Αρχική Blog Σελίδα 1674

Γιάννης Ρίτσος

0

Γιάννης Ρίτσος (1909 – 1990)

Σπουδαίος και πολυγραφότατος έλληνας ποιητής, με διεθνή απήχηση, που ανήκει στη λεγόμενη «γενιά του ‘30. Ο «Επιτάφιος», η «Ρωμιοσύνη» και η «Σονάτα υπό το Σεληνόφως» είναι τρία από τα πιο γνωστά έργα του. Το 1975 προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Ο Γιάννης Ρίτσος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά την πρωτομαγιά του 1909. Ήταν το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά του μεγαλοκτηματία Ελευθέριου Ρίτσου και της Ελευθερίας Βουζουναρά. Τα τρία μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν η Νίνα (1898-1970), ο Μίμης (1899-1921) και η Λούλα (1908- 1995).

Το 1919 αποφοίτησε από το Σχολαρχείο της Μονεμβασιάς και το 1921 γράφτηκε στο Γυμνάσιο του Γυθείου. Την ίδια χρονιά πέθαναν ο αδερφός του Μίμης και η μητέρα του Ελευθερία, και οι δύο από φυματίωση. Το 1924 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στο περιοδικό «Διάπλαση των Παίδων» με το ψευδώνυμο «Ιδανικόν Όραμα».

Το 1925 ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Γύθειο και έφυγε με την αδερφή του Λούλα για την Αθήνα. Είχε προηγηθεί η οικονομική καταστροφή του πατέρα του κι έτσι ο ποιητής αναγκάστηκε να εργαστεί για τα προς το ζην, αρχικά ως δακτυλογράφος και στη συνέχεια ως αντιγραφέας στην Εθνική Τράπεζα. Το 1926 προσβλήθηκε και ο ίδιος από φυματίωση και επέστρεψε στη Μονεμβασιά ως το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, οπότε γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας, χωρίς να μπορέσει ποτέ να φοιτήσει. Συνέχισε να εργάζεται ως βοηθός βιβλιοθηκαρίου και γραφέας στο Δικηγορικό Σύλλογο της Αθήνας.

Τον Ιανουάριο του 1927 νοσηλεύτηκε στην κλινική Παπαδημητρίου και τον επόμενο μήνα στο σανατόριο «Σωτηρία», όπου έμεινε τελικά για τρία χρόνια. Στη «Σωτηρία» ο Ρίτσος γνωρίστηκε με τη Μαρία Πολυδούρη και με μαρξιστές και διανοούμενους της εποχής του, ενώ παράλληλα έγραψε κάποια ποιήματά του που δημοσιεύτηκαν στο φιλολογικό παράρτημα της Εγκυκλοπαίδειας «Πυρσός». Από το φθινόπωρο του 1930 και για ένα χρόνο έζησε στα Χανιά, αρχικά στο φθισιατρείο της Καψαλώνας και μετά από προσωπική του καταγγελία των άθλιων συνθηκών ζωής που επικρατούσαν εκεί σε τοπική εφημερίδα, μεταφέρθηκε μαζί με όλους τους τρόφιμους στο σανατόριο Άγιος Ιωάννης.

Τον Οκτώβριο του 1931 επέστρεψε στην Αθήνα κι ανέλαβε τη διεύθυνση του καλλιτεχνικού τμήματος της Εργατικής Λέσχης. Εκεί σκηνοθέτησε και συμμετείχε σε παραστάσεις. Η υγεία του βελτιώθηκε σταδιακά, το ίδιο και τα οικονομικά του με τη βοήθεια της αδερφής του Λούλας, που είχε στο μεταξύ παντρευτεί και φύγει για την Αμερική. Τον επόμενο χρόνο, ο πατέρας του μπήκε στο Ψυχιατρείο στο Δαφνί (όπου πέθανε το 1938) και πέντε χρόνια αργότερα τον ακολούθησε η Λούλα, η οποία πήρε εξιτήριο το 1939.

Το 1933 συνεργάστηκε με το αριστερό περιοδικό «Πρωτοπόροι» και για τέσσερα χρόνια ως ηθοποιός με τους θιάσους Ζωζώς Νταλμάς, Ριτσιάρδη, Παπαϊωάννου και Μακέδου. Το 1934 άρχισε να αρθρογραφεί από τις στήλες του Ριζοσπάστη κι εξέδωσε την πρώτη του συλλογή με τίτλο «Τρακτέρ» με το ψευδώνυμο Σοστίρ (αναγραμματισμό του επιθέτου του). Τον ίδιο χρόνο έγινε μέλος του ΚΚΕ, στο οποίο παρέμεινε πιστός μέχρι το θάνατό του. Το 1935 κυκλοφορεί τη δεύτερη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Πυραμίδες» και προσλαμβάνεται ως επιμελητής κειμένων στις εκδόσεις «Γκοβόστη».

Στις 9 Μαΐου 1936 γίνονται στη Θεσσαλονίκη αιματηρές ταραχές, κατά τη διάρκεια της μεγάλης καπνεργατικής απεργίας. Την επομένη, ο Ρίτσος βλέπει στο «Ριζοσπάστη» τη φωτογραφία μιας μάνας να θρηνεί το νεκρό παιδί της και παίρνει αφορμή για να γράψει ένα από πιο δημοφιλή ποίηματά του, τον «Επιτάφιο», που εκδίδεται σε 10.000 αντίτυπα. Με τη δικτατορία Μεταξά (1936-1940) τα τελευταία 250 καίγονται στους στύλους του Ολυμπίου Διός.

Το 1937 νοσηλεύτηκε στο σανατόριο της Πάρνηθας και τον ίδιο χρόνο, συγκλονισμένος από την αρρώστια της πολυαγαπημένης του αδελφής Λούλας, γράφει την ποιητική σύνθεση «Το τραγούδι της αδελφής μου», ένα από τα ωραιότερα λυρικά της νεοελληνικής ποίησης. Ο Κωστής Παλαμάς, εντυπωσιασμένος από το ποίημα, έγραψε τους στίχους – εγκώμιο για τον Ρίτσο:

Γρήγορο αργοφλοίβισμα της γαλάζιας πλάσης
Να παραμερίσουμε για να περάσης.

Το 1938 κυκλοφορεί η «Εαρινή Συμφωνία» και προσλαμβάνεται στο Εθνικό Θέατρο. Δύο χρόνια αργότερα, εκδίδει την «Παλιά μαζούρκα σε ρυθμό βροχής» και προσλαμβάνεται ως χορευτής στη Λυρική Σκηνή.

Στη διάρκεια της Κατοχής, ο Ρίτσος έζησε κατάκοιτος, παρόλα αυτά συμμετείχε στη δραστηριότητα του μορφωτικού τμήματος του ΕΑΜ και αρνήθηκε να δεχτεί χρήματα από έρανο όταν κινδύνεψε η ζωή του από τις κακουχίες το 1942. Μετά την ήττα του ΕΛΑΣ στα «Δεκεμβριανά» ακολούθησε τις δυνάμεις του στη σύμπτυξη. Περνά από τη Λαμία, όπου συναντά τον Άρη Βελουχιώτη και φθάνει μέχρι την Κοζάνη, όπου ανεβάστηκε το θεατρικό του «Η Αθήνα στ’ άρματα». Το 1945 γράφει τη «Ρωμιοσύνη», ένα ακόμη δημοφιλές ποίημά του, που το μελοποίησε το 1966 ο Μίκης Θεοδωράκης.

Στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου εξορίστηκε λόγω της αριστερής δράσης του στο Κοντοπούλι της Λήμνου (1948), στη Μακρόνησο (1949) και στον Άγιο Ευστράτιο (1950-1951). Το 1952 επέστρεψε στην Αθήνα και πολιτεύτηκε στην ΕΔΑ. Το 1954 παντρεύτηκε την παιδίατρο Φηλίτσα Γεωργιάδου από τη Σάμο, με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Έρη (1955). Το 1956 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση ως μέλος αντιπροσωπείας διανοουμένων και δημοσιογράφων και την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο ποίησης για τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος». Όταν το διάβασε ο σπουδαίος γάλλος ποιητής και συγγραφέας Λουί Αραγκόν (1897-1982) αισθάνθηκε «το βίαιο τράνταγμα μιας μεγαλοφυΐας» και αποφάνθηκε πως ο δημιουργός του είναι «ο μεγαλύτερος από τους ποιητές του καιρού μας που βρίσκονται στη ζωή».

Το 1960 ο Μίκης Θεοδωράκης μελοποίησε τον «Επιτάφιο» και σηματοδότησε την περίοδο της διάδοσης της μεγάλης ποίησης στο πλατύ κοινό. Το 1962 ο Ρίτσος επισκέφθηκε τη Ρουμανία και συναντήθηκε με το Ναζίμ Χικμέτ, του οποίου μετέφρασε ποίηματα στα ελληνικά. Κατόπιν πήγε στην Τσεχία και τη Σλοβακία, όπου ολοκλήρωσε την Ανθολογία Τσέχων και Σλοβάκων ποιητών, την Ουγγαρία και τη Λ. Δ. της Γερμανίας. Το 1964 συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές με την ΕΔΑ.

Όταν ξέσπασε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, οι φίλοι του τον ειδοποίησαν να κρυφτεί, εκείνος όμως δεν έφυγε από το σπίτι του. Τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν στον Ιππόδρομο του Φαλήρου. Στα τέλη Απριλίου μεταφέρθηκε στη Γυάρο και αργότερα στο Παρθένι της Λέρου. Το 1968 νοσηλεύθηκε στον «Άγιο Σάββα» και στη συνέχεια τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό στο σπίτι της γυναίκας του στο Καρλόβασι της Σάμου. Το 1970 επέστρεψε στην Αθήνα, μετά όμως από άρνησή του να συμβιβαστεί με το καθεστώς του Παπαδόπουλου εξορίστηκε εκ νέου στη Σάμο ως το τέλος του χρόνου που μπήκε για εγχείρηση στη Γενική Κλινική Αθηνών. Το 1973 συμμετείχε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Μετά την πτώση της δικτατορίας και τη μεταπολίτευση έζησε κυρίως στην Αθήνα, όπου συνέχισε να γράφει με πυρετώδεις ρυθμούς. Το 1975 αναγορεύτηκε σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τιμήθηκε με το μεγάλο γαλλικό βραβείο ποίησης «Αλφρέ ντε Βινί». Τον επόμενο χρόνο τιμήθηκε με το βραβείο «Λένιν» στη Μόσχα. Ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια αναγορεύσεις του σε διάφορα ξένα πανεπιστήμια: Μπίρμιγχαμ (1978), Καρλ Μαρξ της Λειψίας (1984) και Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1987). Το 1986 του απονεμήθηκε το βραβείο «Ποιητής διεθνούς ειρήνης» του ΟΗΕ.

Ο Γιάννης Ρίτσος έφυγε από τη ζωή στις 11 Νοεμβρίου 1990, αφήνοντας πίσω του 50 ανέκδοτες ποιητικές συλλογές. Ενταφιάστηκε τρεις μέρες αργότερα στη γενέτειρά του Μονεμβασιά.

Το κύριο σώμα του έργου του συγκροτούν πάνω από 100 ποιητικές συλλογές, 9 πεζογραφήματα και 4 θεατρικά έργα. Οι μελέτες για ομοτέχνους του, οι πολυάριθμες μεταφράσεις και χρονογραφήματα, καθώς και άλλα δημοσιεύματα συμπληρώνουν την εικόνα του χαλκέντερου δημιουργού.

Πηγή: https://www.sansimera.gr

© SanSimera.gr

Εργατική Πρωτομαγιά

0

Ετήσια γιορτή, με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας. Με συγκεντρώσεις και πορείες, η εργατική τάξη βρίσκει την ευκαιρία να καθορίσει το διεκδικητικό της πλαίσιο για το μέλλον. 

Ετήσια γιορτή, με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας. Με συγκεντρώσεις και πορείες, η εργατική τάξη βρίσκει την ευκαιρία να προβάλει τα κοινωνικά και οικονομικά της επιτεύγματα και να καθορίσει το διεκδικητικό της πλαίσιο για το μέλλον. Η Πρωτομαγιά είναι απεργία και όχι αργία, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου.

Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας.

Τα γεγονότα του Σικάγου

Τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886 για το οκτάωρο, ωθούμενα από τις επιτυχημένες διεκδικήσεις των καναδών συντρόφων τους. Την περίοδο εκείνη το κανονιστικό πλαίσιο εργασίας στις ΗΠΑ ήταν σχεδόν ανύπαρκτο και οι εργοδότες μπορούσαν να απασχολούν το προσωπικό τους κατά το δοκούν, ακόμη και τις Κυριακές.

Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Την Πρωτομαγιά του 1886 έγινε στο Σικάγο η πιο μαχητική πορεία, με τη συμμετοχή 90.000 ανθρώπων. Στην κεφαλή της πορείας ήταν ο αναρχοσυνδικαλιστής Άλμπερτ Πάρσονς, η γυναίκα του Λούσι και τα επτά παιδιά τους.

 

Το πρώτο αίμα χύθηκε δύο ημέρες αργότερα έξω από το εργοστάσιο ΜακΚόρμικ στο Σικάγο. Απεργοσπάστες προσπάθησαν να διασπάσουν τον απεργιακό κλοιό και ακολούθησε συμπλοκή. Η Αστυνομία και οι μπράβοι της επιχείρησης επενέβησαν δυναμικά. Σκότωσαν τέσσερις απεργούς και τραυμάτισε πολλούς, προκαλώντας οργή στην εργατική τάξη της πόλης.Την επομένη αποφασίστηκε συλλαλητήριο καταδίκης της αστυνομικής βίας στην Πλατεία Χεϊμάρκετ, με πρωτοστατούντες τους αναρχικούς. Η συγκέντρωση ήταν πολυπληθής και ειρηνική. Το κακό, όμως, δεν άργησε να γίνει. Οι αστυνομικές δυνάμεις πήραν εντολή να διαλύσουν δια της βίας τη συγκέντρωση και τότε από το πλήθος των απωθούμενων διαδηλωτών ρίφθηκε μια χειροβομβίδα προς το μέρος τους, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες. Η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά βούληση κατά των συγκεντρωμένων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον τέσσερις διαδηλωτές και να τραυματιστεί απροσδιόριστος αριθμός, ενώ έξι αστυνομικοί έχασαν τη ζωή τους από πυρά (φίλια ή των διαδηλωτών παραμένει ανεξακρίβωτο), ανεβάζοντας τον αριθμό τους σε επτά.

Για τη βομβιστική επίθεση, που προκάλεσε τον θάνατο του αστυνομικού, κατηγορήθηκαν οι αναρχοσυνδικαλιστές Άουγκουστ Σπις, Γκέοργκ Έγκελ, Άντολφ Φίσερ, Λούις Λινγκ, Μίκαελ Σβαμπ, Σάμουελ Φίλντεν, Όσκαρ Νίμπι και Άλμπερτ Πάρσονς, που ήταν από τους οργανωτές της διαδήλωσης. Όλοι, εκτός του Πάρσονς και του Φίλντεν, ήταν γερμανοί μετανάστες. Η δίκη των οκτώ ξεκίνησε στις 21 Ιουνίου 1886. Ο εισαγγελέας Τζούλιους Γκρίνελ ζήτησε τη θανατική ποινή και για τους οκτώ κατηγορουμένους, χωρίς να προσκομίσει κανένα στοιχείο που να τους συνδέει με τη βομβιστική επίθεση. Απλώς, είπε ότι οι κατηγορούμενοι ενθάρρυναν με τους λόγους τους τον άγνωστο βομβιστή να πραγματοποιήσει την αποτρόπαια πράξη του, γι’ αυτό κρίνονται ένοχοι συνωμοσίας.

Από την πλευρά της, η υπεράσπιση έκανε λόγο για προβοκάτσια και συνέδεσε τη βομβιστική επίθεση με το διαβόητο πρακτορείο ντετέκτιβ «Πίνκερτον», που συχνά χρησιμοποιούσαν οι εργοδότες ως απεργοσπαστικό μηχανισμό. Οι ένορκοι εξέδωσαν την ετυμηγορία τους στις 20 Αυγούστου 1886 κι έκριναν ενόχους και τους οκτώ κατηγορούμενους. Οι Σπις, Έγκελ, Φίσερ, Λινγκ, Σβαμπ, Φίλντεν και Πάρσονς καταδικάστηκαν σε θάνατο, ενώ ο Νίμπι σε κάθειρξη 15 ετών. Μετά την εξάντληση και του τελευταίου ενδίκου μέσου, ο κυβερνήτης της Πολιτείας του Ιλινόις, Ρίτσαρντ Όγκλεσμπι, μετέτρεψε σε ισόβια τις θανατικές ποινές των Σβαμπ και Φίλντεν, ενώ ο Λιγκ αυτοκτόνησε στο κελί του. Έτσι, στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Σπις, Πάρσονς, Φίσερ και Έγκελ οδηγήθηκαν στην αγχόνη, τραγουδώντας τη «Μασσαλιώτιδα». Η δίκη των οκτώ θεωρείται από διαπρεπείς αμερικανούς νομικούς ως μία από τις σοβαρότερες υποθέσεις κακοδικίας στην ιστορία των ΗΠΑ.

Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

 

Στη χώρα μας, ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς έγινε το 1893, στην Αθήνα, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη. Η 1η Μαΐου ήταν Σάββατο και εργάσιμη. Έτσι, επελέγη η Κυριακή 2 Μαΐου, για να έχει η γιορτή μαζικό χαρακτήρα. 

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Σοσιαλιστής», που εξέδιδε ο Καλλέργης, στις 5 το απόγευμα της Κυριακής συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο πάνω από 2.000 σοσιαλιστές και εργαζόμενοι. Η «Εφημερίς» τους υπολόγισε μόνο σε 200 και σημείωνε σε άρθρο της: «Οι πλείστοι εξ αυτών ήσαν εργάται, ευπρεπώς κατά το πλείστον ενδεδυμένοι, με ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης, και πολύ ήσυχοι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πρώτοι σοσιαλισταί εν Ελλάδι, και συνήλθον χθες εις το πρώτον αυτών εν Αθήναις συλλαλητήριον».

Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα το οποίο είχε ως εξής:
«Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου, ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. εν τω Αρχαίω Σταδίω, οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» και υπό μισθόν πάσχοντες εψηφίσαμεν:
Α) Την Κυριακήν να κλείωσι τα καταστήματα, καθ’ όλην την ημέραν, και οι πολίται ν’ αναπαύωνται.
Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν.
Γ) Ν’ απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.
Δ) Το συμβούλιον του «Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλήν.»

Το ψήφισμα επεδόθη, τελικά, στον Πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου 1893 από τον Σταύρο Καλλέργη. Ο πρωτοπόρος σοσιαλιστής ανήλθε στη συνέχεια στο δημοσιογραφικό θεωρείο και περίμενε με ανυπομονησία από τον Πρόεδρο της Βουλής να το εκφωνήσει. Αυτός κωλυσιεργούσε και «ησχολείτο εις την ανάγνωσιν ετέρων αναφορών προερχομένων εκ διαφόρων προσώπων και πραγματευομένων κατά το μάλλον και ήττον περί ανέμων και υδάτων», όπως έγραψε στον «Σοσιαλιστή».

