Αρχική Blog Σελίδα 1699

Παθογένειες της ευρωπαϊκής αγοράς ενέργειας και αναγκαιότητα εθνικής ενεργειακής πολιτικής

0

Παθογένειες της ευρωπαϊκής αγοράς ενέργειας και αναγκαιότητα εθνικής ενεργειακής πολιτικής
του Ευστάθιου Χιώτη
24 03 2023 | 15:16

Εισαγωγή

Ο ευγενής σκοπός της μείωσης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα εξελίσσεται στο πολιτικό παρασκήνιο σε έντονους ανταγωνισμούς για την προσέλκυση επενδύσεων και σε «κούρσα» για την ανάπτυξη τεχνολογικών καινοτομιών, με κύριους παίχτες την Κίνα, τις ΗΠΑ και χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο σκηνικό αυτό η Ευρώπη διατρέχει τον κίνδυνο να υστερήσει και η προειδοποίηση έρχεται από πηγές που ουδείς έχει την πολυτέλεια να αμφισβητήσει, πόσο μάλλον να αγνοήσει. Επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω τον προβληματισμό και τις προσωπικές μου απόψεις στο θέμα.

Το μήνυμα έρχεται από την BASF, τη μεγαλύτερη χημική βιομηχανία στον κόσμο και την Siemens Gamesa Renewable Energy, τη δεύτερη μεγαλύτερη στην κατασκευή ανεμογεννητριών, και είναι σαφές: η Ευρώπη κινδυνεύει να μείνει πίσω από τις ΗΠΑ και την Κίνα στις προσπάθειες μείωσης των εκπομπών – στη δική μου ανάγνωση να μείνει πίσω στον τεχνολογικό ανταγωνισμό.

Μα η Ευρώπη που έχει επιβάλει τις αυστηρότερες προδιαγραφές; Ναι η Ευρώπη!

Η υλοποίηση των προδιαγραφών απαιτεί τεράστιες επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα που αδυνατεί να προσελκύσει, εκτός εάν «θεσμοθετήσει μέτρα για τη ριζική επέκταση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ), τη στιγμή που οι ΗΠΑ και η Κίνα έχουν περισσότερο ρεαλιστική προσέγγιση στην ικανοποίηση των αντιρρυπαντικών βιομηχανιών». Επίσης, απαιτείται μεγαλύτερη συνοχή στους επενδυτικούς κανόνες στο σύνολο της ΕΕ. Πολλά προγράμματα στην Ευρώπη είναι εθνικά και όχι ευρωπαϊκά, ενώ χρειάζεται ενεργειακή ολοκλήρωση – “A lot of plans for renewable energy are national plans, not EU plans. We need energy integration”. Και ο επίλογος της προειδοποίησης: «Πολιτικά είμαστε περισσότερο πράσινοι παρά ποτέ στην Ευρώπη, αλλά δεν μπορούμε να υλοποιήσουμε τους υπερφιλόδοξους στόχους με την ταχύτητα που χρειάζεται. Οι μεταρρυθμίσεις θα αποτύχουν χωρίς την παροχή κινήτρων για επενδύσεις».

Ας δούμε στη συνέχεια προσεκτικότερα κάποιες από τις παθογένειες, δυσλειτουργίες δηλαδή που  υπάρχουν από γεννησιμιού, από το θεσμοθετημένο πλαίσιο και από τα πρότυπα ενεργειακά μοντέλα που δεν έφεραν τα αναμενόμενα.

Εμφανέστερη ένδειξη παθογένειας τα υπερκέρδη του ενεργειακού τομέα

Από την πλευρά των καταναλωτών η κυριότερη ένσταση είναι ότι οι χαμηλότερες τιμές της ανανεώσιμης ενέργειας δεν μεταφράζονται σε φθηνότερη κιλοβατώρα, ενώ αντίθετα καταλήγουν σε υπερκέρδη, κατά βάσιν γιατί δεν υπάρχει ο υποτιθέμενος ανταγωνισμός των ηλεκτροπαραγωγών.

Χωρίς αμφιβολία διατρέχουμε περίοδο ενεργειακής κρίσης, ή ενεργειακής σύγχυσης θα έλεγα, που επισπεύδει την αναγκαιότητα αναθεώρησης των κανόνων της Ευρωπαϊκής αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Όπως δήλωσε η Επίτροπος Ενέργειας της ΕΕ Kadri Simson «Η άνευ προηγουμένου ενεργειακή κρίση που αντιμετωπίζουμε δείχνει ότι πρέπει να κάνουμε το σχέδιο της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας κατάλληλο για το μέλλον, ώστε να προσφέρει τα οφέλη της φθηνότερης καθαρής ενέργειας σε όλους». Ειλικρινής ομολογία θεσμοθετημένης παθογένειας, ότι δηλαδή αυτό που πάσχει είναι το ευρωπαϊκό σχέδιο της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας.

Η ίδια η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έχει επισημάνει από το Σεπτέμβριο 2022 ότι η ΕΕ θα μπορούσε να συγκεντρώσει πάνω από 140 δισ. ευρώ για να μετριάσει το πλήγμα στο κόστος ζωής των καταναλωτών, φορολογώντας τα υπερκέρδη των παρόχων ρεύματος.  Δεσμεύτηκε επίσης ότι οι Βρυξέλλες θα εργαστούν για μια συνολική μεταρρύθμιση της ενεργειακής αγοράς για να σπάσει η «κυρίαρχη επιρροή» της τιμής του φυσικού αερίου στο κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας.  Χαρακτηριστικά είπε ότι ο σχεδιασμός των αγορών ενέργειας δεν ταιριάζει με τον σκοπό τους και ότι πρέπει να επανασχεδιαστεί, ώστε οι καταναλωτές να μπορούν να αποκομίσουν καλύτερα τα οφέλη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας χαμηλού κόστους.

Μετά από λίγες ημέρες, ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ,  προειδοποίησε ενώπιον των ηγετών όλου του κόσμου, ότι διαγράφεται στον ορίζοντα ένας «χειμώνας κοινωνικής δυσαρέσκειας» λόγω των αλλεπάλληλων κρίσεων που πλήττουν την ανθρωπότητα, από τον πόλεμο στην Ουκρανία μέχρι τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και τόνισε: «Σήμερα, καλώ όλες τις αναπτυγμένες οικονομίες να φορολογήσουν τα έκτακτα κέρδη των εταιριών ορυκτών καυσίμων» και να επενδύσουν τα έσοδα αυτά με δύο τρόπους: σε χώρες που μαστίζονται από απώλειες και ζημιές τις οποίες προκαλεί η κλιματική αλλαγή και σε τμήματα του πληθυσμού που αντιμετωπίζουν δυσκολίες λόγω της αύξησης των τιμών των τροφίμων και της ενέργειας», είπε ο Γκουτέρες. Το πρόβλημα λοιπόν είναι γενικότερο και δεν περιορίζεται μόνο στην Ευρώπη και επομένως για να επιτύχουν τα ευρωπαϊκά μέτρα θα πρέπει να έχουν την απαιτούμενη εμβέλεια.

Προφανής στόχος υποτίθεται ότι  είναι η μεταρρύθμιση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας για την προστασία των καταναλωτών από τις βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις των τιμών των ορυκτών καυσίμων. Ειδικότερα, να διασφαλιστεί ότι η αυξανόμενη συμμετοχή στο ενεργειακό μείγμα των ανανεώσιμων πηγών ηλεκτρικής ενέργειας θα μεταφράζεται σε χαμηλότερες τιμές για τον καταναλωτή. Επί του παρόντος, οι τιμές ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη καθορίζονται από το οριακό κόστος της τελευταίας αποδεκτής προσφοράς για την κάλυψη της συνολικής ζήτησης και συχνά, πρόκειται για ένα σταθμό φυσικού αερίου, οπότε οι υψηλές τιμές  του φυσικού αερίου μπορούν να εκτινάξουν στα ύψη τις τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας, όπως σημειώνει το Πρακτορείο Reuters, παρατήρηση που αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό της. Για να γίνω σαφέστερος θα καταφύγω στη λακωνική διατύπωση κατ’ εξοχήν έμπειρου αναλυτή:

«Η τιμή εκκαθάρισης ηλεκτρικής ενέργειας στο χρηματιστήριο περιλαμβάνει τις υψηλότερες τιμές κάθε ώρας (οριακές τιμές). Επομένως με πολύ μικρή ποσότητα συναλλαγών μπορεί να ωθείται η τιμή εκκαθάρισης στα ύψη. Και ένα μικρό ποσοστό ακριβής ηλεκτρικής ενέργειας (από φυσικό αέριο ή εισαγωγές) θα υπάρχει πάντα στο μίγμα, λόγω της στοχαστικότητας των ΑΠΕ και των αιχμών ζήτησης».

Επιγραμματικά πιστεύω ότι θεμελιώδης παθογένεια είναι η άνεση των παραγωγών να αποκομίζουν υψηλά κέρδη με ελάχιστο επιχειρηματικό ρίσκο, αφού αυτό μετακυλίεται  στους καταναλωτές.  Η αποσύνδεση του κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας από το κόστος φυσικού αερίου είναι ένα από τα συμπτώματα, γιατί ο δείκτης TTF διαμορφώνεται σε εικονικό χρηματιστηριακό κόμβο και χρησιμοποιήθηκε κερδοσκοπικά. Σε πρόσφατο άρθρο αναφέρεται ματαίωση δύο φορτίων της ΔΕΠΑ Εμπορίας λόγω μειωμένης κατανάλωσης και αποκαλύπτεται ότι η τιμή που είχε συμφωνηθεί ήταν «ιδιαίτερα ανταγωνιστική, δεδομένου ότι αξιοποιήθηκαν άλλοι δείκτες αναφοράς, την περίοδο εκείνη (Σεπτέμβριος 2022) που ο δείκτης  TTF βρισκόταν σε αρκετά υψηλά επίπεδα, ακριβότερος έως και 90€/MWh από άλλες πλατφόρμες για τέτοιες συναλλαγές στην ευρωπαϊκή αγορά». Πρόκειται ασφαλώς για ένα παράθυρο, ίσως και λεωφόρο για υπερκέρδη. Εξ άλλου, το καθεστώς κερδοσκοπίας στο virtual point που χρησιμοποιείται ως δείκτης TTF επιβεβαιώνεται και από άλλες έγκυρες πηγές.

Η δυστοκία συλλογικών αποφάσεων

Παρόλο που το πλαφόν στο φυσικό αέριο «παραβιάζει» τα θεμέλια της αγοράς, είναι προς τιμήν της Ελλάδος ότι μαζί με την Πολωνία, την Ιταλία και το Βέλγιο στις αρχές Οκτωβρίου 2022 συνέταξαν πρόταση για την εισαγωγή από την Ευρωπαϊκή Ένωση «δυναμικού διαδρόμου τιμών» για το φυσικό αέριο, σε μια προσπάθεια να μειωθούν οι υψηλές τιμές της ενέργειας και η εκτόξευση του πληθωρισμού (Reuters October 6, 2022). Σημειώνεται ότι ήδη από το Μάϊο 2022 οι τιμές στους κόμβους φυσικού αερίου της Ευρώπης, που ήταν μέχρι τότε παραπλήσιες σε ένα στενό εύρος, 1-2 €/MWh, άρχισαν να αποκλίνουν σημαντικά. Οι τιμές του φυσικού αερίου NBP του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν χαμηλότερες κατά  30 €/MWh ως προς την τιμή TTF, στον Ισπανικό κόμβο PVB επίσης χαμηλότερες  περισσότερο από 20 €/MWh και στον  κόμβο PEG της Γαλλίας χαμηλότερες τουλάχιστον κατά  10€/MWh.

Εύγλωττη εικόνα της κερδοσκοπικής απόκλισης του δείκτη TTF δίνει το παρακάτω διάγραμμα της Εικόνας 1.

Chart, histogram

Description automatically generated

Εικόνα 1. Η απόκλιση του δείκτη TTF στη διάρκεια της ενεργειακής κρίσης. The Oxford Institute for Energy Studies. The Consequences of Capping the TTF Price. October 2022.

Μετά από διαμάχες μηνών τον Δεκέμβριο 2022 οι Υπουργοί Ενέργειας κατέληξαν σε συμφωνία  για την επιβολή ανώτατου όριου τιμής στο εισαγόμενο φυσικό αέριο, την οποία ανακοίνωσε ο Τσέχος υπουργός Jozef Síkela (19 Δεκεμβρίου 2022), φορώντας ένα φούτερ, Εικόνα 2, με τη διάσημη πλέον φράση του: «Θα συγκαλέσουμε όσα Συμβούλια Ενέργειας χρειαστεί».

A picture containing text, person, person, male

Description automatically generated

Εικόνα 2. Ο Τσέχος υπουργός Jozef Síkela (19 Δεκεμβρίου 2022) φορώντας ένα φούτερ με τη διάσημη πλέον φράση του: «Θα συγκαλέσουμε όσα Συμβούλια Ενέργειας χρειαστεί».

Ας δούμε τα πανηγυρικά σχόλια κατά την υπογραφή της συμφωνίας και τις τρέχουσες συνθήκες της αγοράς σήμερα για να εκτιμήσουμε εκ των υστέρων τους ενδοιασμούς της εποχής, τη δυναμική της αγοράς και την επίδραση των  περιοριστικών μέτρων. Με τη συμφωνία, οι τιμές του φυσικού αερίου στον κύριο εμπορικό κόμβο της ΕΕ (Natural Gas EU, Dutch TTF) θα περιοριστούν, εάν υπό όρους υπερβούν τα 180 ευρώ ανά μεγαβατώρα (MWh)

Ο Βέλγος υπουργός Ενέργειας, η χώρα του οποίου ήταν ένας από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές του ανώτατου ορίου, δήλωσε «Από την αρχή, υπήρχε ένας κοινός στόχος: η διατήρηση των τιμών υπό έλεγχο με  διασφάλιση του εφοδιασμού. Σήμερα, πετύχαμε αυτόν τον στόχο». Η πολωνική κυβέρνηση, η οποία πίεζε επίσης για το ανώτατο όριο ανέφερε στο Twitter «Χαιρετίζουμε τη συμφωνία των υπουργών της ΕΕ για ανώτατο όριο τιμής φυσικού αερίου 180€/MWh και το οποίο αποτελεί ανώτατο όριο σε όλους τους ευρωπαϊκούς κόμβους».

Ωστόσο, κάποιες χώρες δεν πείστηκαν, όπως η Γερμανία, με το σκεπτικό ότι ένα όριο τιμής κινδύνευε να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια του εφοδιασμού περιορίζοντας τη δυνατότητα των εταιρειών να αγοράζουν υγροποιημένο φυσικό αέριο στις παγκόσμιες αγορές. Η Ουγγαρία καταψήφισε το μέτρο και τόσο η Ολλανδία όσο και η Αυστρία απείχαν. «Παραμένω ανήσυχος για μεγάλες αναταραχές στην ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας, για τις οικονομικές επιπτώσεις και, κυρίως, ανησυχώ για την ευρωπαϊκή ασφάλεια του εφοδιασμού», δήλωσε ο Ολλανδός υπουργός Ενέργειας.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι ούτε οι ανησυχίες για την ασφάλεια τροφοδοσίας επιβεβαιώθηκαν, αλλά ούτε και η εφαρμογή ανωτάτου ορίου χρειάστηκε, αφού οι τρέχουσες τιμές είναι πολύ χαμηλότερες (42.2€/MWh στις 16/3/23).

Too little and too late! Οι μακρές διαβουλεύσεις αποδείχθηκαν αδιανόητη σπατάλη ενέργειας και χρόνου για το αυτονόητο, θα έλεγα παλιότερα, αλλά μετά το Qatargate δεν βρίσκω λόγια. Οι αυξήσεις τιμών δικαιολογημένα θεωρήθηκαν σκανδαλώδεις ( a strong scandalization of (increasing) energy prices has already occurred in recent years, σελ. 2/13). Μήπως ήταν πράγματι το σκάνδαλο του αιώνα; Αν όχι, χαρακτηρίστηκε τουλάχιστον ως πάρτι κερδοσκόπων από ειδικούς. Σε τελευταία ανάλυση πιστεύουμε ότι θα πρέπει να υπάρχει κάποια λογική εξήγηση και σαφώς αντικρουόμενα συμφέροντα. Οι εξελίξεις αυτές δεν ζημίωσαν όλους εξ ίσου και έγιναν με την ανοχή χωρών που επωφελήθηκαν σε άλλο πεδίο (υπερκέρδη για νέες επενδύσεις  με αποφυγή φορολόγησης, γεμάτες αποθήκες, μείωση κατανάλωσης φυσικού αερίου, στροφή επενδύσεων σε ΑΠΕ, επιστροφή στον άνθρακα, κλίμα αποδοχής νέων επενδύσεων σε πυρηνικά).

Ευρωπαϊκή πολιτική και εθνικές επιλογές 

Στην ευρωπαϊκή πορεία προς τον τελικό στόχο μηδενισμού των εκπομπών μέχρι το 2050 προέκυψαν διλήμματα για τις εναλλακτικές επιλογές που αντανακλούν διαφορετικές αντιλήψεις των χωρών μελών και κυρίως μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Ξεκίνησαν αρχικά με την αποδοχή ή μη της πυρηνικής ενέργειας κατά τη μεταβατική περίοδο και συνεχίζονται πρόσφατα με το «χρώμα» του υδρογόνου. Εντωμεταξύ, λησμονήθηκε και ο στόχος που αντικειμενικά είναι ο μηδενισμός των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου γενικότερα και οι προσπάθειες επικεντρώθηκαν στο διοξείδιο του άνθρακα, με ανοχή και συγκάλυψη για το μεθάνιο.

Στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού προγράμματος RePowerEU προβλέπεται η κλιματική ουδετερότητα μέχρι το 2050 και πιστεύεται ότι για την επιτυχία των στόχων θα παίξει σημαντικό ρόλο η εισαγωγή ως καυσίμου του πράσινου υδρογόνου με ηλεκτρόλυση νερού από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (φωτοβολταϊκά, ανεμογεννήτριες, υδραυλικά). Βραχυπρόθεσμα έως μεσοπρόθεσμα θα χρειαστεί και υδρογόνο χαμηλού άνθρακα, όπως το «γαλάζιο» υδρογόνο. Στην μετάβαση προς ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η Γερμανία κατά το 2020 για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας χρησιμοποίησε  ανανεώσιμες πηγές κατά 50,3%. Το υδρογόνο θα βοηθήσει για την αντικατάσταση ορυκτών καυσίμων σε κλάδους όπως οι μεταφορές (βαριά οχήματα, σιδηρόδρομοι  και θαλάσσιες μεταφορές), και στις βιομηχανίες χάλυβος, τσιμέντου και χημικών. Όλα δείχνουν ότι η ενέργεια θα αναδειχθεί σε βιομηχανικό προϊόν που δεν χρειάζεται ορυκτές πρώτες ύλες, ούτε πυρηνικά καύσιμα. Θα αναφερθώ επιγραμματικά σε ορισμένες από τις πρόσφατες εξελίξεις στη κατεύθυνση αυτή.

Υποδομές πράσινου υδρογόνου στη Γερμανία

Η γερμανική πολιτική, γνωστή ως Energiewende, είναι μια ενεργειακή και κλιματική στρατηγική για τη μετάβαση σε ενεργειακό σύστημα απαλλαγμένο από πυρηνικά και ορυκτά καύσιμα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπηρετήθηκε συστηματικά από τον Γερμανικό λαό και την Καγκελάριο Μέρκελ με την ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και απέδειξε στην πράξη ότι η πυρηνική ενέργεια στη ηλεκτροπαραγωγή μπορεί θαυμάσια και οικονομικά να αντικατασταθεί από ανανεώσιμες πηγές. Ήταν η πολιτική που υλοποιήθηκε χάρις στο ρώσικο αέριο – ουδέν καλόν αμιγές κακού. Το δεύτερο και δυσκολότερο σκέλος αυτής της πολιτικής είναι η γενικότερη αντικατάσταση καυσίμων στη κίνηση ή στη βιομηχανία με υδρογόνο και ήδη μπαίνει σε πιλοτική εφαρμογή στις ημέρες μας.

Ας σημειωθεί ότι στη Κολωνία το υδρογόνο διατίθεται ως καύσιμο σε τιμές ανταγωνιστικές με τα ορυκτά καύσιμα και υπάρχουν περιθώρια μείωσης των τιμών. Η στροφή στις ανανεώσιμες πηγές είναι στη Γερμανία μια συνεχιζόμενη επανάσταση, με κατάργηση των πυρηνικών σταθμών σύντομα και κλείσιμο των ανθρακωρυχείων μέχρι το 2035 ή και ενωρίτερα. Είναι μια αξιοθαύμαστη επιχείρηση έρευνας, υποδομών και επενδύσεων που συντονίζεται από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικονομίας και Κλιματικής Δράσης.

Στις 17/11/2022 ανακοινώθηκε η κατασκευή τερματικού σταθμού στο Αμβούργο για εισαγωγές πράσινης αμμωνίας στη Γερμανία. Η παραγωγή αμμωνίας θα γίνεται στη Σαουδική Αραβία σε μονάδα που θα τεθεί σε λειτουργία από το 2026 και στη Γερμανία θα μετατρέπεται σε υδρογόνο

Ο Υπουργός Οικονομίας και Περιβαλλοντικών Δράσεων επισκέφθηκε στις 18/11/22 το Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Έρευνας και Δοκιμής Υλικών ΒΑΜ (Federal Institute for Materials Research and Testing) και υπέγραψε συμφωνία έρευνας σε θέματα τεχνολογίας υδρογόνου, αιολικής ενέργειας, αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας και νανοϋλικών (Εικόνα 3). Δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει το προσωπικό του Ινστιτούτου για τη σκληρή δουλειά του και να το εμψυχώσει τονίζοντας ότι «Η αναδιάρθρωση της οικονομίας μας είναι ένα επείγον έργο για την εποχή μας. Για να το πετύχουμε αυτό, χρειαζόμαστε καινοτομία που προσφέρει περισσότερη βιωσιμότητα, περιβαλλοντική προστασία και μετριασμό της κλιματικής αλλαγής, αλλά και περισσότερη ασφάλεια». Θλίβομαι όταν αντιπαραβάλλω με τις δηλώσεις που ακούσαμε σε αντίστοιχο επίπεδο για το λιγνίτη: ο λιγνίτης είναι βαρίδι ή να τελειώνουμε με το λιγνίτη.

