Αρχική Blog Σελίδα 1658

Russia’s Military is Transforming—NATO Is Rushing to Compete

0

Anew Russian military is emerging from the devastated battlefields of Ukraine. On NATO‘s eastern flank, alliance militaries are now preparing to face a Russian Army that is mangled but more experienced, less sophisticated but more brutal, and mauled but still well-stocked.

Russia’s military quagmire in Ukraine has bought NATO time to restock and expand national militaries that for decades have been primarily concerned with low-intensity, far-flung counterinsurgency conflicts.

During the Lennart Meri Conference in Estonia last week, NATO military officials told Newsweek the alliance is not ready to face whatever Russia emerges from its drubbing in Ukraine.

Estonian Defense Minister Hanno Pevkur told Newsweek it will take “some years” for the Russian armed forces to return to their pre-invasion capabilities. “Even losing equipment and men in Ukraine, they still pose a threat for Estonia, and this also means for NATO,” Pevkur said in an interview at the Defense Ministry in Tallinn.

German troops on NATO exercises in Lithuania
German Bundeswehr soldiers ride a camouflaged Boxer armored fighting vehicle during a NATO exercise on March 7, 2023, in Pabrade, Lithuania. NATO has been expanding its footprint along Russia’s frontiers following Moscow’s full-scale invasion of Ukraine.TOBIAS SCHWARZ/AFP VIA GETTY IMAGES

Pevkur and others stressed that Russian losses are disproportionately within the ground forces. Moscow’s naval and air power, which includes its long-range missile capabilities, are still in relatively good shape.

“The Russian Navy has not suffered a lot,” Pevkur said. “The air force suffered, but not so much also.”

“The army, yes,” the minister added. “Yes, they have a lack of tanks, but they still have thousands of tanks in their reserves. Okay, they are very old. They can refurbish or renovate one tank from three, and they would still have thousands of tanks.

“This is what we have to understand, that Russia is a threat for NATO, for Estonia, for Latvia, for the eastern flank of NATO. And this is why we have to be prepared as quickly as we can.”

The Mauled Bear

Russian personnel and equipment losses in Ukraine appear staggering. Kyiv claims to have “liquidated” 200,000 Russian troops since February 24, 2022, when the Russian invasion began. This meshes with a recent U.S. estimate of 89,500 to 223,000 Russian casualties, including 35,500 to 43,000 killed in action. Moscow is also thought to have lost some 2,000 tanks.

The Kremlin’s most elite units led the ill-fated drive on Kyiv in the opening stages of the invasion. Many never returned. Those who did were repeatedly thrown into meatgrinder battles in the eastern Donbas region, or routed in the lighting Ukrainian fall offensive in Kharkiv Oblast. Officials previously told Newsweek that some of Russia’s most storied units have taken casualties of 20 to 40 percent.

Peeter Kuimet, the head of the Estonian Defense Ministry’s International Co-operation Department, told Newsweek at a press briefing it is “obvious that the cream of the Russian Army—motor rifle groups, their air assault units—has been taking a serious beating in Ukraine.”

“Some of the best trained professional soldiers, junior officers, some senior officers, and generals, are dead. You can’t reconstitute that same level of quality in a matter of a couple of years. But it doesn’t seem to bother the Russians at all if you look how they’re continuing to conduct warfare in Ukraine.”

Ukraine soldier runs for cover in Bakhmut
A Ukrainian serviceman runs for cover from shelling across a street in the frontline town of Bakhmut, on April 23, 2023. NATO nations are seeking to learn from Ukraine’s battlefield experience against invading Russian troops.ANATOLII STEPANOV/AFP VIA GETTY IMAGES

Major General Veiko-Vello Palm, the Estonian Defense Forces division commander, told Newsweek that the formation’s “main activity” in recent months “is arranging funerals, which is a very good activity for them.”

Still, Palm added: “The situation that we see right now—basically empty garrisons and no meaningful training—can change in weeks.”

Moscow’s “partial mobilization” of 300,000 troops last September plugged gaping holes in the Russian front. The Kremlin has so far refrained from ordering a full mobilization, despite calls to do so from influential military bloggers.

“Definitely, they have had many defeats in Ukraine, but manpower has never been a question for Russia,” Pevkur said. “It doesn’t matter if they are losing 100,000, 200,000, or 1 million.”

Andrus Merilo, the commander of the 1st Estonian Brigade, told journalists at the Tapa military base—which is home to the NATO multinational battlegroup deployed to the country—that a full mobilization could see Russian strength reconstituted, at least numerically, within two months.

“It will be based on old equipment, but it doesn’t matter,” Merilo said. “A tank is still a tank, and if you have a large number of those it’s going to be a problem. To build up really seriously to the same level as they had before, I think this is more like a two-year perspective.”

Estonian 1st Infantry Brigade Andrus Merilo
Commander of the Estonian 1st Infantry Brigade, Colonel Andrus Merilo, takes part in NATO drills at the Tapa army base near Rakvere, Estonia, on February 6, 2022. “In the near future, [Russian] commanders who have survived the heavy fight against the Ukrainians will have learned lots of lessons,” Merilo said.ALAIN JOCARD/AFP VIA GETTY IMAGES

Russia still has plenty of equipment it can use to make trouble for Ukraine and for NATO, Kuimet said. “They have spent a huge amount of precision-guided missile stocks against Ukraine. But as far as we assess it and understand, there are still untouched reserves which they can use, both in Ukraine or reserves that they will retain for a possible conflict with NATO.”

“They have shown that they still have a lot of problems in their own system. But they continue to fight and hold over 100,000 square kilometers of Ukrainian territory,” he said.

NATO Stocks

The scale of the war in Ukraine has made Western unpreparedness stark. At times, Russian guns have been firing more shells in one day than European nations are collectively able to produce in one month. Ukraine’s partners have rushed their own stocks to the front, but now face the difficult challenge of replenishing and expanding them.

Estonian officials are pushing for NATO to upgrade the collective 2 percent of GDP military spending target—a goal the majority of allies are not reaching—to 2.5 percent to reflect what Prime Minister Kaja Kallas called the “new reality” of long-term confrontation with Russia.

Scranton Pennsylvania munitions factory artillery shells prepared
This photo shows 155mm artillery shells ready to be shipped at the Scranton Army Ammunition Plant on April 12, 2023, in Scranton, Pennsylvania. NATO nations are working to expand their ammunition production capabilities to respond to huge Ukrainian demand.HANNAH BEIER/GETTY IMAGES

“This calmness of the 1990s, which has been in Europe, has brought us to the situation where we are at the moment,” Pevkur said. “We do not have enough ammunition in our stocks, we do not have enough tanks.”

“It’s not a question of 2 percent or 2.5 percent. It’s a question that what we have to do collectively to be ready to deter Russia…It doesn’t matter if it’s Estonia who says that, or if it’s the U.S. who says that. The message is the same: we have to invest more into our defense in order to have our freedoms protected.”

“We see how much effort there has to be to push back the Russians if needed,” the defense minister said. “This is the reality.”

NATO allies are also taking lessons from Ukraine’s myriad military successes. Estonia, for example, is doubling the size of its Territorial Defense Forces to 20,000 people—partially inspired by the showing of Kyiv’s reservists—and expanding its wartime force to 44,000.

Allies on NATO’s eastern flank are modernizing their long-range fires, including with purchases of the U.S.-made High Mobility Artillery Rocket System (HIMARS) that has proved so devastating for the Russians. There is also a new focus on anti-air and anti-missile defense, given Moscow’s regular use of long-range strikes against cities.

“For us, it’s an existential question,” Kuimet said. “Because if you look at how Russia has been conducting warfare in Ukraine over the last year, then it’s really terrifying. It’s basically a medieval way of waging war.”

‘We’ll Start the Party’

The officials who spoke with Newsweek said there would be few surprises from the Russians. “It’s not unknown,” Pevkur said about the nature of the threat. “They cannot have something what we don’t know [about].”

But it will be somewhat new. “The Russians will learn,” the defense minister said. “Probably they will modernize their army. But on the other hand, we understand that the sanctions are working, and the sanctions will put a lot of pressure so that they cannot modernize as quickly as Europe and NATO members can.”

