από την αριστερή κριτική για τις ταινίες «Δράκος» (1956) και «1922» (1978), πριν ο «Δράκος» αναδειχθεί η σημαντικότερη ταινία όλων των εποχών στον ελληνικό κινηματογράφο. 
1922 του Νίκου Κούνδουρου, 1982 (135′)

Αυτοί που δεν κατάφεραν να επιβιβασθούν στα πλοία –πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι– αναγκάστηκαν να διασχίσουν τις άγονες πεδιάδες της Ανατολίας, για να υποκύψουν εκεί στην πείνα τη δίψα και το μαχαίρι του νικητή.

Η Ταινία «1922» (Η καταστροφή της Σμύρνης) είναι ελληνική δραματική ταινία, του 1978, σε σκηνοθεσία του Νίκου Κούνδουρου (15 Δεκεμβρίου 1926 – 22 Φεβρουαρίου 2017) και παραγωγή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Αναφέρεται στην πυρπόληση και καταστροφή της Σμύρνης της Μικράς Ασίας και την γενοκτονία των Ελλήνων κατοίκων της, στις 14 Σεπτεμβρίου 1922, από τους νεότουρκους του Κεμάλ, με σκοπό την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους.

Η ταινία βασίστηκε σε αυθεντικές μαρτυρίες από το μυθιστόρημα «Το νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη και στην οποία απαγόρευσαν την προβολή της στις κινηματογραφικές αίθουσες μέχρι το 1982. Μια ταινία που όχι μόνο κατέγραψε τη βαρβαρότητα των Νεοτούρκων, αλλά ανέδειξε και την Ελλαδική νοοτροπία των Νεοελλήνων να συγκαλύπτουν για λόγους σκοπιμότητας τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικρασίας.
 
Βλέποντας την ταινία έμεινα έκπληκτη από τη δομή και τη δράση στο έργο του. Η συγκεκριμένη περίοδος χρονικά δεν είναι εύκολα αναπαραστάσιμη, ακόμη και για εκείνους που έχουν διαβάσει πολλές από τις πλευρές της Ιστορίας, ή ακόμη και για εκείνους που τη βίωσαν.
Στην πλειοψηφία των σκηνών ηχεί και φωνάζει η αντικειμενικότητα. Η πλευρά των αδικημένων ντόπιων. Των Μικρασιατών. Η τούρκικη εκδίκηση για τους Έλληνες «ιμπεριαλιστές» κατά την άποψη των Τούρκων. Το αβοήθητο της κατάστασης. Ένας λαός που ζητούσε λύτρωση. Μια αδικημένη πλευρά. Πρόσωπα. Πρόσωπα τρελαμένα που γυρίζει ο κόσμος τους τούμπα. Μια βασανιστική περιήγηση μέχρι το φινάλε. Τα βασανιστήρια. Το όνειρο που ποτέ δε θά ρθει. Το πουθενά.Εκπληκτική σκηνοθεσία, με όραμα και φωτισμένες στιγμές. Οι χαρακτήρες πλασμένοι με ατέλειες, με γωνίες, με προβλήματα. Απλή η δομή, κυριολεκτική η κατάληξη. Δίκαιοι οι συμβολισμοί. Μία από τις κορυφαίες ελληνικές ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ, κατά την ταπεινή μου άποψη. Μια κατακραυγή, μια φωνή απελπισίας, απέναντι στην Κωνσταντινική αμέλεια και το θάνατο του πιο ουτοπικού ονείρου για τον ελληνισμό.

«1922» (Η καταστροφή της Σμύρνης) η ταινία που αναφέρεται στην πυρπόληση και καταστροφή της Σμύρνης της Μικράς Ασίας και την γενοκτονία των Ελλήνων κατοίκων της, στις 14 Σεπτεμβρίου 1922, από τους νεότουρκους του Κεμάλ, με σκοπό την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους. Βασίστηκε σε αυθεντικές μαρτυρίες από το μυθιστόρημα «Το νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη και στην οποία απαγόρευσαν την προβολή της στις κινηματογραφικές αίθουσες. Μια ταινία που όχι μόνο κατέγραψε τη βαρβαρότητα των Νεοτούρκων, αλλά ανέδειξε και την Ελλαδική νοοτροπία των Νεοελλήνων να συγκαλύπτουν για λόγους σκοπιμότητας τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικρασίας.

Δείτε: Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος

 

Ήταν απαγορευμένη μέχρι το 1982

Για λόγους διπλωματικούς και πολιτικούς, η προβολή της ταινίας υπήρξε απαγορευμένη μέχρι το 1982. Επί Κωνσταντίνου Καραμανλή, απαγορεύτηκε η προβολή της, επειδή το Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας διαμαρτυρήθηκε αναφέροντας ότι τέτοιες ταινίες δυναμιτίζουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ο Κούνδουρος, όμως, πήρε αντίγραφο του έργου, το οποίο προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το 1978, λαμβάνοντας 9 βραβεία, μεταξύ των οποίων: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, φωτογραφίας (Νίκος Κακαβουδάκης), Α’ Ανδρικού (Βασίλης Λάγγος) και Α’ Γυναικείου ρόλου (Ελεωνόρα Σταθοπούλου).

Η ταινία είχε την ίδια τύχη και με τις κυβερνήσεις Ανδρέα Παπανδρέου. Χάριν παραδείγματος, η θλιβερή ιστορία της λαθραίας κόπιας που στάλθηκε το 1982 στο Διεθνές Φεστιβάλ Βουδαπέστης. Μισή ώρα πριν από την προβολή της, κατέφθασε από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών εντολή προς τον Έλληνα πρέσβη να εμποδίσει την προβολή της ταινίας. Ο Έλληνας πρέσβης ζήτησε με τη σειρά του από το ουγγρικό υπουργείο Εξωτερικών να εμποδίσει την προβολή της ταινίας. Πράγμα που έγινε! Λίγο αργότερα, με παρέμβαση του Μικρασιάτη, τότε υπουργού, Γιάννη Καψή, έλαβε τέλος η ομηρία της ταινίας και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου την παρέδωσε στον Νίκο Κούνδουρο. Ας σημειωθεί ότι με κοινή συμφωνία του σκηνοθέτη με το ΥΠΕΞ, η ταινία δεν θα έπρεπε να παιχτεί ποτέ − και ούτε έχει παιχτεί μέχρι σήμερα − στην ελληνική Θράκη.
Όλος ο Ελληνισμός αλλά και απανταχού της Γης πρέπει να δουν την ταινία.

 

Τιμή και Μνήμη στον Ρωμιό σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο και στο βωμό της Ιστορικής και Εθνικής Συνείδησης, καθώς η Ιστορική και Εθνική Συνείδηση συνιστούν όψεις του ίδιου νομίσματος, αφού η αυτογνωσία που προκύπτει από την πρώτη οδηγεί στη δεύτερη. (Βλ. παρακάτω συνέντευξη του σκηνοθέτη για την ταινία)

 

9 Βραβεία-Διακρίσεις:

Καλύτερου Σεναρίου
ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ (19o) ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1978
Καλύτερης Ερμηνείας α’ Γυναικείου Ρόλου
ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ (19o) ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1978
Καλύτερης Σκηνοθεσίας
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ CAPE TOWN 1982
Καλύτερης Ταινίας
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ CAPE TOWN 1982
Καλύτερης Φωτογραφίας
ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ (19o) ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1978
Καλύτερης Ερμηνείας α’ Ανδρικού Ρόλου
ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ (19o) ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1978
 
ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑΣ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (19o)
ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (19o)
 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (19o) ΣΕΝΑΡΙΟΥ (ΙΩΑΝΝΗ ΒΕΛΛΙΔΗ)
ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΕΪΠ ΤΑΟΥΝ ΝΟΤΙΟΣ ΑΦΡΙΚΗ 1982
 
ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΕΪΠ ΤΑΟΥΝ
ΝΟΤΙΟΣ ΑΦΡΙΚΗ 1982 ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ
Συμμετοχές:
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕΝΤ ΕΤΙΕΝ ΓΑΛΛΙΑ 1983
ΕΤΟΣ ΒΡΑΒΕΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
1978 Grand Prix Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
1978 Καλύτερου Σεναρίου Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
1978 Καλύτερης Φωτογραφίας Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
1978 Καλύτερης Ερμηνείας α΄ Γυναικείου Ρόλου Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
1978 Καλύτερης Ερμηνείας α` Ανδρικού Ρόλου Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
1982 Καλύτερης Ταινίας Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Κέιπ Τάουν
1982 Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Κέιπ Τάουν
Οι Πληροφορίες ελήφθησαν από το
Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου
ΤΟ «1922» ΥΠΗΡΞΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΟΡΓΗΣ 
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΥ 

«Με αφορμή μια προβολή του «1922», βρεθήκαμε στο φιλόξενο σπίτι του στο Μετς να μιλάμε για τις ταινίες του και για την πρόσφατη «περιπέτεια» του με τέσσερεις μετανάστες. Οι απόψεις του σίγουρα θα σοκάρουν τους παλιούς του συντρόφους, αλλά είναι η φωνή ενός αιώνια οργισμένου Έλληνα.

