Αρχική Blog Σελίδα 1673

Climate activists have a new target: Civilians

0

On the streets with the SUV-busting Tyre Extinguishers.

 

Illustrations by Wayne Mills for POLITICO
Photos by Karl Mathiesen and Ina Fassbender/AFP via Getty Images
Animation by Dato Parulava

BRUSSELS — Claude stood watch on the dark, glistening street as Samuel crouched down to jam a lentil into the tire valve of an SUV. “Of course, it will piss them off,” Claude said. An hour later, the vehicle would be slumped against the curb on a flat tire. By the end of the night, the Belgian cell of the Tyre Extinguishers — a loose collective of anarchic climate activists — would claim they had “disarmed” 194 SUVs across Brussels and nearby Ghent.

“We don’t want them to think that they can buy a big car and just enjoy their life and ignore what’s going on in the world,” Claude explained to me. He and his two accomplices gave false names as a condition of allowing me to observe their nighttime expedition. The vehicles weren’t damaged, but they’d need a refill or a tire change. Before he left, Claude stuck a leaflet to the windscreen saying, in French: “Don’t take it personally. You are not our target, it’s your car.”

I met up with Claude and his friends to witness a new development in climate activism. A small but significant wing of the green movement has crossed the Rubicon: It’s not just fossil fuel executives and politicians being targeted; for activists like Claude and those who support them, civilians are now fair game.

Claude and his fellow travelers see their actions as annoying, yes, but also part of an existential struggle — the next necessary step after exhausting normal democratic acts like voting, peaceful protests, lobbying and disinvestment. Western government officials may tout a recent surge in climate spending and legislation, but activists point to investments in coal plants or the expansion of oil and gas production as evidence that humanity is continuing to nurture its own apocalypse. “I don’t know how you can’t see it,” Claude told me. What are a few flat tires in the face of a potentially civilization-ending climate crisis?

“We need to wake up,” said Margaret Klein Salamon, executive director of the U.S.-based Climate Emergency Fund (CEF), which has channeled millions of dollars to 95 “disruptive activism” groups since it was set up in 2019. “I think of the activists as shaking us, trying anything that they can think of and putting themselves at very significant risk … but they’re doing it because they’re terrified.”

Attitudes like Claude’s are reinforcing a long-held view among some law enforcement officials, academics and parts of the green movement that this escalation was inevitable. If activists who view the world in increasingly millenarian terms really are done trying to win the public’s approval, what’s to stop these slightly goofy stunts from turning into something more serious? Cases of arson and sabotage are breaking into the news more often. Could more extreme forms of violence be next?

“The movement is getting more confrontational,” said Jamie Henn, a U.S.-based activist and organizer who co-founded the 350.org climate group in 2007. “Marching around with clever signs isn’t going to get Exxon to keep fossil fuels in the ground, so folks are finding other ways to apply pressure.”

“And then, you’ll always just have some young folks who want to fuck shit up,” he added.

‘How to blow up a pipeline’

There is a bit of cloak and dagger in arranging my meeting with the Tyre Extinguishers: hidden phone numbers, encrypted emails and code names. But Claude and his little gang aren’t hardcore militants — at least, not yet.

On the street, they take amateurish precautions, such as face coverings (which often slip down) or sharing a series of signals in case they spot cops or angry car owners. Claude also acknowledged that what they do could be “dangerous for people, because they could get in an accident.” The flyers he sticks to the windscreens serve not only as an explanation for the group’s actions but as a warning for people who might otherwise drive off on a flat tire. Cars with kids’ seats, disability stickers and medic tags get a pass.

The Tyre Extinguishers’ goal is to make SUV ownership socially toxic — to shatter it as a symbol of wealth, comfort and power. The massive vehicles are, after all, one of the largest drivers of carbon dioxide emissions growth. In 2022, they accounted for a record 46 percent of new car sales globally, according to the International Energy Agency. Their bulk makes them 20 percent less energy efficient than a regular car, and considerably more dangerous to pedestrians. The Tyre Extinguishers want to make them impossible to own, if only because you might wake up one morning and find your ride is neither pimped nor pumped.

The group’s website appears to be run by a British group that started taking credit for SUV hits up and down the U.K in 2021. It encourages anyone to steal its campaign: “We have no leader,” the site says. The idea itself is stolen — a reboot of the activities of a Swedish group, called the Indians of the Concrete Jungle, which claimed it had temporarily depressed SUV sales across the country in 2007.

One of the members of that group was Andreas Malm, an academic whose 2021 book “How to Blow up a Pipeline” galvanized a new wave of activists who want to go beyond protests and sit-ins and start attacking the machines that cause climate change. (A feature film based on the book debuted in the United States on April 7). In his book, which is more a manifesto than an instruction manual, Malm goads the mostly peaceful green movement for valuing nonviolence more than the urgent cause they’re fighting for.

Malm’s message has resonated with activists who have fallen out of love with marching. Greta Thunberg inspired school strikes that brought millions of young people into the streets between 2018 and 2020, but that is over. “Battling with that sense of defeat is part of where we’re at now,” said Dominika Lasota, a Polish activist and a leader of the Fridays For Future climate protest movement.

“COVID really knocked the wind out of the sails,” said Klein Salamon. “Earth Day 2020 was supposed to be the largest environmental demonstration in history. And instead, it was a live stream.”

Groups like the Tyre Extinguishers offer a relatively low risk on-ramp for involvement in what activists call “direct action.” There’s a solemn purpose, sure. But it’s also a night out — and a gleeful element to the lawless hijinks.

Roaming the streets of Uccle, an affluent southern Brussels suburb, Claude and his friends let out yelps of joy when they spotted a Tesla. No! Two Teslas! It wasn’t long before the battery-fueled cars were sinking hissing to their haunches.

The Tyre Extinguishers have rules on their website, outlining what should or shouldn’t be targeted. Hitting high-end electric vehicles is considered kosher, because of the harm caused by mining precious minerals for their batteries. Claude explained that big cars of all sorts were unacceptable. “It’s just rich people who pretend to believe in ecology,” he said of the Tesla owners. A few minutes later, just as he was labeling a windscreen, a man in a nearby house lurched to his palatial front window. The group fast-walked away, looking suspicious as hell.

A few streets over, it happened again. This time, with the likely owner of the targeted SUV glaring through his window just a few feet from my head, there was no time to stick the leaflet on the windshield. It was a breach of the safety procedure. But the group cut its losses and melted away to other parts of the city.

The tension between nonviolence and militancy is as old as protest itself. Yet, amid the escalating climate crisis, the debate over how to confront the forces driving environmental destruction has taken on an existential urgency.

The big question hanging over groups like the Tyre Extinguishers is: If this ratcheting up of public irritation fails, will they, or others like them, take things further?

The iconic moment in this new spate of protest-by-annoyance took place last October, when two British activists from the Just Stop Oil group made international news by splattering cans of Heinz tomato soup across Vincent van Gogh’s “Sunflowers” at the National Gallery in London.

The resulting public fury wasn’t unexpected, said James Skeet, a spokesperson for the group. It was the point. “If you’re not getting millions of eyeballs, you’re not in the ballpark of achieving significant societal change,” he said. He noted that when the group attacked a series of oil terminals, the public paid almost no heed. A video of the act taken by Guardian journalist Damian Gayle has been viewed more than 50 million times on Twitter.

Orange is the chosen color of many of these groups: garish and impossible to ignore. On Monday, a Just Stop Oil protester launched himself onto the table at the World Snooker Championships in Sheffield showering himself in colored dust, like a worshiper at the Hindu Holi festival. The orange powder stained the green felt as the commentator intoned: “Terrible, terrible scenes here.”

By contrast, when the famously disruptive protest group Extinction Rebellion held a peaceful march in London last weekend, the media coverage was … crickets. “Disruption or Nonexistence,” mused Roger Hallam, one of the group’s founders, on Twitter. “Sometimes Life only gives you two options.”

Elsewhere, environmental demonstrations have already escalated. Recent protests in France against the construction of agricultural water reservoirs that critics say will unfairly favor corporate farms have included arson, sabotage and clashes between protesters and police. Claude, the Tyre Extinguisher, was present at a recent clash with the cops that left one activist in a coma.

In northwestern Germany, a long-running battle over the expansion of a network of coal mines has been the site of acts of sabotage and attacks on vehicles and police. In 2020, an excavator at a construction site owned by the energy company RWE was torched. In January, an anonymous poster on the left-wing blog indymedia.org declared that “two strategically placed incendiary devices” had disabled a coal train in Cologne. “Our action is part of a militant campaign … against global climate destruction,” the poster said. “RWE deserves nothing but our deepest hatred!”

RWE declined to comment on the post nor confirm that the attack had taken place, referring questions to the police.

A connection to climate activism is “likely,” said Andreas Müller, a spokesperson for the Aachen police. He confirmed incendiary devices were placed on RWE rail infrastructure but would provide no further details other than adding that no arrests had been made. “Some of the groups are under surveillance by the government,” he added.

A spokesman for the interior ministry of the German state of North Rhine-Westphalia described Ende Gelände as a “hinge” connecting far-left “extremist violent criminals” to a democratic protest movement. The government said it recorded 43 fire crimes, 25 dangerous interventions in rail traffic and 216 incidents of property damage around the coal mines between 2019 and 2022.

Ende Gelände has rejected the extremist label. But last week, in a tweet that was subsequently deleted, the group said it would be necessary to “abolish democracy” to tackle the climate crisis. In recent months, another group, Letzte Generation, has eclipsed both Fridays For Future and Ende Gelände as the noisiest, most disruptive force in German climate activism.

Many mainstream activists view groups like these as a force that can help the rest of the movement achieve its goals. Malm likes to point to how the U.S. civil rights leader Martin Luther King Jr. emphasized the threat posed by black militants like Malcolm X to push forward his cause. Suffragettes pushing for the right of women to vote not only marched; they smashed windows, attacked ballot boxes with acid and carried out a campaign of bombing and arson; one suffragette even attacked a young Winston Churchill, cutting his face with a dog whip.

“We should not forget that in the past, it is always through these movements of civil disobedience that the law and practice have been changed,” said Michel Forst, the U.N. special rapporteur for environmental defenders. “I met many young people who told me how they had decided to break the law because the emergency commanded it … I think it’s something that’s not illegitimate.”

Government response in the form of harsh anti-protest laws proposed in Italy and Britain has rallied support for activists from the wider left. In Germany, dozens of left-wing and green groups, including mainstream NGOs like BUND and Oxfam, signed a letter condemning the government for targeting Ende Gelände as extremist.

Crucially, more militant actions have not alienated the American philanthropic community that funds much of the global climate movement. Arguably, the tactics of groups like Ende Gelände, Letzte Generation and Just Stop Oil have made them even more attractive to a certain type of funder. The three organizations and eight others have banded together to form the A22 network, which has pledged constant “mass civil disobedience.” They are financed by the Climate Emergency Fund, which says it distributed $5.3 million to “organizations who tell the truth, disrupt normalcy, and demand transformation at emergency speed” last year.

Founded by the Getty oil heiress Aileen Getty, the CEF’s two other big donors are Rory Kennedy — the youngest child of Robert Kennedy, the former U.S. attorney general and senator who was assassinated in 1968 — and the film director Adam McKay. Together they represent a trinity of liberal American guilt: Big Oil, Big Politics and Hollywood.

The CEF is a regulated charity in the U.S., meaning it can’t fund lawbreaking directly. “Climate Emergency Fund does not support sabotage,” said Klein Salamon. “We only fund legal activities.” She emphasized their requirement for activists to undergo nonviolent training. However, groups that receive its money have openly broken the law. Just Stop Oil hosts a “Court and Prison” section on its website, which doubles as a hall of fame, with dozens of activists proudly going down for their mischief.

“We have, basically, engaged in sabotage,” said Skeet.

‘How everything can collapse’

Some members of the Tyre Extinguishers are already taking things beyond flat tires.

In the U.K. city of Bristol, Chris Bailey, the owner of a Range Rover found his car spray-painted in early April with the words: “THIS MACHINE KILLS KIDS” after his tires had been let down just three weeks earlier. Although he agreed that global warming was a serious issue, Bailey told local media the perpetrators were “causing a negative connotation with climate change” and making people “very resentful towards the movement.”

Meanwhile, in Brussels, Claude, thinks the climate movement needs to become more radical. The day after I ran with the Tyre Extinguishers through the city’s darkened streets, Claude and I met in a pub in a hipstery square where Brussels students party each weekend.

A newcomer to the cause, Claude gave his age as between 25 and 35. Three years ago, he was launching a corporate career. “I was promised a big job in a big company.” Then he read the book “How Everything Can Collapse,” by the theorists Pablo Servigne and Raphaël Stevens, which makes the case that environmental pressures could soon nudge our civilization into oblivion. Ten days later, he quit his job.

“I don’t want to have regrets,” he told me, opting for a soda while I took a beer. “If it goes wrong, OK, I would have done everything I could. That’s my way of thinking.”

But what does that mean, specifically? Would he harm a person?

“I would never kill someone … I don’t think I did any violent action yet. And I’m not planning to do one.”

What about blowing something up or other forms of sabotage?

“For me sabotage is not violence because I am not targeting people … So yeah, sabotage, I could do it without problem.”

He added: “I think it’s important to show the government and the firms that if what we did was not enough to make them move, then we are willing to move even more deeper, faster and stronger.”

It might be bluster. It’s certainly easy to say such threatening and scary things to a reporter who doesn’t know your real name. But here’s a thought: Five years after Thunberg turned millions of young people on to climate activism, a significant number of them are disillusioned with protest-as-normal — but just as angry and scared as they ever were. How many of them are out there, sitting in bars near you, contemplating how far they are willing to go?

