Αρχική Blog Σελίδα 1720

Μ. Καραγιάννης στην «Κ»: Ουκρανικά κέρδη και απώλειες για την Ελλάδα

1

Η άφρων απόφαση του καθεστώτος Πούτιν να επιτεθεί στην Ουκρανία έχει αλλάξει ριζικά την αρχιτεκτονική ασφαλείας στην Ευρώπη. Το ΝΑΤΟ επιστρέφει στην αρχέγονη αποστολή αντιμετώπισης του ρωσικού κινδύνου και οι Ηνωμένες Πολιτείες επανέρχονται στην ευρωπαϊκή ήπειρο ως δύναμη εξισορρόπησης

Η άφρων απόφαση του καθεστώτος Πούτιν να επιτεθεί στην Ουκρανία έχει αλλάξει ριζικά την αρχιτεκτονική ασφαλείας στην Ευρώπη. Το ΝΑΤΟ επιστρέφει στην αρχέγονη αποστολή αντιμετώπισης του ρωσικού κινδύνου και οι Ηνωμένες Πολιτείες επανέρχονται στην ευρωπαϊκή ήπειρο ως δύναμη εξισορρόπησης. Η Ευρωπαϊκή Ενωση ενισχύει την άμυνά της με απώτερο σκοπό τη στρατηγική αυτονομία και η Γερμανία επανεξοπλίζεται για να συνεισφέρει προς αυτή την κατεύθυνση. Επίσης, η ελληνική πλευρά έχει σημειώσει κέρδη και απώλειες που πρέπει να επισημανθούν.

Η γεωστρατηγική αξία της Ελλάδας ήταν αδιαμφισβήτητη στον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά υπολειπόταν έναντι εκείνης της Τουρκίας που γειτνίαζε με τη Σοβιετική Ενωση. Για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως μια κρίσιμη χώρα για την ανάσχεση της ρωσικής επιθετικότητας. Σε αυτό έχει συντελέσει καθοριστικά η αμφιθυμία της τουρκικής ηγεσίας έναντι της Μόσχας. Μέσω ελληνικού εδάφους φτάνει πολύτιμη βοήθεια προς την Ουκρανία, αλλά και τις υπόλοιπες νατοϊκές χώρες των Βαλκανίων.

Η παράκαμψη των Στενών υπονομεύει, εν τοις πράγμασι, τον ρόλο της Τουρκίας ως τοποτηρητή των δυτικών συμφερόντων στη Μαύρη Θάλασσα. Τώρα είναι η Ρουμανία που λειτουργεί ως χώρα πρώτης γραμμής του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Γι’ αυτόν τον λόγο η περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων με το Βουκουρέστι πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα για την ελληνική διπλωματία. Μέρα με τη μέρα χτίζεται ένας στρατηγικός διάδρομος από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κωνστάντζα και την Οδησσό. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, λοιπόν, έχει προσφέρει έναν μοναδικό ρόλο στην Ελλάδα, που καλείται να τον αξιοποιήσει με σύνεση και αποφασιστικότητα.

Στις αρνητικές συνέπειες του πολέμου πρέπει να αναφερθούν δύο ζητήματα μεγάλης σημασίας για τη χώρα μας. Πρώτον, οι ελληνορωσικές σχέσεις έχουν φτάσει στο ναδίρ, με ευθύνη πρωτίστως της Μόσχας. Η ρωσική προσπάθεια επηρεασμού της ελληνικής κοινής γνώμης πρέπει να μας προβληματίσει επειδή ήταν καλά οργανωμένη. Από την άλλη, όμως, η αποστολή οπλισμού στην Ουκρανία ήταν μια τολμηρή απόφαση που έχει δημιουργήσει ένα ανυπέρβλητο ψυχολογικό χάσμα με τη Μόσχα. Παρά τις ασφυκτικές συνθήκες που δημιουργεί ο πόλεμος, η Αθήνα είναι εθνικά ωφέλιμο να διατηρήσει διαύλους επικοινωνίας με τη ρωσική κοινωνία.

Για πρώτη φορά έπειτα από πολλές δεκαετίες η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως μια κρίσιμη χώρα για την ανάσχεση της ρωσικής επιθετικότητας.

Δεύτερον, ο ακμαίος ελληνισμός της Αζοφικής έχει δεχθεί ένα συντριπτικό πλήγμα. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του υπουργείου Εξωτερικών, η ελληνική κοινότητα έχει κατακερματιστεί και απειλείται με εξαφάνιση. Η Αθήνα πρέπει να συμπαρασταθεί με όλα τα διαθέσιμα μέσα στους ομογενείς, από όποια πλευρά των συνόρων και αν τελικά αυτοί βρεθούν. Πρόκειται για ένα ηθικό χρέος που πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να αρχίσει να εκπληρώνει, χωρίς άλλη καθυστέρηση.

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι μέλλει γενέσθαι από εδώ και πέρα. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί μέχρι να νικήσει μία από τις δύο εμπόλεμες πλευρές ή μέχρι το κόστος από τη συνέχιση των επιχειρήσεων γίνει δυσβάσταχτο για όλους. Ωστόσο, η αντιπαράθεση της Δύσης με το καθεστώς Πούτιν θα συνεχιστεί και ενδεχομένως θα κλιμακωθεί. Η μόνη επιλογή για την Αθήνα είναι να προκρίνει συστηματικά τον εαυτό της ως τον αξιόπιστο σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή. Μόνο έτσι θα συνεχίσει η ελληνική πλευρά να βρίσκει «ευήκοα ώτα» στην Ουάσιγκτον για τα αιτήματά της.

Αν και είναι πολύ νωρίς για να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα, ο καταστροφικός σεισμός στην Τουρκία και η ελληνική ανθρωπιστική βοήθεια έχουν οδηγήσει σε μια ύφεση της έντασης. Εάν υπάρχει μια ευκαιρία για μερική εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αυτή δεν θα αργήσει να φανεί στον ορίζοντα. Πάντως, οι σκέψεις για συνεκμετάλλευση ενεργειακών κοιτασμάτων βασίζονται στην εσφαλμένη άποψη ότι η πολιτική έπεται της οικονομίας. Κάτι τέτοιο δεν επιβεβαιώνεται από την επιστημονική μελέτη διακρατικών διενέξεων εκτός Ευρώπης. Προφανώς η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία και η Τουρκία δεν είναι Γερμανία.

Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν είναι πλέον «αιχμάλωτη» της αντιπαράθεσης με τη γειτονική χώρα. Η Ελλάδα εξελίσσεται σε έναν σημαντικό αμυντικό και ενεργειακό κόμβο ανάμεσα σε τρεις ηπείρους. Κερδίζουμε σιγά σιγά τον σεβασμό φίλων και αντιπάλων. Δεν επιτρέπονται, όμως, εφησυχασμοί και αστοχίες. Εχουμε μπει σε μια νέα περίοδο αβεβαιότητας και ανασφάλειας. Τα λόγια των Αθηναίων στον διάλογο με τους Μηλίους πρέπει να είναι ο πλοηγός μας για τη δεκαετία που διανύουμε: «Το δίκαιο λογαριάζεται όταν υπάρχει ίση δύναμη για την επιβολή του κι όταν αυτό δεν συμβαίνει, οι δυνατοί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται». Τελικά αυτό είναι το μεγαλύτερο δίδαγμα του πολέμου στην Ουκρανία.

*O κ. Μάνος Καραγιάννης είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και Reader στη Διεθνή Ασφάλεια στο King’s College London. Το νέο βιβλίο του «Αποτροπή και Αμυνα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Καθημερινή

“K”: Το απόρρητο ημερολόγιο των Ιμίων

1
ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

H «Κ» φέρνει στο φως έγγραφο του ΓΕΕΘΑ, που συντάχθηκε μία ημέρα μετά τη μοιραία νύχτα και περιγράφει λεπτό προς λεπτό τα δραματικά γεγονότα

Eνα άκρως απόρρητο έγγραφο του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμυνας, που συντάχθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1996, μία ημέρα μετά τη νύχτα των Ιμίων, περιγράφει λεπτό προς λεπτό την εξέλιξη της κρίσης και φωτίζει τα πρόσωπα, τις αποφάσεις και τα γεγονότα εκείνες τις κρίσιμες ώρες. Η κρίση άρχισε να λαμβάνει σοβαρές διαστάσεις στις 22 Ιανουαρίου 1996, την ίδια ημέρα που ο Κώστας Σημίτης εξελέγη πρωθυπουργός από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ.

Εκείνη την ημέρα ο δήμαρχος Καλύμνου Δημήτρης Διακομιχάλης, αντιδρώντας σε πληροφορίες ότι το τουρκικό ΥΠΕΞ θεωρεί τα Ιμια τουρκικά, τοποθετεί την ελληνική σημαία στην ανατολική νησίδα των Ιμίων. Το Σάββατο 27 Ιανουαρίου Τούρκοι δημοσιογράφοι της «Χουριέτ» την αντικαθιστούν με την τουρκική σημαία. Την Κυριακή 28 Ιανουαρίου στις 10.00, το ταχύ περιπολικό «Αντωνίου» αφαιρεί την τουρκική και επαναφέρει τη «δημοτική» ελληνική σημαία – χωρίς να έχει αυτή την εντολή. Η εντολή του υπουργού Αμυνας Γεράσιμου Αρσένη ήταν απλώς να αφαιρεθεί η τουρκική σημαία. Αλλωστε στις βραχονησίδες δεν υπάρχουν σημαίες. Στο υπουργείο Αμυνας συνειδητοποιούν ότι η νέα ελληνική σημαία τοποθετήθηκε από τις Ενοπλες Δυνάμεις, άρα τώρα οι Ενοπλες Δυνάμεις θα πρέπει να προσφέρουν φύλαξη στη σημαία. Σύμφωνα με το απόρρητο έγγραφο, στις 20.50 εκείνης της Κυριακής αποβιβάστηκαν στην ανατολική Ιμια επτά βατραχάνθρωποι για να φρουρήσουν τη σημαία. Στις έξι το πρωί της Δευτέρας 29 Ιανουαρίου επιβιβάστηκαν εκ νέου στην κανονιοφόρο «Πυρπολητής» και επέστρεψαν στην Κάλυμνο. Στις 08.25 ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Χρήστος Λυμπέρης διέταξε το ΓΕΝ να αποβιβάσει και πάλι βατραχανθρώπους στα Ιμια, κάτι το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 10.45.

Το κρίσιμο 24ωρο

Τα ξημερώματα της Τρίτης 30 Ιανουαρίου στις 04.27 το ΓΕΝ στέλνει στα Iμια τη φρεγάτα «Ναβαρίνο». Στις 08.55 αποστέλλεται από το ΓΕΕΘΑ σήμα που ενημερώνει ότι ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, έπειτα από απόφαση του υπουργού Aμυνας, αναλαμβάνει την επιχειρησιακή διοίκηση της 1ης Στρατιάς, της ΑΣΔΕΝ, των εφεδρειών ΓΕΣ (Μονάδες Ειδικών Δυνάμεων), των μάχιμων μονάδων του Πολεμικού Ναυτικού και της ΑΤΑ. Ο Λυμπέρης εκτιμά ότι μπορεί οι Τούρκοι να αποβιβαστούν στην Καλόλιμνο. Και έτσι γίνεται η επιλογή να εγκατασταθούν σε αυτό το νησί καταδρομείς (και όχι στη δυτική Iμια). Eτσι, στις 14.56 διατάσσεται η αυξημένη επιτήρηση της Καλολίμνου (Γαϊδουρονήσι), μιας νησίδας ένα ναυτικό μίλι δυτικά των Ιμίων. Στις 15.20 απογειώνονται δύο ελικόπτερα με 12 άνδρες από την Κω και φτάνουν στη νησίδα στις 15.40. Αργά το βράδυ, μέσα σε λιγότερο από μια ώρα ο Λυμπέρης θέτει σε επιφυλακή το σύνολο των Ενόπλων Δυνάμεων. Στις 23.20 αποφασίζεται από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ η διασπορά μονάδων Eβρου και Νήσων Ανατολικού Αιγαίου σε νέες θέσεις που παρέχουν πρόσθετες δυνατότητες για την ανάληψη στρατιωτικών αποστολών. Στις 23.41 εκδίδεται σήμα για τον απόπλου του συνόλου του ελληνικού στόλου. Στις 23.48 έρχεται η διαταγή στις Ειδικές Δυνάμεις για την εφαρμογή άκρως απόρρητων σχεδίων («Ερινύς» και «Κίρκη»). Στις 23.57 εκδίδεται σήμα για να τεθεί η Πολεμική Αεροπορία σε διάταξη μάχης.