Εικόνα 3. ΒΑΜ: Μονάδα δοκιμών ανεμογεννητριών και δοκιμές με δεξαμενή υδρογόνου στο Ινστιτούτο ΒΑΜ στο Βερολίνο. Πηγή ΒΑΜ (Δεκέμβριος 2022)

Το ευρωπαϊκό δίκτυο υδρογόνου 

Το 2020, με πυρήνα τη Γερμανία, συγκροτήθηκε πρωτοβουλία (EHB: The European Hydrogen Backbone initiative) από εταιρίες δικτύων αγωγών αερίου με αποστολή την εξυπηρέτηση πανευρωπαϊκής αγοράς υγρού υδρογόνου, ηλεκτρολυτικού ή χαμηλού άνθρακα. Το δίκτυο αγωγών που οραματίζεται η πρωτοβουλία EHB, με πέντε κύριους κλάδους φαίνεται στην Εικόνα 4.

Map

Description automatically generated

Εικόνα 4. Χάρτης υποδομών πρωτοβουλίας EHB. Επικαιροποίηση το Φεβρουάριο 2023

Από έγκυρες αναλύσεις προκύπτει ότι θα ήταν υπερβολικό να θεωρηθεί το υδρογόνο ως ενεργειακή πανάκεια και ίσως η γερμανική εμμονή υποκρύπτει προτιμήσεις στο υδρογόνο για τη βιομηχανία αυτοκινήτων έναντι της ηλεκτροκίνησης.

Συνεργασία RWE και Equinor  για την παραγωγή υδρογόνου

Τον Ιανουάριο 2023 η γερμανικής εταιρία λιγνιτωρυχείων και ενέργειας RWE και η  κρατική εταιρία πετρελαίων της Νορβηγίας Equinor συμφώνησαν στρατηγική συνεργασία για την τροφοδοσία της Γερμανίας και της ΕΕ με πράσινο και γαλάζιο υδρογόνο. Το τελευταίο θα παράγεται με αναγωγή του φυσικού αερίου με ατμό, το αέριο θα διαχωρίζεται σε υδρογόνο και CO2 και το  διοξείδιο του άνθρακα θα αποθηκεύεται χρησιμοποιώντας τεχνολογία δέσμευσης και αποθήκευσης άνθρακα (CCS) με ασφαλή υπόγεια αποθήκευση, υπεράκτια στη Νορβηγία. Για την υλοποίηση του έργου αναμένεται νομοθετική πρωτοβουλία της Γερμανικής κυβέρνησης το πρώτο εξάμηνο του 2023. Το γαλάζιο υδρογόνο θεωρείται απαραίτητο, κυρίως για τον εφοδιασμό της βιομηχανίας κατά τη μεταβατική περίοδο.

Η Γαλλική προτίμηση στα πυρηνικά

Τον Οκτώβριο 2021 ο Πρόεδρος της Γαλλίας ανακοίνωσε τη στροφή σε μικρούς πυρηνικούς αντιδραστήρες και πενταετή χρηματοδότηση ύψους 30 δισεκατομμυρίων ευρώ για την ενίσχυση των τομέων υψηλής τεχνολογίας της Γαλλίας.  Οι μικροί αντιδραστήρες έχουν ισχύ μικρότερη από 300MW, αλλά είναι ασφαλέστεροι και ευέλικτοι και προσφέρονται εκτός από την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και για άλλες χρήσεις, όπως η αφαλάτωση νερού και η παραγωγή υδρογόνου.

Περιβαλλοντική ταξινόμηση επενδύσεων 

Με τους κανονισμούς  (ΕΕ) 2020/852 και (EU) 2021/2139 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Taxonomy regulation) θεσπίζονται κριτήρια ταξινόμησης για τη δημιουργία καταλόγου περιβαλλοντικά βιώσιμων οικονομικών δραστηριοτήτων, για εφαρμογή στις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και στις τραπεζικές χρηματοδοτήσεις. Τον Μάρτιο 2022 η Επιτροπή εξέδωσε Πράξη με αυστηρούς όρους βάσει των οποίων συγκεκριμένες δραστηριότητες πυρηνικής ενέργειας και φυσικού αερίου ταξινομούνται στον κατάλογο αυτό. Κατόπιν αυτού αναμένεται η χρήση πυρηνικής ενέργειας να αυξηθεί σημαντικά τις επόμενες δεκαετίες και το αέριο να παραμείνει σε χρήση μέχρι το 2050. Ειδικότερα, όμως, όσον αφορά το αέριο χωρίς δέσμευση διοξειδίου του άνθρακα δεν αναμένεται να έχει σημαντική συμμετοχή και από 23% σήμερα να μειωθεί στο 3% μέχρι το 2050. Αλλά και με δέσμευση του διοξειδίου δεν αναμένεται επίσης να συμμετέχει σε σημαντική αναλογία.

Ενεργειακές προοπτικές για την Ελλάδα

Από την προηγούμενη ανάλυση προκύπτει ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχουν μεγάλα περιθώρια εθνικής πολιτικής, αρκεί να τηρούνται οι περιβαλλοντικές δεσμεύσεις και οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί. Αυτό φάνηκε έμπρακτα με την επιτυχή πρωτοβουλία της ΡΑΕ για την επιβολή Ρυθμιζόμενων Τιμών. Η επιτυχής μετεξέλιξη του ενεργειακού τομέα  στην Ελλάδα προϋποθέτει σημαντικές επενδύσεις που ξεπερνούν τις κρατικές δυνατότητες και το θέμα είναι αν η χώρα μας διαθέτει πλεονεκτήματα και βούληση για την προσέλκυση ιδιωτικών επενδύσεων, με εξυπηρέτηση βεβαίως του δημοσίου συμφέροντος.

Αυτό θα είναι και το κλειδί της επιτυχίας σε περίοδο που μεγάλες εταιρίες των ορυκτών καυσίμων αναδιατάσσονται στην ευρωπαϊκή αγορά. Το φυσικό αέριο έχει κερδίσει χώρο εις βάρος του πετρελαίου και των διυλιστηρίων. Η μεγάλη γερμανική εταιρία λιγνιτωρυχείων RWE στρέφεται στις ανανεώσιμες πηγές. Οι προμηθευτές φυσικού αερίου από τη Ρωσία αναζητούν νέα πεδία δραστηριότητος. Η προώθηση του πράσινου υδρογόνου μεσοπρόθεσμα προϋποθέτει συμπλήρωση των δικτύων και των κέντρων παραγωγής, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος. Οι πετρελαϊκές εταιρίες ενδιαφέρονται βραχυπρόθεσμα για τη διείσδυση του γαλάζιου υδρογόνου, έστω και χωρίς κρατικές επιδοτήσεις και αρκούνται στην ελευθερία δράσης.

Σ’ αυτές τις συνθήκες της αγοράς η Ελλάδα συγκεντρώνει σημαντικά φυσικά, γεωγραφικά και πολιτικά πλεονεκτήματα, χάρις στα οποία, μπορεί να αναδειχθεί σε σημαντικό ευρωπαϊκό ενεργειακό παίχτη, πέραν από  τα εθνικά όρια. Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο βορρά πλεονεκτούν κατά κανόνα στην αιολική ενέργεια και στο νότο στην ηλιακή, ενώ η Ελλάδα είναι προνομιούχος και στα δύο.

Όσον αφορά τους υδρογονάνθρακες, η αδράνεια ερευνών της τελευταίας δεκαετίας, σε συνδυασμό με τις συμφωνίες για την οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο και τα υπερκέρδη των πετρελαϊκών εταιριών, άνοιξαν το δρόμο για νέες υπεράκτιες έρευνες. Η ενεργοποίηση παραχωρήσεων υδρογονανθράκων κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Μετά από δαπανηρές κρατικές έρευνες της Δημόσιας Επιχείρησης Πετρελαίων, σοβαρές διεθνείς εταιρίες του κλάδου ανέλαβαν το ρίσκο των ερευνών και, εάν επιτύχουν, θα επωφεληθεί ανέξοδα και η Ελλάδα. Χρειάστηκε βέβαια γι’ αυτό να τολμήσουμε και να υπερκεράσουμε τα εμπόδια γειτονικών χωρών σε θέματα ΑΟΖ. Ας μην απατώμεθα, ακόμη και οι επιτυχείς εθνικές έρευνες θα ήσαν στο έλεος της πετρελαϊκής τεχνολογίας και αγοράς.

Βραχυπρόθεσμα η RWE επενδύει στην Ελλάδα στα αιολικά σε συνεργασία με τα ΕΛΠΕ. Σε τροχιά υλοποίησης μπαίνει η συμφωνία της ΔΕΗ και της Motor Oil για τη σύσταση της κοινής εταιρείας Hellenic Hydrogen, με σκοπό την από κοινού ανάπτυξη έργων υδρογόνου. Συνεργασίες στη σωστή κατεύθυνση, αλλά δεν μπορώ να πω το ίδιο για τη λεόντειο σύμβαση φωτοβολταϊκών RWE – ΔΕΗ. Και η εξαγορά της θυγατρικής της ENEL στη Ρουμανία εγείρει προβληματισμούς, παρά τα διθυραμβικά ρεπορτάζ. Ανακοινώθηκε από τη ΔΕΗ ότι «εξαγοράζει το σύνολο των συμμετοχών που κατέχονται από την ENEL και τις θυγατρικές της στη Ρουμανία έναντι συνολικού αντιτίμου €1.260 εκατομμυρίων περίπου βάσει της συνολικής αξίας της επιχείρησης που ανέρχεται σε €1.900 εκατομμύρια περίπου». Στο σημείο αυτό ειδικότερα προβληματίζει το γεγονός ότι το πρακτορείο Reuters διευκρινίζει «Including debt, the deal is valued at 1.9 billion euros». Είναι σημαντικό επίσης ότι οι παραγωγικές μονάδες ΑΠΕ έχουν περίοδο ζωής περί τα 20-25 χρόνια και η ENEL λειτουργεί στη Ρουμανία εδώ και δεκαεπτά χρόνια.

Μεγάλες είναι οι προσδοκίες, και δικαιολγημένα, από δύο ακόμη τομείς, τα παράκτια αιολικά και την ηλεκτρική διασύνδεση με την Αίγυπτο. Η τελευταία, σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, είναι η μεγαλύτερη ενεργειακή πρόκληση για την Ελλάδα σήμερα. Στην κατεύθυνση αυτή κινούνται δύο ιδιωτικοί όμιλοι, μετά τις προοπτικές που δημιούργησε η Ελληνο -Αιγυπτιακή συμφωνία ΑΟΖ. Μάλιστα, στον ένα όμιλο συμμετέχει και ο ΑΔΜΗΕ, ο οποίος αθόρυβα ολοκλήρωσε ήδη το υποθαλάσσιο τμήμα παρόμοιου έργου για τη διασύνδεση της ηπειρωτικής Ελλάδας με την Κρήτη. H προοπτική αυτή παρέχει μεταξύ άλλων τη δυνατότητα παραγωγής πράσινου υδρογόνου με ηλεκτρόλυση στην Ελλάδα, με εισαγόμενη ηλεκτρική ενέργεια.

Εν συντομία, η Ελλάδα συγκεντρώνει φυσικά και γεωπολιτικά πλεονεκτήματα που της επιτρέπουν να πρωταγωνιστεί στο ενεργειακό πεδίο, με βασική προϋπόθεση την εθνική συνεννόηση.

Οι πρωτοβουλίες της ΔΕΗ με τη βίαιη απολιγνιτοποίηση, τη σύμβαση φωτοβολταϊκών  RWE – ΔΕΗ και την εξαγορά της θυγατρικής της ENEL στη Ρουμανία, δείχνουν γραφειοκρατική αντιμετώπιση και ένα κενό επιστημονικού σχεδιασμού εθνικής ενεργειακής πολιτικής, την οποία θα υπηρετούσε καλλίτερα μια ανεξάρτητη αρχή με αντικείμενο μεταξύ άλλων την κατάρτιση, την ετήσια αναπροσαρμογή και την εφαρμογή ΕΣΕΚ (Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα). Ιδανικό πρότυπο θεωρώ το συμβουλευτικό όργανο της Γερμανίας για το περιβάλλον SRU.

Καιρός είναι να ξεφύγουμε από τις ξηρές διοικητικές ρυθμίσεις για την ενέργεια και να την αγκαλιάσουμε με έμπνευση, ως πεδίο έρευνας που θα υπερβεί την συνθήκη των Παρισίων και θα στοχεύει στην επίτευξη αρνητικών εκπομπών, την αφαίρεση δηλαδή διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα. Έχουν προταθεί πολλές τεχνολογίες (σελίς 755), πιστεύω όμως ότι η Ελλάδα έχει πλεονεκτήματα στις ενεργειακές καλλιέργειες για παραγωγή βιοντίζελ και οπτάνθρακα βιομάζας (Biochar). Θα αναπτύξω το θέμα σε επόμενο άρθρο στο φιλόξενο EnergyPress, σας προϊδεάζω όμως με τις παρακάτω ενδείξεις:

  • Έχει δοκιμαστεί με επιτυχία η πτήση Airbus με ανακυκλωμένο λάδι μαγειρικής.
  • Η παραγωγή ασβέστη μπορεί να γίνει με οπτάνθρακα βιομάζας.
  • Η τσιμεντοβιομηχανία μπορεί να προχωρήσει με βιοντίζελ και οπτάνθρακα και να μειώσει τα δικαιώματα εκπομπών από τη διάσπαση του ασβεστολίθου με ταφή οπτάνθρακα.
  • Η μεικτή καύση βιομάζας – λιγνίτη παρουσιάζει προβλήματα, όμως η λειτουργία της νέας μονάδας Πτολεμαϊδα 5 μπορεί να αντισταθμίσει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα με την παραγωγή οπτάνθρακα από ενεργειακές καλλιέργειες σε γειτονικές εκτάσεις αδρανών λιγνιτωρυχείων και με την αξιοποίηση του οπτάνθρακα για την βελτίωση γεωργικής γης.

– Ο κ. Ευστάθιος Χιώτης είναι Δρ. Μεταλλειολόγος Μηχανικός ΕΜΠ, Μηχανικός Πετρελαίων Imperial College, πρώην διευθυντής στη Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίων και στο Ινστιτούτο Γεωλογίας και Ερευνών Υπεδάφους.

https://independent.academia.edu/Chiotis

https://www.researchgate.net/profile/Eustathios_Chiotis

https://energypress.gr/search-content?keys=%CE%A7%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82

energypress.gr

‘No scruples, no regrets’?

0

Macron fails to persuade the French people and opts for coercion

President Macron’s unpopular pension reform, forced through in a most undemocratic way, will only fuel support for the far right and further weaken voters’ faith in politics.

by Benoît Bréville 
‘No scruples, no regrets’?

↑ 

Mirrored on TV screens: Emmanuel Macron speaks from the Élysée Palace, shown on Mulhouse TV, 23 March 2023
Sébastien Bozon · AFP · Getty

Is it still possible to make a government back down, to defeat a decision taken by those in power? Until quite recently, the answer in France was not in doubt. When confronted with sustained, determined and organised social movements that brought huge crowds onto the streets, the government would sometimes retreat. And thereby demonstrate that people could make their voices heard outside elections, which should not be the sum total of democratic life. A whole range of projects have been consigned to oblivion in this way: laws limiting the autonomy of private schools (1984) and increasing selectivity in universities (1986), the ‘professional integration contract’, which sought to pay workers under 26 less than the minimum wage (1993), the Juppé plan for welfare cuts (1995)… Sometimes the advocates of an unpopular reform were even forced to resign, such as higher education minister Alain Devaquet in 1986 and minister of national education Claude Allègre in 2000.

But nothing similar has happened since 2006 and the successful challenge to the CPE (contrat première embauche), which would have made younger workers easier to fire. No matter how big the demonstrations, no matter what the strategy (peaceful or rowdy marches, sit-ins, university occupations or spectacular stunts), there has been a succession of failures to force government U-turns: the struggle against granting universities greater autonomy in 2007, the battle over pensions in 2010, the mobilisations against labour laws in 2016 and 2019, and against Parcoursup, software that selects students for higher education, introduced in 2018.

Now, the Thatcherite model prevails: those in power are not for turning. Even with rising piles of uncollected rubbish, empty petrol stations, cancelled trains, closed classrooms and blocked roads. They reconcile themselves to disrupted underground services and weekly or even daily demonstrations. And if the situation becomes untenable, they requisition and repress. This harshness has even become an attribute of power in France, with ‘resisting the street’ apparently a mark of statesmanship or political courage.

Thus former prime minister Édouard Philippe could boast to students at a business school in 2021, ‘You never know which straw will break the camel’s back … In 2017 we created the labour ordinances. And I thought it was going to be terrible. Because I remembered the labour law from two years before: huge demonstrations, maximum tension. But we created the labour ordinances and they went through. We reformed the SNCF, making its workers private sector employees rather than public servants, and opened it up to competition, and we expected complete blockades. But there weren’t that many – there were some strikes and then they blew over. The idea of entering universities, higher education, on the basis of selective course choice – if you’ve followed the news of the last 20 or 30 years, you know what a minefield that is. We did it: some universities were occupied, but we cleared the protesters out and it passed’ (1). But then the Gilets Jaunes movement showed that these things don’t always blow over.

Champion of the free world

So Emmanuel Macron has stuck to his guns, hoping that, once again, the turbulence would pass. He imposed his pension reform brutally, ignoring a protest movement whose size and determination he should have been able to grasp. On nine occasions, responding to calls from an unusually united intersyndicale (inter-union committee), millions of people have marched in large cities – and in small towns that had never seen such mobilisations. Opinion polls, which the Élysée normally loves, put opposition to the reforms at 70% – or even 90% when the sample is economically active people – figures which have increased as the government has tried to ‘educate’ people and as citizens have debunked ministers’ lies. No, the reform is neither necessary nor fair, nor protective of women, and no, it doesn’t guarantee a minimum pension of €1,200 for everyone. It’s risky trying to make people work two additional years: they do their homework, they check the facts.

Pension reform concentrates most of the mechanisms now identified by political science as feeding social resentment, which itself feeds the populist parties of the radical rightBruno Palier and Paulus Wagner

Macron, who has been submissive to the European Union, which has recommended this reform but has proved incapable of convincing the French and their parliamentarians of its merits, chose simply to enforce it. He has used every conceivable weapon to curtail parliamentary debate (article 47.1 of the constitution), shut down discussions on an article as soon as ‘at least two speakers with different opinions have intervened’ (article 38 of the senate’s standing orders, used for the first time since it came into force in 2015, which allowed the issue of raising the retirement age to be fast-tracked), and to oblige senators to speak on the reform as a whole, not article by article (article 44.3).

Ultimately, on 16 March, prime minister Élisabeth Borne’s government invoked article 49.3 of the constitution, enabling it to dispense with a parliamentary vote. This is an unusual tactic for a president who prides himself on being the champion of the free world and has criticised at length ‘autocrats’ and ‘authoritarian regimes’, in which the people’s views don’t count and there’s only a rump parliament, with the opposition reduced to silence.

In the end, his pension reform, which will affect the lives of the French people for several decades, was only voted through by senators, who are not directly elected and who took care to protect their own special entitlements at the same time as abolishing those of others. The two additional years of work, imposed without the National Assembly’s approval, thus rest solely on the legitimacy of an institution dominated by a party (Les Républicains) which got less than 5% of the vote in the last presidential election, and in which two of the main parties (the Rassemblement National (RN) and La France Insoumise (LFI)) have no representation.

Macron’s presidential manifesto

Macron can’t see what the problem is: the pension reform was in his presidential manifesto, and he won the election, ergo the French people approve of it. The ‘crowd’ has ‘no legitimacy in the face of the people who express themselves through their elected representatives’, he said on 21 March. A year ago, during the first round of the presidential election, the issue of pensions was barely discussed – especially since Macron refused to debate with his challengers as he had done five years earlier – and was instead given less priority than immigration, the war in Ukraine, economic insecurity… And in that first round Macron won the backing of just 20.7% of those registered to vote.

In the second round, his victory came largely from receiving votes by default, as he himself acknowledged on election night (24 April 2022): ‘I know that many of our compatriots voted for me not to support the ideas I represent, but to block the far right … I’m aware that this vote places obligations on me for the years ahead. I’m the custodian of their sense of duty, their attachment to the Republic and their respect for the differences that have been expressed in recent weeks.’ A commitment that was forgotten as soon as it was made.

Since his election, Macron has been intent on ignoring or crushing any form of opposition. In his first term, the National Assembly was reduced to a rubber-stamping chamber where the president’s majority voted in lockstep for any government project. Issues as important as the war in Ukraine, arms deliveries to Kyiv and sanctions against Russia were not subject to serious debate or put to a vote. The 2023 budget was imposed by using article 49.3 (no fewer than ten times), the unemployment benefit reform was subject to an accelerated passage, and controversial measures have been introduced stealthily by decree… As soon as disagreement arises, Macron resorts to force, ignoring checks on power to power, not even deigning to meet the unions campaigning against the pension reform, despite their repeated requests.

This arrogance can only fuel disillusionment with democracy and strengthen the feeling that the political game is inaccessible to most, playing into the hands of the Rassemblement National. The pension reform concentrates ‘most of the mechanisms now identified by political science as feeding social resentment, which itself feeds the populist parties of the radical right,’ say researchers Bruno Palier and Paulus Wagner (2). It will hit the lower middle class and people in tough physical jobs hardest – two reservoirs of votes for the far right. It also illustrates the arrogance of ‘elites’ when confronted with popular anger, and their propensity to deceive, lie and conceal to achieve their ends, while at the same time revealing institutional decay. Marine Le Pen will be all too happy to deploy these arguments when the right time comes.