Coal mines, highways, SUVs, snooker matches, metro stations, museum masterpieces — the list is already extensive. How long will it be before anyone, anything, anywhere becomes a potential target for disruption, or even violence? Those are questions that struck me as even more ominous when, an hour after my drink with Claude, I bumped into him again: The would-be eco-militant staring at me awkwardly in the beer aisle of a Carrefour supermarket.

Louise Guillot contributed reporting.

politico.eu

“Φίλε μου Μεβλούτ”… “Αδελφέ μου Νίκο”…

0
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Τα σαλιαρίσματα όπως ήταν αναμενόμενο έχουν κόστος και αυτό το κόστος θα είναι Εθνικό και δυσβάστακτο…

Η Ελλάδα παγιδεύτηκε στο δίχτυ της μετασεισμικής αγαπησιάρικης ρητορικής την οποία εργαλειοποίησε τεχνηέντως η Τουρκία (χωρίς όμως να υποστείλει ούτε κατ’ ελάχιστο τις ευρύτερες αναθεωρητικές της διεκδικήσεις) και ακύρωσε πλήρως το συγκριτικό πλεονέκτημα της προηγούμενης περιόδου, τόσο στο περιβάλλον των αμφιλεγόμενων «συμμάχων» της, όσο και απέναντι σε μια Διεθνή κοινότητα η οποία δυσανασχετούσε από την διαρκή κλιμάκωση της Τουρκικής επιθετικής ρητορικής και τοποθετούταν ευνοϊκά έως και υποστηρικτικά απέναντι στην χώρα μας…

Τώρα, οι πάντες μιλούν για επικείμενη ανάληψη Αμερικανογερμανικής μετεκλογικής πρωτοβουλίας, που θα αποσκοπεί στην εδραίωση της αποκλιμάκωσης της έντασης μεταξύ των δύο χωρών και στην ενεργοποίηση ενός οδικού χάρτη «επίλυσης» των Ελληνοτουρκικών διαφορών. Όλοι αυτοί που πάσχιζαν να αποδυναμώσουν κάθε συζήτηση για επιβολή κυρώσεων σε βάρος της προκλητικά επιθετικής και θρασύτατης Τουρκίας, τρίβουν τα χέρια τους με αυτήν την απροσδόκητη εξέλιξη την οποία προφανώς τροφοδότησαν οι ανερμάτιστοι χειρισμοί της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής.

Πρακτικά η Ελλάδα έχει διολισθήσει ανεπιστρεπτί σε μια λογική πολλαπλών συμβιβασμών, αλλά και έμπρακτων υπαναχωρήσεων, μέσα από τις οποίες είναι διάχυτη πλέον η πρόθεση του πολιτικού προσωπικού να βάλει στο κρεβάτι του Προκρούστη, κυριαρχία, κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά και το μέχρι πρότινος αδιαφιλονίκητο του status των Διεθνών Συνθηκών, που ισχυροποιεί την φυσιογνωμία της και την περιφερειακή της θέση.

Η Ελλάδα που θα προκύψει μετά από την ολοκλήρωση της συγκεκριμένης μετεκλογικής πρωτοβουλίας των Αμερικανογερμανών, η οποία ειρήσθω εν παρόδω είναι καταδικασμένη μόνον να επιτύχει διότι αυτό απαιτούν τα συμφέροντα των ενορχηστρωτών, θα είναι ένα υβριδικό τερατούργημα, ένας γεωπολιτικός Φρανκενστάιν στην οποία θα έχει παραχωρηθεί μια «αναβαθμισμένη» περιφερειακή θέση περιορισμένης διάρκειας που θα διευκολύνει τις απαραίτητες προσαρμογές της Δυτικής Αρχιτεκτονικής με ορίζοντα δεκαετίας, για να μπορεί έτσι το πολιτικό της προσωπικό να «πουλήσει» διαμετακομιστική και λοιπή γκλαμουριά στο πόπολο, ενώ την ίδια στιγμή, αυτή η Ελλάδα, θα συρρικνώνεται κυριαρχικά, μέσα σε ένα σταθερά μεταλλασσόμενο γεωπολιτικό status, προσαρμοσμένο απόλυτα στις απαιτήσεις της αναθεωρητικής Τουρκίας.

Οι Αμερικανονατοϊκοί και Ευρωπαίοι «εταίροι» μας είναι αισιόδοξοι γι’ αυτά που έρχονται… Οι Έλληνες πολίτες έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν και να αρχίσουν επιτέλους να αφυπνίζονται. Τα κρίσιμα Εθνικά στοιχήματα της επόμενης μέρας, δεν θα τα ορίσει ο συστημικός λαγός που ακούει στο όνομα Βαρουφάκης, ούτε τα ληγμένα πολιτικά αδέσποτα που τον στηρίζουν πολιτικά και εκλογικά.

Η χώρα καρκινοβατεί σε μια προεκλογική περίοδο, χωρίς Εθνικά προτάγματα και με το πολιτικό της προσωπικό να έχει εξοβελίσει πλήρως από την συζήτηση την θεμελιώδη Εθνική ατζέντα, διότι οι κυρίαρχοι του πολιτικού σκηνικού, είναι προαποφασισμένοι να συμφωνήσουν σε ότι απαιτηθεί από τους διαχρονικούς προστάτες τους, αρκούμενοι σε καθρεφτάκια που ακούν στο όνομα «ενεργειακή διαμεσολάβηση» και «επενδυτική βαθμίδα», αφήνοντας έτσι τον μπουτζούρη να σκάσει στα χέρια του επόμενου δουλοπρεπούς.

Αρθρο του Ομέρ Τασπινάρ στην «Κ»: Θέλει η Δύση να κερδίσει ο «διάβολος που γνωρίζει»;

0

Υπάρχει κάποια προτίμηση της Δύσης καθώς η Τουρκία πλησιάζει σε ένα μεγάλο σημείο καμπής στις 14 Μαΐου; Θα προτιμούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη να παραμείνει ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην εξουσία ή θα επιθυμούσαν επιτέλους κάποια αλλαγή στην Αγκυρα;

Υπάρχει κάποια προτίμηση της Δύσης καθώς η Τουρκία πλησιάζει σε ένα μεγάλο σημείο καμπής στις 14 Μαΐου; Θα προτιμούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη να παραμείνει ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην εξουσία ή θα επιθυμούσαν επιτέλους κάποια αλλαγή στην Αγκυρα; Η επιρρεπής στη συνωμοσιολογία τουρκική κοινή γνώμη έχει συχνά εμμονή με τις εξωτερικές δυνάμεις που επιδιώκουν να διαμορφώσουν τη μοίρα της. Φυσικά, οι Τούρκοι είναι αυτοί που θα επιλέξουν στις δικές τους προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές. Ωστόσο, καθώς ο Ερντογάν είναι αριστοτέχνης στο να επιστρατεύει αυτό το αντιδυτικό εσωτερικό συναίσθημα υπέρ του, υπάρχει μεγάλη επιφυλακτικότητα, ειδικά στην Ουάσιγκτον, στο να παίρνει οποιαδήποτε θέση πέρα από δηλώσεις που υπενθυμίζουν τη σημασία της διεξαγωγής «ελεύθερων και δίκαιων» εκλογών. Πίσω όμως από την επιφάνεια, φαίνεται να υπάρχει, περιέργως, μια ανομολόγητη και άκρως ιδιοτελής προτίμηση της Δύσης. Και δυστυχώς, είναι λανθασμένη, είναι ανάξια των δυτικών δημοκρατιών που θα έπρεπε να είναι πολύ πιο υποστηρικτικές προς την τουρκική δημοκρατία αντί να βλέπουν τον Ερντογάν ως «τον διάβολο που έστω γνωρίζουν».

Η αυταρχική πορεία της Τουρκίας του Ερντογάν, σε συνδυασμό με μια εξωτερική πολιτική που εμποδίζει την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ και υποδέχεται τη Ρωσία του Πούτιν ως σημαντικό οικονομικό και στρατιωτικό εταίρο, θα έπρεπε κανονικά να απλοποιεί τα πράγματα για τη Δύση. Ωστόσο, τα πράγματα είναι πιο σκοτεινά όταν σκάψει κανείς λίγο βαθύτερα. Για παράδειγμα, η διαμορφούμενη συμβατική φρόνηση στην Ουάσιγκτον είναι ότι η Αγκυρα μετά τον Ερντογάν δεν θα είναι ριζικά διαφορετική στην εξωτερική πολιτική και ότι η όποια μικρή αλλαγή θα είναι περισσότερο στο ύφος παρά στην ουσία. Σύμφωνα με αυτήν την υπόθεση, τα δύο θεμελιώδη προβλήματα στην τουρκοαμερικανική ατζέντα –κυρίως η απογοήτευση της Αγκυρας για την αμερικανική υποστήριξη προς τους Κούρδους της Συρίας και η απογοήτευση της Ουάσιγκτον για την τουρκική αγορά του ρωσικού συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας S-400– δεν είναι πιθανό να εξαφανιστούν με μια νίκη της αντιπολίτευσης. Ομοίως, αν ο Ερντογάν χάσει, κανείς δεν αναμένει ριζική διαφοροποίηση από τις τουρκικές θέσεις για την Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο ή το Αιγαίο. Ο τουρκικός εθνικισμός και η αναζήτηση στρατηγικής αυτονομίας και ανεξαρτησίας είναι πιθανό να παραμείνουν οι κινητήριες δυνάμεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Και οι προσδοκίες για την τουρκική αντιπολίτευση και τη Μέση Ανατολή; Κατά ειρωνικό τρόπο, υπό την ηγεσία του Ερντογάν σημειώθηκε σημαντική στροφή τα τελευταία δύο χρόνια. Δεδομένης της θλιβερής κατάστασης της τουρκικής οικονομίας, η απεγνωσμένη ανάγκη του Ερντογάν για ρευστότητα έχει ήδη οδηγήσει σε σημαντική αλλαγή στις σχέσεις της Αγκυρας με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η επίθεση γοητείας του Ερντογάν στις χώρες του Κόλπου απαιτούσε αναθεωρήσεις στην τουρκική υποστήριξη προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία με τη σειρά της βοήθησε επίσης στη βελτίωση των σχέσεων με το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Μια τέτοια ταχεία αναπροσαρμογή της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής πιθανώς ενίσχυσε την εικόνα του Ερντογάν στη Δύση ως πραγματιστή καιροσκόπου και όχι ως ισλαμιστή ιδεολόγου. Διόλου περίεργο που ένας πρώην Αμερικανός πρέσβης στην Αγκυρα, ο οποίος έχει μακρά ιστορία επαφών με τον Ερντογάν, δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να εκφράσει την προτίμησή του γι’ αυτόν ως «τον διάβολο που έστω γνωρίζουμε».

Σήμερα, με την ελπίδα να επαναπατρίσει κάποιους από τα τέσσερα εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες στην Τουρκία, ο Ερντογάν επιδιώκει ακόμη και την εξομάλυνση με τη Συρία του Μπασάρ αλ Ασαντ – ένα καθεστώς που προσπαθούσε σθεναρά να ανατρέψει μόλις πριν από λίγα χρόνια. Το ζήτημα των Σύρων προσφύγων είναι αυτό που μας οδηγεί στις ευρωπαϊκές θέσεις για τον Ερντογάν. Κανονικά, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία, καθώς και άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, οι οποίες είναι αποδέκτριες της συγκρουσιακής ρητορικής του Ερντογάν, θα έπρεπε να υποστηρίζουν την αλλαγή εξουσίας στην Αγκυρα. Ωστόσο, υπάρχει κάποια ανησυχία στη Γαλλία και στη Γερμανία ότι μια νέα τουρκική κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου θα θελήσει να αναθεωρήσει το σύμφωνο του 2016 για το προσφυγικό, που υπεγράφη μεταξύ Αγκυρας και Βρυξελλών. Να θυμίσουμε ότι στο αποκορύφωμα της προσφυγικής κρίσης η Ευρωπαϊκή Eνωση συμφιλιώθηκε με τον Ερντογάν προσφέροντας στην Τουρκία 6 δισ. ευρώ για να ανακόψει το κύμα των Σύρων μεταναστών.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις βρίσκονται σήμερα σε υψηλότατο επίπεδο, εν μέρει λόγω της αναξιοπιστίας της Τουρκίας ως εταίρου στο ΝΑΤΟ.

Ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του κοσμικού και σοσιαλδημοκρατικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), απέρριψε σθεναρά την υπογραφή της εν λόγω συμφωνίας για το προσφυγικό μεταξύ Αγκυρας και Βρυξελλών. Σήμερα, ο Κιλιτσντάρογλου κατεβαίνει εναντίον του Ερντογάν, ως κοινός υποψήφιος ενός εκλεκτικού συνασπισμού έξι πολιτικών κομμάτων, μεταξύ των οποίων και ένα άκρως εθνικιστικό. Η προεκλογική πλατφόρμα αυτής της «Εθνικής Συμμαχίας» δεσμεύεται για τη βελτίωση των σχέσεων με την Ε.Ε., αλλά επιδιώκει επίσης την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας για το προσφυγικό, με μια προσέγγιση που ο Κιλιτσντάρογλου αποκαλεί «Πρώτα η Τουρκία». Είναι άραγε έτοιμη η Ευρώπη να αγκαλιάσει μια μετα-Ερντογάν Τουρκία που θα επιδιώκει καλύτερες σχέσεις με στόχο την πλήρη ένταξή της, καθώς και μια νέα συμφωνία για το προσφυγικό που θα προστατεύει καλύτερα τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα; Η απάντηση είναι «όχι». Ούτε η Γαλλία ούτε η Γερμανία έχουν διάθεση να μιλήσουν για την από καιρό ξεχασμένη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. Και φυσικά δεν υπάρχει καμία διάθεση να δεχτούν περισσότερους πρόσφυγες στην Ευρώπη. Επομένως, είναι ίσως πιο εύκολο να διαπραγματεύονται σε ένα συναλλακτικό πλαίσιο με έναν οξύθυμο εθνικιστή όπως ο Ερντογάν, ο οποίος έχει κόψει πολλές γέφυρες με τις Βρυξέλλες, ως «τον διάβολο που έστω γνωρίζουν». Και είναι πολύ πιο εύκολο να αποκρουστεί ένας οργισμένος απολυταρχικός ηγέτης που δεν έχει ούτε ένα δημοκρατικό ψήγμα μέσα του, παρά μια δημοκρατική Τουρκία που προσπαθεί να αναβιώσει την ευρωπαϊκή της κλίση.