Προκειμένου να φωτιστεί καλύτερα το χρονικό των στρατιωτικών ενεργειών που αναφέρονται λεπτομερώς στο απόρρητο έγγραφο του ΓΕΕΘΑ, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε τις πολιτικές πρωτοβουλίες που πραγματοποιήθηκαν παράλληλα εκείνη τη νύχτα. Κοντά στα μεσάνυχτα και αφού έχει λήξει η κοινοβουλευτική συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στη νέα κυβέρνηση Σημίτη, συγκαλείται στο γραφείο του πρωθυπουργού στη Βουλή σύσκεψη της κυβερνητικής επιτροπής στην οποία συμμετείχαν οι: Ακης Τσοχατζόπουλος, Θεόδωρος Πάγκαλος, Γεράσιμος Αρσένης, Γιάννος Παπαντωνίου, Δημήτρης Ρέππας και ο ναύαρχος Χρήστος Λυμπέρης με παρόντες τον γενικό γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου Τάσο Μαντέλη και τους συμβούλους του πρωθυπουργού, Νίκο Θέμελη και Δημήτρη Καραϊτίδη. Ο Σημίτης ζητάει ενημέρωση. Πρώτος μιλάει ο Λυμπέρης, ο οποίος έχει απλώσει τους χάρτες του Αιγαίου πάνω στο τραπέζι των συσκέψεων. Υποστηρίζει ότι η Ελλάδα διαθέτει τις μεγαλύτερες δυνάμεις στην περιοχή και ζητεί να ξεκαθαριστούν οι κανόνες εμπλοκής για τον βομβαρδισμό των βραχονησίδων εφόσον καταστεί αναγκαίο ή για τον εμβολισμό τουρκικού πλοίου. Ο Λυμπέρης, όπως έχει αναφέρει στο βιβλίο του «Πορεία σε ταραγμένες θάλασσες» (εκδ. Ποιότητα, 1999) υποστήριζε τη «στρατηγική του πρώτου πλήγματος». Εξηγούσε ότι η Ελλάδα μπορούσε να επιφέρει αποφασιστικό πλήγμα στην Τουρκία, που θα ακύρωνε τον σχεδιασμό της για το Αιγαίο, έστω κι αν η αναμενόμενη τουρκική απάντηση θα οδηγούσε επίσης σε κάποιες ελληνικές απώλειες. Ο Σημίτης εξηγεί ότι ανάμεσα στο δίλημμα «διμερή διαπραγμάτευση για τα θέματα του Αιγαίου ή πόλεμο, η Ελλάδα μπορεί, εάν θέλει, να επιλέξει το δεύτερο αλλά θα καταλήξει στο πρώτο», αφού ύστερα από μια σύρραξη θα ακολουθήσει διαπραγμάτευση, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα της σύρραξης. Στη συνέχεια, σύμφωνα με το βιβλίο του Σημίτη «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα» (εκδ. Πόλις, 2005) έγινε ο εξής διάλογος:

Σημίτης: Φυλάσσεται η δυτική νησίδα των Ιμίων;

Λυμπέρης: Βεβαίως φυλάσσεται.

Σημίτης: Υπάρχουν άνδρες στη νησίδα;

Λυμπέρης: Οχι, αλλά τα πλοία που βρίσκονται γύρω από τα Ιμια έχουν τέτοια διάταξη ώστε είναι αδύνατον να περάσει οποιοδήποτε τουρκικό πλοίο.

Στις 23.48 φτάνει διαταγή στις Ειδικές Δυνάμεις για την εφαρμογή άκρως απόρρητων σχεδίων. Στις 23.57 εκδίδεται σήμα για να τεθεί η Πολεμική Αεροπορία σε διάταξη μάχης.

Περίπου εκείνες τις στιγμές η κρίση κλιμακώνεται. Σύμφωνα με το απόρρητο έγγραφο του ΓΕΕΘΑ, στη 1 π.μ. τη νύχτα Τρίτης προς Τετάρτη 31 Ιανουαρίου από πηγή υψηλής αξιοπιστίας έρχεται η πληροφορία ότι επίκειται εχθρική επίθεση. Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ δίνει την εντολή στον αρχηγό ΓΕΝ να στοχοποιηθούν όλα τα τουρκικά πλοία.

Ο αντιπερισπασμός

Στη 01.35 δύο τουρκικά ελικόπτερα Black Hawk υπερίπτανται των Ιμίων την ίδια ώρα που η φρεγάτα «Γιαβούζ» βρίσκεται 500 μέτρα από τις νησίδες. Δέκα λεπτά αργότερα ο αρχηγός ΓΕΝ, προφανώς σε συνεννόηση με τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, διέταξε να ριφθούν φωτοβολίδες κατά των ελικοπτέρων και αν αυτά επιχειρήσουν να προσγειωθούν, να καταρριφθούν. Οκτώ λεπτά αργότερα οι Τούρκοι απομάκρυναν ανατολικά το «Γιαβούζ» και τα ελικόπτερα. Αλλά την ίδια ώρα έρχονται πληροφορίες ότι τουρκικό ελικόπτερο ίσως προσπαθήσει να προσγειωθεί στο Φαρμακονήσι. Στις 02.10 δόθηκε προφορική εντολή από τον υφυπουργό Εθνικής Αμυνας πτέραρχο Νίκο Κουρή που βρισκόταν στο Κέντρο Επιχειρήσεων στο Πεντάγωνο, εάν ελικόπτερο επιχειρήσει προσγείωση να καταρριφθεί. Η εντολή τροποποιήθηκε πέντε λεπτά αργότερα έτσι ώστε να βληθούν μόνο οι άνδρες που θα αποβιβαστούν από το ελικόπτερο. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για αντιπερισπασμό των Τούρκων. Οι Ελληνες νόμιζαν ότι οι Τούρκοι επιχειρούσαν επίθεση, αλλά με αυτή την επιχείρηση της δήθεν επίθεσης οι Τούρκοι κάλυψαν την αποβίβαση δικών τους κομάντος στη δυτική Ιμια, χωρίς να το αντιληφθεί η ελληνική πλευρά!

Περίπου την ίδια ώρα επιχειρείται να αποβιβαστούν στην έως τότε αφύλακτη δυτική Ιμια Ελληνες κομάντος, χωρίς κανένας να γνωρίζει ότι μόλις είχαν αποβιβαστεί Τούρκοι κομάντος. Οι Ελληνες καθυστέρησαν γιατί οι ασύρματοί τους δεν είχαν μπαταρίες. Τις είχαν πάρει οι συνάδελφοί τους στην ανατολική Ιμια για να τις έχουν ως εφεδρικές. Ετσι οι κομάντος σχεδίαζαν να πάνε πρώτα στην ανατολική Ιμια για να τις πάρουν και μετά να κατευθυνθούν στη δυτική Ιμια. Μέχρι να το κάνουν αυτό, κυκλοφόρησε η πληροφορία ότι στη δυτική Ιμια είχαν αποβιβαστεί Τούρκοι κομάντος. Ποιος έδωσε όμως την εντολή να πάνε Ελληνες κομάντος στη δυτική Ιμια; Μέχρι εκείνη την ώρα υποτίθεται ότι αρκούσε ο κλοιός των επτά πλοίων. Ισως ο Λυμπέρης να έδωσε την εντολή επειδή είχε προβληματιστεί από τον προηγούμενο διάλογό του με τον πρωθυπουργό για το «αν φυλάσσεται η νησίδα». Ισως ο υφυπουργός Αμυνας Νίκος Κουρής. Τελικά η αποβίβαση των Ελλήνων ακυρώθηκε. Οι Τούρκοι πρόλαβαν πρώτοι. Αλλά πώς το έμαθαν στην Αθήνα; Από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ). Στην Τουρκία, σε ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή περίπου στις 3.30 ώρα Ελλάδος ανακοινώθηκε από το τουρκικό ΥΠΕΞ ότι «πραγματοποιήθηκε ειρηνική κατάληψη των δυτικών Ιμίων από τους Τούρκους». Η ανακοίνωση μεταδόθηκε από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων με τηλεγράφημα από την Αγκυρα. Στέλεχος του ΑΠΕ τηλεφωνεί στον Δημήτρη Ρέππα, που ήταν υπουργός Τύπου και συμμετείχε στη σύσκεψη στη Βουλή, αλλά εκείνη τη στιγμή είχε βγει από την αίθουσα. Μπαίνει ξανά και ανακοινώνει αναστατωμένος: «Οι Τούρκοι λένε ότι είναι πάνω στα Ιμια εδώ και δύο ώρες!».

Το απόρρητο ημερολόγιο των Ιμίων-1
Σελίδες από το άκρως απόρρητο έγγραφο του ΓΕΕΘΑ που συντάχθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1996 και φέρνει σήμερα στο φως η «Κ».
Το απόρρητο ημερολόγιο των Ιμίων-2
Το απόρρητο ημερολόγιο των Ιμίων-3

Οι δύσκολες αποφάσεις

Ο Σημίτης ρωτάει τον Λυμπέρη αν μπορεί να ισχύει κάτι τέτοιο. Ο Λυμπέρης απαντάει αρχικά ότι η είδηση είναι σίγουρα ανακριβής. Ο Σημίτης ρωτάει αν μπορεί με ελικόπτερο να επιβεβαιωθεί τι συμβαίνει και ο Λυμπέρης απαντάει αρνητικά. Ο Σημίτης συγκαλεί το ΚΥΣΕΑ και τα μέλη του αρχίζουν να προσέρχονται από τις 04.10 και μετά. Σύμφωνα με το απόρρητο έγγραφο του ΓΕΕΘΑ, στις 04.25 η πληροφορία για κατάληψη των δυτικών Ιμίων επιβεβαιώθηκε και από την ελληνική πλευρά και συγκεκριμένα από την Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Εσωτερικού και Νήσων (ΑΣΔΕΝ) και από το ΓΕΝ. Η επιβεβαίωση έγινε από το ελληνικό ελικόπτερο, που απονηώθηκε στις 04.13 από τη φρεγάτα «Ναβαρίνο», κάτι που ο Σημίτης στο βιβλίο του υπογραμμίζει ότι έγινε εν αγνοία του ΚΥΣΕΑ. Στις 04.40 ο υφυπουργός Εθνικής Αμυνας Νίκος Κουρής από το Κέντρο Επιχειρήσεων στο Πεντάγωνο δίνει εντολή για την προετοιμασία σχεδίασης επιχείρησης ανακατάληψης της δυτικής νήσου των Ιμίων από Ειδικές Δυνάμεις. Ο Λυμπέρης στη σύσκεψη στη Βουλή εξηγεί ότι θα χρειαστούν περίπου 6 ώρες για την προετοιμασία της επιχείρησης αυτής. Ο Σημίτης παρατηρεί ότι μια τέτοια επιχείρηση «δεν μπορεί να γίνει μέρα μεσημέρι». Αρα, δεν μπορεί να γίνει καθόλου! Εν τω μεταξύ το ελικόπτερο, κατά την επιστροφή του, ένα ναυτικό μίλι βόρεια των Ιμίων, ανέφερε ένδειξη master caution χωρίς να δηλώσει συγκεκριμένη βλάβη. Η επικοινωνία με το πλοίο διεκόπη και αμέσως μετά χάθηκε από το ραντάρ στις 04.49. Η πληροφορία έφτασε στο ΚΥΣΕΑ, αλλά όπως αναφέρει ο Σημίτης αρχικά διαψεύστηκε. Υποστηρίχθηκε ότι το ελικόπτερο προσθαλασσώθηκε ή ότι κινδύνευσε.