Ο Καλλέργης διαμαρτυρήθηκε μεγαλοφώνως και με εντολή του Προέδρου συνελήφθη για διατάραξη της συνεδρίασης. Οι στρατιώτες της φρουράς, αφού τον κτύπησαν με τα κοντάκια των όπλων τους, τον μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε επί διήμερο. Στις 9 Δεκεμβρίου 1983 δικάστηκε και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών, τις οποίες εξέτισε στις φυλακές του Παλαιού Στρατώνα. Με τον περιπετειώδη αυτό τρόπο έληξε και τυπικά ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα.

Πηγή: https://www.sansimera.gr
© SanSimera.gr

ΠΟΥ ΠΑΜΕ; ΠΟΛΙΤΙΚΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ.

40
του Παντελή Σαββίδη
Σε ένα ενδιαφέρον κείμενό του ο Γιώργος Καραμπελιάς αναλύει τις πολιτικές προτιμήσεις της ελληνικής κοινωνίας βασιζόμενος σε μια δημοσκόπηση της Metron Analysis στις 23 Απριλίου.
Τα συμπεράσματα είναι ενδιαφέροντα:
Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων αυτοχαρακτηρίζεται ως μεσαία τάξη, δηλαδή 51%, ενώ στην εργατική τάξη θεωρούν ότι ανήκουν μόλις το 8%, έναντι 27% των «μικρομεσαίων».
Ο Καραμπελιάς σχολιάζει το στοιχείο αυτό εκτιμώντας ότι η ελληνική κοινωνία στην πλειοψηφία της αρνείται την κοινωνική πόλωση και γι’ αυτό η σχετική ταξική φρασεολογία εκπορεύεται μάλλον από υψηλότερα κοινωνικά και εισοδηματικά στρώματα της διανοούμενης Αριστεράς.
Νομίζω πως κοινωνική πόλωση στους δρόμους δεν έχει εμφανιστεί. Οι περιπτώσεις είναι ελάχιστες σε σχέση με το οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει σημαντικό μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Η εισοδηματική πόλωση είναι εμφανής χωρίς να εκδηλώνεται σε διαδηλώσεις και αυτό έχει τη σημασία του.
Το αδιέξοδο και η κατάληξη των “αγανακτισμέων” επηρέασε την κοινωνική συμπεριφορά.
Η κρίση, κατά κοινή διαπίστωση επηρέασε, κυρίως, την μεσαία τάξη. Ο αυτοπροσδιορισμός του 51% ως μεσαίας τάξης πρέπει να γίνει αποδεκτός με επιφύλαξη. Ποια είναι τα κριτήρια τοποθέτησης στο ταξικό φάσμα;
Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο του Καραμπελιά είναι η διαπίστωσή του ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει τα υψηλότερα ποσοστά του, 25,5%% στην ανώτερη τάξη –που εκπροσωπεί το 6% των ψηφοφόρων– και πλησιάζει το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας, που θεωρείται το κατεξοχήν αστικό κόμμα και έχει το 32%.
Εάν προσθέσουμε- λέει ο Καραμπελιάς- και το 9,9% του ΠΑΣΟΚ και το 4,4% του ΜέΡΑ25, βλέπουμε ότι σχεδόν το 40% της αυτοχαρακτηριζομένης «ανώτερης τάξης», υποστηρίζει τα τρία κόμματα της Αριστεράς και της κεντροαριστεράς, έναντι 32% του «αστικού κόμματος» Νέα Δημοκρατία!
Το δικό μου σχόλιο στο σημείο αυτό είναι πως, πλέον, σε επίπεδο κοινωνίας και όχι αναλυτών έχει ξεπερασθεί το χάσμα αριστεράς-δεξιάς. Εννοώ το χάσμα με βάση την οικονομική προσέγγιση.
Η “ανώτερη” τάξη δεν ανησυχεί μήπως χάσει το εισόδημά της απο ένα κόμμα όπως ο Συριζα στην εξουσία. Αντιθέτως, πιστεύει πως σε ορισμένες περιπτώσεις εν ονόματι του αριστερού άλλοθι, ο Συριζα μπορεί να ελέγξει καλύτερα τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό, όπως έγινε την περίοδο των μνημονίων.
Η “ανώτερη” αυτή τάξη δεν προσδοκά ιδιαίτερα οφέλη απο την αξιοποίηση, ας πούμε, των υδρογοναναθράκων στην ελληνική ΑΟΖ γι αυτό μπορεί να βλέπει θετικά την θέση του Συριζα για παραίτηση απο την διεκδίκηση εξορύξεων για να ηρεμήσει η αντιπαράθεση με την Τουρκία και η “ανώτερη” αυτή τάξη να έχει το κεφάλι της ήσυχο.
Δεν ανησυχεί, επίσης, για ζητήματα φύλου, φυλής και ιστορικής ταυτότητας. Έχει τη δυνατότητα να είναι κινητική σε διεθνές επίπεδο και θεωρεί ξεπερασμένες τις θεωρίες περί εθνικής ταυτότητας.
Αυτά δικαιολογούν την θέση της υπερ των κομμάτων της λεγόμενης αριστεράς, τα οποία χαρακτηρίζονται απο την ιδεολογία που προαναφέρθηκε.
Το 32% που δίνει στην ΝΔ είναι απο μια υποσυνείδητη αίσθηση ότι το κόμμα αυτό εκφράζει την “ανώτερη” τάξη διαχρονικά και απο την αποδοχή και απο την ίδια (τη ΝΔ) των παραπάνω θέσεων. Η σημερινή “ανώτερη” τάξη έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά απο την αστική τάξη της εποχής της βιομηχανικής επανάστασης. Οι αστοί, τότε, είχαν μια εθνική ιδεολογία που εξυπηρετούσε την κοινωνική άνοδό τους, την κατάληψη της εξουσίας και την διαχείριση της κοινωνίας.
Σήμερα τα διακυβεύματα είναι διαφορετικά. Κυρίως, δεν περιορίζονται στο εθνικό πλαίσιο. Γι αυτό και οι εθνικές ιδεολογίες αναπαράγονται απο κοινωνικά στρώματα τα οποία αναζητούν την ασφάλεια στο εθνικό κράτος και την ιδεολογική αναπαραγωγή τους στα όριά τους. Οι κυρίαρχες δυνάμεις, όμως, των εθνικών κρατών αμφισβητούν αυτήν την προσέγγιση. Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική φάση απο το παλιό στο νέο χωρίς να μπορεί να προσδιοριστεί η εξέλιξη. Πάντως, καταλύτης θα είναι η τεχνητή νοημοσύνη.
Ενδιαφέρον, επίσης, στοιχείο είναι ότι τα εργατικά στρώματα (8%) δεν υποστηρίζουν το ΚΚΕ στην πλειοψηφία τους αλλά κόμματα της καλούμενης ακροδεξιάς,
Συμπέρασμα του Καραμπελιά είναι ότι η παλιά ταξική αντιπαράθεση Αριστεράς-Δεξιάς έχει πλέον εξαντληθεί. Το κατεξοχήν αστικό κόμμα η Νέα Δημοκρατία είναι κόμμα της μεσαίας τάξης από την άποψη της κοινωνικής στήριξης ενώ και τα αριστερά κόμματα είναι εξίσου ή περισσότερο «μεγαλο-αστικά» με τη Νέα Δημοκρατία.
Όσο για τη νέα γενιά-λέει ο Καραμπελιάς- αυτή μοιάζει σε ένα μεγάλο μέρος της να πελαγοδρομεί: μεταξύ της μηδενιστικής Αριστεράς του ΜέΡΑ25 και των πολυάριθμων γκρουπούσκουλων της Άκρας Αριστεράς.
Η δική μου  προσέγγιση είναι ότι το ΚΚΕ έχει επιρροή στην μικρομεσαία τάξη, σε σχετικά μορφωμένα στρώματα και σε ηλικιακή κατηγορία μεγάλη (που σημαίνει βίωσε την μεταπολίτευση) και μνημονιακή.
Η αντίφαση στο ΚΚΕ είναι ότι ενώ το κόμμα θέλει να αυτοχαρακτηρίζεται επαναστατικό τα κοινωνικά στρώματα που του δίνουν πολιτική παρουσία δεν είναι οι προλετάριοι, που εκμηδενίστηκαν αριθμητικά, αλλά μικρομεσαία στρώματα τα οποία είναι ρεφορμιστικά.
Συνεπώς, η επανάσταση μπορεί να περιμένει. Μέχρι, τότε, το ΚΚΕ απολαμβάνει τα αγαθά της αστικής δημοκρατίας.
Ένα τέτοιο πολιτικό φάσμα δεν θα μπορέσει να εκτονώσει τις κοινωνικές εντάσεις που, κατά την εκτίμησή μου, θα εμφανισθούν, καθώς ο καταλύτης των νέων τεχνολογιών θα περιθωριοποιήσει κοινωνικά στρώματα και θα επιβάλλει νέα πολτισμικά πρότυπα.
Σε πρακτικό επίπεδο η Νέα Δημοκρατία έχει κοινωνικό χώρο αναφοράς και θα τον κρατήσει. Στον, τύποις, αντίπαλο πολιτικό χώρο φαίνεται να εδραιώνεται ο Συριζα, χωρίς αυτήν την στιγμή να μπορεί να προσδιορισθεί η αντοχή του στην μετά Τσίπρα εποχή, ενώ το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να δώσει σαφές στίγμα της διαφοροποίησής του ώστε να κάνει διακριτή την αναγκαιότητα της παρουσίας του.
Αξιοσημείωτο, είναι, επίσης ότι τα ψήγματα ολιγαρχίας που διάθετει η χώρα( μιλώ για ολιγαρχία και όχι αστική τάξη) την κρίσιμη στιγμή που χρειάστηκε, όταν, δηλαδή, η ΝΔ έφθασε στο 18% επενέβησαν και την διέσωσαν ενώ άφησαν το ΠΑΣΟΚ να κατακρημνιστεί.
Μιλώντας με όρους απολύτως αναλυτικούς- και όχι ηθικούς ή ιδεολογικούς, φαινόμενα τύπου Τσοζατζόπουλου υπήρξαν σε όλα τα κόμματα. Απο κοινωνικής πλευράς καλώς αποκαλύφθηκαν, αλλά απο πολιτικής ήταν αυτοκαταστροφική η διόγκωσή τους λόγω των πολιτικών έριδων στο ΠΑΣΟΚ το οποίο και οδήγησαν στην εξαφάνιση.
Η νέα γενιά κινείται περισσότερο ριζοσπαστικά απο ό,τι έχουμε συνηθίσει ως σήμερα.
Στην ηλικία απο 17 έως 26 ετών –η οποία αντιπροσωπεύει το 12% των ψηφοφόρων–, η Νέα Δημοκρατία συγκεντρώνει μόλις το 13%, ο ΣΥΡΙΖΑ το 19,5%, το ΠΑΣΟΚ-Κιναλ το 11,1%, και ο Κασιδιάρης 4,8%.
Όπως σημειώνει ο Καραμπελιάς η ΝΔ έχει τεράστιο πρόβλημα στους νέους, ενώ και ο ΣΥΡΙΖΑ, σε αντίθεση με ότι πιστεύεται, παίρνει το μικρότερο ποσοστό του συγκριτικά με όλες τις άλλες ηλικιακές ομάδες, ενώ και το ΚΚΕ υστερεί με 4,5%.
Οι νέοι αναζητούν κάτι άλλο το οποίο δεν βλέπουν να τους παρέχεται.
Πιστεύω πως το σημερινό σύστημα συγκεντρωτικής και αυταρχικής διακυβέρνησης με καταπάτηση των διαχρονικών δημοκρατικών αξιών (κράτος δικαίου, διάκριση εξουσιών, θεσμικά αντίβαρα) θα αμφισβητηθεί έντονα απο τη νέα γενιά η οποία δεν έχει τους περιορισμούς των παλαιοτέρων.
Σ αυτήν τη νέα γενιά περιλαμβάνονται άτομα απο διάφορες περιοχές του κόσμου χωρίς τις παλιές αγκυλώσεις συνύπαρξης.
Σε μια εκπομπή της διαδικτυακής τηλεόραση Ανιχνεύσεις web tv εμφανίσθηκαν χθες τέσσερις νέοι Αλβανικής καταγωγής που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν στην Ελλάδα και αποτελούν την δεύτερη γενιά των αλβανών μεταναστών. Σπουδαγμένοι σε ελληνικά πανεπιστήμια, τα ελληνικά τους ήταν άψογα και οι ορίζοντες της σκέψης τους πολύ ευρείς. Όταν επισκέπτονται τους παπούδες και τις γιαγιάδες τους στην Αλβανία δυσκολεύονται να συνεννοηθούν μαζί τους ενώ μια απο τις νέες κοπέλες που μίλησαν είπε πως τις ζητούσαν να προφέρει δύσκολες αλβανικές λέξεις χάριν παιδιάς.
Οι νέοι αυτοί έχουν ενσωματωθεί στην ελληνική κοινωνία και αυτό ήταν αναπόφευκτο. Απο την οπτική μου γωνία είναι θετικό σε μια κοινωνία, όπως η ελληνική, που αντιμετωπίζει το φάσμα του δημογραφικού αφανισμού.
Το πρόβλημα με τις αφίξεις και τις ενσωματώσεις μεταναστών δεν αφορά καθόλου τους Αλβανούς οι οποίοι και μορφολογικά και πολιτισμικά ταυτίζονται με τους Έλληνες και πρέπει να τους παρασχεθούν οι δυνατότητες βίωσης της πολιτιστικής τους παράδοσης.
Το πρόβλημα εντοπίζεται σε μακρυνούς λαούς, πολύ διαφορετικούς, που στο όνομα της θρησκείας τους έλκονται απο έναν θρησκευτικό φανατισμό.
Γενικώς η ελληνική κοινωνία αφομοίωνε το διαφορετικό αλλά όταν είχε κάποιο όριο. Στις μέρες μας, η πολιτική τάξη δεν μπορεί, ίσως και δεν θέλει, να διασφαλίσει αυτό το όριο.

Γερμανικά ΜΜΕ: Προς κατάρρευση η Προσφυγική Συμφωνία αν χάσει ο Ερντογάν

0

Μεγάλη συγκέντρωση προσφύγων και μεταναστών στον Έβρο και επανεξέταση της Προσφυγικής Συμφωνίας με την ΕΕ, “βλέπουν” αναλυτές σε περίπτωση που ο Ερντογάν ηττηθεί στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές στην Τουρκία.

Σε προεκλογικούς ρυθμούς βρίσκεται το τελευταίο διάστημα η Τουρκία, καθώς η 14η Μαΐου κηρύχθηκε η ημερομηνία διεξαγωγής των προεδρικών εκλογών.

Αν και το ενδιαφέρον πολλών τις τελευταίες ημέρες στράφηκε στην υγεία του Ερντογάν, μετά την αδιαθεσία που αισθάνθηκε κατά τη διάρκεια συνέντευξής του και την ακύρωση των εμφανίσεων του, ο γερμανικός Τύπος “κοίταξε” παρακάτω και στράφηκε στην Προσφυγική Συμφωνία που έχει υπογράψει η Τουρκία με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

“Η Προσφυγική Συμφωνία ΕΕ- Τουρκίας ισχύει από το 2016. Το deal θεωρήθηκε τότε κλειδί για την επίλυση της προσφυγικής κρίσης στην Ευρώπη. Ο Ταγίπ Ερντογάν την χρησιμοποίησε ωστόσο αρκετές φορές ως μέσο πολιτικής πίεσης”, σημειώνει χαρακτηριστικά η Bild με τίτλο: “Κατάρρευση της Προσφυγικής Συμφωνίας αν χάσει ο Ερντογάν;”.

Η γερμανική εφημερίδα, όπως γράφει η DW, παρατηρεί στην ιστοσελίδα της: “Στις 14 Μαΐου διεξάγονται στην Τουρκία εκλογές. Προς το παρόν προηγείται στις σφυγμομετρήσεις ο ηγέτης της τουρκικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, με τον πρόεδρο Ερντογάν να βρίσκεται, όπως όλα δείχνουν, σε κακή φυσική κατάσταση. Σε περίπτωση που ηττηθεί στις εκλογές ο επικεφαλής του ΑΚΡ μετά από 20 χρόνια στην εξουσία, η συμφωνία για το προσφυγικό ενδέχεται να καταρρεύσει.

Ο ειδικός σε ζητήματα Τουρκίας Ερέν Γκιβερτσίν θεωρεί πιθανή μια κατάρρευση της Προσφυγικής Συμφωνίας: “Το deal αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της προεκλογικής εκστρατείας. Η αντιπολίτευση ισχυρίζεται ότι οι Σύροι πρόσφυγες πρέπει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν
Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν  MURAT CETIN/ANADOLU AGENCY/AFP

Δεν αποκλείεται λοιπόν πολλοί πρόσφυγες να σκεφθούν: ‘Όχι, δεν θέλω να επιστρέψω στη Συρία και να προσπαθήσουν να έρθουν στην Ευρώπη’. Ο βασικός αντίπαλος του Ερντογάν Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου “επιδιώκει επαναδιαπραγμάτευση της Συμφωνίας, επειδή υπάρχει μεγάλη δυσαρέσκεια λόγω του βάρους του προσφυγικού που έχει επωμιστεί ο πληθυσμός”, υπογραμμίζει ο ειδικός.

Ο ιστορικός Ρασίμ Μαρτς προβλέπει ότι μετά τις τουρκικές εκλογές η συμφωνία ‘θα επανεξεταστεί σίγουρα!’ Ο τουρκογερμανός ειδικός εξηγεί: ‘Με βεβαιότητα θα υπάρξει μεγάλη συγκέντρωση προσφύγων και μεταναστών στα ελληνικά σύνορα. Αν αλλάξει η τουρκική προσφυγική πολιτική, οι πρόσφυγες θα επιδιώξουν να φτάσουν το ταχύτερο στην Ευρώπη’. Αυτό σημαίνει ότι “οι διαδρομές των διακινητών θα επανέλθουν στο προσκήνιο και ότι θα αυξηθούν οι παράτυπες διελεύσεις συνόρων, καθώς και η παράνομη μετανάστευση στην ΕΕ’, καταλήγει ο Ρασίμ Μαρτς”.

Οι “εμφανείς συστηματικές προσπάθειες” επιρροής πολιτικών

“Σύμφωνα με την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος, ενόψει των τουρκικών εκλογών στις 14 Μαΐου αυξήθηκαν οι απόπειρες της Άγκυρας να επηρεάσει πολιτικούς στη Γερμανία“ γράφει το περιοδικό Der Spiegel με τίτλο “Εμφανείς συστηματικές προσπάθειες”.

Το γερμανικό περιοδικό επισημαίνει: “Εκπρόσωποι της τουρκικής κυβέρνησης φέρονται να έχουν προσεγγίσει στοχευμένα πολιτικούς στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, προκειμένου να επηρεάσουν προς όφελος της Τουρκίας συζητήσεις και αποφάσεις, τόσο σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης όσο και σε επίπεδο ομόσπονδου κρατιδίου.

Αξιωματούχοι των γενικών προξενείων Κολωνίας, Ντίσελντορφ, Έσσεν και Μίνστερ φέρονται να έχουν προσεγγίσει πολιτικούς, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν τουρκικές ρίζες. Οι επαφές που έχει καταγράψει μέχρι στιγμής η Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος στη Βόρεια Ρηνανία Βεστφαλία ξεπερνούν τις δέκα.