Τέλος, σε μια πρόσφατη επίσκεψή μου στην Αθήνα εξεπλάγην ιδιαίτερα όταν διαπίστωσα ότι το ελληνικό κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής φαινόταν απόλυτα ικανοποιημένο με την προοπτική να κερδίσει ο Ερντογάν άλλη μια εκλογική αναμέτρηση, από καθαρά ρεαλιστική και κυνική εθνική σκοπιά. Αυτή η ελληνική θέση μπορεί να εξηγηθεί στη βάση του ότι ένας απολυταρχικός και ασταθής Ερντογάν, που εκτοξεύει συνεχώς απειλές στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο, προκαλεί τη συμπάθεια της Δύσης για την Αθήνα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις βρίσκονται σήμερα σε υψηλότατο επίπεδο, εν μέρει λόγω της αναξιοπιστίας της Τουρκίας ως εταίρου στο ΝΑΤΟ. Επειτα από 20 χρόνια συναλλαγής μαζί του, για την Ελλάδα, ο Ερντογάν είναι πραγματικά «ο διάβολος που έστω γνωρίζουν» σε μια χώρα που «δεν βλέπει συχνά αγγέλους».

Τέτοιες αντιλήψεις για τον Ερντογάν είναι κοντόφθαλμες και επικίνδυνες. Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι που δεν μπορούμε να βλέπουμε τον Ερντογάν ως τον γνώριμο κακό για τη Δύση. Ο πρώτος και πολύ απλός είναι ότι πρέπει να δοθεί μια ευκαιρία στη δημοκρατία. Απολυταρχικοί ηγέτες όπως ο Πούτιν και ο Ερντογάν είναι σχεδόν πάντα επιρρεπείς στο να υπερβάλλουν στην εξωτερική πολιτική τους, με κακές αποφάσεις. Θέλει πραγματικά η Ελλάδα να διακινδυνεύσει έναν πόλεμο με έναν όλο και πιο αυταρχικό και τυραννικό γείτονα; Προτιμά πραγματικά η Ουάσιγκτον μια καταπιεστική και πολεμοχαρή Τουρκία από μια Τουρκία που αναζητά μια δημοκρατική λύση στο κουρδικό της πρόβλημα; Και πιστεύει πραγματικά η Ευρώπη ότι μια απολυταρχική Τουρκία, στην οποία μπορεί άνετα να πει όχι, είναι καλύτερη εναλλακτική λύση από μια εκδημοκρατιζόμενη Aγκυρα που αναπόφευκτα θα γίνει πιο φιλοευρωπαϊκή και αντιρωσική; Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο ο Κιλιτσντάρογλου αξίζει μια ευκαιρία είναι ότι δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια δυαδική επιλογή, ανάμεσα σε άγγελο και διάβολο. Οπως διατυπώθηκε στην περίπτωση των εκλογών της Βραζιλίας μεταξύ Λούλα και Μπολσονάρο, ο Κιλιτσντάρογλου δεν είναι η πύλη του παραδείσου. Είναι η πύλη εξόδου από την κόλαση. Οπως δεν κουράστηκε ποτέ να λέει ο Τζο Μπάιντεν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας «μη με συγκρίνετε με τον Παντοδύναμο. Να με συγκρίνετε με την εναλλακτική λύση».

*O κ. Ομέρ Τασπινάρ είναι καθηγητής Εθνικής Ασφάλειας στο Πανεπιστήμιο Εθνικής Αμυνας στην Ουάσιγκτον. Διδάσκει επίσης στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins.
Καθημερινή

Δ. Μακροδημόπουλος: Με αφορμή το πόρισμα της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων: οι αθέατες πλευρές του σιδηροδρόμου

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

  1. Οι απόψεις της επιτροπής

Οποιοσδήποτε σιδηροδρομικός με εμπειρία διαβάσει  το πόρισμα της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για τις αιτίες που οδήγησαν στην τραγωδία των Τεμπών, θα διαπιστώσει με έκπληξη ότι οι συντάκτες του πορίσματος συρρικνώνουν το θέμα της ασφάλειας της κυκλοφορίας των αμαξοστοιχιών στα συστήματα σηματοδότησης τηλεδιοίκησης στη σημασία του ETCS δημιουργώντας την εντύπωση ότι ο σιδηρόδρομος πριν από τα συστήματα αυτά ήταν εξ ορισμού ασφαλής. Εύλογο βέβαια να επικεντρώνεται η επιτροπή στο συμβάν αφού γιαυτό το λόγο συγκροτήθηκε αλλά όσα άλλα αναφέρει στη συνέχεια ως αιτίες του προβληματικού παρελθόντος και προβάλλει ως εκτιμήσεις της για έναν καλύτερο, ασφαλή μάλιστα, σιδηρόδρομο, αυτά απέχουν της πραγματικότητας. Διότι αγνοούνται άλλες σημαντικότατες παράμετροι της ασφαλούς κυκλοφορίας των τρένων. Αυτό συμπεραίνεται από τα στοιχεία για το αναγκαιούν προσωπικό του ΟΣΕ που παρατίθενται στο πόρισμα.  Σημειώνουν οι συντάκτες ότι το υπηρετούν σήμερα προσωπικό στον ΟΣΕ είναι μικρότερο από το 1/2 του απαιτουμένου, αποδεχόμενοι ουσιαστικά την πρόταση της εταιρείας συμβούλων Rricewaterhouse που επικαλούνται των 2800 υπαλλήλων για τον ΟΣΕ (σελ. 194). Όμως ακόμη κι αν προσθέσουμε και τους 1100 υπαλλήλους σήμερα της Hellenic Trains (ώστε να είναι δυνατή η σύγκριση με τον ενοποιημένο διοικητικά σιδηρόδρομο του παρελθόντος) ο συνολικός αριθμός των υπαλλήλων δεν αντέχει καν σχολιασμού ενώ ο αριθμός των 2182 υπαλλήλων που προβλέπει το τελευταίο οργανόγραμμα του ΟΣΕ, με 20 – 25 υπαλλήλους σε κάθε Τμήμα Γραμμής, υποτιμά στον έσχατο βαθμό τα θέματα ασφαλείας της κυκλοφορίας που σχετίζονται με την υποδομή. Τραγωδίες που υπερβαίνουν τα Τέμπη και το Μάτι αποφεύχθηκαν επανειλημμένα στο παρελθόν, όχι λόγω ευνοϊκών συγκυριών αλλά λόγω της δομής του σιδηροδρόμου, άσχετα αν άλλες παθογένειες που χαρακτηρίζουν ολόκληρη την ελληνική κοινωνία (κομματισμός, λαϊκισμός, ψευτοσυνδικαλισμός) παρενέβαιναν στη λειτουργία του.

Αναφέρεται στην έκθεση ότι «το προσωπικό του ενιαίου ΟΣΕ είχε αγγίξει το 1984 τα 13.000 άτομα και μειώθηκε το 2007 σε περίπου 7100. Είναι προφανές, συνεχίζει, ότι ο ΟΣΕ χρησιμοποιήθηκε για εξυπηρέτηση μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και διορισμών, με συνέπεια να έχει για χρόνια υπεράριθμο προσωπικό και διόγκωση των ελλειμμάτων του. Η μείωση του προσωπικού συνεχίστηκε σε οργανωμένη βάση μέχρι το 2010 (πάντοτε με πρόνοια να διατηρείται το έμψυχο υλικό με ειδική σιδηροδρομική τεχνογνωσία)» (σελ. 194). Αποδεικνύεται από τα γραφόμενα της επιτροπής ότι δεν είναι γνωστό το έργο που επιτελούσαν οι 13.000 υπάλληλοι, όπως και τα προβλήματα ασφαλείας που δημιουργήθηκαν το 2007 με τη μείωσή τους σε 7100 για την εξυπηρέτηση του ίδιου μεταφορικού έργου. Διότι η γνώση πρέπει να είναι και βιωματική για να οδηγεί σε συμπεράσματα και όχι μόνον ακαδημαϊκή. Το Advanced Research Railways Center (ARRC) της Βρετανίας αναφέρει ότι ο Μηχανικός του σιδηροδρόμου είναι ένα αμάλγαμα όλων των ειδικοτήτων που εμπλέκονται στη λειτουργία του, δεν είναι απλά Πολιτικός Μηχανικός ή Μηχανολόγος ή Ηλεκτρολόγος Μηχανικός (must handle all aspects of railway engineering and can communicate with all the partners involved  in developing and running a rail transport operation. The job is thus an amalgam of all that is best in railway engineering) Γιαυτό ο σιδηρόδρομος δεν διδάσκεται στα επί μέρους Τμήματα των Πολυτεχνείων παρά υφίσταται ως δευτερεύον ή τριτεύον μάθημα και περιορίζεται στη διδαχή κάποιων στοιχείων του μόνον.

  1. Το αναγκαίο προσωπικό για έναν ασφαλή σιδηρόδρομο και τα καθήκοντά του

Ο αναγκαίος αριθμός προσωπικού για τη λειτουργία του σιδηροδρόμου εξαρτάται:

α) Από τον αριθμό των κυκλοφορούντων αμαξοστοιχιών στο δίκτυο που καθορίζει και τον αναγκαίο αριθμό υπαλλήλων Έλξης (μηχανοδηγοί, συνοδοί), Εκμετάλλευσης (σταθμάρχες, κλειδούχοι, αποθηκάριοι, φορτωτές) αλλά και των Μηχανοστασίων – Αμαξοστασίων που συντηρούν το τροχαίο υλικό, απαραίτητη προϋπόθεση για την ασφαλή κυκλοφορία μηχανών και βαγονιών που διέπεται από αυστηρότατους κανονισμούς, που αυστηριοποιούνται περαιτέρω με την αύξηση των ταχυτήτων. Ποιός σιδηρόδρομος μας ενδιαφέρει; Των δέκα επιβατικών αμαξοστοιχιών μεταξύ Αλεξανδρούπολης – Θεσσαλονίκης όπως ίσχυε παλαιότερα ή της μιας μόνον των 8,5 ωρών δρομολόγιο ή της καμίας που ισχύει σήμερα;

β) Από τη συντήρηση σιδηροδρομικής γραμμής και γεφυρών, που αποτελούσε τη μεγάλη δεξαμενή προσωπικού του σιδηροδρόμου και σήμερα έχει απομειωθεί στο ελάχιστο, έχει σχεδόν μηδενιστεί. Διότι για να φτάσουμε να συζητάμε για την σηματοδότηση και την τηλεδιοίκηση ως συστήματα ασφαλείας της κυκλοφορίας των τρένων θα πρέπει να έχουμε αντιμετωπίσει ήδη άλλα προβλήματα που έθεταν και συνεχίζουν να θέτουν την κυκλοφορία σε κίνδυνο με το ενδεχόμενο πρόκλησης σοβαρού ατυχήματος, σοβαρότερου ίσως και αυτού στα Τέμπη: Είναι η κατάσταση της σιδηροδρομικής γραμμής, η συντήρησή της που έχει εγκαταλειφθεί, είναι τα φυσικά φαινόμενα και η προληπτική προστασία της κυκλοφορίας μπροστά στον κίνδυνο παράσυρσης της υποδομής (επιχώματος) της γραμμής ή μιας σιδηροδρομικής γέφυρας εξ αιτίας πλημμυρικών φαινομένων ή στρέβλωσης της σιδηροδρομικής γραμμής στη διάρκεια υψηλών θερμοκρασιών ή θραύσης σιδηροτροχιάς στη διάρκεια χαμηλών θερμοκρασιών. Η αντιμετώπισή τους απαιτούσε έναν ικανό αριθμό προσωπικού, οργάνωση και επαγρύπνηση, συνεχείς επιθεωρήσεις της γραμμής και παρεμβάσεις έξω από τη λογική ενός τυπικού ωραρίου εργασίας, καθημερινών ή εορτών, ημέρας ή νύχτας. Πρόκειται για εργασίες αφανείς στο επιβατικό κοινό γιαυτό και τις αγνοεί. Μπορεί οι υπηρεσίες του σιδηροδρόμου προς τους επιβάτες να μην ήσαν ποιοτικές, οι καθυστερήσεις συχνές λόγω των κινητήριων μονάδων κυρίως, όμως ο σιδηρόδρομος ήταν το ασφαλέστερο μεταφορικό μέσον, χάρις στην αδιάκοπη δράση των  Τμημάτων Γραμμής σε 24ωρη βάση, που ήσαν επιφορτισμένα με όσα καθήκοντα προαναφέρθηκαν, στα οποία σήμερα αδυνατούν να ανταπεξέλθουν λόγω της ανυπαρξίας προσωπικού.

