Αρχική Blog Σελίδα 1675

Γεωπολιτικά Διλήμματα της Ελλάδος στις Αρχές του 20ού Αιώνα

22

του Βασίλειου Κόντη*

Το βιβλίο του πρέσβη κ. Γ. Πουκαμισά, «Γεωπολιτικά Διλήμματα της Ελλάδος στις Αρχές του 20ού Αιώνα», εξιστορεί με επιστημονικό και γλαφυρό τρόπο τα κρισιμότερα γεγονότα που έλαβαν χώρα την περίοδο 1912-1922 και αναλύει τις επιλογές και τις αποφάσεις που ελήφθησαν από την πολιτική ηγεσία της χώρας μας. Παράλληλα εκθέτει στον αναγνώστη το απαραίτητο ιστορικό υπόβαθρό για την κατανόηση επίκαιρων ζητημάτων, όπως είναι η σημασία των Στενών των Δαρδανελίων για την Ρωσία και ο διαχρονικός ρόλος της Τουρκίας ως «φύλακα» των Στενών.

Ο συγγραφέας εστιάζει σε τρία κομβικά γεγονότα, τρεις κομβικές επιλογές του Ελευθέριου Βενιζέλου, που καθόρισαν τα γεωγραφικά όρια της σύγχρονης Ελλάδας: Η συμμετοχή της Ελλάδας στην Βαλκανική Συμμαχία στον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο του 1912, η συμμετοχή της Ελλάδας στο πλευρό της Αντάντ στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και η αποστολή του Ελληνικού Στρατού, ως συμμαχικού στρατού της Αντάντ, στην Σμύρνη τον Μάιο του 1919. Με διεξοδικό τρόπο παραθέτει τις εναλλακτικές επιλογές του Βενιζέλου ως διλήμματα, παραμένοντας αντικειμενικός και χωρίς να διακατέχεται από προκαταλήψεις μιας a priori pro-Βενιζελικής ή pro-Βασιλικής θέσης.

Αναφορικά με την συμμετοχή της Ελλάδας στον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο στο πλευρό της Βουλγαρίας, του ορκισμένου εχθρού της Ελλάδας από την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, η απάντηση είναι σαφής: Ελλάδα, Σερβία και Βουλγαρία διεκδικούσαν την ίδια περιοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την Μακεδονία. Η κατάσταση έγινε ακόμα πιο περίπλοκη, όταν ο Σουλτάνος αναγκάστηκε ύστερα από τις διαδοχικές εξεγέρσεις των βορείων Αλβανών του 1911-1912 να αναγνωρίσει για πρώτη φορά την «Μεγάλη Αλβανία». Μάλιστα η πρώτη εξέγερση των Αλβανών καθολικών Μαλισσόρων της άνοιξης του 1911 ενισχύθηκε σημαντικά με χρηματική βοήθεια και με πολεμικό υλικό από την Ελλάδα στα πλαίσια του μυστικού συμφώνου Θεοτόκη-Ισμαήλ Κεμάλ του 1907.

Ο Ισμαήλ Κεμάλ όμως δεν τήρησε την συμφωνία, ώστε η Αλβανία να αποποιηθεί υπέρ της Ελλάδας το Βιλαέτι των Ιωαννίνων και έτσι η ελληνοαλβανική συνεννόηση τερματίστηκε.

Ο Ιταλο-τουρκικός πόλεμος του 1911-1912 αποτέλεσε τον καταλύτη στις εξελίξεις στα Βαλκάνια καθώς ανέδειξε ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν στρατιωτικά αδύναμη. Η μετατόπιση στρατιωτών από τα βαλκάνια προς την Λιβύη έδωσε την ευκαιρία στους Αλβανούς να οργανώσουν μια εξέγερση μεγάλης κλίμακας την άνοιξη του 1912. Η εξέγερση ξεκίνησε από το Κόσοβο και γρήγορα εξαπλώθηκε και σε άλλες περιοχές της βόρειας Αλβανίας. Στις 12 Αυγούστου του 1912, οι Αλβανοί επαναστάτες κατέλαβαν την πόλη των Σκοπίων.

Αυτή η εξέλιξη οδήγησε την Υψηλή Πύλη στο να προβεί σε σημαντικές παραχωρήσεις, ενώ πρέπει να επισημανθεί πως σημαντικό τμήμα του Οθωμανικού Στρατού αποτελούνταν από Αλβανούς, οι οποίοι και δεν εναντιώθηκαν στους ομοεθνείς τους αψηφώντας τις εντολές της Υψηλής Πύλης. Οι Αλβανοί είχαν υπαγορεύσει τους όρους τους στους Νεότουρκους, έχοντας την υποστήριξη των Αυστριακών που πίεζαν για μια αυτόνομη «Μεγάλη Αλβανία». Ως αποτέλεσμα, ο εδαφικός προσδιορισμός της Αλβανίας από τον Σουλτάνο στα τέσσερα βιλαέτια του Κοσόβου, Σκόδρας, Ιωαννίνων και Μοναστηρίου βρισκόταν σε μετωπική σύγκρουση με τα συμφέροντα και τις εδαφικές διεκδικήσεις των λοιπών βαλκανικών χωρών.

Όπως επισημαίνει και ο κ. Πρέσβης, η συμμαχία Σερβίας-Βουλγαρίας του Απριλίου του 1912 προβληματίζει τον Βενιζέλο αναφορικά με την τύχη της Μακεδονίας και επιδιώκει άμεσα μια συμμαχία με την Βουλγαρία του Γκέσοφ. Οι δύο άνδρες συμφωνούν στην σύναψη συμμαχίας, αλλά δεν θίγουν καθόλου το Μακεδονικό Ζήτημα, προσδοκώντας αυτό να λυθεί de facto στο πεδίο της μάχης. Στις 18 Αυγούστου του 1912, την ίδια μέρα που τα αλβανικά αιτήματα έγιναν αποδεκτά από την Υψηλή Πύλη, ο Βενιζέλος προτείνει την δημιουργία μιας τετραπλής Βαλκανικής Συνεννόησης στοχεύοντας στον περιορισμό της «Μεγάλης Αλβανίας».

Το αίτημα των τεσσάρων βαλκανικών χωρών δεν γίνεται αποδεκτό από τους Τούρκους και έτσι οδηγούμαστε στους Βαλκανικούς Πολέμους.

Οι Αλβανοί πολέμησαν στο πλευρό των Τούρκων προσπαθώντας να αποτρέψουν τον κατακερματισμό της «Μεγάλης Αλβανίας» από την Βαλκανική Συμμαχία.

Ταυτίζομαι πλήρως με τον κ. Πρέσβη στο ότι, αν ο Βενιζέλος διατηρούσε την Ελλάδα ουδέτερη στους Βαλκανικούς Πολέμους, η Μακεδονία θα είχε διαμελιστεί μεταξύ Σερβίας και Βουλγαρίας, η Ελλάδα δεν θα είχε απελευθερώσει τα νησιά του ΒΑ Αιγαίου και τα σύνορά της θα περιορίζονταν στα σύνορα του 1897.

Η πραγματικότητα είναι πως τον Σεπτέμβριο του 1912 ο Βενιζέλος δεν θεωρούσε πως η Ελλάδα ήταν έτοιμη στρατιωτικά να συμμετέχει σε έναν Βαλκανικό Πόλεμο. Είχε άλλωστε φτάσει στο σημείο να έρθει σε έναν συμβιβασμό με την Υψηλή Πύλη αναφορικά με το ζήτημα της συμμετοχής των Κρητών βουλευτών στην Ελληνική Βουλή, αναγνωρίζοντας τα ονομαστικά επικυριαρχικά δικαιώματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Κρήτη. Από την στιγμή όμως που η Σερβία, η Βουλγαρία και το Μαυροβούνιο ήταν αποφασισμένες να στραφούν στον ένοπλο αγώνα για να αποτρέψουν την αυτονομία που προσέφεραν οι Νεότουρκοι στους Αλβανούς, η Ελλάδα δεν είχε άλλη επιλογή από το να συμπορευτεί με τα βαλκανικά κράτη.  Αυτό δήλωσε και ο ίδιος ο Βενιζέλος μερικούς μήνες αργότερα στην Ελληνική Βουλή στις 4 Ιουλίου του 1913, ότι η Ελλάς δεν θα μπορούσε να μείνει ουδέτερη.

Αναφορικά με την συμμετοχή της Ελλάδας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, ο συγγραφέας εστιάζει στην βρετανική πρόταση του Ιανουαρίου του 1915, την οποία μετέφερε ο βρετανός πρέσβης στην Αθήνα Φράνσις Έλιοτ στον Βενιζέλο. Ο βρετανός Υπουργός των Εξωτερικών Έντουαρντ Γκρέι ζητούσε η Ελλάδα να παραχωρήσει στην Βουλγαρία την περιοχή της Καβάλας, ώστε να εξασφαλίσει την ουδετερότητα της δεύτερης στον Μεγάλο Πόλεμο. Το μεγάλο δέλεαρ για την Ελλάδα και τον Βενιζέλο ήταν τα ανταλλάγματα στην Μικρά Ασία που πρόσφεραν ως αντιστάθμισμα οι Βρετανοί στην περίπτωση που φυσικά επικρατούσε η Αντάντ.

Το κομβικό αυτό γεγονός, που οδήγησε στον Εθνικό Διχασμό με τα οδυνηρά για την Ελλάδα αποτελέσματα, αναλύεται διεξοδικά από τον συγγραφέα ενώ επίσης παρατίθενται στο παράρτημα του βιβλίου οι επιστολές του Βενιζέλου προς τον Βασιλιά Κωσταντίνο, στην προσπάθεια του πρώτου να μεταπείσει τον δεύτερο στο να αποδεχτεί την βρετανική πρόταση. Ο συγγραφέας εστιάζει επίσης στην σημασία της ελληνοσερβικής συνθήκης συμμαχίας του 1913. Ερωτηματικό αποτελούσε η στάση της Ελλάδας ήδη από τον Σεπτέμβριο του 1914 στην περίπτωση μιας βουλγαρικής επίθεσης στην Σερβία καθώς υπήρχαν διιστάμενες απόψεις μεταξύ Βενιζέλου και Κωσταντίνου : Ο Βενιζέλος θεωρούσε πως η Ελλάδα θα ήταν υποχρεωμένη να προστρέξει στο πλευρό των Σέρβων, ενώ οι Κωσταντίνος και Στρέιτ διαβεβαίωναν πως η συνθήκη αφορούσε αποκλειστικά στους Βαλκανικούς Πολέμους και η Ελλάδα θα παρέμενε ουδέτερη.

Όσο για την εκστρατεία του Ελληνικού Στρατού στην Μικρά Ασία, ο συγγραφέας τονίζει τις δυσκολίες του όλου εγχειρήματος σχετικά με το αν η Ελλάδα θα μπορούσε να διατηρήσει τον έλεγχο της περιοχής της Σμύρνης, ιδίως μετά από την ανάδειξη του εθνικιστικού κινήματος του Κεμάλ Ατατούρκ. Εστιάζει στο κομβικό γεγονός της ήττας του Βενιζέλου στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 και στην επάνοδο του Κωσταντίνου, γεγονός που οδήγησε στην αλλαγή της πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων και ειδικότερα στην άρση της υποστήριξης της Μεγάλης Βρετανίας προς τις ελληνικές εθνικές διεκδικήσεις, όχι μόνο στην Μικρά Ασία αλλά και στην Β. Ήπειρο. Ο συνδυασμός της αλλαγής της στάσης των Μεγάλων Δυνάμεων απέναντι στην Ελλάδα, αλλά και στην αναδυόμενη Τουρκία του Κεμάλ και το λάθος της νέας φιλοβασιλικής κυβέρνησης να μην οχυρωθεί κατά μήκος του Μαιάνδρου ποταμού, αλλά να προελάσει προς την Άγκυρα οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στην Μικρασιατική Καταστροφή. Η ανακωχή των Μουδανιών συμφωνήθηκε έχοντας σαν βασικό όρο την απώλεια της Ανατολικής Θράκης, η οποία και οριστικοποιήθηκε με την Συνθήκη της Λωζάννης.