“What I see inside of NATO is that there is a clear understanding that Russia poses a threat,” Pevkur added.

“It doesn’t matter whether the front line is 900 kilometers or nine kilometers. When it’s the frontline, then it’s the frontline. Even one meter of lost territory is a problem for NATO as an alliance because then we have to admit that Article Five doesn’t work. If we want Article Five to work, then we have to protect every inch of NATO territory.”

Destroyed Russian tank on display in Kyiv
A young woman sits on a destroyed Russian military vehicle on display in Mykhailivskyi Square, on April 24, 2023, in downtown Kyiv, Ukraine. Russian personnel and equipment losses in Ukraine have been high, but Moscow is thought to still have deep reserves of both.ROMAN PILIPEY/GETTY IMAGES

Meanwhile, commanders on the ground continue preparing for a war they hope they will never have to fight. “We have to acknowledge that the performance of Russia has been pretty poor so far,” Lieutenant Colonel Stephen Wilson, the commander of The Queen’s Royal Hussars which currently constitutes the British contingent of the NATO battlegroup in Estonia, told Newsweek at Tapa.

“But we can’t assume that that is the standard,” Wilson added. “And at some point, Russia must learn those lessons. So, we have to be prepared for those.”

Already, Wilson said, Ukrainian lessons are being reflected in NATO preparation.

“I have noticed a step change in the equipment. In terms of drones and remotely piloted vehicles, my access to them now is significantly increased from what it has been previously,” he said.

“When I plan for my battlegroup, I always considered the most likely and the most dangerous. Were we to be defending Estonia or any other NATO action, I think it would be foolish to assume that just because there was poor performance in Ukraine, that’s what we might face.”

Merilo said future Russian commanders will be imbued with the hard lessons of their war on Ukraine.

“In the near future, the company commanders who have survived the heavy fight against the Ukrainians will have learned lots of lessons,” he said. “And in a very short time, they will be battalion and brigade commanders, they’ll be much more experienced than we are. They have learned how to close fight through pain, blood, and suffering. But they have learned.”

NATO troops during drills in Estonia
This photograph taken on May 27, 2021, in Tapa, Estonia, shows NATO soldiers taking part in a large-scale exercise titled Spring Storm, led by Estonia with the participation of allied NATO troops and Estonian Defense Forces reservists.RAIGO PAJULA/AFP VIA GETTY IMAGES

But Palm warned reporters against a false sense of security. “Times are not going to be easier for us in the future. Whatever way the Russian aggression in Ukraine goes, for us it means that the real countdown starts,” he said.

“In our military structure, the main word is ‘readiness.’ If troubles arise, we will not have much warning time…Only the military units that are fully man fully equipped, fully trained and fully stocked are capable of fighting.”

“They don’t have the ability to overwhelm Europe, or overwhelm the world,” Palm said of the Russians. “They don’t have the ability to do long-range precision strikes, or do them in a meaningful quantity with quality.”

But, he added, the enemy remains “very deadly and devastating in a close fight.”

Still, the Estonian commander was bullish. “I’m absolutely confident that if something starts, or Russia wants to make an aggressive move towards Estonia, we are ready,” Palm said. “And we’ll start the party.”

Newsweek

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΟΥΓΓΑΡΙΑΣ

1

 

Κλεάνθης Γρίβας και George Friedman

21 Μαΐου 2023

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Κλεάνθης Γρίβας

Η Γερμανία, αφού επιχείρησε δύο φορές ανεπιτυχώς να επιβάλλει την ηγεμονία της στην ευρωπαϊκή ήπειρο με στρατιωτικά μέσα, τελικά κατόρθωσε να το κάνει χρησιμοποιώντας οικονομικά εργαλεία, μέσω της συγκρότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή την οργάνωση της Γερμανικής Ευρώπης, με βάση τα σχέδια που είχαν εκπονηθεί από το ναζιστικό καθεστώς για την οικονομική και πολιτική κυριαρχία του στην Ευρώπη και -εν συνεχεία στον κόσμο- στην περίπτωση νίκης της ναζιστικής Γερμανίας στην Β’ Παγκόσμια Ανθρωποσφαγή.

Ένα πολυπλόκαμο Καρτέλ εταιρειών και βιομηχανικών (στους τομείς του άνθρακα, το χάλυβα, των πετροχημικών, των φαρμάκων) που έχουν ναζιστικές καταβολές, έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιβολή του οργανωτικού μηχανισμού που αρχικά ονομάστηκε «Ευρωπαϊκές Οικονομικές Κοινότητες» (ΕΟΚ), και εν συνεχεία «Ευρωπαϊκή Ένωση» (ΕΕ), μέσω του οποίου επιτεύχθηκε η οικονομική και πολιτι­κή κατάκτηση της Ευρώπης, που οικοδομήθηκε με βάση έτοιμα σχέδια που είχε επεξεργαστεί το ναζιστικό καθεστώς για τη διαχείριση της κατακτημένης Ευρώπης εάν νικούσε στον πόλεμο.

Για το σκοπό αυτό, μετά την ήττα της Γερμανίας στον Β’ΠΠ, επιστρατευτήκαν τέως επιτελικά στελέχη του ναζιστικού καθεστώτος που είχαν την ανάλογη τεχνογνωσία και πείρα, αφού «ξεπλύθηκε» το ναζιστικό παρελθόν τους στην Κολυμβήθρα του Σιλωάμ του αντικομουνισμού.

Ανάμεσα σ’ αυτούς, πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε ο Walter Hallstein (1901-1982), ένας πρώην ναζιστής που κράτησε το τιμόνι της ΕΟΚ από το 1958 έως το 1967.  Ο Walter Hallstein ήταν καθηγητής των νομικών και οικονομικών επιστημών και κοσμήτορας των αντίστοιχων σχολών των Πανεπιστημίων της Φραγκφούρτης και του Ροστόκ. Υπήρξε ιδρυτής και πρόεδρος του συλλόγου ναζιστών νομικών «Προστάτες του Νόμου», του νομικού πυλώνα του Γ’ Ράιχ. Το 1939, επεξεργάστηκε ένα σχέδιο για την διαχείριση των κατακτημένων από τη χιτλερική Γερμανία χωρών, εάν οι ναζί νικούσαν στον πόλεμο, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1941 από τον Arno Solter, επικεφαλής του επίσημου ναζιστικού «Κεντρικού Ερευνητικού Ινστιτούτου για την Εθνική Οικονομική Τάξη και την Οικονομία της Ευρύτερης Σφαίρας» και είχε  τίτλο «Το Καρτέλ της Ευρύτερης Σφαίρας» (Das Grossraum Kartell),

Το 1950, ο Walter Hallstein έγινε επικεφαλής σύμβουλος του Adenauer, του πρώτου καγκελάριου της Ομοσπονδιακής Δυτικής Γερμανίας και βασικού δημιουργού της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ), και εν συνεχεία διορίστηκε στη νευραλγική θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (του politburo της τότε ΕΟΚ), την οποία κατείχε από το 1958 μέχρι το 1967.

Κατέχοντας επί 10 χρόνια το κορυφαίο ηγετικό αξίωμα στην ΕΟΚ, είχε την δυνατότητα να εφαρμόσει όλα τα έτοιμα προγράμματα του Γ’ Ράιχ για τις κατακτημένες χώρες, ως προγράμματα της ΕΟΚ, της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία υφίστανται σήμερα όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί.

Παράλληλα, επιδιώχθηκε και ο έλεγχος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της  μετέπειτα «δημοκρατικής» Ε.Ε., αναθέτοντας την ίδρυσή του στον χιτλερικό δικαστή C.F. Ophuels.

Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι στο περιθώριο της Δίκης της Νυρεμβέργης, της μητέρας όλων των δικών, διεξήχθησαν άλλες 12 δίκες με εξειδικευμένο περιεχόμενο (που την δίωξη άσκησαν και ολοκλήρωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες μεταξύ 1946 και 1948). Μία απ΄ αυτές αφορούσε την IG Farben -πυλώνα της ισχύος του Γ’ Ράιχ- και άλλη μία τους Δικαστές του ναζιστικού καθεστώτος.