Η αλήθεια είναι ότι π.χ. στην περίπτωση εκδήλωσης ακραίων καιρικών φαινομένων είναι αδύνατο να ελέγξεις τις συνέπειές τους, να παρέμβεις δηλαδή αποτρέποντας τις καταστροφές που πιθανότατα έχει δρομολογήσει η εκδήλωσή τους. Εκείνο όμως που μπορείς να κάνεις, και γίνονταν από της συστάσεως του σιδηροδρόμου στα πλαίσια αυστηρότατων κανονισμών που εφόσον εφαρμοσθούν αποκλείουν ένα έκτακτο συμβάν, είναι να παρέμβεις προληπτικά ελέγχοντας στη διάρκεια του φαινομένου την εξέλιξή του και τις τυχόν επιπτώσεις του στην υποδομή της σιδηροδρομικής γραμμής σε ολόκληρο το μήκος της που πλήττεται, ώστε έγκαιρα να διακόψεις την κυκλοφορία. Η καταστροφή της υποδομής είναι αναπότρεπτη, η ασφάλεια όμως της κυκλοφορίας ελέγχεται. Δηλαδή η κυκλοφορία δεν αφήνεται στο έλεος των καιρικών συνθηκών ώστε σε κάθε κακοκαιρία που θα προκαλούσε ζημίες στην υποδομή της γραμμής, η επερχόμενη αμαξοστοιχία να εκτροχιάζεται. Γιαυτό  σε κάθε περίπτωση αναγγελίας ακραίων καιρικών συνθηκών από την ΕΜΥ, το προσωπικό των Τμημάτων Γραμμής, που έχουν τη σχετική αρμοδιότητα και ελέγχουν ένα μήκος γραμμής ~300km έκαστο, ετίθετο σε επιφυλακή και με την εκδήλωση των φαινομένων η κυκλοφορία διασφαλίζονταν από τα στελέχη του που ήλεγχαν ολόκληρο το μήκος της πληττόμενης από την κακοκαιρία περιοχής

Παραδείγματα: Στις 28 Μάρτιου του 2015 εκτροχιάστηκε εμπορική αμαξοστοιχία στη Γέφυρα της Θεσσαλονίκης με αποτέλεσμα να συσσωρευτούν 38 βαγόνια το ένα πάνω στο άλλο με μικροτραυματισμούς των μηχανοδηγών ενώ στις 30 Νοέμβριου του 2012 εκτροχιάστηκε επιβατική αμαξοστοιχία στον Ίασμο Κομοτηνής, εκτροχιάστηκαν όλα τα βαγόνια χωρίς τραυματισμούς χάρη σε ευνοϊκές συγκυρίες. Και στις δύο περιπτώσεις οι εκτροχιάσεις οφείλονταν στην παράσυρση του επιχώματος της γραμμής λόγω πλημμυρικών φαινομένων. Το προσωπικό της Γραμμής είχε μηδενιστεί και ήταν αδύνατη η παρακολούθηση της εξέλιξης του φαινομένου στα συγκεκριμένα σημεία και στα άλλα επισφαλή σημεία της γραμμής που πλήττονταν.

Αντίθετα, στις 30 Νοεμβρίου του 1996 είχε παρασυρθεί η σιδηροδρομική γέφυρα Κομψάτου, μήκους 85 μ., όπως στις 12 Δεκεμβρίου 1991 μεσόβαθρο της γέφυρας του ποταμού Κόσσυνθου στην Ξάνθη, ανάλογου μήκους, χωρίς να κινδυνεύσει στο ελάχιστο το επιβατικό κοινό, αφού πολλές ώρες πριν, με την έναρξη των φαινομένων προσωπικό των ομάδων γραμμής επόπτευε την εξέλιξή τους και είχε διακόψει την κυκλοφορία των τρένων. Το ίδιο συνέβη και στις 6 Αυγούστου του 2007 στην περιοχή της Μέστης όταν παρασύρθηκε ένα μεγάλο τμήμα της γραμμής από πλημμύρα εξ αιτίας πυρκαγιάς που είχε κατακαύσει τη χλωρίδα, καίτοι τα πρανή του επιχώματος της γραμμής ήταν θωρακισμένα με λίθους εγκιβωτισμένους σε σαρζανέτ .

Το επιβατικό κοινό δεν γνωρίζει επίσης ότι κάθε παρατήρηση αμαξοστοιχίας για πρόβλημα της σιδηροδρομικής γραμμής, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας πρέπει να ελέγχεται και να αξιολογείται πριν τη διέλευση της επόμενης αμαξοστοιχίας. Ούτε γνωρίζει ότι στη διάρκεια των υψηλών και των χαμηλών θερμοκρασιών, οι κανονισμοί επιτάσσουν την επιθεώρηση της γραμμής από στελέχη διότι π.χ. στην περίπτωση στρέβλωσης της γραμμής που δεν θα εντοπισθεί έγκαιρα οι συνέπειες λόγω των υψηλών ταχυτήτων μπορεί να είναι οδυνηρές. Για όλα αυτά όμως απαιτείται η ύπαρξη επαρκούς προσωπικού.

  1. Η δομή της λειτουργίας του προσωπικού Γραμμής – Η SOFERAIL

Πώς επιτυγχάνονταν όλα αυτά; Το σιδηροδρομικό δίκτυο κατανέμονταν στα Τμήματα Γραμμής, έκαστο των οποίων υποδιαιρούνταν σε τέσσερα Διαμερίσματα και κάθε Διαμέρισμα σε τέσσερεις, συνήθως, ομάδες Γραμμής, ώστε να καλύπτονται τα ~300 km της δικαιοδοσίας κάθε Τμήματος με προσωπικό σε ολόκληρο το μήκος της αρμοδιότητάς του και η επέμβαση σε κάθε σημείο της γραμμής να είναι άμεση.

Πώς υπολογίζονταν το αναγκαιούν προσωπικό; Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 η γαλλική SOFERAIL εισήγαγε στον ΟΣΕ, στα πλαίσια της αναβάθμισης του σιδηροδρομικού δικτύου, το Ημερολόγιο Πρόγραμμα (Η.Π.), το οποίο τηρείτο απαρέγκλιτα. Βάσει αυτού το κάθε Τμήμα Γραμμής προγραμμάτιζε και γνώριζε στο τέλος του έτους για κάθε ομάδα Γραμμής, πού και με τι θα ασχοληθεί κάθε εβδομάδα του επόμενου έτους, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται σήμερα αυτό. Μάλιστα, στο ΗΠ της SOFERAIL οι εργασίες είχαν κωδικοποιηθεί στα ονομαζόμενα «άρθρα εργασίας» τα οποία πέραν της πλήρους περιγραφής των εργασιών συντήρησης περιελάμβαναν τις μέσες ωριαίες αποδόσεις κάθε εργαζόμενου. Έτσι, το Τμήμα Γραμμής γνώριζε το απαιτούμενο προσωπικό για την υλοποίηση του Ημερολογίου Προγράμματος σε όλη τη διάρκεια του έτους και το κόστος των εργασιών. Με αυτό τον τρόπο συντηρείτο ολόκληρο το μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών που ανήκε στη δικαιοδοσία Τμήματος Γραμμής. Σημειωτέον ότι το προσωπικό που συντηρούσε τη σιδηροδρομική γραμμή στα όρια της δικαιοδοσίας της Ομάδας Γραμμής, που ήταν συνήθως 20km, το ίδιο μεριμνούσε για την ασφάλεια της κυκλοφορίας στα ίδια όρια σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες με συνεχείς επιθεωρήσεις. Η χωροθέτηση της έδρας των ομάδων κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής αποσκοπούσε στη δυνατότητα της άμεσης επέμβασης και επίλυσης οιουδήποτε προβλήματος της γραμμής πριν τη διέλευση της επόμενης αμαξοστοιχίας.

Η συχνότητα των εργασιών συντήρησης του ΗΠ που καθόριζαν και το αναγκαίο προσωπικό του Τμήματος εξαρτιόνταν από:

α) την ποιότητα της επιδομής της σιδηροδρομικής γραμμής η οποία καθόριζε τον κύκλο της συντήρησής της, αν δηλαδή θα είναι τετραετής ή εξαετής, διότι παλαιότερες γραμμές, ποιοτικά υποβαθμισμένες, απαιτούσαν μικρότερο χρονικά κύκλο εργασιών συντήρησης διότι απαιτούσαν συχνότερες επεμβάσεις, ενώ σύγχρονες γραμμές μεγαλύτερο κύκλο εργασιών.

β) από τον βαθμό αφομοίωσης της τεχνολογικής εξέλιξης

Όμως, πέραν των Τμημάτων Γραμμής υπήρχαν και δύο Τμήματα Μεταλλικών Κατασκευών με έδρα σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα και αντικείμενό τους τον έλεγχο και τη συντήρηση των μεταλλικών γεφυρών του δικτύου, των αλλαγών τροχιάς, σημαφόρων κ.α.. Ταυτόχρονα ήσαν και έδρες των μηχανημάτων γραμμής για την υψομετρική και οριζοντιογραφική της τακτοποίησή (μπουρέζες, ρεκαλέζες, σταμπιλιζάτορες, κ.α.), που αφθονούσαν στον ΟΣΕ, των χειριστών και των τεχνιτών για τη συντήρησή τους. Τί απέμεινε σήμερα από όλα αυτά;

  1. Σήμερα;

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 οι ομάδες Γραμμής αδυνατούσαν να υλοποιήσουν πλήρως το ΗΠ της συντήρησης της γραμμής και από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 το ΗΠ εγκαταλείφτηκε λόγω αδυναμίας εφαρμογής του εξ αιτίας της έλλειψης προσωπικού που συνταξιοδοτήθηκε ή εκδιώχθηκε σε άλλες υπηρεσίες του δημοσίου με το νόμο 3891/2010 περί εξυγίανσης του ΟΣΕ εκμηδενίζοντας βαθμιαία και τη δυνατότητα της προληπτικής αντιμετώπισης εκτάκτων συμβάντων.  Γιαυτό σημειώσαμε ότι το 2007 οι 7100 υπάλληλοι αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα ασφάλειας και λειτουργίας του σιδηροδρόμου. Με το προσωπικό των μελλοντικά προσδοκώμενων 2800 υπαλλήλων ή των 2182 του τελευταίου οργανογράμματος του ΟΣΕ ποιά θα είναι η κατάσταση;; Σήμερα πώς διασφαλίζονται όσα προαναφέρθηκαν;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Πολιτικός Μηχανικός ΑΠΘ

σ. Αρχιμηχανικός ΟΣΕ

MSc in Rail Systems Engineering

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

26/4/2023

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Δύση ετοιμάζει νέα διαμεσολάβηση στα ελληνοτουρκικά

1

Νέο παράθυρο ευκαιρίας; Από τις κυβερνήσεις που θα προκύψουν στις εκλογές στις δύο χώρες θα εξαρτηθεί, εάν θα αποδεχθούν αυτήν την πρωτοβουλία, σχολιάζει ο Ρόναλντ Μαϊνάρντους.

«Παράθυρο ευκαιρίας»

Ο σχολιαστής Ρόναλντ Μαϊνάρντους
Ο σχολιαστής Ρόναλντ ΜαϊνάρντουςΕικόνα: DW

Το συνέδριο στον μυθικό αυτόν τόπο, που συχνά αναφέρεται και ως «Νταβός της Μεσογείου» έχει γίνει μια σπουδαία διεθνής άτυπη σύνοδος κορυφής, όπου συζητούνται οι βασικές προκλήσεις της εποχής μας και – όπως στην περίπτωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων- γνωστοποιούνται νέες εξελίξεις. Αν και – αυτό δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά- το θέμα της Ουκρανίας κυριάρχησε στην ατζέντα, οι δηλώσεις και οι υπαινιγμοί που ακούστηκαν για τα ελληνοτουρκικά στους Δελφούς έχουν κατά την γνώμη μου ακόμη μεγαλύτερη σημασία για την ελληνική πολιτική.

Το μήνυμα με λίγα λόγια: Μετά τις εκλογές σε Τουρκία και Ελλάδα, θα υπάρξει μια διεθνώς συντονισμένη νέα προσπάθεια επίλυσης των διαφορών μεταξύ των δύο χωρών. Ενώ πέρυσι γινόταν λόγος για τον κίνδυνο κλιμάκωσης, τώρα κορυφαίοι δυτικοί διπλωμάτες συντονισμένα μιλούν για «παράθυρο ευκαιρίας». ΗΠΑ και Γερμανία επιθυμούν να διαδραματίσουν κεντρικό ρόλο στη νέα δυτική πρωτοβουλία.

Ο επιμερισμός των καθηκόντων μεταξύ Βερολίνου και Ουάσιγκτον έγινε ήδη ορατός όταν τον περασμένο Δεκέμβριο οι Γερμανοί έφεραν στο τραπέζι των συνομιλιών κορυφαίους διπλωμάτες από τις δύο χώρες στις Βρυξέλλες μετά από μήνες χωρίς άμεση ελληνοτουρκική επικοινωνία. Η μυστική διπλωματία του Βερολίνου έθεσε τις βάσεις για τη λεγόμενη «διπλωματία των σεισμών» που δρομολογήθηκε αμέσως μετά την φυσική καταστροφή στην Τουρκία αρχές Φεβρουαρίου.

Στο μεταξύ, κορυφαίοι πολιτικοί και στις δύο όχθες του Αιγαίου δηλώνουν ότι το καλό κλίμα είναι προϋπόθεση για την εκκίνηση μιας νέας πολιτικής διαδικασίας.

«Θα δούμε μια πολύ σοβαρή προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων μετά τις εκλογές» είπε με σπάνια σαφήνεια στους Δελφούς ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα Τζορτς Τσούνης.

Προς την ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι δηλώσεις του Γενς Πλέτνερ. Ο σύμβουλος του Γερμανού καγκελάριου δήλωσε στους Δελφούς ότι οι εκλογές και στις δύο χώρες «προσφέρουν μια καλή ευκαιρία για μια θετική ώθηση για τη σταθερότητα στην περιοχή».