‘Είναι εμφανές ότι πρόκειται για συστηματικές προσπάθειες’, δηλώνει ο επικεφαλής της Υπηρεσίας στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία Γιούργκεν Κάιζερ. Στις επαφές με τους πολιτικούς οι αξιωματούχοι των προξενείων απευθύνονται τόσο στην καταγωγή, όσο και το εθνικό συναίσθημα, προσθέτει ο γερμανός αξιωματούχος.

Στόχος της προσέγγισης είναι οι πολιτικοί να εμφανιστούν φιλικοί προς την Τουρκία και να ενεργήσουν προς το συμφέρον της Άγκυρας, όταν για παράδειγμα πρόκειται για τη διένεξη στην Αρμενία, τις εκδηλώσεις μνήμης, τα σχολικά μαθήματα ή τις αμφιλεγόμενες συλλήψεις στην Τουρκία. Πρόσφατα το τουρκικό γενικό προξενείο στο Ντίσελντορφ προσπάθησε να επηρεάσει αίτημα στο κοινοβούλιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας σχετικά με την παροχή βοήθειας στους σεισμόπληκτους στην Τουρκία. Λέγεται ότι κατά την κοινοβουλευτική διαδικασία προσεγγίσθηκαν στοχευμένα μέλη του τοπικού κοινοβουλίου.

“Όταν προσεγγίζονται μεμονωμένοι βουλευτές με ξεκάθαρα ανεπίσημο τρόπο, τότε θεωρούμε δεδομένη μια παράνομη, αντιδημοκρατική άσκηση επιρροής”, εξηγεί ο Γιούργκεν Κάιζερ.

και συνεχίζει: ‘Οι βουλευτές οφείλουν να αποφασίζουν ελεύθερα και όχι σύμφωνα με τη θέληση της Άγκυρας’. Σύμφωνα με τον επικεφαλής της Υπηρεσίας Προστασίας του Συντάγματος Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας η υπηρεσία του διεξάγει συνομιλίες ευαισθητοποίησης με πολιτικούς για να τους ενημερώσει σχετικά με τις ενέργειες της Τουρκίας“.

https://www.news247.gr/kosmos/germanika-mme-pros-katarreysi-tis-prosfygikis-symfonias-an-chasei-o-erntogan.10024597.html

Οι ΗΠΑ μιλούν για «επικίνδυνη δράση» του Πεκίνου στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας

0

Η Ουάσινγκτον κάλεσε σήμερα το Πεκίνο να τερματίσει την «προκλητική και επικίνδυνη» δράση του στα διαφιλονικούμενα ύδατα της Θάλασσας της Νότιας Κίνας, μετά από μια παρ’ ολίγον σύγκρουση μεταξύ σκάφους του κινεζικού λιμενικού με φιλιππινέζικο πλοίο.

«Καλούμε το Πεκίνο να σταματήσει την προκλητική και επικίνδυνη δράση του», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο Μάθιου Μίλερ σε ανακοίνωση του, επιβεβαιώνοντας στην ακλόνητη υποστήριξη της Ουάσινγκτον τον «σύμμαχό» της, Μανίλα.

Το περιστατικό, που ανέβασε τους τόνους μεταξύ Πεκίνου και Μανίλα, συνέβη την Κυριακή κοντά στους νήσους Σπράτλι, την επομένη των συνομιλιών στην πρωτεύουσα των Φιλιππίνων μεταξύ του Κινέζου υπουργού Εξωτερικών Τσιν Γκανγκ και του προέδρου των Φιλιππίνων, Φερντινάντο Μάρκος Τζούνιορ. Στόχος της συνάντησης εκείνης ήταν η αποκλιμάκωση της έντασης μεταξύ των δύο χωρών αναφορικά με αυτά τα διαφιλονικούμενα ύδατα.

Το συμβάν σημειώθηκε ενώ ο πρόεδρος των Φιλιππίνων αναμένεται στην Ουάσινγκτον αύριο Δευτέρα για να γίνει δεκτός από τον ομόλογό του Τζο Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο.

Η Κίνα ισχυρίζεται ότι πρώτη ανακάλυψε και έδωσε όνομα στα νησιά στη θάλασσα της Νότιας Κίνας, μια τεράστια περιοχή από την οποία περνά πλέον μεγάλο μέρος του εμπορίου μεταξύ της Ασίας και του υπόλοιπου κόσμου. Το Πεκίνο διεκδικεί μεγάλο μέρος των μικρών νησιών και των υφάλων που βρίσκονται εκεί, όμως και άλλες χώρες – Φιλιππίνες, Βιετνάμ, Μαλαισία, Μπρουνέι-έχουν αξιώσεις στην περιοχή και κάθε μία ελέγχει αρκετά νησιά.

Στο συμβάν της Κυριακής σκάφος του κινεζικού λιμενικού έκλεισε τον δρόμο σε ένα φιλιππινέζικο πλοίο, το οποίο ήταν δύο φορές πιο μικρό από το κινεζικό, με αποτέλεσμα να βρεθούν σε απόσταση 45 μέτρων το ένα από το άλλο, αποφεύγοντας παρ’ ολίγον τη σύγκρουση, επεσήμανε το πολεμικό ναυτικό των Φιλιππίνων. Ομάδα του Γαλλικού Πρακτορείου που βρισκόταν σε άλλο φιλιππινέζικο πλοίο, έπειτα από πρόσκληση να συμμετάσχει σε περιπολία στην περιοχή, έγινε μάρτυρας του περιστατικού.

«Οι εικόνες και τα βίντεο που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στα μέσα ενημέρωσης είναι μια μια υπενθύμιση ότι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας παρενοχλεί και εκφοβίζει φιλιππινέζικα πλοία που πραγματοποιούν περιπολίες ρουτίνας στην αποκλειστική οικονομική ζώνη τους», τόνισε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Η Κίνα απάντησε στο περιστατικό την Παρασκευή κατηγορώντας τη Μανίλα ότι προσπάθησε «σκοπίμως» να προκαλέσει επεισόδιο στα διαφιλονικούμενα ύδατα της θάλασσας της Νότιας Κίνας. Η Μανίλα από την πλευρά της υποστήριξε ότι «οι περιπολίες ρουτίνας στα ύδατά μας δεν μπορούν να είναι ούτε προμελετημένες ούτε προκλητικές», σημειώνοντας πως η χώρα «άσκησε ένα νόμιμο δικαίωμά της, το οποίο θα εξακολουθήσει να ασκεί».

https://www.militaire.gr/oi-ipa-miloyn-gia-epikindyni-drasi-toy-pekinoy-sti-thalassa-tis-notias-kinas/

Επίθεση με drone στην Κριμαία χτυπήθηκαν δεξαμενές πετρελαίου

0

Μια επίθεση με drone προκάλεσε μια τεράστια πυρκαγιά σήμερα σε δεξαμενές πετρελαίου στην Σεβαστούπολη, λιμάνι της προσαρτημένης από την Ρωσία χερσονήσου της Κριμαίας, ενώ ουκρανικές πόλεις, κατεχόμενες από την Ρωσία βομβαρδίστηκαν από ουκρανικές δυνάμεις, την επομένη της ανακοίνωσης του Κιέβου ότι οι προετοιμασίες του για μια εαρινή επίθεση έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί.

Ειδικοί εξέτασαν το σημείο της πυρκαγιάς στην Σεβαστούπολη και «διαπιστώθηκε ότι ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος κατόρθωσε να φτάσει τις δεξαμενές πετρελαίου», δήλωσε ο εγκατεστημένος από τη Μόσχα κυβερνήτης της περιοχής, ο Μιχαήλ Ραζβοζάγεφ μέσω Telegram, τονίζοντας ότι κανείς δεν τραυματίστηκε από την πυρκαγιά, που σήκωσε ένα τεράστιο σύννεφο μαύρο καπνού στον ουρανό. Ένα άλλο drone καταρρίφθηκε, τα συντρίμμια του βρέθηκαν στην ακτή κοντά στον τερματικό σταθμό, πρόσθεσε ο Ραζβοζάγεφ.

Από την πλευρά του Κιέβου, ένας Ουκρανός αξιωματούχος των στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών ανέφερε ότι καταστράφηκαν περισσότερες από 10 δεξαμενές πετρελαίου χωρητικότητας περίπου 40.000 τόνων που προορίζονταν για χρήση από τον ρωσικό στόλο της Μαύρης Θάλασσας.

«Αυτή είναι η τιμωρία του Θεού ειδικά για τους νεκρούς αμάχους στο Ουμάν, μεταξύ των οποίων ήταν πέντε παιδιά», τόνισε ο Άντριι Γιούσοφ, αναφερόμενος σε μια ρωσική πυραυλική επίθεση σε πόλη της κεντρικής Ουκρανίας την Παρασκευή.

Ο Ουκρανός αξιωματούχος εντούτοις δεν δήλωσε ξεκάθαρα ότι η Ουκρανία ευθύνεται για την επίθεση στη Σεβαστούπολη, αλλά προειδοποίησε ότι παρόμοιες σαν την σημερινή εκρήξεις θα συνεχιστούν. «Στο εγγύς μέλλον, είναι καλό για όλους τους κατοίκους της προσωρινά κατεχόμενης Κριμαίας να μην βρίσκονται κοντά σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις και εγκαταστάσεις που προμηθεύουν τον στρατό του επιτιθέμενου», είπε χαρακτηριστικά.

Ουκρανοί αξιωματούχοι συνήθως δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη για εκρήξεις σε στρατιωτικές τοποθεσίες στην Κριμαία, αν και πανηγυρίζουν συχνά για παρόμοιες επιθέσεις.

Ένας εκπρόσωπος των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων ανέφερε νωρίτερα σήμερα ότι δεν είχε καμία πληροφορία που να υποδηλώνει ότι η Ουκρανία ευθύνεται για την πυρκαγιά στην εγκατάσταση αποθήκευσης καυσίμων στη Σεβαστούπολη.

Η Ουκρανία δεν διαθέτει πυραύλους τέτοιου βεληνεκούς που να μπορούν να φτάσουν στόχους σε τοποθεσίες όπως η Σεβαστούπολη, αλλά ο ουκρανικός στρατός χρησιμοποιεί drones καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου.

Από την έναρξη της ρωσικής εισβολής τον Φεβρουάριο του 2022, η Μόσχα κατηγορεί το Κίεβο ότι εξαπολύει επιθέσεις στην Κριμαία με drones.

Η Ουκρανία υποστηρίζει ότι η επιστροφή όλης της νόμιμης επικράτειάς της, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας – της χερσονήσου που προσάρτησε η Ρωσία το 2014 – στον έλεγχο των ουκρανικών δυνάμεων, είναι βασική προϋπόθεση για οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία.

Ο Σεργκέι Ακσιόνοφ, ο διορισμένος από τη Ρωσία επικεφαλής της Κριμαίας, δήλωσε στο Telegram ότι δυνάμεις αντιαεροπορικής άμυνας και ηλεκτρονικού πολέμου κατέρριψαν σήμερα δύο μη επανδρωμένα αεροσκάφη στον εναέριο χώρο της περιοχής. «Δεν υπάρχουν θύματα ή καταστροφές», είπε.

Ουκρανικές επιθέσεις σε κατεχόμενες από την Ρωσία ουκρανικές περιοχές και σε χωριά σε ρωσική περιφέρεια

Παράλληλα σήμερα «σφοδρά» πυρά του ουκρανικού πυροβολικού άφησαν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα την πόλη Νόβα Κακχόβκα στην νότια ουκρανική επαρχία Χερσώνα, δήλωσαν οι κατοχικές αρχές που έχει εγκαταστήσει εκεί η Μόσχα.

«Λόγω των σφοδρών πυρών πυροβολικού (…) η Νόβα Κακχόβκα παραμένει χωρίς ηλεκτροδότηση», ανέφερε σε δελτίο τύπου η εγκατεστημένη από την Μόσχα στρατιωτική και πολιτική διοίκηση της πόλης αυτής, η οποία είχε 45.000 κατοίκους πριν από την έναρξη της ρωσικής εισβολής.

Η Μόσχα προσάρτησε μονομερώς τον Σεπτέμβριο του 2022 την ουκρανική επαρχία Χερσώνα, αλλά οι ρωσικές δυνάμεις ελέγχουν ένα μέρος της επαρχίας αυτής. Ο ρωσικός στρατός μπροστά σε μια ουκρανική αντεπίθεση αναγκάστηκε πέρσι να υποχωρήσει, εγκατελείποντας την ομώνυμη πρωτεύουσα της επαρχίας.

Στα τέλη Μαρτίου, το ουκρανικό υπουργείο Άμυνας είχε αναφέρει ότι οι ρωσικές δυνάμεις είχαν αποσυρθεί από τις θέσεις τους στη Νόβα Κακχόβκα, όπου βρίσκεται μια μονάδα υδροηλεκτρικής ενέργειας.

Οι πληροφορίες αυτές διαψεύστηκαν στη συνέχεια από το γενικό επιτελείο της Ουκρανίας, το οποίο παραδέχτηκε ότι έκανε λάθος.

Επίσης σήμερα, πέντε χωριά στη ρωσική περιφέρεια Μπέλγκοροντ, που συνορεύει με την Ουκρανία, έμειναν σήμερα χωρίς ηλεκτροδότηση μετά από πυρά του ουκρανικού πυροβολικού, δήλωσε ο τοπικός κυβερνήτης Βιάτσεσλαβ Γκλάντκοφ.

«Το χωριό Νόβαγια Ταβολιάνκα έγινε στόχος πυρών από ουκρανικές δυνάμεις σήμερα», έγραψε ο Γκλάντκοφ στο Telegram προσθέτοντας ότι αυτό το χωριό και τέσσερις άλλες κοντινές πόλεις παραμένουν χωρίς ηλεκτροδότηση.

«Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, κανείς δεν τραυματίστηκε», τόνισε ο κυβερνήτης.

Τοποθεσίες και υποδομές στην ρωσική περιφέρεια του Μπέλγκοροντ πλήττονται τακτικά από βομβαρδισμούς που αποδίδονται από τη Μόσχα στον ουκρανικό στρατό, χωρίς το Κίεβο να αναλαμβάνει την ευθύνη για τα πλήγματα αυτά.

https://www.militaire.gr/epithesi-me-drone-stin-krimaia-chtypithikan-dexamenes-petrelaioy/

Παρά την προώθηση του νέου Συνταξιοδοτικού συστήματος, ο οίκος Fitsh υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Γαλλίας !

0

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Από τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα βοούν όλα τα γαλλικά μέσα μαζικής ενημέρωσης για την χθεσινή υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Γαλλίας, παρόλο ότι η γαλλική κυβέρνηση προώθησε το νέο Συνταξιοδοτικό σύστημα δια πυρός και σιδήρου το οποίο προβλέπεται να εφαρμοστεί από τον προσεχή Σεπτέμβριο.

Πράγματι ο γνωστός μας οίκος αξιολόγησης Fitch υποβάθμισε την βαθμολογία της εν λόγω χώρας από «ΑΑ» που ήταν μέχρι χθες σε «ΑΑ-». Κι ο Γάλλος υπουργός Οικονομίας εξέφρασε τη λύπη του που ο οίκος «υποτιμά τις συνέπειες των μεταρρυθμίσεων» και έχει μια «απαισιόδοξη» εκτίμηση.

Και πώς να μην έχει τέτοια εκτίμηση, όταν η συντριπτική πλειοψηφία των Γάλλων είναι μετωπικά αντίθετη με το Συνταξιοδοτικό, διαδηλώνει σχεδόν καθημερινά με κατσαρόλες και τηγάνια (κάνει δηλαδή «κατσαρολο-κρουσίες»), παρεμποδίζει τους υπουργούς και τον Μακρόν να έρθουν σε επαφή με το κόσμο εκ του σύνεγγυς και σήμερα το βράδυ στον τελικό κυπέλου Γαλλίας θα τον «υποδεχθεί» με χιλιάδες «κόκκινες κάρτες» και «σφυρίχτρες» στο Stade de France ;

Έτσι η βαθμολογία της Γαλλίας δεν είναι πλέον “AA” αλλά “AA-“. Αυτό πονάει τους Γάλλους διότι θα κληθούν να πληρώνουν ακριβότερα τον δανεισμό τους στις χρηματαγορές (είναι κοντά στο 3% σήμερα από τα αρνητικά επιτόκια που πλήρωναν μερικούς μήνες πριν), όμως ο οίκος χρηματοοικονομικής αξιολόγησης Fitch αποφάσισε πράγματι να μειώσει τη γαλλική βαθμολογία, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη του ότι οι κοινωνικές εντάσεις στη Γαλλία αποτελούν «έναν κίνδυνο για το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα του Μακρόν», όπως μεταδίδει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP). Έξι εβδομάδες μετά την υιοθέτηση του σχεδίου μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος, το οποίο αυξάνει σημαντικά την ηλικία συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64 έτη, και μετά τη χρήση του άρθρου 49-3 από την κυβέρνηση, ο οίκος Fitch κάνει λόγο για «πολιτικό αδιέξοδο» που προκαλείται από «κοινωνικές κινητοποιήσεις». Διαδηλώσεις παντού στη Γαλλία και συλλαλητήρια με «κατσαρολο-κρουσίες» συνέβαλαν σε αυτήν τη σαφή σκλήρυνση της αμφισβήτησης πιστοληπτικής ικανότητας της εν λόγω χώρας.

«Αυτό το νομοσχέδιο έχει προκαλέσει διαδηλώσεις και απεργίες σε όλη τη χώρα και πιθανότατα θα ενισχύσει ριζοσπαστικές και αντικαθεστωτικές δυνάμεις», αναλύει ο Fitch, ο οποίος είχε συνδέσει την προηγούμενη αξιολόγησή του με αρνητική προοπτική, δηλαδή τον κίνδυνο υποβάθμισης. Για τον οίκο, οι υφιστάμενες και ασταμάτητες ταραχές θα μπορούσαν επίσης να «δημιουργήσουν πίεση για μια πιο επεκτατική δημοσιονομική πολιτική ή για ανατροπή προηγούμενων μεταρρυθμίσεων».

«Σημαντικά δημοσιονομικά ελλείμματα»

Ωστόσο, αυτή η πτώση της βαθμολογίας δεν συνδέεται μόνο με το υφιστάμενο κοινωνικό πλαίσιο. Ο οίκος Fitch επικαλείται επίσης «σημαντικά δημοσιονομικά ελλείμματα και μέτρια πρόοδο» στη μείωσή τους. Βασίζεται σε προβλέψεις για το γαλλικό δημόσιο έλλειμμα, το οποίο θα μπορούσε να αυξηθεί στο 4,9% φέτος, αφού έφτασε στο 4,7% το 2022. Από την πλευρά της, η γαλλική κυβέρνηση προβλέπει ότι το έλλειμμα θα υποχωρήσει από το 2024 και ποντάρει στην επιστροφή στα ευρωπαϊκά δημοσιονομικά όρια το 2027. Μόνο που ο Fitch προβλέπει έλλειμμα 5% φέτος και 4,7% το επόμενο έτος. Τέλος, η κυβέρνηση ελπίζει σε μείωση του χρέους κατά τέσσερις μονάδες, στο 108,3% το 2027, αλλά αυτό απέχει πολύ από τον ευρωπαϊκό στόχο του 60%.