JPEG - 116.7 kb
Paris protests: demonstrations lead to violent clashes with police, Place de la Bastille, 23 March 2023
Edgar Gutiérrez · Sopa · LightRocket · Getty

The politics of contempt

As well as benefiting the far right, the politics of contempt encourages voters to simply withdraw. Because why vote? Especially for a National Assembly that has been reduced to mere shadow puppets and whose legitimacy is questionable: in the second round of the June 2022 parliamentary election, more than 53% of registered voters abstained. Some didn’t even know an election was taking place. ‘If you add the 5-6% of people who’re not registered to vote to the 53% of abstainers, it means six out of ten French people no longer vote in parliamentary elections. We’re in a situation where, at best, the majority camp in parliament has been chosen by a third of the French people, or even a quarter,’ according to political scientist Jean-Yves Dormagen (3).

And, he continues, those who do go to the polls have a distinct profile: ‘Older people and graduates have an 80% likelihood of voting, whereas young people with few or no qualifications have an 80% likelihood of not voting.’ But the upper-middle class, graduates and pensioners account for the core constituency of the president and the right, while young people, non-graduates and residents of working-class neighbourhoods tend to favour the RN or LFI. Macron can afford to encourage this ‘democracy of abstention’: it benefits him. And too bad if the gulf between elected representatives and citizens widens, or if the legitimacy of parliament is eroded, or political mistrust grows to the point that some MPs now request police protection.

In 1922 the Communist International went so far as to demand that ‘nine tenths of the electoral posts placed at the disposal of the party be occupied by workers, and not just workers who have become party officials, but workers who are still in the factory and the field.’ Those who represented the people had to share ‘their morals, their conceptions, their habits’. A century later, France’s National Assembly has only five people from the working class among its 577 deputies, less than 1% of the elected members, though this social group represents 16% of the population. Over 60% of the presidential majority (Renaissance, MoDem, Horizons) consists of senior managers and highly qualified professionals, compared to only 2% of salaried workers and no one from a working-class background.

The majority of these MPs – lawyers, consultants, bankers, company directors, doctors, entrepreneurs – have only a remote knowledge of reality in France. Secure in the knowledge that their old age will be funded through supplementary pensions and plentiful savings, they have been incapable of seeing the anger that pension reform would provoke in a population already suffering the effects of inflation and health, geopolitical, energy and climate crises…

Irreparable divisions

This was a fatal mistake: unlike the hermetic world of parliament, the mobilisation against raising the legal retirement age is striking for its pronounced social diversity. What do students, often from comfortable backgrounds, and hospital cleaners have in common? Or refuse collectors in big cities and the research sector? Or railway maintenance technicians and private doctors?

In all their eyes, this reform, like so many others, symbolises the irreparable division between leaders determined to drag society backwards and the deep aspirations of the people to protect – and improve – the institutions that make a happy, decent, reasonable life possible. Yet here, suddenly, it’s the whole fabric of economic life that the government is unravelling at their expense. Because forcing workers with fewest qualifications and, in particular, women, to work two more years inevitably prompts the question: what work are they doing, why, and for whose benefit?

Six out of ten French people no longer vote. We’re in a situation where, at best, the majority camp in parliament has been chosen by a third of the French people, or even a quarterJean-Yves Dormagen

For women who provide essential services in education, health, cleaning and care work, this means adding 24 months of exhaustion to careers characterised by staff cuts, the callousness of management obsessed with performance indicators, and the rapacity of private or public contractors who are happy to organise end-of-life care for the elderly in undignified conditions while simultaneously recommending care workers receive more training in ‘humanitude’.

Other workers – in the transport, energy, electricity and telecommunications sectors, and in large, formerly state-owned companies that used to make up the infrastructure of Western countries and who, as such, benefited from special entitlements that have been obliterated one after the other by so-called reformers – will have to witness and even participate in two more years of the destruction of any collective utility in work now focused on ‘creating shareholder value’ or balancing the books.

Glacier water at €11 a bottle

Thus, the wave of protest caused by the government’s use of force may be a sign of the importance of the issues underlying the law and the way it’s been imposed. The contradiction was bound to erupt between an economic regime that flourishes by selling glitzy mobile phone covers, the right to pollute, or melted glacier water at €11 a bottle and, on the other side, a population which is increasingly sickened by politics being reduced to a choice between different ways of perpetuating a failed model. Though opting out, leaving a ‘bullshit job’ to begin anew elsewhere, requires resources and ultimately resolves nothing, the extent of the ‘great resignation’ observed on both sides of the Atlantic, including among graduates of top universities, indicates the system is running out of steam and that there is a need for hope. In 2018 the Gilets Jaunes were the standard bearers of this hope. The anger aroused by the pension reform has expanded and generalised this revolt.

Comparisons already abound. ‘For 284,000 Gilets Jaunes, at the height of their mobilisation, Emmanuel Macron blew €13bn, simply because there was violence,’ says French Democratic Confederation of Labour (CFDT) secretary-general Laurent Berger (4). ‘The police say there are 1.5 million of us on the streets, non-violent and dignified, but nobody will condescend to talk to us!’

‘Our members are asking us questions,’ said Cyril Chabanier, president of the French Confederation of Christian Workers (CFTC). ‘Do we have to resort to violence to be heard? We get three times as many people on the street as the Gilets Jaunes and we’re not heard. Do we have to start smashing things up to get what we want (5)?’

The protests aren’t fizzling out. They’re redoubling, growing tense, and no one knows how this will end. The Constitutional Council is due to rule on the validity of the pension reform in April. But whatever it decides, these events will leave their mark. Eighteen years on, millions of French people still remember the referendum of 29 May 2005 on the European Constitutional Treaty and how the government and parliamentarians rejected their vote. ‘According to several people close to him,’ we are told, Macron has ‘no scruples, no regrets’ (6). No scruples, that’s for sure. But no regrets? We shall see.

Benoît Bréville

Benoît Bréville is president and editorial director of Le Monde diplomatique.

ΕΜΒΟΛΙΑ mRNA: Φυσώντας στα κάρβουνα  …ή Οι μαθητευόμενοι μάγοι…

1

 

Το εξώφλλο του βιβλίου της γενετήστριας Alexandra Henrion Caude* με τίτλο: «Οι μαθητευόμενοι μάγοι: Ολα όσα σας κρύβουν για το mRNA». «Δεν είμαι συνωμότης αλλά γενετήστρια. Σε αυτό το βιβλίο, θα σας πω τι είναι το mRNA, το συστατικό των εμβολίων κατά Covid. Γιατί έχετε δικαίωμα να ξέρετε».

Η Alexandra Henrion Caude, διδάκτωρ γενετικής, διεθνούς φήμης επιστήμονας, είναι γνωστή στο ευρύ κοινό επειδή τόλμησε να αμφισβητήσει δημοσίως την προπαγάνδα που ώθησε την πλειοψηφία του γαλλικού πληθυσμού να εμβολιαστεί με ένα προϊόν σε πειραματική φάση. Από το θάρρος της στις τηλεοπτικές συζητήσεις αποκόμισε χλευασμούς και προσβολές. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα στην προσπάθεια να την απαξιώσουν. Σήμερα, υπογράφει ένα βιβλίο με τίτλο: Οι μαθητευόμενοι μάγοι, Ολα όσα σας κρύβουν για το mRNA που υπονομεύει όλο τον επίσημο λόγο του ΠΟΥ, της Big Pharma και της κυβέρνησης.

Κάθε ειλικρινής αναγνώστης θα ενθουσιαστεί με αυτό το βιβλίο. Ειδικότερα όσοι ακολούθησαν τις κυβερνητικές συστάσεις και έλαβαν μία, δύο, τρεις ή τέσσερις δόσεις από αυτό που παρουσιάστηκε ως εμβόλιο mRNA κατά του Covid. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους:

Το εμβόλιο σταμάτησε την επιδημία; Οχι. 

Το εμβόλιο αποτρέπει τη μόλυνση του Covid; Οχι. 

Αποτρέπει το εμβόλιο να κολλήσουμε ξανά τον Covid; Οχι. 

Το εμβόλιο αποτρέπει τη μόλυνση άλλων; Οχι. 

Το εμβόλιο αποτρέπει τον θάνατο από Covid; Οχι.

14 θάνατοι την ημέρα στις δοκιμές

Πώς εξηγείται ότι η Moderna ετοίμασε σχέδιο εμβολίου μέσα σε σαράντα οκτώ ώρες μετά τη δημοσίευση της γονιδιωματικής αλληλουχίας του ιού από Κινέζους επιστήμονες; Πώς εξηγείται ότι τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τα εμβόλια mRNA της Moderna και της Pfizer BioNTech –τα οποία κόστισαν 75 εκ. δολάρια σε κάθε εργαστήριο– κατατέθηκαν το 2005, πολύ πριν από τον Covid; Γιατί η Pfizer ήθελε να επιβάλει ένα μορατόριουμ 75 ετών σε όσα γνωρίζει το εργαστήριό της για τις επιπτώσεις του λεγόμενου εμβολίου της; Σε αυτά τα έγγραφα της Pfizer, που τελικά δημοσιοποιήθηκαν χάρη σε έναν Αμερικανό δικαστή, μαθαίνουμε ότι σε τρεις μήνες κλινικών δοκιμών, έχουν καταγραφεί περίπου 14 θάνατοι την ημέρα! Ακριβώς 1.233 θάνατοι και 158.893 ανεπιθύμητες ενέργειες καταγράφηκαν μεταξύ του  1ης Δεκεμβρίου 2020 και 28 Φεβρουαρίου 2021. Η Alexandra Henrion Caude επισημαίνει ότι λαμβάνοντας υπόψη τα τελευταία δέκα χρόνια της βάσης δεδομένων VAERS (συστήματα αναφοράς παρενεργειών εμβολίου στις Ηνωμένες Πολιτείες), παρατηρείται αύξηση θανάτων κατά 4.800% λόγω εμβολίου Covid. Η βάση δεδομένων VigiAccess δείχνει ότι τα κύρια θύματα αυτών των εμβολίων είναι κυρίως γυναίκες και ότι σχεδόν ένα στα δύο θύμα είναι Ευρωπαίος. Σύμφωνα με μια μελέτη επιστημόνων των Πανεπιστημίων Χάρβαρντ και Τζον-Χόπκινς, που δημοσιεύτηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2022 στο περιοδικό  Social Science Research Network, το εμβόλιο μπορεί να είναι 98 φορές πιο επικίνδυνο από τον ίδιο τον ιό.

Παρεμπιπτόντως, η Alexandra Henrion Caude μας υπενθυμίζει ότι οι εξετάσεις PCR δεν είναι ακίνδυνες: το να σπρώχνεις μια μπατονέτα βαθιά στη μύτη μέχρι τον φάρυγγα δεν είναι καλή ιδέα, ότι προκαλεί συχνά ημικρανίες, αιμορραγία και άλλες ενοχλήσεις, αλλά πάνω από όλα μπορεί να προκαλέσει «σπάσεις του πρόσθιου τμήματος της βάσης του κρανίου», σύμφωνα με το δελτίο τύπου της Γαλλικής Ακαδημίας Ιατρικής του Απριλίου 2021.

Τροποποιούν το DNA μας;

Αλλά αυτό το βιβλίο ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το mRNA, ένα βασικό μόριο με πολλαπλά άγνωστα. Αν και η ανακάλυψη του mRNA χρονολογείται από τη δεκαετία του 1960, θα χρειαστούν τριάντα χρόνια για να εξετάσουν οι ερευνητές την έγχυση mRNA στους ανθρώπους. Στη συνέχεια, άλλα δέκα χρόνια για τις πρώτες κλινικές δοκιμές που θα πραγματοποιηθούν με αυτό το mRNA, κλινικές δοκιμές που θα διαρκέσουν άλλα είκοσι χρόνια χωρίς να έχει χορηγηθεί καμία άδεια κυκλοφορίας. Μια προσπάθεια εμβολίου mRNA για τη θεραπεία του καρκίνου του δέρματος αποδείχθηκε αναποτελεσματική. Διαδοχικές αποτυχίες επίσης της χρήσης ενός εμβολίου mRNA για τη θεραπεία του καρκίνου του πνεύμονα, του AIDS ή ακόμη και του καρκίνου του εγκεφάλου.

«Στην περίπτωση του εμβολίου κατά του Covid 19, εξηγεί η Alexandra Henrion Caude, δόθηκε η εντολή για την παρασκευή μιας πρωτεΐνης SARS-CoV-2, που ονομάζεται Spike. «Αλλά αυτή η πρωτεΐνη του ιού δεν έχει καταστεί αβλαβής, κάτι που δεν έχει προηγούμενο σε ολόκληρη την ιστορία των εμβολίων. Επομένως, αγνοούμε όλες τις συνέπειες που μπορεί να έχει αυτή η πρωτεΐνη του ιού στον οργανισμό μας. Με κίνδυνο αυτό το είδος εμβολιασμού να οδηγήσει σε αυτοάνοσα νοσήματα, κάτι που επιβεβαιώνεται από την ανάλυση του μυϊκού τοιχώματος της καρδιάς των εμβολιασμένων ατόμων όπου βρίσκουμε την πρωτεΐνη Spike καθώς και φλεγμονώδη κύτταρα του ανοσοποιητικού. Επιπλέον, ένα εμπιστευτικό έγγραφο της Pfizer, που κυκλοφόρησε η ιαπωνική κυβέρνηση, αναφέρει ότι η Pfizer γνώριζε από τον Φεβρουάριο του 2021 ότι το mRNA προσβάλλει κρίσιμα όργανα. Μαθαίνουμε επίσης από τα έγγραφα ότι η Pfizer ήθελε να αποφύγει τη δημοσιοποίηση ότι ορισμένες θηλάζουσες μητέρες υπέφεραν από μερική παράλυση, δεν είχαν πλέον γάλα ή έχανε το χρώμα του. Σε μια μελέτη από τον Σεπτέμβριο του 2021, το εργαστήριο κάνει λόγο για «γαλαζοπράσινο» χρώμα! Μπορεί το RNA του εμβολίου να ενσωματώσει το γονιδίωμά μας και επομένως να τροποποιήσει τους απογόνους μας; Η απάντηση είναι ναι, λέει η γενετιστής Henrion Caude.

Τα έγγραφα που η Pfizer ήθελε να κρύψει από το κοινό είναι καταδικαστικά. Η Pfizer απαριθμεί 15.302 ασθένειες ως παρενέργειες! Και σ’ αυτές, 90 γενετικές.

Το 2021, τα κέρδη των Pfizer, BioNTech και Moderna υπολογίστηκαν σε 34 δισ. δολάρια προ φόρων, που είναι περισσότερα από 1.000 ανά δευτερόλεπτο, 65.000 ανά λεπτό ή 93,5 εκ. δολάρια την ημέρα.

Πηγή: https://www.medias-presse.info/les-apprentis-sorciers-le-livre-dalexandra-henrion-caude-qui-demonte-la-version-officielle/172476/

EΜΒΟΛΙΑ mRNA: Εσωσαν 20 εκ. από το θάνατο 

Η γενετήστρια Alexandra Henrion Caude επιτίθεται έντονα στη μαζική χρήση του mRNA σε ένα ενοχοποιητικό βιβλίο που δημοσιεύτηκε αυτή την εβδομάδα. Και ανακοινώνει έναν κατακλυσμό από ανεπιθύμητες ενέργειες. Της απαντά ο Alain Fischer, εθνικός συντονιστής της στρατηγικής για τα εμβόλια.

Τρία χρόνια ήδη! Τρία χρόνια από τότε που έπεσε ο ουρανός στα κεφάλια μας. Όλα αυτά φαίνονται πολύ μακριά και η ζωή έχει ξαναρχίσει την πορεία της, ακόμα και στην Κίνα. Ωστόσο, ο ιός εξακολουθεί να διαδίδεται, με τη μορφή μιας ακόμη ασήμαντης παραλλαγής. Από την άλλη, παραμένει στην επιστημονική συζήτηση. Γιατί πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Όπως αυτό, ξεχασμένο στην διαδρομή: ο ιός ξέφυγε από ένα εργαστήριο ή προέκυψε από μια αλληλεπίδραση μεταξύ της άγριας ζωής και του ανθρώπινου κόσμου;

Αυτό το σημείο, για το οποίο πιστεύαμε ότι έκλινε υπέρ της μετάδοσης από τον κόσμο των ζώων, δεν έχει ακόμη κριθεί, επειδή δεν είμαστε σε θέση να πραγματοποιήσουμε μια σοβαρή έρευνα στην Κίνα. Ή αυτό: ήταν σωστό να σταματήσουμε την οικονομία του πλανήτη για μια επιδημία που σήμερα σκότωσε σχεδόν 7 εκ. ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, το 90% των οποίων ήταν άνω των 80 ετών; Ο πλανητικός αριθμός των θανάτων από τον Covid είναι ένα άλλο δύσκολο ερώτημα. Ανεπίσημα στοιχεία μας λένε για 16 εκ. θανάτους. Ας μείνουμε στους επίσημους αριθμούς. Κάνουν αυτή την πανδημία τον κατακλυσμό που φοβόντουσαν πριν από τρία χρόνια όσου έκρουαν συναγερμό;

Το βιβλίο των αντιεμβολιαστών

Το φθινόπωρο του 2019, η έκθεση του ΠΟΥ προειδοποιούσε ξανά για τον κίνδυνο μιας πανδημίας, άγνωστης εκείνη την εποχή, ικανής να σκοτώσει «έως και 80 εκατομμύρια» ανθρώπους στον πλανήτη. Λαμβάνοντας υπόψη αυτούς τους αριθμούς, ο SARS-CoV-2 είναι ένας πολύ πιο μετριοπαθής δολοφόνος σε σχέση με το φόβο. Δεν θα γίνει ποτέ γνωστό πόσοι άνθρωποι θα πέθαιναν αν δεν είχαν ληφθεί μέτρα και περιμέναμε να πεθάνουν από φυσική επιλογή – κάποιοι ανέφεραν 60 εκ. θανάτους αν δεν είχαν ληφθεί κανενός είδους προφυλάξεις. Έξι έως οκτώ εκ. θάνατοι σε τρία χρόνια, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, είναι λιγότεροι από τον αριθμό των θανάτων από αναπνευστικές ασθένειες κάθε χρόνο: 2,6 εκ.

Με παγκόσμιο πληθυσμό 7,9 δισ., παραμένει το ερώτημα εάν αυτή η ασθένεια άξιζε να περιοριστεί και να αναδιαρθρωθεί με το κόστος μιας σημαντικής συσσώρευσης χρεών, οι επιπτώσεις της οποίας θα γίνουν αισθητές στην επόμενη οικονομική κρίση. Τίθεται επίσης το ερώτημα αν άξιζε να παραμεληθούν άλλες παθογένειες, ιδίως χρόνιες ασθένειες, ή να απαγορευθεί στους ηλικιωμένους να δουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, στους πενθούντες να δουν τους νεκρούς τους. Ή να στερήσουμε από τα παιδιά το σχολείο για να τα μπουκώσουμε καλύτερα με τα κοινωνικά δίκτυα. Όλα αυτά τα ερωτήματα θα μετρηθούν, θα σταθμιστούν και οι πολιτικοί επιστήμονες, οι επιδημιολόγοι, οι ιστορικοί θα μας δώσουν λεπτομερείς απαντήσεις που δεν μπορούν να δώσουν οι τηλεοπτικές διαμάχες. Στο μεταξύ, ο μεγάλος πανικός άφησε το στίγμα του και κάποιοι είναι έτοιμοι να φυσήξουν στα κάρβουνα. Αυτή είναι η περίπτωση της Alexandra Henrion Caude. Η πρώην γενετήστρια του Inserm δημοσιεύει ένα φλογερό βιβλίο που επιτίθεται στο εμβόλιο mRNA, προϊόν των εργαστηρίων Pfizer και Moderna. Οι διαδικτυακές πωλήσεις του βιβλίου του εκτοξεύτηκαν στα ύψη ακόμη και πριν κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία: ενεργός παραμένει η μειοψηφία των εμβολιοσκεπτικιστών. Aντιεμβολιαστές ή απλά με ερωτηματικά, αμφισβητούν την ορθότητα ενός εμβολίου του οποίου η τεχνική παρασκευής δεν τους καθησύχασε ποτέ και καταγγέλλουν επίσης την υποχρέωση του δελτίου υγείας για τον πληθυσμό, που ωστόσο ο Εμμανουέλ Μακρόν είχε υποσχεθεί ότι δεν θα πραγματοποιηθεί.

Οι 6.830.000 θάνατοι παγκοσμίως – επίσημα – από τον Covid-19 σε τρία χρόνια είναι λιγότεροι από τον ετήσιο απολογισμό – 2,6 εκ. – των αναπνευστικών παθήσεων. Μάλιστα, το 90% αυτών αφορά σε ηλικίες 80+.

Αυτό το βιβλίο θα πείσει τους πεπεισμένους. Η Alexandra Henrion Caude θεωρείται από πολλούς πρώην συναδέλφους της, μερικοί από τους οποίους ήταν φίλοι της, έξυπνο μυαλό. Ένας από αυτούς απαίτησε να μην αναφέρουμε καν το βιβλίο της: «Τρελάθηκε», μας προειδοποίησε. Αυτή η πασιονάρια δεν στερείται θάρρους. Θα την πολεμήσουν και είναι έτοιμη για αυτό. Χωρίς αμφιβολία της αρέσουν τα μαχητικά αθλήματα. Όπως λέει για τον εαυτό της, χωρίς δυσαρέσκεια: «Ηλεκτρίζω τα πλήθη, έτσι είναι, δεν μπορώ να μην το κάνω». Φυσικά, διέπραξε απερισκεψία συμβιβαζόμενη με τους εκτός κόσμου συνωμοσιολόγους. Την είδαμε στο πλευρό του Francis Lalanne σε μια συνάντηση αντιεμβολιαστών. Ξεκινά ξανά σήμερα με αυτό το βιβλίο που είναι μπουρλότο κατά της Big Pharma και τις υπερβολικές υποσχέσεις της.