«Δηλητήριο» για το ΝΑΤΟ οι ελληνοτουρκικές εντάσεις

Σαν να είχαν συνεννοηθεί οι κορυφαίοι διπλωμάτες της Γερμανίας και των ΗΠΑ πρόσθεσαν ότι η προσφορά διαμεσολάβησης ισχύει φυσικά μόνο αν γίνει αποδεκτή από τις κυβερνήσεις σε Αθήνα και Άγκυρα.

Ο Αμερικανός πρέσβης προχώρησε ένα βήμα παραπέρα επισημαίνοντας ότι υπάρχει «επιθυμία για συμβιβασμό» και από τις δύο πλευρές. «Οι διαφορές είναι δυνατόν να επιλυθούν» είπε ο Τσούνης, αφού τελικά «δεν πρόκειται για τη σχέση Ισραήλ και Παλαιστίνης».

Στη συνέχεια εκστόμισε μια φράση που η ελληνική κυβέρνηση θα προτιμούσε να μην ακούσει: «Καμία από τις δύο πλευρές, (δηλαδή ούτε οι Έλληνες ούτε και οι Τούρκοι) δεν έχουν το μονοπώλιο του τι είναι σωστό και τι λάθος». 

Δυτικοί διπλωμάτες παραδέχονται ότι δεν έκαναν αρκετά στο παρελθόν για να προωθήσουν κάποια λύση στις ελληνοτουρκικές διαφορές. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει δημιουργήσει μια νέα κατάσταση και εξηγεί και πάλι το επείγον της υπόθεσης.

Η στρατηγική σημασία της Ελλάδας και της Τουρκίας έχει αυξηθεί κατά πολύ από τον Φεβρουάριο του 2022. Η ένταση, ή ακόμα και μια ανοιχτή σύγκρουση, στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ αποτελεί δηλητήριο για τη δυτική συμμαχία στον αγώνα της κατά της Ρωσίας. Η Ουάσιγκτον και το Βερολίνο είναι αποφασισμένες να «εξουδετερώσουν» αυτό το δηλητήριο. Οι επόμενοι μήνες θα αποδείξουν αν οι κυβερνήσεις που θα προκύψουν από τις εκλογές σε Αθήνα και Άγκυρα θα αποδεχθούν ή όχι την προσφορά διαμεσολάβησης των συμμάχων.

*Ο Δρ Ρόναλντ Μαινάρντους είναι πολιτικός αναλυτής και σχολιαστής και Κύριος Ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ. Στα μέσα της δεκαετίας του 90 διετέλεσε διευθυντής της Ελληνικής σύνταξης της Deutsche Welle.

DW

Τετραήμερη εβδομάδα εργασίας: Η Ευρώπη το δοκιμάζει

1

Οι υπέρμαχοι και οι πολέμιοι της ιδέας.

Στη Γερμανία, η επικεφαλής του  SPD, Σάσκια Έσκεν, ξεκίνησε τη συζήτηση για την τετραήμερη εβδομάδα εργασίας. «Μπορώ κάλλιστα να φανταστώ ότι μπορούμε να πετύχουμε καλά αποτελέσματα με μια τετραήμερη εβδομάδα», είπε σε συνέντευξή της σε γερμανικές εφημερίδες.

«Ιδιαίτερα οι γονείς χρειάζονται άλλες, πιο ευέλικτες και λιγότερες  ώρες εργασίας για να μπορούν να οργανώσουν καλύτερα τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις και ανάγκες», τόνισε η 60χρονη γερμανίδα πολιτικός. Πρόσθεσε μάλιστα ότι πρέπει το μέτρο να συνοδευτεί με αύξηση μισθών. «Πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν ήδη να ζήσουν με τους μισθούς τους» αναγνώρισε.

Έχει νόημα η καθιέρωση του τετραήμερου με πλήρη μισθολογική αποζημίωση; Η πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος αναβίωσε τη συζήτηση με την πρωτοβουλία της. Λιγότερες εργάσιμες ημέρες με πλήρη μισθό – για πολλούς εργαζόμενους ένα τετραήμερο θα έλυνε κάποια προβλήματα.

Οι υποστηρικτές αυτού του μοντέλου εργασίας επισημαίνουν τις εμπειρίες από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, σύμφωνα με τις οποίες μια τετραήμερη εβδομάδα μειώνει τον φόρτο εργασίας και αυξάνει την παραγωγικότητα.

Η πρόεδρος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (DGB), Γιασμίν Φαχίμι, χαιρέτισε την πρόταση για θέσπιση τετραήμερης εβδομάδας. Ωστόσο, στη «Συνέντευξη της εβδομάδας» στο γερμανικό ραδιόφωνο Deutschlandfunk, δεν το βλέπει ως γενική λύση. «Πάνω απ’ όλα πρέπει να αποσαφηνιστεί και να διασφαλιστεί μέσω συλλογικών συμβάσεων».

Αντιδρούν οι Χριστιανοδημοκράτες

Ο αντιπρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος (CDU) στη Bundestag, Χέρμαν Γκρόχε, προειδοποίησε ότι μια τέτοια προσέγγιση θα βλάψει την οικονομία της Γερμανίας. «Η μείωση των ωρών εργασίας και η ακριβότερη εργασία σε περιόδους έλλειψης ειδικευμένων εργαζομένων θα έβλαπτε την ανταγωνιστικότητα» είπε στον Tagesspiegel.

Ο εκπρόσωπος για την πολιτική στην αγορά εργασίας για την κοινοβουλευτική ομάδα του FDP, Πασκάλ Κόμπερ, θεωρεί επίσης την πρόταση της Έσκεν ως «ελάχιστα κατανοητή», στο πλαίσιο της «μαζικής ανάγκης για ειδικευμένους εργάτες» σε πολλούς τομείς.

«Η υπόθεση ότι η εργασία θα ήταν γενικά πιο παραγωγική με μια τετραήμερη εβδομάδα είναι εσφαλμένη, επειδή πολλές δραστηριότητες, ειδικά στον τομέα της περίθαλψης, της αστυνομίας ή της ιατρικής περίθαλψης, απαιτούν την παρουσία του εργαζόμενου» λέει ο Κόμπερ. «Όπου μπορεί να υπάρξει  μια τετραήμερη εβδομάδα, οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες μπορούν να συμφωνήσουν για αυτό οι ίδιοι, χωρίς να χρειάζεται να καταφύγουν σε πολιτικές συμβουλές».

Το Κόμμα της Αριστεράς επιμένει στην ελευθερία επιλογής. Πριν από την Εργατική Πρωτομαγιά, η επικεφαλής του κόμματος, Τζανίν Βίσλερ, παρουσίασε ένα σχέδιο για το πώς θα μπορούσαν να μειωθούν οι ώρες εργασίας. Αυτό περιλαμβάνει την έναρξη με πιλοτικά έργα και στη συνέχεια την εισαγωγή της τετραήμερης εβδομάδας σε τρία στάδια, σε διάστημα δύο ετών. Κατά την άποψη της Βίσλερ οι εργαζόμενοι θα πρέπει να μπορούν να επιλέγουν ελεύθερα αν θα εργάζονται τέσσερις ή πέντε ημέρες. «Μελέτες δείχνουν ότι η τετραήμερη εβδομάδα αυξάνει τόσο την παραγωγικότητα, όσο και την ευημερία» υποστήριξε η Βίσλερ. «Ωστόσο, πολλοί εργαζόμενοι έχουν μεγάλες ανησυχίες γιατί φοβούνται μήπως μειωθούν οι μισθοί». Επομένως, πρέπει να υπάρξει πλήρης αποζημίωση μισθού.

Τι λένε οι εργοδότες

Η εργοδοτική ένωση BDA απέρριψε τα αιτήματα για τετραήμερη εβδομάδα με πλήρη αποζημίωση. «Σημαντικά λιγότερη δουλειά με πλήρη αποζημίωση μισθού – οικονομικά αυτό δεν μπορεί να γίνει» δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος της BDA, Στέφαν Κάμπετερ, στη “Bild am Sonntag”. Αλλά δεν έχει τίποτα ενάντια στις μεμονωμένες λύσεις στις εταιρείες.

Η BDA είναι υπέρ του να καταστεί πιο ευέλικτη η νομοθεσία για τον χρόνο εργασίας, αλλά η μείωση των εβδομαδιαίων ωρών εργασίας «στέλνει λάθος μήνυμα στην κατάστασή μας».

Ωστόσο, ο πρόεδρος της συνδικαλιστικής ένωσης IG Metall, Γεργκ Χόφμαν, υπερασπίστηκε την πρόταση του σωματείου του. Αναμένει ότι το τετραήμερο θα αυξήσει τον συνολικό όγκο εργασίας. «Έντεκα εκατομμύρια εργαζόμενοι, κυρίως γυναίκες, εργάζονται με μερική απασχόληση. Αυτό είναι σχεδόν το 30% των εργαζομένων που υπόκεινται σε εισφορές κοινωνικής ασφάλισης, που είναι το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη» εξήγησε ο Χόφμαν.

Οι έρευνες των εργαζομένων από την IG Metall έδειξαν ότι με μια τετραήμερη εβδομάδα 32 ωρών, περισσότερες γυναίκες θα ήταν πρόθυμες να επιστρέψουν με πλήρη απασχόληση, επειδή το μοντέλο βοηθάει τις οικογένειες. «Αν μόνο το 10% των γυναικών πήγαιναν με μερική απασχόληση σε τετραήμερη πλήρη απασχόληση, ο όγκος της εργασίας θα αυξανόταν περισσότερο από τον στόχο της κυβέρνησης για τη μετανάστευση 400.000 ειδικευμένων εργαζομένων ετησίως» συνέχισε ο Χόφμαν.

Υπέρ το 71%

Η IG Metall πραγματοποίησε πρόσφατα καμπάνια για την εισαγωγή της τετραήμερης εβδομάδας με πλήρη αποζημίωση μισθού. Η Γερμανία έχει μία από τις μικρότερες μέσες εβδομαδιαίες ώρες εργασίας στην Ευρώπη. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF), ο μέσος εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας είναι 34,2 ώρες. Παρόλα αυτά τα συνδικάτα ζητούν περαιτέρω μείωση του ωραρίου.

H IG Metall υποστηρίζει ότι κάτι τέτοιο θα βοηθήσει στη διατήρηση των θέσεων εργασίας και στην αποφυγή απολύσεων.

Σύμφωνα με έρευνα της Forsa, το 71% των εργαζομένων στη Γερμανία θα καλωσόριζε την ευκαιρία να εργάζεται μόνο τέσσερις ημέρες την εβδομάδα.

Μια σημαντική πλειοψηφία (75%) πιστεύει ότι μια τετραήμερη εβδομαδιαία εργασία θα ήταν επιθυμητή για τους εργαζόμενους και η πλειοψηφία (59%) πιστεύει ότι θα πρέπει επίσης να είναι εφικτή για τους εργοδότες. Σχεδόν οι μισοί εργοδότες (46%) θεωρούν ότι είναι «εφικτό» να δοκιμάσουν μια τετραήμερη εβδομάδα στον δικό τους χώρο εργασίας.

Ωστόσο, μέχρι στιγμής, είναι κυρίως μικρότερες νεοφυείς επιχειρήσεις στη Γερμανία που πειραματίζονται με μικρότερες εβδομάδες εργασίας.

Τι γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη

Το Βέλγιο εισήγαγε μια τετραήμερη εβδομάδα για τους εργαζόμενους που το επιθυμούν. Τον Φεβρουάριο του περασμένου έτους, οι Βέλγοι εργαζόμενοι έλαβαν το δικαίωμα να εργάζονται τέσσερις ημέρες αντί για τις συνηθισμένες πέντε χωρίς μείωση των αποδοχών τους.

Ο νόμος τέθηκε σε ισχύ στις 21 Νοεμβρίου και επιτρέπει στους εργαζόμενους να αποφασίσουν αν θέλουν να εργάζονται τέσσερις ή πέντε ημέρες την εβδομάδα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα εργάζονται λιγότερο – απλώς θα κατανείμουν τις ώρες εργασίας τους σε λιγότερες ημέρες. Στόχος είναι να δοθεί στους ανθρώπους και τις εταιρείες περισσότερη ελευθερία στην οργάνωση των ωρών εργασίας τους.

Ο πρωθυπουργός του Βελγίου, Αλεξάντερ ντε Κρο, ελπίζει ότι η αλλαγή θα βοηθήσει να γίνει πιο ευέλικτη η άκαμπτη αγορά εργασίας του Βελγίου και θα διευκολύνει τους ανθρώπους να εξισορροπήσουν την οικογενειακή ζωή με την καριέρα. Εξέφρασε επίσης την ελπίδα ότι το νέο μοντέλο θα δημιουργήσει μια πιο δυναμική οικονομία. «Ο στόχος είναι να δώσουμε στους ανθρώπους και τις εταιρείες περισσότερη ελευθερία να οργανώσουν τις ώρες εργασίας τους», λέει ο ντε Κρο.

Δοκιμή στη Βρετανία

Οι επιχειρήσεις στην Αγγλία που διεξήγαγαν μια εξάμηνη δοκιμή της τετραήμερης εβδομάδας εργασίας σχεδιάζουν τώρα να κάνουν τη μικρότερη εβδομάδα εργασίας μόνιμη αφού βρήκαν το πείραμα «εξαιρετικά επιτυχημένο».