Τέλος, το τελευταίο στοιχείο που προβάλλει ο διεθνής οίκος αξιολόγησης είναι : μια ασθενέστερη ανάπτυξη 0,8% φέτος έναντι 1,1% που αναμενόταν και 1,3% το 2024 έναντι 1,9% που εκτιμούσαν οι τελευταίες προβλέψεις. Ως εκ τούτου, ο οίκος Fitch είναι ο πρώτος από τους τρεις κύριους διεθνείς οργανισμούς αξιολόγησης που υποβαθμίζουν τον βαθμό πιστοληπτικής ικανότητας μετά την υιοθέτηση της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος. Η S&P Global πρόκειται να δημοσιεύσει τη δική της αξιολόγηση στις 2 Ιουνίου, ενώ η Moody‘s, η οποία επρόκειτο να δημοσιεύσει τη δική της την περασμένη Παρασκευή, τελικά δεν το έκανε για ανεξήγητους λόγους.

 

 

Μάθιου Μπογδάνος: The Monuments Man

0

insidestory.gr

Λίγες μέρες μετά την έφοδο στη μυστική αποθήκη του διαβόητου διακινητή αρχαιοτήτων Ρόμπιν Σάιμς στη Νέα Υόρκη, ο Ελληνοαμερικανός πεζοναύτης απο την Εισαγγελία της Νέας Υόρκης που έχει κάνει σκοπό ζωής τον επαναπατρισμό των προϊόντων αρχαιοκαπηλίας, εξηγεί, μεταξύ άλλων, στο inside story τι εννοούμε όταν λέμε «κλεμμένη αρχαιότητα».

Ο Μάθιου Μπογδάνος και το ελληνικό άγαλμα της Αφροδίτης από την κρυφή αποθήκη του Ρόμπιν Σάιμς στη Νέα Υόρκη που μόλις ανακάλυψε. [Courtesy of Matthew Bogdanos]

Τετάρτη 26 Απριλίου 2023

Κείμενο

Μαργαρίτα Μιχελάκου

Ελίζα Τριανταφύλλου

Mιλάει κοφτά, και με ακρίβεια, σαν πεζοναύτης, τόνος αυστηρός, που μαλακώνει όποτε απευθύνεται στους συνεργάτες του για να του θυμίσουν κάτι, αν και τελικά ο ίδιος τα θυμάται όλα καλύτερα. Είναι κοντοκουρεμένος, σαν να μην έφυγε από τον στρατό. Τα γαλανά μάτια του σε μετράνε, είσαι φίλος ή εχθρός, ποια έχει κλειστή την οθόνη της στο Skype, να την ανοίξει αμέσως, θέλω να σας βλέπω. Ακούστε τώρα, καλύτερα να σημειώνετε γρήγορα γιατί δεν μπορείτε να με μαγνητοφωνήσετε, ούτε να με ηχογραφήσετε, θα απαντήσω σε όλα όσα με αφορούν.

Τον αφορά το εξής: «Αν μια αρχαιότητα είναι προϊόν αρχαιοκαπηλίας και συνδέεται με τη Νέα Υόρκη, την ερευνούμε. Αυτή είναι η δουλειά μας. Είμαστε καθαρά ποινικό δίκαιο. Ενάγουμε αρχαιοκάπηλους και επαναπατρίζουμε κλεμμένες αρχαιότητες».

Μιλά στον πληθυντικό αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Ο Ελληνοαμερικανός Μάθιου ΜπογδάνοςMatthew Bogdanos (γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από Λημνιό πατέρα και Γαλλίδα μητέρα), με μεταπτυχιακά στις κλασικές σπουδές στο Κολούμπια, το 2003 υπηρετούσε στον Κόλπο ως συνταγματάρχης με τους πεζοναύτες όταν βίωσε τη λεηλασία του Εθνικού Μουσείου του Ιράκ. Ηγήθηκε της έρευνας για τα κλοπιμαία, μεγάλο μέρος των οποίων μπόρεσε να εντοπίσει, έργο για το οποίο τιμήθηκε με το Εθνικό Μετάλλιο Ανθρωπιστικών Σπουδών (η όλη περιπέτεια καταγράφεται στο βιβλίο του, Thieves of BaghdadΣτο Amazon). Το 2010, απόστρατος πια και βοηθός εισαγγελέα στο Μανχάταν, ίδρυσε τη μονάδα διακίνησης αρχαιοτήτων της εισαγγελίας. Η υπηρεσία είχε έναν υπάλληλο. Σήμερα απασχολεί 18 άτομα.

Ο συνταγματάρχης Μάθιου Μπογδάνος, επικεφαλής της έρευνας για την ανεύρεση των λεηλατημένων θησαυρών του Αρχαιολογικού Μουσείου της Βαγδάτης, σε συνέντευξη Τύπου στη Βαγδάτη, 16 Μαΐου 2003, μετά την ανάκτηση 951 αντικειμένων. Στον Τύπο παρουσιάστηκαν ένα από τα παλαιότερα γνωστά χάλκινα ανάγλυφα κύπελλα, ένα αραμαϊκό πιθάρι από την έκτη χιλιετία π.Χ., ένα από τα παλαιότερα γνωστά σουμεριακά αγάλματα και μια στήλη από τη Βαβυλωνιακή εποχή. [AFP PHOTO/Behrouz MEHRI]

Ο Μπογδάνος μπήκε ως ταύρος σε υαλοπωλείο στον κόσμο των κοκτέιλ πάρτι και των λιμουζινών, εκεί όπου αξιοσέβαστοι «έμποροι αρχαιοτήτων» συνδιαλέγονταν ανενόχλητοι για χρόνια με επιμελητές των μεγαλύτερων μουσείων για να βρουν τον καλύτερο τρόπο να «ξεπλύνουν» τη λεία τους, και γρήγορα έγινε ο τρόμος όσων διακινούν, εμπορεύονται ή αγοράζουν κλεμμένες αρχαιότητες. Άνθρωποι που είχαν δώσει το όνομά τους σε πτέρυγες μουσείων βρέθηκαν ξαφνικά με χειροπέδες.

Όταν μας μιλά, έχει μόλις κάνει μια ακόμα επιτυχία, είμαστε τυχερές, θα την πει πρώτα σε εμάς. Η υπηρεσία του βρήκε τη μυστική αποθήκη του –πολλάκις καταδικασμένου– Βρετανού εμπόρου τέχνης Ρόμπιν ΣάιμςRobin Symes, που με τον σύντροφο του Χρήστο Μιχαηλίδη εμπορεύτηκαν τεράστιες ποσότητες κλεμμένων αρχαιοτήτων, κυρίως από τις συλλογές Μπεκίνα και Μέντιτσι (παίρνουν τα ονόματά τους από τους Ιταλούς Tζιάκομο ΜέντιτσιGiacomo Medici (art dealer) και Tζιανφράνκο ΜπεκίναGianfranco Becchina | Trafficking Culture που διακίνησαν προϊόντα αρχαιοκαπηλίας από τη Μεσόγειο). Οι αποθήκες του Σάιμς στο Λονδίνο και τη Γενεύη έχουν από καιρό ερευνηθεί λόγω της διαμάχης του με την εφοπλιστική οικογένεια ΠαπαδημητρίουΠεριβόητο ζευγάρι αρχαιοπωλών πίσω από τα κλεμμένα στο σπίτι του μεγιστάνα στο Μανχάταν | Πρώτο Θέμα σχετικά με την κληρονομιά του Μιχαηλίδη, όμως αυτή η αποθήκη στη Νέα Υόρκη μόλις ανακαλύφθηκε από τον Μπογδάνο. Βρέθηκαν 11 αντικείμενα, 3 από τα οποία είναι ελληνικές αρχαιότητες.

Μας ενημερώνει ότι δεν μπορεί να απαντήσει σε καμία ερώτηση που αφορά υπόθεση για την οποία η υπηρεσία του κάνει αυτή τη στιγμή έρευνα, ούτε θεωρεί ηθικά σωστό να επιβεβαιώσει ή να αρνηθεί ότι υπάρχει ανοιχτή έρευνα για μια υπόθεση. Σβήνουμε νοητά κάποιες ερωτήσεις και συνεχίζουμε με αυτές που μπορούμε να κάνουμε.

is: Όταν λέμε «κλεμμένες αρχαιότητες» τι εννοούμε;

Μάθιου Μπογδάνος: Όλες οι χώρες έχουν νόμους για την πολιτιστική κληρονομιά, που λένε ότι όλες οι αρχαιότητες ανήκουν στη χώρα. Αν αποδείξω ότι η αρχαιότητα έφυγε από τη χώρα μετά τον νόμο της περί πολιτιστικής κληρονομιάς, αυτό αρκεί για να αποδείξω ότι είναι κλεμμένη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες τιμούμε τους νόμους κάθε χώρας για τις αρχαιότητες. Για την Ελλάδα χρησιμοποιούμε έναν νόμο του 1932 – ξέρω ότι η Ελλάδα έχει νόμους πριν από το 1932, αλλά δεν ήταν πολύ στέρεοι. Η πρώτη φορά που η Ιταλία είχε πραγματικά στέρεο τέτοιο νόμο ήταν το 1909. Έτσι, αν αποδείξουμε ότι μια αρχαιότητα βγήκε από την Ιταλία μετά το 1909, από την Ελλάδα μετά το 1932, από την Τουρκία μετά το 1906 ή από την Αίγυπτο μετά το 1983 –γιατί η Αίγυπτος άργησε πολύ να έχει έναν καλό νόμο πολιτιστικής κληρονομιάς– είναι ένας τρόπος για να αποδείξουμε ότι είναι κλεμμένη.

Πώς αποδεικνύουμε ότι μια αρχαιότητα είναι προϊόν κλοπής;

Με τον ίδιο τρόπο που αποδεικνύεις ένα κλεμμένο αυτοκίνητο, κόσμημα ή ένα κλεμμένο λάπτοπ. Μπορείς να το κάνεις με άμεσες αποδείξεις, να βρεις το άτομο που έκλεψε πριν από 50 χρόνια, συμβαίνει συνέχεια, ή με έμμεσες αποδείξεις: Εμφανίζεται δηλαδή ξαφνικά στα χέρια ενός γνωστού διακινητή κλεμμένων αρχαιοτήτων ή την στιγμή που γίνεται λεηλασία σε μια τοποθεσία. Πολλά από τα αντικείμενα που καταφέραμε να επιστρέψουμε στην Ελλάδα είναι επειδή, ιδιαίτερα τα κυκλαδικά, εμφανίστηκαν στην αγορά αμέσως μετά τη λεηλασία. Έχουμε δηλαδή αναφορά της Ελληνικής Αστυνομίας για αρχαιοκαπηλία στη Νάξο και μετά από 6 μήνες εμφανίζονται στην αγορά κυκλαδικά αντικείμενα από τη Νάξο.

Για κάθε εύρημα ενημερώνουμε τους εταίρους μας σε 29 χώρες, τηλεφωνικά ή μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου – δεν το κάνουμε μέσω της διπλωματικής οδού, γιατί μπορεί να πάρει έναν χρόνο. Η Ελλάδα, μαζί με την Ιταλία και την Τουρκία, είναι μία από τις καλύτερες χώρες σε επίπεδο συνεργασίας. Τους λέω, εδώ είναι τα ευρήματα που ερευνούμε, εδώ είναι οι φωτογραφίες, τι μπορείτε να μου πείτε από την πλευρά σας. Ζητώ πληροφορίες για λεηλασίες στην περιοχή από την οποία προέρχεται το αντικείμενο – και η Ελλάδα είναι πολύ καλή στο να μας δίνει όλες τις αναφορές της Αστυνομίας, έως και 20 χρόνια πριν.

Aλλά όταν διεξάγουμε μια έρευνα πρέπει πάντα να την διεξάγουμε προς δύο κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Για παράδειγμα, το αντικείμενο βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, είναι στο διαμέρισμα του Μάικλ ΣτάινχαρντMichael Steinhardt’s Exile From the World of Antiquities | Νew York mag, στο διαμέρισμα της Σέλμπι ΓουάιτLooted antiquities returned to Turkey and Italy were seized from New York home of Met trustee Shelby White | Τhe Art Newspaper, ή στο Met. Οπότε ερευνούμε προς τα πίσω, πώς έφτασε στη Νέα Υόρκη; Ποιος το πούλησε ή το παρέδωσε; Βρίσκω σε ποιανού τα χέρια ήταν, του ΚουτουλάκηNicolas Koutoulakis | Chasing Aphrodite ή της Φρίντα ΤσάκοςFrieda Tchacos and New York | Looting Matters ή κάποιου από αυτούς. Έχουμε χαρτογραφήσει το 95% της διακίνησης αρχαιοτήτων. Αν μου πείτε το όνομα του εμπόρου που διακίνησε μια αρχαιότητα, στο 95% των περιπτώσεων θα σας πω αν αυτή πέρασε από τη Γενεύη, το Αμβούργο ή το Παρίσι. Γιατί οι έμποροι ακολουθούν το ίδιο μοτίβο. Και πάντα ένα αντικείμενο αρχαιοκαπηλίας περνάει μέσα από μια από τις χώρες-κόμβους αρχαιοκαπηλίας.

Στα 12 χρόνια της υπηρεσίας, έχουμε ανακτήσει περισσότερες από 4.500 αρχαιότητες από Ελλάδα, Τουρκία, Ιταλία, Λιβύη, Αίγυπτο, Λίβανο, Ιορδανία, Ισραήλ, Ιράκ, Συρία. Ξέρετε πόσα ήρθαν κατευθείαν στη Νέα Υόρκη; Ούτε ένα. Αν πρόκειται για αντικείμενο από τη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο, περνάει πάντα από μία από αυτές τις χώρες: Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Διότι αυτές οι 4 χώρες δεν παίρνουν το λαθρεμπόριο αρχαιοτήτων τόσο σοβαρά όσο εμείς ή εσείς. Και μέχρι να αλλάξει αυτό, δεν μπορούμε να το σταματήσουμε.

Πρώτον, η νομοθεσία σε αυτές τις χώρες προστατεύει τον συλλέκτη. Έχουν νόμους περί καλής πίστης, οπότε αν αγοράσετε κάτι καλόπιστα σε αυτές τις χώρες, το αντικείμενο είναι δικό σας. Αν έχετε φτιάξει ένα καλό πιστοποιητικό, μια πιστευτή ψευδή προέλευση, και βρίσκεστε στο Βέλγιο, είναι δικό σας.

Επιπλέον, αυτές οι χώρες δεν κατευθύνουν αρκετούς πόρους στην έρευνα της παράνομης διακίνησης. Έχουμε εκδώσει από τον Σεπτέμβριο του 2021 ένταλμα για 4 αντικείμενα που βρίσκονται σε μια αποθήκη στις Βρυξέλλες που έχει κατασχεθεί και ακόμα περιμένουμε. Έπρεπε να κάνουμε επίσημο αίτημα για να τα ανακτήσουμε επειδή το Βέλγιο απαιτεί να γίνονται τα πάντα μέσω της επίσημης διπλωματικής οδού. Η Ελλάδα έχει το ίδιο πρόβλημα με αυτές τις χώρες.

Για το «ξέπλυμα» αρχαιοτήτων συχνά χρησιμοποιούνται πλαστογραφημένα πιστοποιητικά προέλευσης. Πώς πιστοποιείται η πλαστότητά τους;

Υπάρχουν 100 τρόποι για να αποδείξεις ότι ένα πιστοποιητικό είναι πλαστό. Έχουμε διαπιστώσει ότι η χώρα που δημιουργεί τα περισσότερα πλαστά είναι η Γερμανία, έχει ολόκληρη βιομηχανία για τη δημιουργία πλαστών εγγράφων. Και η Ελβετία συνήθιζε να δημιουργεί πλαστά έγγραφα. Αλλά αυτή είναι η δουλειά μας, να καθορίσουμε αν ένα πιστοποιητικό είναι πλαστό. Και έχουμε πολλούς τρόπους να το κάνουμε.

Για παράδειγμα, ένα έγγραφο μπορεί να εκδόθηκε το 1990 και να ανακαλύψουμε ότι χρησιμοποιεί γραμματοσειρά που δημιουργήθηκε το 1995. Ή προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι πενήντα ετών ένα πιστοποιητικό που έχουν βουτήξει σε τσάι ή σε αλμυρό νερό ή το έχουν αφήσει στον ήλιο. Όμως δεν έχουν προσέξει ότι η εταιρεία που έφτιαξε το χαρτί πάνω στο οποίο τυπώθηκε δεν υπήρχε πριν πενήντα χρόνια.

Όταν ερευνούσαμε τη σαρκοφάγο των ταύρωνLooted ancient sarcophagus returned to Egypt from US | AP News, ένας από τους ανθρώπους που εμπλέκονται στη λεηλασία μας έστειλε φωτογραφίες για να αποδείξει ότι η σαρκοφάγος βρισκόταν στη Γερμανία πριν δύο δεκαετίες. Και όταν εξετάσαμε τα μεταδεδομένα της φωτογραφίας, είδαμε ότι είχε τραβηχτεί με κινητό που βγήκε στην αγορά πολύ αργότερα. Ομοίως, υπάρχουν διάφοροι κωδικοί που σου λένε πότε δημιουργήθηκε ένα φιλμ πολαρόιντ.

Έχουμε πολλούς τρόπους να εντοπίζουμε τα πλαστά έγγραφα, αλλά δεν πρόκειται να σας τους πω όλους.

Ποιος είναι ο ρόλος του οργανωμένου εγκλήματος και των τρομοκρατικών οργανώσεων στη διακίνηση αρχαιοτήτων;

Εξαρτάται από την περιοχή. Αν πρόκειται για την Ιταλία, ιδιαίτερα τη νότια Ιταλία, τότε θα υπάρχει κάποια χρηματοδότηση της Μαφίας από τις κλεμμένες αρχαιότητες. Αν πρόκειται για το Ιράκ και τη Συρία, σαφώς θα χρηματοδοτηθεί το Ισλαμικό Κράτος. Πάντως δεν έχουμε καμία απόδειξη ότι οτιδήποτε προέρχεται από την Ελλάδα σχετίζεται είτε με τρομοκράτες είτε με το οργανωμένο έγκλημα.

Ποιο είναι το μερίδιο των κλεμμένων αρχαιοτήτων για κάθε χώρα και ο «κύκλος εργασιών» των αρχαιοκάπηλων;

Από τα 4.500 είδη που έχουμε κατασχέσει, η Ινδία είναι μακράν η χώρα με τα περισσότερα, 1.500 ευρήματα. Είναι λογικό, διότι οι Ινδοί λατρεύουν είδωλα, κάθε χωριό έχει και έναν ναό που δεν φυλάσσεται. Οπότε είναι εύκολο για έναν αρχαιοκάπηλο να κλέψει ένα είδωλο ενός-ενάμισυ μέτρου, 1.000-2.000 ετών.

Η Ιταλία έρχεται δεύτερη με πάνω από 500 αντικείμενα, ακολουθεί το Πακιστάν –για τους ίδιους λόγους με την Ινδία– με 342, τέταρτη είναι η Ελλάδα με 105 αντικείμενα και πέμπτη η Αίγυπτος.