Δεν είναι τοξικό

Μας λέει ότι αυτό το εμβόλιο παράγει και θα προκαλέσει σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες, μας λέει επίσης ότι η τεχνική του mRNA μπορεί να ανασυνδυαστεί με το DNA των εμβολιασμένων και να προκαλέσει σοβαρές, διαγενεακές ή διαγενεακές παθολογίες. Να το δεχτούμε; Πολλοί γιατροί αναφέρουν ότι οι εμβολιασμένοι ασθενείς τους έχουν βιώσει οδυνηρές, μερικές φορές σοβαρές, επιπτώσεις. Συχνά αναφέρεται η μυοκαρδίτιδα και η μελέτη που δημοσιεύτηκε στις 27 Νοεμβρίου 2022 στο περιοδικό Cardiology, η οποία βασίζεται στην αυτοψία εμβολιασμένων ασθενών και θυμάτων αιφνίδιου θανάτου, το επιβεβαιώνει. Αυτές οι παρενέργειες υπερβαίνουν αυτές που παρατηρούνται κατά μέσο όρο με άλλα εμβόλια; Γνωρίζουμε ότι το φαινόμενο είναι τρομερά δύσκολο να μετρηθεί. Είτε υπάρχουν υπερβολικά λιγότερες, είτε υπάρχουν υπερβολικές δηλώσεις – μετράμε έως και 30% ανεπιθύμητες ενέργειες σε όσους έλαβαν εικονικό εμβόλιο.

«Πρέπει να δυσπιστούμε στο φαινόμενο της σύμπτωσης: εάν εμβολιάζετε 1 εκ. ανθρώπους, γνωρίζετε ότι κάποιοι θα πεθάνουν αμέσως μετά για εντελώς διαφορετικούς λόγους (καρδιακά επεισόδια κ.λπ.). Είναι στατιστικό», προειδοποιεί ο Alain Fischer, συντονιστής της στρατηγικής εμβολιασμού στη Γαλλία. «Υπήρξαν 2 δισ. δόσεις σε όλο τον κόσμο και 800 εκ. στην ΕΕ και 1 δισ. άνθρωποι έχουν εμβολιαστεί με mRNA, αν ήταν τοξικό, θα το ξέραμε!» μας λέει τηλεφωνικά. O λάκος στον οποίο πέφτουν οι αντιεμβολιαστές, και τους καταλαβαίνουμε, πηγάζει από την αλαζονική επικοινωνία εργαστηρίων και υγειονομικών αρχών. Το εμβόλιο έπρεπε να παρέχει 95% προστασία και να αποτρέπει τη μετάδοση. Οι πρώτες διαπιστώσεις για τη ραγδαία πτώση του επιπέδου προστασίας έδειξαν ότι υπήρχαν κάποια ελαττώματα στην όμορφη εικόνα.

Στις 16 Φεβρουαρίου, το περιοδικό The Lancet δημοσίευσε μια πολύ μεγάλη μελέτη που δείχνει ότι η φυσική ανοσία είναι πιο ανθεκτική από αυτή που προσφέρει ο εμβολιασμός. Την ώρα του μεγάλου «απολογισμού», όλοι καταλαβαίνουν σταδιακά ότι τίποτα δεν είναι μαύρο ή άσπρο: όλα είναι γκρίζα. Οι φανατικοί υπερ του εμβολίου μας έκαναν να πιστέψουμε ότι όλα είναι άσπρα και οι αντιεμβολιαστές ότι όλα είναι μαύρα. Όσοι αρνούνται να παγιδευτούν σε αυτή την κίνηση της λαβίδας νιώθουν άβολα. Και όχι μόνο απλοί πολίτες. Και στους ιολόγους, η συζήτηση άναψε.

Η μετάλλαξη Όμικρον

Ένας από αυτούς μας έστειλε ένα πολύ ενδεικτικό γράφημα. Δείχνει ότι δεν ήταν το εμβόλιο, αλλά η πιο μεταδοτική και λιγότερο δολοφονική παραλλαγή Omicron, που διέδωσε πιο αποτελεσματικά την ανοσία της αγέλης που όλοι περίμεναν. Ποια στρατηγική λοιπόν έπρεπε να υιοθετηθεί; Επρεπε να εμβολιάσουμε όλους, ακόμα και τα παιδιά; «Στη δημόσια υγεία, η αναλογία κινδύνου-οφέλους μπορεί να είναι σκληρή και μερικές φορές σε αντίθεση με τον όρκο του Ιπποκράτη. Ο εμβολιασμός όλων σημαίνει ότι διατρέχουμε τον κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών, γιατί γνωρίζουμε ότι θα υπάρξουν κάποιες. Το να μην εμβολιάζονται όλοι σημαίνει ότι υπάρχει κίνδυνος εμφάνισης σοβαρών μορφών λόγω της μετάδοσης του ιού από υγιείς φορείς».

Η προσέγγιση του εμβολίου είναι πιθανολογική. Ακόμα κι αν το εμβόλιο προστατεύει λιγότερο από το αναμενόμενο, εξακολουθεί να προστατεύει. «Οτιδήποτε θα μπορούσε να βοηθήσει στη μείωση της μετάδοσης ήταν καλό. Και το εμβόλιο έπαιξε αυτόν τον ρόλο», απαντά ο Philippe Kourilsky, επίτιμος καθηγητής στο Collège de France. Ίσως αυτό το μάθημα θα ήταν καλύτερα κατανοητό παρά μια κατηγορηματική δήλωση σχετικά με ένα εμβόλιο που προστατεύει 95% από τη νόσο και τη μετάδοσή της.

Όμως το ερώτημα παραμένει: δεν πρέπει να εφαρμόζουμε τους κανόνες  στοιχειώδους προφύλαξης και να περιμένουμε τον ιό, που είναι όλο και λιγότερο λοιμογόνος, να παράγει συλλογική ανοσία; Αυτό πιστεύει ο Martin Blachier, γιατρός δημόσιας υγείας και συγγραφέας του Méga-gâchis, Histoire secrète de la pandémie: «Κάναμε το πάσο εμβολιασμού όταν εμφανίστηκε η Omicron. Αν περιμέναμε λίγο, θα βλέπαμε ότι η Omicron μπορούσε να παίξει τον ανοσοποιητικό ρόλο του εμβολίου. Από τον Ιούνιο του 2021, με βάση τα δεδομένα του Ισραήλ, γνωρίζαμε ότι το εμβόλιο δεν προστατεύει από τη μετάδοση. Αν είχαμε εμβολιάσει μόνο άτομα άνω των 65 ετών εκείνη την εποχή, θα είχαμε ένα αποτέλεσμα αρκετά κοντά σε αυτό που είχαμε εμβολιάζοντας ολόκληρο τον πληθυσμό».

Προφανώς, δεν μπορούμε να στηριζόμαστε σε υποθέσεις. Αυτό πιστεύει και ο Philippe Kourilsky: «Αν περιμέναμε πολύ για ένα εμβόλιο, θα έπρεπε να διατηρήσουμε περιορισμούς και εγκλεισμούς και οι άνθρωποι δεν θα άντεχαν άλλο να ζουν έτσι! Κοιτάξτε τι συνέβη στην Κίνα, σε ένα αυταρχικό καθεστώς: ο κόσμος είπε σταματήστε».

Χρήσιμο στα δύσκολα

Αυτή η παρατήρηση προϋποθέτει μια δυαδική επιλογή από την οποία πολλοί γιατροί πιστεύουν ότι θα μπορούσαμε να έχουμε ξεφύγει: τον εγκλεισμό ή το εμβόλιο. «Θα μπορούσαμε να ξεφύγουμε με την ενθάρρυνση της τηλεργασίας, το κλείσιμο των μπαρ και τις υγειονομικές προφυλάξεις στους δημόσιους χώρους», υποστηρίζει ο Blachier. Όσον αφορά την ειδοποίηση για ανεπιθύμητες ενέργειες, δεν μπορεί, φυσικά, να παραμεληθεί. Το βιβλίο της Alexandra Henrion Caude είναι προκλητικό. Θα αναγκάσει όσους αμφισβητούν τις πολλές μελέτες που αναφέρει να αποδείξουν την ανακρίβειά τους.

«Γράφω επίσης αυτό το βιβλίο για να ακούσω απαντήσεις, αφού πρώτα κατήγγειλα τη χρήση της μάσκας, είπα ότι αυτός ο ιός βγήκε από ένα εργαστήριο και η ανατροφοδότηση όπως και οι έρευνες για την προέλευση του SARS-CoV-2 είναι αρχίζει να μου αποδεικνύει ότι έχω δίκιο», μας λέει. «Το πιο σοβαρό, επαναλαμβάνει, είναι ο εμβολιασμός των παιδιών». Αυτό το σημείο, το πιο ευαίσθητο, αμφισβητεί σθεναρά ο γενετιστής Jean-Laurent Casanova, σπουδαίος ειδικός στις επιπτώσεις των μολυσματικών ασθενειών στο ανθρώπινο γονιδίωμα: «Φυσικά τα παιδιά πρέπει να εμβολιάζονται», απαντά.

Ο Alain Fischer αμφισβητεί επίσης όλα τα συγκεντρωτικά δεδομένα σχετικά με σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Και μας προειδοποιεί: «Υπάρχει μια πολύ μακρά ιστορία ψευδών συναγερμών που εγείρονται από επιστήμονες. Το 1998, ο Βρετανός ερευνητής A. J. Wakefield ισχυρίστηκε ότι το εμβόλιο κατά της ιλαράς προκαλούσε  αυτισμό: αυτό πυροδότησε ένα κύμα αντιεμβολιαστών, ενώ αποδείχτηκε αργότερα ότι δεν ίσχυε. Ένα άλλο παράδειγμα: το εμβόλιο κατά της ηπατίτιδας Β. «Έχει υποστηριχθεί ότι πυροδοτεί σκλήρυνση κατά πλάκας. Οι μελέτες έδειξαν ότι δεν υπήρχε συσχέτιση μεταξύ των δύο και ότι ήταν μια σύμπτωση».

Τέλος, επιμένει στη σημασία της προστασίας από σοβαρές μορφές Covid, που έχει σώσει πολλούς ασθενείς σε κίνδυνο: «Το πρώτο επίπεδο προστασίας μειώνεται γρήγορα, είναι αλήθεια, αλλά το δεύτερο παραμένει σε υψηλό επίπεδο, γεγονός που εξηγείται από τον πιο αργό μηχανισμό ενεργοποίησης της ανοσολογικής απόκρισης, που λαμβάνει χώρα όταν ο ιός έχει ήδη αρχίσει να εγκαθίσταται στο σώμα».

Αύξη του προσδόκιμου ζωής

Είναι αστείο να τονίσουμε ότι αυτό το εμβόλιο, κατά του οποίου στρέφονται οι αντιεμβολιαστές, υπάρχει χάρις στον Ντόναλντ Τραμπ. «Τα 18 δις δολάρια που διέθεσε η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχαν μεγάλη επίδραση. Τα εργαστήρια μπόρεσαν να δοκιμάσουν περισσότερους από 50.000 ασθενείς ταυτόχρονα, χωρίς οικονομικό κίνδυνο», σημειώνει ο Alain Fischer για να εξηγήσει την εξαιρετικά γρήγορη εφαρμογή αυτού του εμβολίου. Η Alexandra Henrion Caude δεν είναι πειστική όταν ανησυχεί από τον ανασυνδυασμό του DNA από το mRNA, έναν κίνδυνο που αμφισβητείται έντονα από την επιστημονική κοινότητα. «Βασίζεται σε ένα άκρως αμφισβητούμενο άρθρο του 1974, σχετικά με ένα πείραμα που έγινε σε μία μόνο κυτταρική σειρά, όχι σε ένα φυσιολογικό κύτταρο. Το RNA θα έπρεπε πρώτα να διασχίσει δέκα σύνορα και ακόμη και αν υπήρχε ενσωμάτωση του RNA στο DNA, αυτό δεν θα είχε απαραίτητα παθολογική συνέπεια», απαντά ο Alain Fischer.

Παραμένει η συζήτηση για το κόστος των εγκλεισμών, το κόστος των ασφαλιστικών φορέων για τις εξετάσεις, το κόστος του εμβολίου σε επικερδή τιμή για τα εργαστήρια. Απομένει, τέλος, η συζήτηση για τον δραστικό περιορισμό της ελεύθερης κυκλοφορίας. Ο Alain Fischer υπερασπίζεται επίσης τον απολογισμό του εμβολίου όταν μας λέει ότι «οι μελέτες για το εμβόλιο mRNA υπολογίζουν ότι έχουν σωθεί 20 εκ. ζωές. To προσδόκιμο ζωής αυξανόταν όσο αυξάνονταν οι χώρες που εμβολιάζονταν». Αλλά για ποιο προσδόκιμο ζωής μιλάμε; Άτομα άνω των 80 ή όλες οι ηλικίες; Ένας επιδημιολόγος μας έδωσε, ανώνυμα, το ακόλουθο σχόλιο: «Χωρίς να ελαχιστοποιηθεί αυτή η επιδημία και με κίνδυνο λιθοβολισμού, πρέπει ωστόσο να ειπωθεί ότι μια μέση ηλικία θανάτου άνω των 80 ετών είναι όσα χρόνια δώσει ο Θεός».

Και συνεχίζει: «Στις ΗΠΑ το 2022, ο Covid σκότωσε περίπου 200.000 ανθρώπους άνω των 80 ετών. Τα μέτρα μπορεί να έσωσαν 40.000, αλλά ο αριθμός των ετών ποιότητας ζωής που αποκτήθηκαν είναι σίγουρα αμελητέος σε αυτή τη χώρα όπου το προσδόκιμο ζωής είναι μόνο 76 χρόνια. Την ίδια χρονιά, τα πυροβόλα όπλα σκότωσαν 44.000 μάλλον νέους, προκαλώντας την απώλεια τουλάχιστον 1.200.000 ετών ποιότητας ζωής. Επίσης στην ίδια χώρα, το αναλγητικό Fentanyl  σκότωσε 60.000 ανθρώπους, προκαλώντας απώλεια 1,5 έως 2 εκ. ετών ποιότητας ζωής».

Οι επιδημιολόγοι είναι ψύχραιμοι υπολογιστές. Αν είχαμε ζητήσει τη γνώμη όσων σιωπούν, θα μπορούσαν να προτείνουν τη διοργάνωση πάρτι κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού ή την καύση αποθεμάτων Fentanyl αντί να κάνουν παντού εμβολιασμούς.

René de Marseille

*Βραβευμένη με τη διάσημη υποτροφία Eisenhower στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2013, η Alexandra Henrion Caude ηγήθηκε πολλών ομάδων γενετικής έρευνας στο νοσοκομείο Trousseau και στη συνέχεια στο Necker ως διευθύντρια ερευνών του Γαλλικού Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας και Ιατρικών Ερευνών. Ανακάλυψε τη συμμετοχή του RNA σε διάφορες γενετικές παιδικές ασθένειες και την ύπαρξη των MitomiR RNA, τα οποία ρυθμίζουν θεμελιώδεις λειτουργίες του κυττάρου.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: lefigaro.fr

 

THE NEW YORK TIMES Οι Γάλλοι έχουν οργή και το δείχνουν – Δέκατη ημέρα απεργίας των συνδικάτων

0

ΦΟΣ-ΣΙΡ-ΜΕΡ. «Αυτή η κυβέρνηση δεν μας ακούει», λέει ο Ρενάλ, ένας 50χρονος ηλεκτρολόγος μηχανικός στο λιμάνι της Μασσαλίας, καθώς οι συνάδελφοί του υψώνουν οδόφραγμα στον δρόμο που οδηγεί προς μια αποθήκη καυσίμων. «Υπάρχει μεγάλη οργή εδώ πέρα», συμπληρώνει.

Αρκετοί ελπίζουν ότι η εφαρμογή του νομοσχεδίου μπορεί να αποτραπεί. Υπάρχει το προηγούμενο με ψηφισμένο νόμο το 2006. Επιπλέον, το επίμαχο νομοσχέδιο πρέπει να περάσει από το Συνταγματικό Συμβούλιο, το ανώτατο δικαστήριο της χώρας, που θα εξετάσει τον αμφιλεγόμενο τρόπο προώθησης της νομοθεσίας (επιβλήθηκε με προεδρικό διάταγμα).

Eάν τελικά η κυβέρνηση καταφέρει να εφαρμόσει το νομοσχέδιο, όπως φαίνεται πιθανό ότι θα συμβεί, θα πρόκειται για πύρρειο νίκη. Ο Γάλλος πρόεδρος έκοψε τις γέφυρες με δυνητικούς συμμάχους του, δηλητηρίασε τις σχέσεις του με πιθανούς εταίρους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και συσπείρωσε εναντίον του την πλειονότητα των Γάλλων.

Με δυο λόγια, θα είναι στο εξής πιο δύσκολο για τον Μακρόν να κυβερνά τη χώρα. Χωρίς πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση, το κόμμα του, «Αναγέννηση», στηριζόταν στην υποστήριξη των κεντροδεξιών Ρεπουμπλικανών, αλλά 19 Ρεπουμπλικανοί βουλευτές υποστήριξαν την πρόταση δυσπιστίας.

«Αυτή η κυβέρνηση δεν μας ακούει», βροντοφωνάζουν χιλιάδες πολίτες.

Το κυριότερο, ο πρόεδρος έχει χάσει την εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης, εξαντλώντας ό,τι αποθέματα καλής θέλησης διατηρούσε μετά τις περυσινές εκλογές, καθώς αγνόησε ότι εκατομμύρια πολίτες τον ψήφισαν όχι επειδή τους άρεσε, αλλά για να αποτρέψουν την εκλογή της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν. Με τη μεταρρύθμιση στο συνταξιοδοτικό, τα ποσοστά δημοτικότητας του προέδρου έπεσαν κάτω από 30%. Η σημερινή πολιτική συγκυρία έχει πολλά κοινά στοιχεία με την αρχή του κινήματος «Κίτρινα Γιλέκα», το 2018, για την αύξηση του φόρου στα καύσιμα. Και τότε υπήρχε υποβόσκουσα οργή στα λαϊκά νοικοκυριά, που δυσκολεύονταν να τα βγάλουν πέρα, μεγάλη λαϊκή υποστήριξη σε δυναμικές μορφές κινητοποίησης και εντυπωσιακή αδυναμία των ελίτ να αφουγκραστούν τον κοινωνικό σφυγμό. Οπως και το 2018, έτσι και στην κρίση του συνταξιοδοτικού ο Μακρόν για εβδομάδες απέφευγε να απευθυνθεί στην κοινή γνώμη, αφήνοντας το βαρύ φορτίο στην πρωθυπουργό Ελιζαμπέτ Μπορν.

«Υπάρχει κάτι σαν διάρρηξη της επικοινωνίας», υποστηρίζει ο Λοράν Μπερζέρ, γενικός γραμματέας της μεγαλύτερης συνδικαλιστικής ομοσπονδίας, της CFDT, η οποία διακρίνεται για την τάση της να διαπραγματεύεται και να έρχεται σε συμβιβασμό.

Μία λύση είναι εκείνη που προτείνει ο ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας Πατρίκ Βέιλ: Να παρεμβάλλεται μεγαλύτερο διάστημα ανάμεσα στις προεδρικές και στις βουλευτικές εκλογές. Αυτό θα επέτρεπε στους Γάλλους ψηφοφόρους να εκφράζουν τη γνώμη τους στο μέσον της θητείας του προέδρου, όπως οι Αμερικανοί με τις ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο και οι Γάλλοι πριν από τη συνταγματική αναθεώρηση του 2002. Στο μεταξύ, οι διαδηλώσεις ριζοσπαστικοποιούνται. Ακτιβιστές μπλοκάρουν αυτοκινητοδρόμους, κατεβαίνουν στις σιδηροτροχιές και οργανώνουν επεισοδιακές νυχτερινές διαδηλώσεις. Ο πρόεδρος της χώρας αποδοκίμασε τις πράξεις βίας, φτάνοντας στο σημείο να συγκρίνει τους πρωταγωνιστές τους με την έφοδο οπαδών του Ντόναλντ Τραμπ στο Καπιτώλιο. Οι Γάλλοι γνωρίζουν από τη δική τους ιστορία, από το 1789 και το 1968 μέχρι τα «Κίτρινα Γιλέκα», ότι η άμεση δράση που στηρίζεται στην αποδοχή της κοινής γνώμης συχνά φέρνει αποτελέσματα, έστω κι αν είναι θορυβώδης και χαώδης.

Ο Ρενάλ, ο ηλεκτρολόγος που μοιράστηκε τις απόψεις του μαζί μας έξω από την αποθήκη καυσίμων, συνόψισε με τον καλύτερο τρόπο την ατμόσφαιρα της στιγμής: «Αυτή η κυβέρνηση δεν θέλει να διαπραγματευθεί. Λοιπόν, κάποια στιγμή θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα λαό ο οποίος δεν θα θέλει, ούτε αυτός, να διαπραγματευθεί μαζί της».