Εξαιρετικά εύστοχο είναι το συμπέρασμα του συγγραφέα πως η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να διατηρήσει την κυριαρχία της στην Σμύρνη ως «σφήνα» μέσα στην καρδιά του νεοσύστατου τουρκικού κράτους.

Ο Βενιζέλος άδραξε την μεγάλη ευκαιρία να ενισχύσει τα ελληνικά συμφέροντα στην Ιωνία. Έτσι σε συνεργασία με τους Αγγλογάλλους ο Ελληνικός Στρατός έφτασε πρώτος στην Σμύρνη, ώστε να αποτραπεί  η κατάληψή της από τους Ιταλούς, ενώ παράλληλα θα προστάτευε το ελληνικό στοιχείο της περιοχής. Απέβλεπε στην συνέχιση της στήριξης των Αγγλογάλλων και φυσικά δεν μπορούσε να προβλέψει πως θα ηττηθεί στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920.

Το βιβλίο του πρέσβη κ. Γ. Πουκαμισά αποτελεί μια εξαιρετική σπουδή στην ιστορία της περιόδου, προσφέροντας μια φρέσκια οπτική στα καίρια ζητήματα που απασχόλησαν τις Ελληνικές Κυβερνήσεις στις αρχές του 20ού Αιώνα.

*Ο κ. Βασίλης Κόντης είναι ομότιμος καθηγητής Ιστορίας στο ΑΠΘ και πρώην πρόεδρος του Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου.

ΤΑ 10 ΚΑΚΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ. ΑΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΔΙΟΡΘΩΘΕΙ

20
του Παντελή Σαββίδη
1.Το πρώτο κακό της μοίρας μας είναι ότι η Απελευθέρωση συνέβη μετά την παρέμβαση των Δυνάμεων και η ίδρυση του κράτους είχε ως βασική συνιστώσα την προστασία.
2.-Το δεύτερο κακό ότι στην αντιπαράθεση που ακολούθησε επικράτησαν οι δυνάμεις του μικροελλαδισμού με ιδρυτική πράξη την δολοφονία του Καποδίστρια. Η χώρα δεν διέθετε άλλον ηγέτη με το εκτόπισμα και την ηγετική ικανότητα του Καποδίστρια. Έτσι της επέβαλαν μια ξενόφερτη ηγεσία, την Βασιλεία.
3.-Ως το 1922, με καταλυτική την παρουσία του Ελευθερίου Βενιζέλου η χώρα προσπάθησε να δημιουργήσει μια στοιχειωδώς φιλελεύθερη δημοκρατία και μια αστική τάξη. Η έκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ευνόησε, οικονομικά, τα μικρασιατικά παράλια. Εκεί ήταν που δημιουργήθηκαν οι σημαντικοί Έλληνες αστοί οι οποίοι, μέχρι το 1940 κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της ζώρας.
4.-Οι προδότες, οι συνεργάτες των Γερμανών, οι ταγματασφαλίτες και άλλα παρόμοια άνθη του κακού με την βοήθεια των Δυνάμεων εξαφάνισαν τα ψήγματα αυτά αστικής τάξης και με το Σχέδιο Μάρσαλ, οι Αμερικανοί δημιούργησαν τους δικούς τους υποτελείς.
5.-Η εντολή ήταν: μια χώρα εξαρτημένη, μια πολιτική ηγεσία υποταγμένη και στον οικονομικό τομέα, μικρομεσαία οικονομία για να μην μπορέσει η χώρα να σταθεί ποτέ στα πόδια της.
Ο Μπάτσης που μίλησε για την βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα εκτελέστηκε. Και η ομάδα του διαλύθηκε.
6.-Μετά το πραξικόπημα του Κονδύλη το 1935 απο τον στρατό εκδιώχθηκε κάθε βενιζελικός αξιωματικός. Οι ικανότατοι αυτοί στρατιωτικοί που δοκιμάστηκαν στο μικρασιατικό μέτωπο, πολέμησαν το 1940 αλλά επι κατοχής εξωθήθηκαν να συνεργαστούν με το ΕΑΜ. Το μετεμφυλιακό κράτος τους κυνήγησε ως κομμουνιστές.
7.-Ο Εμφύλιος επιβεβαίωσε την απόλυτη εξάρτηση της χώρας. Και η άλλη πλευρά να κέρδιζε πάλι η χώρα εξαρτημένη θα ήταν.
8.-Χαρακτηριστικό δείγμα του μεγέθους της εξάρτησης είναι το εξής: “Όταν ο Πρέσβης της Ελλάδας στην Ουάσινγκτον προσπάθησε το 1964 να εξηγήσει στον πρόεδρο Λίντον Τζόνσον τη θέση της κυβέρνησης Παπανδρέου, ότι αυτά τα πράγματα (όπως η παραχώρηση του Καστελόριζου στην Τουρκία) δεν μπορούν να γίνουν, ότι η χώρα έχει σύνταγμα και κοινοβούλιο, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών του απήντησε επί λέξει:
“Σου γαμώ το κοινοβούλιό σου και το σύνταγμά σου. Η Αμερική είναι ένας ελέφαντας. H Κύπρος είναι ένας ψύλλος. Η Ελλάδα είναι ένας ψύλλος. Αν αυτοί οι δύο ψύλλοι εξακολουθήσουν να ξύνονται στον ελέφαντα μπορεί να τσακιστούν… Πληρώνουμε πολλά από τα όμορφα αμερικανικά μας δολάρια στους Έλληνες κύριε Πρέσβη. Αν ο Πρωθυπουργός σας μου μιλάει για δημοκρατία, κοινοβούλιο και σύνταγμα, ο ίδιος, το κοινοβούλιό του και το σύνταγμά του μπορεί να μη διαρκέσουν πολύ”.
9.-Δυνάμεις υποτελείς πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά εξαρτημένες, κυριάρχησαν μεταπολεμικά και η μορφή και το είδος της κυριαρχίας δεν άλλαξε.
Η Ελλάδα δημιούργησε ένα υποτελές (κράτος δεν το λες), μια κομπραδόρικη, υποτελή τάξη πλουσίων χωρίς αστικά χαρακτηριστικά- και χωρίς πατριωτικές ανησυχίες- με ενα στράτευμα η ηγεσία του οποίου ενδιαφερόταν περισσότερο να ικανοποιήσει τους αμερικανούς παρά τα εθνικά συμφέροντα, μια χώρα συγκεντρωτική, μια πολιτική τάξη υποταγμένη, μετρίου επιπέδου χωρίς όραμα, ένα σύστημα με ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά που εκμεταλλεύεται εν είδει αποικίας τη χώρα.
Τίποτε δεν ξεφεύγει απο την Μαύρη Οπή της πρωτεύουσας. Και η ιδεολογία με τα χαρακτηριστικά που περιγράφηκαν δεν είναι μόνο όλων των κομμάτων και της αθηναϊκής ολιγαρχίας. Είναι και ιδεολογία σημαντικού μέρους της νοτιοελλαδικής κοινωνίας.
Τα χαρακτηριστικά της σχέσης της με τα κόμματα θυμίζουν πολιτικές και κόμματα του μεσοπολέμου.
10.-Αυτή η χώρα βαδίζει νομοτελειακά στην κατστροφή. Κανείς δεν θέλει να την σώσει. Τη θέλουν όπως είναι οι δυτικές δυνάμεις. Ως μικροανάχωμα και αναλώσιμη απέναντι στο ασιατικό μέτωπο αλλά με τους όρους που η Δύση θα επιθυμεί.
Ας το αμφισβητήσουμε αυτό το πολιτικό σύστημα. Μήπως και διορθωθεί.

Η Τυνησία διορίζει πρεσβευτή στη Δαμασκό για πρώτη φορά μετά από 11 χρόνια

0

 

 

Την Πέμπτη, ο πρόεδρος της Τυνησίας Κάις Σάϊεντ διόρισε τον Μοχάμεντ αλ Μαχντάμπι ως πρεσβευτή της χώρας του στη Δαμασκό, για πρώτη φορά από τότε που οι δύο χώρες διέκοψαν τις σχέσεις τους τον Φεβρουάριο του 2012.

Σε δήλωση της τυνησιακής προεδρίας αναφέρεται: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάις Σάϊεντ, επέβλεψε, την Πέμπτη, στο παλάτι της Καρχηδόνας, την πορεία παράδοσης των διαπιστευτηρίων στον Μοχάμεντ αλ Μαχντάμπι, Έκτακτο και Πληρεξούσιο Πρέσβη της Δημοκρατίας της Τυνησίας στην Αραβική Δημοκρατία της Συρίας».

Αυτό το ραντεβού έρχεται περίπου μία εβδομάδα μετά την επίσημη επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών του συριακού καθεστώτος,Φαϊσάλ Αλ Μικντάντ, στην Τυνησία, κατά την οποία ανακοίνωσε την πρόθεση της Δαμασκού να στείλει πρεσβευτή στην Τυνησία.

Στις 18 Απριλίου, ο Σάϊεντ είπε, κατά τη συνάντησή του με τον Αλ Μικντάντ στο παλάτι της Καρχηδόνας, ότι η Τυνησία «είναι πρόθυμη να επαναλάβει την κανονική πορεία των σχέσεων και τη διμερή συνεργασία με τη Συρία».

Στις 3 Απριλίου, ο Τυνήσιος πρόεδρος διέταξε το διορισμό πρέσβη στη Δαμασκό, μετά από διακοπή των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών για περίπου 11 χρόνια, μετά από εβδομάδες θεώρησης ότι «το θέμα του συριακού καθεστώτος είναι ένα εσωτερικό ζήτημα που αφορά μόνο τους Σύρους».

Στις 12 Νοεμβρίου 2011, ο Σύνδεσμος των Αραβικών Κρατών πάγωσε την έδρα της Συρίας, ως απάντηση στη χρήση στρατιωτικής καταστολής από τον Πρόεδρο του καθεστώτος Μπασάρ αλ-Άσαντ κατά των λαϊκών διαδηλώσεων που ξέσπασαν τον Μάρτιο του ίδιου έτους για να απαιτήσουν μια ειρηνική μεταβίβαση της εξουσίας, η οποία βύθισε την χώρα σε έναν καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο, γράφει το αραβικό δημοσίευμα.

https://www.echedoros-a.gr

S. Korea, US nuclear agreement big ‘first step,’ but might not curb long-term nuclear aspirations

0

“These announcements move from extended deterrence to a new level of nuclear power sharing. South Korea [now] has a serious voice in nuclear planning,” regional expert Patrick Cronin told Breaking Defense.

WASHINGTON —  Analysts say the announcements out of this week’s White House meeting between US President Joe Biden and South Korean president Yoon Suk-yeol set a new level of depth to on nuclear issues between the two countries — and are a result of, but likely not a cure for, South Korea’s growing drive for it’s own nuclear arsenal.

The core of the announcement is the creation of a Nuclear Consultative Group (NCG), which the White House says will “strengthen extended deterrence, discuss nuclear and strategic planning, and manage the threat to the nonproliferation regime posed by” North Korea. That went hand in hand with a public pledge by Yoon not to pursue nuclear weapons, and an announcement that the US would begin sending nuclear-armed submarines to dock in South Korea for the first time in 40 years.

Effectively, the NCG creates a mechanism by which the US and South Korean leaders can discuss what a nuclear response might look like to a North Korean attack. That’s a level of fidelity the ROK leaders have not had until now, and gives them the ability to weigh in — though not make decisions — about US employment of atomic weapons.

Markus Garlauskas, a longtime Korean expert who led US intelligence analysis of North Korea from 2014 to 2020, said, “Today may be marked as the day that the US-South Korea alliance truly became a nuclear-armed alliance — even if the nuclear weapons are still US-owned and US-controlled, we can now consider nuclear weapons to be an alliance capability.”

Like others, Garlauskas notes the NCG is based on an existing structure that has been in use with NATO for decades.

“There is a reason that NATO is held up as an example of how nuclear and non-nuclear armed allies can work together on nuclear deterrence and response,” Garlauskas, now with the Atlantic Council, wrote in an online commentary. “Even if NATO’s nuclear mechanisms are not perfect and the US-South Korea alliance is different from NATO in many ways, there is much to be learned from over seventy years of working with non-nuclear US allies in the nuclear-armed NATO alliance.”