Δεκάδες εταιρείες συμμετείχαν στο εξαμηνιαίο πιλοτικό πρόγραμμα – το μεγαλύτερο στο είδος του. Ξεκίνησε στις 6 Ιουνίου πέρυσι για να εξετάσει τις επιπτώσεις των μειωμένων ημερών εργασίας στην παραγωγικότητα της εταιρείας και την ευημερία των εργαζομένων, καθώς και τον αντίκτυπο στο περιβάλλον και την ισότητα των φύλων.

Περίπου 61 εταιρείες στην Αγγλία και περισσότεροι από 3.300 εργαζόμενοι είχαν εγγραφεί στο πρόγραμμα, το οποίο ηγήθηκαν ερευνητές από τα Πανεπιστήμια του Cambridge, της Οξφόρδης και του Boston College, καθώς και μη κερδοσκοπικές οργανώσεις υπεράσπισης, όπως η 4 Day Week Global, the 4 Day Week.

Η μεγάλη πλειοψηφία – περίπου το 92%  των εταιρειών που συμμετείχαν στη δοκιμή αποφάσισαν στη συνέχεια να διατηρήσουν την τετραήμερη εβδομάδα εργασίας, μιλώντας για «μεγάλη σημαντική ανακάλυψη».

Στο πλαίσιο του έργου, οι εργαζόμενοι αναμένεται να ακολουθήσουν το “μοντέλο 100:80:100” – 100% των μισθών για το 80% του χρόνου με αντάλλαγμα μια δέσμευση για παραγωγικότητα τουλάχιστον 100%.

Ποιες χώρες ακολουθούν

«Παρόμοια προγράμματα σχεδιάζονται να ξεκινήσουν στις ΗΠΑ και την Ιρλανδία, ενώ άλλα προγραμματίζονται για τον Καναδά, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία» δήλωσε ο Τζο Ράιλ, διευθυντής της εκστρατείας 4 ημερών στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η Ισπανία ξεκινησε επίσης  ένα πιλοτικό πρόγραμμα για τετραήμερη εβδομάδα εργασίας, τον Δεκέμβριο.

Το πιλοτικό έργο στοχεύει να βοηθήσει τις ΜΜΕ να μειώσουν τις εβδομαδιαίες ώρες εργασίας τους κατά τουλάχιστον μισή ημέρα χωρίς μείωση των μισθών.

Πάνω απ’ όλα, θα πρέπει να ελεγχθεί εάν αυτό μπορεί να αυξήσει την παραγωγικότητα. Οι εταιρείες που συμμετέχουν στο έργο μπορούν να λάβουν υποστήριξη από ένα κρατικό ταμείο αξίας 10 εκατομμυρίων ευρώ, αλλά πρέπει να βρουν και να επιδείξουν τρόπους αύξησης της παραγωγικότητας που αντισταθμίζουν το επιπλέον κόστος των μισθών, σύμφωνα με το υπουργείο Βιομηχανίας της Ισπανίας.

Αυτές οι βελτιώσεις πρέπει να υλοποιηθούν εντός ενός έτους, με την εταιρεία να συμμετέχει στο πρόγραμμα για τουλάχιστον δύο χρόνια.

Κατά το πρώτο έτος του πιλοτικού προγράμματος, η κυβέρνηση θα χρηματοδοτήσει μέρος του μισθολογικού λογαριασμού και θα βοηθήσει στη χρηματοδότηση της κατάρτισης για την αποτελεσματικότητα.

Μπορούν να συμμετέχουν μόνο εργαζόμενοι με σύμβαση αορίστου χρόνου πλήρους απασχόλησης.

Το παράδειγμα της Ισλανδίας

Πρωτοπόρος της τετραήμερης εβδομάδας εργασίας είναι η Ισλανδία. Από το 2015 έως το 2019, η Ισλανδία εφάρμοσε πρώτη στον κόσμο μια εβδομάδα 35-36 ωρών ,χωρίς να απαιτήσει αντίστοιχη περικοπή μισθού. Στη δοκιμαστική φάση συμμετείχαν περίπου 2.500 άτομα.

Για να εξασφαλιστεί ο ποιοτικός έλεγχος, τα αποτελέσματα αξιολογήθηκαν από τη βρετανική δεξαμενή σκέψης Autonomy και την Ισλανδική μη κερδοσκοπική Ένωση για την Αειφορία και τη Δημοκρατία (ALDA).

Το πιλοτικό έργο χαρακτηρίστηκε επιτυχημένο από τους ερευνητές και τα ισλανδικά συνδικάτα διαπραγματεύτηκαν στη συνέχεια τη μείωση των ωρών εργασίας.

Η μελέτη οδήγησε επίσης σε μια σημαντική αλλαγή στην Ισλανδία: σχεδόν το 90% του εργατικού δυναμικού έχει τώρα μειωμένες ώρες εργασίας ή άλλες προσαρμογές.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το άγχος και η εξουθένωση των εργαζομένων μειώθηκαν και η ισορροπία μεταξύ ζωής και εργασίας βελτιώθηκε.

Ωστόσο, δεν είχαν όλες οι κυβερνήσεις την ίδια επιτυχία με την τετραήμερη εβδομάδα με την Ισλανδία.

Στη Σουηδία, το 2015 δοκιμάστηκε μια τετραήμερη εβδομάδα με πλήρη μισθολογική αποζημίωση – με μικτά αποτελέσματα.

naftemporiki.gr

 

ΗΠΑ: Eπιδημία εγκεφαλικών αποστημάτων σε παιδιά αμέσως μετά την περίοδο των μαζικών εμβολιασμών κατά Covid-19!

0

«Είναι εντυπωσιακός ο αριθμός των περιστατικών που βλέπουμε αυτή τη στιγμή»

Μία πραγματική επιδημία σπάνιων και σοβαρών εγκεφαλικών αποστημάτων σε παιδιά έχει ξεσπάσει σε πολλές περιοχές των ΗΠΑ με ιδιαίτερη βαρύτητα στην περιοχή του Λας Βέγκας, στη Νεβάδα, την οποία ερευνούν ειδικοί ενώ η περίοδος εμφάνισής της συμπίπτει με την περίοδο των μαζικών και εξαναγκαστικών εμβολιασμών κατά της Covid-19.

Ειδικότερα, σύμφωνα με το CNN, το 2022, ο αριθμός των εγκεφαλικών αποστημάτων σε παιδιά τριπλασιάστηκε στη Νεβάδα, καθώς από τέσσερις έως πέντε κατά μέσο όρο ετησίως αυξήθηκε σε 18!

«Στα 20 χρόνια εμπειρίας μου, δεν έχω δει ποτέ κάτι παρόμοιο», δήλωσε η δρ Taryn Bragg, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Γιούτα, η οποία ήταν η πρώτη που παρατήρησε το μοτίβο και ειδοποίησε τους τοπικούς αξιωματούχους δημόσιας υγείας.

«Μετά τον Μάρτιο του 2022, υπήρξε απλώς μια τεράστια αύξηση στα εγκεφαλικά αποστήματα» δήλωσε η Bragg και πρόσθεσε «έβλεπα μεγάλο αριθμό κρουσμάτων και αυτό είναι ασυνήθιστο».

Σημειώνεται ότι μέχρι τον Μάρτιο του 2022 είχαν ολοκληρωθεί ως επί των πλείστον οι εμβολιασμοί κατά της Covid-19 μέχρι και τρεις δόσεις (αρκετοί έφτασαν και τις τέσσερις). Δυστυχώς στις ΗΠΑ πάρα πολλοί γονείς εμβολίασαν τα παιδιά τους παρά τους κινδύνους που υπάρχουν από ένα πειραματικό εμβόλιο.

«Και οι ομοιότητες όσον αφορά την παρουσίαση των περιπτώσεων ήταν εντυπωσιακές», δήλωσε η Bragg.

Σχεδόν σε κάθε περίπτωση, τα παιδιά είχαν ένα κοινό παιδικό παράπονο, όπως ωτίτιδα ή λοίμωξη των ιγμορείων, με πονοκέφαλο και πυρετό, αλλά μέσα σε περίπου μία εβδομάδα, λέει η Bragg, γινόταν σαφές ότι συνέβαινε κάτι πιο σοβαρό.

Η παρουσίαση των περιστατικών της Νεβάδα σε ένα συνέδριο επιδημιολογίας την Πέμπτη έκανε και γιατρούς από όλες περιοχές της χώρας να αποκαλύψουν ότι βλέπουν επίσης αντίστοιχα εγκεφαλικά αποστήματα σε παιδιά.

«Είναι εντυπωσιακός ο αριθμός των περιστατικών που βλέπουμε αυτή τη στιγμή» είπε ο Sunil Sood, ειδικός παιδιατρικών μολυσματικών ασθενειών στο Northwell Health της Νέας Υόρκης.

Εκτιμά ότι τα περιστατικά είναι περίπου διπλάσια, παρότι ακόμη δεν υπάρχει κάποια επίσημη καταγραφή.

Ο ίδιος προέτρεψε μάλιστα τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (CDC) να συνεχίσουν τις έρευνες και να ενημερώσουν τους υγειονομικούς σε ολόκληρη τη χώρα.

Τι είναι τα εγκεφαλικά αποστήματα

Τα εγκεφαλικά αποστήματα είναι θύλακες μόλυνσης γεμάτοι πύον που εξαπλώνονται στον εγκέφαλο. Μπορεί να προκαλέσουν επιληπτικές κρίσεις, οπτικές διαταραχές ή αλλαγές στην όραση, την ομιλία, τον συντονισμό ή την ισορροπία.

Τα πρώτα συμπτώματα είναι πονοκέφαλοι και πυρετός που έρχεται και φεύγει. Τα αποστήματα συχνά απαιτούν αρκετές χειρουργικές επεμβάσεις για να αντιμετωπιστούν και τα παιδιά μπορεί να περάσουν εβδομάδες ή και μήνες στο νοσοκομείο για να αναρρώσουν μετά από ένα από αυτά.

Στο σύμπλεγμα της κομητείας Clark, περίπου τα τρία τέταρτα των περιπτώσεων ήταν σε αγόρια και τα περισσότερα ήταν ηλικίας περίπου 12 ετών.

Η Dr. Jessica Penney είναι η υπάλληλος της υπηρεσίας πληροφοριών επιδημιών του CDC που έχει οριστεί στην υγειονομική περιφέρεια της Νότιας Νεβάδας, την υγειονομική υπηρεσία που διερεύνησε τα κρούσματα.

Παρουσίασε την έρευνά της σχετικά με τη συρροή της κομητείας Clark στο ετήσιο συνέδριο της Υπηρεσίας Πληροφοριών Επιδημιών του CDC την Πέμπτη.

Όπως εξήγησε η ίδια, δεν κατάφερε να βρει κοινά χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να εξηγήσουν την αύξηση των περιστατικών.

Δεν υπήρχε τίποτα που να συνδέει τις υποθέσεις, όπως για παράδειγμα κοινά ταξίδια, ιστορικό νόσησης από κορωνοϊό, υποκείμενα νοσήματα ή κοινές δραστηριότητες.

Έτσι, αποφάσισε να βάλει στο μικροσκόπιο τα περιστατικά από το 2015, με την ελπίδα να καταφέρει να αποκαλύψει στοιχεία για την αύξηση.

Πιο συγκεκριμένα, η ειδικός αποκάλυψε ότι από το 2015 έως το 2020 ο αριθμός των εγκεφαλικών αποστημάτων σε παιδιά ήταν σχετικά σταθερός -περίπου τέσσερα κάθε χρόνο!

Το 2020, όμως, σημειώθηκε περαιτέρω μείωση, πιθανότατα λόγω των μέτρων για την προστασία από την πανδημία.

Τον επόμενο χρόνο, τα περιστατικά άρχισαν και πάλι να αυξάνονται, και επέστρεψαν στα φυσιολογικά τους επίπεδα. Το 2022, όμως, υπήρξε μια «έκρηξη».

Άρα τι συνέβη; Το μόνο ύποπτο στοιχείο είναι οι μαζικοί εμβολιασμοί! Στην χρονιά της πανδημίας το 2020 δεν υπήρξε καμία αλλαγή, όπως και σε μεγάλο μέρος του 2021 καθώς ακόμα δεν είχαν αποτυπωθεί τα αποτελέσματα των εμβολιασμών.

Το 2022 όμως η πλειοψηφία των δυτικών κοινωνιών εμβολιάστηκε τουλάχιστον με 3 δόσεις.

Το ένα τρίτο των εγκεφαλικών αποστημάτων στην κομητεία Κλαρκ στη Νεβάδα σχετίζονταν με το βακτήριο streptococcus intermedius, το οποίο υπάρχει φυσικά στη στοματική και ρινική κοιλότητα, χωρίς συνήθως να δημιουργεί προβλήματα.

Ωστόσο, όταν… πηγαίνει σε μέρη που δεν πρέπει, όπως το αίμα ή τον εγκέφαλο, μπορεί να προκαλέσει προβλήματα. Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί μετά από οδοντικές εργασίες ή όταν κάποιος έχει υποκείμενα νοσήματα, όπως διαβήτη, που αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό τους σύστημα. Τα παιδιά στην κομητεία Κλαρκ, όμως, ήταν υγιή.

«Ήταν υγιή παιδιά. Χωρίς σημαντικό ιατρικό ιστορικό που θα μπορούσε να τα κάνει πιο επιρρεπή…» είπε χαρακτηριστικά μία εκ των ειδικών.

https://www.pronews.gr/ygeia/ipa-epidimia-egkefalikon-apostimaton-se-paidia-amesos-meta-tin-periodo-ton-mazikon-emvoliasmon-kata-covid-19/

Σε εξέλιξη απόρρητη ειρηνευτική αποστολή του Βατικανού για την Ουκρανία: Το αποκάλυψε ο πάπας Φραγκίσκος

0

Μια απόρρητη ειρηνευτική αποστολή του Βατικανού για την Ουκρανία βρίσκεται σε εξέλιξη, δήλωσε στους δημοσιογράφους ο πάπας Φραγκίσκος κατά την πτήση που τον μετέφερε στην Ρώμη μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψής του στην Ουγγαρία.