Καθημερινή

«Βόμβες» Ἀναστασιάδη ἐναντίον Μητσοτάκη

14

 

Ὁ τέως Πρόεδρος τῆς Κύπρου κατηγορεῖ τόν Πρωθυπουργό ὅτι προωθοῦσε τό αἴτημα τῶν ΗΠΑ γιά διακοπή (!) τῶν γεωτρήσεων τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας ἐντός τῆς ΑΟΖ, προκειμένου νά προχωρήσει ὁ ἑλληνοτουρκικός διάλογος! – Γιά τόν ἴδιο λόγο προωθοῦσε τήν ἰδέα τῆς κατασκευῆς ἀγωγοῦ ἀερίου γιά ἀπ’ εὐθείας σύνδεση Ἀνατολικῆς Μεσογείου-Τουρκίας, μέ παράκαμψη τῆς Κύπρου! – Τί ἐξομολογήθηκε ὁ Κύπριος Πρόεδρος στόν ἐκδότη Κωστῆ Χατζηκωστῆ στό βιβλίο  «7 Προεδρικά Πορτραῖτα» – «Οἱ χαρακτηρισμοί Ἀναστασιάδη ἐξευτελίζουν τήν πολιτική ἀξιότητα τοῦ Ἕλληνα Πρωθυπουργοῦ γιά τά ἑλληνοτουρκικά» «Ἡ Κύπρος δέν εἶναι στίς προτεραιότητες τῆς ἑλληνικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς» – Ἔπαινοι γιά Νῖκο Δένδια καί Ἀλέξη Τσίπρα

Τό φθινόπωρο τοῦ 2015 γνώρισα στήν «Βιβλιοθήκη» τῆς πλατείας Κολωνακίου τόν διακεκριμένο Κύπριο ἐκδότη καί καναλάρχη, προσωπικό φίλο τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ, ἀλλά καί ἄλλων Ἑλλήνων πολιτικῶν, Κωστῆ Χατζηκωστῆ. Τελοῦσε ἀκόμη ὑπό τό κράτος τοῦ σόκ, ἐξ αἰτίας τῆς σχετικά πρόσφατης δολοφονίας τοῦ υἱοῦ του Ἄντη ἀπό στέλεχος τοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ Sigma. Ὡστόσο, λίγες ἡμέρες μετά τήν πρώτη αὐτήν συνάντηση, ἔλαβα τό νέο βιβλίο τοῦ κ. Χατζηκωστῆ «6 Προεδρικά Πορτραῖτα» (ἔχει γράψει πολλά), τό ὁποῖο ἤδη κυκλοφοροῦσε στήν Μεγαλόνησο ἀπό τίς ἐκδόσεις «Γερμανός».

Σέ αὐτό περιλαμβάνονταν ὅλα τά πορτραῖτα τῶν Προέδρων τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, μέσα ἀπό διαλόγους πού εἶχε ὁ συγγραφέας μαζί τους, ὡς κορυφαῖο καί ἐπίλεκτο μέλος τῆς κυπριακῆς κοινωνίας –πλήν τοῦ ἐν ἐνεργείᾳ τότε Προέδρου Νίκου Ἀναστασιάδη. Στό βιβλίο δημοσιεύονταν, λοιπόν, τά πορτραῖτα τοῦ Μακάριου (μέ συγκλονιστικές ἀποκαλύψεις γιά τό πῶς «βοήθησε» ἀκουσίως μέ μιά ὁμιλία του στόν ΟΗΕ γιά τό ἐναντίον του πραξικόπημα κατά τέτοιον τρόπο, ὥστε νά τεκμηριωθεῖ ἡ παραβίαση τῆς συμφωνίας ἐγγυήσεων ἀπό τήν Ἑλλάδα καί νά θεμελιωθεῖ τό δικαίωμα ἐπέμβασης τῆς ἐγγυήτριας δύναμης Τουρκίας μέσῳ τοῦ Ἀττίλα), τοῦ Σπύρου Κυπριανοῦ, τοῦ Γιώργου Βασιλείου, τοῦ Γλαύκου Κληρίδη, τοῦ Τάσσου Παπαδόπουλου καί τοῦ Δημήτρη Χριστόφια.

Ἤθελε νά ὑπονομεύσει τά συμφέροντα τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας

Ἀπό τότε πέρασαν ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια, ἀλλά ὁ κ. Χατζηκωστῆς, παλαιᾶς κοπῆς ἐκδότης (ἔχει στήν ἰδιοκτησία του τήν «Σημερινή»), δέν ξέχασε τήν ὀφειλή του. Ἔπρεπε νά κυκλοφορήσει ἐκ νέου τό βιβλίο του μέ τό «Προεδρικό Πορτραῖτο» τοῦ Νίκου Ἀναστασιάδη, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁ πρῶτος μετά τούς Παπαδόπουλο καί Χριστόφια πού ὁλοκλήρωσε δύο πλήρεις προεδρικές θητεῖες. Στήν χορεία αὐτήν ἀνήκουν ὁ Γλαῦκος Κληρίδης, ὁ Σπῦρος Κυπριανοῦ, καί βεβαίως μακράν ὅλων, μέ πολυετῆ θητεία ἀπό τό 1960 ἕως τό 1977, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Μακάριος.

Τό βιβλίο, πού κυκλοφόρησε πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες, ἀφοῦ «ἀφυπηρέτησε» ὁ Πρόεδρος, περιέχει σπουδαῖες ἀποκαλύψεις, μερικές ἀπό τίς ὁποῖες προκαλοῦν σόκ καί ἀφοροῦν στίς σχέσεις τοῦ Κυπρίου Προέδρου μέ τόν Ἕλληνα Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Στούς διαλόγους πού εἶχε μέ τόν κ. Χατζηκωστῆ ὁ Κύπριος Πρόεδρος βάλλει εὐθέως κατά τοῦ Ἕλληνος Πρωθυπουργοῦ, ὅτι σέ δύο περιπτώσεις θέλησε νά ὑπονομεύσει εὐθέως τά συμφέροντα τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, ἐνῶ ἀντιθέτως ἐπαινεῖ τόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν Νῖκο Δένδια καί τόν ἀρχηγό τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολίτευσης Ἀλέξη Τσίπρα.

Ὁ ἐξευμενισμός τῶν Τούρκων

Πιό συγκεκριμένα, ὁ κ. Ἀναστασιάδης κατηγορεῖ τόν κ. Μητσοτάκη ὅτι προωθοῦσε τήν ἰδέα τῆς διακοπῆς τῶν γεωτρήσεων τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, προκειμένου νά ἐξευμενιστοῦν οἱ Τοῦρκοι, καί ὅτι τασσόταν ὑπέρ τῆς κατασκευῆς ἀγωγοῦ ἀερίου Ἰσραήλ-Τουρκίας, ὁ ὁποῖος θά παρέκαμπτε τήν Κύπρο! Κατά τόν Κύπριο Πρόεδρο, ὁ Ἕλλην Πρωθυπουργός ἐπιθυμοῦσε νά θυσιάσει τά συμφέροντα τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, προκειμένου νά ἠρεμήσει ὁ Ἐρντογάν καί νά ἀρχίσει ἐκ νέου ὁ διάλογος Ἀθηνῶν-Ἀγκύρας, ἀδιαφορῶντας γιά τίς ἐπιπτώσεις.

Ἡ ματαίωση τῶν γεωτρήσεων

Στήν σελίδα 338 τῆς ἐπικαιροποιημένης ἔκδοσης τοῦ βιβλίου του ὁ κ. Χατζηκωστῆς γράφει, ἀναφερόμενος στόν διάλογο πού εἶχε μέ τόν κ. Ἀναστασιάδη, τά ἑξῆς: «Ρώτησα στή συνέχεια γιά τή “συμπαράσταση” τῆς Ἑλλάδος. Ἐπανέλαβε ὅτι ἡ Κύπρος δέν εἶναι στίς προτεραιότητες τῆς ἐξωτερικῆς της πολιτικῆς. Πρόσθεσε ὅτι ἡ Ἑλλάδα κάνει ὅ,τι μπορεῖ νά μή βρίσκει μπροστά της “τό πρόβλημα τῆς Κύπρου”. Ἀποκάλυψε ὅτι ὁ Μητσοτάκης τόν βολιδοσκόπησε ἐάν θά ἦταν διατεθειμένος νά διακόψει τό γεωτρητικό πρόγραμμα τῆς Κύπρου, χάριν τῆς ἐπανέναρξης τοῦ διαλόγου. Ἡ ἀποκάλυψη αὐτή ἔχει πολυσήμαντη ἀξία γιά τίς προθέσεις καί ἴσως σχετικές ἀποφάσεις τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, παρατήρησα…

“Ἔχω”, εἶπε, “ἄριστη συνεργασία μέ τόν Μητσοτάκη καί τόν Δένδια. Ὁ πρῶτος, παρ’ ὅλο πού ἔχει δυνατότητες, ἀκόμη δέν ἔχει ἀποκτήσει τήν πεῖρα τοῦ Τσίπρα στό δεύτερο μισό τῆς θητείας του. Ὁ Τσίπρας στό τελευταῖο διάστημα τύγχανε τοῦ ἀπόλυτου σεβασμοῦ καί ἀπό τούς Ἀμερικανούς καί ἀπό τούς Εὐρωπαίους. Ὁ Δένδιας εἶναι πολύ πιό ἀποτελεσματικός καί σοβαρός ἀπό τόν Κοτζιᾶ…”

Τόν ρώτησα γιά τίς σχετικές κινήσεις ὡς πρός τίς προσεχεῖς Προεδρικές ἐκλογές στήν Κύπρο. “Ἀπό τόν χῶρο τοῦ ΔΗΣΥ”, εἶπε, “φαίνεται ὑπάρχουν τρεῖς ἐνδιαφερόμενοι. Ἀβέρωφ, Χριστοδουλίδης καί Γεωργιάδης. Θεωρῶ ὅτι ὁ πρῶτος, ὡς ἀρχηγός κόμματος, ἔχει προβάδισμα, τό ὁποῖο ἀναγνωρίζουν οἱ ἄλλοι δύο”. Τήν ἴδια ὥρα ὅμως ὑπογράμμισε τή λαοφιλία καί τήν ἤρεμη εἰκόνα πού ἐκπέμπει καί σέ ἄλλους χώρους ὁ Χριστοδουλίδης. Ἔκανε ἰδιαίτερη ἀναφορά στήν ἀποτελεσματικότητά του καί στό ἦθος του. Γιά τόν Γεωργιάδη εἶπε ὅτι ἔχει καί αὐτός πολύ καλά χαρίσματα, ἀλλά ἔχει ὑποστεῖ φθορά λόγῳ τῶν ἐξελίξεων στήν οἰκονομία, καί ἐπίσης τόνισε ὅτι εἶναι καί λίγο ἀπόμακρος».

«Μά θά παρακάμψουν καί τήν Ἑλλάδα»

Στήν σελίδα 351 τοῦ βιβλίου του ὁ κ. Χατζηκωστῆς ἐμφανίζει τόν Πρόεδρο Ἀναστασιάδη –σέ νεώτερη συνομιλία τους– ἐκτός ἑαυτοῦ μέ τόν Ἕλληνα Πρωθυπουργό καί τίς περίεργες ἰδέες του. Ὁ συγγραφέας, μάλιστα, σοκαρισμένος ἀπό τά… γαλλικά Ἀναστασιάδη κατά τοῦ Ἕλληνος Πρωθυπουργοῦ, ἀνακοινώνει ὅτι δέν θά περιλάβει στό βιβλίο αὐτούσιους τούς χαρακτηρισμούς πού ἄκουσε καί ὅτι θά περιοριστεῖ σέ μιά γενική περιγραφή ὅλων ὅσα ἄκουσε ἀπό τά προεδρικά χείλη.

Ὁ κ. Χατζηκωστῆς μεταφέρει, ἔτσι, «λογοκριμένο» τόν διάλογό του μέ τόν κ. Ἀναστασιάδη γιά τούς χειρισμούς στό Κυπριακό. Γράφει: «Τόν ρώτησα πῶς συμπεριφέρεται ὁ Μητσοτάκης καί ἄν βοηθάει. Ἤθελα νά μάθω πῶς τόν κρίνει καί τί περιμένει ἀπό τήν Ἑλλάδα. Καθώς παρατήρησα ὅτι “Στίς ἑκάστοτε δηλώσεις σας παρουσιάζεστε στήν Κοινή Γνώμη ὅτι συμφωνεῖτε, πολεμᾶτε, ἀγωνίζεστε μαζί γιά τούς ἴδιους στόχους καί μέ τίς ἴδιες σχετικές στρατηγικές σκέψεις”. Ὁ Πρόεδρος ἀπάντησε: “Κωστῆ, μοῦ ἀνοίγεις τό θέμα Μητσοτάκη. Εἶναι σοβαρό. Δέν θά ἀσχοληθῶ μέ λεπτομέρειες…”. Θά ἀποφύγω τήν καταγραφή χαρακτηρισμῶν γιά τόν Μητσοτάκη. Κρίνω ὅτι ἔτσι προστατεύω τόν Πρόεδρο ἀπό τή χρήση μή κολακευτικῶν λέξεων, ἀλλά καί τόν Μητσοτάκη ἀπό ἐπίσημους χαρακτηρισμούς, πού κυριολεκτικά ἐξευτελίζουν τήν πολιτική ἀξιότητά του στά Ἑλλαδοτουρκικά καί κυρίως στό Κυπριακό. Γιά νά ἐνισχύσει τούς λόγους τῆς ἀπογοήτευσής του ἀπό τήν ἔλλειψη ἐνδιαφέροντος γιά τήν Κύπρο ἐκ μέρους τοῦ κ. Μητσοτάκη, εἶπε μεταξύ ἄλλων: “Ὁ Μητσοτάκης μοῦ ἀνέφερε ὅτι μία ἀπό τίς εἰσηγήσεις του γιά βελτίωση τῶν σχέσεων Ἑλλάδος-Τουρκίας ἦταν καί ἡ παράκαμψη τῆς Κύπρου ἀπό τήν κατασκευή τοῦ ἀγωγοῦ φυσικοῦ ἀερίου ἀπό τήν Ἀνατολική Μεσόγειο πρός τήν Εὐρώπη καί ἡ κατεύθυνσή του πρός τήν Τουρκία, καί ἀπό ἐκεῖ πρός Ἑλλάδα καί Εὐρώπη.

Ἐνοχλημένος”, εἶπε ὁ κ. Ἀναστασιάδης, “τοῦ ἔδειξα στόν χάρτη ὅτι σέ τέτοια περίπτωση γιατί νά μήν παρακάμψει καί τήν Ἑλλάδα. Πέραν δέ τούτου, ἐφόσον θά περάσει ἀπό τά χωρικά ὕδατα τῆς Κύπρου, τότε ἡ Κυπριακή Δημοκρατία δικαιοῦται νά ζητήσει ἐνοίκιο-ἀποζημιώσεις γιά τή χρήση τοῦ δικοῦ της θαλάσσιου χώρου”. Εἶναι συγκλονιστικό τό πόσο ἐκτός πραγματικότητας κινεῖται ὁ Μητσοτάκης στά θέματα μέ τήν Τουρκία…».

Αὐτά ἀποκαλύπτει ὁ κ. Ἀναστασιάδης σήμερα, ἀπαλλαγμένος ἀπό τίς δεσμεύσεις τοῦ ἀξιώματός του. Θά εἶχε ἐνδιαφέρον στήν ἑπόμενη ἔκδοση τοῦ βιβλίου νά μαθαίναμε καί τίς ἐντυπώσεις τοῦ νέου Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη ἀπό τήν πρόσφατη συνάντησή του μέ τόν Πρωθυπουργό στό Μέγαρο Μαξίμου. Γιατί, ἄν ἰσχύουν ὅσα μαθαίνουμε, μᾶλλον μέ τίς ἴδιες ἐντυπώσεις ἀναχώρησε γιά τήν Λευκωσία: Ἡ Κύπρος κεῖται μακράν γιά (αὐτήν) τήν Ἀθήνα.

estianews.gr

Χούμζα Γιουσάφ- νέος ηγέτης της Σκωτίας: «Είμαστε η γενιά που θα φέρει την ανεξαρτησία»

1

Ο Χούμζα Γιουσάφ εξελέγη ηγέτης του Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας μετά από μια ταραχώδη εκστρατεία που αποκάλυψε βαθιές διαιρέσεις στο κόμμα που κυριάρχησε στην πολιτική της Σκωτίας υπό την προκάτοχό του, Νίκολα Στέρτζον.

  • Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιβεβαιωθεί ως ο επόμενος πρωθυπουργός της Σκωτίας σε ονομαστική ψηφοφορία στο Holyrood αύριο Τρίτη. Θα είναι ο πρώτος μουσουλμάνος πρωθυπουργός της Σκωτίας.

Μιλώντας μετά την εκλογή του και υπογραμμίζοντας την βούλησή του για συνένωση των Σκωτσέζων, δήλωσε ότι εφόσον αναδειχθεί αύριο νέος πρωθυπουργός θα εκπροσωπεί όλους τους στη Σκωτία και θα δώσει ώθηση και πίεση για την ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο.

«Ήμουν αποφασισμένος τότε, όπως είμαι τώρα, ως ο 14ος ηγέτης αυτού του μεγάλου κόμματος, ότι θα δώσουμε την ανεξαρτησία στη Σκωτία – μαζί ως ομάδα», είπε, προσθέτοντας ότι η Σκωτία είναι ένα ευρωπαϊκό έθνος.

Και πρόσθεσε: «Τις τελευταίες πέντε εβδομάδες μπορεί να ήμασταν ανταγωνιστές ή υποστηρικτές διαφορετικών υποψηφίων, αλλά από σήμερα – δεν είμαστε πλέον ομάδα Χούμζα, Ας ή Κέιτ, είμαστε μια ομάδα και θα είμαστε η ομάδα, θα είμαστε η γενιά που προσφέρει την ανεξαρτησία της Σκωτίας.

Η εθνική γραμματέας του SNP, Λόρνα Φιν, ανακοίνωσε ότι η συμμετοχή στις εκλογές για την ηγεσία του κόμματος ήταν 70%.

Στον πρώτο γύρο, ο Γιούσαφ έλαβε 24.336 ψήφους (48%), η Κέιτ Φόρμπς 20.559 (40%) και ο Ας Ρίγκαν  5.599 (11%) . Στην δεύτερη αναμέτρηση,  ο Γιουσάφ πήρε 26.032 (52%) και η Φόρμπς  πήρε 23.890 (48%).

Ο Γιούσαφ, υπουργός Υγείας και μακράν ο πιο έμπειρος υποψήφιος αφού προηγουμένως επέβλεψε χαρτοφυλάκια δικαιοσύνης και μεταφορών, κέρδισε την κεντροδεξιά αντίπαλό του, Κέιτ Φόρμπς, μετά από μια αναμέτρηση που προκλήθηκε από την παραίτηση-σοκ της Στέρτζον τον Φεβρουάριο.

Ο Γιούσαφ, ο οποίος είχε την υποστήριξη των περισσότερων βουλευτών του SNP, είχε υποσχεθεί να συνεχίσει την κεντροαριστερή, κοινωνικά περιεκτική ατζέντα που καθόρισε την εποχή της Σέρτζον.

  • Αλλά κατά τη διάρκεια της εκστρατείας αποστασιοποιήθηκε από τις βασικές πολιτικές της προκατόχου του, συμπεριλαμβανομένου του σχεδίου διεξαγωγής των επόμενων γενικών εκλογών ως de facto δημοψηφίσματος, και υποσχέθηκε ένα πιο ανοιχτό στυλ διακυβέρνησης.

Το κόμμα αποκάλυψε ότι τα μέλη του είχαν μειωθεί από 104.000 σε 72.000 από τον Δεκέμβριο του 2021, αφού και οι τρεις υποψήφιοι, ζήτησαν διαφάνεια στον τρόπο διεξαγωγής της ψηφοφορίας.

Ποιος είναι ο Χούμζα Γιουσάφ

Ο Γιούσαφ γεννήθηκε στη Γλασκώβη και σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο τοπικό πανεπιστήμιο.

Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε ως βοηθός βουλευτή και το 2011 εξελέγη και ο ίδιος βουλευτής.

Ο πατέρας του κατάγεται από το Πακιστάν και εγκαταστάθηκε στη Σκωτία τη δεκαετία του 1960 ενώ η μητέρα του γεννήθηκε στην Κένυα από γονείς που κατάγονται από τη Νότια Ασία.

Έχει αποκτήσει ένα παιδί με τη δεύτερη σύζυγό του και έχει επίσης μία προγονή.

  • Ανέλαβε για πρώτη φορά υφυπουργός στην τοπική κυβέρνηση το 2012 – ήταν ο νεότερος στην ιστορία και ο πρώτος που καταγόταν από μια εθνική μειονότητα. Το 2018 διορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης και τον Μάιο του 2021 ανέλαβε υπουργός Υγείας.

Το 2016 ο Γιούσαφ ορκίστηκε βουλευτής στο Σκωτικό κοινοβούλιο στη γλώσσα ουρντού ενώ φορούσε κιλτ. Τάσσεται κατά της μοναρχίας και έχει δηλώσει ότι μια ανεξάρτητη Σκωτία θα έπρεπε να εξετάσει την πιθανότητα να την καταργήσει.

Θεωρήθηκε ευρέως ως η προτιμώμενη υποψηφιότητα  του κατεστημένου του SNP – συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Στέρτζον.

Ο πρώην υπουργός Υγείας επικυρώθηκε από πολύ περισσότερους  βουλευτές από τους δύο αντιπάλους του, με τον αναπληρωτή πρώτο υπουργό John Swinney να προβλέπει ότι θα «ολοκλήρωνε το ταξίδι μας προς την ανεξαρτησία».

Ήταν αναμφίβολα ο πιο έμπειρος από τους τρεις διεκδικητές της ηγεσίας, έχοντας υπηρετήσει στην κυβέρνηση από το 2012 σε ρόλους συμπεριλαμβανομένου του γραμματέα Δικαιοσύνης και του υπουργού Μεταφορών.

Οι υποστηρικτές του δήλωσαν ότι είναι ένας εκλεπτυσμένος επικοινωνιολόγος που είναι ο καταλληλότερος για να ενώσει το κόμμα και να διατηρήσει τη συμφωνία κατανομής της εξουσίας με τους Πράσινους της Σκωτίας.

O νέος ηγέτης του κυβερνώντος Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας, Χούμζα Γιουσάφ ο οποίος αύριο αναμένεται να αναδειχθεί στον νέο πρωθυπουργό και διάδοχο της παραιτηθείσας Νίκολα Σερτζον. EPA, ROBERT PERRY

Με πληροφορίες από BBC/ The Guardian

https://hellasjournal.com/2023/03/choumza-giousaf-neos-igetis-tou-ethnikou-kommatos-mellontikos-prothipourgos-tis-skotias/

Ο αγωγός φυσικού αερίου που θέλουν οι Τούρκοι, ο χάρτης Μπάιντεν και οι αποκαλύψεις Αναστασιάδη για τον Μητσοτάκη!