«1922»: Μια απαγορευμένη ταινία

  • Να μιλήσουμε για το «1922»; Πως σκεφθήκατε να γυρίσετε αυτήν την ταινία;
Είναι περίεργη η ρίζα. Η μητέρα μου είχε μαζέψει στο σπίτι δύο προσφυγοπούλες. Ήταν δύο συγκινητικά άτομα και εγώ αποσπούσα πληροφορίες για την ζωή τους, τον τρόπο που ζούσαν. Και σιγά- σιγά μπήκε μέσα μου ένα ενδιαφέρον, όχι πατριωτικό θα μπορούσα να πω, αλλά για το δράμα του ελληνικού λαού. Και σιγά-σιγά μελετώντας αποφάσισα να κάνω την ταινία. Όπως πάντα μελέτησα την εξουσία, διότι υπήρχε μια πληροφορία ότι ο Παπανδρέου η ο Μεταξάς η ποιος άλλος δεν ξέρω, να πέσει μια σιωπή για το δράμα των 3 εκατομμυρίων προσφύγων, που σφάχτηκαν η εξορίστηκαν τον Αύγουστο του 1922.
Έψαχνα τα ελληνομικρασιατικά αρχεία. Υπήρχαν δύο ογκώδη βιβλία με θέμα τις μαρτυρίες των προσφύγων. Και αυτά είχαν απαγορευτεί να κυκλοφορήσουν. Και μένα κάθε απαγόρευση γεννά μέσα μου ένα είδος αντίστασης. Όταν ότι αφορά ένα οδυνηρό θέμα ενός λαού απαγορεύεται να κυκλοφορήσει, απαγορεύεται να λεχθεί, λέω «δεν πάει στο διάολο;»
  • Από τότε υπήρχε το μικρόβιο της «ελληνοτουρκικής φιλίας»;
Δεν ξέρω πως το διάολο το επεξεργαζόταν, αλλά το θέμα είναι ότι ξύπνησε μέσα μου ένας θυμός. Και επειδή όλες μου οι ταινίες είναι δημιουργήματα θυμού, λέω «θα το κάνω ταινία». Και έκανα το «1922».
  • Που βασίζεται η ταινία;
Βασίσθηκε κατ’ αρχήν στο οδοιπορικό του Ηλία Βενέζη με το ίδιο θέμα (σ.σ. εννοεί το «Νούμερο 31328») από όπου κράτησα όλο το βιβλίο. Εκεί είδα ότι ο Βενέζης μέσα στον καημό του και το λυρικό του μεράκι είχε μια τρυφερότητα και καλά έκανε, στον τρόπο που περιέγραφε την φρίκη. Αλλά τέτοια φρίκη και τρυφερότητα δεν πήγαινε και τόσο καλά. Εξαφάνισα λοιπόν την τρυφερότητα από το βιβλίο και κράτησα την φρίκη.
  • Υπάρχει όμως ένας ηρωισμός των Ελλήνων στην ταινία που δεν υπάρχει στο βιβλίο του Βενέζη. Παραδείγματος χάριν στην σκηνή που ο Τούρκος τους λέει ποιος θα πιει από το πηγάδι και τους σκοτώνει έναν-έναν.
Έχεις δίκιο. Εγώ συμφωνώ μαζί σου. Προσπάθησα με νύξεις, γιατί δεν ήθελα να κάνω μια ηρωική ταινία…
  • Γιατί όχι ηρωική;
Έλα ντε. Γιατί όχι; Δεν φοβήθηκα την λογοκρισία. Την αλήθεια φοβήθηκα. Όταν ξαναδείς την ταινία καμιά φορά θα δεις πως αντιμετωπίζω το «Έλληνας – Τούρκος», το «Τούρκος – Έλληνας» κάθε λίγο. Μπορείς να πεις ότι αντιμετωπίζω τους Τούρκους με γενναιοδωρία.
  • Τι εννοείτε;
Δηλαδή δεν είναι ο καλός και ο κακός. Είναι ο νικητής και ο ηττημένος. Έχει τεράστια διαφορά.
  • Πάντως στην ταινία υπάρχουν συγκλονιστικές σκηνές που δείχνετε όλη την σκληρότητα των Τούρκων. Όπως στην σκηνή που ο Τούρκος κόβει τους όρχεις του Έλληνα και φωνάζει «Η Τουρκία στους Τούρκους».
Το θυμάσαι βλέπω. Δεν ήθελα να το ισοπεδώσω. Αυτή είναι μια σκηνή που επέτρεψα στο σενάριο, όπως και την σκηνή που ο ιππέας σκοτώνει τους Αρμένηδες. Το ίδιο φαίνεται στην νεαρή κοπέλα (ο ρόλος της Ελεωνόρας Σταθοπούλου) και της μαμάς της, αλλά και την Τουρκάλα υπηρέτρια, που τους επιστρέφει την οργή τους καταδίδοντας τον αδελφό της κοπέλας. Υπάρχει μία νύξη συνεχώς. Δεν ήθελα να κάνω μια ταινία ερμαφρόδιτη, και δεν ήταν. Απόδειξη ότι εξόργισε την Αριστερά, η οποία την έβρισε από διακόσιες πλευρές.
  • Πως χαρακτήρισε η Αριστερά το «1922»;
Πρώτα από όλα την κατηγόρησε για σωβινισμό. Για αυτούς ήταν μια ταινία σωβινιστική και δεν επιτρέπεται ένας αριστερός διανοούμενος, δηλαδή εγώ, να έχει αυτήν την θέση.
  • Δηλαδή όποιος έχει μια διαφορετική άποψη από την διεθνιστική στάση της Αριστεράς, πρέπει να στήνεται στα τρία μέτρα;
Είναι αυτή η στείρα αριστερή αντιμετώπιση που επιτίθεται σε ότι δεν βολεύει τα διάφορα ΚΚΕ.
  • Θα ήθελα να μου πείτε για την απαγόρευση της ταινίας. Γιατί από ότι ξέρω απαγορεύθηκε και επί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Όχι. Απαγορεύθηκε από την δεξιά κυβέρνηση. Γιατί άμα ήλθε στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ, ήταν ο υπουργός ο Καψής και την απελευθερώθηκε.
  • Μισό λεπτό. Επί ΠΑΣΟΚ ήταν να προβληθεί αι το «1922» σε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ στην Ουγγαρία, και την τελευταία στιγμή επεμβαίνει ο Έλληνας πρέσβης και απαγορεύεται η προβολή της ταινίας.
Μάλιστα.
  • Τελικά επεμβαίνει ο Καψής και την απελευθερώνει.
Όχι. Ο Καψής επεμβαίνει αργότερα. Η ταινία απαγορεύθηκε.
  • Δηλαδή απαγορεύθηκε και επί Παπανδρέου;
Ναι. Απαγορεύθηκε μέσω πρεσβευτών, του Έλληνα πρεσβευτή και του Τούρκου πρεσβευτή.
  • Αληθεύει ότι το «1922» έχει απαγορευθεί δια παντός να προβληθεί στην Θράκη;
Ο Καψής την απελευθέρωσε.
  • Εγώ ξέρω ότι απελευθερώθηκε επί Καψή, αλλά έχει απαγορευθεί να προβάλλεται στην Θράκη.
Α, μπράβο! Έχεις δίκιο σε αυτό. Το είχα ξεχάσει. Απαγορεύθηκε στην Θράκη και όπου υπάρχουν μωαμεθανοί. Η ταινία λευτερώθηκε εκτός από την Θράκη, όπως πολύ σωστά είπες. Πρέπει να σου πω ότι η στάση απέναντι στην ταινία ήταν αρνητική και μόνο με την απαγόρευση έκανε τον κόσμο να έχει θετική στάση. Προβλήθηκε σε 32 κινηματογράφους και όλο κάθε λίγο θα την δεις να παίζεται σε ακριτικά νησιά.
  • Το βιβλίο της Ρεπούση υπήρξε μία ανατριχιαστική εθνική κακοήθεια. Θυμάμαι ότι το «Πρώτο Θέμα» διένειμε το «1922» σε μια περίοδο που υπήρχε η διαμάχη για το βιβλίο της Ρεπούση. Εσείς τι γνώμη έχετε για το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, που μιλάει για «συνωστισμό στην Σμύρνη»;
Είναι μια ανατριχιαστική εθνική κακοήθεια. Άμα το διάβασα, γιατί μου το φέρανε φίλοι και μου είπαν «διάβαστο», έμεινα άναυδος τελείως. Πήγα και είδα την Υπουργό Παιδείας, την Γιαννάκου και της είπα: «Δεν ντρέπεσαι κυρία υπουργίνα; Κράτος είναι αυτό;» Ήμουν άγριος και χυδαίος από την αγανάκτηση μου. «Δεν ντρέπεσαι να ισχυρίζεσαι ότι κάθεσαι στην καρέκλα και διαχειρίζεσαι εξουσία σε βάρος των Ελλήνων;» Μου λέει: «Μα τι είναι αυτά που λέτε;» «Είναι έτσι, όπως το λέω. Ορίστε το βιβλίο». Και της το δίνω. «Πιστεύετε ότι δεν το έχω διαβάσει;» «Όχι, αλλά αν το έχετε διαβάσει είναι ακόμα χειρότερο γιατί είστε κατάπτυστη» «Μα πως μου μιλάτε έτσι» μου κάνει. «Παρόλο που είστε γυναίκα και ως εξ’ ορισμού πρέπει να σας σέβομαι, δεν σας σέβομαι καθόλου». Πιστεύω ότι την κυρία Ρεπούση πρέπει να την στείλουν σε καμία βραχονησίδα. Είναι αφάνταστη η χυδαιότητα αυτής της γυναίκας.
  • Όλες αυτές τις προσπάθειες για να είμαστε φίλοι με τους Τούρκους, πως τις βλέπετε;
Αυτή ήταν πάντα μια θέση των Παπανδρέου. Ήταν μέσα στους κανόνες μιας καλής γειτονίας και της Ενωμένης Ευρώπης και του πνεύματος της εποχής. Ευτυχώς δεν έγινε τίποτα από όλα αυτά.
Είναι η πρώτη φορά που λέω «Μπράβο κύριοι Γερμανοί!» Οι Γερμανοί δεν θέλουν την Τουρκία στην Ευρώπη, και την θέλουμε εμείς. Εμείς είμαστε σφουγγοκωλάριοι. Έτσι συμπεριφερόμαστε, σαν σφουγγοκωλάριοι. Οι Γερμανοί βεβαίως δεν θέλουν την Τουρκία στην Ευρώπη όχι για κανένα πατριωτικό λόγο, αλλά γιατί είναι 70 εκατομμύρια οι Τούρκοι και θα τους καβαλήσουν. Παρόλο που έχει χιλιάδες Τούρκους εργάτες, η Γερμανία έκλεισε τα σύνορα στους Τούρκους.
Όταν μου επιτέθηκαν ένοιωσα ένα μίσος ταξικό, κοινωνικό και εθνικό
  • Για πείτε μας για την περιπέτεια που είχατε πριν από λίγους μήνες.
Μιας και μιλούσαμε για Τούρκους, πρέπει να πούμε για ένα θέμα τεράστιο, που άρχισε πριν από χρόνια. Και αυτό είναι η τελείως ανόητη γενναιοδωρία των Ελλήνων να ανοίξουνε τα σύνορα. Τώρα οι Γάλλοι και οι Γερμανοί τα ανοίξανε, αλλά τώρα τα κλείνουν. Ξέρεις ότι για τους δικούς τους μετανάστες οι Γάλλοι, δηλαδή τους Αλγερινούς και τους Μαροκινούς άνοιξαν τα σύνορα, γιατί ήταν μέρος της Κοινοπολιτείας. Μετά όμως τους μαντρώσανε. Τους είπαν «Στοπ!» Και οι Έλληνες λένε: «Μπάτε σκύλοι, αλέστε!». Εγώ δεν βρίσκω άλλη εξήγηση από την ηλιθιότητα.
Στο πρόβλημα της μετανάστευσης στάθηκα ενάντιος. Μάλιστα κατηγορήθηκα ότι κάνω φυλετικές διακρίσεις. Ποιος; Εγώ, ένας αριστερός! Αλλά από την πρώτη στιγμή είδα τον κίνδυνο γιατί έχω ζήσει στην Γαλλία, έχω ζήσει στην Ευρώπη έχω καταλάβει ότι όταν λένε ότι υπάρχει κίνδυνος, είναι κίνδυνος πράγματι. Όταν οι Γάλλοι αναγκάσθηκαν να κλείσουν τα σύνορα τους, παρά τις πιέσεις, κάτι μου άφησαν. «Σιγά, παιδιά τους λέω. Δεν αντέχουμε, είμαστε λίγοι, είμαστε πολλοί λίγοι για να ανοίξουμε τα σύνορα». Και όμως τα ανοίξαμε. Έγινε ξέφραγο αμπέλι η Ελλάδα. Δεν μπορούμε καν να τους ταΐσουμε. Στην αρχή κουβαλήθηκαν με φθηνό μεροκάματο στις αγροτικές περιοχές για αγροτικές δουλειές. Είπαν «Εντάξει, είναι μια ανακούφιση στο μάζεμα της ελιάς». Τελικά φτάσαμε στο δικό μου επεισόδιο.

Κατά τα ξημερώματα της 21 Οκτωβρίου του 2010, έπεσε θύμα ληστείας στο σπίτι του στο Μετς, από 3 μασκοφόρους τους οποίους η αστυνομία δεν κατάφερε να εντοπίσει, ενώ ο ίδιος μεταφέρθηκε στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου «Γεώργιος Γεννηματάς». Υπήρξε θύμα ανάλογης ενέργειας και 2 μήνες νωρίτερα.