Patrick Cronin, a long-time regional expert with the Hudson Institute, agreed this is an important step for the alliance, telling Breaking Defense that “these announcements move from extended deterrence to a new level of nuclear power sharing. South Korea [now] has a serious voice in nuclear planning. “

He expanded on those thoughts in an online commentary, writing that “South Korea will be better able to leverage America’s longstanding nuclear superiority, and the United States will be able to leverage South Korea’s mounting comprehensive power to preserve peace and shape the future regional architecture.”

Cronin added that the US should seize the moment and follow the NATO model even more closely, bringing in more friends in the Pacific. “This NATO-like nuclear planning group should also seek to build a multilateral path that would bring Japan and Australia into a deeper, common understanding about how best to maintain deterrence and respond to various contingencies in which deterrence might fail. After all, these US allies face increasingly sophisticated threats and all developing advanced weapons systems, from undersea vessels to hypersonic missiles.”

A Pledge And An Agreement, Born Of Nuclear Pressure

The pledge to not pursue nuclear weapons is, in some way, simply restating the status quo for South Korea, which has never had nuclear warheads. But it’s still notable, as there has been increasing talk about whether Seoul should pursue its own nuclear arsenal given both fears of the US abandoning its defense commitments to South Korea, and North Korea’s ongoing ballistic missile developments. (One poll from 2022 found over 70 percent of South Koreans would support developing domestic nuclear weapons.)

And there is consensus among analysts that the creation of the NCG was driven by the increasing calls for Seoul to develop its own weapons, including from Yoon himself in January comments.

“President Yoon’s interest in an independent nuclear weapon helped propel entrenched bureaucratic forces to advance to the logical next level,” Cronin told Breaking Defense.

Rachel Whitlark, also of the Atlantic Council wrote online that “integration of the South Koreans into US planning can also be understood as a way to try to stave off growing domestic interest in an indigenous South Korean nuclear weapons option, which may be an increasingly popular conversation topic ahead of South Korea’s presidential elections in 2027.”

Her Atlantic Council colleague Jessica Taylor added that the announcements “may not have the ability to decrease the South Korean public’s desire for an indigenous nuclear weapon capability.” As she writes, that is because “[any] concerns surrounding US abandonment will likely not be resolved within one US administration. With the 2024 US presidential election looming, it is unclear whether the winner of the election will hold similar views toward cooperative decision-making on nuclear deterrence.”

Ankit Panda, a nuclear analyst and author of the book “Kim Jong-Un And The Bomb,” also warned that the perception the Washington Declaration came about as a way to reduce Yoon’s interest in nuclear weapons could paradoxically empower those who want to push for a South Korean nuclear arsenal.

“While I see the Washington Declaration as a necessary software upgrade for the alliance, I do worry about the US creating moral hazard: ROK pro-nuclear advocates may interpret this to be a result of the surging calls for nuclear armament,” Panda wrote on Twitter. “As things inevitably will get worse with North Korea (including with a seventh nuclear test at some point), we might find ourselves back at square one; important for Washington to be clear with ROK that Washington Declaration doesn’t open the door to a slippery slope.”

Already, right-wing Korean media is responding with disappointment that the deal does not give Seoul more direct control of whether to use nuclear weapons in a conflict, a sign that this discussion is far from settled.

https://breakingdefense.com/

Could China serve as broker of Israel-Palestinian peace? – analysis

0

A more powerful China is clearly rising and it is willing to take risks, like working with the Saudis and Iranians.

Last week saw an interesting discussion around China playing a possible role in peacemaking between Israel and the Palestinians. The discussion illustrates China’s growing role in the Middle East.

After China helped broker a deal between Saudi Arabia and Iran, it appeared that Beijing could solve many problems by posing as an outsider with no real agendas or baggage.

China’s foreign minister indicated that Beijing could play a role in Israel-Palestinian peace talks, according to reports last week. He had separate calls with Israel and the Palestinians, The Guardian reported.

“The separate phone calls between the Chinese foreign minister, Qin Gang, and the Israeli and Palestinian top diplomats comes amid recent moves by Beijing to position itself as a regional mediator,” the report said.

According to an article at Al-Ain media in the UAE, for many years, “China maintained good relations with the Palestinians and the Israelis, but it did not present itself as a mediator to resolve the conflict between the two parties.”

Chinese President Xi Jinping speaks to representatives of Arab League member states at a China Arab forum at the Great Hall of the People in Beijing, China, July 10, 2018.  (credit: THOMAS PETER/REUTERS)
Chinese President Xi Jinping speaks to representatives of Arab League member states at a China Arab forum at the Great Hall of the People in Beijing, China, July 10, 2018. (credit: THOMAS PETER/REUTERS)

China has now played a role bringing Saudi Arabia and Iran together, however, so why not tackle another area of tensions, the report said.

“Israel considers the United States to be the exclusive mediator in its conflict with the Palestinians, and has always rejected European, UN and Russian mediation,” it said.

It appears the Palestinians think the Chinese might play a positive role. This was raised by Palestinian Authority Foreign Minister Riyad al-Maliki last week. However, China is now perceived as a rival by the US, and Washington has been clear to Israel and other countries that they should be wary of China’s influence, especially as that might relate to sensitive technology.

This is at the heart of several controversies over the years, such as China investing in ports or communications. Because Israel has such close ties to the US and Israeli defense companies have many US partners, there is an increased spotlight on China’s role in the region. In fact, China’s growing influence in Israel appeared to peak a few years ago.

China is reaching out to the Palestinians. Beijing says it supports the PA, seeks to continue assisting the Palestinians and backs the two-state solution. The Chinese said they would welcome visits by Palestinian officials.

So how would China facilitate peace talks with Israel and the Palestinians?

SO HOW would China facilitate peace talks with Israel and the Palestinians? Considering how China signed a 25-year deal with Iran recently, is it an impartial actor today? The global shifts that are taking place in the wake of COVID and Russia’s invasion of Ukraine may have changed things so much that Beijing would find it to be an uphill struggle these days.

Nevertheless, China appeared to have message discipline on this issue. It has spoken to Israel and the Palestinians. Chinese President Xi Jinping appears serious. There are several ways this could develop, and China could try to mediate more and play a larger role.

This will put Israel in an awkward position. If Israel appears to not be interested, it could cause China to see Israel in a negative light and begin to invest more in ties with the Palestinians and Iran. Tehran has interests here as well. Iran’s agenda is to undermine the PA and spread chaos in the Palestinian cities via weapons smuggling.

China is officially against militants, terrorists and chaos. Beijing claims to want stability in the region, and it wants deals between parties in conflict so that it can develop trade relations.

China has been talking up its Belt and Road Initiative for years. This was supposed to knit the region together in economic terms. However, once again, the Russian war in Ukraine and US-China tensions have changed things. Russia’s war accelerates processes in international relations, which means it accelerates China’s confrontation with the West.

Despite France’s outreach, Beijing is indicating it supports Moscow undermining the global rules-based international order. Beijing continues to make comments about the Baltic states that cause dismay in the West.

On the other hand, as the Belt and Road Initiative may not be as important these days, because the world is more divided, and China’s soft, quiet and consistent approach to influence building in the region has shifted, it’s not clear if the economic-stability model is even relevant.

For instance, for many years, we were told that linking Russia’s economy to Europe would reduce the chances of war. In the end, this globalization neoliberal agenda failed because China and Russia have shown that despite economic links, they have become more nationalist, authoritarian and hostile to the West.

Thus, democratic peace or Belt and Road have not come to fruition. Therefore, how will China’s talk of brokering peace deals come to fruition?

For China, the role of mediator is bolstered by it not having a major historic role in the region. On the other hand, it suffers from declining perceptions of neutrality in the region as it plays a greater role here. That means countries all pour into China their hopes and beliefs of what it might be to the region, and as with all diminishing returns and feedback loops, it will inevitably come up short because you can’t be all things to all people.

The region has a history of having expectations and then being angry when they aren’t met. At the same time, China doesn’t have a long historic track record of mediation or solving conflicts. The US, despite its baggage, does have a long role of helping end conflicts. This goes back more than 100 years, when Teddy Roosevelt’s administration helped end the Russo-Japanese War.

China’s track record closer to home at ending conflicts does not bode well for peacemaking in the region. A more powerful China is clearly rising, and it is willing to take risks, such as working with the Saudis and Iranians. That may not mean that what it achieved in those talks can be replicated.

www.jpost.com/arab-israeli-conflict/article

What If Erdogan Wins Next Month’s Turkish Elections?

0

April 28, 2023 | The National Interest

Should Erdogan be re-elected next month, many will inevitably ask “whose fault is this” and “what comes next?”

Sinan Ciddi | Non-Resident Senior Fellow

(ADEM ALTAN/AFP via Getty Images)

There are intense and often heated differences between Turkey watchers over the outcome of the presidential elections that are just around the corner on May 14. Individuals have really dug into their respective camps with little room left in the middle: folks are convinced that Recep Tayyip Erdogan will definitely win or lose by a large margin. Both sides cite relatively compelling narratives for their position based on a myriad of explanatory factors: their experience as journalists or scholars, or, based on references to polls, the country’s economic situation.

The truth is, at this point in the calendar, it’s a guessing game. For my part, I am on record predicting that Erdogan has a greater chance of holding onto power for a third five-year term than opposition candidate Kemal Kilicdaroglu has of winning. I have attempted to explain my rationale in other opinion pieces and interviews. At this point, however, it is worth pondering, should my prediction come to pass, who or what factors will account for Erdogan staying in office?

To begin, there is the most obvious element: Turkish voters themselves. In the event that Erdogan scores a legitimate victory, much of that could be attributed to voter demands. The majority of Turks going to the polls on May 14 will not prioritize the rule of law, democracy, and other governance issues as their top priority. If they did, we would not see Erdogan polling in the 40 percent margins. Instead, voters are primarily motivated by their desire to hedge: “in voting, who do I believe will take care of my economic interests?” To address this motivation, Erdogan has turned on the monetary taps in the last few weeks: bonuses for retirees, free natural gas to households, and increases to the minimum wage. Kilicdaroglu’s problem here is that he is not in a position to convince voters that he can deliver better on pocketbook issues than Erdogan—the latter is already in a position to demonstrate such and thus tempt voters. He controls the purse strings of state resources, which are already being utilized to buy citizens’ votes.

By contrast, French and Israeli citizens have recently taken to the streets, protesting about governance issues they feel threaten the very viability of their democratic futures. In France, largely over the non-deliberative way in which the age of retirement was raised, voters are demanding government accountability. In Israel, in defiance of the government’s attempt to curtail judicial independence, citizens have engaged in mass protests. In both cases, voters are motivated by democratic governance issues. If a significant number of Turks attempted to replicate these two examples, the Erdogan government would likely use brute force to suppress such challenges, as displayed during the Gezi Park protests of 2013.

Linked to voter demands is the main opposition, the “Nation Alliance”—the six opposition parties who took the decision to nominate Kemal Kilicdaroglu as their candidate. Unfortunately, one can observe that, from the outset, this opposition bloc never prioritized the rule of law and democratic governance issues beyond rhetoric. Instead, it has been focused on the division of political spoils. The process of deciding who the alliance’s presidential candidate would be, for example, turned into a dysfunctional squabble and nearly broke apart the alliance. Given that the alliance’s main campaign promise is to transition Turkey back to a parliamentary system of governance (that would deprioritize the powers and position of the presidency), one wonders why alliance leaders fought so hard on who the presidential candidate would be. If the objective was to defeat Erdogan and re-establish the rule of law and democratic governance in Turkey, numbers suggest that nominating Istanbul mayor Ekrem Imamoglu would have been the best choice. Kilicdaroglu’s insistence on being the nominee instead lays bare the limits of the opposition’s democratic priorities. The intense rivalry to become the presidential nominee has been mirrored in the debates over determining the list of parliamentary candidates. Until the April 12 deadline (when all parties have to submit their parliamentary candidate lists), intense horse-trading over which party in the alliance would allot how many safe seats was the focus of attention. This basically signaled to voters the one thing they are already relatively accustomed to: politicians and political parties are only interested in securing their positions in government.