Εκείνη την ώρα, με Eλληνες και Τούρκους στις δύο νησίδες των Ιμίων, το δίλημμα ήταν νέα κλιμάκωση της κρίσης με βομβαρδισμούς που θα κατέληγαν σε διαπραγμάτευση με ευρύτερη αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων ή απόσυρση όλων των δυνάμεων με μεσολάβηση του Χόλμπρουκ. Ο Σημίτης ζητεί από τον Πάγκαλο να προχωρήσει σε συμφωνία με τον Αμερικανό βοηθό υπουργό Εξωτερικών για ευρωπαϊκά θέματα, Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, που εκείνη τη νύχτα –και μετά το τηλεφώνημα Σημίτη – Κλίντον, που έγινε τα μεσάνυχτα– είχε αναλάβει χρέη διαμεσολαβητή. Στις 6 επήλθε συμφωνία Πάγκαλου – Χόλμπρουκ για ταυτόχρονη αποχώρηση με τη φράση «όχι πλοία, όχι στρατεύματα, όχι σημαίες».

Η σύσκεψη τελειώνει, αλλά ο Σημίτης παραμένει στο γραφείο πρωθυπουργού. Στις 7 το πρωί πληροφορείται από το Mega ότι το ελικόπτερο κατέπεσε. Τηλεφωνεί στον Αρσένη ο οποίος επιβεβαιώνει την πληροφορία και του λέει ότι η προηγούμενη διάψευση οφειλόταν σε λάθος. Σύμφωνα με το απόρρητο έγγραφο, στις 07.25 άρχισε η ακύρωση όλων των εντολών αυξημένης ετοιμότητας σε όλο το στράτευμα και η ακύρωση όλων των μέτρων συναγερμού, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη οι έρευνες για την ανεύρεση του πληρώματος. Οπως αναφέρεται σε άλλο έγγραφο του Πολεμικού Ναυτικού: «Τα ευρήματα στο σημείο πτώσεως του ελικοπτέρου ήταν διάσπαρτα, οι δε πλωτήρες απείχαν μεταξύ τους περί τα 30 μέτρα. Τούτο σημαίνει ότι το ελικόπτερο προσέκρουσε στη θάλασσα με ταχύτητα και δεν εισήλθε καν στη διαδικασία της αυτοπεριστροφής (αναγκαστική προσθαλάσσωση) διότι τότε, έστω κι αν αυτή δεν ήταν επιτυχής, το ελικόπτερο δεν θα διελύετο. Αυτά ενισχύουν την άποψη περί παραισθήσεων, απώλειας προσανατολισμού, σε συνδυασμό με βλάβη σε κύριο σύστημα του ελικοπτέρου, οποιοδήποτε κι αν ήταν αυτό. Τα αναγραφόμενα στον Τύπο περί παρεμβολών είναι εντελώς ανακριβή καθ’ όσον οι κινητήρες, τα δυναμικά μέρη του ελικοπτέρου (άξονες, στροφεία), τα βασικά όργανα πτήσεως (βαρομετρικό υψόμετρο, ενδείκτης στροφών – κλήσεων, τεχνητός ορίζων και ταχύμετρο) δεν παρεμβάλλονται».

Καθημερινή

 

Σερβία-Κόσοβο: Α.Βούτσιτς και Α.Κούρτι έδωσαν τη συγκατάθεση τους για το ευρωπαϊκό σχέδιο

0

Τι θα περιλαμβάνει

Το Βελιγράδι και η Πρίστινα αποδέχθηκαν το ευρωπαϊκό (γαλλογερμανικό) σχέδιο για την επίλυση του ζητήματος του Κοσόβου στις συνομιλίες που διεξήχθησαν σήμερα στις Βρυξέλλες υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς και ο πρωθυπουργός του Κοσόβου Άλμπιν Κούρτι, στη συνάντηση που είχαν με το ύπατο εκπρόσωπο Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ Ζοζέπ Μπορέλ και τον ειδικό απεσταλμένο για τον διάλογο Βελιγραδίου – Πρίστινας Μίροσλαβ Λάιτσακ, έδωσαν τη συγκατάθεσή τους για την υλοποίηση του σχεδίου.

«Οι δύο πλευρές συμφώνησαν να προχωρήσουν στην υλοποίηση του ευρωπαϊκού σχεδίου για την εξομάλυνση των σχέσεων και το επόμενο διάστημα θα καθοριστούν λεπτομερώς, με την αποκαλούμενη “διαμεσολαβητική διπλωματία” (shuttle diplomacy), τα επόμενα βήματα» ανακοίνωσε σε συνέντευξη Τύπου ο Ζοζέπ Μπορέλ.

Ο εκπρόσωπος Εξωτερικών της ΕΕ ανέφερε ότι το ευρωπαϊκό σχέδιο αποτελεί πλέον δημόσιο έγγραφο και θα αναρτηθεί σύντομα στο διαδίκτυο, με δεδομένο ότι ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς και ο Άλμπιν Κούρτι δήλωσαν πως δεν υπάρχει ανάγκη να πραγματοποιηθούν άλλες συναντήσεις για το περιεχόμενο του σχεδίου.

Ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς στις δηλώσεις του, μετά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες, ανέφερε ότι η επόμενη τριμερής συνάντηση (ΕΕ-Σερβιας-Κοσόβου) θα πραγματοποιηθεί στις 18 Μαρτίου στα Σκόπια, κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Ζοζέπ Μπορέλ σ’ αυτήν την χώρα.

Ο Βούτστις δήλωσε ότι έθεσε στη συνάντηση, ως απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξει πρόοδος στην υλοποίηση του ευρωπαϊκού σχεδίου, την πλήρη εφαρμογή της συμφωνίας των Βρυξελών από το 2013, η οποία προβλέπει τη σύσταση της Ένωσης Σερβικών Δήμων στο Κόσοβο.

«Δεν νομίζω ότι ο κ. Κούρτι είναι έτοιμος να δεχτεί κάτι τέτοιο τώρα, θα δούμε για το μέλλον. Φοβάμαι ότι μπορεί να “κολλήσουμε” σε κάτι που θα έπρεπε να είχε εκπληρωθεί εδώ και πολύ καιρό», είπε ο Βούτσιτς.

Ο πρόεδρος της Σερβίας φάνηκε επιφυλακτικός όσον αφορά την πρόοδο στην υλοποίηση του ευρωπαϊκού σχεδίου, εκτιμώντας ότι «θα πάρει πολύ χρόνο ακόμη» για να επιτευχθεί κάποια οριστική συμφωνία.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/servia-kosovo-a-voutsits-kai-a-kourti-edosan-ti-sygkatathesi-tous-gia-to-eyropaiko-sxedio/

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ Β. ΚΑΤΣΙΒΑΡΔΑΣ-Το Ελληνικό έθνος δεν απελευθερώθηκε ποτέ εκ της Τουρκοκρατίας

0

Είναι πρόδηλο ότι ζώμεν, εκώντες άκοντες εις ιδιαίτατα δυσχερείς εποχές, ένθα θεμελιώδη ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα διακυβεύονται υπερμέτρως, υπό την ανοχή ή έμμεση αυτουργία των κρατούντων, γεγονός το οποίο αναποδράστως μας αγάγει, να ιχνηλατήσουμε τα γενεσιουργά αίτια καθότι, το Ελλαδικό Κράτος  εναντιούται σφόδρα, κατά αφενός του έθνους και εξετέρου του λαού, αντιμετωπίζοντάς το πρώτο, ως πρόσκομμα ως προς την επικράτηση του Κρατισμού και εξ ετέρου το δεύτερο, υπολαμβάνοντας τον (εννοείται του λαού), ως αμιγώς μία συσσωματωμένη και πνευματικά ευνουχισμένη μάζα, άνευ αυτοδύναμης ισχύος.

Η ως άνω κατάσταση εάν τις, αναδράμει , εις το παρελθόν επισκοπώντας την σύγχρονη ιστορία, θα διαγνώσει μετά βεβαιότητος, ότι τούτο συνέβαινε ανέκαθεν, εκ του παρελθόντος, δηλονότι η ύπαρξη μίας σοβούσας αντιμαχίας του  έθνους να ηδυνηθεί να συνυπάρξει αρμονικά με το Κράτος, διασώζοντας την ακεραιότητα της ταυτότητας του δημιουργούσε, αείποτε,μία οιονεί αντιπαλότητα, λόγω της διαρκούς απόπειρας του Κράτους να τιθασεύσει κάθε κυρίαρχη νοηματοδότηση του έθνους κατά παρέκκλιση από τα πρότυπα των επίσακτων, μεταφυτευμένων θεσμών της Δύσεως προς ημάς.

Η νοοτροπία δηλαδή αυτή, του υποδώριου και υποτείνοντος ανταγωνισμού, δημιούργησε ένα Κράτος ερμαφρόδιτο, έντονα ανθελληνικό, το οποίο μισεί τον εαυτό του και αισχύνεται δήθεν δια την παράδοση και τον πολιτισμό του.

Ως εκ τούτου, η Ελλάς, εξ ιδρύσεως του Ελλαδικού Κράτος, κηδεμονεύεται συμπεριφερόμενο ως προτεκτοράτο των Μεγάλων Δυνάμεων των δήθεν συμμάχων μας, των κατ’ ευφημισμόν  προστάτιδων δυνάμεών μας, οι οποίες ανέκαθεν δια να μας συνδράμουν στάθμιζαν προεχόντως και κυρίως, τον πολλαπλάσιο δι’ ημών, εθνικό τους ή κατ’ ακολουθίαν διπλωματικό τους όφελος.

Τούτων λοιπόν δοθέντων, η Ελλάς απετέλεσα ένα «χώρο» δια τις Μεγάλες δυνάμεις, η οποία επιτρόπευε την εύρυθμη λειτουργία του Κράτους, υπονομεύοντας καθολοκληρίαν οιαδήποτε αυτόνομη προσπάθεια σφυρηλατήσεως της Εθνικής ταυτότητας, την διάσωση την πολιτισμικής συνισταμένης, εκ της Αρχαίας Ελλάδας, εις την καθ’ ημάς Ανατολή και μετά ταύτα, διαρκούσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έως την εθνική απελευθέρωση.

Η κατάσταση αυτή, ήδη περιγράφεται υπό συγχρόνων επιστημόνων, ανέκαθεν, αλλά και από σπουδαίους πολιτικούς άνδρες όπως ο Ίων Δραγούμης, ούτως, κατά το μάλλον ή ήττον, ερμηνεύεται η κακοδαιμονία και η αντιφατική κατάσταση η οποία υφίσταται εις τους κόλπους του Ελλαδικού Κράτους, όπου φαίνεται ότι υφίσταται ένας εγκατεστημένος μηχανισμός, ο οποίος βάλλει διαχρονικά κατά του Ελληνισμού, υποσκάπτοντας τα θεμέλια οιασδήποτε προσπάθειας και εγχειρήματος μίας ενιαίας και συγκροτημένα διαρθρωμένης πορείας προς την εξέλιξη και διασφάλιση της πορείας του έθνους εν τω πλαισίω μίας ισχυράς αυτοδύναμης χώρας.

Η ως άνω παθογένεια αντικατοπτρίζεται εις τους εθνικούς διχασμούς, από την αρχή του αιώνα, έως τον πρόσφατο παρελθόν του εμφυλίου διαρκούντος του ψυχρού πολέμου, αλλά και την επιρροή των κομματικών μηχανισμών, οι οποίοι δημιουργούν ανθελληνικό πεδίο προς την Ελλάδα δίκην επικρατήσεως της προωτοκαθεδρίας της ιδεολογικής καθαρότητας, εξ ού και βλέπουμε την Αριστερά να μισεί τον Ελληνισμό δίδοντας αμιγώς προτεραιότητα προς τον υπεροχή του Κομμουνισμού (γνωστές δε οι θέσεις του δια την Μακεδονία, επί Τίτο, διαρκούντος του εμφυλίου, δια την Μικρασιατική καταστροφή καθώς και δια τον αμυντικό πόλεμο του 1940 του Ιωάννου Μεταξά).