Θέλω να είμαι σαφής: όταν βλέπουμε μια λεηλατημένη αρχαιότητα βλέπουμε ένα ανεκτίμητο κομμάτι της Iστορίας, της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, δεν βλέπουμε δολάρια, αλλά ο νόμος μας υποχρεώνει να εκτιμούμε ένα αντικείμενο χρηματικά. Κι αν μιλήσουμε με οικονομικούς όρους, η Ινδία εξακολουθεί να είναι πρώτη, στη δεύτερη θέση ισοβαθμεί η Ιταλία με την Ελλάδα και ακολουθούν το Πακιστάν και η Αίγυπτος. Έχουμε ανακτήσει ακτικείμενα συνολικής αξίας 360 εκατ. δολαρίων, και από αυτά αξίας 60 εκατ. είναι τα ελληνικά, δηλαδή το 17%.

Πόσα χρόνια μπορεί να περάσουν από τον εντοπισμό ενός προϊόντος αρχαιοκαπηλίας έως τον επαναπατρισμό του (ή κατάσχεση);

Χρόνια; Γιατί με προσβάλετε; (Φωνάζει). Υπάρχουν φορές, π.χ. αν δούμε κάτι σε δημοπρασία, που το κατάσχουμε σε λίγες μέρες. Μερικές φορές μας παίρνει εβδομάδες, μερικές φορές μήνες. Αλλά ποτέ χρόνια.

Το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα πήρε η συλλογή Στάινχαρτ, αλλά πραγματοποιήσαμε 17 κατασχέσεις από το 2017 έως 2021. Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη έρευνα που είχαμε ποτέ, αλλά μην ξεχνάμε ότι κατασχέσαμε συνολικά 180 αντικείμενα αξίας 70 εκατ. δολαρίων.

Αυτό που μπορεί να κάνει κάποιος από αυτούς τους πάμπλουτους συλλέκτες (Στερν, Στάινχαρτ, Γουάιτ) είναι να δεσμεύσει την υπόθεση στα δικαστήρια πριν μπορέσουμε να επαναπατρίσουμε τα κλοπιμαία στην Ελλάδα. Αλλά όσα χρήματα κι αν έχει, όσους δικηγόρους κι αν έχει, δεν μπορεί να μας αποτρέψει από την κατάσχεση του αντικειμένου. Ό,τι μπορούμε, το κάνουμε μέσα σε λίγες μέρες. Αλλά όταν κατάσχουμε ένα αντικείμενο, κατάσχουμε και τα χαρτιά του. Κι αυτά οδηγούν συνήθως σε ένα άλλο εύρημα ή σε πρόσωπο. Αυτό συνέβη και με τον Στάινχαρτ. Εκτελέσαμε ένα ένταλμα για ένα λιβανέζικο αντικείμενο αξίας $12 εκατομμυρίων. Και τότε είδαμε στα χαρτιά ότι συνοδευόταν από άλλο ένα λιβανέζικο, οπότε το κατασχέσαμε κι αυτό. Κι ενώ ήμασταν στο διαμέρισμα του Στάινχαρτ ψάχνοντας για το λιβανέζικο αντικείμενο, είδαμε όλα τα ελληνικά, οπότε πήραμε ένα ένταλμα και για αυτά.

Όσο μεγαλύτερη είναι η έρευνα, τόσο περισσότερος χρόνος θα χρειαστεί επειδή πρέπει να είμαστε πολύ μεθοδικοί. Στην περίπτωση της Γουάιτ ή του Στάινχαρτ, αν πας προς τα πίσω και βρεις ποιος πούλησε στη Σέλμπι Γουάιτ τα ελληνικά ευρήματα, προφανώς ήταν ο Ρόμπιν Σάιμς ή ο Μπομπ ΧεκτRobert E. Hecht. Και ας πούμε ότι στον Σάιμς τα πούλησε η Τσάκος ή ο Κουτουλάκης και βρίσκουμε ότι στο έγγραφο αποστολής του Κουτουλάκη αναγράφονται άλλα τρία αντικείμενα. Τότε αρχίζουμε να ψάχνουμε πού είναι αυτά. Μπορεί να βρίσκονται στις Βρυξέλλες, στο Λονδίνο, στο Λος Άντζελες, ή το Σικάγο. Αυτός λοιπόν είναι ένας ακόμη λόγος που αυτές οι έρευνες μπορεί τελικά να διαρκέσουν. Συνεχίζουμε μέχρι τέλους. Αλλά όταν έχουμε κατασχέσει αντικείμενο, το μόνο που μπορούν να κάνουν οι δικηγόροι είναι να επιβραδύνουν την επιστροφή του.

Αλλά υπήρξαν φορές που πήραμε μια πληροφορία και επιστρέψαμε το αντικείμενο σε μια χώρα σε λιγότερο από 10 ημέρες. Σε μια περίπτωση, μια εβδομάδα αφότου λάβαμε την πληροφορία, η Λιβύη είχε ανακτήσει το αντικείμενο.

Ποιες είναι οι χώρες που υπέφεραν περισσότερο από κλοπές τα τελευταία χρόνια;

Δεν είναι η Ελλάδα. Θα έλεγα ότι η Ελλάδα, η Τουρκία και η Ιταλία έχουν κάνει πραγματικά καλή δουλειά για να περιορίσουν την αρχαιοκαπηλία – γιατί είναι αδύνατο να τη σταματήσεις. Θα έλεγα ότι πιθανόν στη Συρία, τον Λίβανο και την Αίγυπτο εξακολουθούν να υπάρχουν ενεργές λεηλασίες. Αναζητήστε τις χώρες που έχουν πολιτική αναταραχή.

Σας βοηθά αν ένα εύρημα βρίσκεται στις λίστες της Ιντερπόλ;

Η Ιντερπόλ είναι ένας μύθος! Η Ιντερπόλ δεν έχει νόημα. Δεν είναι αποδεικτικό στοιχείο, δεν έχει καμία νομική αξία. Δεν σημαίνει τίποτα αν καταγράφεται κάτι στην Ιντερπόλ. Όταν ήμουν στο Ιράκ έστειλα στην Ιντερπόλ φωτογραφίες 5.000 ιρακινών αρχαιοτήτων που πίστευα ότι είχαν κλαπεί. Η Ιντερπόλ ανέβασε στην ιστοσελίδα της 25.

Το ίδιο ισχύει για την UNESCO. Είναι θαυμάσια αλλά δεν έχει καμία σχέση με τις λεηλατημένες αρχαιότητες. Η Ιντερπόλ είναι υπέροχη, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τις λεηλατημένες αρχαιότητες. Το μόνο στο οποίο εξυπηρετεί είναι η ανταλλαγή πληροφοριών, δίνει δηλαδή τη δυνατότητα στις χώρες να συνομιλούν μεταξύ τους. Αν δεν έχεις το είδος της σχέσης που έχουμε εμείς απευθείας με τις χώρες, πρέπει να επικοινωνήσεις μαζί τους μέσω της Ιντερπόλ.

Υπάρχουν απούλητες κλεμμένες αρχαιότητες; Μπορούμε να εκτιμήσουμε τον αριθμό τους;

Μόλις εκτελέσαμε ένταλμα στην αποθήκη του Ρόμπιν Σάιμς στη Νέα Υόρκη. Είστε οι πρώτοι που το μαθαίνετε. Μόλις την περασμένη εβδομάδα (σ.σ. η συνέντευξη έγινε τη Μεγάλη Παρασκευή, 14 Απριλίου) βρήκαμε την αποθήκη του στη Νέα Υόρκη – προφανώς όλοι γνωρίζουν την αποθήκη του στο Λονδίνο και τη Γενεύη. Ανακτήσαμε 11 αντικείμενα, από την Ελλάδα δύο πανέμορφα αγάλματα της Αφροδίτης και έναν μινωικό ταύρο από ορείχαλκο. Υπάρχουν ακόμη αντικείμενα από τη συλλογή Σάιμς στην αγορά, σε όλον τον κόσμο. Και θα πρέπει να τα βρίσκεις ένα προς ένα. Σε ένα μουσείο, σε έναν συλλέκτη τη φορά, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Το ίδιο ισχύει για τη συλλογή Μπεκίνα ή τη συλλογή Μέντιτσι –αν και ο Μέντιτσι δεν λεηλάτησε ελληνικά όπως ο Μπεκίνα–, για τα αρχαία του Κουτουλάκη, της Τσάκος, του Τζόρτζ Ορτίς.

Τα 3 ελληνικά αντικείμενα από τις 11 αρχαιότητες που κατάσχεσε ο Μπογδάνος μετά από έφοδο στην αποθήκη του Σάιμς στη Νέα Υόρκη.

Μπορούμε να πούμε ότι οι συλλέκτες είναι οι νέεοι αρχαιοκάπηλοι;

Δεν είναι δίκαιο να πούμε κάτι τέτοιο. Όπως σας είπα, έχουμε χαρτογραφήσει τον πλανήτη όσον αφορά στη διακίνηση και αυτό είναι κάτι που το λέμε δημοσίως συνέχεια. Κι ένας από τους λόγους που δίνω αυτή τη συνέντευξη είναι για να επικοινωνήσουμε την έρευνά μας ώστε ο κόσμος των συλλεκτών να καταλάβει τι κάνουμε. Τα τελευταία 10 χρόνια έχουμε δει μια δραματική βελτίωση από τους συλλέκτες, τα μουσεία και τους οίκους δημοπρασιών σε όλες τις ΗΠΑ, έχουν αλλάξει τις πρακτικές τους προς το καλύτερο. Αυτό μπορείτε να πείτε ότι οφείλεται στο ότι δεν θέλουν να πάρουν ένα τόσο μεγάλο ρίσκο. Έχουμε βρει emails από μουσεία, γκαλερί και συλλέκτες, στα οποία ρωτάνε, «Θα μου δημιουργήσει αυτό το αντικείμενο προβλήματα με τον Μπογδάνο;».

Από την άλλη, έχουμε μουσεία και συλλέκτες που επικοινωνούν μαζί μας επειδή διάβασαν κάποιο άρθρο και ανησυχούν επειδή πριν τριάντα χρόνια αγόρασαν κάποια αρχαιότητα από τον Ρόμπιν Σάιμς, τον Μπεκίνα, τη Νάνσι ΓουίνερAntiquities Dealer Nancy Wiener Has Pled Guilty to Charges of Conspiracy | Τhe Observer ή τη Φρίντα Τσάκος. Τώρα που ξέρουν ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν πλιατσικολόγοι δεν θέλουν να μπλέξουν. Πάνω από μία φορά την εβδομάδα, κάποιο μουσείο ή συλλέκτης επικοινωνεί μαζί μας για να ρωτήσει, «πιστεύω ότι έχω αντικείμενα που μπορεί να είναι παράνομα, τι πρέπει να κάνω;».

Αυτό που πρέπει να καταλάβετε είναι ότι, αν αγοράσατε κάτι από τον Ρόμπιν Σάιμς το 1990, μπορεί να μην ξέρατε ότι ήταν κλεμμένο, μπορείτε και να το ξέρατε, αλλά εμείς τουλάχιστον δεν το θεωρούμε δεδομένο ότι το ξέρατε. Όμως αν αγοράσετε μια αρχαιότητα από τον Ρόμπιν Σάιμς τώρα, προφανώς είστε 100% σίγουροι ότι είναι κλεμμένη. Δεν τιμωρούμε τους ανθρώπους που αγόρασαν πριν από 30 χρόνια, αλλά τιμωρούμε αυτούς που αγοράζουν τώρα.

Ποιος είναι ο ρόλος των μουσείων;

Είναι διττός, ο πρώτος είναι να βελτιώσουν τις πρακτικές τους τώρα. Σε γενικές γραμμές το κάνουν. Προσλαμβάνουν ανθρώπους για να ερευνήσουν την προέλευση των αρχαίων αντικειμένων. Τα περισσότερα μουσεία δεν προσέλαβαν ποτέ κανέναν, ούτε οι συλλέκτες, ούτε οι γκαλερί, ούτε οι οίκοι δημοπρασιών. Η έρευνα για την προέλευση ήταν άγνωστη. Κανείς δεν ρωτούσε αν κάτι ήταν νόμιμο, τους ενδιέφεραν μόνο δύο πράγματα: “Πόσο κοστίζει;” και “Είναι αυθεντικό;”. Tα τελευταία δέκα χρόνια. βλέπουμε ανθρώπους να ρωτούν “Είναι νόμιμο;” και “Πώς μπορείτε να μου δείξετε ότι είναι νόμιμο;”.

Το δεύτερο που μπορούν να κάνουν είναι να συνεργαστούν μαζί μας. Γενικά, τα περισσότερα μουσεία, συλλέκτες και οίκοι δημοπρασιών συνεργάζονται. Μερικές φορές περιμένουν, λένε “ας περιμένουμε να χτυπήσει το τηλέφωνο”, μερικές φορές το κάνουν από μόνοι τους. Το Met συνεργάζεται μαζί μας κάθε φορά, έχουν να επανορθώσουν για 100 χρόνια , αλλά προσπαθούν. Θα πάρει λίγο χρόνο.

Συνεργάζεστε εδώ και καιρό με το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού. Πιστεύετε ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τις λεηλατημένες αρχαιότητες είναι επαρκής; Θα προτείνατε οποιεσδήποτε αλλαγές/βελτιώσεις στους τρόπους του;

Είναι πραγματικά σπουδαίοι. Δουλεύουν σαν τρελοί. Πρέπει να μπορώ να σας τηλεφωνήσω ή να σας στείλω email και να μου απαντήσετε πολύ γρήγορα, μέσα σε ημέρες ή εβδομάδες, ανάλογα με το πόσο περίπλοκο είναι το υλικό. Αυτό είναι ένα καλό μοντέλο συνεργασίας. Σας στέλνουμε φωτογραφίες μιας αρχαιότητας και τα πιστοποιητικά της, και στη συνέχεια πηγαίνετε στο νησί, πηγαίνετε στα αρχεία αρχαιοτήτων και στα αρχεία της Αστυνομίας, αυτό είναι πάντα πολύ σημαντικό, να μας βρείτε τα αρχεία της Αστυνομίας από τη δεκαετία του 1980 ή του 1990.

Κάποιος διαχειρίζεται το σημείο, ιδιαίτερα στα κυκλαδίτικα. Και οι ελληνικές αρχές είναι πολύ ικανές στο να μας βρίσκουν παρόμοιες φωτογραφίες. Κάποια από τα κυκλαδικά μπορεί να προέρχονται μόνο από ένα μέρος. Έτσι, αν μου δώσετε άλλα τρία αντικείμενα από το ίδιο νησί, για παράδειγμα τη Νάξο –έχουμε ανακτήσει τόσα πολλά ευρήματα από τη Νάξο γιατί ο Κουτουλάκης προτιμούσε να λεηλατεί τη Νάξο– με βοηθάτε σημαντικά. Μπορώ να πω στον δικαστή, “να τρία αντικείμενα από την ίδια ακριβώς περιοχή με το επίμαχο, είναι ολόιδια, προφανώς προέρχονται από τη Νάξο και όλα ήρθαν το 1968, όταν οι λεηλασίες ήταν τόσο διαδεδομένες στη Νάξο”. Αυτό μας αρκεί. Μπορούμε να κατασχέσουμε το αντικείμενο με βάση αυτές τις πληροφορίες, και η Ελλάδα είναι πολύ πολύ καλή στο να μας παρέχει τις απαραίτητες πληροφορίες.

Μπορεί να νομιμοποιηθεί μια αρχαιότητα μέσω μιας συμφωνίας κράτους-συλλέκτη;

Μια συμφωνία δεν μπορεί να καταστήσει κάτι νόμιμο. Η Σέλμπι Γουάιτ είναι το τέλειο παράδειγμα. Πριν 20 κάτι χρόνια η Ελλάδα έκανε μια συμφωνία με τη Γουάιτ. Η Ελλάδα πήρε ορισμένα αντικείμενα και άφησε κάποια άλλα με τη συμφωνία ότι δεν θα τα διεκδικήσει. Εμένα αυτό γιατί να με αφορά; Αν κάτι είναι κλεμμένο, είναι κλεμμένο. Δεν μπορείτε να μου πείτε ότι δεν είναι.

Οπότε οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ ενός συλλέκτη και οποιασδήποτε χώρας δεν είναι δεσμευτική για εσάς. Μπορείτε να κάνετε τη δουλειά σας, όπως πάντα, και μετά να τηλεφωνήσετε στη χώρα και να της πείτε “αυτή η συμφωνία έχει κάποιες κλεμμένες αρχαιότητες και πρέπει να τις επαναπατρίσετε”;

Ακριβώς. Η Ιταλία έχει διάφορες συμφωνίες. Ισχύει όμως αυτό που είπα. Η συμφωνία δεν μπορεί να ξεπλύνει μια κλεμμένη αρχαιότητα. Δεν γίνεται.

Ελίζα Τριανταφύλλου

Σπούδασε κατά λάθος Οικονομική Επιστήμη στην ΑΣΟΕΕ και το 2004 ξεκίνησε να εργάζεται ως οικονομικός συντάκτης στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Το 2010 δημιούργησε την πρώτη αντιγραφή του σατιρικού Τhe Onion, στην Ελλάδα. Παραμένει στον χώρο των ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Είναι ανορθόγραφη.

Μαργαρίτα Μιχελάκου

Newsletter editor του inside story. Ήταν στην αρχική ομάδα της Athens Voice και διευθύντρια του Marie Claire.

insidestory.gr

Γιώργος Καραμπελιάς: Το τέλος της ταξικής Αριστεράς – διαβάζοντας τις δημοσκοπήσεις

0

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Hπρώτη δημοσκόπηση, μετά την επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου –εκείνη της Metron Analysis που δημοσιεύτηκε στο Βήμα της 23ης Απριλίου– πέρα από την πρόθεση ψήφου, περιλαμβάνει και ιδιαίτερα σημαντικά ποιοτικά στοιχεία. [Θυμίζουμε ότι στην πρόθεση ψήφου χωρίς αναγωγή η Νέα Δημοκρατία παίρνει 27,8%, ο ΣΥΡΙΖΑ 22,2%, το ΠΑΣΟΚ 8,5%, το ΚΚΕ 6%, η Ελληνική Λύση 4%, το Μέρα25 4,4% οι Έλληνες του Κασιδιάρη 3,5% και το άλλο 5,9%.]

Σε ό,τι αφορά την κατανομή της ψήφου κατά φύλο, οι διαφορές είναι μικρές, εκτός από το ΠΑΣΟΚ, την Ελληνική Λύση και το κόμμα Κασιδιάρη όπου διαπιστώνουμε μια σαφή υπεροχή της ανδρικής ψήφου έναντι της γυναικείας: στο ΠΑΣΟΚ-Κιναλ 10,5% στους άνδρες έναντι 6,5% στις γυναίκες, στην Ελληνική Λύση 5,3% έναντι 2,7% και στο macho κόμμα Κασιδιάρη, 5,1% έναντι 1,8%.

Ωστόσο, οι σημαντικότερες διαφοροποιήσεις παρατηρούνται σε ό,τι αφορά στις ηλικιακές κατηγορίες, στην εκπαίδευση και στην κοινωνική ένταξη.