Πείτε μας, πως έγιναν τα πράγματα;

Ήταν δύο η ώρα το βράδυ και έβλεπα τηλεόραση και ξαφνικά μπαίνουν μέσα τέσσερεις ξένοι με μάσκες. Χίμηξαν πάνω μου, μου κλείσανε το στόμα με ένα μαξιλάρι. Με έδεσαν με τα καλώδια του τηλεφώνου, με κτύπησαν αμείλικτα, με μίσος ταξικό, κοινωνικό, εθνικό. Κάθε λογής μίσος ήταν πάνω στην κίνηση τους. Εγώ ήμουν σίγουρος ότι η γραμμή ήταν «σκοτώστε τον!» Αλλά δεν με σκότωσαν. Ένα άλλο άνθρωπο, καθηγητή που μένει εδώ κοντά, τον σκότωσαν.»
Απόσπασμα από την συνέντευξη του αειμνήστου σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου που δόθηκε στον δημοσιογράφο Γιώργο Πισσαλίδη και δημοσιεύθηκε στο τεύχος 29 (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2011) του περιοδικού «Patria». 
«Ίσως το πλέον συμβολικό παράδειγμα για τις προσπάθειες συγκάλυψης της Μικρασιατικής Γενοκτονίας υπήρξε η πορεία της ταινίας «1922» του γνωστού σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου. Η περιπέτεια της συγκεκριμένης ταινίας αποτελεί την πλέον αποκαλυπτική πράξη του νεοελληνικού αναθεωρητισμού. Βασισμένη σε αυθεντικές μαρτυρίες, γυρίστηκε το 1977-1978 με τη χρηματοδότηση του κρατικού Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (ΕΚΚ).Από την εποχή των γυρισμάτων (τρία μόλις χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο) η Χουριέτ είχε καταγγείλει την ταινία, υποστηρίζοντας ότι έτσι «υπονομεύονται» οι ελληνοτουρκικές συνομιλίες. Φυσικά το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών γνώριζε καλύτερους και αποτελεσματικότερους τρόπους διαμαρτυρίας. Οι τουρκικές αντιδράσεις απέδωσαν! Το ελληνικό υπουργείο Προεδρίας αρνήθηκε να δώσει άδεια προβολής στην ταινία, κάτι που ήταν απαραίτητο για να βγει στις αίθουσες.

Επί πλέον, το ΕΚΚ, το οποίο ήταν ιδιοκτήτης της ταινίας και είχε ως προϊστάμενη αρχή το υπουργείο Βιομηχανίας, δέσμευσε την ταινία στο εργαστήριο. Μια κόπια που παρανόμως κατάφερε να εξασφαλίσει ο Κούνδουρος προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αποσπώντας 9 βραβεία. Το υπουργείο Προεδρίας φοβούμενο την κατακραυγή δεν τόλμησε να απαγορεύσει την προβολή της ταινίας, η οποία παρέμενε δεσμευμένη στα συρτάρια του ΕΚΚ.»

Απόσπασμα από το άρθρο «Μικρά Ασία και αμφισβήτηση της Ιστορίας» στην εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» στις 16.09.2001 kathimerini.gr
Ο Νίκος Κούνδουρος (1926 – 2017)
Ο Νίκος Κούνδουρος (15 Δεκεμβρίου 1926 – 22 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και μοντέρ, θεωρούμενος ευρέως ως μία από τις σπουδαιότερες μορφές του ελληνικού κινηματογράφου. Σε μια καριέρα που διήρκεσε περισσότερα από πενήντα χρόνια, ο Κούνδουρος σκηνοθέτησε δώδεκα κινηματογραφικές ταινίες, από τις οποίες η γνωστότερη είναι ο «Ο Δράκος» (1956), που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα αριστουργήματα του ελληνικού σινεμά. Άλλες ταινίες του, όπως οι Μαγική Πόλη (1954), Οι παράνομοι (1958) και Μικρές Αφροδίτες (1963) επίσης απέσπασαν διακρίσεις σε εγχώρια και διεθνή φεστιβάλ. Επιπλέον, έχουν κατά καιρούς εκδοθεί αρκετά ημερολόγια και αυτοβιογραφικά βιβλία του, όπως επίσης και ο θεατρικός μονόλογος «Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου».
O Νίκος Κούνδουρος γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1926 στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης. Για τις ιδέες του βρέθηκε στην Μακρόνησο (μαζί με τον Θανάση Βέγγο βλ. εδώ), αλλά σε αντίθεση με άλλους, ούτε τις εξαργύρωσε, ούτε τις αρνήθηκε για να γίνει γιάπης. Αν και αριστερός, δέχθηκε άγρια επίθεση από την αριστερή κριτική για τις ταινίες «Δράκος» (1956) και «1922» (1978), πριν η πρώτη αναδειχθεί η σημαντικότερη ταινία όλων των εποχών στον ελληνικό κινηματογράφο.
Ο Νίκος Κούνδουρος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 90 ετών, 22 Φεβρουαρίου 2017.
Μια ιστορία ντροπής για την ταινία «1922»
Πώς η Τουρκία μέσω της ελληνική κυβέρνησης 
προσπάθησε να εμποδίσει την προβολή της ταινίας 
«1922» για τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Σμύρνης
Βλάση Αγτζίδη, διδάκτωρ σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός
https://www.armynow.net/nikos-koundouros-mia-agnwsti-istoria/
Με αφορμή το θάνατο του μεγάλου σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου θυμήθηκα ένα περιστατικό που μου είχε αφηγηθεί ο ίδιος, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του  ’90.
Είχαμε βρεθεί σε μια ταβέρνα στους Θρακομακεδόνες μετά από κάποιες εκδηλώσεις ενός Πολιτιστικού Συλλόγου της περιοχής, στον οποίο σύλλογο πρωτοστατούσε τότε η σύζυγος του ζωγράφου Κώστα Τσόκλη.
Στην παρέα μας, εκτός από τον Κούνδουρο βρισκόταν και η Αρβελέρ με τον σύζυγό της.
Το περιστατικό το δημοσίευσα εκείνη την εποχή στην “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”, στο πλαίσιο ενός αφιερώματος για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το παραθέτω όπως το δημοσίευσα:
«Μεγάλη είναι η έκπληξη του ιστορικού, όταν συναντά μέσα στην ιστορική διαδρομή ταυτόσημα γεγονότα και συμπεριφορές, ειδικά όταν αυτά απέχουν χιλιάδες χρόνια μεταξύ τους. Σ’ αυτή λοιπόν την κατηγορία εντάσσονται ο Φρύνιχος και ο Κούνδουρος, παρότι τους χωρίζουν περί τα 2.500 χρόνια.
Ο Ηρόδοτος μας ενημερώνει (βιβλ. 6, κεφ. 21) ότι επί “επωνύμου άρχοντος” Θεμιστοκλέους, λίγο μετά την καταστολή της επανάστασης των ιωνικών πόλεων εναντίον των Περσών κατακτητών στην Αθήνα απαγορεύτηκε η θεατρική παράσταση του έργου “Μιλήτου Άλωσις” του τραγωδού Φρύνιχου. Το θέμα της τραγωδίας ήταν η καταστροφή της Μιλήτου από τους Πέρσες.
Οι τότε Αθηναίοι, που είχαν εγκαταλείψει τους Ίωνες στο έλεος των Περσών, προτίμησαν να απαγορεύσουν την παράσταση. Τιμώρησαν επί πλέον τον Φρύνιχο με υψηλό χρηματικό πρόστιμο γιατί τους θύμιζε «οικεία κακά».
Πίσω από την απαγόρευση βρισκόταν η ολιγαρχική παράταξη, η οποία είχε βρει φιλόξενη στέγη στα περσικά ανάκτορα μετά την κατάλυση της τυραννίας το 510 π.χ.
Η ίδια συμπεριφορά με αυτή των ολιγαρχικών επαναλήφθηκε 2.500 χρόνια μετά, με αφορμή την ταινία «1922» του Νίκου Κούνδουρου. Η ταινία αυτή γυρίστηκε το 1977-1978 με τη χρηματοδότηση του κρατικού Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ).
Από την εποχή των γυρισμάτων (τρία μόλις χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο) η «Χουριέτ» είχε καταγγείλει την ταινία, υποστηρίζοντας ότι έτσι «υπονομεύονται» οι ελληνοτουρκικές συνομιλίες. Φυσικά το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών γνώριζε καλύτερους και αποτελεσματικότερους τρόπους διαμαρτυρίας. Οι τουρκικές αντιδράσεις απέδωσαν!
Το ελληνικό Υπουργείο Προεδρίας αρνήθηκε να δώσει άδεια προβολής στην ταινία, κάτι που ήταν απαραίτητο για να βγει στις αίθουσες. Επί πλέον, το ΕΚΚ, το οποίο ήταν ιδιοκτήτης της ταινίας και είχε ως προϊστάμενη αρχή το Υπουργείο Βιομηχανίας, δέσμευσε την ταινία στο εργαστήριο. Μια κόπια που παρανόμως κατάφερε να εξασφαλίσει ο Κούνδουρος προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αποσπώντας 9 βραβεία.
To Υπουργείο Προεδρίας, φοβούμενο την κατακραυγή δεν τόλμησε να απαγορεύσει την προβολή της ταινίας, η οποία παρέμενε δεσμευμένη στα συρτάρια του ΕΚΚ. Η λαθραία κόπια σταλθηκε το 1982 (οκτώ χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο) στο Διεθνές Φεστιβάλ Βουδαπέστης. Μισή ώρα πριν την προβολή της, κατέφθασε από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών εντολή προς τον Έλληνα πρέσβη να εμποδίσει την προβολή της ταινίας. Ο Έλληνας πρέσβης ζήτησε με τη σειρά του από το ουγγρικό Υπουργείο Εξωτερικών να εμποδίσει την προβολή της ταινίας. Πράγμα που έγινε. Λίγο αργότερα, με παρέμβαση του Μικρασιάτη, τότε υπουργού, Γιάννη Καψή έλαβε τέλος η ομηρία της ταινίας και το ΕΚΚ την παρέδωσε στο Νίκο Κούνδουρο.»
Ευτυχώς η δημοσίευση αυτή διασώθηκε από το HRNet και μπορείτε να τη βρείτε στο διαδίκτυο.
Για να κατανοήσετε όμως γιατί αναπτύχθηκαν τέτοιες συμπεριφορές και στάσεις στην Ελλάδα θα πρέπει να διαβάσετε αυτό το κείμενο: O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία.
Η καταστροφή της Σμύρνης ή αλλιώς Μεγάλη Πυρκαγιά της Σμύρνης αναφέρονται τα γεγονότα της σφαγής του ελληνικού και αρμενικού πληθυσμού της Σμύρνης από τον κεμαλικό στρατό, καθώς και η πυρπόληση της πόλης, που συνέβησαν τον Σεπτέμβριο του 1922. Διαβάστε περισσότερα »