Ως εκ τούτου, η Ελλάς υπό μία έννοια ουδέποτε απελευθερώθηκε, καθότι παρασκηνιακά ορισμένοι τρίτοι κινούν τα νήματα δρώντες ευθέως ως ιθύνοντες νόες οι οποίοι επιβουλεύονται την ελευθερία του έθνους και την εξελικτική πορεία του Ελλαδικού Κράτους, διότι αυτοί οι «άλλοι» ελέγχουν την κρατική θεσμική ελίτ, η οποία ως είρηται ανωτέρω, κηδομονεύει το έθνος, εξυπηρετώντας αποκλειστικά και μόνον τα ιδικά της συμφέροντας, ασκώντας εν ταυτώ, μια μορφή διαχειρίσεως ως προς την τιθάσευση των μαζών άνευ ετέρου τινός.

Τηρουμένων των αναλογιών ούτως ερμηνεύεται και η έλλειψη αυτοδύναμων θεσμών, ή  ύπαρξη ουσιαστικά ανεξάρτητης δικαιοσύνης, υποκείμενη προς τον ασφυκτικό έλεγχο του υπερεθνικού καθεστώτος εξουσίας, (ίδετε Σ.Τ.Ε περί του μνημονίου, Σ.Τ.Ε περί της συμφωνίας των Πρεσπών, ολομέλεια του Αρείου Πάγου, σχετικώς με το μείζον και ακανθώδες ζήτημα των πλειστηριασμών).

Συνελόντι ειπείν, επιβάλλεται υποτυπωδώς να αναλύσουμε εν μέρει το παρελθόν δια να αντιληφθούμε με ενάργεια τι τέξεται η επιούσα ως προς το πολιτικό και κοινωνικό μας γίγνεσθαι.

*Ο Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς είναι Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

https://www.pronews.gr/opinion-makers/to-elliniko-ethnos-den-apeleytherothike-pote-ek-tis-tourkokratias/

ΑΣ ΤΟ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ: ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ

5
του Παντελή Σαββίδη
ΕΙΔΗΣΗ: ΝΔ: Απαιτούμε εκτός από διαγραφή Πολάκη και αποπομπή Παππά από τα ψηφοδέλτια.
ΣΧΟΛΙΟ: Την συμπεριφορά Πολάκη επανειλημμένως την σχολίασα ως προ-πολιτισμική εποχή της ανθρωπότητας. Δεν είναι, απλώς, αψύς ο τύπος. Θυμίζει αγριάνθρωπο.
Η Νέα Δημοκρατία, όμως, τι λόγο έχει να επεμβαίνει στο ποιος θα είναι μέλος ενός άλλου κόμματος; Στα δικά της μέλη μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Με τους άλλους απο που προκύπτει ότι μπορεί να ασχολείται;.
Μάλιστα, ζήτησε και την μη συμπερίληψη Παππά στα ψηφοδέλτια. Με τον Παππά και τον Συριζα έχω θεμελιακού τύπου διαφορές αλλά γιατί πέφτει λόγος στη Νέα Δημοκρατία- ή αντιστοίχως στον Συριζα- για τα μέλη του άλλου κόμματος;
Για να το κάνω απλούστερο, αν κάποιος θελήσει να γίνει μέλος του Συριζα πρέπει πρώτα να περάσει απο τα γραφεία της ΝΔ να πάρει την άδεια της και μετά να υποβάλλει αίτηση εγγραφής;
Στο εύλογο ερώτημα τι σε ενδιαφέρει εσένα, η απάντηση είναι πως η πολιτική της εποχής μας εκτός απο την εξάλειψη όλων των διαφορών-πολιτικών, ιδεολογικών, πολιτιστικών- μεταξύ των κομμάτων, ισοπεδώνει το κοινοβούλιο, ελέγχει την δικαιοσύνη και υπαγορεύει, όπως έγινε με τον Κασιδιάρη, ποιός είναι αρεστός για να διεκδικήσει την εκλογή του.
Δεν είναι, απλώς, υπονόμευση της δημοκρατίας. Η δημοκρατία έχει υπονομευθεί. Βιώνουμε χαρακτηριστικά ολοκληρωτισμού. Όταν θα το καταλάβουμε θα είναι αργά.

Αναστολές πτήσεων προς Μολδαβία για «λόγους ασφαλείας» – Επίκειται ουκρανική επίθεση στην Υπερδνειστερία;

0

Το Κίεβο θέλει άμεσα τα πυρομαχικά της αποθήκης στην Κομπάσνα

Αεροπορικές εταιρείες αναστέλλουν τις πτήσεις τους στον εναέριο χώρο της Μολδαβίας καθώς υπάρχουν έντονοι φόβοι για αιφνιδιαστική επίθεση και κατάληψη της ρωσόφωνης Υπερδνειστερίας (Τρανσνίστρια) από την Ουκρανία τις επόμενες ημέρες.

Συγκεκριμένα η αεροπορική εταιρεία Wizz Air ανακοίνωσε χθες Δευτέρα ότι θα αναστείλει από τις 14 Μαρτίου τις πτήσεις προς την πρωτεύουσα της Μολδαβίας Κισινάου, λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια του εναέριου χώρου της, μια απόφαση που η μολδαβική αρχή Πολιτικής Αεροπορίας χαρακτήρισε ξαφνική και λυπηρή.

Η Wizz Air ανέφερε σε ανακοίνωσή της ότι θα πραγματοποιήσει επιπλέον πτήσεις από τη ρουμανική πόλη Ιάσιο ως αντικατάσταση, συμπεριλαμβανομένης μιας νέας πτήσης προς το Βερολίνο, και περισσότερες πτήσεις προς Βαρκελώνη, Μιλάνο (Μπέργκαμο), Μπολόνια, Ρώμη (Τσιαμπίνο, Φιουμιτσίνο), Ντόρτμουντ, Λάρνακα, Λονδίνο (Λούτον) και Τρεβίζο.

Οι πτήσεις προς τη Βουδαπέστη και την Πράγα δεν θα αντικατασταθούν και οι πτήσεις προς το Κισινάου θα ανακατανεμηθούν σε άλλους προορισμούς στο δίκτυο της Wizz Air, ανέφερε.

«Η ασφάλεια των επιβατών και του πληρώματος παραμένει η νούμερο ένα προτεραιότητα της Wizz Air και μετά τις πρόσφατες εξελίξεις στη Μολδαβία και τον αυξημένο, αλλά όχι επικείμενο, κίνδυνο στον εναέριο χώρο της χώρας, η Wizz Air έλαβε τη δύσκολη αλλά υπεύθυνη απόφαση να αναστείλει όλες τις πτήσεις προς το Κισινάου από 14 τις Μαρτίου», ανέφερε.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Μολδαβίας Νίκου Ποπέσκου δήλωσε την Τετάρτη ότι η χώρα του είναι προετοιμασμένη για ένα «πλήρες φάσμα απειλών».

Η αρχή Πολιτικής Αεροπορίας της Μολδαβίας δήλωσε ότι οι αρχές της χώρας ενημερώθηκαν μέσω email για την απόφαση της Wizz Air, προσθέτοντας ότι η αεροπορική εταιρεία είχε ζητήσει έγκριση για το καλοκαιρινό πρόγραμμα πτήσεων της στις 14 Φεβρουαρίου και την έλαβε σήμερα.

«Μετά την ανάλυση των κινδύνων, οι κυβερνητικές υπηρεσίες διαπίστωσαν ότι οι πτήσεις στον εθνικό εναέριο χώρο μπορούν να πραγματοποιηθούν με ασφάλεια μετά από μια σειρά διαδικασιών και εκφράζουν τη λύπη τους για την ξαφνική απόφαση της Wizz Air», ανέφερε μια ανάρτηση στο επίσημο κανάλι στο Telegram της κυβέρνησης της Μολδαβίας.

Ανέφερε ότι η αρχή Πολιτικής Αεροπορίας και το υπουργείο Υποδομών και Περιφερειακής Ανάπτυξης ήταν σε «συνεχή συνεργασία» με εκπροσώπους της Wizz Air και τους ενημέρωσαν για τις διαδικασίες που εφαρμόζονται για τη διασφάλιση της αεροπορικής ασφάλειας.

Η αεροπορική αρχή θα λάβει «όλα τα απαραίτητα μέτρα» για να επιστρέψει η Wizz Air στο αεροδρόμιο του Κισινάου το συντομότερο δυνατό και να προσελκύσει άλλες αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους.

Οι φήμες για επικείμενη ουκρανική επίθεση στην Υπερδνειστερία που έχει αποσχιστεί από την Μολδαβία από το 1992, έχουν ενταθεί τις τελευταίες ημέρες.

Σχετική ανακοίνωση εξέδωσε πριν πέντε ημέρες στο Telegram το ρωσικό ΥΠΑΜ και αναμετέδωσε το Ria Novosti.

«Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, στο εγγύς μέλλον το καθεστώς του Κιέβου προετοιμάζει μια ένοπλη πρόκληση κατά της Μολδαβικής Δημοκρατίας της Πρίντεστρου, η οποία θα πραγματοποιηθεί από μονάδες των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, μεταξύ άλλων με τη συμμετοχή του εθνικιστικού σχηματισμού του Αζόφ»

Οι πληροφορίες για την κίνηση των Ουκρανών ήταν διάχυτες τις τελευταίες ημέρες σε λογαριασμούς στο Twitter όπου εμφανίζονταν φωτογραφίες ουκρανικών σχηματισμών να πλησιάζουν τα σύνορα με την Υπερδνειστερία και να λαμβάνουν θέσεις μάχης.

Εδώ πρέπει να σημειωθεί πως η Υπερδνειστερία δεν είναι αναγνωρισμένη Δημοκρατία και συνεπώς η οποιαδήποτε στρατιωτική επιχείρηση εναντίον της δεν θεωρείται εισβολή.

Αρκεί μόνο μία συμφωνία μεταξύ της Μολδαβίας και της Ουκρανίας προς κατάληψη του εδάφους της περιοχής και απόδοσης στην συνέχεια στο μολδαβικό κράτος.

Συγκεκριμένα ουκρανικές δυνάμεις έχουν συγκεντρωθεί κοντά στο σημείο που υπάρχει το μικρότερο πλάτος της Υπερδνειστερίας μεταξύ Ουκρανίας και Μολδαβίας στο Πλατόνοβο.

Βόρεια του Πλατόνοβου, υπάρχει μία λωρίδα γης μόλις δεκαπέντε χιλιομέτρων που χωρίζει την Ουρκρανία με την Μολδαβία.

Το ρωσικό ειρηνευτικό σώμα που εγκαταστάθηκε το 1991 στην περιοχή αποτελείται μόνο από 1.800 άνδρες και είναι απλωμένο σε μήκος εκατοντάδων χιλιομέτρων από τα βορειοδυτικά μέχρι τα βορειοανατολικά καθώς η Υπερδνειστερία είναι μία λωρίδα γης μεταξύ της Ουκρανίας και της Μολδαβίας.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι βασικός στόχος της ουκρανικής επίθεσης δεν είναι μόνο το να προκαλέσουν μία βαριά ήττα και ένα γεωπολιτικό χτύπημα σε μία κρίσιμη στιγμή στην Ρωσία αλλά και να καταλάβουν την τεράστια ρωσική αποθήκη όπλων και πυρομαχικών  της Κομπάσνα η οποία λέγεται ότι έχει μέσα αρκετό πολεμικό υλικό για να στηρίξει τον ουκρανικό Στρατό για ένα έτος επιχειρήσεων!

Αυτό για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της αποθήκης.