1

 

iEpikaira.- [δημοσιεύτηκε 15:11-27/03/23, ανανεώθηκε 22:50-27/03/23] Ένα άκρως αποκαλυπτικό βιβλίο του Κωστή Χατζηκωστή (πολύπειρου εκδότη και καναλάρχη, ιδιοκτήτη του συγκροτήματος «Δίας» στην Κύπρο) κυκλοφόρησε υπό τον τίτλο «Προεδρικά Πορτραίτα»,  με καυτές -σίγουρα όχι κολακευτικές- αναφορές για την στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Κυπριακό και όχι μόνο. Στο βιβλίο που περιλαμβάνονται τα πορτραίτα όλων των Προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας, γίνονται σοβαρές αποκαλύψεις που δεν αφορούν μόνο στην Κύπρο αλλά και στην γενικότερη στάση και το ήθος του Έλληνα πρωθυπουργού. Εδώ θα εστιάσουμε σε μια αποκάλυψη η οποία αφορά στα ενεργειακά της Ανατολικής Μεσογείου και θα εξηγήσουμε την σχέση που έχει με τον χάρτη Μπάιντεν αλλά και τα γεγονότα του Oruc Reis το 2020.
Ο Κ. Χατζηκωστής μας μεταφέρει τον διάλογό του με τον απερχόμενο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη στις 19/08/2021, απαλείφοντας τις βαριές εκφράσεις και τους χαρακτηρισμούς του Κ. Μητσοτάκη στις σελίδες 351-352:
««Κωστή, μου ανοίγεις το θέμα Μητσοτάκη. Είναι σοβαρό. Δεν θα ασχοληθώ με λεπτομέρειες…» […] «Ο Μητσοτάκης μου ανέφερε ότι μια από τις εισηγήσεις του για βελτίωση των σχέσεων Ελλάδος – Τουρκίας ήταν και η παράκαμψη της Κύπρου από την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου από την Ανατολική Μεσόγειο προς την Ευρώπη και η κατεύθυνσή του προς την Τουρκία, και από εκεί προς την Ελλάδα και Ευρώπη. Ενοχλημένος», είπε ο κ. Αναστασιάδης, «του έδειξα στον χάρτη ότι σε τέτοια περίπτωση γιατί να μην παρακάμψει και την Ελλάδα. Πέραν δε τούτου, εφόσον θα περάσει από τα χωρικά ύδατα της Κύπρου, τότε η Κυπριακή Δημοκρατία δικαιούται να ζητήσει ενοίκιο-αποζημιώσεις για τη χρήση του δικού της θαλάσσιου χώρου. Είναι συγκλονιστικό το πόσο εκτός πραγματικότητας κινείται ο Μητσοτάκης στα θέματα με την Τουρκία… Οι περίεργοι σύμβουλοί του, του υποβάλλουν ότι πρέπει να απομονώσει την Κύπρο από τις Ελλαδοτουρκικές διαφορές. Και πρέπει σε ό,τι πράττει η Τουρκία, και στην Κύπρο και στο Αιγαίο, η επίσημη Αθήνα να είναι κατευναστική. Να προσέχει ιδιαίτερα να μην εκνευρίζει τον Ερντογάν. Άσε, δεν θέλω να πω περισσότερα…»
Ο διάλογος αυτός έλαβε χώρα ένα χρόνο μετά τα γεγονότα του Oruc Reis. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στις 13/07/2020 η τότε διευθύντρια του διπλωματικού γραφείου του Πρωθυπουργού, Ελένη Σουρανή και ο εκπρόσωπος της τουρκικής Προεδρίας Ιμπραήμ Καλίν σε συνάντηση που είχαν υπό γερμανική επιδιαιτησία στο Βερολίνο (η οποία πραγματοποιήθηκε εν αγνοία του Έλληνα ΥΠΕΞ Ν. Δένδια κατά ομολογία του ιδίου), κατέληξαν σε μυστική συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες. Ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης το ομολόγησε αργότερα σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Γιάννη Πρετεντέρη (δημοσιεύτηκε 12/10/2020 στο primeminister.gr). Το σχετικό απόσπασμα της συνέντευξης αναφέρει:
«Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Στο Βερολίνο, συμφωνήθηκε μόνο θαλάσσιες ζώνες;
Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Βεβαίως. Βεβαίως έχει συμφωνηθεί.
Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Γιατί τότε δεν δώσατε στη δημοσιότητα τη Συμφωνία του Βερολίνου, αν είναι τόσο υπέρ μας;
Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Γιατί εξαρχής είχαμε συμφωνήσει να μην δοθεί. Δεν ήταν άλλωστε συμφωνία, όπως σας είπα κατ’ αρχάς. Είναι τα γραπτά πρακτικά του τι συμφωνήθηκε εκεί».
Την σύναψη μυστικής συμφωνίας λοιπόν την κρατάμε ως δεδομένο. Μερικές εβδομάδες μετά το Βερολίνο, ακολούθησαν τα γεγονότα με το Oruc Reis, το οποίο όργωσε επί 4,5 μήνες την περιοχή ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού με τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις να έχουν διαταχθεί σε ρόλο παρατηρητή από απόσταση. Σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Ενέργειας της Τουρκίας αναφέρει ότι το ερευνητικό, συνοδεία στολίσκου του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, αφού: «συνέλεξε 10.995 χλμ 2D σεισμικών δεδομένων, επέστρεψε στο λιμάνι της Αττάλειας». Με άλλα λόγια, η αποστολή του να «γκριζάρει» την εν λόγω περιοχή είχε επιτευχθεί. Εντωμεταξύ υπογράφηκε η Ελληνοαιγυπτιακή οριοθέτηση ΑΟΖ (στις 06/08/2020), η οποία πήρε σάρκα και οστά σχεδόν τρεις εβδομάδες μετά την συμφωνία Σουρανή-Καλίν και ενώσω το Oruc Reis παραβίαζε τις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες μέχρι τα 6νμ. Σημειώνεται, ότι η Ελληνοαιγυπτιακή οριοθέτηση ΑΟΖ (κίτρινη γραμμή, σημεία A,B,C,D,E) έχει σαν όριο τον 28ο Μεσημβρινό. Τώρα, εάν βάλουμε στην εξίσωση και τον γνωστό χάρτη Μπάιντεν, (ο οποίος δημιουργήθηκε το 2015 και συνέχισε να εμπλουτίζεται μέχρι το 2017 καθ’ υπόδειξη των Τούρκων), τα επίμαχα όρια της περιοχής των παράνομων ερευνών του Oruc Reis, συμπίπτουν με αυτά του χάρτη (δείτε τις παράνομες Navtex του Oruc Reis με σκίαση).
Αντιπαραβολή του γνωστού χάρτη Μπάιντεν και των παράνομων τουρκικών Navtex ερευνών του Oruc Reis. Η Ελληνοαιγυπτιακή τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ ορίζεται από τα σημεία (A,B,C,D,E). Πηγή: slpress.gr
Στο σημείο αυτό, ευλόγως προκύπτει το ερώτημα, ποιά η σχέση του Oruc Reis και του χάρτη Μπάιντεν με τις προαναφερθείσες δηλώσεις Μητσοτάκη στο βιβλίο του Κ. Χατζηκωστή; Η εισήγηση του πρωθυπουργού για αγωγό φυσικού αερίου που θα ξεκινά από τα ισραηλινά κοιτάσματα και θα διέρχεται από την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας με όδευση βορειοανατολικά προς την Τουρκία, είναι -παραδόξως- και αυτή αποτυπωμένη στον χάρτη Μπάιντεν! Δηλαδή, ο πρωθυπουργός, εκτός του ότι επέτρεψε με τις ενέργειές του το Oruc Reis να γκριζάρει/αμφισβητήσει μια πολύ συγκεκριμένη περιοχή μείζονος σημασίας (εφόσον επηρεάζει το κοινό θαλάσσιο σύνορο Ελλάδας-Κυπριακής Δημοκρατίας), τώρα μαθαίνουμε ότι πρότεινε και αγωγό φ/α που αποτελεί πάγια επιδίωξη των τούρκων, ανταγωνιστική στον EastMed. Και όλα αυτά «τυχαίνει» να εναρμονίζονται πλήρως με τις προβλέψεις του χάρτη Μπάιντεν…
Χάρτης Μπάιντεν: Αγωγός προς Αλεξανδρέττα. Δείτε και ΕΔΩ “Αγωγός προς Αλεξανδρέττα”. Πηγή: mcclatchydc.com
Τον συγκεκριμένο αγωγό μάλιστα, τον είχε προτείνει από το 2014 ο Αμερικανός, Ανώτερος Σύμβουλος Ενεργειακής Ασφάλειας (Senior Advisor for Energy Security) του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Άμος Χόκσταϊν (αρχιτέκτονας του χάρτη Μπάιντεν και πολέμιος του EastMed). Εν συνεχεία προστέθηκε στον χάρτη Μπάιντεν και το εναλλακτικό σενάριο αγωγού διαμέσου της Κύπρου προς την Τουρκία. Οι Αμερικάνοι όμως ξεκαθαρίζουν ότι οι αγωγοί αυτοί για να κατασκευαστούν προϋπόθεση αποτελεί η επίλυση του Κυπριακού.
Χάρτης Μπάιντεν: Αγωγός προς Τουρκία μέσω Κύπρου. Πηγή: mcclatchydc.com
Στις 11/06/2014 ο Α. Χόκσταϊν κατέθεσε ενώπιον της υπο-επιτροπής του Κογκρέσου για τη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική (Subcommittee on the Middle East and Noth Africa) ότι: «Στην Τουρκία υπάρχουν μόνο δύο τρόποι για να φτάσει ένας υπεράκτιος αγωγός από το Ισραήλ. Ή να διέλθει από την ΑΟΖ του Λιβάνου και της Συρίας, κάτι που είναι λιγότερο πιθανό κατά τη γνώμη μου αυτή τη στιγμή, ή να περάσει από την ΑΟΖ της Κύπρου. Αλλά, για αυτό υπάρχουν συγκεκριμένα γεωπολιτικά εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν. […] Ελπίζουμε ότι αυτό είναι ένα κίνητρο για την επίλυση ορισμένων χρονιζόντων ζητημάτων που υφίστανται εδώ και πολύ καιρό».
Σε παλαιότερο εκτενές άρθρο του iEpikaira (09/01/2022) αναφέρθηκε ότι: «Την όδευση του ισραηλοτουρκικού αγωγού προς την Αλεξανδρέττα (αποτυπωμένη στο χάρτη Μπάιντεν με την επισήμανση: «FPSO to Turkey»), σκοπίμως η Τουρκία επαναφέρει στο δημόσιο διάλογο συχνά πυκνά για να διεμβολίσει τον EastMed. Μάλιστα, το επιτελείο Νετανιάχου και συγκεκριμένα ο τότε υπουργός Εθνικών Υποδομών, Ενέργειας και Υδάτων του Ισραήλ, Δρ. Yuval Steinitz […] πρότεινε τη συγκεκριμένη όδευση στον Ερντογάν από τον Απρίλιο του 2016(!) στο Nuclear Security Summit στην Ουάσιγκτον. Αυτή η λύση δεν τελεσφόρησε μετά από διμερείς διαβουλεύσεις. […] Για το ίδιο ζήτημα ο Ερντογάν δήλωνε στις 18/01/2022: «Όταν ήταν υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων ο κ. Berat [σ.σ. Albayrak – γαμπρός του] ακόμη, είχε έρθει τότε με μια προσφορά ο Ισραηλινός ομόλογός του. Ίσως θα μπορούσαμε τότε να συμπράτταμε με το Ισραήλ σε αυτή τη δουλειά. Θα μου πεις δεν μπορεί να γίνει τώρα; Μπορούμε να καθίσουμε και να συζητήσουμε τους όρους»». Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, Ισραηλινά δημοσιεύματα διέρρευσαν ότι Ρ.Τ. Ερντογάν βολιδοσκόπησε εκ νέου τις προθέσεις του ισραηλινού ΥΠΕΞ Ελι Κοέν, κατά την επίσκεψή του (14/02/2023) στην Άγκυρα, για το ενδεχόμενο εξαγωγής ισραηλινού φ/α μέσω της Τουρκίας στην Ευρώπη.
Το αποκαλυπτικό βιβλίο του Κ. Χατζηκωστή, λοιπόν έφερε στο φως μέχρι τώρα άγνωστες κυβερνητικές πολιτικές οι οποίες φαίνεται να προωθούν τις προβλέψεις του χάρτη Μπάιντεν στην Αν. Μεσόγειο και να συμπνέουν με τις τουρκικές επιδιώξεις έναντι του αγωγού EastMed. Όσον αφορά στους «περίεργους σύμβουλους» του Κ. Μητσοτάκη που κατά τον Ν. Αναστασιάδη του υποδεικνύουν ότι πρέπει η «Αθήνα να είναι κατευναστική» έναντι της Τουρκίας και «να προσέχει ιδιαίτερα να μην εκνευρίζει τον Ερντογάν», αποτελεί απλή επιβεβαίωση των όσων παρατηρούμε να διαδραματίζονται στο ελληνοτουρκικό πεδίο καθ’ όλη την διάρκεια της πρωθυπουργίας Μητσοτάκη.
Πέραν όμως της εξόφθαλμα κατευναστικής πολιτικής, ανησυχία προκαλούν και άλλες αδιαφανείς μεθοδεύσεις. Δημοσίευμα της «Εστίας» (12/02/2023) αποκάλυψε ότι ο Γιώργος Γεραπετρίτης -γνωστός για τις αλήστου μνήμης δηλώσεις περί 6νμ και όχι μόνο- «συναντά τακτικά τον Τούρκο [πλέον πρώην] πρεσβευτή σε οικίες προσωπικοτήτων των Αθηνών και συζητούν ατύπως εφ’ όλης της ύλης σε χωριστό κανάλι επικοινωνίας ερήμην του Υπουργείου Εξωτερικών» ενώ παράλληλα «η διπλωματική σύμβουλος του πρωθυπουργού Άννα Μαρία Μπούρα συζητά με τον εξ απορρήτων του Προέδρου Ερντογάν Ιμπραήμ Καλίν σε διάφορες πρωτεύουσες της Ευρώπης το «μοντέλο Νταβός» με βάση το οποίο θα διεξαχθεί μετεκλογικώς ο ελληνοτουρκικός διάλογος». Ένα άκαιρο μοντέλο που μόνο αισιοδοξία δεν εμπνέει…
Ταυτόχρονα ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας, Θάνος Ντόκος, κάνει λόγο για έναν «μεγάλο συνεταιρισμό κρατών» κατά τα πρότυπα της συνεργασίας Κατάρ-Ιράν «που θα συνεκμεταλλευτεί τους ενεργειακούς πόρους της Μεσογείου», επιβεβαιώνοντας τον Αμερικανό υφυπουργό Εξωτερικών Τζέφρι Πάιατ ο οποίος τον Δεκέμβριο του 2022 δήλωνε ότι, «οι ΗΠΑ εστιάζουν στο πώς θα δημιουργήσουν μια εταιρική δυναμική για να αποφύγουμε τις διαμάχες που συνοδεύονται με ένα οικονομικό κόστος».
Θα ήταν παράλειψη εάν δεν επισημανθεί σε αυτό το σημείο και η ταυτόχρονη πρεμούρα για «συνεκμετάλλευση», ακόμη και από το στενό συγγενικό περιβάλλον του πρωθυπουργού, η οποία φαίνεται να βρίσκει σύμφωνες κι άλλες πολιτικές δυνάμεις.
Όσον αφορά στην ιδέα της «εταιρικής» συνεκμετάλλευσης, ο ίδιος ο Τζο Μπάιντεν -τότε αντιπρόεδρος- από το 2014 έλεγε ότι, «αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ταξίδεψα πρόσφατα [σσ. Μάιο του 2014] στην Κύπρο -ο υψηλότερος αξιωματούχος των ΗΠΑ που επισκέφθηκε την Κύπρο εδώ και πέντε δεκαετίες- επειδή ήθελα να ενθαρρύνω τους Κύπριους [σσ. Κυπριακή Δημοκρατία] να αναπτύξουν τους ενεργειακούς πόρους τους σε συνεργασία με όλους -ΟΛΟΥΣ(!)- τους γείτονές τους, και να καταστεί σαφές ότι ΟΛΟΙ ωφελούνται εάν το σύνολο της Ανατολικής Μεσογείου μπορεί να συνεργαστεί για να γίνει κόμβος για τις αγορές φυσικού αερίου». Γι’ αυτό άλλωστε οι Αμερικάνοι επιθυμούν σφόδρα να εντάξουν την Τουρκία στο East Med Gas Forum…
Κλείνοντας, θα υπενθυμίσουμε ότι το παρόν βήμα έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα ότι επίκειται αμερικανική παρέμβαση στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό με όχημα την ενέργεια, κάτι που επιβεβαίωσαν ο Φιλελεύθερος Κύπρου (04/12/2022 και 26/03/2023), η Σημερινή Κύπρου (19/12/2022) το Realnews (27/12/2022), η Εστία (31/12/2022), το Bήμα (02/01/2023), το Euronews (30/01/2023), το Liberal (14/02/2023), το Energia (15/02/2023) και η Μακεδονία (18/02/2023).
Το ερώτημα είναι τί στάση θα κρατήσουν οι κυβερνήσεις στην Αθήνα και την Λευκωσία;  Θα αποκτήσει άραγε ο Ελληνισμός ενιαίο αρραγές μέτωπο, ή θα συνεχίσει να διαιρείται από «χάρτες» και καθ’ υπόδειξη εξωγενών παραγόντων που βρίσκουν πρόθυμους ημέτερους;
 

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Η έκκληση των Βρυξελλών: Σταματήστε τον πόλεμο, σταματήστε την αποστολή όπλων στην Ουκρανία

1

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
24 Μαρτίου 2023

Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαρτίου μια διεθνής διάσκεψη με θέμα «Μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης μπροστά στην οξεία πόλωση στην Ευρώπη». Η διάσκεψη υιοθέτησε μια έκκληση που παραθέτουμε στο τέλος αυτού του κειμένου.

Στη διάσκεψη συμμετείχαν επτά νυν (από την ομάδα της Αριστεράς και των Ανεξάρτητων) και ένας πρώην ευρωβουλευτής (της ομάδας των Πρασίνων – Ευρωπαϊκής Συμμαχίας Ελευθερίας), καθώς και διανοούμενοι και δημοσιογράφοι από αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Οι συμμετέχοντες, αν και προήρχοντο από διαφορετικές χώρες και έχουν διαφορετικές πολιτικές απόψεις, συμμερίζονται τη μεγάλη ανησυχία για τη διαιώνιση του πολέμου στην Ουκρανία και του νέου Ψυχρού Πολέμου, όπως και για τις αποστολές όλο και ισχυρότερων όπλων στη χώρα αυτή, ενώ ανησυχούν ιδιαίτερα για τις επιπτώσεις που έχουν αυτές οι πολιτικές στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικολογική, κοινωνική και οικονομική κατάσταση.

Οι συμμετέχοντες διαφώνησαν επίσης με το πολεμοχαρές, εξτρεμιστικό και υστερικά αντιρωσικό περιεχόμενο και τόνο των αποφάσεων για την Ουκρανία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όσο και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Να σημειώσουμε ότι αυτά τα ευρωπαϊκά όργανα δρουν σε πλήρη συμφωνία με την Ουάσινγκτον, που, αφού τορπίλισε τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις Ουκρανίας – Ρωσίας τον Μάρτιο του 2022,  δήλωσε πάλι προ ημερών ότι είναι αντίθετη με τη διακοπή των εχθροπραξιών στην Ουκρανία.

Ταυτόχρονα, η αμερικανική κυβέρνηση και το ΝΑΤΟ πιέζουν το Κίεβο να προχωρήσει σε αντεπίθεση για την οποία δεν διαθέτει τα μέσα και απειλεί να εξελιχθεί σε μια νέα μεγάλη σφαγή, όχι γιατί η Ουκρανία έχει οποιαδήποτε πιθανότητα να νικήσει τη Ρωσία αλλά για να στηρίξουν το αφήγημα ότι έχει εν τέλει κάποιο νόημα η παροχή μαζικής στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία.

Το Ευρωκοινοβούλιο, όχι μόνο εμφανίστηκε έως τώρα πολύ πρόθυμο να συνταχθεί με την Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ, αλλά και διεκδικεί, μαζί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ρόλο «βασιλικότερου του βασιλέως». Οι Ευρωβουλευτές άλλωστε είναι πολύ πιο απομακρυσμένοι από τους πολίτες των χωρών τους από τα μέλη των εθνικών Κοινοβουλίων. Πολύ συχνά οι πολίτες δεν πληροφορούνται καν τι ακριβώς ψηφίζουν στο Ευρωκοινοβούλιο και άλλα ευρωπαϊκά όργανα οι υποτιθέμενοι εκπρόσωποί τους. Αντίθετα, οι Ευρωβουλευτές  είναι πολύ πιο κοντά στα αναρίθμητα λόμπι και τα διάφορα οικονομικά και γεωπολιτικά κέντρα ισχύος που επικαθορίζουν τις ευρωπαϊκές πολιτικές.

Πλέον όμως, τόσο το Ευρωκοινοβούλιο όσο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έρχονται σε διαρκώς μεγαλύτερη σύγκρουση με ένα ογκούμενο τμήμα της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης που διαφωνεί με τις πολιτικές που έχει υιοθετήσει η Δύση στο ουκρανικό και ανησυχεί όλο και περισσότερο για τις συνέπειες που μπορεί να έχει η συνέχιση και κλιμάκωση της σύγκρουσης. Και αυτό παρά το ανήκουστο μπαράζ προπαγάνδας στο οποίο υπόκειται από τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς της, μπαράζ που δεν έχει προηγούμενο σε όλο τον δυτικό κόσμο μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα του Ναζισμού.