Throw into the mixture that there are two independent candidates, which divides the opposition vote, and the chances of defeating Erdogan in the first round of voting. More importantly, however, the candidacies of Muharrem Ince—who dismally ran against Erdogan in 2018 and failed—and Sinan Ogan are widely perceived as opportunistic, spurred on by Erdogan to tarnish and divide the opposition camp.

In the final analysis, supposing an Erdogan victory, voters will be grievously let down by opposition political elites who did their very best to not defeat Erdogan. In the event that Kilicdaroglu loses, much of the blame will be attributed to his lackluster candidacy.

Of course, none of these explanatory factors considers the possibility of chicanery and foul play that may come to determine who ultimately wins the presidency. There is a decent chance that undemocratic means may be utilized by Erdogan and/or state institutions to ensure a third term for the country’s longest-serving leader. In many ways this is already apparent: the Supreme Election Council has already accepted Erdogan’s unconstitutional candidacy to run for president. Additionally, there is little by way of press freedoms and access to media coverage that is not already exclusively pro-Erdogan.

A third term for Erdogan will likely curtail what remains of Turkey’s faltering democracy. Erdogan will likely use this opportunity to crack down on what little remains of critical voices within the country’s media and public space, while at the same time trying to turn a new page with the country’s allies in the West. By whatever means Erdogan is able to secure victory, both Washington and Europe will likely choose to remain silent and find new ways to work with him, based on their respective interests. If his re-election is perceived to be illegitimate, don’t expect the West to call this out. A new Erdogan term will likely result in old ways of finding paths to accommodate him.

Sinan Ciddi is a nonresident senior fellow at the Foundation for Defense of Democracies, where he contributes to FDD’s Turkey Program and Center on Military and Political Power. Follow Sinan on Twitter @SinanCiddi. FDD is a nonpartisan research institute focusing on national security and foreign policy.

National Interest

Κ. Χολέβας: ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΖΗΤΟΥΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

1

Στην Ολομέλεια του Απριλίου το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε κατά πλειοψηφία τη χρηματοδότηση έργων υποδομής και αποτροπής στα ευρωπαϊκά σύνορα. Η  απόφαση αυτή περιλαμβάνει και τον φράκτη στον Έβρο, ο οποίος μπορεί πλέον να στηριχθεί οικονομικά από τον Ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Η τροπολογία του Δ. Παπαδημούλη του ΣΥΡΙΖΑ καταψηφίσθηκε. Ευτυχώς!

Η ελληνική εμπειρία του Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2020 είναι διδακτική. Η Τουρκία εργαλειοποίησε πολυάριθμους παράτυπους μετανάστες για να αποσταθεροποιήσει τη χώρα μας. Το ίδιο μπορεί να επαναλάβει  η γείτων χώρα, διότι η διπλωματία των σεισμών γρήγορα θα ξεχασθεί. Το ίδιο βεβαίως μπορεί να συμβεί εις βάρος και άλλων χωρών-μελών της Ε.Ε.

Γενικότερα οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν γίνει πολύ επιφυλακτικές στο θέμα της μετανάστευσης. Είδαμε την αντίδραση της πρώην Πρωθυπουργού της Σουηδίας κ. Μαγκνταλένα Άντερσον, η οποία αν και προερχόταν από το Σοσιαλδημοκρατικό  Κόμμα παραδέχθηκε ότι απέτυχε η προσπάθεια ενσωμάτωσης των περισσοτέρων μεταναστών στη σουηδική κοινωνία. Και οι κοινωνίες είναι αρνητικές, γι’ αυτό βλέπουμε να αυξάνονται τα ποσοστά κομμάτων που έχουν σκληρή γραμμή στο μεταναστευτικό. Η επιτυχία της Ευρώπης θα είναι να λάβει τα κατάλληλα μέτρα προστασίας των συνόρων της χωρίς να χάσει την ανθρωπιά της. Να ξεχωρίζει τους οικονομικούς μετανάστες από τους πρόσφυγες και τους πολιτικά διωκόμενους στην πατρίδα τους. Να προστατεύσει την ευρωπαϊκή ταυτότητα καθώς και  την εσωτερική σταθερότητα των κοινωνιών χωρίς να υπονομευθούν οι δημοκρατικές αξίες.

Για τις απόψεις της ελληνικής κοινής γνώμης είναι διαφωτιστική η έρευνα του Ινστιτούτου Eteron με τη συνεργασία της  aboutpeople, η οποία ρώτησε 4.182 Έλληνες ψηφοφόρους και κατέληξε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Τα αποτελέσματα της έρευνας ανακοινώθηκαν στις 6 Απριλίου και συνοψίζονται ως εξής:

Στο ερώτημα αν η παρουσία μεταναστών στη χώρα μας κάνει μεγαλύτερο καλό παρά κακό το 39,1 % απήντησε ότι κάνει καλό και το 53,9% ότι δεν κάνει καλό.

Στο ερώτημα αν οι μετανάστες οφείλουν να αποδεχθούν τον ελληνικό τρόπο ζωής το 79,2% των Ελλήνων απήντησε ότι συμφωνεί και το 18%  δήλωσε ότι διαφωνεί.

Στο ερώτημα αν θεωρούν ότι ο αριθμός των μεταναστών στη χώρα μας κατά τα τελευταία 10 χρόνια είναι υπερβολικά μεγάλος, το 76,6 % των ερωτηθέντων απήντησε θετικά και το 18,2% απήντησε αρνητικά.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι και οι οπαδοί των αριστερών κομμάτων θεωρούν υπερβολικό τον αριθμό των μεταναστών. Τα ποσοστά είναι 66,9% στο ΚΚΕ, 59,2% στον ΣΥΡΙΖΑ και 55% στο ΜΕΡΑ 25.

Είναι προφανές ότι η στάση της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στην παράτυπη μετανάστευση και στη δυνατότητα ενσωμάτωσης των μεταναστών έχει αλλάξει κατά τα τελευταία 10 χρόνια. Οι πολιτικές δυνάμεις που πανηγύριζαν ότι οι ανεξέλεγκτοι μετανάστες λιάζονται στην Αθήνα και όσοι τάσσονται κατά της χρηματοδότησης του φράκτη στον Έβρο είναι πιθανόν να έχουν δυσάρεστες εκπλήξεις στις εκλογές της 21ης Μαΐου.

Η Ελλάδα δεν είναι πλέον ξέφραγο αμπέλι και ορθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιμένει στη θωράκιση των συνόρων μας, τα οποία είναι και εξωτερικά σύνορα της Ευρ. Ένωσης. Ταυτοχρόνως πρέπει να διατηρήσουμε τις χριστιανικές και ανθρωπιστικές αξίες μας. Θα διαφυλάξουμε την εθνική και πολιτιστική μας ταυτότητα, αλλά παραλλήλως θα αποφύγουμε τις ακρότητες και θα περιθωριοποιήσουμε τις ρατσιστικές και ολοκληρωτικές ιδεολογίες.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 28.4.2023

Από σήμερα οι Τούρκοι της διασποράς μπορούν να ψηφίσουν μέχρι τις 9 Μαϊου.

0

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Παρά την εντερολογική ίωση του Ερντογάν, όπως μεταδίδει από το πρωί το γαλλικό διεθνικό κανάλι France 24, οι Τούρκοι της διασποράς μπορούν από σήμερα να ψηφίζουν στο εξωτερικό μέχρι και τις 9 Μαϊου 2023.

Αυτό προκύπτει από το ρεπορτάζ του Cyprien Durand–Morel στην ηλεκτρονική Libération, 27-4-2023, με τίτλο : «Προεδρικές εκλογές : οι Γαλλο-Τούρκοι κόντρα στο ρεύμα του αντι-ερντογανικού κύματος» (Présidentielle : les Franco-Turcs à contre-courant de la vague anti-Erdogan).

Η τουρκική κοινότητα στη Γαλλία καλείται στις κάλπες από σήμερα Πέμπτη 27 Απριλίου. Ταγμένη κατά πλειοψηφία στο πλευρό του απερχόμενου άρρωστου προέδρου, η τουρκική διασπορά θα μπορούσε να επηρεάσει το αποτέλεσμα των εκλογών που προβλέπονται να είναι αμφίρροπες, κατά ορισμένους εκλογολόγους.

Σε ένα παριζιάνικο μουσικό μαγαζί, ένας σαζιτζής (οργανοπαίκτης του ιερού λαούτου των Αλεβιτών) τραγουδά με συγκίνηση το «Είμαι σε μακρύ και στενό δρόμο». Μια όμορφη μεταφορά, καθώς περισσότεροι από 60 εκατομμύρια Τούρκοι καλούνται στις κάλπες στις 14 Μαΐου για να αποφασίσουν το μέλλον του καθεστώτος τους. Πόσο μάλλον που στη χώρα πνέει άνεμος ελπίδας και αλλαγής.

Ο Ερντογάν δεν ήταν ποτέ τόσο κοντά στην έξοδο από την εξουσία. Ένα άνευ προηγουμένου αντιπολιτευτικό μέτωπο έχει συγκροτηθεί πίσω από τον υποψήφιο του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), Kemal Kiliçdaroglu. «Είμαστε στα πρόθυρα μιας ιστορικής αλλαγής», ελπίζει από το Παρίσι ένας ανώνυμος ακτιβιστής του κόμματος HDP, δηλαδή του φιλοκουρδικού μέλους αυτού του συνασπισμού, που απειλείται με απαγόρευση συμμετοχής στις εκλογές και που κατηγορείται για υποστήριξη της τρομοκρατίας. «Αν επανεκλεγεί ο Ερντογάν, θα έχουμε την ολοκληρωτική εγκαθίδρυση του φασισμού στην Τουρκία». Για αυτές τις εκλογές, που πραγματοποιούνται στα 100α γενέθλια της υποτιθέμενης Τουρκικής Δημοκρατίας (το ορθότερο Δημο-κρατορίας), κάθε ψήφος μετράει. Ειδικότερα οι μάλλον συντηρητικές ψήφοι της διασποράς, με 3 εκατομμύρια ψηφοφόρους στον κόσμο, που αρχίζουν να ψηφίζουν από σήμερα Πέμπτη, 27 Απριλίου.

Στριμωγμένος και άρρωστος πια στη χώρα του, ο ισλαμο-συντηρητικός πρόεδρος λατρεύεται αντίθετα από το ευρωπαϊκό εκλογικό σώμα των Τούρκων. Μετά τη Γερμανία, η Γαλλία και οι 330.000 Τούρκοι της αποτελούν το δεύτερο μεγαλύτερο σύνολο τουρκικών ψήφων στον κόσμο, κατά το ρεπορτάζ. Τον ψήφισαν με ποσοστό 63% στη Γαλλία κατά τις προεδρικές εκλογές του 2018. Προς απογοήτευση ορισμένων φωνών που υψώθηκαν στην Τουρκία και που ζήτησαν ανεπιτυχώς να επανεξεταστεί αυτό το δικαίωμα ψήφου στους Τούρκους του εξωτερικού, που τους χορηγήθηκε το 2014. Πολλοί από τους συμπατριώτες τους τους θεωρούν αποκομμένους από την τουρκική πραγματικότητα, ιδίως λόγω της υψηλής αγοραστικής τους δύναμης όταν έρχονται να περάσουν τις διακοπές τους στην Τουρκία. Ένα συναίσθημα ακόμη πιο πικρό, καθώς συμμετείχαν στη ισχνή νίκη του «ναι» (με 51%) κατά το συνταγματικό δημοψήφισμα του 2017, παρέχοντας πλήρεις εξουσίες στο «reis», ένα από τα προσωνύμια του Ερντογάν.