Οι Ουκρανοί έχουν ανάγκη τα πυρομαχικά περισσότερο από ποτέ αν θέλουν να διατηρήσουν τις ελπίδες τους στο Ντόνμπας.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/anastoles-ptiseon-pros-moldavia-gia-logous-asfaleias-epikeitai-oukraniki-epithesi-stin-yperdneisteria/

Σεραφείμ Μηχιώτης: ΌΛΑ ΕΔΩ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ

4
του Σεραφείμ Μηχιώτη
Η ΟΜΟΦΩΝΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΠΑΠΠΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΕΔ, ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ 
ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΥΠΟ…

Στη ζωή όλα πληρώνονται και αυτό είναι ένα από τα επίχειρα που θα κληθεί να καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ, από την κορυφή του Προέδρου Αλέξη Τσίπρα, πορευόμενος με εχθροπάθεια έναντι αυτών με τους οποίους καλείται να συνεργασθεί με εντιμότητα και καλή πίστη για την επικοινωνία του πολιτικού του μηνύματος, εν όψει των εκλογών που όλα δείχνουν ότι είναι κοντά. Ό,τι έχουν σπείρει, αυτό και θα θερίσουν. Αλλιώς δεν γίνεται, είναι απλό, όσο και επιβεβλημένο. Ο κακός τους εαυτός δεν παραγράφεται, ούτε διασκεδάζεται…



Επειδή η καθημερινή πραγματικότητα θα μπορούσε να λειτουργήσει ως οδοστρωτήρας μνήμης ακόμη και γιά τα μόλις “χθεσινά” των τεκταινομένων σε αυτόν τον τόπο, είναι απολύτως σκόπιμο και τελικώς πλήρως επιβαλλόμενο να μην σταματήσουμε μόνον στην ομόφωνη απόφαση με 13-0 του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, της περασμένης Παρασκευής, 24ης Φεβρουαρίου 2023. Αλλά αντιθέτως αυτή η ιστορική απόφαση να αποτελέσει ερέθισμα αφύπνισης μιάς αμαρτωλής περιόδου….Να μην μείνουμε, δηλαδή, στη βαρειά ποινή φυλάκισης δύο ετών στον εξ απορρήτων Υπουργό του Τσίπρα, ως Πρωθυπουργού στην Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην περίοδο 2015-2019, σύντροφο Νίκο Παππά, έστω με τριετή αναστολή, αλλά και τη δικαστική εμπλοκή που θα ακολουθήσει γιά ενδελεχή έρευνα σχετικώς με τις βαλίτσες “μαύρου χρήματος” που έφθαναν από το “Κόμμα” στον εκλεκτό επιχειρηματία του, Χρήστο Καλογρίτσα, όπως έχει καταθέσει ήδη η γραμματέας του τελευταίου…Να μην χάσουμε, δηλαδή, το δάσος, που δεν είναι μόνον η ατελέσφορη –τότε- προσπάθεια του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του εντεταλμένου του προς τούτο Υπουργού Ν. Παππά, να στήσει SYRIZA Channel, με μοχλό τους τον Χρ.Καλογρίτσα, ώστε να αποκτήσουν «καθαρή φωνή» από τα ΜΜΕ, στο τηλεοπτικό τοπίο…Και τούτο, διότι το προηγούμενο ναυάγιό τους, δεν τούς έκανε περισσότερο «σεμνούς», «προσεκτικούς», λιγότερο επιθετικούς στην άρρωστη παθογένεια που δεν έχει παύσει να τούς διακατέχει μέχρι σήμερα να καθυποτάξουν τον Τύπο, έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, ακόμη και τα κοινωνικά δίκτυα, με ένα και εμμονικό στόχο τους: Να αποκτήσουν πιστά φερέφωνα, ιμάντες μεταβίβασης της «γραμμής» που θέλει να εκπέμπει το κομματικό ιερατείο της Κουμουνδούρου!Από την άποψη αυτή, ανομολόγητος πόθος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν-ενδεχομένως και σήμερα να μην τον έχουν εγκαταλείψει πλήρως- ο έλεγχος εις τον πρώην Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη, ώστε μέσω των εντύπων που εξέδιδε, σε συνδυασμό με τον Τ/Ο Σταθμό «Mega Channel», τον Ρ/Ο Σταθμό του «Top FM» και το πολύτιμο ιστορικό του αρχείο, να αποκτήσουν ισχυρό και ασφαλές βήμα προπαγάνδας τους. Επειδή δε αυτό δεν έχει καταστεί δυνατό, τούς έχει μείνει αμείωτη η εχθροπάθεια.Αψευδή μαρτυρία των ως άνω, αποτελεί το κείμενο του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, με δισέλιδο κείμενό του, από τον επετειακό τόμο γιά τα 100 χρόνια κυκλοφορίας που έκλεισε «ΤΟ ΒΗΜΑ», στο οποίο ζητήθηκε να συμμετάσχει με άρθρο του-λίβελο εν πολλοίς.Εξ ου και ο Τσίπρας έγραψε: «Όσο άτοπο,όμως, θα ήταν να μην πιστώσει κανείς στην εφημερίδα, τους δημοσιογράφους και την ιδιοκτησία της αυτή τη δημοκρατική στάση, τόσο άδικο για την Ιστορία θα ήταν να αποσιωπηθεί ότι υπήρξαν περίοδοι, που η ιδιοκτησία της την οδήγησε σε ατραπούς εκτός των διακηρυγμένων αρχών της. Με αποτέλεσμα να επικρίνεται γιά την στάση της στην Κατοχή, τα Ιουλιανά, τη δίωξη και την παραπομπή στο ειδικό δικαστήριο του Ανδρέα Παπανδρέου. Και να εξάγεται από τη διαδρομή της και συχνά διαπλεκόμενη διαδρομή του πολιτικού συστήματος, ένα χρήσιμο συμπέρασμα γιά το σήμερα: Η έφεση κάποιων ιδιοκτητών ΜΜΕ να καθορίζουν τις πολιτικές εξελίξεις στο παρασκήνιο, αντί να επιτρέπουν στο μέσο τους να τις καθορίζει χωρίς παραμορφώσεις, να τις αναλύει από την ιδεολογική και πολιτική του σκοπιά, να συμμετέχει στον δημοκρατικό διάλογο και έτσι να τις επηρεάζει στο μέτρο του δυνατού, δεν ωφελεί ούτε την πολιτική, ούτε την ενημέρωση»(…)

Ο ίδιος Τσίπρας, είχε και άλλα «επιχειρήματα» λίγο πιό κάτω στο «κατηγορώ» του, προσθέτοντας: …«”Το Βήμα” επέλεξε να εγκαταλείψει τη θέση του στη δημοκρατική παράταξη και να στηρίζει τη Δεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη, του Άδωνι Γεωργιάδη, του Μάκη Βορίδη, του Θανάση Πλεύρη. Να εγκαταλείψει το όραμα της αλλαγής και της δημοκρατικής αναγέννησης και να στηρίζει τις καθεστωτικές πρακτικές και τις ξεπερασμένες νεοφιλελεύθερες συνταγές. Να σιωπά η εφημερίδα που στήριξε το ΕΣΥ όταν αυτό κατεδαφίζεται.Και να θεωρεί ότι έτσι βρίσκεται στην σωστή κατεύθυνση. Εννοείται ότι αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμα της εφημερίδας.Αλλά και αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη, πολύ περισσότερο υποχρέωση του μεγαλύτερου κόμματος της δημοκρατικής παράταξης, είναι να εκφράζει τουλάχιστον την αντίθεσή του σ’ αυτή τη στάση.Και να αναμένει από μία εφημερίδα με τόσο πλούσια ιστορία όχι μία στάση διαφορετικής πολιτικής στήριξης, αλλά μια στάση δημοκρατικής και θεσμικής ευθύνης»

 

 

Εάν δεν υπήρχε το αποτυχόν πραξικόπημα του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα προσωπικώς να επιβάλουν δικό τους άνθρωπο επικεφαλής του πρώην ΔΟΛ, τα προηγούμενα θα μπορούσε να ιδωθούν διαφορετικά, ακόμη και με κάποια συμπάθεια, ίσως και αποδοχή, ως προϊόν καλοπροαίρετης κριτικής.

Αλλά εν προκειμένω ισχύει απολύτως το «κοίτα ποιός μιλάει», δηλαδή ένας πολιτικός που νομίζει ότι μπορεί να πορεύεται ανεξέλεγκτος και τελικώς ατιμώρητος στην παραχάραξη της ιστορικής μνήμης, ώστε μεθοδεύσεις του σκότους να «χαθούν». Δεν γίνεται όμως….

Είχαν προκαλέσει ιδιαιτέρως μεγάλη εντύπωση οι αποκαλυφθείσες, το 2015, στους πρώτους μήνες της εξουσίας ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, εν κρυπτώ συναντήσεις του Τσίπρα με τον Στ.Ψυχάρη (πέθανε τον Αύγουστο του 2022) σε διαμέρισμα απέναντι από την Αμερικανική Πρεσβεία, με μόνο άλλο «παρόντα» μία γάτα των Ιμαλαϊων, που έγιναν το 2014, λίγους μήνες πριν αναλάβει την εξουσία. Και τις οποίες ο Τσίπρας ουδέποτε διέψευσε, αλλά επεχείρησε να ξεπεράσει με λεκτικά κόλπα.

‘Αλλωστε το διακύβευμα θα ήταν υψηλό και γιά τις δύο «πλευρές» τότε: Οικονομική «ανακούφιση» του ΔΟΛ γιά τα δάνεια που είχε συνάψει, σε συνδυασμό με αλλαγή πυξίδας υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ από τις εφημερίδες και τα sites του «Συγκροτήματος». Και βεβαίως, σε επιστέγασμα του παζαριού, σαν δαχτυλίδι σε αρραβώνα, η επανάκαμψη στη Μιχαλακοπούλου του διατελέσαντος κατά το παρελθόν διευθυντή σύνταξης παρά τω Ψυχάρη, γιά λίγο βουλευτή του ΣΥΝ και τότε συμβούλου επικοινωνίας στην Κουμουνδούρου, συντρόφου Β.Μ., κουμπάρου επίσης του ισχυρού άνδρα στο ΔΟΛ και Διυθυντή Σύνταξης (έφυγε από τη ζωή το Μάρτιο του 2018).

Από το όλο «καλάθι» αυτών των συμφωνιών, η επανάκαμψη του Β.Μ. στο Στρατηγείο της Μιχαλακοπούλου πράγματι προχώρησε. Τον υποδέχθηκε και τον εγκατέστησε ο Στ. Ψυχάρης εκεί, αλλά δεν μπόρεσε να ζεστάνει καρέκλα του επόμενου «αφεντικού» παρά μόνον γιά τρεις ημέρες. Την τέταρτη ημέρα, μόλις επεχείρησε να αλλάξει όροφο και να κατέβει εις «ΤΑ ΝΕΑ», έφαγε πόρτα από σύσσωμους τους συντάκτες, απλήρωτους γιά έξι μήνες, σχεδόν κλωτσηδόν όπως λέγεται και η εκεί εξουσία του έληξε άδοξα. Το μόνο που πρόλαβε ο Β.Μ. ήταν να εκπαραθυρώσει το Δημ. Μητρόπουλο, διευθυντή εις «ΤΑ ΝΕΑ».

Βεβαίως, δεδομένου ότι τότε υπήρχε εξουσία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όλοι οι μηχανισμοί του «νέου κράτους» είχαν χρησιμοποιηθεί γιά τον στραγγαλισμό των ελάχιστων πόρων που είχαν απομείνει στους «ειδικούς λογαριασμούς» του ΔΟΛ ενεργοί, γιά την κάλυψη κάποιων ελάχιστων δαπανών μισθοδοσίας, αγοράς χαρτιού κ.ο.κ, με τις συνεπείς συνέργειες των Τραπεζών και του οικονομικού επιτελείου του Τσίπρα προς τούτο.

Εξ αυτού δε του λόγου «ΤΟ ΒΗΜΑ» και «ΤΑ ΝΕΑ» δεν κατέστη δυνατό να αποφύγουν την αναστολή κυκλοφορίας γιά μικρό χρονικό διάστημα, γιά πρώτη φορά στην πολύχρονη ιστορία τους…Να αποτελούσε το τελευταίο το μοναδικό στοίχημα που εκέρδισε πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας, όλως ιδιαιτέρως, εις βάρος του τότε ΔΟΛ;

Η αντιστροφή των πραγμάτων και η εξαγορά των δύο εφημερίδων από την «ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ ΑΕ» συμφερόντων Μαρινάκη, το Μάϊο του 2017 εν συνεχεία πλειστηριασμού, ήλθε να σημάνει την ήττα των μηχανορραφιών της τότε αριστερής εξουσίας, την οποία επεχείρησαν ανεπιτυχώς να υπονομεύσουν ακόμη και στους επόμενους μήνες, μέχρι τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου που έχασαν γιά πάντα το παιχνίδι, καθώς δεν τούς έπαιρνε άλλο. Είχε ατυχήσει, άλλωστε, και η προσφορά Σαββίδη, κυριολεκτικώς την τελευταία στιγμή, να εξαγοράσει μαζύ τις εφημερίδες του ΔΟΛ, το “ΕΘΝΟΣ” και το “ΜΕGA” αντί ποσού κάτω των 10 εκατ. ευρώ, την οποία απέρριψαν οι Τράπεζες.