“Η ειρήνη ενδιαφέρει όλους. Εγώ είμαι διατεθειμένος να κάνω ό,τι χρειάζεται. Τώρα βρίσκεται σε εξέλιξη μια αποστολή, η οποία όμως δεν έχει ακόμη δημοσιοποιηθεί. Θα δούμε”, είπε ο Φραγκίσκος.

“Θεωρώ ότι η ειρήνη επιτυγχάνεται πάντα δημιουργώντας νέους διαύλους, όχι με κλειστή στάση. Η έκκληση μου είναι να δημιουργούνται πάντα σχέσεις, νέοι δίαυλοι φιλίας”, πρόσθεσε

Ο ποντίφικας, τέλος, επιβεβαίωσε ότι, έπειτα από σχετικό αίτημα του Κιέβου, η Αγία Έδρα καταβάλλει προσπάθειες με στόχο την επιστροφή των παιδιών που οι Ρώσοι έχουν μεταφέρει από την Ουκρανία στη Ρωσία.

Mε πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ, Θ. Ανδρεάδης – Συγγελάκης

Ρώμη, Ιταλία

https://hellasjournal.com/2023/05/se-exelixi-aporriti-irineftiki-apostoli-tou-vatikanou-gia-tin-oukrania-to-apokalipse-o-papas-fragkiskos/

47χρόνια απο τον θάνατο του Αλέκου Παναγούλη: 1η Μαίου 1976

0

Αλέκος Παναγούλης (1939 – 1976)
Έλληνας πολιτικός και ποιητής, κορυφαία μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα. Στις 13 Αυγούστου 1968 αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, συνελήφθη και βασανίσθηκε απάνθρωπα. Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας εξελέγη βουλευτής με την ΕΚΝΔ.Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1939 στη Γλυφάδα Αττικής και ήταν το δεύτερο παιδί του αξιωματικού του στρατού Βασιλείου Παναγούλη και της Αθηνάς Κακαβούλη.

Ως φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων – Μηχανολόγων του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου αναδείχθηκε ηγετικό στέλεχος του φοιτητικού κινήματος και το  1963 έλαβε μέρος στο Α’ Παμφοιτητικό Συνέδριο ως εκπρόσωπος της σχολής του. Ήταν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΟΝΕΚ (της νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου) και ιδρυτικό στέλεχος της μετεξέλιξής της σε ΕΔΗΝ. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974 διετέλεσε γενικός γραμματέας της ΕΔΗΝ, νεολαίας πλέον της ΕΚΝΔ.

Μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου πέρασε αμέσως στην παράνομη δράση κατά της χούντας των συνταγματαρχών, αφού πρώτα λιποτάκτησε (27 Μαΐου) από το στρατό, όπου υπηρετούσε τη θητεία του. Τον ακολούθησε τον Αύγουστο και ο αδελφός του Γεώργιος Παναγούλης, υπολοχαγός των ΛΟΚ, ο οποίος κατέφυγε στο Ισραήλ, συνελήφθη κι εκδόθηκε στην Ελλάδα, αλλά κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του στην Ελλάδα με πλοίο, χάθηκαν τα ίχνη του και από τότε θεωρείται αγνοούμενος.

 

Ο Αλέκος Παναγούλης ήταν ο ουσιαστικός ηγέτης της οργάνωσης «Εθνική Αντίσταση» και ο αρχηγός του ΛΑΟΣ (Λαϊκός Αντιστασιακός Οργανισμός Σαμποτάζ), που ήταν η πιο δυναμική ομάδα της οργάνωσης. Μετά τη λιποταξία του, κατέφυγε μυστικά για μικρό διάστημα στην Κύπρο και, μετά την επιστροφή του στην Αθήνα, οργάνωσε την περίφημη απόπειρα δολοφονίας του αρχηγού της δικτατορίας, Γεωργίου Παπαδόπουλου, την οποία και επιχείρησε στις 13 Αυγούστου 1968 στη λεωφόρο Αθηνών – Σουνίου, κοντά στο Λαγονήσι, όπου η πολυτελής βίλα στην οποία διέμενε ο δικτάτορας.Η απόπειρα έγινε με υπονόμευση του δρόμου και την πυροδότηση έκανε ο ίδιος ο Παναγούλης. Η αποτυχία του εγχειρήματος οφειλόταν σε έλλειψη συντονισμού. Ο Παναγούλης συνελήφθη κρυμμένος στα βράχια της παραλίας και οδηγήθηκε στο κρατητήριο της ΕΣΑ, όπου βασανίστηκε με απάνθρωπη σκληρότητα για να καταδώσει τους συνεργάτες του. Άντεξε με απαράμιλλη γενναιότητα τα βασανιστήρια, χωρίς να ομολογήσει απολύτως τίποτε.

Όπως σημειώνει η ιταλίδα δημοσιογράφος Οριάνα Φαλάτσι στη συνέντευξή της με τον Αλέξανδρο Παναγούλη μετά την απελευθέρωσή του, η ενέργειά του αυτή του ήταν μία πολιτική πράξη εναντίον της δικτατορίας. «Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο» της είπε.

Στις 17 Νοεμβρίου 1968 καταδικάσθηκε σε θάνατο από το Στρατοδικείο Αθηνών και σε ποινές φυλάκισης 11 συγκατηγορούμενοί του, μέλη της οργάνωσης «Εθνική Αντίσταση», ανάμεσα στα οποίους οι μετέπειτα υπουργοί του ΠΑΣΟΚ Λευτέρης Βερυβάκης και Στάθης Γιώτας. Η θανατική ποινή δεν εκτελέστηκε, χάρη στην κινητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης (διαμαρτυρίες κομμάτων και οργανώσεων, λαϊκές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλο τον κόσμο, διαβήματα κυβερνήσεων, εκκλήσεις προσωπικοτήτων όπως του Πάπα Παύλου του 6ου και του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Ου Θαντ).

 

Παρέμεινε, ωστόσο, για πέντε χρόνια έγκλειστος στις στρατιωτικές φυλακές Μπογιατίου. Στις 5 Ιουνίου 1969 δραπέτευσε μαζί με τον δεσμοφύλακά του Γιώργο Μωράκη, αλλά συνελήφθη μετά τρεις ημέρες, προδομένος από έναν εξάδελφό του, ο οποίος εισέπραξε την αμοιβή της επικήρυξής του. Κλείστηκε στην απομόνωση στις φυλακές Μπογιατίου, απ’ όπου επιχείρησε ακόμη δύο φορές να δραπετεύσει, δείχνοντας έτσι τις ακατάλυτες δυνάμεις που έκρυβε μέσα του. Η περήφανη και ασυμβίβαστη στάση του έναντι στους στρατοδίκες της χούντας και τους βασανιστές του τον ανέδειξαν σε ηρωική μορφή τού αντιδικτατορικού αγώνα. Ο ηρωισμός του και η ανδρεία του αναγνωρίστηκαν και από τους ίδιους τους βασανιστές του.Τον Αύγουστο του 1973, στο πλαίσιο των μέτρων φιλελευθεροποίησης του δικτατορικού καθεστώτος, επωφελήθηκε της γενικής αμνηστίας που χορηγήθηκε στους πολιτικούς κρατούμενους και αυτοεξορίστηκε στη Φλωρεντία, όπου φιλοξενήθηκε από τη σύντροφο και βιογράφο του Οριάνα Φαλάτσι (1929 – 2006). Του μέτρου επωφελήθηκε και ο μικρός του αδελφός Στάθης Παναγούλης, που ακολούθησε πολιτική καριέρα στη μεταπολίτευση (ΠΑΣΟΚ, ΕΣΠΕ, ΚΚΕ, Συνασπισμός, Πολιτική Άνοιξη, ΔΗΚΚΙ, ΣΥΡΙΖΑ).

Στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 1974, ο Αλέκος Παναγούλης εξελέγη βουλευτής στη Β’ Αθηνών με το κόμμα τής Ενώσεως Κέντρου – Νέων Δυνάμεων (ΕΚΝΔ), διάδοχο σχήμα της προδικτατορικής Ενώσεως Κέντρου (ΕΚ). Αρνήθηκε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, για τον οποίον είχε αρνητική γνώμη. Τον Απρίλιο του 1976 διαφώνησε με την πολιτική τού κόμματός του κι έγινε ανεξάρτητος.

 

Την Πρωτομαγιά του 1976 βρήκε τραγικό θάνατο κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, στο ύψος του Αγίου Δημητρίου, όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε εξετράπη της πορείας του κι έπεσε σ’ ένα υπόγειο κατάστημα. Ο Τύπος της εποχής έγραψε ότι κάποιοι ήθελαν να τον βγάλουν από τη μέση, επειδή είχε στην κατοχή του απόρρητα έγγραφα της δικτατορίας που έδειχναν τις σχέσεις γνωστών πολιτικών προσώπων της μεταπολιτευτικής περιόδου με τη δικτατορία. Τίποτα, όμως, δεν αποδείχθηκε και τα δημοσιεύματα παρέμειναν στο επίπεδο της εικασίας.Η κηδεία του έγινε στις 5 Μαΐου στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας και την παρακολούθησε πλήθος κόσμου. Το σεντόνι που σκέπαζε το φέρετρο ήταν κεντημένο από τα χέρια της ηρωίδας μάνας του και σε μία ταινία γραφόταν: «Ο Αλέξανδρος Παναγούλης καταδικάσθηκε σε θάνατο γιατί έψαξε την ελευθερία. Το 1976 πέθανε γιατί έψαξε την αλήθεια και τη βρήκε».

Ο Αλέκος Παναγούλης άφησε πίσω του δυο ποιητικές συλλογές: «Άλλοι θ’ ακολουθήσουν», που βραβεύθηκε με το Διεθνές Βραβείο του Βιαρέτζιο και «Μέσα από φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα», που τιμήθηκε με το Λογοτεχνικό Βραβείο της Αντιφασιστικής Αντίστασης στην Ιταλία. Πολλά από τα ποιήματά του γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/
© SanSimera.gr

Γιώργος Τσουκαλάς: ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΟΠΙΕΣ: Είναι ανεξάρτητη η Ελλάδα;