Δείτε Σχετικές ταινίες:

Κίνα: Συνολική στρατηγική αντεπίθεση χωρίς πολεμική εμπλοκή στην συγκρουσιακή εξίσωση της Ουκρανίας

0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Παρά τους περίεργους και σε κάθε περίπτωση αναπόδεικτους ισχυρισμούς των ΗΠΑ, η Κίνα δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να εμπλακεί σοβαρά στην τύποις Ρωσοουκρανική σύγκρουση και ως εκ τούτου δεν θα πρέπει να αναμένεται την επόμενη περίοδο, η παροχή σοβαρής και υπολογίσιμης πολεμικής υποστήριξης στην Μόσχα…

Από τα κέντρα του Ευρωατλαντισμού, η δέσμη των προτάσεων την οποία δημοσιοποίησε η Κινεζική πολιτική ηγεσία, εκλαμβάνεται ως μια αιφνίδια παρέμβαση με αντιφατικά αφηγήματα και επιδιώξεις, ενώ δεν λείπουν εκείνοι που θεωρούν ότι η Κινεζική πρωτοβουλία, είναι ουσιαστικά η κατακλείδα των μυστικών διαπραγματεύσεων που έχουν ήδη συντελεστεί μεταξύ Πεκίνου και Μόσχας, με απώτερο στόχο την ενεργή και ουσιαστικότερη Κινεζική εμπλοκή.

Πρόκειται για ερμηνείες αυθαίρετες, οι οποίες κατά την γνώμη του γράφοντος επιστρατεύονται για να διασφαλίσουν την βιώσιμη διαχείριση εσωτερικών ισορροπιών αλλά και αντιθέσεων που υποβόσκουν στο εσωτερικό της Δυτικής Συμμαχίας, μιας και η κατάσταση βαίνει σταθερά επιδεινούμενη, όχι μονάχα για τους τυπικά εμπολέμους, αλλά και για την ίδια την ικανότητα του Δυτικού υποστηρικτικού μηχανισμού να συνεχίσει να τροφοδοτεί χωρίς παράπλευρο κόστος και ευρύτερες συνέπειες, έναν πόλεμο κατατριβής με απροσδιόριστο μέλλον και καθ’ όλα ασαφή εξέλιξη.

Η Κίνα δεν έχει κανέναν λόγο αυτήν την στιγμή να γίνει μέρος του προβλήματος. Όχι γιατί θα πρέπει να υπολογίσει το κόστος από την πιθανή επέκταση των Δυτικών κυρώσεων σε βάρος της. Άλλωστε μια τέτοια απόφαση της Ευρωατλαντικής ηγεσίας, θα ήταν μια κατ΄ εξοχήν ανόητη απόφαση, αφού είναι φανερό ότι οι συνέπειές της, θα ήσαν καταστροφικές για την Αμερικανική αλλά και για τις Δυτικές οικονομίες συνολικά, ενώ παράλληλα θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου που θα μπορούσε τροφοδοτήσει ένα ντόμινο εξελίξεων ικανό να οδηγήσει σε στρατηγική κατάρρευση το Δυτικό οικοδόμημα στο σύνολό του.

Η Κινεζική ηγεσία, είχε την πολυτέλεια κατά την διάρκεια του χρόνου που πέρασε, να παραμείνει σε μια διακριτή απόσταση από την συγκρουσιακή εξίσωση, να παρατηρεί διακριτικά τα τεκταινόμενα και να παρεμβαίνει επιλεκτικά στις εξελίξεις. Αυτήν την στιγμή η πλεονεκτική της θέση έγκειται στα εξής:

Πρώτον: Η επένδυσή της στον τυχοδιωκτισμό του Ρώσου ηγέτη, ο οποίος ξεκίνησε μια πολεμική επιχείρηση που ξεχώρισε για την προχειρότητα, τον ερασιτεχνισμό της και την καραμπινάτη επιχειρησιακή ανεπάρκεια, αποδείχτηκε εύστοχη επένδυση και υπήρξε εξαιρετικά αποδοτική. Η έμμεση στήριξη που προσέφερε, τόνωσε την ματαιοδοξία του Πούτιν, διεύρυνε τις συνέπειες του αμετροεπούς τυχοδιωκτισμού και κατέστησε την στρατηγικά αποδυναμωμένη Ρωσία, περισσότερο ευάλωτη μεταμορφώνοντάς την σε γεωπολιτικό ικέτη της Κινεζικής στήριξης.