Ήταν μία εξέλιξη που δεν χαροποίησε διόλου τους τότε κυβερνώντες, οι οποίοι έχασαν πολλές ώρες ύπνου, περιμένοντας ένα ναυάγιο που δεν τούς βγήκε…Λέγεται δε γιά εγνωσμένο οργίλο της “αυλής” του Τσίπρα, που φορεί γιά παραλλαγή λευκά αποκλειστικώς πουκάμισα και κυκλοφορεί μόνον με γραβάτα, ότι με το άκουσμα της σχετικής είδησης κατέστρεψε πανάκριβο κινητό του τηλέφωνο android από το θυμό του.

Αυτήν την ήττα φαίνεται ότι αδυνατεί και σήμερα να αναγνωρίσει ο πρώην Πρωθυπουργός, αντιμετωπίζοντας όσα έλαβαν έκτοτε συνέχεια και μέχρι σήμερα-όπως μαρτυρεί το προηγουμένως μνημονευθέν άρθρο του- σαν το θυμωμένο παιδάκι που έχασε το δωράκι που τού είχαν τάξει…Ενδεχομένως, δε και να μην το συγχωρεί και στους δημοσιογράφους των δύο ιστορικών φύλλων, που υπερασπίσθηκαν σαν μία γροθιά «ΤΑ ΝΕΑ» και «ΤΟ ΒΗΜΑ», ώστε να μην έχουν τα φύλλα τους την τύχη του «ΕΘΝΟΥΣ».

Αν θα τού περάσει αυτό,το ξέρει μόνον ο ίδιος ο Τσίπρας…Αυτό, όμως, που δεν θα περάσει απαρατήρητο είναι η επιλεκτική του μνήμη και η διαστροφική του εικόνα γιά τα πράγματα που συνθέτουν την καταγεγραμμένη ιστορική μνήμη, που δεν παραγράφεται, όπως έκρινε ότι θα μπορούσε να κάνει με το άρθρο του αυτό.

Τί να κάνουμε…Όποιος δεν προσέχει αυτά παθαίνει και θα παθαίνει. Βεβαίως διερωτάται κανείς, πώς θα ετοποθετείτο σχετικώς η νέα εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, συντρόφισσα Τσαπανίδου, διατελέσασα δημοσιογράφος μέχρι προ ελαχίστων ημερών, γιά πράγματα που βεβαίως θα γνωρίζει ασφαλώς και δη ως εξόχως προβεβλημένη.

Θεωρώ, τέλος, ότι σε σχέση με το άρθρο του πρώην Προέδρου της ΒτΕ, συντρόφου Ν. Βούτση, που ακολουθεί στον προαναφερθέντα επετειακό αυτό τόμο, ο Τσίπρας βρίσκεται σε προφανή αναντιστοιχία ελλείμματος δεοντολογίας, μόνος σε αυτήν τη διάσταση αριστερού ακτιβισμού, με τον Βούτση να γράφει περισσότερο θεσμικά και μάλλον με σαφή περίσκεψη και βεβαίως προσοχή, τελικώς από προσεκτικώς θετική σκοπιά. Εξ ου και γράφει: «”ΤΟ ΒΗΜΑ” έχει τη δικιά συνεισφορά καθώς δεν ακολουθεί της ένοχης αποσιώπησης, των συμψηφισμών και της φανατικής προσκόλλησης στο αδιανόητο κυβερνητικό αφήγημα».

Εάν υπάρχει ένα κέρδος από το κείμενο Τσίπρα, αυτό είναι η φωτογραφία του είδους της «ενημέρωσης» στην οποία θητεύει ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω ενός συστήματος προπαγάνδας που μεταχειρίζεται την πραγματικότητα και τελικώς την κοινωνία και τους πολίτες, ως ένα πολτό που θα μπορούσε να πλάθεται στη βάση των ορέξεών και ονειρώξεών τους. Στον αντίποδα αυτής της «ενημέρωσης» βρίσκεται η ακηδεμόνευτη ενημέρωση, που δεν αντέχουν στο κομματικό ιερατείο της Κουμουνδούρου….

Για να μην αδικούμε τέλος την πληρότητα αυτού του καταλόγου πεπραγμένων του ΣΥΡΙΖΑ, με κοινό παρονομαστή την επιβολή κομματικού ελέγχου εις τα ΜΜΕ, μπορούμε, ακόμη, εντελώς ενδεικτικώς να παραθέσουμε, επί παραδείγματι:

–Την απροσχημάτιστη και εξόχως πιεστική, μέχρις βαθμού ασφυκτικού, αλλά και τελικώς αναποτελεσματική, μεθόδευση προς την πλευρά του ΚΚΕ, γιά την εκχώρηση της ραδιοφωνικής συχνότητος του Σταθμού του Περισσού εις το κομματικό δελτίο της “ΑΥΓΗΣ”, περίπου ως υποχρέωσή τους, κάτι γιά το οποίο αντέστησαν σθεναρώς. Ακόμη και η επίκληση ότι η συχνότητα αποτελούσε κληρονομιά εξ ημισείας του ενιαίου ΣΥΝ το καλοκαίρι του “βρώμικου ΄89” μάλλον τούς πείσμωσε περισσότερο εις το ΚΚΕ, παρά τούς έκανε να λειάνουν την στάση τους….

–Την εξ ίσου αναποτελεσματική προσπάθεια, μέσω του εκ Ρωσίας επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη, να τον φέρουν “στα νερά τους” και να τον ρυμουλκήσουν στις επιδιώξεις τους, μέσω των αντίστοιχων δικών του σχημάτων στο χώρο των ΜΜΕ (Τ/Ο Σταθμός «Open» κ.ο.κ.) Σε τούτο φέρεται να έχει συμβάλει αρνητικώς και το κλίμα καχυποψίας που έχει δημιουργηθεί και στην Ελλάδα, μετά τη Ρωσσική εισβολή στην Ουκρανία, για επιχειρηματικές δραστηριότητες, που θα μπορούσε να σχετίζονται με την ολιγαρχία των ισχυρών του χρήματος περί τον Πούτιν.

Συμπληρωματικώς, τέλος, με τα προηγούμενα ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί το φύλλο της «Εφ.Συν», η οποία, καίτοι προήλθε, από τα σπλάχνα της ένδοξης και απρόβλεπτης «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ», την οποία υπέσκαπταν και οδήγησαν στην αναστολή λειτουργίας τινές εκ των συντακτών της (συν-ιοί κ.ο.κ), εκμεταλλευόμενοι τα ασφυκτικά οικονομικά προβλήματα του φύλλου, εν τούτοις έστησαν ένα φύλλο-θεραπαινίδα εν πολλοίς της γραμμής του κομματικού ιερατείου του Κουμουνδούρου, στην οποία πλειοδοτούν ενίοτε εξ Αριστερών.

Ιδιαίτερη αναφορά, τέλος, δεν απαιτείται γιά το κομματικό δελτίο της “ΑΥΓΗΣ”, ένα ιστορικό φύλλο που τα τελευταία χρόνια, ως θυγατρική επιχείρηση της ΣΥΡΙΖΑ ΑΕ, έχει εκφυλισθεί σε εφημερίδα απελπιστικώς χαμηλής κυκλοφορίας πανελλαδικώς και αντίστοιχης χαμηλότατης ανυποληψίας, βήμα κομματικής προπαγάνδας του χειρίστου είδους, συνεπώς και αμελητέας πολιτικής επιρροής. Στην κομματική ηγεσία της Κουμουνδούρου με το ζόρι την κρατούν σε καθημερινή κυκλοφορία.

Κρίμα, όμως, γιά το συγκεκριμένο φύλλο, από όπου πέρασαν ως διευθυντές προσωπικότητες του δημόσιου βίου (π.χ. οι αείμνηστοι Λεωνίδας Κύρκος, Γρηγόρης Γιάνναρος, Αντώνης Μπριλλάκης, Λευτέρης Βουτσάς, Σοφιανός Χρυσοστομίδης, Θανάσης Τσουπαρόπουλος) και “πέρασαν” πολλοί δημοσιογράφοι που συνεχίζουν να διαπρέπουν μέχρι και σήμερα σε όλο το φάσμα του Τύπου. Προσωπικώς τυγχάνω  απολυθείς από την “ΑΥΓΗ”, γιά λόγους…ιδεολογικής καθαρότητας, μετά από περισσότερα από 28 χρόνια αδιάλειπτης και αποκλειστικής απασχόλησης.

Μπροστά, λοιπόν, σε μία τέτοια γεωγραφία των πραγμάτων για το Κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πρόδηλο ότι, συνεπεία της μεγάλης τους υστέρηση σε ημέτερα ΜΜΕ όπου θα μπορούσε-λιγότερο ή περισσότερο-να περάσουν την «γραμμή» τους, θα πρέπει να αναμένεται και μία μειωμένη αυτοπεποίθηση για την πορεία των εκλογικών τους πραγμάτων.

 

 

Και μπροστά σε μία τέτοια εκδοχή των πραγμάτων, οι του ΣΥΡΙΖΑ θα βγαίνουν να λένε ότι φταίνε οι χειραγωγούμενες σφυγμομετρήσεις και οι δημοσιογράφοι που «δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, ενεργούμενα της ΝΔ» κ.ο.κ. Εύκολα άλλοθι δηλαδή, για να αποκρυβεί ο κακός τους εαυτός, ευθυνόμενος για την εχθροπάθειά τους έναντι του Τύπου, που αρνείται να τούς προσκυνήσει…

Στη ζωή όλα πληρώνονται και αυτό είναι ένα από τα επίχειρα που θα κληθεί να καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ, από την κορυφή του Προέδρου Αλέξη Τσίπρα, πορευόμενος με εχθροπάθεια έναντι αυτών με τους οποίους καλείται να συνεργασθεί με εντιμότητα και καλή πίστη για την επικοινωνία του πολιτικού του μηνύματος, εν όψει των εκλογών που όλα δείχνουν ότι είναι κοντά.

Ό,τι έχουν σπείρει, αυτό και θα θερίσουν. Αλλιώς δεν γίνεται, είναι απλό, όσο και επιβεβλημένο. Ο κακός τους εαυτός δεν παραγράφεται, ούτε διασκεδάζεται, άλλωστε είναι τόσο πρόσφατο το πασίγνωστο «Πρόεδρε, έλα με φόρα» εκ στόματος της συντρόφισσας Πόπης Τσαπανίδου, από το Περιστέρι, εάν δεν απατώμαι, προς τον Πρόεδρό «της» Αλέξη Τσίπρα…

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Will Erdogan Embrace the West?

0

Story by Sinan Cidd • Sunday  

It may not have seemed like it at the time, but the devastating earthquakes which hit Turkey on February 6 postponed a crisis. In recent weeks, Washington has demonstrated its solidarity with Turkey by providing aid and emergency services in some of the hardest-hit areas. But the leadership of both countries knows that they will soon have to face the music. With no end in sight to the war in Ukraine, Ankara’s stubborn refusal to ratify Finland and Sweden’s NATO membership bid must be addressed. 

On February 2, a bipartisan group of 27 senators sent President Joe Biden a letter asking the White House to make the sale of F-16 fighter jets to Turkey contingent on Ankara greenlighting NATO’s Scandinavian expansion. Turkish President Recep Tayyip Erdogan certainly wants the F-16s, although what he wants even more is another term as president.

This poses a dilemma for U.S. critics like the 27 frustrated senators since their efforts to address Erdogan’s disruptive behavior within NATO may only play into the Turkish leader’s hands at home. While hardly satisfying, the wisest course for Erdogan’s detractors may be to avoid confrontation until Turkish voters have their say about their president’s future — if he respects their will. Given the extent of the earthquake damage, it is unknown if the elections will be able to proceed on the intended date of May 14. Calculations may now have to change, given the swift aid delivered to Turkey by many countries—-including Finland and Sweden. It is difficult to imagine how Erdogan can continue to serve up his cocktail of anti-western rhetoric as an election stunt to fire up nationalist voters, when so many of its Western allies have offered a helping hand to rescue survivors from disaster-stricken cities in southeastern Turkey. This is an inflection point for Ankara to recognize who its true friends are.