0
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
Οι «Πολιτικές Κοινοτοπίες» είναι μια σειρά κοινότοπων και ευσύνοπτων πολιτικών ερωταπαντήσεων.
Δ’. ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ
Είναι ανεξάρτητη η Ελλάδα; Το ερώτημα είναι παλιό, όσο και η χώρα…
Μπορεί οι Έλληνες να επαναστάτησαν το 1821, όμως οι ηρωϊκοί πρόγονοί μας γεύτηκαν την πολυπόθητη ανεξαρτησία, μόνον μέσω της πρώτης καταγεγραμμένης στο διεθνές δίκαιο ανθρωπιστικής επέμβασης (humanitarian intervention) με την Ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827), και δυνάμει ενός αλλότριου πολέμου, του Ρωσοτουρκικού, που έληξε με την Συνθήκη της Ανδριανούπολης (1829). Τελικά, με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου (1830), η Ελλάδα αναγνωρίστηκε ανεξάρτητη, με τρεις όμως Προστάτιδες Δυνάμεις…
Εξάλλου, σύντομα, προέκυψε με ενάργεια το ζήτημα εάν η Ελλάδα θα ανήκει στις θαλάσσιες ή στις χερσαίες δυνάμεις. Ο ανταγωνισμός των υπερδυνάμεων οδήγησε άλλωστε σε έναν διαγκωνισμό πλειοδοτών υπέρ της ανεξαρτησίας, αλλά και στην δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια (1831). Που θα άνηκε η Ελλάδα;
«Ἀνάγκᾳ δ᾿ οὐδὲ θεοὶ μάχονται», με την ανάγκη δεν αντιμάχονται ούτε οι θεοί, έλεγε ο Σιμωνίδης ο Κείος. Μέσα από μία πολυδαίδαλη διαδικασία, η νεώτερη Ελλάδα επέλεξε τελικά – και όποτε αμφέβαλε της επιβλήθηκε εκ των πραγμάτων – τις θαλάσσιες δυνάμεις. Άλλωστε, η ναυτική Ελλάδα γεωπολιτικά δεν είχε σχέση με την μεσαιωνική Ρωμιοσύνη που βασίστηκε κυρίως στην χερσαία Ανατολία. Κατά την κυνική διατύπωση του Σερ Έντμουντ Λάιονς (Sir Edmund Lyons, 1790-1858) πρέσβη της Βρετανίας στην Ελλάδα το 1841, «Μια πραγματικά ανεξάρτητη Ελλάδα είναι παραλογισμός! Η Ελλάδα θα είναι είτε ρωσική είτε αγγλική. Και αφού δεν πρέπει να είναι ρωσική, θα είναι αγγλική…»
Τελικά ήθελε ο νεώτερος ελληνισμός την εξωτερική παρέμβαση των υπερδυνάμεων και την ανάμειξη των ξένων στα νεοελληνικά πράγματα; Ενώ η μεσοβυζαντινή Ρωμιοσύνη ακολουθούσε ως αδιαμφίσβητη υπερδύναμη του Μεσαίωνα, μια εντελώς ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, τόσο έναντι της αλλόθρησκης Ανατολής όσο και έναντι της αλλόδοξης Δύσης, η πολιτική σκέψη του νεώτερου ελληνισμού, αναφορικά με την ανεξαρτησία εμφανίζει μία ειδοποιό διαφορά. Ο νεώτερος ελληνισμός αφ’ ενός ανάγεται στην υστεροβυζαντινή περίοδο και αναθυμάται την πρόσκληση των ξένων από Κομνηνούς και Παλαιολόγους κατά των Τούρκων, αφ’ ετέρου η ανάγκη διεθνών συμμαχιών ως λαϊκή πεποίθηση προτυπώνεται στην δημοτική ποίηση της νότιας Ελλάδας, με τους διάσημους στίχους, «Ακόμα τούτ’ την άνοιξη / ραγιάδες, ραγιάδες, / τούτο το καλοκαίρι, καημένη Ρούμελη, / όσο να ’ρθεί ο Μόσκοβος /ραγιάδες, ραγιάδες, /
να φέρει το σεφέρι, / Μοριά και Ρούμελη».
Εν τέλει, ο Μόσχοβος κατέβηκε στην Πελοπόννησο με τα Ορλωφικά (1770), οι υπόδουλοι Έλληνες επαναστάτησαν αλλά καταστράφηκαν. Πάντως, το 1821 οι Έλληνες προσβλέπουν στην ξένη βοήθεια, για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους. Ευθύς εξ αρχής, οι Μεγάλες Δυνάμεις καλούνται στην Ελληνική Επανάσταση, κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και υπέρ της ελληνικής ανεξαρτησίας, τόσο βάσει της συγκινητικής «Προκηρύξεως» του Αλέξανδρου Υψηλάντη (Φεβρουάριος 1821) όσο και της αποφασιστικής «Προειδοποιήσεως εἰς τάς Εὐρωπαϊκάς Αὐλάς» της Πελοποννησιακής Γερουσίας (Μάρτιος 1821). Υπεγράφηκε από τους απεγνωσμένους Έλληνες επαναστάτες, ακόμη και «Πράξις Ὑποτελείας» προς την Μεγάλη Βρετανία (1825). «Ὅπερ καί ἐγένετο», έστω και ετεροχρονισμένα…
Εφ’ όσον η νεώτερη Ελλάδα έχει, από τα σπάργανα της, φέρει τους ξένους, κατ’ εξοχήν τους Δυτικούς στην γεωγραφία της, τι συνέπειες είχε τελικά η ευρωπαϊκή παρέμβαση στην νεοελληνική κατάσταση; «Καὶ λευτερωθήκαμεν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ σκλαβωθήκαμεν εἰς ἀνθρώπους κακορίζικους, ὁποῦ ἦταν ἡ ἀκαθαρσία τῆς Εὐρώπης» έγραφε τον 19ο αιώνα ο Μακρυγιάννης (Απομνημονεύματα, Α’ 9) αναπέμποντας ανεπίγνωτα σε όσα είχε πει τον 15ο αιώνα ο Λουκάς Νοταράς, «κρειττότερόν ἐστιν εἰδέναι ἐν μέσῃ τῇ πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων ἢ καλύπτραν λατινικήν» (Δούκας 37, 10). Είναι ξεκάθαρο πως ενώ ο ανθενωτικός ελληνισμός στην υστεροβυζαντινή περίοδο προέκρινε την πολιτισμική ιδιοπροσωπία του έναντι της Δύσης με τίμημα την δουλεία στους Τούρκους, ο νεώτερος ελληνισμός, ύστερα από την μακραίωνη ιστορική εμπειρία της Τουρκοκρατίας και της πολιτικής του εξαφάνισης επί τέσσερις, αλλού έξι αιώνες, κάνει την αντίστροφη επιλογή, συμπαρατασσόμενος ετεροχρονισμένα με τους άλλοτε Ενωτικούς. Έτσι, ελευθερώνεται από τους Τούρκους αλλά εντάσσεται πλήρως στην Δύση, πολιτικά, στρατιωτικά και εν τέλει πολιτιστικά…
Όλα τούτα συνοψίζονται, σε έναν περίφημο διάλογο, που είχε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον Ανδρέα Παπανδρέου, στην Βουλή το 1976:
« – Ἡ Ἑλλάς πολιτικά, ἀμυντικά, οἰκονομικά, πολιτιστικά ἀνήκει εἰς τήν Δύσιν. (…) Ἡ Ἑλλάς ἀνήκει εἰς τόν Δυτικόν Κόσμο, θέλετε ἀπό παράδοση, θέλετε ἀπό συμφέροντα (…) ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσιν, ὅπως ἄλλοι λαοί ἀνήκουν εἰς τούς ἀδεσμεύτους, ἀνήκουν στούς Ἀνατολικούς, ἀνήκουν στούς Ἀφρικανούς. Ὑπό τήν ἔννοιαν αὐτήν ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσιν» διεκήρυσσε από βήματος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής…
« – Προτιμοῦμεν νά ἀνήκουμε εἰς τούς Ἕλληνες» αντέκρουσε περιεκτικά ο Ανδρέας Παπανδρέου…
Τελικά, ποιος είχε δίκιο;
Η λύση του πολιτικού προβλήματος ίσως βρίσκεται κάπου στην μέση, καθώς δεν μπορεί να μην ληφθεί υπ’ όψιν ως κοινός τόπος, πως από τον 19ο αιώνα που ιδρύθηκε η νεώτερη Ελλάδα, έως τον 21ο αιώνα, ο νεώτερος ελληνισμός χρειάστηκε ισχυρές συμμαχίες για να αντισταθμίζει και να εξισορροπεί την υπέρτερη ισχύ των Τούρκων. Κοντολογίς, δεν μπορεί να υπάρξει απολύτως ανεξάρτητη Ελλάδα όσο μια μεγαλύτερη Τουρκία την απειλεί διαχρονικά με αφανισμό.
Μια ανεξάρτητη Ελλάδα θα μπορούσε να είχε υπάρξει, ως ένα νεκραναστημένο Βυζάντιο, εάν ο ελληνικός στρατός είχε κερδίσει την Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-1922) και υπό την αίρεση πως η νέα Τουρκία θα ήταν ασθενέστερη από την Ελλάδα. Ακόμη και τότε όμως, θα ήταν μια ανεξαρτησία υπό προϋποθέσεις – καθώς η ελευθερία είναι πάντα σχετική προς την ισχύ. Χωρίς ισχύ δεν υπάρχει ανεξαρτησία, και η ελευθερία είναι πάντοτε ευθέως ανάλογη της ισχύος. Άλλωστε στο διεθνές σύστημα, όλα τα κράτη είναι μεν νομικώς ανεξάρτητα, αλλά στην πράξη πολιτικά, άπαντες εξαρτώνται από όλους – με κάποιον τρόπο. Φυσικά, αυτή η νεοελληνική συμμαχία με την Δύση δεν μπορεί να φτάνει έως την πλήρη εξάρτηση, την απόλυτη ισοπέδωση του νεοελληνικού πολιτισμού και την εντελή απεμπόληση των εθνικών συμφερόντων…
Εν κατακλείδι, τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα; Να αγωνίζεται αενάως και με κάθε κόστος, για την πολιτική ανεξαρτησία της έναντι όλων ή να συνάπτει ισχυρές συμμαχίες ως πιστός πράκτορας των υπερδυνάμεων, και να εξαρτάται από αυτές; Τελικά, είναι η ανεξαρτησία μια παράφραση της ισχύος, ενώ η τέλεια ελευθερία παραμένει μια ουτοπία για την Ανθρωπότητα, αφού τα ανθρώπινα κυβερνώνται από την Ανάγκη;
…«Οὓς νῦν ὑμεῖς ζηλώσαντες καὶ τὸ εὔδαιμον τὸ ἐλεύθερον, τὸ δ᾽ ἐλεύθερον τὸ εὔψυχον κρίναντες μὴ περιορᾶσθε τοὺς πολεμικοὺς κινδύνους», έχοντας αυτούς για παράδειγμα και ξέροντας πως ευτυχία θα πει ελευθερία και ελευθερία σημαίνει ανδρεία, δεν πρέπει να δειλιάζετε μπροστά στους κινδύνους του πολέμου, συμβούλευε ο Περικλής τους Αθηναίους, στον Επιτάφιο (Θουκυδίδης, Ιστοριών β’ 43). … «Δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν», ο ισχυρός προχωρά όσο του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του, απάντησαν κυνικά οι Αθηναίοι στους Μήλιους λίγο πριν καταστρέψουν την Μήλο (Θουκυδίδης, Ιστοριών ε’ 89)…
Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "Πολιτικές Κοινοτοπίες KIMON TblIASo EPIKLEŚ SANDIRN ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ Yorgos Tsoukalas Facebook"

Sudan ‘collapses’ in war entering third week, evacuations continue

0
A woman stands a the porthole of a ferry transporting some 1900 evacuees as it docks at the Saudi King Faisal navy base in Jeddah, on April 29, 2023, during mass evacuations from Sudan. Warplanes on bombing raids drew heavy anti-aircraft fire over Khartoum as fierce fighting between Sudan's army and paramilitaries entered a third week, despite a renewed truce. (Photo by Fayez NURELDINE / AFP)

 

The fighting left at least 528 dead and 4,599 injured. If the truce does not stop the fighting, it does not prevent the continuation of evacuations. According to the UN, “hundreds of thousands” of people are expected to leave the country.

The World with AFP

Published on April 29, 2023 at 8:47 p.m., modified yesterday at 9:10 a.m.
 A woman on a ferry carrying some 1,900 evacuees from Sudan as it docks at the Saudi King Faisal naval base in Jeddah on April 29, 2023. FAY NURELDINE /

Air raids and heavy shooting in Khartoum, thousands of people evacuated from Sudan: the fierce and deadly fighting between the army and the paramilitaries entered its third week, Saturday April 29, while a new truce has not been respected .

The country has been plunged into chaos since the outbreak, on April 15, of a bloody power struggle between the head of the army, Abdel Fattah Abdelrahman Al- Bourhane, and his number two, Mohammed Hamdan Daglo, known as “Hemetti”. , at the head of the dreaded Rapid Support Forces (RSF).

United Nations Secretary-General Antonio Guterres lamented, through Al-Arabiya channel, that “the war for power continues as the country is collapsing” . Each camp accuses itself of violating the truce extended, under international mediation, until Sunday midnight (Paris time). On Friday, the generals at war were torn apart by the media.

On the Al-Hurra channel, Bourhane described the FSR as “a militia seeking to destroy Sudan” with the help of “mercenaries from Chad, the Central African Republic and Niger” . Hemetti spoke on the BBC of his rival as a “traitor” who is “untrustworthy” .

The fighting left at least 528 dead and 4,599 injured, according to the latest official figures released on Saturday. If the truce does not stop the fighting, it does not prevent the continuation of evacuations. Tens of thousands of Sudanese have fled to neighboring states including Egypt, Ethiopia, Chad and South Sudan, while foreign countries are carrying out mass evacuations of their nationals. 

“The window of opportunity is closing”

A convoy organized by the United States allowed the evacuation of “American citizens, local employees and nationals of allied and partner countries” to the coastal city of Port Sudan, from where they can embark for Saudi Arabia , the State Department announced on Saturday. From this port on the Red Sea, “we are helping [them] continue their journey to Jeddah, Saudi Arabia, where additional US personnel are in place to provide consular and emergency services ,” he said. he adds.

Un ferry transportant environ 1 900 personnes évacuées par la mer Rouge, de Port-Soudan à la base navale saoudienne King Faisal à Djedda, le 29 avril 2023, lors des efforts d’évacuation des personnes qui fuient le Soudan.

The US Department of Defense said in a separate statement that it has deployed “intelligence, surveillance and reconnaissance assets to support air and ground evacuation routes” and moved “naval assets to provide necessary support on the coast” .

“The window of opportunity is closing ,” regretted Canada. “We continue to evaluate different options for evacuating Canadians, including by land and sea ,” said Defense Minister Anita Anand. In all, “more than 375 Canadians” have been evacuated from Sudan and about 300 others are waiting for help to get out of the country, added the minister.

London, for its part, announced on Saturday that it had evacuated nearly 1,900 people from Sudan since Tuesday. Some 2,000 British subjects in Sudan had put themselves on a Foreign Office list, and anyone eligible for evacuation had until Saturday morning to reach an air base to board the final flights. . Initially, the operation was reserved for holders of a British passport and their relatives with a British residence permit. But after an outcry in the UK, around 20 Sudanese doctors working for the British public health system (NHS) were able to benefit from it. food. “There are clashes with heavy weapons and machine guns” , reveals to Agence France-Presse (AFP) a resident of Khartoum, while another witness reports “explosions and shooting” elsewhere in the city. capital city. About 70% of hospitals in combat zones are out of service, according to the doctors’ union.

According to the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR), “hundreds of thousands” of people are expected to leave the country. Some 14,000 people, mostly South Sudanese, have already arrived in South Sudan, a spokeswoman for the UN agency told AFP on Saturday. “The ongoing fighting in Sudan is expected to cause further displacement inside and outside the country. We are stepping up our efforts to help those seeking safety ,” UNHCR wrote on its Twitter account on Saturday.

The UN estimates that millions more people could sink into hunger, while a third of the 45 million Sudanese already suffer from it in the country, one of the poorest in the world.

Still according to the UN, 75,000 people have been displaced by the fighting, which was particularly violent in Darfur, a region torn apart by a war in the 2000s. Looting, destruction and fires are increasing there in the West, including in camps of displaced persons, reports the organization Médecins sans frontières. The NGO had to “stop almost all of [its] activities there” , regrets its deputy head in Sudan, Sylvain Perron.

In recent days, a hundred people have been killed in fighting which ravaged Al-Geneina, its capital, according to the UN, whose boss, Antonio Guterres, deplored a “terrible” situation . “Society is collapsing, we see tribes now trying to arm themselves ,” he said.

 lemonde.fr

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ

1

Του Παντελή Σαββίδη