Δεινόσαυρος της τουρκικής πολιτικής

Όλο και πιο δημοφιλής στην Τουρκία, ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης, Kemal Kiliçdaroglu, εξακολουθεί να αγωνίζεται να πείσει τους Τούρκους της Γαλλίας. Αυτοί συχνά ψηφίζουν σύμφωνα με τις ρίζες τους. Και η συντριπτική πλειοψηφία τους προέρχεται από τους μετανάστες από την Ανατολία (δηλαδή το ασιατικό τμήμα της χώρας) που πήγαν για να εργαστούν στη Γαλλία κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. «Είναι ένας από τους λιγότερο ενσωματωμένους, λιγότερο μορφωμένους και λιγότερο καταρτισμένους πληθυσμούς στη Γαλλία», υπογραμμίζει ο Aurélien Denizeau, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών στο Εθνικό Ινστιτούτο Ανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμών. Αυτοί οι Γαλλο-Τούρκοι υποστηρίζουν την επιλογή της σταθερότητας, ενός ισχυρού και χαρισματικού ανθρώπου, με το πρόσθετο πλεονέκτημα του πολιτικού σουνιτικού Ισλάμ. Παρά τις πρόσφατες γκάφες του ηγέτη τους, ιδιαίτερα στον χειρισμό της οικονομικής κρίσης ή του τρομερού σεισμού του Φεβρουαρίου, θα ψηφίσουν τον Ερντογάν παντού, φοβούμενοι πάνω απ’ όλα τη δημιουργία κουρδικού κράτους εάν η αντιπολίτευση έρθει στην εξουσία.

Το άλλο μεγάλο σύνολο ψηφοφόρων στο εξωτερικό προέρχεται από τον κουρδικό και τον αλεβιτικό εθνικισμό. Αλλά δεν μετράει και τόσο πολύ. Αυτές οι δύο καταπιεσμένες κοινότητες βρήκαν καταφύγιο στη Γαλλία μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980 και το κυνήγι μαγισσών υπό το καθεστώς μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016. Αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του 19% που συγκέντρωσε το κόμμα HDP στη Γαλλία στις τελευταίες εκλογές και αυτή τη φορά θα έπρεπε λογικά να ενταχθούν στο ενιαίο μέτωπο της αντιπολίτευσης.

Για τους οπαδούς του Kiliçdaroglu στη Γαλλία, η μεγάλη πρόκληση είναι να πείσουν τους νέους, παραδοσιακά κατά του Ερντογάν, αλλά ορφανούς από μια πραγματική εκπροσώπηση. «Δεν βλέπουμε στο τουρκικό πολιτικό τοπίο έναν ηγέτη που να ενσαρκώνει τη νεολαία», λέει ο Samim Akgönül, διευθυντής του τμήματος Τουρκικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Υπήρχαν κεμαλιστές όπως οι δήμαρχοι Ekrem Imamoglu (Κωνσταντινούπολη) και Mansur Yavas (Άγκυρα), αλλά αναγκάστηκαν να ρίξουν λευκή πετσέτα και τώρα να στηρίξουν τον Kemal Kiliçdaroglu. Αυτός υπερβαίνει τα 74 χρόνια του, είναι ένας δεινόσαυρος της τουρκικής πολιτικής, χωρίς χάρισμα και μακριά από τις ανησυχίες της νιότης.

«Απελπισμένοι ακτιβιστές του κόμματος CHP»

Το κεμαλικό κόμμα δεν παραδέχεται την ήττα. Μέσω του δικτύου κοινοτικών ενώσεών του, οι διαφωνούντες ελέγχουν σχολαστικά την εγγραφή των μελών τους σε ξένους εκλογικούς καταλόγους. Προκειμένου να εξισορροπήσει τον συσχετισμό δυνάμεων, η αντιπολίτευση επενδύει μαζικά σε κοινωνικά δίκτυα για να προσελκύσει νέους ψηφοφόρους. Τα αντι-ερντογανικά κόμματα προσπαθούν με κάποιο τρόπο να πείσουν τους παραδοσιακούς υποστηρικτές του Προέδρου. «Συνάντησα ακτιβιστές του CHP που μου είπαν ότι ήταν απελπισμένοι επειδή οι Τούρκοι της Γαλλίας εμμένουν στις θέσεις τους», καταθέτει ο Aurélien Denizeau.

Πόσο μάλλον που τα κόμματα της αντιπολίτευσης δυσκολεύονται να χρηματοδοτηθούν. «Δεν μπορούμε να καταφέρουμε να πληρώσουμε ούτε το ενοίκιο για τις μικρές μας εγκαταστάσεις», αναφέρει ο Hüseyin Cicek, επίτιμος πρόεδρος του CHP στη Γαλλία. Σε αντίθεση με το προεδρικό κόμμα, το οποίο χρηματοδοτεί τουρκικά τζαμιά, προξενεία και πολιτιστικούς συλλόγους εδώ και 20 χρόνια, το κεμαλικό κόμμα δεν διαθέτει τόσους πόρους για προεκλογική εκστρατεία στο εξωτερικό. Αν και ο Ερντογάν και οι υπουργοί του δεν μπορούν πλέον να διοργανώνουν προεκλογικές συγκεντρώσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος, η ικανότητά τους να επηρεάζουν συνεχίζεται.

Το 2018, σχεδόν 160.000 Γαλλο–Τούρκοι προσήλθαν στις κάλπες με ποσοστό συμμετοχής κάτω του 50%, ενώ στην Τουρκία έφτασε το 85%. Η ψηφοφορία θα διεξαχθεί στα έξι τουρκικά προξενεία στη Γαλλία, καθώς και σε τρεις νέες πόλεις, το Κλερμόν, τη Μυλούζ και την Ορλεάνη.

Στις 9 Μαΐου θα συγκεντρωθούν όλες οι τουρκικές ψήφοι στη Γαλλία στη Λυών, όπου ένα αεροπλάνο που ναυλώθηκε ειδικά για την περίσταση θα μεταφέρει τα ψηφοδέλτια στην Τουρκία. Την ασφάλεια των καλπών θα διασφαλίσουν μέχρι και την καταμέτρηση στην Άγκυρα, το βράδυ της 14ης Μαΐου, οι εκπρόσωποι των κομμάτων.

 

Γιώργος Τσουκαλάς: «Αιγαίο» VS «Vilâyet-i Cezair-i Bahr-i Sefid» ( ولايت جزائر بحر سفيد).

0
 του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
Ως εκκωφαντικός κεραυνός εν αιθρία αντήχησε στην Αθήνα, η δήλωση του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών πως «υπάρχουν νησίδες και βραχονησίδες των οποίων δεν έχει καθοριστεί η κυριότητα τους» με την Συνθήκη της Λωζάνης (1923) και της Συνθήκης των Παρισίων (1947). Λόγω των σεισμών της 6ης Φεβρουαρίου 2023 στην Αντιόχεια, η ελληνική ηγέτιδα τάξη, ένθεν κακείθεν του πολιτικού φάσματος, προσδοκούσε εύλογα, κατά τον ελληνικό τρόπο σκέψης, σε μία νέα εποχή ειρήνης και διεθνούς δικαίου στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μόλις όμως πέρασε η εβδομάδα της ελληνικής Διακαινισίμου, κατά την οποία ο Κόσμος ανακαινίστηκε, ένας τουρκικός προεκλογικός χάρτης εμφάνισε ως τουρκικό έδαφος την Δυτική Θράκη και το Ανατολικό Αιγαίο.
«Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων;» (Ματθαίος, κστ’, 65). Οι Τούρκοι θεωρούν εξίσου δική τους την ελληνική γεωγραφία, ένα κατ’ αυτούς, δίκαιο εθνικό τους θέμα, παρά τις διεθνείς συνθήκες, που αναφέρεται τουλάχιστον στην Δυτική Θράκη και το Ανατολικό Αιγαίο – ενώ η βόρεια Κύπρος κατέχεται παράνομα επί μισόν αιώνα, και ασφαλώς δεν πρόκειται ποτέ να επιστραφεί στην Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς να αναγνωριστεί το προϊόν της παράνομης τουρκικής εισβολής του 1974.
Οι πολιτισμικοί λόγοι που η τουρκική κοινωνία εμφανίζει αυτές τις ιδεολογικές τάσεις είναι πολλοί, και σαφώς δεν είναι συγκυριακοί, αλλά άρρηκτα συνυφασμένοι με την ταυτότητά τους, τον τρόπο πρόσληψης του Κόσμου και των εαυτών τους – πότε ως οι άλλοτε νομάδες Μογγόλοι που έστηναν τις σκηνές τους και τα σύνορά τους έφταναν ως εκεί που τόξευαν το βέλος τους, πότε ως οι πρώην Ρωμιοί που τούρκεψαν και θεωρούν την ανεξάρτητη Ελλάδα ως κόλαφο για την δική τους ιστορική υπόσταση – και συνεπώς δεν θα μεταβληθούν μέσω των τουρκικών εκλογών. Εξάλλου, η Τουρκία έχει εκφράσει την βούληση να αλλάξει ακόμη και την ονομασία του Αιγαίου, το οποίο ονομάζει «Adalar Denizi» (Θάλασσα των Νήσων), ενώ πλέον χρησιμοποιεί και ένα εμπορικό σήμα με μία υβριδική λέξη, το «Turkaegean», το οποίο μάλιστα έχει αναγνωριστεί από το 2021 στο Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πως λέγεται το Αιγαίο; Ως γνωστόν, οι άνθρωποι ορίζουν την γεωγραφία – οι εκάστοτε πολιτισμοί που κυριαρχούν σε μια γεωγραφική ζώνη, βαφτίζουν την περιοχή με την γλώσσα τους, και την ερμηνεύουν μέσα από τα πολιτιστικά στοιχεία τους. Η θάλασσα βέβαια δεν αλλάζει, είτε λέγονταν «Αἰγαῖον» είτε «Vilâyet-i Cezair-i Bahr-i Sefid» ( ولايت جزائر بحر سفيد). Άλλωστε, κατά τον Πλάτωνα, η πραγματικότητα δεν είναι παρά μία αντανάκλαση του Κόσμου των Ιδεών. «Cuius regio, eius religio», τίνος το βασίλειο, εκείνου και η θρησκεία, όπως έλεγαν και στον Μεσαίωνα…
Εν προκειμένω, η συγκεκριμένη θάλασσα ονομάζονταν «Αἰγαῖον πέλαγος» στην ελληνική αρχαιότητα, «Ἄσπρη Θάλασσα» στον βυζαντινό μεσαίωνα, «Archipelago» από τους Βενετούς, «Vilâyet-i Cezair-i Bahr-i Sefid» ( ولايت جزائر بحر سفيد) στην οθωμανική περίοδο, και πάλι «Αιγαίο πέλαγος» μετά το 1913, «Aegean Sea» κατά την διεθνή ονομασία του 20ου αιώνα, στην αγγλική γλώσσα, ως lingua franca της εποχής… Μήπως στο μέλλον λέγεται διεθνώς «Turkaegean» (Τουρκαιγαίο) ή «Adalar Denizi» (Θάλασσα των Νήσων); Αναλόγως του κυρίαρχου πολιτισμού, το Αιγαίο βαφτίζεται, ξαναβαφτίζεται και θα αναβαφτίζεται…
Αν και ο Κόσμος αναγνωρίζει σήμερα την θαλερή αυτή θάλασσα ως Αιγαίο, προφανώς, μια ενδεχόμενη υποχώρηση του νεοελληνικού πολιτισμού στην εν λόγω γεωγραφία, και μια συννομή Ελλάδας και Τουρκίας επί του πολυνησιωτικού αυτού αρχιπελάγους, κατά τον 21ο αιώνα, θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου, για μια νέα ονοματοδοσία, μια καινούργια επωνυμία, δηλωτική της μεταβολής των συνθηκών – κατά μία φυσικά τουρκική ερμηνεία της αρχής «pacta sunt servanda rebus sic stantibus».
Άλλωστε, το «Αιγαίο» όπως το ξέρουμε, στην κοντόθωρη βιωματική μας μνήμη οι γενιές των ανθρώπων του καιρού μας, είναι απλώς ένα νεοελληνικό κατόρθωμα. Μόλις έναν αιώνα πριν, η θάλασσα αυτή άκουγε σε τούρκικο όνομα, καθώς το Αιγαίο άνηκε επί αιώνες στην παντοδύναμη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ως γνωστόν, η κατάσταση ανατράπηκε το 1912, κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο, όταν με την ιστορική Ναυμαχία της Έλλης (3/16 Δεκεμβρίου 1912, ανοιχτά του ακρωτηρίου της Έλλης, Στενά του Ελλησπόντου, Çanakkale boğazı στα τουρκικά), ο ελληνικός στόλος κατανίκησε τον οθωμανικό, που δεν ξαναβγήκε έκτοτε από τα Στενά – οπότε η θάλασσα αυτή ελέγχθηκε ολοκληρωτικά από την Ελλάδα. Σημειολογικά, πριν την έναρξη της καθοριστικής Ναυμαχίας της Έλλης, ο ριψοκίνδυνος Ναύαρχος, Παύλος Κουντουριώτης (1855-1935), προτού ορμήσει για τον παράτολμο σχηματισμό «Ταυ», πάνω στο «Αβέρωφ», εξέφρασε στην αρχαΐζουσα γλώσσα της εποχής, το εγχείρημά του να επαναφέρει, δικαιωματικά όπως πίστευε, το «Vilâyet-i Cezair-i Bahr-i Sefid» ( ولايت جزائر بحر سفيد) στην αρχική, αρχαιοελληνική του ονομασία, ως «Αιγαίο», με την περίφημη ιστορική φράση «ἐν ὀνόματι τοῦ Δικαίου πλέω μεθ‘ ὁρμῆς ἀκαθέκτου καί με τήν πεποίθησιν τῆς νίκης ἐναντίον τοῦ ἐχθροῦ τοῦ γένους».
Έτσι, από το σωτήριο για τον ελληνισμό έτος 1913 (Συνθήκη του Βουκουρεστίου – 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1913), το πέλαγος αυτό θα ακούει εκ νέου, διεθνώς και χωρίς αντιρρήσεις, στην ελληνική ονομασία, ως Αιγαίο…
Χωρίς αμφιβολία επί έναν αίωνα, έως και το 2020, καθώς έκτοτε πλέον οι Τούρκοι άρχισαν να ανατρέπουν την ελληνική ονομασία του Αιγαίου σε «Adalar Denizi» (Θάλασσα των Νήσων), και μάλιστα κατοχύρωσαν το 2021 στην Ευρωπαϊκή Ένωση το εμπορικό σήμα «Turkaegean» (Τουρκαιγαίο) – μια υβριδική επωνυμία, που επιθυμούν να κατοχυρώσουν και διεθνώς.
Προφανώς, η Τουρκία θέλει διακαώς να αναθεωρήσει τον ελληνικό όρο «Αιγαίο» που επιβλήθηκε διεθνώς μετά το 1913, εξαιτίας της τότε ιστορικής νίκης της Ελλάδας, μιας και θεωρεί χωρίς κανένα έρεισμα στο διεθνές δίκαιο πως τάχα «ασφυκτιά», καθώς τα ύδατα που βρέχουν τις τουρκικές ακτές είναι μόνον ό,τι απέμεινε από το δικό της παλιότερο «Vilâyet-i Cezair-i Bahr-i Sefid» ( ولايت جزائر بحر سفيد)…
Μήπως τον 21ο αιώνα χρειαστεί μια ελληνοτουρκική σύμβαση που να καθορίζει το δικαίωμα χρήσης της ονομασίας, όπως η Ελλάδα έκανε ήδη για την ονομασία «Μακεδονία» με την Συμφωνία των Πρεσπών (2018); Τουλάχιστον αυτό φαίνεται πως επιδιώκουν οι Τούρκοι, διαστρέφοντας τον ελληνικό διεθνή όρο, και αρνούμενοι – και σε ονοματολογικό επίπεδο – την κυριαρχία της Ελλάδας στην θάλασσα.
Παρόλ’ αυτά, ειδικά για το εμπορικό σήμα «Turkaegean», μπορεί να μην χρειαστεί καμία διμερής σύμβαση, καθώς αφ’ ενός η Τουρκία δεν διαπραγματεύεται όπως η άλλοτε ΠΓΔΜ, νυν Βόρεια Μακεδονία, για την ένταξη της σε κάποιο διεθνή οργανισμό – άλλωστε η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μοιάζει πιθανή για μια πλειάδα λόγων, αφ’ ετέρου το εμπορικό σήμα «Turkaegean» έχει ήδη καταχωρηθεί στο Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με διάρκεια ισχύος έως την 31η Ιουλίου 2031.
Ανάλογη προσπάθεια καταβάλλεται από την Τουρκία, για την κατοχύρωση του εμπορικού σήματος «Turkaegean» στις Η.Π.Α., χωρίς μέχρι τώρα να έχει ευοδωθεί.
Τι ακριβώς θα γίνει στο Αιγαίο;
Με βάση την Συνθήκη της Λωζάνης (1923) και την Συνθήκη των Παρισίων (1947) υπάρχουν σαφέστατα ελληνοτουρκικά σύνορα. Η συγκεκριμένη θάλασσα λέγεται διεθνώς Αιγαίο, ειδικά μετά την Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913). Η ακτή της Ανατολίας που βρέχεται από το Αιγαίο – και όχι το Τουρκαιγαίο (Turkaegean) – ανήκει στην Τουρκία.
Ως Αιγαίο νοείται το Αρχιπέλαγος και τα νησιά του, ενώ οι ηπειρωτικές ακτές της Ελλάδας και της Τουρκίας, δεν ανήκουν γεωγραφικά στο Αρχιπέλαγος αλλά είναι τμήματα των δύο χερσοννήσων. Όσο η Τουρκία ως μια κοινωνία της Μέσης Ανατολής δεν αναγνωρίζει καθ’ ολοκληρίαν το διεθνές δίκαιο ως τμήμα της κουλτούρας της, όσο ο τουρκικός νομικός πολιτισμός διαφοροποιείται από την αυστηρή παράδοση της Δύσης, και σχετικοποιεί τις αξίες του δικαίου, πολιτικοποιώντας αυτές, τόσο η Ελλάδα και ευρύτερα ο ελληνισμός θα πρέπει να αντιπαλεύει με όρους ισχύος, αν επιθυμεί την εφαρμογή των Συνθηκών στην περιοχή μας.

ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΣΤΟ ΣΟΥΔΑΝ

0

του Σεραφείμ Μηχιώτη

«Και γιά την ιστορία το C-130 ζει και βασιλεύει, σε πείσμα των γνωστών καταστροφολόγων!!!Και μία και το παίζουν κάποιοι ειδικοί, ας μάς υποδείξουν το κατάλληλο και πιό οικονομικό μέσο γιά να κάνουν αυτές τις μεταφορές του (μικρού αριθμού ατόμων!!!». Πιό απλά: Γιατί να είχε χρησιμοποιηθεί στις προηγηθείσες δύο επιχειρήσεις απεγκλωβισμού ολιγομελών ομάδων Ελλήνων από το Χαρτούμ, αεροσκάφος μεγαλύτερης μεταφορικής ικανότητας από αυτές που έγιναν κάλλιστα με τα «C-27» που ήσαν διαθέσιμα επί του πεδίου; Γιά κάθε νοήμονα και καλόπιστο τα επιχειρήματα είναι συντριπτικά…

 

ΤΟ «ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟ» ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΑΙΓΥΠΤΟ 

«C-13O» ΤΗΣ ΠΑ ΠΡΟΣΓΕΙΩΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 21:10 ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΣ 39 ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΑΝ ΤΟ ΦΛΕΓΟΜΕΝΟ ΧΑΡΤΟΥΜ

Ένα από το θέματα που δεν προσφέρονται γιά άκριτη εκμετάλλευση από τα ΜΜΕ, καθώς εμπίπτει σε ευαίσθητες πλευρές και πτυχές της ίδιας της ασφαλούς λειτουργίας των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, είναι αυτό της διαθεσιμότητας των πτητικών μέσων που διαθέτουν, στο επίπεδο κυρίως της Πολεμικής Αεροπορίας, αλλά επίσης του Στρατού Ξηράς και του Πολεμικού Ναυτικού.

Εξ αυτού του λόγου, κάθε πρωί-πρωί η Πολιτική και Στρατιωτική Ηγεσία του ΥΠΕΘΑ και οι εμπλεκόμενοι εν γένει ανώτατοι επιτελείς των τριών Κλάδων των ΕΔ λαμβάνουν καθημερινώς το Δελτίο Η(μερήσιας)Δ(ιάθεσης)Κ(ατάστασης)Α(εροσκαφών), στο οποίο εμπεριέχεται λεπτομερής ανάλυση των αεροσκαφών και ελικοπτέρων των τριών Κλάδων των ΕΔ, πάσης φύσεως και αποστολής, τα οποία είτε τελούν ΕΝ/ΕΝ (εν ενεργεία), είτε ΕΚ/ΕΝ (εκτός ενεργείας) και γιά ποιό λόγο, όπως βλάβες, προγραμματισμένες επισκευές και συντηρήσεις βάσει των ωρών πτήσεως που έχουν γράψει, περιορισμένες ή εκτεταμένες κ.ο.κ. Εννοείται δε, ότι, εξ αυτού του λόγου αυτή η αναφορά ΗΔΚΑ τυγχάνει διαβάθμισης και δη υψηλής, μη προσφερόμενη προς διαρροή και «αξιοποίηση» από τα ΜΜΕ και τελικώς όσων έχουν συμφέρουν να μαθαίνουν από αυτά, «φίλων» της χώρας…

Φρονώ, ότι σε αυτήν την περίπτωση εντάσσεται η περίπτωση των μεταγωγικών αεροσκαφών της ΠΑ, που είχαν σταλεί στη Νότια Αίγυπτο (τρία συνολικώς αεροσκάφη «C-27J» της 354ΜΤΜ και ένα «C-130H» της 355ΜΤΜ της δυνάμεως της 112ΠΜ, μικρότερης μεταφορικής ικανότητας τα πρώτα σε σχέση με το δεύτερο), με απόφαση που εκπορεύθηκε από τον ίδιο των Π/Θ Κυρ. Μητσοτάκη, προκειμένου να συμβάλουν στον επαναπατρισμό των Ελλήνων υπηκόων, που είχαν εμπλακεί στο Σουδάν, που έχει εμπλακεί στη δίνη εμφυλίου πολέμου, που ήδη έχει αρχίσει να σωρεύει δεινά στην πολύπαθη αυτή χώρα της Βορείου Αφρικής.

Είναι προφανές, βεβαίως, ότι το πότε και ποιά από τα μεγαγωγικά αεροσκάφη που είχαν σταλεί εκεί θα εχρησιμοποιούντο γιά τους σκοπούς της αποστολής τους, αυτό δεν θα αποτελούσε υπόθεση…αναλύσεων «ειδικών» στην απόσταση ασφαλείας των Αθηνών, αλλά προϊόν σταθμισμένης απόφασης επί τη βάσει σειράς κριτηρίων επί του πεδίου (περιλαμβανομένων και των οικονομικών), σε συνεννόηση με το Υπουργείο των Εξωτερικών, υπό την αποκλειστική έγκριση του οποίου τελούσε η όλη επιχείρηση.

Κάποιοι, όμως, που εννοούσαν στα «πολύ σοβαρά» την προηγούμενη…κατάσταση, όπως ανεφέρθη αμέσως πριν, δεν κουράσθηκαν να διερωτώνται δημοσίως, κατ’ επανάληψη και με δεικτικό τρόπο, “τί τρέχει με το C-130 στην Αίγυπτο»…

Τελευταίο δείγμα πρωϊνής αναφοράς, από τον γνωστό ιστότοπο «Militaire», που ανέφερε/έγραψε στις 06:19 σήμερα:

«Tο ΓΕΕΘΑ εξακολουθεί να σιωπά για το τι συμβαίνει με το μεταγωγικό αεροσκάφος C-130 της ΠΑ που μεταστάθμευσε στο Ασουάν της Αιγύπτου…Έχει βλάβη; Έχει καθηλωθεί; Δεν συμμετέχει σε καμία πτήση μεταφοράς Ελλήνων γιατί …έχει κάποιο σχέδιο το ΓΕΕΘΑ;Θα ρωτάμε κάθε μέρα, μέχρι να φιλοτιμηθούν να απαντήσουν…»

 

 

ΔΗΛΩΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ Μετά την προσγείωση του “C-130H” στην 112ΠΜ στην Ελευσίνα και την στάθμευση του αεροσκάφους, ο Π/Θ έκανε την ακόλουθη δήλωση: 

 «Ολοκληρώθηκε πριν από λίγο, με την ασφαλή επιστροφή του C-130 από το Χαρτούμ, η επιχείρηση διάσωσης των Ελλήνων συμπολιτών μας οι οποίοι εγκλωβίστηκαν στον εμφύλιο πόλεμο στο Σουδάν.