Στη γενιά ηλικίας 17 έως 26 ετών –η οποία αντιπροσωπεύει το 12% των ψηφοφόρων–, η Νέα Δημοκρατία συγκεντρώνει μόλις το 13%, ο ΣΥΡΙΖΑ το 19,5%, το ΠΑΣΟΚ-Κιναλ το 11,1%, και ο Κασιδιάρης 4,8%. Η ΝΔ έχει τεράστιο πρόβλημα στους νέους, ενώ και ο ΣΥΡΙΖΑ σε αντίθεση με ότι πιστεύεται παίρνει το μικρότερο ποσοστό του συγκριτικά με όλες τις άλλες ηλικιακές ομάδες, ενώ και το ΚΚΕ υστερεί με 4,5%.

Αντίθετα, το ΜΕΡΑ25 συγκεντρώνει ένα τεράστιο ποσοστό 12,9%(!), καθώς και ένα 6,1% στην ηλικία 27–42. Δηλαδή η μεταμοντέρνα μετα-αριστερά ενισχύεται έναντι της παραδοσιακής – ΚΚΕ και Σύριζα. Άλλωστε ο Βαρουφάκης συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ποσοστό των ψήφων του αναρχικού χώρου και του Αριστερισμού. (Εξού και η επίθεση ενάντιά του στα Εξάρχεια από διαφωνούσα ομάδα αναρχικών.)

Το ΚΚΕ αντίθετα έχει το υψηλότερο ποσοστό του, 6,9% στην ηλικία 43-58, όπως και το κόμμα του Κασιδιάρη με 5,4%, δηλαδή στις κατ’ εξοχήν «αντι- μνημονιακές» ηλικίες της άκρας αριστεράς και της άκρας δεξιάς.

A contrario χαρακτηριστική είναι η μεγάλη βουτιά του ΠΑΣΟΚ στο 4,1% στην ηλικία 43-58 όπως και του ΜέΡΑ25 με μόλις 2,1%. Οι μνήμες από τον ΓΑΠ και τη «διαπραγμάτευση» Βαρουφάκη το 2015 είναι ακόμα πολύ νωπές για όσους βιώσαν στο πετσί τους αυτήν την τραγική εποχή.

Τέλος, στην ηλικιακή κατηγορία 59 έως 77 η Νέα Δημοκρατία έχει 33,5% ο ΣΥΡΙΖΑ 22% και το ΠΑΣΟΚ 11,6%.

Αν περάσουμε στο επίπεδο εκπαίδευσης θα δούμε ότι σε όσους έχουν ανώτερη ή ανώτατη εκπαίδευση –και αντιπροσωπεύουν το 53% του δείγματος–, η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται στο μέσο όρο της, 27,3% έναντι 27,8%, ο ΣΥΡΙΖΑ πάνω από το μέσο όρο του, 25,8%, όπως και το ΚΚΕ με 6,6% καθώς και το ΜέΡΑ25 με 5,6%.

Δηλαδή δεν πρόκειται πλέον για κόμματα «πληβείων» αλλά για κόμματα δημοσίων υπαλλήλων, εκπαιδευτικών και κάποτε ανώτερων στρωμάτων. Αντίθετα, εδώ και απολύτως λογικά τα χαμηλότερα ποσοστά τα έχουν η Ελληνική Λύση με 2,9% και το κόμμα Κασιδιάρη με 2%.

Σε ό,τι αφορά την κοινωνική ένταξη, η Νέα Δημοκρατία στους αγρότες που αντιπροσωπεύουν το 7% του συνόλου, παίρνει το 30,2%, ο ΣΥΡΙΖΑ το 17,1%, το ΠΑΣΟΚ, 5,7% η Ελληνική Λύση 8,1% και ο Κασιδιάρης 6,1%

Αντίστοιχα στην εργατική τάξη, που αντιπροσωπεύει μόλις το 8% του συνόλου, η Νέα Δημοκρατία έχει το χαμηλότερο ποσοστό με 12,6%, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται κάτω από το συνολικό ποσοστό του, 20,3%, το ΠΑΣΟΚ 4,7%, το ΚΚΕ 8,7%. Εδώ η Ελληνική Λύση έχει το υψηλότερο ποσοστό της με 12,1%, και ο Κασιδιάρης 6%. Επιβεβαιώνεται δηλαδή η διαπίστωση πως τα πιο περιθωριοποιημένα και χαμηλότερου μορφωτικού επιπέδου κοινωνικά στρώματα αποτελούν τον προνομιακό χώρο της ακροδεξιάς και όχι της Αριστεράς, όπως άλλωστε έγινε και στη Γαλλία, την Ιταλία και αλλού.

Σε όσους δηλώνουν ότι ανήκουν στη μεσαία τάξη (που αντιπροσωπεύει το 51% του συνόλου) η Νέα Δημοκρατία έχει το υψηλότερο ποσοστό της με 34,4%, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται κοντά στο μέσο όρο του με 21,7%, το ΠΑΣΟΚ λίγο περισσότερο 9,1%, το ΚΚΕ 5,7% η Ελληνική Λύση 3,1%, ο Κασιδιάρης 1,7%.

Αν περάσουμε στην ανώτερη εισοδηματική κατηγορία που αντιπροσωπεύει το 6% του συνόλου, εδώ το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας «πέφτει» σχετικά με τη μεσαία τάξη, στο 32%, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει το υψηλότερο ποσοστό του ακριβώς στην ανώτερη τάξη, 25,5%. Αντίθετα το ποσοστό της Ελληνικής Λύσης κατακρημνίζεται στο 1,5%, το ΜέΡΑ25 παραμένει στο μέσο όρο του και το ποσοστό του Κασιδιάρη ανεβαίνει στο 4,1%. (Γεγονός που εξηγεί και φαινόμενα τύπου Κανελλόπουλου.)

Τι συμπεράσματα μπορούμε να συναγάγουμε;

Καταρχάς η πλειοψηφία των ψηφοφόρων αυτοχαρακτηρίζεται ως μεσαία τάξη, δηλαδή 51%, ενώ στην εργατική τάξη θεωρούν ότι ανήκουν μόλις το 8%, έναντι 27% των «μικρομεσαίων». Δηλαδή, η ελληνική κοινωνία στην πλειοψηφία της αρνείται την κοινωνική πόλωση και γι’ αυτό η σχετική ταξική φρασεολογία εκπορεύεται μάλλον από υψηλότερα κοινωνικά και εισοδηματικά στρώματα της διανοούμενης Αριστεράς! Σε αυτή την κατηγορία άλλωστε η Νέα Δημοκρατία έχει το υψηλότερο ποσοστό της, 34,4% – εξού και η μεγάλη μάχη για την ψήφο της μεσαίας τάξης και κατ’ επέκταση του μεσαίου χώρου.

Ένα καθόλου παράδοξο, παρά τα επιφαινόμενα, γεγονός είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει τα υψηλότερα ποσοστά του, 25,5%% στην ανώτερη τάξη –που εκπροσωπεί το 6% των ψηφοφόρων– και πλησιάζει το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας, που θεωρείται το κατεξοχήν αστικό κόμμα και έχει το 32%. Εάν προσθέσουμε και το 9,9% του ΠΑΣΟΚ και το 4,4% του ΜέΡΑ25, βλέπουμε ότι σχεδόν το 40% της αυτοχαρακτηριζομένης «ανώτερης τάξης», υποστηρίζει τα τρία κόμματα της Αριστεράς και της κεντροαριστεράς, έναντι 32% του «αστικού κόμματος» Νέα Δημοκρατία!

Δηλαδή, όπως έχει ήδη παρατηρηθεί σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες η παλιά ταξική αντιπαράθεση Αριστεράς-Δεξιάς έχει πλέον εξαντληθεί. Το κατεξοχήν αστικό κόμμα η Νέα Δημοκρατία είναι κόμμα της μεσαίας τάξης από την άποψη της κοινωνικής στήριξης ενώ και τα αριστερά κόμματα είναι εξίσου ή περισσότερο «μεγαλο-αστικά» με τη Νέα Δημοκρατία.

Όσο για τη νέα γενιά αυτή μοιάζει σε ένα μεγάλο μέρος της να πελαγοδρομεί: μεταξύ της μηδενιστικής Αριστεράς του ΜέΡΑ25 και των πολυάριθμων γκρουπούσκουλων της Άκρας Αριστεράς –μία και ένα 8,6% αυτής της ηλικιακής κατηγορίας φαίνεται να επιλέγει το «άλλο κόμμα»– ή της διαστροφής του πατριωτισμού που εκφράζει ο Κασιδιάρης.

Σε αντίθεση, λοιπόν, με άλλες ιστορικές εποχές, όπως εκείνη της μεταπολίτευσης, η νεολαία δεν αντιπροσωπεύει (ακόμα;) το δυναμικό στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας. Πρόκειται για μία κοινωνία γερασμένη και το κέντρο βάρους των αποφάσεων και των αλλαγών έχει μετατοπιστεί στις μέσες ηλικίες και στις μέσες κοινωνικές κατηγορίες. Η νεολαία έχει συρρικνωθεί πολύ από την υπογεννητικότητα και τη Φυγή, ενώ και το εκπαιδευτικό μας σύστημα χωλαίνει απελπιστικά.

Μόνο εάν και εφόσον περάσουμε σε μία νέα ιστορική εποχή, πέρα από τη μεταπολίτευση και τις αμαρτίες της, με μια κοινωνία δυναμική και με ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα, θα μπορούσε ίσως η νεολαία να επανενεργοποιηθεί ως παράγοντας κοινωνικής και πολιτικής πρωτοπορίας.

liberal.gr

Μια Τουρκάλα συγγραφέας στη Θεσσαλονίκη

0

Σπύρος Μοσκόβου 

Η βραβευμένη με το βραβείο Büchner Εμινέ Σεβγκί Εζνταμάρ παρουσιάζεται στην 19η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης. Μνήμες της ανταλλαγής των πληθυσμών.

«Εδώ είμαι μαμά.»

«Γιόκα μου, άντε να αγοράσεις αλάτι. Και μην ξεχάσεις το πετρέλαιο.»

«Μαμά, έχασα τα χρήματα. Τα είχα στο χέρι, αλλά μου τα άρπαξε ο δυνατός βοριάς.»

«Καλά, άσε να γυρίσει ο πατέρας σου και θα σου δείξει.»…

Καφενείο στην Τζούντα, έξω από το Αϊβαλί
Καφενείο στην Τζούντα, έξω από το ΑϊβαλίΕικόνα: Rainer Hackenberg/picture alliance

Όλα αυτά τα λόγια είχαν ειπωθεί σίγουρα μέσα στα σπίτια που έβλεπα πηγαίνοντας για την ορθόδοξη εκκλησία. Κι επειδή ήταν λόγια παιδικά, ζούσαν για χρόνια μαζί με τα παιδιά, που είχαν στο μεταξύ μεγαλώσει, κάτω απ’ τα μαξιλάρια ή τα κρεβάτια ή πίσω απ’ τις κορνίζες, κάποια λόγια σίγουρα θα ζούσαν και μέσα στα πηγάδια, στους κήπους των σπιτιών… Και μέσα σ’ αυτά τα σπίτια βρίσκονταν σίγουρα όχι μόνο αυτά τα λόγια στα τούρκικα, αλλά στον πάτο του πηγαδιού ή στις κάτω στρώσεις των τοίχων ή στα ταβάνια ή κάτω από τις ξύλινες σκάλες, πολύ βαθιά, και λόγια στα ελληνικά, φωνές από τότε, γιατί μέχρι το 1922 και από την εποχή του Ομήρου ζούσαν εδώ σ’ αυτό το νησί οι Έλληνες της Τουρκίας… Το 1923 οι Έλληνες της Τουρκίας μεταφέρθηκαν στη Λέσβο και την Κρήτη και οι Τούρκοι της Ελλάδας, που ζούσαν από αιώνες στη Λέσβο και την Κρήτη, μεταφέρθηκαν σ’ αυτό το νησί. Αυτό το αποκαλούσαν ανταλλαγή πληθυσμών. Δεν μπορούσαν όμως να ανταλλάξουν τους νεκρούς μέσα στους τάφους, τα νεκροταφεία έμειναν, ούτε και τις γλώσσες μπορούσαν να ανταλλάξουν. Αυτοί που ήρθαν από την Ελλάδα αλλά κι αυτοί που κυνηγήθηκαν και πήγαν στην Ελλάδα μιλούν μεταξύ τους επί γενιές ολόκληρες και τουρκικά και ελληνικά.»

Αφήνοντας την πατρίδα για την τέχνη

Το φετινό λογότυπο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου
Το φετινό λογότυπο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου

Ποιος αφουγκράζεται τους νεκρούς στο νησί Τζούντα έξω απ’ το Αϊβαλί, ποια φωνή ανασκαλεύει το παρελθόν του Μοσχονησιού, όπως το λέγαμε στα ελληνικά, εκεί στον Αδραμυττηνό Κόλπο, απέναντι από τη Λέσβο; Είναι η υποβλητική φωνή της Τουρκάλας συγγραφέως Εμινέ Σεβγκί Έζνταμαρ που ζει στη Γερμανία, γράφει στα γερμανικά και για το συγκεκριμένο βιβλίο της με τίτλο «Ένας χώρος περικυκλωμένος από σκιές» τιμήθηκε πέρυσι με το βραβείο Büchner, την ανώτερη λογοτεχνική διάκριση στον γερμανόφωνο χώρο. Το Ινστιτούτο Goethe και η Deutsche Welle την παρουσιάζουν το Σάββατο, 6 Μαΐου, στην 19η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης. Στα ελληνικά είχαν μεταφραστεί παλιότερα το μυθιστόρημά της «Η ζωή είναι ένα καραβανσαράι» και το διήγημα «Μουσαφιραίοι».

Αρχές της δεκαετίας του 70 λοιπόν στην Τζούντα, λίγο μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία. Η νεαρή τότε ηθοποιός Έζνταμαρ, έχοντας ήδη μια πρώτη γερμανική εμπειρία, θα πάρει εκεί την απόφαση να φύγει από την πατρίδα της, εκεί, ανάμεσα σε ελληνικούς ψιθύρους, καρακάξες που κρώζουν δυσοίωνα και κουνούπια που ζουζουνίζουν φορτικά. Το βιβλίο «Ένας χώρος περικυκλωμένος από σκιές» που εκδόθηκε πέρυσι μετά από 17 χρόνια λογοτεχνικής σιωπής της συγγραφέως είναι ο αυτοβιογραφικός απολογισμός αυτού του διαβήματος, γεωγραφική εγκατάλειψη της γενέτειρας και εγκατοίκηση στην τέχνη.

Οι «τουρκόσποροι» της Ελλάδας και οι «ελληνόσποροι» της Τουρκίας

Το βιβλίο της Έζνταμαρ
Το βιβλίο της Έζνταμαρ “Ένας χώρος περικυκλωμένος από σκιές”Εικόνα: dpa/Suhrkamp Verlag/picture alliance

Οι βασικοί σταθμοί: Κωνσταντινούπολη, Παρίσι, Βερολίνο. Θέατρο και αργότερα λογοτεχνία, μαθητεία σε σημαντικούς σκηνοθέτες, όπως ο Μπένο Μπεσόν, ο Τόμας Λάνγκχοφ και ο Κλάους Πάιμαν. Οι καρακάξες το είχαν προΐδει: «Στην Ευρώπη μπορεί να γίνεις διάσημη, ηθοποιός ίσως ή συγγραφέας, αλλά δεν θα βρεις τη γαλήνη. Θα σε επαινούν και θα γράφουν πως είσαι η πρωτοπόρος μεταξύ των Τούρκων καλλιτεχνών, γέφυρα ανάμεσα στην Τουρκία και τη Γερμανία, πως είσαι η μοναδική χειραφετημένη Τουρκάλα, το καλύτερο παράδειγμα της ενσωμάτωσης.» Το βιβλίο της Έζνταμαρ είναι μια σπουδή σε ένα από τα μεγάλα θέματα του καιρού μας, τον προσδιορισμό της ταυτότητας του κάθε ανθρώπου. Μια σπουδή που στην περίπτωσή της εκτυλίχθηκε σε μια μάλλον ολοκληρωμένη πια περίοδο της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής ιστορίας, τα χρόνια του 70 και του 80, όταν μπορούσε να ζήσει ακόμα κανείς την πολιτική ελευθερία, την τέχνη και τον έρωτα σε μια συναρπαστική ενότητα.

Και ο ελληνικός μίτος του βιβλίου της Έζνταμαρ; Παράπλευρος σε σχέση με τα κυρίαρχα θέματα του έργου, αλλά πανταχού παρών. Από τις ελληνικές μνήμες στο Μοσχονήσι, όπου σημειωτέον οι ντόπιοι έλεγαν περιπαικτικά τους νεοφερμένους Τούρκους της Ελλάδας «ελληνόσπορους», όπως κι εμείς κάποτε μιλούσαμε για τους «τουρκόσπορους», και μετά τους Έλληνες εργάτες που εμφανίζονται σε ένα σημαδιακό ταξίδι με το τραίνο για την Κωνσταντινούπολη ως την παλιά φίλη της συγγραφέως, την Ευτέρπη. Μια Ελληνίδα που είχε εγκαταλείψει την Πόλη μετά τους διωγμούς του 1955 και είχε εγκατασταθεί στο Παρίσι. Σ’ αυτήν θα βρει καταφύγιο η Έζνταμαρ στη γαλλική πρωτεύουσα, τότε που επιδιδόταν σε φανταστικές συνομιλίες με την Εντίθ Πιάφ και τον Μπέρτολτ Μπρεχτ και προσπαθούσε να μάθει γαλλικά: «Φώναζα δυνατά λέξεις, σαν να ήθελα να συστηθώ στη γαλλική γλώσσα, ώστε να μου πεί: ΄Μπορείς να μείνεις σε μένα, να η άδεια παραμονής σου, votre carte de séjour.΄ Και μετά η γαλλική γλώσσα θα με ρωτούσε: ‘Ou habitez-vous, Madame?’, ‘Πού μένετε, μαντάμ;’ ‘Μένω μέσα σε μια τυφλή γλώσσα.’»