Η διάσκεψη της 20ής Μαρτίου ήταν η πρώτη φορά, από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία και του νέου Ψυχρού Πολέμου, που εκδηλώθηκαν οργανωμένα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο οι Ευρωβουλευτές που έχουν το θάρρος να αντιταχθούν ανοιχτά στη δυτική πολιτική και να αντιτάξουν συγκροτημένα τα δικά τους επιχειρήματα στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, κάνοντάς το μάλιστα στην ίδια την πρωτεύουσα των δύο οργανισμών. Και έχουμε πολλούς λόγους να πιστεύουμε ότι εκφράζουν και αρκετούς ακόμα συναδέλφους τους που διαφωνούν με τις ασκούμενες πολιτικές, δεν βρίσκουν όμως το θάρρος να διαφοροποιηθούν ανοιχτά.  Ήταν μια προσπάθεια να αντιπαρατεθεί η φωνή της ειρήνης και της λογικής στην πολιτική των γερακιών, του «Κόμματος του Πολέμου», που κυριαρχούν πλήρως μέχρι σήμερα σε Ε.Ε. και ΝΑΤΟ, ασκώντας είδος ιδεολογικής τρομοκρατίας, ενοχοποιώντας και δυσφημώντας ως περίπου ενεργούμενο του Πούτιν και πράκτορα της Ρωσίας οποιονδήποτε διατυπώνει ακόμα και τις ελάχιστες επιφυλάξεις απέναντι στο κυρίαρχο δυτικό αφήγημα.

Σε τελική ανάλυση, και η ίδια η πραγματοποίηση της διάσκεψης αντανακλά την σταδιακή διαφοροποίηση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης που συνειδητοποιεί όλο και εναργέστερα τους κινδύνους από την παράταση και κλιμάκωση του πολέμου. Στην Ευρώπη άρχισε ήδη να διαφαίνεται αυτό από το περασμένο καλοκαίρι με την έκκληση εκατοντάδων διανοουμένων από όλο τον κόσμο, που έσπασε την αρχική «ομοφωνία». Κλιμακώθηκε με το γερμανικό Μανιφέστο για την Ειρήνη και τις μεγάλες διαδηλώσεις που έγιναν στη Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες κατά του πολέμου και του ΝΑΤΟ (μαζί με τις ενέργειες συνδικάτων και ακτιβιστών στην Ιταλία και την Ελλάδα κατά της αποστολής όπλων στην Ουκρανία. Όπως μας ενημέρωσε η σπουδαία Ιρλανδή αγωνίστρια, αριστερή ευρωβουλευτής Κλερ Ντάλι (παρακολουθείστε εδώ απόσπασμα της ομιλίας της στο Ευρωκοινοβούλιο), ετοιμάζει ήδη μια επόμενη εκδήλωση υπέρ της ειρήνης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέσα στον Μάιο.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η Ντάλι με τον επίσης Ιρλανδό ευρωβουλευτή Ουάλας, τη Σάρα Βάργκενεχτ, τον Όσκαρ Λαφοντέν, τη Γερμανίδα βουλευτή Σεβίμ Ντάγκντελεν και μια φούχτα ακόμα προσώπων και οργανώσεων ανά την Ευρώπη, σώζουν κατά κάποιο τρόπο τη «χαμένη τιμή» μιας ευρωπαϊκής αριστεράς που (όπως και η ευρωπαϊκή δεξιά) έχουν ταυτιστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, ακόμα και εις βάρος προφανών ευρωπαϊκών συμφερόντων. Δεν μπορεί να υπάρξει αριστερά που να μην αντιτίθεται στον ιμπεριαλισμό, είπε στη διάρκεια της διάσκεψης o καθηγητής του Πανεπιστημίου ELTE της Βουδαπέστης Αντάλ Αττίλα. Παράλειψή μας θα ήταν εξάλλου να μην αναφέρουμε τον καθοριστικό ρόλο της θαρραλέας Λετονής ευρωβουλευτού Τατιάνας Ζντανόκα στη διοργάνωση της διάσκεψης.

Είναι μια αρχή ακόμα, το αυθεντικό κίνημα της ειρήνης στην Ευρώπη παραμένει μικρό, όμως ελπίζει κανείς αυτό το κίνημα να ανοίξει τον δρόμο σε ένα πολύ ευρύτερο μέτωπο ειρήνης και λογικής εντός της Δύσης, χωρίς την ανάπτυξη του οποίου δεν φαίνεται δυστυχώς πιθανός ο τερματισμός μιας σύρραξης που δεν καταστρέφει μόνο την Ουκρανία, αλλά και εγκυμονεί  τεράστιους κινδύνους για την Ευρώπη και όλο τον κόσμο.

Η ανάπτυξη ενός τέτοιου κινήματος στην ίδια τη Δύση έχει ασφαλώς στρατηγικό χαρακτήρα. Συχνά σκεπτόμαστε με όρους του παρελθόντος, του Α’ και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και αναλογίες με αυτό το παρελθόν. Μετά όμως το 1945, βρισκόμαστε σε ένα περιβάλλον που διαφέρει ριζικά από οτιδήποτε γνώρισε η ανθρωπότητα στην ιστορία της. Γιατί διαθέτουμε και αναπτύσσουμε συνεχώς παραγωγικές και τεχνολογικές δυνάμεις που μπορούν να καταστρέψουν τη ζωή πάνω στη Γη. Δεν μπορεί να κερδηθεί παγκόσμιος πόλεμος και παραμένει πάντα επίκαιρη η προειδοποίηση του Στάνλεϊ Κιούμπρικ με το αριστούργημά του «ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα», όπως και η πιο πρόσφατη της καταπληκτικής ταινίας «Μη κοιτάς ψηλά».

Οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία, η οικονομική άνοδος της Κίνας, το οικονομικό και δημογραφικό βάρος του Νότου της ανθρωπότητας καθιστούν ανέφικτη τη δυτική κυριαρχία στον πλανήτη που φάνηκε προς στιγμήν εφικτή το 1991, τον λεγόμενο «μονοπολικό» κόσμο (κάτι που σημειωτέον αναγνώρισε προς το τέλος της ζωής του και ο ίδιος ο Μπρζεζίνσκι, αλλά που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται οι επίγονοί του). Αν η «συλλογική Δύση» συνεχίσει να την επιδιώκει, ναι μεν δεν θα την πετύχει, μπορεί όμως να προκαλέσει την καταστροφή της ανθρωπότητας.

Για τον λόγο αυτό έχει τεράστια σημασία οι λαοί της Δύσης να συνειδητοποιήσουν το πραγματικό διακύβευμα της ουκρανικής κρίσης και να δράσουν αποφασιστικά για να σταματήσουν την κάθοδο στην καταστροφή, βάζοντας ταυτόχρονα τα θεμέλια, μαζί με τους λαούς της Ανατολής και του Νότου της ανθρωπότητας, για μια ριζικά διαφορετική δομή του παγκόσμιου συστήματος, ικανή να εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της.

Στο τέλος της διάσκεψης, οι συμμετέχοντες υιοθέτησαν την παρακάτω έκκληση:

Η Έκκληση

Ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, προκαλώντας εκτεταμένες καταστροφές στον λαό και τις υποδομές της Ουκρανίας και τεράστια ζημιά στην παγκόσμια οικονομία. Αν συνεχιστεί η σύρραξη, η Ουκρανία θα είναι σύντομα μια χώρα χωρίς πληθυσμό και κατεστραμμένη.

Πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη φοβούνται για μια κλιμάκωση του πολέμου. Φοβούνται για το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους.

Η παράταση της Ουκρανικής σύγκρουσης αυξάνει τον κίνδυνο παγκόσμιας πυρηνικής, οικολογικής και κοινωνικο-οικονομικής καταστροφής, αυξάνοντας τον κίνδυνο εξολόθρευσης της ανθρωπότητας.

Για τον λόγο αυτό θεωρούμε ως απόλυτη και άμεση προτεραιότητα την άμεση κατάπαυση του πυρός και την έναρξη συνομιλιών, συνοδευόμενων από την άρση των κυρώσεων και τον τερματισμό του εξοπλισμού της Ουκρανίας. Να διαπραγματευθείς δεν σημαίνει να συνθηκολογήσεις. Να διαπραγματευθείς σημαίνει να κάνεις συμβιβασμούς. Με σκοπό να αποφύγεις εκατοντάδες χιλιάδες ακόμα θανάτους ή και ακόμα χειρότερα.

Καλούμε όλες τις κυβερνήσεις να σταματήσουν την κλιμάκωση των παραδόσεων όπλων. Κάθε μέρα που συνεχίζεται αυτός ο πόλεμος κοστίζει έως και 1000 ζωές – και μας φέρνει πιο κοντά στον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Δεν υπάρχει πιο σημαντικό καθήκον για την ανθρωπότητα από το να σταματήσουμε την κάθοδό μας στην καταστροφή.

Καλούμε τους πολίτες όλου του κόσμου, όλα τα κοινωνικά κινήματα, τους διανοούμενους, τα συνδικάτα, τις θρησκευτικές κοινότητες και τις κυβερνήσεις να δράσουν αποφασιστικά σε αυτή την κατεύθυνση και να συντονίσουν τις προσπάθειές τους για την επίτευξη διαρκούς ειρήνης.

Pino Cabras (Ιταλία), πρώην Βουλευτής, εκδότης του online portal Megachip
Aleksandar Ciric (Σερβία), μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ‘Ενωσης Δικηγόρων της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας
Μichel Collon (Βέλγιο), Δημοσιογράφος, Διευθυντής του Investig‘ Action
Clare Daly (Ιρλανδία), Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Gilbert Doctorow (Βέλγιο), πολιτικός αναλυτής, συγγραφέας
Franceska Donato (Ιταλία), Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Leo Gabriel (Αυστρία), Μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ
Marcel de Graaff (Ολλανδία), Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Inaki Irazabalbeitia (Χώρα των Βάσκων), πρώην μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος (Ελλάδα), Δημοσιογράφος, Συντακτική Επιτροπή του Defend Democracy Press
Josifs Korens (Λετονία), Πρόεδρος, Διεθνές Κίνημα Pour un Futur Sans Fascisme (Για ένα μέλλον χωρίς Φασισμό)
Τamas Krausz (Ουγγαρία), Συντακτική επιτροπή της τριμηνιαίας επιθεώρησης Eszmélet (Συνείδηση)
Vladimirs Lindermans (Λετονία), Δημοσιογράφος
Miroslav Radacovsky (Σλοβακία). Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Ivan Vilibor Sincic (Κροατία), Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Mick Wallace (Ιρλανδία), Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Zahari Zahariev (Βουλγαρία), Πρόεδρος του Ιδρύματος Slavyani
Tatjana Zdanoka (Latvia), Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Το Κουρδικό καθορίζει την πορεία της Τουρκίας

1

 

Του Σάββα Καλεντερίδη

Οι εκλογές της 14ης Μαΐου στην Τουρκία είναι οι σημαντικότερες εδώ και μισό αιώνα. Γιατί από τις εκλογές θα εξαρτηθεί αν η Τουρκία θα συνεχίσει να είναι μια αυταρχική και απρόβλεπτη χώρα ή εάν θα λειτουργεί έστω και με μια επίφαση δημοκρατίας.

Τις εκλογές αυτές θα τις καθορίσει η ψήφος των Κούρδων, κάτι που έχει σημασία και για το δίδυμο Κύπρου-Ελλάδος.

Ακολουθεί σχετικό διαφωτιστικό άρθρο του Σμυρνιού ακαδημαϊκού Μπασκίν Οράν, που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Artı Gerçek:

Τι πρέπει να κάνει το HDP και τι όχι σε αυτό το εξαιρετικά κρίσιμο περιβάλλον;

Το HDP είναι μακράν το πιο σημαντικό κόμμα σε αυτές τις εκλογές. Δεν είναι μόνο ότι σε όποια πλευρά δώσει βάρος, εκείνη θα κερδίσει τις εκλογές. Αυτό έχει μεγάλη σημασία και για έναν επί πλέον λόγο: Γι’ αυτά που πρέπει να συνεχίζει να κάνει και για εκείνα που πρέπει να συνεχίσει να μην κάνει.

Όταν αναφερόμαστε σε κρίσιμο περιβάλλον, εννοούμε ότι αναδεικνύεται πλέον η ανάγκη ενίσχυσης της δημοκρατίας, τώρα που το 21χρονο καθεστώς της ενός ανδρός αρχής βουλιάζει μέρα με τη μέρα.

Μια τέτοια κατάσταση είναι πολύ πιο κρίσιμη και ιστορική από τον ερχομό της δημοκρατίας στην Τουρκία, τότε που η διακυβέρνηση του CHP που κυβερνούσε για σχεδόν 30 χρόνια, χωρίς να υπάρχει άλλο κόμμα στη βουλή, έχασε τις εκλογές το 1950. Λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία του, ας συνοψίσουμε αυτά που συμβαίνουν στο… καράβι που βουλιάζει και ας προχωρήσουμε στο θέμα μας. Γιατί τώρα όπου το καθεστώς πάει να κάνει κάτι, αποτυγχάνει:

***

Το καθεστώς δέχτηκε 3 μεγάλα πλήγματα σε 2 ημέρες:

1) Εκτός από το ότι αγκάλιασε το Hüda-Par, το οποίο είναι γνωστό για τις σχέσεις του με τη Χιζμπουλάχ, το κόμμα του γιού του Ερμπακάν απέρριψε την πρόταση συνεργασίας του Ερντογάν.

2) Πολύ πιο σημαντικό, ο πρώην υπουργός Οικονομίας της κυβέρνησης Ερντογάν, Mehmet Şimşek, στον οποίον έκαναν πρόταση να αναλάβει επικεφαλής της οικονομίας, αφού τον υποδέχτηκαν με μια λαμπρή τελετή, είπε ότι «δεν σκέφτεται την ενεργό πολιτική».

3) Το ισλαμικό τάγμα Nur δήλωσε ότι στις εκλογές θα υποστηρίξει τη Συμμαχία του Έθνους και τον Κιλιτσντάρογλου.

Μέσα στην απελπισία του το καθεστώς αυξάνει την πίεσή του προς κάθε κατεύθυνση. Ο υπάλληλος, που έχασε 11 συγγενείς του στο σεισμό, απολύθηκε επειδή έγραψε στο WApp «Θέλει (ο Ερντογάν) να τον συγχωρήσουμε για τα όσα έγιναν στο Αντιγιαμάν. Όχι, εγώ δεν τον συγχωρώ», απολύθηκε από τη δουλειά του.

Δεν δίνει άδεια λειτουργίας στην Τουρκία και κλείνει το διάσημο γερμανικό πρακτορείο Deutsche Welle που εκπέμπει σε 30 γλώσσες.

200 άτομα στο Ντιγιαρμπακίρ και 224 άτομα στην Κωνσταντινούπολη συνελήφθησαν επειδή πανηγύριζαν για τη γιορτή των Κούρδων, το Νεβρόζ.

Θα αργήσει πολύ, ας συνοψίσουμε με την εξής σύντομη είδηση: «Μπλοκαρίστηκε και ο ιστότοπος που ανακοίνωσε την απαγόρευση πρόσβασης σε διάφορους ιστοτόπους και εφαρμογές».

Η δικαστική εξουσία έχει ήδη λάβει το μήνυμα αυτής της κατάρρευσης του ΑΚΡ. Ακύρωσε τα άρθρα του νόμου περί κατάστασης Έκτακτης Ανάγκης. Άρχισε να αθωώνει τους Ακαδημαϊκούς της Ειρήνης και άλλους που καταδικάστηκαν αδίκως. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι ο κουρδικός ύμνος Herne Peş, για τον οποίο είχαν τιμωρηθεί πολλοί στο παρελθόν, δεν είναι προπαγάνδα της οργάνωσης (ΡΚΚ). Υπήρξαν αμέτρητα τέτοια παραδείγματα δικαστικών αποφάσεων τις τελευταίες 3 ημέρες.

Ένα άλλο πολύ σημαντικό δείγμα της κατάστασης που επικρατεί: Παράλληλα με την πτώση του AKP στις δημοσκοπήσεις, οι αιτήσεις για βουλευτές μειώνονται στο AKP ενώ αυξάνονται στο CHP. Αρκεί να δεις τη σιωπή του Ερντογάν και του Σοϊλού, που έχουν τη συνήθεια να μιλάνε συνέχεια, μπροστά στις δημοσκοπήσεις που λένε ότι το 81,9% των πολιτών λέει «Το κράτος δεν ήταν έτοιμο για σεισμό».

Αλλά αν συνεχίσω με τέτοια παραδείγματα, θα πρέπει να γράφω για εβδομάδες, οπότε ας περάσουμε στο κύριο θέμα μας.

***

Αυτό που πρέπει να κάνει το HDP είναι να συνεχίσει με αποφασιστικότητα αυτό που κάνει τον τελευταίο καιρό.

Δηλαδή, εκτός από το να ενεργεί μαζί με τα αριστερά κόμματα, έλαβε την απόφαση να υποστηρίξει τον Κιλιτσντάρογλου, χωρίς να συμμετάσχει στη συμμαχία των έξι. Γιατί ο Κιλιτσντάρογλου υπερασπίζεται τη δημοκρατία ενάντια στον Ερντογάν από τη μια και ενάντια στο Καλό Κόμμα της Ακσενέρ από την άλλη, κάτι που θέλει και το HDP.

Η πιο εύστοχη απόφαση του HDP σε αυτή τη διαδικασία ήταν ότι πραγματοποίησε τη συνάντηση με το CHP όχι στην έδρα του αλλά στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας, δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι «η λύση για όλα τα προβλήματα, συμπεριλαμβανομένου του Κουρδικού, είναι η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας».

Γιατί, για να είμαστε ακριβείς, στο Κουρδικό υπάρχουν δύο δρόμοι για την επίλυσή του, τα βουνά ή οι πεδιάδες. Από τη στιγμή που το HDP επέλεξε ξεκάθαρα τις «πεδιάδες και όχι τα βουνά», δεν μπορούν να το κατηγορούν ότι συμπορεύεται με το ΡΚΚ.

Το HDP πρέπει να διατηρήσει αποφασιστικά αυτή τη συνειδητή στάση. Γιατί ο Ερντογάν, που θα εφαρμόσει στρατηγική έντασης όσο πλησιάζουν οι εκλογές, αν και είναι πολύ δύσκολο, αλλά αν εκλεγεί ξανά, θα εφαρμόσει καταστροφικό πρόγραμμα για το Κουρδικό. Ας μην ξεχνάμε τι έκανε την περίοδο μεταξύ 2015-2018.

Το HDP πρέπει να διατηρήσει σχολαστικά την πλήρη ευθυγράμμισή του με τον Σελαχατίν Ντεμιρτάς, τον πιο συνετό και αξιόπιστο πολιτικό που έχει δει ποτέ αυτή η χώρα.

Το HDP θα πρέπει να συνεχίσει αδιάκοπα αυτήν την ορθολογική πολιτική. Θα πρέπει να συνεχίσει να ανακοινώνει το γεγονός ότι δεν είναι ένα κουρδικό κόμμα που θέλει το Κουρδιστάν, αλλά ένα κόμμα της Τουρκίας που θέλει τη δημοκρατία και την ισότητα. Αν συνεχίσει να το πράττει, θα αφαιρέσει επιχειρήματα από το αντικουρδικό μέτωπο AKP+MHP+İYIPΑΡΤΙ.

Ο εκδημοκρατισμός της Τουρκίας φέρνει λύση στο Κουρδικό Ζήτημα, αυτό είναι σίγουρο. Και αυτή η προσέγγιση του HDP στο Κουρδικό θα είναι ο θεμέλιος λίθος της τουρκικής δημοκρατίας, αυτό είναι σίγουρο.

***

Τώρα ας μιλήσουμε για το τι δεν πρέπει να κάνει το HDP.

Στην πραγματικότητα, είναι φανερό το τι δεν πρέπει να κάνει. Ας δούμε όμως μερικά θέματα συγκεκριμένα.

Εδώ και ένα μήνα, ορισμένοι βουλευτές του HDP συμμετέχουν σε δραστηριότητες στη Βουλή, καταδικάζοντας τον νόμο που εφαρμόζεται στον Οτσαλάν καθώς και την απάνθρωπη απομόνωση. Προηγουμένως, το 2022, ορισμένοι βουλευτές πραγματοποίησαν διαδηλώσεις μπροστά από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και έξω από την πύλη Çankaya της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας και είχαν αποκλειστεί από την αστυνομία.

Αλλά υπάρχει πολύ πιο σημαντικό: Ριζοσπάστες εντός του κόμματος ανακοίνωσαν στην ιστοσελίδα του HDP στις αρχές Φεβρουαρίου: Στις 6 Φεβρουαρίου ξεκινάμε πορεία από τη Γιουκσέκοβα και το Κιζίλτεπε, με σύνθημα «Πορευόμαστε στο Ιμραλί για λύση».

Με άλλα λόγια, η απόσταση από τη Γιουκσέκοβα έως το Ιμραλί είναι 1.351 χλμ. Και το καθεστώς Ερντογάν θα τους άφηνε να κάνουν την πορεία, χωρίς να τους εμποδίσει, επειδή αυτή η πορεία συνέφερε τον Ερντογάν. Ίσως διαβάζετε αυτή την πρωτοβουλία για πρώτη φορά εδώ, γιατί ο τρομερός σεισμός έγινε την 6η Φεβρουαρίου και κάλυψε την ημερήσια διάταξη.

***

Καταρχάς, οι διαμαρτυρίες για την απομόνωση του Οτσαλάν, που δεν έχει συμβεί πουθενά αλλού στον σύγχρονο κόσμο, εκτός ίσως από το Γκουαντάναμο, δεν είναι οι ενέργειες προτεραιότητας που πρέπει να γίνουν αυτή τη στιγμή. Είπαν ότι η συγκυρία είναι το παν. Ο χρόνος που κάνεις κάτι, είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο.

Είναι αλήθεια ότι το καθεστώς Ερντογάν δεν επέτρεψε στον Οτσαλάν να συναντηθεί καν με τους δικηγόρους και την οικογένειά του από τις 7 Αυγούστου 2019 (πιθανώς επειδή δεν δέχτηκε ο Οτσαλάν να πει αυτά που ήθελε το κράτος, γι’ αυτό συνεχίζει την απομόνωση). Αλλά επιτρέψτε μου να επαναλάβω, αυτός ο νόμος και η απανθρωπιά μπορούν να αποτραπούν μόνο με την απαλλαγή από το καθεστώς Ερντογάν και την ανοικοδόμηση της δημοκρατίας.