Ankara’s relationship with its NATO allies has gone swiftly downhill since Turkey’s catastrophic decision to purchase the Russian-made S-400 missile system, which triggered congressionally mandated sanctions. Washington also removed Turkey from the F-35 fighter jet program concluding it could not trust Ankara with its most advanced fighters. Neither of these measures resulted in Turkey divesting itself of the S-400s. Rather, the list of provocations has only lengthened. It includes militarily threatening NATO ally Greece over disputed territorial water rights, accusing the United States of masterminding the 2016 coup attempt that almost toppled Erdogan, and posturing to invade Syria — directly endangering the safety of U.S. troops participating in counter-ISIS operations. Suffice it to say the West’s relationship with Ankara is broken.

That being said, Washington is interested in keeping Turkey on-side, since Ankara can help the White House deal with the Ukraine crisis. While Erdogan refuses to side firmly against Russia, Ankara closed off the Bosporus straits to Russian war ships, is selling TB2 combat drones and other military equipment to Ukraine, and brokered a grain deal that has averted a global food catastrophe. While Turkey won’t enforce most Western sanctions on Russia, in 2022, Turkey’s banks, under direct pressure from the United States, stopped accepting the ‘Mir’ payment system — Moscow’s alternative to SWIFT.

This has not been enough to build congressional support for the sale of F-16s. The White House signaled informally its intent to push ahead with the sale, yet has shown no appetite so far for confronting Congress, including powerful members of his own party, such as Senator Bob Menendez, who chairs the Senate Foreign Relations Committee. Following the earthquakes, Secretary of State Anthony Blinken visited Turkey’s disaster-struck regions to offer U.S. support. The visit was also an opportunity to determine if Ankara’s position on green-lighting NATO expansion has changed- given the West’s overwhelming solidarity with Turkey. It has not. Turkey’s foreign minister Cavusoglu told Blinken that “all parties in the alliance must convince Sweden in particular to take more action to address Ankara’s concerns and win its support for the bid.”

This continued delay will not reassure Washington. There are additional sticking points for Congress, including Erdogan’s autocratic rule at home, cooperation with Iran, provision of sanctuary to Hamas, and toleration of illicit finance. On seven different occasions from 2019 through 2021, the U.S. Treasury Department imposed sanctions on Turkey-based persons who were part of ISIS, Al-Qaeda, and Hamas networks. In December 2022, Treasury designated Sitki Ayan, a Turkish businessman and acquaintance of Erdogan’s, for facilitating “the sale of hundreds of millions of dollars’ worth of oil for Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps-Qods Force (IRGC-QF).” Additionally, U.S. authorities pressured Ankara last month to prevent Russian airlines from flying American-made civilian airliners to and from Turkish airports, warning that “Turkish individuals are at risk of jail time, fines, loss of export privileges and other measures if they provide services like refueling and spare parts to U.S.-made planes flying to and from Russia and Belarus in violation of export controls.”

In other words, for the F-16 sale to be approved, Ankara must complete a lot of homework. Steadfast western support for post-earthquake Turkey provides Ankara the perfect opportunity to refocus its energies on rekindling its substantive relationship with the West by resolving outstanding concerns. On the other hand, if Ankara continues to snub the West, there is very little in the U.S. toolbox that can entice Turkey to do what Washington desires. The more Erdogan says ‘no’ to NATO enlargement, the more voter approval he seems to get. Maneuvers such as the senators’ letter to Biden may only reinforce Erdogan’s stance. Ankara is fast becoming desensitized to punitive measures, such as the denial of the F-16s. This does not mean Western capitals’ expectations are unreasonable. It is simply stating that efforts to coerce Turkey have stopped yielding results. In post-earthquake Turkey, the West, including the United States should do all they can to stand by Turkey in its darkest hour. This will make it harder for Erdogan to use the West as a punching bag and even perhaps encourage him to rethink his relationship with its allies.

For that reason, Washington should hold off on further punitive measures until after Turkey’s elections, which were intended to take place on May 14, although the massive earthquake that just hit southern Turkey may cause a delay. If the election is clean, diplomacy can resume in a more favorable context, especially if the opposition pulls off an upset. However, if Erdogan rigs the vote or refuses to accept a clear defeat at the polls, U.S.-Turkish relations would likely head for a crisis that overshadows the current one.

For Washington, lowering the temperature does not mean making unilateral concessions. The sale of F-16s should not take place until Erdogan ratifies NATO enlargement and sets forth a plan to divest Turkey of its S-400s at a minimum. Time will tell if Erdogan will seek to exploit nationalist sentiments regardless, but Washington shouldn’t help him. Instead, the U.S. should double down on calling for free and fair elections. If Erdogan wins, he is likely to be interested in some sort of reset with the West. That is the time to ask for significant course corrections. For now, Washington would gain most by keeping its frustrations towards Ankara quiet.

Sinan Ciddi is a non-resident senior fellow at the Foundation for Defense of Democracies (FDD), where he contributes to FDD’s Turkey Program and Center on Military and Political Power (CMPP). Follow Sinan on Twitter @SinanCiddi.

msn.com

ΕΕ: Ερευνάται για απάτη Ιταλίδα ευρωβουλευτής

0

Η Στεφανία Ζαμπέλι δεν ανταποκρίθηκε σε αίτημα του Γαλλικού Πρακτορείου να σχολιάσει την υπόθεση

Την κατάσχεση άνω των 170.000 ευρώ σε περιουσιακά στοιχεία που ανήκουν στην ευρωβουλευτή της ιταλικής Λέγκα Στεφανία Ζαμπέλι και τέσσερις από τους βοηθούς της, στο πλαίσιο έρευνας για απάτη ανακοίνωσε η ευρωπαϊκή δικαιοσύνη. 

Οι τέσσερις βοηθοί «δεν πραγματοποίησαν τις δραστηριότητες που σχετίζονται με τη λειτουργία για την οποία προσλήφθηκαν, ή μόνο εν μέρει, και τεκμηρίωσαν παραπλανητικά τις δραστηριότητές τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο», αναφέρεται σε ανακοίνωση του Γραφείου της Ευρωπαίας Γενικής Εισαγγελέως (BPGE).

Οι βοηθοί της Ιταλίδας ευρωβουλευτού εξαπάτησαν επίσης ως προς τα προσόντα τους «δηλώνοντας διπλώματα και επαγγελματικές δεξιότητες που δεν διαθέτουν», αναφέρει η BPGE.

Σε ό,τι αφορά την ευρωβουλευτή η οποία είναι στενής συγγενής τουλάχιστον ενός εκ των κατηγορούμενων βοηθών, θεωρείται ύποπτη ότι ωφελήθηκε προσωπικά από τα έσοδα των βοηθών της.

Η κατάσχεση 170.000 ευρώ (τραπεζικοί λογαριασμοί, πολυτελή αυτοκίνητα) που πραγματοποιήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου από την ιταλική οικονομική αστυνομία αντιστοιχεί στη ζημία όπως αυτή εκτιμήθηκε από την έρευνα.

Η Στεφανία Ζαμπέλι δεν ανταποκρίθηκε σε αίτημα του Γαλλικού Πρακτορείου να σχολιάσει την υπόθεση.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/ee-ereynatai-gia-apati-italida-eyrovouleytis/

Σερβία – Κόσοβο: Κρίσιμη συνάντηση Βούτσιτς με Κούρτι για την εξομάλυνση των σχέσεων

0

Ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς και ο πρωθυπουργός του Κοσόβου ‘Αλμπιν Κούρτι καλούνται να αποφανθούν οριστικά για το «γαλλογερμανικό» σχέδιο

Η κρισιμότερη συνάντηση, υψηλού επιπέδου, στο πλαίσιο του διαλόγου Βελιγραδίου- Πρίστινας για το Κόσοβο, πραγματοποιείται σήμερα στις Βρυξέλλες.

Ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς και ο πρωθυπουργός του Κοσόβου Άλμπιν Κούρτι καλούνται να αποφανθούν οριστικά για την ευρωπαϊκή πρόταση ή όπως είναι ευρέως γνωστό, το γαλλογερμανικό σχέδιο για την εξομάλυνση των σχέσεων.

Την συνάντηση που θα ξεκινήσει νωρίς στο απόγευμα θα συντονίζουν ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ε.Ε. για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής Ζοζέπ Μπορέλ και ο ειδικός απεσταλμένος για το θέμα του Κοσόβου Μίροσλαβ Λάιτσακ.

Οι προσδοκίες των Ευρωπαίων αξιωματούχων από την σημερινή συνάντηση Βούτσιτς -Κούρτι είναι μεγάλες. Ο Ζοζέπ Μπορέλ δεν απέκλεισε ακόμη και το ενδεχόμενο να υπογράψουν οι δύο πλευρές την συγκεκριμένη πρόταση. Προς αυτήν την κατεύθυνση, τις προηγούμενες ημέρες υπήρξαν έντονες παρεμβάσεις από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Τι προβλέπει το «γαλλογερμανικό» σχέδιο

Ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, ο καγκελάριος της Γερμανίας, Όλαφ Σολτς, και η πρωθυπουργός της Ιταλίας, Τζόρτζια Μελόνι απέστειλαν, το περασμένο Σάββατο, κοινή επιστολή στον πρόεδρο της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς και στον πρωθυπουργό του Κοσόβου ‘Αλμπιν Κούρτι με την οποία τους ενθαρρύνουν να αποδεχθούν το ευρωπαϊκό σχέδιο. Το ίδιο αίτημα εξέφρασε και ο ανώτατος σύμβουλος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Ντέρεκ Σόλε σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον πρόεδρο της Σερβίας και τον πρωθυπουργό του Κοσόβου.

Το γαλλογερμανικό σχέδιο για την εξομάλυνση των σχέσεων Βελιγραδίου – Πρίστινας αποτελεί σήμερα την μοναδική πρόταση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Το περιεχόμενο του, επίσημα, δεν έγινε γνωστό, υπήρξαν ωστόσο διαρροές σύμφωνα με τις οποίες προβλέπει: Την αμοιβαία αποδοχή της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας Κοσόβου και Σερβίας, τη δημιουργία σχέσεων καλής γειτονίας όπου όλες οι διαφορές θα επιλύονται ειρηνικά, με διάλογο και χωρίς την χρήση ή την απειλή χρήσης βίας.

Η Σερβία δεν υποχρεώνεται να αναγνωρίσει το Κόσοβο ως ανεξάρτητο κράτος, δεσμεύεται ωστόσο ότι δεν θα εμποδίσει την ένταξη του στον ΟΗΕ και άλλους διεθνείς οργανισμούς.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

https://www.kathimerini.gr/world/562297945/servia-kosovo-krisimi-synantisi-voytsits-koyrti-gia-tin-exomalynsi-ton-scheseon/

Κίνα: Συνολική στρατηγική αντεπίθεση χωρίς πολεμική εμπλοκή στην συγκρουσιακή εξίσωση της Ουκρανίας

0

Του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Παρά τους περίεργους και σε κάθε περίπτωση αναπόδεικτους ισχυρισμούς των ΗΠΑ, η Κίνα δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να εμπλακεί σοβαρά στην τύποις Ρωσοουκρανική σύγκρουση και ως εκ τούτου δεν θα πρέπει να αναμένεται την επόμενη περίοδο, η παροχή σοβαρής και υπολογίσιμης πολεμικής υποστήριξης στην Μόσχα…

Από τα κέντρα του Ευρωατλαντισμού, η δέσμη των προτάσεων την οποία δημοσιοποίησε η Κινεζική πολιτική ηγεσία, εκλαμβάνεται ως μια αιφνίδια παρέμβαση με αντιφατικά αφηγήματα και επιδιώξεις, ενώ δεν λείπουν εκείνοι που θεωρούν ότι η Κινεζική πρωτοβουλία, είναι ουσιαστικά η κατακλείδα των μυστικών διαπραγματεύσεων που έχουν ήδη συντελεστεί μεταξύ Πεκίνου και Μόσχας, με απώτερο στόχο την ενεργή και ουσιαστικότερη Κινεζική εμπλοκή.