DW

Εις το φως της ημέρας

0

Tο μοναδικό «καθαρόαιμο» διήγημα του Κωνσταντίνου Καβάφη, ένα αφήγημα μυστηρίου, που γράφτηκε, κατά πάσα πιθανότητα, το χειμώνα του 1895 -1896… 

Το Εις το φως της ημέρας είναι το μοναδικό «καθαρόαιμο» διήγημα του Κωνσταντίνου Καβάφη, ένα αφήγημα μυστηρίου, που γράφτηκε, κατά πάσα πιθανότητα, το χειμώνα του 1895 -1896. Μία συνηθισμένη κουβέντα ανάμεσα σε φίλους με θέμα το χρήμα σύντομα τρέπεται στην αφήγηση ενός εξαιρετικά ασυνήθιστου περιστατικού, που είχε συμβεί πριν από δέκα χρόνια…

Eκαθήμην μίαν εσπέραν μετά το δείπνον εις το Kαζίνον του Aγ. Στεφάνου, εν Pαμλίω. O φίλος μου Aλέξανδρος A., όστις κατώκει εις το Kαζίνον, μας είχε προσκαλέσει εμέ και ένα άλλον νέον πολύ σχετικόν μας να δειπνήσωμεν μαζύ του. Όπως δεν ήτο εσπέρα της μουσικής πολύ ολίγος κόσμος είχεν έλθει· και οι δύο φίλοι μου και εγώ είχαμεν όλο το μέρος διά τους εαυτούς μας.
Oμιλούσαμε περί διαφόρων πραγμάτων, και όπως δεν είμεθα εκ των πολύ πλουσίων ήλθεν αρκετά φυσικά η ομιλία περί χρημάτων, περί της ανεξαρτησίας την οποίαν δίδουν και περί των ηδονών αι οποίαι τα ακολουθούν.
O είς εκ των φίλων μου έλεγεν ότι ήθελε να έχη 3.000.000 φράγκα και ήρχισε να περιγράφη τι ήθελε κάμει και προ πάντων τι ήθελε παύσει να κάμνη εάν ήχε το μεγάλο αυτό ποσόν.
Eγώ, ολιγαρκέστερος, ηρκούμην εις 20.000 φρ. εισόδημα τον χρόνον.
O Aλέξανδρος A. είπεν,
«Eάν ήθελον θα ήμην τώρα ποιος ξεύρει ποσάκις εκατομμυριούχος ― αλλά δεν ετόλμησα».
Oι λόγοι αυτοί μας εφάνησαν περίεργοι. Eγνωρίζαμεν καλά την ζωήν του φίλου μας A. και δεν ενθυμούμεθα να τω παρουσιάσθη ποτέ ευκαιρία να γίνη πλειστάκις εκατομμυριούχος, και υποθέσαμεν ότι δεν ωμίλει σπουδαίως και ότι θα επηκολούθη καμμία αστειότης. Aλλά το πρόσωπον του φίλου μας ήτο πολύ σοβαρόν και τον εζητήσαμεν την εξήγησιν της αινιγματικής φράσεώς του.
Eδίστασεν επί μίαν στιγμήν ― αλλ’ έπειτα είπεν·
«Eάν ήμην εις άλλην συντροφιά ―αίφνης μεταξύ των λεγομένων “ανεπτυγμένων ανθρώπων”― δεν θα εξηγούμην, διότι θα με περιγελούσαν. Aλλά ημείς ευρισκόμεθα κομμάτι πλέον υψηλά από τους λεγομένους “ανεπτυγμένους ανθρώπους”, δηλαδή η τελεία πνευματική ανάπτυξις μας έκαμε πάλιν απλούς, αλλά απλούς άνευ αμαθείας. Eκάμαμεν όλον τον γύρον. Όθεν φυσικώς επιστρέψαμεν εις το πρώτον σημείον. Oι άλλοι έμειναν εις τα μισά. Δεν ξεύρουν, ουδέ εικάζουν, πού τελειώνει ο δρόμος».
Oι λόγοι ούτοι δεν μας εξέπληξαν διόλου. Eίχαμεν απόλυτον υπόληψιν ο καθείς δι’ εαυτόν και διά τους άλλους δύο.
«Nαι», επανέλαβεν ο Aλέξανδρος, «αν ετολμούσα θα ήμην υπερεκατομμυριούχος ― αλλ’ εφοβήθηκα.
»Eίναι 10 χρόνων ομιλία. Δεν είχα πολλά χρήματα τότε ―ως και τώρα― ή μάλλον δεν είχα χρήματα διόλου, αλλά τρόπω τινί ή άλλω τραβούσα εμπρός και εζούσα οπωσούν καλά. Kατοικούσα εις ένα σπίτι εις την Oδόν Σερίφ πασά. Tο εκρατούσε μία χήρα Iταλίς. Eίχα τρία δωμάτια καλώς επιπλωμένα και ένα υπηρέτην ιδιαίτερον, εκτός της υπηρεσίας της οικοδεσποίνης η οποία ήτο εις την διάθεσίν μου.
»Ένα βράδυ είχον υπάγη εις το Pοσσίνι και αφού ήκουσα αρκετάς ανοησίας απεφάσισα εις τα ’μισά να υπάγω να κοιμηθώ, διότι είχα την επαύριον να εξυπνήσω ενωρίς διά μίαν εκδρομήν εις το Aβουκίρ εις την οποίαν ήμην προσκεκλημένος.
»Φθάσας εις το δωμάτιόν μου ήρχισα κατά την συνήθειάν μου να περιπατώ επάνω κάτω συλλογιζόμενος τα της ημέρας. Aλλά όπως δεν είχαν τίποτε το ενδιαφέρον ενύσταξα και έπεσα να κοιμηθώ.
»Πρέπει να εκοιμήθην 1½ ή 2 ώρας χωρίς να ονειρευθώ, διότι ενθυμούμαι ότι περί την 1ην μετά το μεσονύκτιον με εξύπνησεν είς θόρυβος εις τον δρόμον και δεν ενθυμούμην κανέν όνειρον. Θα απεκοιμήθην πάλιν περί τας 1½, και τότε μ’ εφάνη ότι εισήλθεν εις το δωμάτιόν μου είς άνθρωπος μετρίου αναστήματος, έως 40 ετών. Eφορούσε μαύρα ρούχα αρκετά παλαιά και ψάθινο καπέλλο. Eις το αριστερό χέρι εφορούσε ένα δακτυλίδι το οποίον είχεν ένα σμαράγδι πολύ μεγάλο. Tούτο με έκαμε εντύπωσιν ως ανάρμοστον με την άλλην του ενδυμασίαν. Eίχε γένεια μαύρα με πολλαίς άσπραις τρίχαις, και κάτι τι περίεργον στα μάτια, ένα βλέμμα και χλευαστικόν και μελαγχολικόν. Eν γένει όμως είς τύπος μάλλον κοινός. Aπό εκείνους τους ανθρώπους όπου απαντάς πολλούς. Tον ηρώτησα τι με ήθελε. Δεν απήντησεν αμέσως, αλλά με εκύτταξε δι’ ολίγα λεπτά ως με υποψίαν ή ως να με εξήταζε διά να βεβαιωθή ότι δεν έκαμε λάθος. Έπειτα με είπεν ―ο τόνος της φωνής του ήτο ταπεινός και δουλικός―
»“Eίσαι πτωχός, το ξεύρω. Ήλθα να σε είπω ένα τρόπον να γίνης πλούσιος. Aπό το μέρος της Στήλης του Πομπηΐου γνωρίζω ένα τόπον εις τον οποίον είναι κρυμμένος μεγάλος θησαυρός. Eγώ από τον θησαυρόν δεν θέλω τίποτε ― μόνον ένα μικρό σιδερένιο κουτί θα πάρω που θα ευρεθή εις το βάθος. Tα άλλα όλα θα ήναι ιδικά σου”.
»“Kαι από τι σύγκειται αυτός ο μεγάλος θησαυρός;” ηρώτησα.
»“Aπό χρυσά νομίσματα”, με είπεν, “αλλά προ πάντων από πολυτίμους λίθους. Έχει 10 ή 12 μαλαγματένια κουτιά γεμάτα από διαμάντια, μαργαριτάρια, και νομίζω” ―ως να προσπαθούσε να ενθυμηθή― “από σαπφείρους”.
»Eσκέφθην τότε διατί δεν επήγαινε να πάρη ό,τι ήθελε μόνος του και τι ανάγκην με είχε. Δεν με άφισε να εξηγηθώ. “Kαταλαμβάνω την σκέψιν σου. Διατί λέγεις δεν υπάγω να πάρω ό,τι θέλω μόνος μου. Yπάρχει μία αιτία, την οποίαν δεν δύναμαι να σε είπω, ήτις με εμποδίζει. Eίναι μερικά πράγματα τα οποία και εγώ ακόμη δεν ειμπορώ να κάμω”. Όταν είπε το “και εγώ” ως μία λάμψις εβγήκεν από τα μάτια του και έν φοβερόν μεγαλείον τον μετεμόρφωσε δι’ έν δευτερόλεπτον. Aμέσως όμως ανέλαβε τον ταπεινόν του τρόπον. “Ώστε θα με κάμης μεγάλην χάριν να έλθης μαζύ μου. Aπολύτως χρειάζομαι ένα και εκλέγω σε, διότι θέλω το καλόν σου. Έλα αύριον να με εύρης. Θα σε περιμένω από το μεσημέρι έως εις τας 4 το απόγευμα εις την Mικράν Πλατείαν, εις το καφενείον που είναι κοντά στα σιδεράδικα”.
»Mε αυτούς τους λόγους εξηφανίσθη.
»Tην επαύριον όταν εξύπνησα κατ’ αρχάς δεν με ήλθεν εις τον νουν το όνειρον διόλου. Aλλά αφού επλύθηκα και εκάθισα να προγευματίσω επέστρεψεν εις την μνήμην μου, και με εφάνη αρκετά παράξενον. “Eίθε να ήτο αληθές”, είπον, και έπειτα το ελησμόνησα.
»Yπήγα εις την αγροτικήν εκδρομήν και εδιασκέδασα πολύ. Ήμεθα αρκετά πολυάριθμοι ― περίπου 30, άνδρες και γυναίκες. H ευθυμία μας ήτο σπανία· αλλά δεν σας διηγούμαι τα καθέκαστα διότι είναι έξω του προκειμένου».
Eδώ ο φίλος μου Δ. επαρατήρησε· «Kαι είναι περιττόν. Διότι εγώ τουλάχιστον τα γνωρίζω. Eγώ, εάν δεν απατώμαι, ήμην εις αυτήν την εκδρομήν».
«Ήσο; Δεν σε ενθυμούμαι».
«Δεν είναι η εκδρομή την οποίαν έκαμεν ο Mάρκος Γ…. πριν φύγη οριστικώς δι’ Aγγλίαν;»
«Nαι βέβαια. Θυμάσαι λοιπόν τι ωραία περάσαμε. Kαλός καιρός. Ή μάλλον, περασμένος καιρός. Eίναι έν και το αυτό. Aλλά διά να επανέλθω εις το θέμα του λόγου ― επέστρεψα από την εορτήν αρκετά κουρασμένος και αρκετά αργά. Mόλις είχα καιρόν να αλλάξω ρούχα και να φάγω, και έπειτα υπήγα εις μίαν φιλικήν οικογένειαν όπου εγένετο είδος χαρτοπαιχτικής βεγγέρας και όπου έμεινα παίζων μέχρι των 2½ μετά το μεσονύκτιον. Eκέρδισα 150 φράγκα και επέστρεψα κατευχαριστημένος. Έπεσα λοιπόν να κοιμηθώ με ελαφράν καρδίαν και απεκοιμήθην αμέσως ουκ ολίγον συντείνοντος του καμάτου της ημέρας.
»Mόλις όμως με επήρεν ο ύπνος με συνέβη έν περίεργον. Eίδα ότι είχε φως εις το δωμάτιον, και απορούσα διατί δεν το έσβυσα πριν πλαγιάσω, ότε βλέπω να έρχεται από το βάθος του δωματίου ―ήτο αρκετά μεγάλον το δωμάτιόν μου― από το μέρος της θύρας ένα άνθρωπον τον οποίον ανεγνώρισα αμέσως. Eφορούσε τα ίδια μαύρα ρούχα και το ίδιο παλαιό ψάθινο καπέλλο. Aλλ’ εφαίνετο δυσαρεστημένος, και με είπε: “Σε επερίμενα το απόγευμα από το μεσημέρι έως εις τας 4 εις το καφενείον. Διατί δεν ήλθες; Σε προτείνω να σε κάμω την τύχην σου και δεν σπεύδεις; Θα σε περιμένω και πάλιν εις το καφενείον σήμερον το απόγευμα από το μεσημέρι έως εις τας 4. Kαι να έλθης χωρίς άλλο”. Έπειτα εξηφανίσθη ως την άλλην φοράν.
»Aλλά τώρα εξύπνησα με τρόμον. Tο δωμάτιον ήτο σκοτεινόν. Ήναψα το φως. Tο όνειρον ήτο τόσω αληθινόν, τόσω ζωηρόν ώστε ήμην κατάπληκτος και καταπτοημένος. Eίχα την αδυναμίαν να υπάγω, να υπάγω να ίδω εάν η θύρα ήτο κλειδωμένη. Ήτο κλειδωμένη ως πάντοτε. Eίδα το ωρολόγιον· ήτο η ώρα 3½. Eίχα πλαγιάσει εις τας 3.
»Δεν σας κρύπτω και δεν ενδρέπομαι διόλου να σας είπω ότι ήμην πολύ τρομαγμένος. Eφοβούμην να κλείσω τα μάτια μου μη τυχόν κοιμηθώ και πάλιν, και επανίδω τον φανταστικόν επισκέπτην μου. Eκάθησα εις μίαν καρέγλα πολύ νευρικός. Περί τας 5 ήρχισε να χαράζη. Ήνοιξα το παράθυρον και έβλεπα τον δρόμον να ξυπνά σιγά, σιγά. Mερικαίς πόρταις είχαν ανοίξει και επερνούσαν μερικοί πολύ πρωινοί γαλατάδες και τα πρώτα κάρρα των ψωμάδων. Tο φως κάπως με καθησύχασε και επλάγιασα πάλιν και εκοιμήθην έως εις τας 9.
»Eις τας 9 όταν εξύπνησα και με ήλθεν η ενθύμησις της νυκτερινής ταραχής, η εντύπωσις ήρχισε να χάνη πολύ της εντάσεώς της. Hπόρουν μάλιστα διατί να συγχισθώ τόσον. Cauchemars βλέπει ο καθείς και είχον ίδει εις την ζωήν μου πολλά. Eξ άλλου τούτο σχεδόν δεν ήτο έν cauchemar. Eίναι αληθές ότι είχον ίδει δις το αυτό όνειρον. Aλλά τι με τούτο; Kαι πρώτον ήτο βέβαιον ότι το είδα δις; Mήπως ονειρεύθην ότι είχον ίδει προηγουμένως τον αυτόν άνθρωπον; Aλλ’ εξετάσας καλώς την μνήμην μου επαραίτησα την ιδέαν ταύτην. Ήτο βέβαιον ότι είχον ίδει το όνειρον προχθές. Aλλά και τότε τι το παράδοξον; Tο πρώτον όνειρον φαίνεται ήτο πολύ ζωηρόν και με άφισε μεγάλην εντύπωσιν, και τούτου ένεκα το είδα και πάλιν. Eδώ όμως η λογική μου εχώλαινεν ολίγον. Διότι δεν ενθυμούμην το πρώτον όνειρον να με έκαμεν εντύπωσιν. Kαθ’ όλην την παρελθούσαν ημέραν δεν το εσκέφθην επί στιγμήν. Eις την εκδρομήν και εις την βραδυνήν συναναστροφήν περί παντός άλλου εσυλλογιζόμην ή περί του ονείρου. Πλην τι με τούτο; Δεν συμβαίνει συχνά να ονειρευόμεθα περί προσώπων τα οποία δεν είδαμεν επί πολλά έτη και περί των οποίων επίσης δεν εσκέφθημεν επί πολλά έτη; Φαίνεται ότι η μνήμη των μένει εγχαραγμένη κάπου εν τω πνεύματι και αίφνης εις το όνειρον αναφαίνεται. Ώστε που το παράδοξον εάν ονειρεύθην εκ νέου πράγμα παρελεύσεως 24 ωρών μόνον, ακόμη και εάν κατά την διάρκειαν της ημέρας δεν εσκεπτόμην περί αυτού. Έπειτα είπα ότι ίσως είχα αναγνώσει που περί θησαυρού κρυμμένου, και λεληθότως επενήργησεν εις την μνήμην μου τούτο, αλλ’ όσον και αν εξήταζα δεν ανεύρισκα τοιαύτην ανάγνωσιν.
»Tέλος εβαρύνθην να σκέπτομαι και ήρχισα να ενδύωμαι. Eίχα να υπάγω εις ένα γάμον, και ογρήγορα η σπουδή και η εκλογή της ενδυμασίας μου εδίωξε το όνειρον από τον νουν μου όλως διόλου. Kατόπιν εκάθισα εις το πρόγευμά μου και διά να περάσω καμμίαν ώραν επήρα και εδιάβασα έν περιοδικόν εκδιδόμενον εν Γερμανία ― τον Έσπερον, νομίζω.
»Yπήγα εις τον γάμον όπου ήτο συναθροισμένη όλη η καλή κοινωνία της πόλεως. Eίχα τότε πολλάς σχέσεις, και ως εκ τούτου επανέλαβα απείρους φοράς μετά την τελετήν ότι η νύμφη ήτο πολύ εύμορφη μόνον ολίγον χλωμή, ότι ο γαμβρός ήτο πολύ καλός νέος και είχε και χρήματα, και άλλα τοιαύτα. O γάμος ετελείωσε περίπου εις τας 11½ π.μ., και μετά το τέλος υπήγα εις τον Σταθμόν Bούλκλη διά να ίδω μίαν οικίαν την οποίαν με είχαν συστείσει και την οποίαν επρόκειτο να ενοικιάσω διά Γερμανικήν οικογένειαν του Kαΐρου σκοπεύουσαν να περάση το καλοκαίρι εις Aλεξάνδρειαν. H οικία ήτο τω όντι ευάερος και καλώς διηρημμένη αλλά όχι τόσω μεγάλη όσω με είχαν είπει. Eν τούτοις υπεσχέθην εις την οικοκυράν να συστείσω την οικίαν της ως κατάλληλον. H οικοκυρά διελύθη εις ευχαριστίας και ίνα με συγκινήση με διηγήθη όλα τα πάθηματά της, πώς και πότε πέθανε ο μακαρίτης, πώς είδε και την Eυρώπην, πώς δεν ήταν γυναίκα για να νοικιάζη το σπίτι της, πώς ο πατέρας της ήταν του δεν θυμούμαι ποιου πασά ιατρός, κτλ. Eκπληρώσας το χρέος τούτο, επέστρεψα εις την χώραν. Έφθασα εις το σπίτι μου εις την 1ην μ.μ. και έφαγα με μεγάλην όρεξιν. Aφού ετελείωσα το γεύμα μου και έπιον τον καφέ μου, εξήλθον διά να υπάγω εις ενός φίλου μου κατοικούντος εις ξενοδοχείον πλησίον του Kαφενείου “Παραδείσου”, διά να διοργανώσωμεν τίποτε διά το απόγευμα. Ήτο ο μην Aύγουστος και ο ήλιος αρκετά καυστικός. Eκατέβαινα αργώς την Oδόν Σερίφ πασά διά να μην ιδρώσω. H οδός, όπως πάντοτε εις την ώραν εκείνην, ήτο έρημος. Συνήντησα μόνον ένα δικηγόρον με τον οποίον είχα εργασίαν διά τα έγγραφα της πωλήσεως μικρού τόπου εις το Mωχαρέμβεη. Ήτο το τελευταίον τεμάχιον ενός αρκετά μεγάλου γηπέδου το οποίον επωλούσα σιγά σιγά, και ούτω εσκέπαζα έν μέρος των εξόδων μου. O δικηγόρος ήτο τίμιος άνθρωπος και δι’ αυτό τον εξέλεξα. Aλλά ήτο φλύαρος. Kαλλείτερα να με έκλεπτεν ολίγον, και να μη με σκότιζε το κεφάλι με την μωρολογία του. Διά έν πάρα μικρόν πράγμα με ήρχιζεν ατελευτήτους ομιλίας ― τι εμπορικόν δίκαιον με έλεγε, τι ρωμαϊκόν δίκαιον, έφερε μέσα τον Iουστινιανόν, ανέφερε παλαιάς δίκας όπου είχεν εις την Σμύρνην, επαινείτο, με εξηγούσε χίλια πράγματα όλως άσχετα, και με εβαστούσεν από το ρούχο, πράγμα το οποίον μισώ. Eίχα να υπομένω την φλυαρίαν του ανοήτου τούτου, διότι κάθε τόσον όταν εξηντλείτο η ρύμη της πολυλογίας του επροσπαθούσα να μάθω τα κατά την πώλησιν τα οποία είχαν δι’ εμέ ζωτικώτατον ενδιαφέρον. Aι προσπάθειαί μου αύται με έβγαλαν από τον δρόμον μου και επήγαινα μαζύ του. Eπεράσαμεν το επί της Πλατείας των Προξένων πεζοδρόμιον του Xρηματιστηρίου, επεράσαμεν τον μικρόν δρόμον όστις ενώνει την Mεγάλην με την Mικράν Πλατείαν, και επί τέλους όταν εφθάσαμεν εις το κέντρον της Mικράς Πλατείας είχον λάβει πλέον όλας τας πληροφορίας όπου ήθελα και με άφισεν ο δικηγόρος μου ενθυμηθείς ότι είχε να επισκεφθή πελάτην εκεί που διαμένοντα. Eστάθην μίαν στιγμήν και τον έβλεπα να απομακρύνεται και εκαταρώμην την φλυαρίαν του που με έκαμε μέσα εις τόσην ζέστην και εις τόσον ήλιον να βγω από τον δρόμον μου.
»Hτοιμαζόμην να επιστρέψω επί των βημάτων μου και να πορευθώ προς την Oδόν του Kαφενείου Παραδείσου ότε αίφνης η ιδέα ότι ήμην εις την Mικράν Πλατείαν με εφάνη αλλόκοτος. Eρώτησα τον εαυτόν μου διατί και ενθυμήθην το όνειρόν μου. “Eδώ είναι όπου ο περίφημος κάτοχος του θησαυρού με έδωκε συνάντησιν”, είπα καθ’ εμαυτόν και εμειδίασα, μηχανικώς δε έστρεψα την κεφαλήν προς το μέρος όπου ήσαν μερικά σιδεράδικα.
»Φρίκη! Eκεί ήτο έν μικρόν καφενείον και εκεί εκάθητο. H πρώτη εντύπωσίς μου ήτο ως μία ζάλη και ενόμιζα ότι ήθελα να πέσω. Aκούμπησα εις έν παράπηγμα και τον εκοίταξα πάλιν. Tα ίδια μαύρα ρούχα, το ίδιο ψάθινο καπέλλο, η ιδία φυσιογνωμία, το ίδιο βλέμμα. Kαι με παρετήρει ασκαρδαμυκτεί. Tα νεύρα μου έλαβον τοιαύτην έντασιν όπου ενόμιζα ότι είχε χυθεί σίδηρος εντός μου. H ιδέα ότι ήτο ’μέρα μεσημέρι, ότι επερνούσαν άνθρωποι αδιάφοροι νομίζοντες ότι τίποτε έκτακτον δεν συνέβαινε, και ότι εγώ, μόνος εγώ, εγνώριζον ότι συμβαίνει το φρικτώτερον πράγμα, ότι εκάθητο εκεί έν φάντασμα, τίς οίδε ποίας δυνάμεις έχον και από ποίαν σφαίραν του αγνώστου ερχόμενον ―από ποίαν Kόλασιν, από ποίον Έρεβος― με παρέλυε και ήρχισα να τρέμω. Tο φάντασμα δεν εσήκωνε το βλέμμα από επάνω μου. Tότε με εκυρίευσεν ο τρόμος μη τύχει και σηκωθεί και με πλησιάσει ―μη τύχει και με ομιλήσει― μη τύχη και με πάρει μαζύ του, και κατ’ αυτού ποία δύναμις ανθρωπίνη θα ηδύνατο να με βοηθήση! Eρρίφθην εις μίαν άμαξαν, και έδωκα εις τον αμαξηλάτην μίαν μακρυνήν διεύθυνσιν, δεν ενθυμούμαι πού.
»Ότε συνήλθον ολίγον είδα ότι είχα φθάσει σχεδόν εις το Σίδι Γάβιρ. Ήμην κάπως ψυχραιμότερος και ήρχισα να συζητώ το πράγμα. Διέταξα τον αμαξηλάτην να γυρίση εις την χώραν. “Eίμαι τρελλός”, εσκεπτόμην, “αφεύκτως θα ηπατήθην. Θα ήτο κανείς ο οποίος ωμοίαζε τον άνθρωπον του ονείρου μου. Πρέπει να επιστρέψω να βεβαιωθώ. Πολύ πιθανόν να έφυγε και τούτο θα ήναι μία απόδειξις ότι δεν είναι ο ίδιος, διότι με είχεν είπει ότι θα με περιμένη έως εις τας τέσσαρες”.
»Mε αυτάς τας σκέψεις είχα φθάσει μέχρι του Θεάτρου Zιζίνια· και εκεί ποιών έκκλησιν εις όλον μου το θάρρος διέταξα τον αμαξηλάτην να με υπάγη εις την Mικράν Πλατείαν. H καρδία μου εκτυπούσε όπου θαρρούσα ότι ήθελε σπάσει ότε επλησίαζα εις το καφενείον. Eις ολίγην απόστασιν έκαμα τον αμαξηλάτην να σταθή. Tον ετράβηξα δε από τον βραχίονα με τόσην δύναμιν όπου εκόντεψε να πέση από την θέσιν του, διότι τον έβλεπα να προχωρή πάρα πολύ κοντά εις το καφενείον, και διότι, διότι εκεί ήτο το φάντασμα ακόμη.
»Tότε εβάλθηκα να το κυττάζω εταστικώς ζητών να εύρω ανομοιότητα προς τον άνθρωπον του ονείρου ― ως να μη ήρκει διά να με πείση ότι ήτο αυτός, το γεγονός ότι εκαθήμην εντός αμάξης και τον εκύτταζα εταστικώς, πράγμα το οποίον κάθε ξένος ήθελε παραξενευθεί και θα με εζήτει εξήγησιν. Tουναντίον εκείνος απαντούσεν εις το βλέμμα μου με βλέμμα επίσης εταστικόν και με φυσιογνωμίαν πλήρη ανησυχίας διά την απόφασιν όπου ήθελα λάβει. Φαίνεται δε ότι ηννόει τας σκέψεις μου, ως τας είχεν εννοήσει εν τω ονείρω μου, και διά να με αφαιρέση κάθε αμφιβολίαν περί της ταυτότητός του έστρεψε προς εμέ το αριστερό του χέρι και με έδειξε, τόσω καθαρά με έδειξεν όπου εφοβούμην να μη το επαρατήρησεν ο αμαξηλάτης, το σμαράγδινον δακτυλίδι το οποίον με είχε κάμει εντύπωσιν εν τω πρώτω μου ονείρω.
»Aφήκα μίαν φωνήν τρόμου και είπα τον αμαξηλάτην, όστις τώρα ήρχισε να ανησυχή περί της υγείας του πελάτου του, να υπάγη εις την Λεωφόρον Pαμλίου. O μόνος σκοπός μου ήτο η απομάκρυνσις. Ότε έφθασα εις την Λεωφόρον Pαμλίου τον είπα να διευθυνθή εις τον Άγιον Στέφανον, αλλ’ όπως έβλεπα ότι ο αμαξηλάτης εδίσταζε και εψιθύριζε κάτι τι κατέβην και τον επλήρωσα. Eσταμάτησα μίαν άλλην άμαξαν και διέταξα να με υπάγη εις Άγιον Στέφανον.
»Έφθασα εδώ κακώς έχων. Eισήλθον εις την Aίθουσαν του Kαζίνου και ετρόμαξα όταν είδα τον εαυτόν μου εις τον καθρέπτην. Ήμην χλωμός ως πτώμα. Eυτυχώς η αίθουσα ήτο κενή. Eρρίφθην επί ενός καναπέ και ήρχισα να σκέπτωμαι περί του πρακτέου. Nα επιστρέψω εις την οικίαν μου με ήτο αδύνατον. Nα επιστρέψω πάλιν εις εκείνο το δωμάτιον όπου εισήλθεν την νύκτα ως υπερφυσική Σκιά, εκείνος τον οποίον προ ολίγου είδα καθήμενον εις έν κοινόν καφενείον υπό το σχήμα φυσικού ανθρώπου, ήτο έξω λόγου. Ήμην άλογος, διότι βεβαίως είχε την δύναμιν να έλθη να με εύρη παντού. Aλλά ήδη προ ωρών εσκεπτόμην ασυναρτήτως.
»Tέλος επήρα μίαν απόφασιν. Ήτο δε να προστρέξω εις τον φίλον μου Γ.B. ο οποίος τότε κατώκει εις Mωχάρρεμ-βέη».
«Ποίος Γ.B.» ηρώτησα «εκείνος ο εκκεντρικός που κατεγίνετο εις την σπουδήν της μαγείας;»
«Aυτός ― και τούτο συνέτεινεν εις το να τον εκλέξω. Πώς επήρα το τραίνο, πώς έφθασα εις Mωχαρέμβεη, πώς έβλεπα δεξιά και αριστερά ως τρελλός μη τύχη και φανεί το φάντασμα πάλιν κοντά μου, πώς έπεσα εις τον θάλαμον του Γ.B. ενθυμούμαι αμυδρώς και συγκεχυμένως. Eνθυμούμαι καθαρά μόνον ότι ότε ευρέθην πλησίον του ήρχισα να κλαίω υστερικώς και να τρέμω ολόκληρος και να τον διηγούμαι την φρικτήν μου περιπέτειαν. O Γ.B. με καθησύχασε και μισο-σοβαρώς, μισο-αστειευόμενος με είπε να μη φοβούμαι· ότι εις την οικίαν του δεν θα ετολμούσε να έλθη το φάσμα ή και εάν ήρχετο θα το εξεδίωκεν αμέσως. Eγνώριζε, με έλεγε, το είδος των υπερφυσικών τούτων παρουσιών και εγνώριζε τον τρόπον του εξορκισμού των. Eξ άλλου με παρεκάλει να πεισθώ ότι δεν είχα πλέον καμμίαν αιτίαν φόβου, διότι το φάσμα ήλθεν εις εμέ επί ωρισμένω σκοπώ, την απόκτησιν του “σιδηρού κιβωτίου” το οποίον δεν ηδύνατο να λάβη, φαίνεται, άνευ της παρουσίας και βοηθείας ανθρώπου. Tον σκοπόν αυτόν δεν επέτυχε· και θα εγνώριζεν ήδη εκ του τρόμου μου ότι δεν έμενε πλέον ελπίς να τον επιτύχη. Aναμφιβόλως θα υπάγη να πείση άλλόν τινα. O B. ελυπείτο μόνον όπου δεν τον ειδοποίησα εγκαίρως διά να μεταβή να ίδη το φάσμα ο ίδιος και να το ομιλίση, διότι, προσέθεσεν, εν τη Iστορία των Φασμάτων, η παρουσία των πνευμάτων ή των δαιμόνων τούτων εις το φως της ημέρας είναι λίαν σπανία. Eν τούτοις αυτά όλα δεν με καθησύχαζον. Eπέρασα πολύ ταραγμένην νύκτα και την επαύριον εξύπνησα με πυρετόν. H άγνοια του ιατρού και η εξημμένη κατάστασις του νευρικού μου συστήματος, με επέφεραν μίαν εγκεφαλικήν θέρμην από την οποίαν ολίγου δειν απέθνησκα. Ότε ανέλαβον ολίγον εζήτησα να μάθω την ημερομηνίαν. Eίχον ασθενήσει την 3ην Aυγούστου και υπέθετα ότι θα ήτο η 7η ή η 8η. Ήτο 2 Σεπτεμβρίου. Έν μικρόν ταξείδι εις μίαν νήσον του Aιγαίου ετάχυνε και συνεπλήρωσε την ανάρρωσίν μου. Kαθ’ όλην την διάρκειαν της ασθενείας μου ήμην εις την οικίαν του φίλου μου B. όστις με εφρόντισε με την αγαθήν καρδίαν ην γνωρίζετε. Hδημόνει όμως μες τον εαυτόν του όπου δεν είχεν αρκετόν χαρακτήρα να διώξη τον ιατρόν, και να με θεραπεύση με τα μαγικά μέσα, τα οποία και εγώ νομίζω ότι τουλάχιστον εις αυτήν την περίστασιν θα με εθεράπευαν επίσης γρήγορα όσω και ο ιατρός.
»Iδού φίλοι μου την ευκαιρίαν την οποίαν είχον να γίνω εκατομμυριούχος ― αλλά δεν ετόλμησα. Δεν ετόλμησα, και δεν το μετανοώ».
Eδώ εσταμάτησεν ο Aλέξανδρος. H πολλή πίστις και η μεγάλη απλότης μεθ’ ων έκαμε την διήγησίν του μας εμπόδισε να την σχολιάσωμεν. Eξ άλλου η ώρα ήτο μεσάνυκτα και 27 λεπτά. Kαι όπως το τελευταίον τραίνον διά την χώραν ήτο εις τας 12½, ηναγκάσθημεν να τον αποχαιρετήσωμεν και να φύγωμεν βιαστικοί.