Αυτή η εξέλιξη λειτουργεί αντικειμενικά ως διπλός πολλαπλασιαστής ισχύος για την προώθηση της Κινεζικής Γεωστρατηγικής, αφού από την μια μεριά η Ρωσία αυτοτελώς καθίσταται εμφανώς αποδυναμωμένη, γεγονός που έχει την σημασία του για τα ζητήματα που σχετίζονται με τις χρόνιες διμερείς διενέξεις και ανταγωνισμούς, ενώ από την άλλη μεριά, ο Σινορωσικός άξονας ο οποίος οριοθετείται πλέον σε μια κατεύθυνση εξόχως «επιθετική», συνιστά ένα υπολογίσιμο μέγεθος που τοποθετείται στον αντίποδα της Αμερικανικής Γεωστρατηγικής. Στα ποιοτικά του χαρακτηριστικά, ξεχωρίζει η πλήρης υιοθέτηση της Κινεζικής στρατηγικής ατζέντας γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τις πολύ ενδιαφέρουσες ειδήσεις που προέκυψαν από την συνάντηση που είχε ο επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Ρωσίας Ν. Πατρούσεφ, με τον Γουάνγκ Γι ο οποίος είναι ο επικεφαλής της Κινεζικής Διπλωματίας και υπεύθυνος Διεθνών σχέσεων του κυβερνώντος κόμματος.

Κατά την διάρκεια αυτής της συνάντησης, ο Πατρούσεφ σημείωσε ότι η ενίσχυση της συνεργασίας με το Πεκίνο αποτελεί προτεραιότητα για την κυβέρνηση Πούτιν και ότι οι δύο χώρες πρέπει να συνεργαστούν απέναντι στη Δύση. Πρόσθεσε μάλιστα ότι στο πλαίσιο της επιχείρησης που άρχισε η Δύση ενάντια στη Ρωσία και την Κίνα, αποκτά ιδιαίτερη σημασία η περαιτέρω εμβάθυνση του συντονισμού και της αλληλεπίδρασης Μόσχας – Πεκίνου. Υπογράμμισε ακόμα ότι «σε αυτό το πλαίσιο, θέλω να επαναλάβω την αδιαπραγμάτευτη στήριξή μας προς το Πεκίνο, για τα θέματα της Ταϊβάν, της Σιντζιάγκ, του Θιβέτ και του Χονγκ Κονγκ, που η Δύση χρησιμοποιεί για να δυσφημίσει την Κίνα».

Με απλά λόγια, η Ρωσία υιοθετεί πλήρως κομβικά ζητήματα που συνθέτουν την Κινεζική ατζέντα, συναισθανόμενη ότι αυτή η επιλογή είναι η μόνη δυνατή που θα μπορούσε να της διασφαλίσει την μερική γεωπολιτική της ανάταξη. Αυτό το γεγονός είναι προάγγελος πολύ σημαντικών εξελίξεων που θα προσδώσουν μια διάσταση διαφορετική αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνη στην κορυφαία στρατηγική σύγκρουση.

Δεύτερον: Η συνέχιση των επιχειρήσεων και η παράταση ενός πολέμου κατατριβής, δημιουργεί πλέον ζωτικά προβλήματα και για την ίδια την Δυτική Συμμαχία… Για την Οικονομία της… Για την πολεμική της βιομηχανία… Για την επιτυχημένη προώθηση των ευρύτερων και των περιφερειακών στρατηγικών της σχεδιασμών… Για την ικανότητά της να υποστηρίξει παράλληλα, τόσο επιμελητειακά, όσο και εξοπλιστικά αλλά και με απρόσκοπτη παρουσία, λοιπές διακεκαυμένες ζώνες ζωτικού Κινεζικού ενδιαφέροντος (πχ Ταϊβάν).

Τρίτον: Ο διεμβολισμός των εξελίξεων με την πρόταση των 12 σημείων, καταργεί το μονοπώλιο των Αμερικανοουκρανικών συνεννοήσεων για ελεγχόμενες διπλωματικές διευθετήσεις και διευκολύνει προσεταιρισμούς που θα μπορούσαν να διευρύνουν τις αντιθέσεις στο περιβάλλον της Δυτικής Συμμαχίας.

Είναι λοιπόν απόλυτα ερμηνεύσιμη η αποστροφή με την οποία υποδέχτηκαν οι Αμερικανοί την Κινεζική πρωτοβουλία και ο σκεπτικισμός που επιδιώκουν να συντηρήσουν για το παρασκήνιο των Σινορωσικών συνεννοήσεων. Συνειδητοποιούν ότι το «μονότερμα» στο θέατρο της Ευρώπης μπορεί να ανατραπεί, ενώ μια στοχευμένη και καλά σχεδιασμένη Κινεζική διαχείριση, θα δρομολογήσει δραματικές ανατροπές και θα ανακόψει τον επίπλαστο περίπατο της μονοκρατορίας.

Επίλογος…

Η Κίνα έχει απόλυτη επίγνωση του ποιος είναι απέναντί της και οι χειρισμοί της δείχνουν ότι τα βήματά της είναι προσεκτικά και καλά σχεδιασμένα.

Η Κίνα έχει επίσης απόλυτη επίγνωση της διττής στρατηγικής φύσης της Ρωσίας (δυνητικός σύμμαχος αλλά και ιστορικός ανταγωνιστής) και έσπευσε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την ευκαιρία επενδύοντας στην λογική του «ώριμου φρούτου».

Η πρωτοβουλία της Κίνας με την πρόταση των 12 σημείων, δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως  μια μεμονωμένη και αποσπασματική παρέμβαση που ακολουθεί απλώς την ροή των εξελίξεων. Κατά την γνώμη του γράφοντος είναι μέρος της συνολικής και πολυεπίπεδης αντεπίθεσης που μόλις ξεκινά στο πλαίσιο της κορυφαίας στρατηγικής σύγκρουσης.

Για ποιο λόγο λοιπόν η Κίνα να ρισκάρει αυτήν την στιγμή να εξασφαλίσει πολεμική στήριξη σε ένα «καμένο χαρτί», όταν μπορεί με μια αλληλουχία έξυπνων και στοχευμένων χειρισμών, να βάλει στο χέρι όλη την τράπουλα;;;

Ο Αιγύπτιος ΥΠΕΞ στην Τουρκία και τη Συρία!

0

Ο υπουργός Εξωτερικών της Αιγύπτου Σάμεχ Σούκρι θα επισκεφθεί τη Συρία και την Τουρκία αύριο Δευτέρα, δύο χώρες με τις οποίες το Κάιρο έχει ψυχρές διπλωματικές σχέσεις για μια δεκαετία.

Αυτή η επίσκεψη «είναι ένα μήνυμα αλληλεγγύης από την Αίγυπτο προς αυτές τις δύο αδελφές χώρες μετά τον σεισμό» της 6ης Φεβρουαρίου που σκότωσε σχεδόν 46.000 ανθρώπους στην Τουρκία και τη Συρία, ανέφερε η ανακοίνωση του αιγυπτιακού υπουργείου. Η επίσκεψη Σούκρι στην Δαμασκό θα είναι η πρώτη επίσκεψη Αιγύπτιου υπουργού Εξωτερικών μετά την έναρξη του συριακού εμφυλίου το 2011.

Στον απόηχο των καταστροφικών σεισμών, ο Αιγύπτιος πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι είχε τηλεφωνήσει στον Σύρο ομόλογό του Μπασάρ αλ Άσαντ, μια άνευ προηγουμένου συνομιλία μεταξύ των δύο αρχηγών κρατών.

Στη συνέχεια, ο Σίσι τηλεφώνησε στον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τον πρώην μεγάλο αντίπαλό του, με τον οποίο είχε ανταλλάξει την πρώτη του χειραψία τον Νοέμβριο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στο Κατάρ.

Τηλεφωνικά συνομίλησαν και οι επικεφαλής της αιγυπτιακής και της συριακής διπλωματίας.