Θέλω να συγχαρώ το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, αλλά και την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, για την άρτια οργάνωση αυτής της σύνθετης αποστολής. Πάντα σε συνδυασμό και με άλλες φίλες χώρες καταφέραμε και επιστρέψαμε πίσω στην πατρίδα όσους συμπολίτες μας ήθελαν να φύγουν από την εμπόλεμη ζώνη, καθώς και έξι -αν δεν κάνω λάθος- τετράποδους φίλους μας οι οποίοι και αυτοί επέστρεψαν μαζί με την οικογένειά τους.

Η Ελληνική Πολιτεία οφείλει ανά πάσα στιγμή να φροντίζει για την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών, ασχέτως το πού αυτοί βρίσκονται. Και εύχομαι αυτή η μεγάλη περιπέτεια στο Σουδάν να τελειώσει σύντομα, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να επιστρέψουν με ασφάλεια στις εστίες τους. Οι Ένοπλές μας Δυνάμεις, για ακόμη μία φορά, μάς έβγαλαν ασπροπρόσωπους και φρόντισαν για την επιτυχή ολοκλήρωση αυτής της σύνθετης επιχείρησης».

Σήμερα, προς το μεσημέρι, εκδόθηκε από το ΥΠΕΞ επίσημη ανακοίνωση, βάσει της οποίας:

«Απογειώθηκε νωρίτερα σήμερα αεροσκάφος C-130 της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας από το Χαρτούμ, στο πλαίσιο επιχείρησης απεγκλωβισμού Ελλήνων πολιτών από το Σουδάν.

Το αεροσκάφος έχει ήδη εισέλθει με ασφάλεια στον εναέριο χώρο της Αιγύπτου, μεταφέροντας 39 άτομα, εκ των οποίων 20 είναι Έλληνες πολίτες και μέλη οικογενειών τους. Οι λοιποί απεγκλωβισθέντες είναι πολίτες άλλων κρατών-μελών της ΕΕ, καθώς και τρίτων χωρών.

Στην αποστολή συμμετέχει και Έλληνας διπλωματικός υπάλληλος.

Η άφιξη του αεροσκάφους της Πολεμικής Αεροπορίας στην Αθήνα αναμένεται σήμερα το βράδυ. (Προσγειώθηκε στην Ελευσίνα, όπως επληροφορήθην από τον Πατριάρχη του αμυντικού ρεπορτάζ, εξαιρετικό μου συνάδελφο Λεωνίδα Μπλαβέρη, στις 21:10 απόψε, 7/04/23)

Με την ολοκλήρωση της εν λόγω επιχείρησης, ο αριθμός των απεγκλωβισθέντων συμπατριωτών μας και μελών οικογενειών τους ανέρχεται στα 125 άτομα».

 


Και επειδή, αγαπητή σε κάποιους η προπαγάνδα, πλην φιλτέρα η αλήθεια, έλαβα το μεσημέρι σήμερα το ακόλουθο μήνυμα από φίλο Πτέραρχο, διατελέσαντα Διοικητή ΔΑΥ, στην οποία και υπάγονται τα μεταγωγικά αεροσκάφη της ΠΑ:

«Και γιά την ιστορία το C-130 ζει και βασιλεύει, σε πείσμα των γνωστών καταστροφολόγων!!!Και μία και το παίζουν κάποιοι ειδικοί, ας μάς υποδείξουν το κατάλληλο και πιό οικονομικό μέσο γιά να κάνουν αυτές τις μεταφορές του (μικρού αριθμού ατόμων!!!».

Πιό απλά: Γιατί να είχε χρησιμοποιηθεί στις προηγηθείσε δύο επιχειρήσεις απεγκλωβισμού ολιγομελών ομάδων Ελλήνων από το Χαρτούμ, αεροσκάφος μεγαλύτερης μεταφορικής ικανότητας από αυτές που έγιναν κάλλιστα με τα «C-27» που ήσαν διαθέσιμα επί του πεδίου; Γιά κάθε νοήμονα και καλόπιστο τα επιχειρήματα είναι συντριπτικά…

Εις ό,τι αφορά, πάντως, το «Militaire» φαίνεται ότι προκρίνει την «γραμμή» σε σχέση με την είδηση που ακολουθεί, με την σχετική ανακοίνωση του ΥΠΕΞ, που παρετέθη αμέσως προηγουμένως:

«Το “εξαφανισμένο” επί 4 ημέρες C-130 εμφανίστηκε και έκανε μεταφορά Ελλήνων από το Χαρτούμ. Αν η τετραήμερη αναμονή στο Ασουάν οφειλόταν σε βλάβη ή όχι παραμένει ερώτημα αφού το ΓΕΕΘΑ δεν έχει απαντήσει. Δεν γνωρίζουμε αν το ΓΕΕΘΑ “εκπροσωπείται” από υπόπτους ,ανώνυμους και σκοτεινούς λογαριασμούς στο twitter που στο παρελθόν έχουν δημοσιεύσει φωτογραφίες που έκαναν μεγάλη ζημιά σε εθνικά θέματα. Λογαριασμοί που με απίστευτο υβρεολογόγιο επιτίθενται σε δημοσιογράφους που έθεταν τέσσερις ημέρες τώρα το ερώτημα για το τι συμβαίνει με το C-130»

Πάντως, επειδή ο ίδιος ιστότοπος έχει ανοίξει βεντέτα με τη σύμπασα Ηγεσία του ΥΠΕΘΑ, βρίσκει την ευκαιρία γιά να το συνεχίσει, γράφοντας:

«Επειδή οι περιπτώσεις μπούλινγκ και όχι μόνο κατά δημοσιογράφων που ξεκινούν από “σκοτεινούς διαδρόμους” στο Χολαργό έχουν αρχίσει να πολλαπλασιάζονται , η ΕΣΗΕΑ που πρόσφατα έκανε και σεμινάρια μαζί με το ΓΕΕΘΑ, μήπως θα πρέπει να κινητοποιηθεί; Γιατί καλές οι οδηγίες και οι συμβουλές για το πως θα αντιμετωπίσουν οι δημοσιογράφοι τους κινδύνους στο πολεμικό ρεπορτάζ, αλλά πρώτα απ ΄ όλα θα πρέπει να διαφυλάξουν τη δουλειά τους, την οποία κινδυνεύουν να χάσουν μόνο και μόνο επειδή προσπαθούν να την κάνουν σωστά . Υπάρχει ήδη μία περίπτωση δημοσιογράφου του αμυντικού ρεπορτάζ που έχασε τη δουλειά του επειδή έγραψε κάτι που δεν ήταν ευχάριστο. Η ΕΣΗΕΑ είναι ενήμερη γι’ αυτό απ’ όσο γνωρίζουμε. Θα κάνει κάτι;»

Και το δικό μου σχόλιο: Κατ’ αρχήν ο εν λόγω συνάδελφος δεν έχει ανάγκη τη μαρτυρία του συγκεκριμένου ιστοτόπου, προκειμένου να υπερασπισθεί τη δημοσιογραφική του αξιοπρέπεια, τιμή και ανεξαρτησία, γιά να μη πω και το αντίθετο. Δεύτερον και σημαντικότερο, από ποιά ΕΣΗΕΑ προσδοκά το «Μilitaire» να λάβει θέση, παρακολούθημα το ίδιο του ΣΥΡΙΖΑ, όταν το 7μελές ΔΣ που ελέγχει την Ένωση αποτελεί συγκυβέρνηση τμήματος ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, όμηροι οι μεν των δε, ως και αντιστρόφως, συνεπώς εξ αντικειμένου απρόθυμοι και τελικώς αδύναμοι να επιληφθούν θεμάτων που θα απαιτούσε να σπάσουν αυγά, αμοιβαίως και εγνωσμένως εξουδετερωμένοι; Δεν γίνονται τέτοια…

Με την ευκαιρία τέλος του θέματος, καταχρώμενος ενδεχομένως της υπομονής όσων με τιμούν και με διαβάζουν, παραθέτω και το σχετικό διάλογο που είχα από το fb, απ’ αφορμής ανάρτηση του Αντιστρατήγου ε.α. Κώστα Λουκόπουλου και το δικό μου σχολιασμό.

Σεραφείμ Μηχιώτης

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της

Μάικλ Ρούμπιν πυροβολεί κατά ριπάς: «Τί θα συμβεί, αν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν της Τουρκίας πεθάνει;

0

-Μην κάνετε λάθος! Η βασιλεία του θα τελειώσει, με θάνατο, εξορία, φυλάκιση ή εκτέλεση»

Άλλο ένα άρθρο-κόλαφος από τον Αμερικανό αναλυτή κατά της Τουρκίας και του καθεστώτος Ερντογάν, με αφορμή την αδιαθεσία του Τούρκου προέδρου και τη φημολογία που έχει αναπτυχθεί γύρω από την υγεία του. «Μετά από 20 χρόνια Ερντογανισμού, δεν υπάρχει εύκολη επιστροφή στο status quo ante – Οι θεσμοί του Ερντογάν έχουν διαφθείρει ορισμένους τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στην Ευρώπη», σημειώνει.Επιμέλεια: ΧΑΚΈνα ακόμα σημαντικό άρθρο κατά της Τουρκίας και του καθεστώτος Ερντογάν έγραψε ο Αμερικανός Αναλυτής, Μάικλ Ρούμπιν, στην ιστοσελίδα 19fortyfive.com με αφορμή την αδιαθεσία του Ερντογάν κατά τη διάρκεια ζωντανής τηλεοπτικής του συνέντευξης στο Kanal7.


Παρά τις αδιάκοπες προσπάθειες της κυβέρνησης Ερντογάν, να πείσει ότι τα όσα λέγονται και γράφονται δεν είναι παρά ανυπόστατες φήμες, στην Τουρκία και στον έξω κόσμο κυρίαρχη είναι πια η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με την υγεία του Τούρκου προέδρου.
Ωστόσο ο Μάικλ Ρούμπιν στο κείμενο που δημοσίευσε με τίτλο: «Τί θα συμβεί, αν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν της Τουρκίας πεθάνει;» βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

O αναλυτής καλεί τη Δύση να μην βγάζει πρόωρα συμπεράσματα για το τέλος του Ερντογανισμού, γιατί έχει διεισδύσει 20 χρόνια βαθιά στην τουρκική κοινωνία, ιδιαίτερα στις δημόσιες υπηρεσίες και τα σώματα ασφαλείας. Μάλιστα επιβεβαιώνει αυτό που αναφέρουν συχνά αναλυτές, ότι η Τουρκία έχει διαφθείρει αξιωματούχος σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Παράλληλα υπογραμμίζει, ότι είναι πολύ δύσκολο με την ανατροπή του να φτάσουμε στο status quo ante.

“Έβαλε εθνικές μειονότητες τη μία εναντίον της άλλης και ενθάρρυνε το βασικό μίσος προς τους Έλληνες , τους Ασσύριους, τους Αρμένιους, τους Αλεβίτες και τους Κούρδους που δεν είχαν εμπειρία στη σημερινή Τουρκία από την εποχή των Νεότουρκων και στη συνέχεια του Μουσταφά Κεμάλ”, αναφέρει και επαναλαμβάνει μία αξίωση που φωνάζουμε καιρό στο Infognomonpolitics.gr, προς πάσα κατεύθυνση, ιδιαίτερα αυτήν την εποχή που έχει πλασαριστεί, ότι βρισκόμαστε σε περίοδο ήρεμων νερών με την Τουρκία:

 

“Οι τουρκικές δυνάμεις πρέπει να αποσυρθούν από τη Συρία, το Ιράκ και την Κύπρο. Πρέπει να σταματήσουν να απειλούν την Αρμενία και την Ελλάδα”.

Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο του Μάικλ Ρούμπιν:

Εάν ο Ερντογάν πεθάνει, θα είναι πολύ νωρίς για να γιορταστεί: Νωρίτερα σήμερα, κατά τη διάρκεια μιας τηλεοπτικής συνέντευξης, μια ξαφνική επείγουσα ιατρική βοήθεια κατέστρεψε τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Το γραφείο του Ερντογάν διέψευσε το περιστατικό ως αποτέλεσμα στομαχικού μικροβίου, αλλά φήμες κυκλοφορούν στην Τουρκία, ότι ο πρόεδρος υπέστη καρδιακή προσβολή και ότι η κατάστασή του επιδεινώθηκε ενώ ήταν στο νοσοκομείο.

Η Τουρκία είναι ένα αυταρχικό αστυνομικό κράτος χωρίς ελεύθερα μέσα ενημέρωσης και επομένως είναι αδύνατο σε αυτό το σημείο να γνωρίζουμε την αλήθεια. Κάθε δημοκράτης ξυπνά κάθε πρωί γνωρίζοντας πότε θα τελειώσει η κυβέρνησή του. Κάθε δικτάτορας ξυπνά με την ανησυχία, ότι σήμερα μπορεί να είναι η τελευταίο του μέρα. Ο Ερντογάν βρίσκεται εδώ και καιρό στο τελευταίο στρατόπεδο.

Μην κάνετε λάθος: Η βασιλεία του θα τελειώσει , με θάνατο, εξορία, φυλάκιση ή εκτέλεση. Η ιδέα ότι ένας άνθρωπος που περιφρονεί τη δημοκρατία θα παραιτηθεί οικειοθελώς ή θα επέτρεπε στους παρατηρητές των εκλογών να επιβεβαιώσουν την ήττα του είναι παραπλανητική, μια φαντασίωση διπλωματών και ερευνητών.
Εάν ο Ερντογάν πεθάνει ή αν χρησιμοποιήσει την κρίση της υγείας του για να περάσει την υποψηφιότητά του σε συγγενή ή πιόνι, ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε η Ευρώπη θα πρέπει να το γιορτάσουν. Μετά από 20 χρόνια Ερντογανισμού, δεν υπάρχει εύκολη επιστροφή στο status quo ante (στην προηγούμενη πολιτική κατάσταση δηλαδή).

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Ερντογάν έχει αναλάβει τον τραπεζικό τομέα και τις κρατικές επιτροπές ελέγχου. Μπόρεσε να κατηχήσει (ή τουλάχιστον προσπάθησε να κάνει πλύση εγκεφάλου) πάνω από 30 εκατομμύρια μαθητές. Αν και μπορεί να μην κατάφερε να δημιουργήσει τη «θρησκευτική γενιά» που υποσχέθηκε -η συσχέτιση της θρησκείας με τη διαφθορά στο μυαλό πολλών Τούρκων ήταν ένα φυσικό εμπόδιο σε τέτοιες προσπάθειες- άναψε τις φλόγες τόσο του συνωμοσιολογισμού όσο και του ακραίου εθνικισμού.

Απόφοιτοι θρησκευτικών ιδρυμάτων και ερντογανιστές κατέχουν πλέον ολόκληρη τη γραφειοκρατία. Ελλείψει μαζικής εκκαθάρισης, θα είναι αδύνατο να εξαλειφθούν.

Έχει επίσης μεταβάλλει τον στρατό: Κάθε στρατιώτης, ναύτης και πιλότος οφείλει πλέον την καριέρα και την πρόοδό του στην πίστη στον Ερντογάν. Αυτοί που έβαλαν πρώτα την Τουρκία βρίσκονται τώρα στη φυλακή.

Η τουρκική οικονομία είναι ερειπωμένη . Ο Ερντογάν και οι φίλοι του έχουν φύγει ή έχουν κλέψει ένα φημολογούμενο ποσό 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Κάποια από αυτά χάθηκαν στη Ρωσία, περισσότερα υπάρχουν στο Ντουμπάι ή στη Ντόχα, στα νησιά Κέιμαν ή στον Παναμά. Θα χρειαστεί διεθνής προσπάθεια για να ανακτηθούν τα κλεμμένα χρήματα. Το ιστορικό της διεθνούς κοινότητας σε τέτοιες προσπάθειες είναι φτωχό. Αν δεν ήταν, η αγορά ακινήτων του Λονδίνου θα είχε καταρρεύσει εδώ και πολύ καιρό.

Θα χρειαστεί ακόμη περισσότερος χρόνος για την αποκατάσταση της κοινωνίας. Η κληρονομιά των πραξικοπηματιών του 1960 και του 1980 ήταν κακή, αλλά του Ερντογάν ήταν χειρότερη. Οι πύλες της φυλακής πρέπει να ανοίξουν και τα θύματα του πολιτικού κυνηγιού μαγισσών να αποζημιωθούν. Εξόντωσε την κοινωνία των πολιτών. Δεν υπάρχει πλέον ανεξάρτητος τύπος για τον οποίο να μιλήσει, τουλάχιστον εντός της Τουρκίας.

Έβαλε εθνικές μειονότητες τη μία εναντίον της άλλης και ενθάρρυνε το βασικό μίσος προς τους Έλληνες , τους Ασσύριους, τους Αρμένιους, τους Αλεβίτες και τους Κούρδους που δεν είχαν εμπειρία στη σημερινή Τουρκία από την εποχή των Νεότουρκων και στη συνέχεια του Μουσταφά Κεμάλ.

Οι τουρκικές δυνάμεις πρέπει να αποσυρθούν από τη Συρία, το Ιράκ και την Κύπρο. Πρέπει να σταματήσουν να απειλούν την Αρμενία και την Ελλάδα.

Οι θεσμοί του Ερντογάν έχουν διαφθείρει ορισμένους τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στην Ευρώπη. Τα έγγραφα θα πρέπει να είναι ανοιχτά για επιθεώρηση για να δούμε ποιος και πώς προσπάθησε να παρακάμψει τη νομοθεσία των ΗΠΑ και πώς ορισμένοι πληρεξούσιοι κορόιδευαν τον Νόμο για την εγγραφή ξένων πρακτόρων. Το Κογκρέσο πρέπει να συνειδητοποιήσει πώς αυτός και ορισμένα ιδρύματα, δεξαμενές σκέψης και πανεπιστήμια της Ουάσιγκτον προσπάθησαν να τα παίξουν.

Το θέμα είναι το εξής: Θα υπάρχουν ευσεβείς πόθοι τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στις Βρυξέλλες, ότι τα χειρότερα στις σχέσεις με την Τουρκία έχουν τελειώσει. Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια, αλλά θα ήταν πρόωρο να πιστέψουμε ότι η επιστροφή στο status quo ante επίκειται.
Σίγουρα, τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Ευρώπη θα πρέπει να συνεργαστούν με μια μετα-Ερντογάν Τουρκία για να κινηθούν προς τη σωστή κατεύθυνση. Είναι προς το συμφέρον όλων να υπάρχει μια Τουρκία σε ειρήνη με τον εαυτό της και τους γείτονές της. Η Τουρκία πρέπει να είναι δύναμη σταθερότητας και δημοκρατίας παρά κλεπτοκρατίας. Θα πάρει χρόνο.

Ο Δρ. Michael Rubin είναι ανώτερος συνεργάτης του American Enterprise Institute, όπου ειδικεύεται στο Ιράν, την Τουρκία και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Είναι πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου, έζησε στο μεταπολεμικό Ιράν, στην Υεμένη και στο Ιράκ πριν και μετά τον πόλεμο. Πέρασε επίσης χρόνο με τους Ταλιμπάν πριν από την 11η Σεπτεμβρίου. Για περισσότερο από μια δεκαετία, δίδασκε μαθήματα στη θάλασσα για τις συγκρούσεις στο Κέρας της Αφρικής και τη Μέση Ανατολή, τον πολιτισμό και την τρομοκρατία, σε αναπτυγμένες μονάδες του Ναυτικού και των Πεζοναυτών των ΗΠΑ. Είναι συντάκτης του 19FortyFive.

infognomonpolitics.gr

 

Οι ΗΠΑ απειλούνται από μια απολύτως προβλέψιμη κρίση

0

Αν δεν υπάρξει συμφωνία στο Κογκρέσο για αναστολή του ορίου χρέους, οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές

Κάποια στιγµή µεταξύ Ιουνίου και Ιουλίου οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ξεμείνουν από μετρητά. Αυτή θα είναι η πρώτη μεγάλη δοκιμασία του προέδρου Τζο Μπάιντεν αφ’ ης στιγμής ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για μια δεύτερη θητεία στον Λευκό Οίκο.

Εάν οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικανοί δεν συμφωνήσουν να άρουν το όριο δανεισμού της κυβέρνησης, η χώρα μπορεί να υποστεί μια άνευ προηγουμένου καταστρεπτική χρεοκοπία.

Η ιστορία δείχνει ότι οι νομοθέτες θα καταλήξουν σε συμφωνία την τελευταία στιγμή, αλλά ακόμη και μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να αναταράξει τις ούτως ή άλλως ευάλωτες αγορές. Μετά τις πτωχεύσεις τραπεζών και την εντεινόμενη αστάθεια, το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται ο Αμερικανός πρόεδρος και το χρηματοπιστωτικό σύστημα των ΗΠΑ είναι μια προβλέψιμη κρίση.

Οι επενδυτές ανησυχούν για «μαύρους κύκνους», ή απροσδόκητα, σπάνια και καταστροφικά γεγονότα, σύμφωνα με τον ορισμό του συγγραφέα Νασίμ Νίκολας Ταλέμπ. Η αντιπαράθεση για το ανώτατο όριο του χρέους, όμως, είναι ένας «λευκός κύκνος», ή ένα εντελώς προβλέψιμο, πολύ συχνό γεγονός που έχει τη δυνατότητα να είναι τόσο επιζήμιο όσο το πιο σκοτεινό αδελφάκι του.

Το Κογκρέσο κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια για το ανώτατο όριο του χρέους, το οποίο περιορίζει το ποσό που μπορεί να δανειστεί το υπουργείο Οικονομικών για να εξοφλήσει τους λογαριασμούς του – αυτό συνέβη σχεδόν 80 φορές από το 1960. Το τελευταίο όριο είναι τα 31,4 τρισ. δολ. Η Moody’s Analytics εκτιμά ότι η καταληκτική ημερομηνία, το λεγόμενο «X-date», θα μπορούσε να φτάσει στα τέλη Ιουλίου. Τα ασθενέστερα από τα αναμενόμενα φορολογικά έσοδα, ωστόσο, αυξάνουν τις πιθανότητες να μείνει χωρίς μετρητά η κυβέρνηση στις αρχές Ιουνίου.

Το να παρέλθει αυτή η ημερομηνία άνευ συμφωνίας στο Κογκρέσο θα σήμαινε χρεοκοπία. Το υπ. Οικονομικών θα αδυνατούσε να εκδώσει ομόλογα για να χρηματοδοτήσει τις ανάγκες του κράτους. Κι αυτό με τη σειρά του θα υποχρεωνόταν να μειώσει δραματικά τις δαπάνες για να διαγράψει το δημοσιονομικό έλλειμμα των 350 δισ. δολαρίων.

Αυτές οι περικοπές θα συρρικνώσουν, σε μόλις ένα χρόνο, την οικονομία κατά 4% και θα εξαλείψουν περίπου 7 εκατομμύρια θέσεις εργασίας, αυξάνοντας την ανεργία στο 8% από το σημερινό 3,5%, σύμφωνα με τη Moody’s.

Το χρηματιστήριο θα απολέσει πιθανώς το ένα πέμπτο της αξίας του, εξανεμίζοντας 10 τρισ. δολάρια από την περιουσία των νοικοκυριών. Επιπλέον, η Fed πιθανότατα δεν θα είναι σε θέση να δεχθεί κρατικά ομόλογα των ΗΠΑ ως εγγύηση, καθιστώντας σχεδόν αδύνατο το να παράσχει ρευστότητα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε όλες τις προηγούμενες διαμάχες για τον κρατικό δανεισμό, το Κογκρέσο κατέληξε να αυξήσει ή να αναστείλει το ανώτατο όριο του χρέους.
Καθημερινή