Είναι απορίας άξιον πώς ο Walter Hallstein δεν περιλήφθηκε στους κατηγορούμενους στη Δίκη της IG Farben, ΗΠΑ εναντίον Carl Krauch, κ. ά., 1947-48 και ο χιτλερικός δικαστής C.F. Ophuels δεν περιλήφθηκε στους κατηγορούμενους στη Δίκη των Δικαστικών, ΗΠΑ εναντίον Josef Altstötter, κ.ά., 1947.

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, είναι ένα fake-κοινοβούλιο, που δεν έχει καμιά νομοθετική εξουσία, που αποτελεί το πυρηνικό στοιχείο κάθε κοινοβουλίου. Ο ρόλος του είναι εντελώς διακοσμητικός και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να εκδίδει ψηφίσματα  άνευ αξίας. Φυσικά, η λειτουργία αυτού του «δημοκρατικού» φύλλου συκής που καλύπτει τον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνεπάγεται μια τεράστια επιβάρυνση των Ευρωπαίων φορολογούμενων.

Στον τεράστιο γραφειοκρατικό οργανισμό της ΕΕ, όλη η εξουσία, νομοθετική και εκτελεστική, είναι συγκεντρωμένη στην ολιγάριθμη και μη-εκλεγμένη Ευρωπαϊκή Επιτροπή και, τελικά στον διορισμένο ανεξέλεγκτο πρόεδρό της (κατ’ αντιστοιχία με το πολιτικό γραφείο -politburo- και τον Γενικό Γραμματέα των κομμουνιστικών κομμάτων). Μ’ άλλα λόγια, πρόκειται για μια δικτατορία με «δημοκρατική» αμφίεση.

Το Ευρωπαϊκό (δήθεν) Κοινοβούλιο, παίζει τον ίδιο ακριβώς ρόλο που παίζει η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), στον οποίο εκπροσωπούνται οι κατά τόπους κρατικές συμμορίες. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στερείται κάθε ουσιαστικής εξουσίας, και το μόνο που μπορεί μόνο να εκδίδει «ψηφίσματα» που έχουν μόνο συμβολική αξία, ενώ η ουσιαστική εξουσία (για τη λήψη αποφάσεων και την εκτέλεσή τους) είναι συγκεντρωμένη στο 15μελές Συμβούλιο Ασφαλείας (στο οποίο τα 5 μόνιμα μέλη διαθέτουν πραγματική εξουσία έχοντας το δικαίωμα βέτο, περιβαλλόμενα από 10 μη μόνιμα μέλη-γλάστρες  άνευ εξουσίας που εναλλάσσονται κάθε διετία)

Η εκχώρηση από κάθε κράτος της εξουσίας του ελέγχου του νομίσματος σε έναν αδιαφανή, ανεξέλεγκτο, γραφειοκρατικό και αντιδημοκρατικό υπερ-εθνικό οργανισμό, (όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση – Ε.Ε. και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα –

ΚΤΕ), όπως έκαναν δουλοπρεπώς οι διαχειριστές της εξουσίας στις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης, σημαίνει πλήρη οικονομική και πολιτική υποδούλωσή τους σε όποιον ελέγχει αυτό τον οργανισμό.

Απ΄αυτή την άποψη, είναι χρήσιμο να ρίξουμε μια ματιά στον τρόπο που αντιμετώπισε την Κρίση του Ευρώ (που προκλήθηκε από τις ληστρικές τυχοδιωκτικές πρακτικές των ευρωπαϊκών τραπεζών) από κάποια χώρα που διατήρησε  τον έλεγχο του εθνικού της νομίσματος (όπως η Ουγγαρία) σε σύγκριση με κάποια χώρα που την εκχώρησε αστόχαστα (όπως η Ελλάδα) ελέω του δωσιλογικού πολιτικού προσωπικού της που διαχειρίζεται την εξουσία για λογαριασμό των υπερεθνικών αλήτ, ερήμην και εναντίον του πληθυσμού της .

Για το σκοπό αυτό, παρατίθεται η παρουσίαση του τρόπου που αντέδρασε στην «κρίση του Ευρώ» η Ουγγαρία που δεν εκχώρησε το εθνικό της νόμισμα (φιορίνι) στο «τέρας των Βρυξελλών», από τον George Friedman, έναν γεωπολιτικό αναλυτή «υπεράνω πάσης» πάσης αιρετικής υποψίας.

Ο George Friedman είναι ιδρυτής και γενικός διευθυντής της ιδιωτικής εταιρείας πληροφοριών Stratfor, που χαρακτηρίζεται ως μια από τις κορυφαίες δυτικές  πλατφόρμες γεωπολιτικών πληροφοριών στον κόσμο, και ως ειδήμονας στις μυστικές υπηρεσίες και στη διεθνή γεωπολιτική. Έχει γράψει 6 βιβλία (μεταξύ των οποίων Η Επόμενη Δεκαετία και Τα Επόμενα 100 Χρόνια, και πολλά άρθρα για την εθνική ασφάλεια, τον πόλεμο πληροφοριών και τις μυστικές υπηρεσίες.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΟΥΓΓΑΡΙΑΣ

George Friedman

Από το George Friedman, Σημεία Ανάφλεξης: Αναδυόμενη Κρίση στην Ευρώπη.  

Kεφάλαιο  11 με τίτλο Η Ρωσία και οι Παραμεθόριοι της (Εκδόσεις Ενάλιος, 2015)

[…] Στην Ουγγαρία, το μίσος για τους Ρώσους είναι βαθύ. Ακόμη θυμούνται την επανάσταση του 1956 και τα σοβιετι­κά τανκς. Και ο φόβος για τους Ρώσους είναι ένα βασικό αναφοράς της ουγγρικής πολιτικής κουλτούρας. Η άλλη άγκυρα ήταν ότι η συμμετοχή στην EE θα τους έδινε την καλή ζωή τόσο της συ­νταγματικής δημοκρατίας όσο και της ευημερίας. Όπως στα περισσότερα πράγματα, η ζωή αποδείχτηκε πιο περίπλοκη. […]

Είναι ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε τί έκανε η ουγγρική κυβέρνηση για να αντιδράσει στην ευρωπαϊκή οι­κονομική κρίση. Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν, είναι επικεφαλής του κεντροδεξιού κόμματος Φίντεζ, το οποίο κυβερνάει με μια σημαντική πλειοψηφία. Σε αντίθεση με τους περισσότερους από τους άλλους πρωθυ­πουργούς σε αυτήν την περιοχή, ο Ορμπαν μπορεί να λαμβάνει και να επιβάλλει απο­φάσεις.

Όταν έπεσε ο κομουνισμός, οι αυστριακές και οι ιτα­λικές τράπεζες εισέβαλαν στην Ουγγαρία και σε άλλες χώρες τριγύρω και άρχισαν να προσφέρουν υποθήκες. Οι Ούγγροι δεν ανήκαν στην ευρωζώνη, χρησιμοποιούσαν το δικό τους νόμισμα, το φιορίνι. Οι υποθήκες που δίνονταν σε φιορίνια εί­χαν υψηλότερο επιτόκιο, για να αντισταθμίσουν την πιθανή πτώση του ουγγρικού νομίσματος. Έτσι, αυτές οι τράπεζες δάνειζαν χρήματα στους Ούγγρους σε ευρώ, ελβετικά φρά­γκα, ακόμη και γεν. Επειδή θεωρείτο ότι αυτά τα νομίσματα είχαν μικρότερο ρίσκο, τα επιτόκια ήταν χαμηλότερα.