Ο Άσαντ έχει απομονωθεί διπλωματικά, ιδιαίτερα από την αραβική σκηνή –η Συρία εξακολουθεί να είναι αποκλεισμένη από τον Αραβικό Σύνδεσμο με έδρα το Κάιρο– μετά την έναρξη της καταστολής μιας λαϊκής εξέγερσης που ξέσπασε το 2011, η οποία μετατράπηκε σε εμφύλιο πόλεμο.

Όμως, μετά τον σεισμό που κατέστρεψε τη Συρία και την Τουρκία, οι αραβικές χώρες ξεκίνησαν ξανά επαφές και έστειλαν βοήθεια στη Δαμασκό, η οποία θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για να ξεφύγει από τη διπλωματική της απομόνωση, εκτιμούν αναλυτές.

Σήμερα ο Άσαντ υποδέχτηκε μια αντιπροσωπεία αρχηγών αραβικών κοινοβουλίων. Ανάμεσά τους ήταν ο πρόεδρος του αιγυπτιακού κοινοβουλίου Χανάφι ελ Γκαμπάλι, που περιγράφεται από τον αιγυπτιακό κρατικό Τύπο ως «ο ανώτατος Αιγύπτιος ηγέτης που έγινε δεκτός στη Δαμασκό» μετά από περισσότερο από μια δεκαετία.

Οι σχέσεις μεταξύ Καΐρου και Δαμασκού δεν διακόπηκαν ποτέ εντελώς και ο ανώτατος αξιωματούχος των συριακών υπηρεσιών ασφαλείας, ο στρατηγός Αλί Μαμλούκ έκανε ακόμη και την πρώτη δημόσια επίσκεψη στο εξωτερικό το 2016 από την έναρξη του πολέμου στη Συρία το 2011.

Οι σχέσεις με την Τουρκία αναθερμάνθηκαν πολύ πρόσφατα, καθώς οι σχέσεις Καϊρου και Άγκυρας παρέμεναν σε χαμηλό από τότε που ανήλθε ο Σίσι στην εξουσία το 2013, μετά την ανατροπή του ισλαμιστή προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι -του οποίου η Άγκυρα ήταν ένθερμος υποστηρικτής.

https://www.militaire.gr/o-aigyptios-ypex-stin-toyrkia-kai-ti-syria-proti-episkepsi-stin-agkyra-meta-apo-10-chronia/

Διπλωματία των σεισμών, συγκινήσεις,  φιλίες, φυσικό αέριο, ενώ η τουρκική κατοχή του  37%  και ο εποικισμός της Κυπριακής Δημοκρατίας συνεχίζεται !

1

  Διπλωματία των σεισμών, συγκινήσεις,  φιλίες, φυσικό αέριο, ενώ η τουρκική κατοχή του  37%  και ο εποικισμός της Κυπριακής Δημοκρατίας συνεχίζεται !

26/2/2023

γράφει η Φανούλα Αργυρού* 

Αίφνης με το  αμείλικτο θανατηφόρο κτύπημα  των σεισμών,  βγήκαν από τα «κλουβιά» τους ο ένας μετά τον άλλο σαν κουρδισμένα παπαγαλάκια να διαλαλούν σε όλα τα «μήκη και πλάτη»  από Ελλάδα, ΗΠΑ, ότι … Έλληνες και Τούρκοι είναι φίλοι,  πρέπει να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας,  «συγκινητική»  η εικόνα των εναγκαλισμών Δένδια-Τσαβούσογλου, κεφαλαιοποίηση από Τουρκία του κλίματος διπλωματικά για αγωγό μέσω Τουρκίας με την επίσκεψη Άντονυ Μπλίνκεν στη περιοχή, πολύτιμοι σύμμαχοι οι δύο χώρες των ΗΠΑ (οι οποίες έχουν παρουσία και συμφέροντα  στο Αιγαίο και πρέπει να διασφαλίζονται οι σχέσεις μεταξύ συμμάχων) να δούμε αυτά που μας ενώνουν (δηλαδή αγωγούς μέσω Τουρκίας;) , όχι αυτά που μας χωρίζουν (δηλαδή τουρκική εισβολή και κατοχή ΚΔ)  η γεωγραφία δεν θα αλλάξει αλλά πρέπει να βρούμε επιτέλους Ελλάδα και Τουρκία μια ΚΟΙΝΗ ΖΩΝΗ, να προσγειωθούμε και να προχωρήσουμε τα ζητήματα που μας διχάζουν επί δεκαετίες.  Και πάει λέγοντας και που είμαστε ακόμα!  (Δέστε συμμαζευμένα εδώ  16.2.2023 «iEpikaira»:  «Από του σεισμούς… στην επίλυση του Κυπριακού και τέλος στην συνεκμετάλλευση!» https://i-epikaira.blogspot.com/2023/02/blog-post_408.html  και εδώ: Νίκου Μελέτη -«Εν μέσω καταστροφής, «σφήνα» Άγκυρας στην ενεργειακή συνεργασία Ελλάδας – Ισραήλ» https://www.liberal.gr/amyna-diplomatia/en-meso-tis-katastrofis-i-agkyra-epiheirei-sfina-stin-energeiaki-synergasia και επίσης εδώ μεταξύ άλλων: Μύρνας Νικολαΐδου:  «Πως η «Διπλωματία των Σεισμών» Μπορεί να Καταλήξει σε Πιέσεις για Συνεκμετάλλευση»https://www.energia.gr/article/199411/pos-h-diplomatia-ton-seismon-mporei-na-katalhxei-se-pieseis-gia-synekmetalleysh )

Τι … προσφέρει αλήθεια μια τραγωδία!

Αυτή η τραγωδία με σχεδόν 50,000 νεκρούς και εκατοντάδες χιλιάδες πληγωμένους , εκατομμύρια άστεγους στους δρόμους να κλαίνε την μαύρη τους μοίρα σε Τουρκία και Συρία με ορφανά βρέφη και παιδιά, δεν συγκινούν προφανώς όσο …το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου! Ενώ η τουρκική κατοχή του  37%  και ο εποικισμός της Κυπριακής Δημοκρατίας συνεχίζεται !

Και αυτή η «συντονισμένη» συμπεριφορά,  μου έφερε αβίαστα στο μυαλό κάποιες αναφορές/αποκαλύψεις στα αποδεσμευμένα βρετανικά επίσημα έγγραφα του Βρετανικού Κράτους. Όταν για να κατορθώσουν ένα στόχο κάποιες δυνάμεις διαβουλεύονταν (διαβουλεύονται;)  μυστικά ότι μόνο με μια τραγωδία, ή πραξικόπημα, μπορούσαν να το κατορθώσουν!

Η επιστροφή της δημοκρατίας στην Ελλάδα με  Κωνσταντίνο Καραμανλή

Τον Μάρτιο, λοιπόν, του 1969 δύο ακαδημαϊκοί, ο Peter Calvocoressi καθηγητής διεθνών σχέσεων του πανεπιστημίου του Sussex, (Αγγλία) και ο  Jean Siotis Professor διεθνών σχέσεων Graduate από το πανεπιστήμιο της Γενεύης (Ελβετία) επεξεργάστηκαν σχέδιο επαναφοράς της δημοκρατίας στην Ελλάδα με τον Κ. Καραμανλή, ως τον επικρατέστερο για πρωθυπουργό. Το σχέδιο δόθηκε και στον βρετανό Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας, τον Φεβρουάριο του 1969.  Οι συγγραφείς αναφέρθηκαν σε διάφορους τρόπους επαναφοράς της χώρας στη δημοκρατία, ένας από τους οποίους περιελάβανε και λύση μέσω μιας εθνικής τραγωδίας. Το πώς θα γινόταν αυτό, οι συγγραφείς το άφηναν στους ειδικούς. Χειρόγραφο σημείωμα αξιωματούχου του Φόρειν ΄Οφις στις 7.3.1969 προς συνάδελφό του : « … Θα δείτε ότι εισηγούνται όπως εμείς και οι σύμμαχοί μας, συνωμοτήσουμε στο να ρίξουμε την ελληνική κυβέρνηση με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα και να επαναφέρουμε τη δημοκρατία με τον Καραμανλή ως τον ηγέτη ο οποίος θα χαίρει πλατιάς αποδοχής. Δεν πιστεύω να χρειάζεται να σχολιάσετε αυτή τη φαντασία (αναμφίβολα δημιούργημα απογοητευμένων πολιτικών στο εξωτερικό) , όμως αν έχετε το χρόνο, θα θέλαμε τις απόψεις σας πάνω σε ορισμένα σημεία όπως π.χ. στην αφοσίωση των Ελλήνων αξιωματικών και τους ισχυρισμούς για αυξανόμενο αντι-αμερικανισμό…»