Πηγή: https://www.sansimera.gr
© SanSimera.gr

Μενέντεζ: Το τριμερές σχήμα Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ, συν τις ΗΠΑ, πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από ενέργεια

0
Φωτ: AP (Αρχείου)

Μενέντεζ: Επικίνδυνοι ηγέτες όπως ο Ερντογάν είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν την ενέργεια ως όπλο

Εξέφρασε την ικανοποίησή του ότι «αρχίζουμε να βλέπουμε κάποιες από τις αλλαγές να τίθενται σε εφαρμογή, συμπεριλαμβανομένης της άρσης των περιορισμών στις πωλήσεις όπλων στην Κύπρο και ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να είναι ο επόμενος αποδέκτης F-35».

Τη σημασία του τριμερούς σχήματος ανάμεσα στην Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ, συν τις ΗΠΑ (3+1) με έμφαση στην ενέργεια, αλλά και την ανάγκη διεύρυνσης και εμβάθυνσης των πεδίων συνεργασίας, υπογράμμισε ο γερουσιαστής Μπομπ Μενέντεζ μιλώντας στο Φόρουμ των Δελφών μέσω βίντεο-μηνύματος.

«Το τριμερές σχήμα Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ, συν τις ΗΠΑ, πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από ενέργεια. Πρέπει να είμαστε ενωμένοι με τους στρατιωτικούς εταίρους και συμμάχους μας. Οι συλλογικές μας δυνατότητες με την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ θα είναι ζωτικής σημασίας για την αποτροπή μελλοντικών επιθέσεων στην Ανατολική Μεσόγειο» διαμήνυσε ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας των ΗΠΑ.

«Όπως είδαμε τον τελευταίο χρόνο, επικίνδυνοι ηγέτες, όπως ο Ερντογάν ή ο Πούτιν, είναι πρόθυμοι να προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν την ενέργεια ως όπλο. Η καλύτερη άμυνα κατά μιας τέτοιας επίθεσης είναι να έχουμε ισχυρές συμμαχίες με εταίρους που συμμερίζονται τις ίδιες ιδέες, οι οποίοι είναι πρόθυμοι να υπερασπιστούν τις δημοκρατικές τους αξίες. Η Ελλάδα, η Κύπρος, το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι κράτη που πιστεύω ότι είναι ενωμένα με τέτοια κοινά συμφέροντα και αξίες» σημείωσε ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας των ΗΠΑ.

Σε αυτό το πλαίσιο, εξέφρασε την ικανοποίησή του ότι «αρχίζουμε να βλέπουμε κάποιες από τις αλλαγές να τίθενται σε εφαρμογή, συμπεριλαμβανομένης της άρσης των περιορισμών στις πωλήσεις όπλων στην Κύπρο και ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να είναι ο επόμενος αποδέκτης F-35».

Αναδεικνύοντας έτι περαιτέρω την τριμερή συνεργασία, συν τις ΗΠΑ, ο Μπομπ Μενέντεζ τόνισε πως αυτό το σχήμα θα είναι μια ισχυρή φωνή που θα εκπέμπει κοινά μηνύματα σχετικά με τη σημασία της εδαφικής ακεραιότητας, ιδίως στις θαλάσσιες οικονομικές ζώνες.

Χαρτογραφώντας το έδαφος της Ανατολικής Μεσογείου, είπε πως αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις στο σημερινό γεωπολιτικό τοπίο και ότι είναι μια περιοχή γεμάτη απίστευτες υποσχέσεις.

Ειδικότερα, επισήμανε ότι καθώς οι ευρωπαϊκές χώρες απομακρύνονται από τις ρωσικές πηγές ενέργειας, η Ανατολική Μεσόγειος έχει ήδη αποδείξει τις δυνατότητές της ως μέρος της λύσης και δήλωσε περήφανος που έχει πρωταγωνιστήσει ο ίδιος στο Κογκρέσο σε αυτό το θέμα. Υπενθύμισε πως έχει συγγράψει και εγκρίνει τον νόμο για την εταιρική σχέση ασφάλειας και ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο, «ο οποίος επιτρέπει τη δημιουργία ενός νέου ενεργειακού κέντρου που θα βοηθήσει στην πλήρη αξιοποίηση του ενεργειακού δυναμικού της περιοχής».

Μάλιστα, διατύπωσε την αποφασιστικότητα να συνεχίσει να υποστηρίζει βασικά περιφερειακά έργα υποδομής, όπως την ηλεκτρική διασύνδεση της Ευρώπης με την Αφρική και την Ασία, μέσω Κύπρου και Ελλάδας, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι θα συμβάλουν στην καλύτερη σύνδεση της Ανατολικής Μεσογείου με τα Δυτικά Βαλκάνια, την Κεντρική Ευρώπη, τη Μολδαβία και την Ουκρανία.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη γεωστρατηγική και ενεργειακή σημασία της Αλεξανδρούπολης. «Χρησιμεύει ως ένας σημαντικός στρατιωτικός κόμβος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και τώρα μεταμορφώνεται σε έναν ενεργειακό κόμβο με μια νέα εγκατάσταση υγροποιημένου φυσικού αερίου» ανέφερε και σημείωσε ότι είναι «εξαιρετικά ευχάριστο να βλέπουμε ότι είχαμε την προνοητικότητα να προβλέψουμε ότι η Αλεξανδρούπολη θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ζωτικό πλεονέκτημα για τη δυτική ασφάλεια».

Μάλιστα, δεσμεύτηκε πως οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν τη συνεργασία με τον πρέσβη Γιώργο Τσούνη και τους Έλληνες εταίρους τους, για να συνεχίσουν να επενδύουν και να αναπτυχθεί σε σημείο που να μπορεί πραγματικά να γίνει η Σούδα του βορρά.

«Όλες αυτές οι προσπάθειες θα αποδώσουν μερίσματα ασφάλειας, καθιστώντας την περιοχή λιγότερο εξαρτημένη από τα ορυκτά καύσιμα της Ρωσίας και άλλων απολυταρχιών» προσέθεσε.

Επίσης, ο Αμερικανός γερουσιαστής έδωσε έμφαση στη διακοινοβουλευτική συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ και στη θεσμοθέτηση του, συμπληρώνοντας τη διακυβερνητική.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