Οι Ούγγροι επέλεξαν τα δάνεια [σε ξένα νομίσματα] που είχαν χαμηλότερα επιτόκια, όπως έκαναν και οι Αμερικανοί. Ωστόσο το φιορίνι υποτιμήθηκε, και κάθε μήνα οι Ούγγροι έπρεπε να δίνουν όλο και περισσότερα φιορίνια για να πληρώνουν τις υποθήκες τους. Τελικά, οι Ούγγροι άρχι­σαν να χρεοκοπούν. Οι τράπεζες δίσταζαν να κάνουν κατα­σχέσεις και να παραδεχτούν τα κακά δάνεια, και οι δανειζό­μενοι απλώς αδυνατούσαν να τα αποπληρώσουν. Ο Όρμπαν επενέβη, ανακοινώνοντας ότι τα δάνεια θα αποπληρώνονταν σε φιορίνια, και όχι στο νόμισμα με το οποίο έγινε ο δανει­σμός, και ότι χρειαζόταν να αποπληρωθεί μόνο ένα συγκε­κριμένο ποσοστό τους.

Αυτή η απόφαση προστάτευε τους Ούγγρους, αλλά παρα­βίαζε θεμελιώδεις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς τον χειρισμό των δανείων. Το να κάνει μια κυβέρνηση κου­μάντο στο πώς θα πληρώνονται οι τράπεζες άλλων χωρών δεν ήταν ο τρόπος με τον οποίο έπρεπε να παιχτεί το παιχνί­δι. Ωστόσο -και αυτό έχει σημασία- οι τράπεζες και η EE αναγκάστηκαν να το αποδεχθούν.

Η EE είχε ήδη απειλήσει τον Όρμπαν με κυρώσεις, επειδή είχε αποδυναμώσει το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ουγγαρίας που επηρέαζε τα μέσα ενημέρωσης, και έτσι αύξη­σε τις πιθανότητες να παραμείνει στην εξουσία. Έπειτα από μικρές τροποποιήσεις στη θέση του Όρμπαν, η EE απέσυρε αυτήν την απειλή. Η EE ήταν ακόμη λιγότερο δυναμική σε ό,τι αφορά τα δάνεια. Οι τράπεζες, βασικά, υποτάχθηκαν και η EE παρέμεινε σιωπηλή.

Δύο πράγματα συνέβαιναν εδώ. Το πρώτο ήταν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αγωνιζόταν να κρατήσει την Ουγγαρία και τις υπόλοιπες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης εντός του πλαισίου της. Η κρίση στην ευρωζώνη ανάγκασε τους διαμορφωτές της πολιτικής στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο και στο Παρίσι να επικεντρωθούν στα προβλήματα της νο­μισματικής ένωσης, παραμελώντας έτσι τα γεγονότα στην Ανατολική Ευρώπη. Τα οφέλη που περίμενε η Ουγγαρία δεν είχαν πραγματωθεί, και ο Όρμπαν ακολουθούσε μια εθνικι­στική άποψη. Δεν τον απασχολούσε η EE, αλλά η Ουγγαρία και η θέση του σε αυτή. Η προστασία που προσέφερε στους Ούγγρους οφειλέτες αύξησε προφανώς τη δημοφιλία του. Το εντυπωσιακό είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αμφισβήτη­σε αυτή την κίνηση.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως θεσμός, δεν είχε μεγάλο βάρος. Είχε χάσει την οικονομική της γοητεία· δεν είχε μια ενιαία εξωτερική πολιτική την οποία να ακολουθούν όλα τα μέλη, και δεν είχε αμυντική πολιτική. Η ευρωπαϊκή αμυντική πολι­τική εξακολουθούσε να περνάει μέσα από το NATO, το οποίο ήταν περισσότερο αμερικανικό παρά ευρωπαϊκό σε ό,τι αφορά τη στρατιωτική δύναμη.

Το 1991, το ανατολικό κομμάτι της χερσονήσου έβλεπε μια αδύναμη Ρωσία και μια δυνατή Ευρώπη. Αλλά, τώρα ίσχυε το αντίστροφο. Από την Πο­λωνία έως τη Ρουμανία υπήρχε απογοήτευση για το NATO και την EE, αλλά, κυρίως, μια βαθιά αβεβαιότητα για το τί θα επακολουθούσε. Αυτή η κατάσταση, επίσης, είχε ανοίξει την πόρτα για να κυνηγήσουν οι Ρώσοι τα στρατηγικά τους συμφέροντα.

Η Ρωσία δεν θέλει να κυριαρχήσει εμφανώς στην περι­οχή. Θέλει, όμως, να περιορίσει τη δύναμη του NATO στα ανατολικά. Επίσης, επιθυμεί να περιορίσει την ευρωπαϊκή ενοποίηση, η οποία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια στρα­τηγική απειλή, προσφέροντας στην Ανατολική Ευρώπη οι­κονομικές εναλλακτικές. Σε μια εποχή κατά την οποία οι Αμερικανοί δεν ενδιαφέρονταν και οι Ευρωπαίοι ήταν ανίκα­νοι για τεράστια οικονομική ανάμιξη, η Ρωσία, ακόμη και με περιορισμένους πόρους, είχε την ευκαιρία να επεκτείνει την επιρροή της. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα στις χώρες των Καρπα­θίων – τη Σλοβακία, την Ουγγαρία και τη Ρουμανία.

Οι Ρώσοι είχαν δύο εργαλεία στη διάθεσή τους. Το ένα θα το αποκαλούσα εμπορική γεωπολιτική. Χωρίς να κυριαρ­χήσει η Ρωσία σε αυτές τις χώρες, πώς θα τις εμπόδιζε να ακολουθήσουν κατευθύνσεις που δεν ήθελε; Ως κίνητρο, οι Ρώσοι προσέφεραν επενδύσεις στην ενέργεια, στα ορυκτά και σε άλλες επιχειρήσεις. Δεν προσπάθησαν να πάρουν τον έλεγχο της οικονομίας, ή των περισσότερων επιχειρήσεων, αλλά ήθελαν μόνο όσο έλεγχο χρειαζόταν ώστε να μπορούν να επηρεάζουν τις επιχειρηματικές αποφάσεις. Τους ενδιέφε­ρε να βγάλουν χρήματα, και σε αυτήν την περιοχή μπορού­σαν να βγάλουν χρήματα.

Θα μπορούσαν να βγάλουν περισσότερα χρήματα αλλού, αλλά ο στόχος ήταν γεωπολιτικός. Οι Ρώσοι δημιούργησαν ένα δίκτυο εξάρτησης διαφόρων βιομηχανιών, οι οποίες ασκούσαν έναν βαθμό επιρροής στις πολιτικές αποφάσεις. Η αποξένωση των Ρώσων δεν ήταν σοφή κίνηση για χώρες που δεν μπορούσαν να ρισκάρουν τη ρωσική εχθρότητα σε μια εποχή κατά την οποία ήταν εκτεθειμένες, τα ευρωπαϊκά χρήματα είχαν λιγοστέψει σε σχέση με πριν και οι αμερικα­νικές επενδύσεις δεν συνοδεύονταν από πολιτική προστασία. Η επένδυση σε οποιαδήποτε βιομηχανία ήταν καλοδεχούμε­νη, και το πολιτικό τίμημα ελάχιστο. Η αυξημένη ενοποίηση στην EE δεν συντελούταν και η συνεργασία με το NATO ήταν σαν τη συνεργασία με ένα φάντασμα.

Δεύτερον, και εξίσου σημαντικό, οι Ρώσοι διέθεταν τις εξαιρετικές μυστικές υπηρεσίες τους κι είχαν ισχυρές σχέ­σεις και πηγές σε όλες αυτές τις χώρες, τόσο κατά τη διάρ­κεια όσο και μετά την κατοχή τους. Είχαν φακέλους για όλους και ήξεραν όλα όσα ίσως ήθελαν να κρύψουν οι άλ­λοι. Οι Ρώσοι δεν χρειάστηκε να γίνουν ξεκάθαρα εκβια­στές. Τα πράγματα ήταν πολύ πιο διακριτικά. Καθένας ήξερε τί είχε κάνει και γνώριζε ότι οι ρωσικές υπηρεσίες πληρο­φοριών είχαν φακελώσει τις πράξεις του. Είχε επιβληθεί ένα είδος αυτοπειθαρχίας. Αυτό δεν συνέβαινε πριν το 2008 και σίγουρα όχι πριν το 2001. Υπήρχε μια αίσθηση ότι όλα αυτά ανήκαν στο παρελθόν. Αλλά καθώς η Ευρώπη είχε πάψει να αποτελεί βεβαιότητα και καθώς η Ρωσία έκανε πολύ διακρι­τικές κινήσεις, ήταν πιο συνετή η συνεργασία. Δεν είχε αντί­κτυπο στους μέσους ανθρώπους, αλλά όποιος είχε ανάμιξη με την πολιτική, τα εργασιακά ή τις επιχειρήσεις ήξερε, και αυτό ήταν αρκετό για να επηρεάσει τις αποφάσεις.