Πρόκειται για ερμηνείες αυθαίρετες, οι οποίες κατά την γνώμη του γράφοντος επιστρατεύονται για να διασφαλίσουν την βιώσιμη διαχείριση εσωτερικών ισορροπιών αλλά και αντιθέσεων που υποβόσκουν στο εσωτερικό της Δυτικής Συμμαχίας, μιας και η κατάσταση βαίνει σταθερά επιδεινούμενη, όχι μονάχα για τους τυπικά εμπολέμους, αλλά και για την ίδια την ικανότητα του Δυτικού υποστηρικτικού μηχανισμού να συνεχίσει να τροφοδοτεί χωρίς παράπλευρο κόστος και ευρύτερες συνέπειες, έναν πόλεμο κατατριβής με απροσδιόριστο μέλλον και καθ’ όλα ασαφή εξέλιξη.

Η Κίνα δεν έχει κανέναν λόγο αυτήν την στιγμή να γίνει μέρος του προβλήματος. Όχι γιατί θα πρέπει να υπολογίσει το κόστος από την πιθανή επέκταση των Δυτικών κυρώσεων σε βάρος της. Άλλωστε μια τέτοια απόφαση της Ευρωατλαντικής ηγεσίας, θα ήταν μια κατ΄ εξοχήν ανόητη απόφαση, αφού είναι φανερό ότι οι συνέπειές της, θα ήσαν καταστροφικές για την Αμερικανική αλλά και για τις Δυτικές οικονομίες συνολικά, ενώ παράλληλα θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου που θα μπορούσε τροφοδοτήσει ένα ντόμινο εξελίξεων ικανό να οδηγήσει σε στρατηγική κατάρρευση το Δυτικό οικοδόμημα στο σύνολό του.

Η Κινεζική ηγεσία, είχε την πολυτέλεια κατά την διάρκεια του χρόνου που πέρασε, να παραμείνει σε μια διακριτή απόσταση από την συγκρουσιακή εξίσωση, να παρατηρεί διακριτικά τα τεκταινόμενα και να παρεμβαίνει επιλεκτικά στις εξελίξεις. Αυτήν την στιγμή η πλεονεκτική της θέση έγκειται στα εξής:

Πρώτον: Η επένδυσή της στον τυχοδιωκτισμό του Ρώσου ηγέτη, ο οποίος ξεκίνησε μια πολεμική επιχείρηση που ξεχώρισε για την προχειρότητα, τον ερασιτεχνισμό της και την καραμπινάτη επιχειρησιακή ανεπάρκεια, αποδείχτηκε εύστοχη επένδυση και υπήρξε εξαιρετικά αποδοτική. Η έμμεση στήριξη που προσέφερε, τόνωσε την ματαιοδοξία του Πούτιν, διεύρυνε τις συνέπειες του αμετροεπούς τυχοδιωκτισμού και κατέστησε την στρατηγικά αποδυναμωμένη Ρωσία, περισσότερο ευάλωτη μεταμορφώνοντάς την σε γεωπολιτικό ικέτη της Κινεζικής στήριξης.

Αυτή η εξέλιξη λειτουργεί αντικειμενικά ως διπλός πολλαπλασιαστής ισχύος για την προώθηση της Κινεζικής Γεωστρατηγικής, αφού από την μια μεριά η Ρωσία αυτοτελώς καθίσταται εμφανώς αποδυναμωμένη, γεγονός που έχει την σημασία του για τα ζητήματα που σχετίζονται με τις χρόνιες διμερείς διενέξεις και ανταγωνισμούς, ενώ από την άλλη μεριά, ο Σινορωσικός άξονας ο οποίος οριοθετείται πλέον σε μια κατεύθυνση εξόχως «επιθετική», συνιστά ένα υπολογίσιμο μέγεθος που τοποθετείται στον αντίποδα της Αμερικανικής Γεωστρατηγικής. Στα ποιοτικά του χαρακτηριστικά, ξεχωρίζει η πλήρης υιοθέτηση της Κινεζικής στρατηγικής ατζέντας γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τις πολύ ενδιαφέρουσες ειδήσεις που προέκυψαν από την συνάντηση που είχε ο επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Ρωσίας Ν. Πατρούσεφ, με τον Γουάνγκ Γι ο οποίος είναι ο επικεφαλής της Κινεζικής Διπλωματίας και υπεύθυνος Διεθνών σχέσεων του κυβερνώντος κόμματος.

Κατά την διάρκεια αυτής της συνάντησης, ο Πατρούσεφ σημείωσε ότι η ενίσχυση της συνεργασίας με το Πεκίνο αποτελεί προτεραιότητα για την κυβέρνηση Πούτιν και ότι οι δύο χώρες πρέπει να συνεργαστούν απέναντι στη Δύση. Πρόσθεσε μάλιστα ότι στο πλαίσιο της επιχείρησης που άρχισε η Δύση ενάντια στη Ρωσία και την Κίνα, αποκτά ιδιαίτερη σημασία η περαιτέρω εμβάθυνση του συντονισμού και της αλληλεπίδρασης Μόσχας – Πεκίνου. Υπογράμμισε ακόμα ότι «σε αυτό το πλαίσιο, θέλω να επαναλάβω την αδιαπραγμάτευτη στήριξή μας προς το Πεκίνο, για τα θέματα της Ταϊβάν, της Σιντζιάγκ, του Θιβέτ και του Χονγκ Κονγκ, που η Δύση χρησιμοποιεί για να δυσφημίσει την Κίνα».

Με απλά λόγια, η Ρωσία υιοθετεί πλήρως κομβικά ζητήματα που συνθέτουν την Κινεζική ατζέντα, συναισθανόμενη ότι αυτή η επιλογή είναι η μόνη δυνατή που θα μπορούσε να της διασφαλίσει την μερική γεωπολιτική της ανάταξη. Αυτό το γεγονός είναι προάγγελος πολύ σημαντικών εξελίξεων που θα προσδώσουν μια διάσταση διαφορετική αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνη στην κορυφαία στρατηγική σύγκρουση.

Δεύτερον: Η συνέχιση των επιχειρήσεων και η παράταση ενός πολέμου κατατριβής, δημιουργεί πλέον ζωτικά προβλήματα και για την ίδια την Δυτική Συμμαχία… Για την Οικονομία της… Για την πολεμική της βιομηχανία… Για την επιτυχημένη προώθηση των ευρύτερων και των περιφερειακών στρατηγικών της σχεδιασμών… Για την ικανότητά της να υποστηρίξει παράλληλα, τόσο επιμελητειακά, όσο και εξοπλιστικά αλλά και με απρόσκοπτη παρουσία, λοιπές διακεκαυμένες ζώνες ζωτικού Κινεζικού ενδιαφέροντος (πχ Ταϊβάν).

Τρίτον: Ο διεμβολισμός των εξελίξεων με την πρόταση των 12 σημείων, καταργεί το μονοπώλιο των Αμερικανοουκρανικών συνεννοήσεων για ελεγχόμενες διπλωματικές διευθετήσεις και διευκολύνει προσεταιρισμούς που θα μπορούσαν να διευρύνουν τις αντιθέσεις στο περιβάλλον της Δυτικής Συμμαχίας.

Είναι λοιπόν απόλυτα ερμηνεύσιμη η αποστροφή με την οποία υποδέχτηκαν οι Αμερικανοί την Κινεζική πρωτοβουλία και ο σκεπτικισμός που επιδιώκουν να συντηρήσουν για το παρασκήνιο των Σινορωσικών συνεννοήσεων. Συνειδητοποιούν ότι το «μονότερμα» στο θέατρο της Ευρώπης μπορεί να ανατραπεί, ενώ μια στοχευμένη και καλά σχεδιασμένη Κινεζική διαχείριση, θα δρομολογήσει δραματικές ανατροπές και θα ανακόψει τον επίπλαστο περίπατο της μονοκρατορίας.

Επίλογος…

Η Κίνα έχει απόλυτη επίγνωση του ποιος είναι απέναντί της και οι χειρισμοί της δείχνουν ότι τα βήματά της είναι προσεκτικά και καλά σχεδιασμένα.

Η Κίνα έχει επίσης απόλυτη επίγνωση της διττής στρατηγικής φύσης της Ρωσίας (δυνητικός σύμμαχος αλλά και ιστορικός ανταγωνιστής) και έσπευσε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την ευκαιρία επενδύοντας στην λογική του «ώριμου φρούτου».

Η πρωτοβουλία της Κίνας με την πρόταση των 12 σημείων, δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως  μια μεμονωμένη και αποσπασματική παρέμβαση που ακολουθεί απλώς την ροή των εξελίξεων. Κατά την γνώμη του γράφοντος είναι μέρος της συνολικής και πολυεπίπεδης αντεπίθεσης που μόλις ξεκινά στο πλαίσιο της κορυφαίας στρατηγικής σύγκρουσης.

Για ποιο λόγο λοιπόν η Κίνα να ρισκάρει αυτήν την στιγμή να εξασφαλίσει πολεμική στήριξη σε ένα «καμένο χαρτί», όταν μπορεί με μια αλληλουχία έξυπνων και στοχευμένων χειρισμών, να βάλει στο χέρι όλη την τράπουλα;;;

https://www.militaire.gr/kina-synoliki-stratigiki-antepithesi-choris-polemiki-emploki-stin-sygkroysiaki-exisosi-tis-oykranias/

Σαν σήμερα το 1936 «έφυγε» ο Ιβάν Παβλόφ – Τα πειράματά του έμειναν στην ιστορία

0

Μνημονεύεται για την περιγραφή του φαινομένου των εξαρτημένων αντανακλαστικών με τα πειράματα που έκανε σε σκύλους

Ο Ρώσος φυσιολόγος Ιβάν Πέτροβιτς Παβλόφ (Ivan Petrovich Pavlov) γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1849 κι έμεινε στην ιστορία της επιστήμης για την περιγραφή του φαινομένου των εξαρτημένων αντανακλαστικών με τα πειράματα που έκανε σε σκύλους.

Σχημάτισε δύο ομάδες από σκύλους, που λάμβαναν το γεύμα τους καθημερινά την ίδια ώρα. Λίγα λεπτά πριν από τη χορήγηση της τροφής, η μία ομάδα άκουγε τον χτύπο ενός κουδουνιού. Μετά από ένα χρονικό διάστημα, ο Παβλόφ άρχισε να χτυπά το κουδούνι σε άσχετες ώρες χωρίς να προσφέρει τροφή και είδε ότι οι σκύλοι ανταποκρίθηκαν: άρχισαν να τους τρέχουν τα σάλια, όπως ακριβώς όταν του παρέθετε τροφή. Αντιθέτως, στην άλλη ομάδα δεν υπήρχε καμία αντίδραση.

Συνεπώς, αφού δεν ήταν έμφυτη, η αντίδραση αυτή αποτελούσε ένα αντανακλαστικό που δημιουργήθηκε τεχνητά, συσχετίζοντας ένα τεχνητό ερέθισμα (το κουδούνισμα) με μία συγκεκριμένη αντίδραση (την τροφή).

Αυτό που ανακάλυψε ο Παβλόφ είναι ένας γενικός νόμος, που ισχύει σε όλο το ζωικό βασίλειο, από το ποντίκι μέχρι τον άνθρωπο. Για την εργασία του αυτή, το 1904 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής.

Σε αντίθεση με άλλους επιστήμονες, ο Παβλόφ παρέμεινε στη χώρα του μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης το 1917, παρότι δεν ήταν κομουνιστής, και συνέχισε τις έρευνές του μέχρι τα βαθιά γεράματα. Το κομουνιστικό καθεστώς, εκτιμώντας το έργο του, του παρείχε κάθε διευκόλυνση στα πειράματά του και τον χρηματοδότησε αφειδώς.

Μετά το θάνατό του, στις 27 Φεβρουαρίου 1936, το εργαστήριό του στη Μόσχα διατηρήθηκε με μεγάλη προσοχή κι έγινε αξιοθέατο.

https://www.pronews.gr/istoria/san-simera-to-1936-efyge-o-ivan-pavlof-ta-peiramata-tou-emeinan-stin-istoria-vinteo/