Στις 23 Απριλίου 1969 ο  Peter Calvocoressi είχε συνάντηση στο Φόρειν ΄Οφις με τον αξιωματούχο R. H. G. Edmonds  και αποφάνθηκαν ότι θα ήταν χρήσιμο να γινόταν κάποια επαφή με τον Κ. Καραμανλή μέσω της βρετανικής πρεσβείας στο Παρίσι, κάτι που δεν είχαν κάνει μέχρι τότε.  Ο κ. Edmonds το βρήκε λογικό, όμως επικίνδυνο, γιατί αν μαθευόταν ότι οι Βρετανοί προσέγγισαν τον Κ. Καραμανλή θα χαρακτηριζόταν ως «συνομωσία». Εισηγήθηκε όμως στη  βρετανική πρεσβεία στο Παρίσι, να ενημερώνει το Φόρειν Όφις για οποιαδήποτε «κουτσομπολιά» κατόρθωνε να εξασφαλίσει για τις προθέσεις του Καραμανλή.

Ας πάμε όμως τέσσερα χρόνια πιο πίσω στο Τμήμα Σχεδιασμού του Φόρειν ΄Οφις. Επικεφαλής  του οποίου τότε ήταν ο μ. Sir  Crispin Tickell,   το τμήμα του οποίου από τις αρχές Ιανουαρίου 1964 ξεκίνησε μελέτη για ανασύσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δύο συνιστώντα κράτη (“two consistuent states”)  όπως ζητούσαν οι Τούρκοι της Κύπρου και η Άγκυρα. (Το 1990  ως αντιπρόσωπος του ΗΒ στο Συμβούλιο Ασφαλείας ο Sir Tickell πέρασε το διζωνικό 649/90 επί Γιώργου Βασιλείου.)

Ας δούμε τι εισηγήθηκε o αξιωματούχος  R. L. Wade-Gery, δεύτερος στη τάξη στο Τμήμα εκείνο.

Πραξικόπημα αλλά εμείς να μην γνωρίζουμε τίποτα!

Στις 20 Αυγούστου 1964, παραμονές του ναυαγίου των διαπραγματεύσεων Dean Acheson στη Γενεύη, ο αξιωματούχος R. L. Wade-Gery   σε ένα άκρως απόρρητο εσωτερικό σημείωμά του, κατέθεσε κάποιες σκέψεις για το κυπριακό.  Αναφερόμενος στην ιδέα πραξικοπήματος, που είχε εκφράσει τις ημέρες εκείνες, εν βρασμό  ψυχής, ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου, πιεζόμενος από τον Αμερικανό DeanAcheson να επέβαλλαν  στην Κύπρο ένα είδος ΄Ενωσης με την Ελλάδα, αλλά με αντάλλαγμα μία βάση με 50 χρόνια lease στην Τουρκία και εν όψει των αντιδράσεων της Λευκωσίας, έγραψε μεταξύ άλλων:

«… Σίγουρα ένα πραξικόπημα πολιτικά θα ήταν αδύνατο για τους Έλληνες να το δικαιολογήσουν ή τους Τούρκους να το  ανεχτούν, εάν φαινόταν ότι προερχόταν από μια επίσημη και δημόσια συμφωνία στη Γενεύη. Όμως, μπορεί να έλθει η στιγμή όπου ένα επιτυχημένο πραξικόπημα, μπορεί να ανοίξει το δρόμο για μια πραγματική λύση, αν λάμβανε χώρα βάση μιας παρασκηνιακής και μυστικής μισο-συμφωνίας στη Γενεύη. Η δυσκολία θα ήταν να κρατηθεί η ελληνο-τουρκική στρατιωτική δράση από το να βγει  εκτός ελέγχου μέσα στην υψηλά φορτισμένη συναισθηματική ατμόσφαιρα που θα δημιουργηθεί.  Δεδομένης της σημερινής έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ ελληνικής και τουρκικής κυβέρνησης, αυτό μπορεί  να γίνει κατορθωτό μόνο αν έχουμε χέρι εμείς και οι Αμερικανοί.  Εμείς δεν πρέπει να γνωρίζουμε προκαταβολικώς τίποτα για το πραξικόπημα  (θα είναι πραγματικά πολύ ανεπιθύμητο αν γνωρίζαμε) , όμως θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δράσουμε γρήγορα έτσι και λάβει χώρα. Εκείνο που χρειαζόμαστε, είναι να εξασφαλίσουμε τις  μίνιμουμ αναγκαίες μυστικές μονομερείς υποσχέσεις από την κάθε πλευρά, ότι οι δυνάμεις των δεν θα επιτεθούν η μία της άλλης…» Η υπογράμμιση της λέξης πραξικόπημα από τον βρετανό αξιωματούχο.

Ο αξιωματούχος R. L. Wade-Gery, τότε μιλούσε για επιβολή λύσης με μια βάση της Τουρκίας στην περιοχή Καρπασίας, που ισοδυναμούσε σχεδόν με διπλή ένωση, αλλά και με παραχώρηση στην Τουρκία του Καστελόριζου. (Διαπραγματεύσεις Γενεύης με Αμερικανό D. Acheson).   Το σενάριο εκείνο δεν πραγματοποιήθηκε τότε. Όμως  η τολμηρή εκείνη πρόταση/σκέψη του ανώτερου αξιωματούχου Wade–Gery, προβληματίζει σοβαρά ως προς πιθανή αναθεώρηση και εφαρμογή της τον Ιούλιο του 1974, σε συνδυασμό με άλλα έγγραφα…

Σημειώνω ότι λίγες εβδομάδες αργότερα  τον Σεπτέμβριο του 1964 οι Αρχηγοί των Επιτελείων στο βρετανικό υπ. Άμυνας είχαν προετοιμάσει και σχέδια πως θα αντιμετώπιζαν σε περίπτωση τουρκικής εισβολής, πρόσφυγες και πόσους,  που θα  ζητούσαν καταφύγιο στις βρετανικές βάσεις. Δεκέλεια -Ελλληνοκύπριοι μέχρι 20-25000, Τουρκοκύπριοι μέχρι 2000. Ακρωτήρι – Ελληνοκύπριοι μέχρι 10-15000, Τουρκοκύπριοι μέχρι 7000. Μέχρι και  σχέδιο διάσωσης του Αρχ. Μακαρίου σε περίπτωση που ζητούσε βοήθεια/άσυλο από τους ίδιους, σχέδιο που εφαρμόστηκε κατά γράμμα το 1974…

(Πηγές στα βιβλία της γράφουσας από μελέτη των βρετανικών αποδεσμευμένων εγγράφων στο Βρετανό Εθνικό Αρχείο).

 

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

ΠΗΓΗ:ΣΗΜΕΡΙΝΗ 26/2/2023

Απόσπασμα από το έγγραφο σκέψεις του αξιωματούχου  R. L. Wade-Gery