Οι Ρώσοι πάντοτε έβλεπαν τα Καρπάθια και την πεδιάδα της Ουγγαρίας με τον Δούναβη ως την ιδανική ενδιάμεση ζώνη. Αλλά δεν είχαν ανάγκη να την κατακτήσουν. Μάλι­στα, οι Ρώσοι είχαν μάθει ότι η κατάκτηση συνοδευόταν από πολυδάπανες ευθύνες, που είχαν παίξει ρόλο στην πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας νωρί­τερα. Ο Πούτιν προσέγγισε το ζήτημα με έναν ριζοσπαστικά νέο τρόπο – όσο το δυνατόν πιο ήπια αποκτήθηκε αρκετός έλεγχος για να προστατευτούν τα πιο σημαντικά συμφέρο­ντα της Ρωσίας.

 

 

“ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΠΑΡΤΑ ΟΛΑ”.- ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΝΑ ΑΝΘΙΣΕΙ

6
του Παντελή Σαββίδη
1.-Στις εκλογές αποφασίζει το εκλογικό σώμα. Κυρίως, αυτοί που πηγαίνουν να ψηφίσουν. Οι υπόλοιποι, όσοι απέχουν, μπορεί να έχουν την αίσθηση, ή την ψευδαίσθηση, μιας επαναστατικής πράξης (επανάστασης του καναπέ, δηλαδή) αλλά δεν καθορίζουν το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα καθορίζεται από όσους συμμετέχουν.
2.-Το αποτέλεσμα γίνεται σεβαστό. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν περιθώρια άμεσης νοθείας, όπως ορισμένοι αφήνουν να εννοηθεί. Το αποτέλεσμα νοθεύεται, κυρίως, απο τα ΜΜΕ με την επιλεγμένη προβολή κομμάτων και προσώπων. Αλλά αυτή είναι άλλου τύπου νοθεία. Έχει να κάνει με την ποιότητα της δημοκρατίας, για την οποία στην Ελλάδα δεν έχουμε και ιδιαίτερη ευαισθησία.
3.-Είναι άλλο ο σεβασμός και η αποδοχή της λαϊκής απόφανσης και άλλο η συμφωνία μαζί της. Η επιλογή της πλειοψηφίας γίνεται σεβαστή αλλά επιδέχεται κριτικής. Και αυτός είναι ο κανόνας της δημοκρατίας. Ποιος είπε πως επειδή αποφασίζει κάτι η πλειοψηφία οι υπόλοιποι πρέπει να εξαφανισθούν.
Με βάση τα παραπάνω, ορισμένα σχόλια:
1.-Στη Θεσσαλονίκη δεν εξελέγη απο το ψηφοδέλτιο του Συριζα μια αξιόλογη προσωπικότητα, διεθνούς αναγνώρισης, ο Γρηγόρης Γεροτζιάφας, Καθηγητής Ιατρικής στη Σορβόνη. Εξελέγησαν άλλοι. Η μη εκλογή του Γεροτζιάφα προκάλεσε ικανοποίηση και στο τμήμα εκείνο του λαού που ήταν κατά των εμβολίων, επειδή ο Γεροτζιάφας ήταν υπέρ. Ενδιαφέρον κριτήριο. Επισημαίνω την περίπτωση Γεροτζιάφα για να τονίσω πως αυτό που κατά κόρον λέγεται στους διαδικτυακούς καφενέδες, περί χαμηλού επιπέδου της βουλής και του πολιτικού συστήματος, ουδόλως ενδιαφέρει τον λαό. Όλες οι επιλογές γίνονται απο τον λαό. Δεν ισχύει, επίσης, το ρητό, “αυτούς έχουμε, αυτούς ψηφίζουμε”. Κατά καιρούς έχουμε αλλά δεν τους ψηφίζουμε. Γιατί να εκτίθεται κάποια σοβαρή προσωπικότητα αναγνωρισμένου κύρους όταν η αποτυχία της είναι προδιαγεγραμμένη; Έχουμε την ποιότητα δημοκρατίας και πολιτικού προσωπικού που αξίζουμε.
2.-Στις εκλογές κατεγράφη με ενδιαφέρον η παρουσία του κόμματος “Νίκη”. Του κόμματος ηγείται μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα ο Δ. Νατσιός, Δάσκαλος και Θεολόγος, ο οποίος είναι γνωστός στη Θεσσαλονίκη, ίσως, και στη Βόρειο Ελλάδα. Δεν ήταν γνωστός στη Νότιο Ελλάδα, όπου με επίκεντρο το λεκανοπέδιο, ψηφίζει ο μισός ελληνικός πληθυσμός. Τώρα τον έμαθαν. Οι πιθανότητες να εισέλθει στη βουλή το κόμμα αυτό είναι μεγάλες.
Ο Νατσιός και το κόμμα που ηγείται κινούνται στον εθνικοπατριωτικοθρησκευτικό χώρο. Και η συμβολή του Νατσιού στον προβληματισμό του χώρου αυτού είναι σημαντική.
Οι γνωστοί σχολιαστές ενοχλήθηκαν για το πολιτικοιδεολογικό στίγμα του κόμματος και άρχισαν την κριτική, περι καθυστερημένης κοινωνίας κλπ. Κυρίως, τα βέλη τους εστιάζονται στη Θεσσαλονίκη, όπου το κόμμα είχε σημαντική απήχηση.
Οι σχολιαστές αυτοί είτε διότι επιτελούν έναν συστημικό ρόλο είτε διότι μέχρι εκεί φθάνει η αναλυτική τους ικανότητα, δεν μπορούν να αντιληφθούν, ή δεν θέλουν να αντιληφθούν, ότι στη Θεσσαλονική υπάρχει ΜΕΓΑΛΗ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ, απο το πολιτικό σύστημα και την εγκατάλειψη της πόλης.
Μια σοβαρή ανάλυση της εκλογικής συμπεριφοράς της πόλης θα εστίαζε στο γιατί η αντίδρασή της στον τρόπο που της συμπεριφέρονται δεν είναι πιο έντονη και πιο μαζική.
Ας δείξουμε την δυσαρέσκειά μας πιο έντονα στις επόμενες εκλογές.
ΥΓ: Ορισμένοι αναμασούν θεωρίες τύπου “καρφίτσας”. Ελάχιστα καταλαβαίνουν απο κοινωνικές διεργασίες και πως εκδηλώνονται. Θέλουν να δώσουν διαπιστευτήρια. Δικαίωμά τους.
3.-Όλο το πολιτικο φάσμα πρέπει να εύχεται αυτήν την στιγμή την αυτοδυναμία της ΝΔ. Για την ίδια τη ΝΔ δεν γίνεται λόγος, είναι ευνόητο να την επιθυμεί. Αλλά συμφέρει και στο ΠΑΣΟΚ, πρωτίστως, διότι δεν θα πιεσθεί να δώσει κυβερνητική λύση συγκυβέρνησης, κάτι που θα του δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα, και στον Συριζα, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα.
Ο κυρίαρχος λαός, όμως, έχει σκεφθεί πως το “πάρτα όλα” στον κ. Μητσοτάκη ενέχει τον κίνδυνο στρεβλούς λειτουργίας της δημοκρατίας στη χώρα; Ωφελεί αυτός ο πολιτικός μονοπολισμός όταν είναι γνωστό το πως αντιλαμβάνεται ο κ. Μητσοτάκης την διάκριση των εξουσιών και τις ανεξάρτητες αρχές;
4.-Η συνήθης κριτική των απολογητών του συστήματος είναι η κινδυνολογία με επίκεντρο την αύξηση (μάλλον κοινωνική, αφού εκλογική δεν καταγράφεται λόγω νομικής ρύθμισης, αμφιβόλου συνταγματικότητας) των ποσοστών της ακροδεξιάς. Αγνοούν, ή παραβλέπουν ότι ο κόσμος που στράφηκε προς την ακροδεξιά ή το ΚΚΕ δεν είναι ούτε φασίστες ούτε κομμουνιστές. Είναι δυσαρεστημένοι καθημερινοί άνθρωποι οι οποίοι εκδηλώνουν με τον τρόπο αυτό την δυσαρέσκειά τους. Για να το πω με άλλα λόγια: είναι η Ελλάδα μια κομμουνιστοφασιστική κοινωνία;
5.-Τυφλωμένη απο την εκλογική της νίκη, η μητσοτακική πτέρυγα της Δεξιάς σκέφτεται να κάνει αλλαγές παραγνωρίζοντας τις εσωτερικές τάσεις του κόμματος. Κούνια που την κούναγε!

ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΨΥΧΡΑΙΜΑ ΚΑΙ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

12
1.-Η πτώση του Συριζα εξέπληξε, όσο και η άνοδος της ΝΔ. Επώνυμα, οι δημοσκόποι υποστηρίζουν πως κατέγραφαν την διαφορά αλλά δεν την ανακοίνωναν εκβιαζόμενοι απο τον Συριζα. Αν αυτό συνέβη, τότε, μιλάμε για την εισαγωγή μαφιόζικων μεθόδων στην πολιτική ζωή της χώρας. Ίσως θα πρέπει να επέμβει και ο εισαγγελέας.
2.-Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ο Συριζα αμφισβητείται και απο στελέχη της πρώην ανανεωτικής Αριστεράς. Απο στελέχη τα οποία αποτελούσαν το 3%. Λίγο καθυστερημένη η αμφισβήτηση αλλά αν συμβαίνει μαζικά τότε ποιούς εκφράζει ο Συριζα; Ποια είναι η πολιτική και κοινωνική σύνθεσή του; Το 3% που αποτελούσε τον αρχικό πυρήνα του, το εκτόξευσε το ποσοστό των πρώην ΠΑΣΟΚ που αποχώρησαν απο το κόμμα τους. Την κυβερνητική πλειοψηφία την έδωσαν οι δεξιοί. Και οι δύο ομάδες επανέρχονται στις μητρικές αγκάλες. Αν και στο 3% του αρχικού πυρήνα υπάρχουν διαρροές, τότε, τι συγκροτεί τον Συριζα; (Όταν ο Συριζα έγινε κυβέρνηση πολλά στελέχη της πάλαι ποτέ ανανεωτικής αριστεράς που δεν προσχώρησαν στις τάξεις του, μου έλεγαν πως παλιοί σύντροφοί τους με τους οποίους μεγάλωσαν μαζί δεν τους μιλούσαν. Είναι εντυπωσιακά φαινόμενα πολιτικού πάθους και μίσους αυτά. Ακόμη και για πρώην συντρόφους. Στους υπόλοιπους, ο χαρακτηρισμός γερμανοτσολιάδες ήταν συνήθης).
3.-Μια ανάρτηση που διάβασα χθες (του Γ, Φλωρίδη) υποστήριζε πως αν εισέλθουν άλλα δύο κόμματα στη Βουλή στις επόμενες εκλογές, τότε, η ΝΔ θα χρειαστεί ίσως κάτι παραπάνω απο 40% θα για μπορέσει να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Κάτι που δεν καθιστά τις εκλογές περίπατο.
4.-Ο φιλομητσοτακικός-και όχι ο φιλοδεξιός- τύπος δεν έκρυβε την χαρά του και για το υψηλό ποσοστό που συγκέντρωσε η ΝΔ αλλά και διότι ο κ. Μητσοτάκης εξαφάνισε όλους τους εσωκομματικούς του αντιπάλους. Εννοούν, δηλαδή, τις καραμανλικές και σαμαρικές τάσεις.
Στην Ελλάδα δεν λείπει, μόνο, η κουλτούρα πολιτικής συνεργασίας για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Θέλουμε να τα δώσουμε όλα στον νικητή. Ο κίνδυνος που υπάρχει είναι ο εξής:
Το Σύνταγμα δίνει απόλυτες αρμοδιότητες στον πρωθυπουργό. Ο λαός με την ετυμηγορία του, καθιστά τον κ. Μητσοτάκη μόνο κυρίαρχο στο εσωκομματικό πεδίο. Του δίνει αυτοδύναμη πλειοψηφία στη Βουλή. Και όπως απέδειξε ο πρότερος πολιτικός βίος του δεν έχει και ισχυρή αίσθηση διάκρισης των εξουσιών. Στην Ελλάδα δεν λειτουργεί αποτελεσματικά η διάκριση δικαστικής, νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας. Ούτε υπάρχει σεβασμός στις ανεξάρτητες αρχές.
Όπως πάμε, τα δίνουμε όλα στον κ. Μητσοτάκη. Και η λειτουργία της δημοκρατίας δεν επαφίεται στην λειτουργία των θεσμών αλλά στην καλή διάθεση του κ. Μητσοτάκη.
5.-Ο αντίλογος στο παραπάνω σχόλιο μπορεί να είναι η απομάκρυνση απο έναν τοξικό λόγο του Συριζα και του κ. Τσίπρα. Καλώς,. Υπάρχουν αναδυόμενες δυνάμεις, όπως η νέα γενιά που ανέλαβε στο ΠΑΣΟΚ, η οποία στερείται των αμαρτημάτων των προκατόχων της και έχει διάθεση για πολιτική δράση. Θα μπορούσε να καταστεί αξιωματική αντιπολίτευση. Είναι μια γενιά κεντρώου προσανατολισμού, με διεθνείς ορίζοντες, εμβολιασμένη απο τις κοινωνικές και εθνικές ανησυχίες του Κινήματος.
Ακούγεται συχνά το επιχείρημα περί των ικανοτήτων του προέδρου της. Το πρότυπο των πολιτικών ηγετών που γνωρίζαμε παρήλθε. Σε όλο το πολιτικό φάσμα οι ηγέτες έχουν πάνω κάτω τα ίδια χαρακτηριστικά. Κανείς απο τους υπάρχοντες, ούτε ο κ. Μητσοτάκης, δεν ήταν κάτι διαφορετικό, στα πρώτα βήματά του. Αλλά ας έχουμε υπόψη και το εξής: όλων η πολιτική, στα βασικά, διαμορφώνεται σε κέντρα στα οποία συμμετέχει η Ελλάδα. Η εξωτερική και η οικονομική πολιτική λαμβάνει ντιρεκτίβες απο τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον. Και η αμυντική απο το ΝΑΤΟ και την Ουάσιγκτον. Τα υπόλοιπα είναι λογιστικά και ύφους.
Π. Σαββίδης

‘Totally transactional’: US-Turkey ties unlikely to reset after election

0

Biden administration will have to exhaust political capital to seal F-16 deal for a Turkey that’s more dependent on Russia

An AKP supporter holds a portrait of Turkish President Recep Tayyip Erdogan while waiting for election results in Istanbul, on 14 May 2023 (AFP)
By 

in  Washington, DC

The US is reconciling itself to another five years of ruptured ties with Turkey, as Recep Tayyip Erdogan heads into a presidential runoff on Sunday as the election favourite.

Washington and its allies may have hoped for a fresh start with Turkey after polls showed opposition leader Kemal Kılıcdaroglu in striking distance from the presidency, but following a strong showing by Erdogan, they are now resigning themselves to closure from a heated election season.

“People are starting to understand that Erdogan is here to stay,” James Jeffrey, a former US ambassador to Turkey, who now chairs the Middle East programme at the Wilson Center, told Middle East Eye. “And the best that we can hope for is a better relationship.”