Επιπλέον, όσο το θέμα αυτό τίθεται ως προτεραιότητα αυτή τη στιγμή, καθιστά πολύ δύσκολο να απαλλαγούμε από αυτό. Γιατί ο Ερντογάν και το περιβάλλον του θα έχουν την ευκαιρία να το παρουσιάσουν στους ψηφοφόρους τους ως προσπάθεια «διαμελισμού της Τουρκίας».

Αυτό με οδηγεί στην υπόθεση ότι η διοίκηση του HDP μπορεί να έχει αποτρέψει άλλες «ριζοσπαστικές» προσπάθειες δράσης για τις οποίες δεν έχουμε ακούσει τίποτα. Ελπίζω να κάνω λάθος και αυτές οι προσπάθειες δράσης να περιορίζονται σε αυτό που έγραψα παραπάνω.

Γιατί το HDP είναι μακράν το πιο σημαντικό κόμμα σε αυτές τις εκλογές. Δεν είναι μόνο ότι σε όποια πλευρά δώσει βάρος θα κερδίσει αυτή η πλευρά.

Αυτό το κόμμα έχει μεγάλη σημασία γιατί συνεχίζει να κάνει αυτό που κάνει και συνεχίζει να μην κάνει αυτό που δεν πρέπει να κάνει.

*ΑΚΡ: Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης

CHP: Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα

IYI PARTI: Καλό Κόμμα

HDP: Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών

MHP: Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης

infognomonpolitics.gr

«Δεν θα πάει ο Πούτιν στην Τουρκία» -Το Κρεμλίνο διαψεύδει Τουρκικά Μέσα και εστιάζει στον Nord Stream

0

Το Κρεμλίνο δήλωσε σήμερα ότι η Ρωσία θα διαπιστώσει ποιο ή ποια κράτη βρίσκονται πίσω από τις εκρήξεις που προκάλεσαν ζημιά στους αγωγούς αερίου Nord Stream και ότι θα κάνει τα πάντα για να σταματήσει αυτό που χαρακτήρισε προσπάθειες της Δύσης να «συγκαλύψει» αυτό που συνέβη.

Στους αγωγούς, που συνδέουν τη Ρωσία και τη Γερμανία μέσω της Θάλασσας της Βαλτικής, σημειώθηκαν εκρήξεις τον περασμένο Σεπτέμβριο, με τη Μόσχα να κάνει λόγο για πράξη διεθνούς τρομοκρατίας.

Η Ρωσία για Nord Stream
Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν έχει πει πως πιστεύει ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται πίσω από τις εκρήξεις, ένας ισχυρισμός που η Ουάσινγκτον απορρίπτει ως ψευδή. Ρώσος διπλωμάτης δήλωσε νωρίτερα σήμερα ότι η Μόσχα ίσως ζητήσει αποζημίωση για τις καταστροφές που προκλήθηκαν στους αγωγούς, χωρίς όμως να διευκρινίζει από ποιους.

Παράλληλα, το Κρεμλίνο διέψευσε σήμερα αναφορές σε τουρκικά μέσα ενημέρωσης, σύμφωνα με τις οποίες ο Πούτιν πρόκειται να επισκεφθεί την Άγκυρα.

Νωρίτερα, το ρωσικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων RIA, επικαλούμενο τον Ρώσο υφυπουργό Εξωτερικών Μιχαΐλ Μπογκντάνοφ, μετέδωσε ότι οι υφυπουργοί Εξωτερικών της Ρωσίας, της Τουρκίας, του Ιράν και της Συρίας ίσως έχουν διαβουλεύσεις στη Μόσχα στις αρχές Απριλίου.

 

THE NEW YORK TIMES To μέτωπο Κίνας – Ρωσίας αμφισβητεί τη δυτική τάξη πραγμάτων

0

Τα μηνύματα της επίσκεψης του Σι Τζινπίνγκ στη Μόσχα λίγες ημέρες μετά το ένταλμα σύλληψης του ΔΠΔ για τον Πούτιν

Ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ πήγε στη Μόσχα αυτήν την εβδομάδα με τον τίτλο του ειρηνοποιού στην Ουκρανία. Η συνάντηση κορυφής όμως με τον πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν απέδειξε πως άμεση προτεραιότητά του είναι να ενισχύσει τις σχέσεις του με τη Μόσχα για να αναχαιτίσει την αμερικανική εκστρατεία κατά της ανόδου της Κίνας. Οι συνομιλίες των δύο ανδρών για την Ουκρανία επισκιάστηκαν από την αλληλεγγύη του Σι προς τη Ρωσία ως πολιτικού, διπλωματικού, οικονομικού και στρατιωτικού εταίρου. Δύο υπερδυνάμεις εναρμονισμένες να αντικρούσουν την αμερικανική κυριαρχία και την παγκόσμια τάξη πραγμάτων, όπως έχει διαμορφωθεί από τη Δύση.

Οι δύο ηγέτες συναντιούνται αρκετά συχνά. Τον Σεπτέμβριο είχαν βρεθεί στο Ουζμπεκιστάν, στη Σύνοδο Κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης και πριν από αυτήν είχαν μία σύντομη συνάντηση λίγο πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι αρκετά στενές παρά το γεγονός πως δεν έχει γίνει κάποια δημόσια αναφορά σε συμμαχία εκ μέρους κάποιου από τους δύο ηγέτες, όμως η περίσταση αυτής της συνάντησης είναι πολύ ιδιαίτερη. Η Ρωσία, απομονωμένη από τον δυτικό κόσμο και υπό διαρκή οικονομική πίεση, είχε ανάγκη την αγκαλιά της Κίνας για να ισορροπήσει τα οικονομικά της ελλείμματα. Το Πεκίνο από την πλευρά του επιβεβαίωσε πως οι οικονομικές σχέσεις των δύο χωρών παραμένουν «δυνατές», ενώ ανακοίνωσε και περαιτέρω διεύρυνση στην αγορά ρωσικής ενέργειας. Η Ρωσία υποσχέθηκε ότι θα δεχτεί περισσότερες κινεζικές επιχειρήσεις στο έδαφός της. Ο Αλεξάντερ Γκαμπούεφ, ερευνητής στο ίδρυμα Κάρνεγκι για την Παγκόσμια Ειρήνη, σχολίασε μετά τη συνάντηση των δύο ηγετών: «Πρόκειται για μία δήλωση προς τη Ρωσία, ότι “μην ανησυχείτε, είμαστε εδώ”, αλλά και μία δήλωση προς τη Δύση ότι η Κίνα δεν είναι μία χώρα στην οποία θα πει κανείς τι να κάνει. Υποδείξεις όπως: “Ο Πούτιν είναι κακό παιδί, μην παίζετε μαζί του”, δεν την επηρεάζουν». Αλλωστε η συνάντηση έρχεται λίγες μέρες αφότου το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, με έδρα τη Χάγη, εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για τον Πούτιν.

Το «υπόρρητο νόημα» της συνάντησης, σύμφωνα με αναλυτές, είναι πως τους τελευταίους 13 μήνες η ανάγκη της Ρωσίας για τη στήριξη της Κίνας έχει αυξηθεί πολύ.

Η Κίνα παρουσίασε τον προηγούμενο μήνα ένα ολοκληρωμένο «ειρηνευτικό σχέδιο» για την Ουκρανία. Ο πόλεμος λέγεται πως ήταν στην κορυφή της ατζέντας και στη συνάντηση της Τρίτης. Για τον Γκαμπούεφ, ωστόσο, αυτό είναι ένα «φύλλο συκής» για να καλυφθεί ο πραγματικός σκοπός: η εμβάθυνση και η σύσφιγξη των πολυεπίπεδων σχέσεων των δύο χωρών. Αλλωστε, λίγες ώρες μετά τις δηλώσεις των δύο ηγετών, ο εκπρόσωπος Τύπου του αμερικανικού υπουργείου Αμυνας, Τζον Κίρμπι, δήλωσε πως «αν η Κίνα ήθελε να παίξει έναν βοηθητικό ρόλο θα έπρεπε να έχει ζητήσει από τη Ρωσία να σταματήσει την εισβολή» και πως «ύστερα από τη συνάντηση Σι – Πούτιν, δεν φαίνεται πως ο πόλεμος θα λήξει σύντομα». Αν και ο Σι έχει μιλήσει υπέρ της ειρήνης, δεν είναι δεδομένο ότι τον ενδιαφέρει να τελειώσει άμεσα ο πόλεμος. Αυτό που σίγουρα τον ενδιαφέρει είναι να παραμείνει στην εξουσία ο Πούτιν, καθώς η αντικατάστασή του από κάποια φιλοδυτική κυβέρνηση θα έβαζε φρένο στις καλές σχέσεις των δύο χωρών, σε μία εποχή γεωπολιτικής ανακατανομής στην οποία φιλοδοξεί να κυριαρχήσει στην Ασία.

Οι κυριαρχικές βλέψεις της Κίνας, η οποία κινείται αργά και σταθερά, προς την οικοδόμηση μιας συμμαχίας η οποία θα ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της και στην οποία η ίδια θα είναι επικεφαλής, φάνηκαν και από το γεγονός ότι ο γ.γ. του κινεζικού κομμουνιστικού κόμματος υπήρξε πιο «μετρημένος» απέναντι στις επιδιώξεις του Βλαντιμίρ Πούτιν. Ενώ ο Ρώσος πρόεδρος κόμπαζε εδώ και μήνες ότι ένας νέος μεγάλος αγωγός που θα στέλνει φυσικό αέριο στην Κίνα μέσω της Μογγολίας θα είναι έτοιμος μέχρι το 2030, ο Σι δήλωσε πως κάτι τέτοιο δεν είναι αυτή τη στιγμή στα σχέδια. Το «υπόρρητο νόημα» της συνάντησης, σύμφωνα με αναλυτές, είναι πως τους τελευταίους 13 μήνες η ανάγκη της Ρωσίας για τη στήριξη της Κίνας έχει αυξηθεί πολύ. Και δεν υπάρχει ακριβώς η ίδια ανταπόκριση από την άλλη πλευρά. Τον περασμένο χρόνο, λίγες εβδομάδες πριν διαταχθεί η εισβολή στην Ουκρανία, οι δύο χώρες είχαν εκδώσει μία κοινή ανακοίνωση που έλεγε, μεταξύ άλλων, πως η φιλία τους είναι «δίχως όρια». Η ανακοίνωση της περασμένης Τρίτης ήταν σαφώς πιο υποτονική.

«Η ιδέα μιας Ρωσίας ως υποδεέστερου εταίρου, βαθιά στο τσεπάκι της Κίνας, χωρίς να έχει άλλες επιλογές, είναι πολύ επωφελής εάν η Κίνα πιστεύει ότι βρίσκεται σε μια μακροπρόθεσμη αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ», σχολίασε ο Αλεξάντερ Γκαμπούεφ. Η πόλωση μεταξύ των ΗΠΑ και των συμμάχων τους από τη μία και της Ρωσίας με την Κίνα από την άλλη φάνηκε πιο εδραιωμένη αυτήν την εβδομάδα.

Καθημερινή

Άρθρο του δρος Θ.Τσακίρη στην «Κ»: Τι φέρνει η επαναπροσέγγιση Ιράν – Σαουδικής Αραβίας

0

Η είδηση της συμφωνίας επανομαλοποίησης των σχέσεων του Ιράν με το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας (ΒΣΑ) έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία σε πολλές αραβικές πρωτεύουσες

Η είδηση της συμφωνίας επανομαλοποίησης των σχέσεων του Ιράν με το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας (ΒΣΑ) έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία σε πολλές αραβικές πρωτεύουσες. Ακόμη μεγαλύτερη ήταν η έκπληξη της Ουάσιγκτον, ενώ θα αποτέλεσε ένα μικρό σοκ για το Ισραήλ. Αν και το Ισραήλ παρέμεινε εντελώς σιωπηλό ως προς τη δημόσια αντίδρασή του, η Ουάσιγκτον ποίησε την ανάγκη φιλοτιμία καλωσορίζοντας τη διαδικασία αποκατάστασης των διπλωματικών σχέσεων Ριάντ – Τεχεράνης μετά από διακοπή επτά ετών.

Αυτό που σίγουρα δεν καλωσόρισαν οι ΗΠΑ ήταν η ταυτότητα του διαμεσολαβητή που έκανε δυνατή την επιτυχή κατάληξη των διμερών διαπραγματεύσεων, οι οποίες ξεκίνησαν στη Βαγδάτη το 2021. Η Κίνα την τελευταία εικοσαετία έχει διευρύνει συστηματικά την οικονομική και εμπορική παρουσία της σε αμφότερες τις ακτές του αραβο-περσικού κόλπου. Την τελευταία, δε, δεκαετία η Κίνα έχει προωθήσει όχι μόνο την εμβάθυνση της στρατιωτικής της συνεργασίας με το Ιράν, αλλά έχει διευρύνει το ευρύτερο περιφερειακό της αποτύπωμα σε θέματα ασφάλειας, αποκτώντας δύο στρατιωτικές βάσεις στην Αραβική (Gwadar) και την Ερυθρά Θάλασσα (Djibouti).

Παράλληλα έχει αναδειχθεί ως ο βασικός αγοραστής πετρελαίου τόσο του Ιράν όσο και του ΒΣΑ, εντάσσοντας αμφότερες τις χώρες στη στρατηγική των χερσαίων (OBOR) και θαλασσίων (Maritime Silk Road) δικτύων και υποδομών ενέργειας, τηλεπικοινωνίας και μεταφορών που θα μειώσουν την απόσταση και το κόστος μεταφοράς αφενός των κινεζικών εξαγωγών εμπορευμάτων στην Ευρώπη, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή, και αφετέρου των κινεζικών εισαγωγών πρώτων υλών από την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Τα λιμάνια της Χάιφα και του Πειραιά αποτελούν, δε, κρίσιμα τμήματα αυτής της οικονομικής αλυσίδας.

Το ιδιαίτερο ωστόσο χαρακτηριστικό των νέων κινεζικών δρόμων του μεταξιού είναι ότι αυτοί αναπτύσσονται κατά κύριο λόγο μέσω χερσαίων και σιδηροδρομικών διαδρομών από το Ιράν στην Τουρκία και από τη Ρωσία στην Ευρώπη, προκειμένου να προστατευθούν σε περίπτωση αμερικανο-κινεζικής σύγκρουσης από την αμερικανική ναυτική κυριαρχία σε όλες τις θαλάσσιες ζώνες που διατρέχουν τον ομφάλιο λώρο της ευρω-κινεζικής οικονομικής αλληλεξάρτησης από την Ανατολική Μεσόγειο και την Ερυθρά Θάλασσα έως τον Ινδικό Ωκεανό. Η εξομάλυνση των ιρανο-σαουδαραβικών σχέσεων θα διευκολύνει την υλοποίηση αυτής της θεμελιώδους προτεραιότητας της κινεζικής εμπορικής γεωπολιτικής, ενώ θα μειώσει ουσιωδώς το πολιτικό ρίσκο των εξαγωγών υδρογονανθράκων από τον Περσικό Κόλπο.

Η Κίνα γνωρίζει ότι ακόμη δεν διαθέτει ούτε τις υποδομές ούτε τα μέσα για να ανταγωνιστεί είτε μόνη της είτε σε συμμαχία με τη Ρωσία και το Ιράν την περιφερειακή στρατιωτική κυριαρχία των ΗΠΑ. Αυτό ωστόσο ουδέποτε συνεπαγόταν ότι δεν θα αξιοποιούσε την αυξημένη οικονομική της επιρροή για να σπάσει το μονοπώλιο της διπλωματικής επιρροής που απολάμβαναν οι ΗΠΑ έναντι των μελών του ΟΣΚ (Οργανισμού Συνεργασίας του Κόλπου). Αυτό το σπάσιμο του μονοπωλίου ήταν προφανώς επωφελές για το Ιράν, αλλά αυτό που πρέπει να υπογραμμισθεί είναι ότι είναι επίσης –αλλά όχι εξίσου– επωφελές και για το ΒΣΑ που ακολουθεί μετά το 2003 και εμφαντικά μετά το 2015 μια στρατηγική γεωστρατηγικής αυτονόμησης και αποστασιοποίησης έναντι των ΗΠΑ.

Αυτή η στρατηγική έχει τις ρίζες της στην 11η Σεπτεμβρίου και τις ατυχέστατες αμερικανικές επεμβάσεις στο Ιράκ και το Αφγανιστάν που κατέληξαν σε φιάσκο και διεύρυναν τις δυνατότητες επέκτασης της περιφερειακής επιρροής του Ιράν. Η αυτονόμηση ωστόσο του ΒΣΑ επιταχύνθηκε καταλυτικά κατά την περίοδο 2011-2015 όταν η απρονοησία της κυβέρνησης Ομπάμα όχι μόνο φλέρταρε ανοικτά με το ενδεχόμενο ανόδου στην εξουσία των κομμάτων της Μουσουλμανικής Αδελφότητας σε Λιβύη, Συρία και κυρίως Αίγυπτο, αλλά προχώρησε στη συμφωνία JCPOA το 2015 για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Η Κίνα την τελευταία εικοσαετία έχει διευρύνει συστηματικά την οικονομική και εμπορική παρουσία της σε αμφότερες τις ακτές του αραβο-περσικού κόλπου.

Η JCPOA αποτέλεσε το γεωπολιτικό ανάθεμα που συστράτευσε εναντίον των Δημοκρατικών της Αμερικής το ΒΣΑ, τα ΗΑΕ και το Ισραήλ. Αποτέλεσε τη βάση της αντι-ιρανικής συσπείρωσης των τριών αυτών κρατών που οδήγησε επί της ρεπουμπλικανικής προεδρίας Τραμπ το 2020 στις Συμφωνίες του Αβραάμ, δηλαδή στην αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ από μια σειρά σημαντικών αραβικών κρατών με προεξάρχοντα τα ΗΑΕ και το Μπαχρέιν. Η αποδοχή, δε, τη συμφωνίας από το Μπαχρέιν, που θα ήταν αδύνατη χωρίς τη συναίνεση του ΒΣΑ, σηματοδότησε τη θετική προδιάθεση του Ριάντ προς το Τελ Αβίβ και την Ουάσιγκτον ότι και το ίδιο θα δεχόταν –με το κατάλληλο τίμημα– την ομαλοποίηση των σχέσεών του με το Ισραήλ παρά τη συνεχιζόμενη παλαιστινιακή «εκκρεμότητα».

Μολονότι η κυβέρνηση Μπάιντεν θα επιθυμούσε όσο τίποτε άλλο την αναθέρμανση της JCPOA του Ομπάμα που ο Τραμπ σκότωσε το 2016, η συστράτευση του Ιράν στο πλευρό της Ρωσίας και κατά της Ουκρανίας απέκλεισε αυτό το ενδεχόμενο. Κάτι τέτοιο λογικά θα συντηρούσε ισχυρό το κίνητρο του ΒΣΑ να συμπλεύσει με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ προς την κατεύθυνση της ένταξής του στη συμμαχία των Συμφωνιών του Αβραάμ. Το ότι το ΒΣΑ επέλεξε να επανομαλοποιήσει τις σχέσεις του με την Τεχεράνη την ώρα που το Ιράν ανακοίνωνε τον εμπλουτισμό του ουρανίου του σε επίπεδο 84% (εμπλουτισμός 90% οδηγεί σε πυρηνικά όπλα) υπογραμμίζει το χάσμα εμπιστοσύνης που επικρατεί ανάμεσα στην κυβέρνηση Μπάιντεν και το Ριάντ.

Το ρήγμα είχε άλλωστε διαφανεί μέσα στο 2022 κατόπιν της φιλορωσικής ουδετερότητας που κράτησε το ΒΣΑ αναφορικά με το ουκρανικό σε διπλωματικό επίπεδο, αλλά και της εμπέδωσης της πετρελαϊκής συμμαχίας ΒΣΑ – Ρωσίας στο επίπεδο του ΟΠΕΚ+. Εντός αυτού του πλαισίου η συμφωνία με το Ιράν, που αντιπροσωπεύει κατά βάση ένα σύμφωνο μη επίθεσης και όχι επίλυσης των οποιωνδήποτε διαφορών, αποτελεί ακόμη μία ισχυρή δήλωση της γεωπολιτικής αυτονόμησης του ΒΣΑ από τις ΗΠΑ. Η συμφωνία δυσχεραίνει ουσιωδώς το ενδεχόμενο προληπτικών αμερικανο-ισραηλινών πληγμάτων κατά των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων και αφαιρεί από την ιρανική αντιπολίτευση έναν ισχυρό παράγοντα υποστήριξης. Αυτό θα ισχύσει φυσικά στον βαθμό που και η Τεχεράνη θα απόσχει από την εργαλειοποίηση της σαουδαραβικής σιιτικής μειονότητας που αναλογεί στο 40% του πληθυσμού της κύριας πετρελαιοπαραγωγικής επαρχίας του ΒΣΑ.

Αυτή η συμφωνία δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι ο δρόμος ένταξης του ΒΣΑ στις Συμφωνίες του Αβραάμ έκλεισε οριστικά. Σημαίνει ότι το τίμημα (πώληση F-35, αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας, πυρηνικά εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής) για κάτι τέτοιο έχει ίσως καταστεί πολύ υψηλό για να καταβληθεί από την οποιαδήποτε αμερικανική κυβέρνηση. Σε ενεργειακό επίπεδο η συμφωνία επανομαλοποίησης σηματοδοτεί την απόφαση της Σαουδικής Αραβίας να κλείσει μια πολύ σημαντική εστία τριβών στο εσωτερικό του ΟΠΕΚ, που θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να διευκολύνει, και με ιρανική συνδρομή, την πλήρη ένταξη της Ρωσίας στο καρτέλ των πετρελαιοεξαγωγικών κρατών.

Ο δρ Θεόδωρος Τσακίρης είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής & Ενεργειακής Πολιτικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Καθημερινή