If Erdogan does claim victory on Sunday, his approach to the West will face an early test in July when Nato members meet for a summit in Lithuania.

At the top of the agenda will be Sweden’s ascension into the alliance, which Turkey has been blocking over allegations that the country supports the Kurdistan Workers Party (PKK), a designated terrorist entity according to Turkey, the US, and the European Union.

Stay informed with MEE’s newsletters

“If we see a Kilicdaroglu win, there’s a pivot to the West by Turkey of about 60 percent,” a senior diplomat from a Nato member state told MEE. “With an Erdogan victory, there is still a pivot, but it’s 20 percent – and a big chunk of that is approving Sweden’s Nato bid.”

Diplomats and analysts are hopeful that whoever wins on Sunday, Sweden will finally be admitted into the alliance.

Erdogan’s ‘pound of flesh’

In June, Sweden is expected to roll out an updated anti-terrorism law that Turkey has pushed for. The Nordic country has also nodded to Ankara’s complaints by extraditing at least one Kurdish man with alleged links to the PKK.

“If Erdogan does win on Sunday, these steps will be enough for Stoltenberg (Secretary-general of Nato) and a few others to call him up and say, ‘You’ve got your pound of flesh, now is the time to do it’”, Jeffrey told MEE.

Soner Cagaptay, director of the Turkish research programme at the Washington Institute for Near East Policy, says the back and forth over Sweden’s Nato bid epitomises the “transactionalist” approach to policy Washington can expect if Erdogan secures another five years in office.

“The message to the US and Europe will be ‘we can do business’, but he will have the same message for Russia.”

‘The most worrying trend for the West is the growing power of ultra-nationalists’

– Senior diplomat from Nato country

Erdogan, who surprised pollsters and analysts by winning 49.5 percent of the vote in the first round of elections, heads into Sunday’s run-off in a strong position. On Monday, he received a further boost by securing the backing of ultra-nationalist, third-party candidate, Sinan Ogan, who received just over five percent of the vote.

Cagaptay says that a decisive win could make it easier for Erdogan to reach out to the US. “He will use the victory to secure a phone call with Biden and then a face-to-face meeting, perhaps on the sidelines of the Nato summit.”

Murmurs of a reset in Turkey-US ties have surfaced before.

Some predicted Washington would lean on Ankara as a Central Asian security partner after the Afghanistan withdrawal. Russia’s invasion of Ukraine put a spotlight on Turkey’s defence ties to Kyiv. Even Biden’s 2020 election was seen as a fresh start after Turkey was sanctioned for its purchase of a Russian missile system and jailing of an American pastor.

“Every time a major event happens, whether it’s the outbreak of war or an election in the US and Turkey, people predict an opportunity for a reset, but it never happens and it definitely won’t this time,” Nicholas Danforth, a US-Turkey expert at the Hellenic Foundation for European and Foreign Policy, told MEE.

Some say that Turkey and the US have drifted too far apart to bridge differences that now transcend Erdogan. They point to the strong showing of ultra-nationalists in Turkey’s first round as proof. “The shift away from Nato is bigger than Erdogan,” the senior western diplomat told MEE.

“The most worrying trend for the West is the growing power of ultra-nationalists in government. These guys are opposed to the West on almost every single issue,” the diplomat added.

‘No F-16s for you’

Erdogan campaigned on his projection of Turkish military might and foreign policy independence. Over his two decades in power, he flexed Turkey’s muscles from Libya to the Greek islands and the Caucuses. Turkey’s move in 2017 to acquire the Russian S-400 missile system encapsulated the country’s shift away from the West.

But the deal sent strained ties with Washington plummeting to new lows. Turkey was kicked out of the US’s F-35 fighter jet programme and sanctioned under the Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act in 2020.

And the S-400 has plagued Turkey’s efforts to acquire new F-16 fighter jets.

Omer Ozkizilcik, a foreign policy and security analyst based in Ankara, told MEE that the F-16 deal will be a key bellwether of US-Turkey ties after Sunday’s election.

“The last, best working angle the US has with Turkey is military to military,” he told MEE. “If the US won’t even approve the sale of F-16s, the relationship will be dead.”

The Biden administration has signalled support for the deal, but it faces stiff opposition in Congress where a bipartisan group of senators wrote to President Biden in February saying they would oppose the sale until Turkey approves Sweden’s ascension to Nato.

Even with analysts cautiously optimistic that Ankara will approve Sweden’s Nato bid, the sale still needs to pass through Senator Robert Menendez, the powerful Democratic chairman of the Foreign Relations Committee. He said in May that Secretary of State Anthony Blinken assured him the White House would not override his veto over the deal.

Menendez’s disapproval of the sale, along with Democratic lawmakers like Senator Chris Van Hollen and Congressman Gregory Meeks, who chairs the House Foreign Relations Committee, is tied to concerns over Turkey’s military incursions into northern Syria against Kurdish fighters and military overflights of Greek islands.

‘The US-Turkey relationship will depend on Turkey’s relationship with Russia’

– Gonul Tol, Middle East Institute

A congressional aid familiar with the matter who spoke with MEE on condition of anonymity said getting the F-16 deal across the finish line would likely require the Biden administration lobbying those lawmakers at a time when the White House is gearing up for other policy priorities in the region, reportedly a normalisation deal between Saudi Arabia and Israel.

“How much political capital will the administration exhaust on an arms sale to Erdogan who is unpopular across the political aisle when it needs Congress’ support for action with another unpopular Middle East leader (Crown Prince Mohammed Bin Salman),” the aid said. “And when the administration is entering an election year.”

Despite resistance on Capitol Hill, some analysts believe the Biden administration will look to salvage the relationship with Turkey by getting the F-16 deal done.

“The US needs Turkey more now than it did after the last election in 2018,” Ozkizilcik told MEE. “Because of Russia’s poor performance in Ukraine, Turkey is now the strongest naval power in the Black Sea.”

‘Totally transactional’

Erdogan is one of the only world leaders to maintain good ties with both Ukrainian President Volodymyr Zelensky and Russian President Putin.

Three days after Turkey’s first-round election, Erdogan announced a two-month extension to a UN-backed deal under which Ukraine grain ships can cross the Black Sea to global markets. CIA director Bill Burns used Ankara as a meeting point with his Russian counterpart to warn Moscow against the potential use of nuclear weapons in Ukraine.

But Turkey’s closeness to Russia is a double-edged sword in Washington.

‘How much political capital will the administration exhaust on an arms sale to Erdogan?’

– Congressional aid

In the lead-up to the election, Erdogan spent billions of dollars on handouts like free gas, early retirement, and wage increases which helped cushion the sting of sky-high inflation for ordinary Turks but drained state coffers. In May, Turkey’s foreign currency reserves fell by $7.6bn to $60.8 bn in one week alone, according to the central bank, the biggest drop in more than two decades.

“I can’t see how Erdogan did it except with money coming from the Gulf and Russia,” Cagaptay told MEE.

Markets already appear to be pricing in an Erdogan win Sunday, with bets against the Turkish lira growing. Economists say Turkey’s economic challenges are largely of Erdogan’s own making due to his unorthodox view that high-interest rates cause inflation.

“The economic crisis in Turkey is going to get worse and the country is going to be more unstable,” Gonul Tol, founding director of the Middle East Institute’s Turkey programme, told MEE.

She says Erdogan’s economic policies will deter much-needed western investment, “making Erdogan even more dependent on autocrats in the Middle East and Russia for financial support”.

“And basically the US-Turkey relationship will depend on Turkey’s relationship with Russia. It’s totally transactional now,” she said.

Middle East Eye delivers independent and unrivalled coverage and analysis of the Middle East, North Africa and beyond.

Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Η Απλή Αναλογική δίνει… ενισχυμένες αυτοδυναμίες

0

Πάμε λοιπόν από την αρχή…

Α. Η Ν.Δ θριάμβευσε στις εκλογές της 21ης Μαΐου. Αυτό όμως, δεν συνιστά θρίαμβο της πολιτικής και των επιλογών της στην συνείδηση των πολιτών. Το έδειξαν οι οργανωμένες κοινωνικές αντιδράσεις που κλιμακώθηκαν ακόμη και τις παραμονές των εκλογών… Θα το επιβεβαιώσουν και οι κινητοποιήσεις που θα ακολουθήσουν, στο δύσκολο από οικονομική και εθνική άποψη μετεκλογικό τοπίο που ήδη διαμορφώνεται…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Στην εκλογική υπερενίσχυση της Ν.Δ, οδήγησαν η έκρηξη της ανασφάλειας, του φόβου, της αβεβαιότητας για την διαφαινόμενη πολιτική αστάθεια, αλλά και η καθολική πολιτική απαξίωση ενός πολιτικού εσμού που ενώ διέπρεψε για τον καιροσκοπισμό και την πολιτική ανικανότητά του ως αντιπολίτευση, εμφανίστηκε να διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στο μετεκλογικό σκηνικό, απειλώντας να επιδεινώσει ακόμη περισσότερο την ήδη δεινή θέση της χώρας με τις ολέθριες επιλογές του.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η απροσδόκητη υπερενίσχυση της Ν.Δ, αντικατοπτρίζει και το επίπεδο της συζητήσιμης πολιτικής ωριμότητας μιας κοινωνίας, που έκανε τις επιλογές της επηρεασμένη από την ρητορική της «κυβερνησιμότητας» και της πιθανής «μήνιδος των αγορών»  σε περίπτωση «ακυβερνησίας». Τις έκανε επηρεασμένη από την λαγνεία των επιδομάτων που απετέλεσαν πολύτιμο «εργαλείο» κατά την διάρκεια της ευρείας προεκλογικής περιόδου. Και φυσικά τις έκανε επηρεασμένη από την ρητορική «ασφαλείας» που επιστρατεύτηκε ως φερετζές κάτω από τον οποίο συγκαλύφτηκαν εγκληματικές επιλογές που οδήγησαν και συνεχίζουν να οδηγούν…

  • Στον σταδιακό αλλά συστηματικό αφοπλισμό των νησιών μας…
  • Στην κατάρρευση του Δημογραφικού…
  • Στην διαιώνιση της παράνομης μετανάστευσης. Και βεβαίως…
  • Στην καθολική άμβλυνση του πλαισίου των παραδοσιακών αξιών και την βίαιη αντικατάστασή του από ένα πλαίσιο επικίνδυνων και απαράδεκτων νεολογισμών, που δεν παραπέμπουν σε κοινωνία αλλά σε συλλογικότητα υβριδίων χωρίς ταυτότητα, κανόνες αξιοπρέπειας και εθνισμό.

Η συζήτηση για όλα τα παραπάνω, σκόπιμα και διόλου τυχαία ήταν απούσα καθ’ όλην την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Για όλους αυτούς τους λόγους πάντως, η Ν.Δ, δεν συνιστά την υπεύθυνη, σοβαρή και εθνικά μετρημένη απάντηση απέναντι στον εσμό που προαναφέραμε. Πολύ δε περισσότερο που ήταν, είναι και παραμένει ένα κόμμα πολλαπλών μνημονιακών και εθνικών δεσμεύσεων και η εκλογική υπερενίσχυσή της, θα εξελιχθεί σε επώδυνο άλλοθι όταν θα έρθει η στιγμή να κλείσουν κρίσιμα κεφάλαια και για την χώρα μας και για τους πολίτες.

Β. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέρρευσε. Και ο πάταγος από την εκλογική του αποκαθήλωση, ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Είναι φανερό ότι η εκλογική κατάρρευση διευρύνθηκε στο περιβάλλον της απροσδόκητης δυναμικής που προσέλαβε το ιδιότυπο εκλογικό φάσκελο μιας κοινωνίας που εμπιστεύτηκε κατά το παρελθόν αεριτζήδες της πολιτικής και τελικά πλήρωσε βαρύτατο τίμημα σε προσδοκίες που διαψεύστηκαν, σε επικίνδυνους πειραματισμούς με την εγκληματική διαχείριση του μεταναστευτικού, αλλά και με την προκλητική μειοδοσία της Πρέσπας.

Οι πολίτες τιμώρησαν μεταχρονολογημένα τον ΣΥΡΙΖΑ για την ολέθρια πολιτική διαχείριση που άσκησε κατά την διάρκεια της κυβερνητικής του παρένθεσης και το έκαναν μερικώς αφυπνισμένοι, τόσο από την ανασφάλεια που τροφοδότησαν οι πειραματισμοί με την Απλή Αναλογική σε ένα περιβάλλον που κυριαρχεί η νοσηρή μικροκομματική πολιτική κουλτούρα και αντίληψη, όσο και από το γεγονός ότι κατά την διάρκεια της κυβερνητικής του θητείας αλλά και της περιόδου του αντιπολιτευτικού του καιροσκοπισμού, ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα, επέλεξε συνειδητά να λειτουργήσει ως δεξαμενή υποδοχής του πολιτικού τυχοδιωκτισμού που αναζητούσε εναγωνίως πολιτική καριέρα εγκαταλείποντας μαζικά το ΠΑΣΟΚ

Ο εκλογικός θρίαμβος της Ν.Δ και η εκλογική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργούν μια καινούρια κατάσταση που καλό θα είναι να μην την προσπεράσουν αβασάνιστα οι πολίτες.

Σε ότι αφορά στην συντηρητική παράταξη, ο γόνος του Μητσοτακαίικου καθίσταται πλέον αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής, σε μια εποχή που η χώρα θα εκβιαστεί να συνηγορήσει σε απαράδεκτες αποφάσεις. Οι φωνές από τα περιβάλλοντα Καραμανλή και Σαμαρά θα είναι εμφανώς αποδυναμωμένες, με ότι μπορεί να συνιστά η παράδοση της κυβερνητικής εξουσίας σε έναν πρωθυπουργό κατ’ εξοχήν ανεπαρκή έως προκλητικά ανίκανο να διαχειριστεί κρίσιμες εθνικές υποθέσεις.

Σε ότι αφορά την αυτοαποκαλούμενη «προοδευτική παράταξη», που δεν είναι παρά οι εκφάνσεις της Ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας στις όποιες της παραλλαγές, μπαίνει σε μια διεργασία ευρύτερης ανασύνταξης μέσα από την οποία θα επιδιωχτεί ο επαναπροσδιορισμός των ορίων, του ρόλου της και της θεσμικής πολιτικής της φυσιογνωμίας, προκειμένου να εμφανιστεί απαλλαγμένη από νεποτισμούς και παραγοντοπληξία, στο πλαίσιο της ευρύτερης προσαρμογής της στα Ευρωπαϊκά πρότυπα.

Όλα δείχνουν πως η σκυτάλη και ο πρωταγωνιστικός ρόλος σε αυτήν την διεργασία, περνάει πλέον οριστικά στο ΠΑΣΟΚ. Η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ θα διευρυνθεί και αναμένεται να είναι ραγδαία…

Γ. Το ΚΚΕ ενισχύθηκε σημαντικά. Προφανώς δικαιούται να θριαμβολογεί γι’ αυτήν την εξέλιξη, αλλά υποχρεούται να μην παρασυρθεί και εν τέλει να μην απωλέσει το μέτρο της λογικής σε ότι αφορά στην αποτίμηση των νέων δεδομένων, διότι «έχει ο καιρός γυρίσματα» κι αυτό οφείλει να μην το ξεχνά η πολιτική του ηγεσία. Το καινούριο τμήμα των εκλογέων που έδωσε την ψήφο του στο ΚΚΕ, γνωρίζει ότι έδωσε μια ψήφο αποστροφής στην αηδία που του προκάλεσαν όλοι οι υπόλοιποι και όχι ψήφο αποδοχής στην συνολική πολιτική ρητορική του συγκεκριμένου κόμματος.  Καλό θα είναι λοιπόν να μην σπεύδουν οι γνωστοί μηχανισμοί της ανάλυσης των αποτελεσμάτων, να προσδώσουν φυσιογνωμική ταυτότητα στην ψήφο αυτών των ανθρώπων. Οι ίδιοι γνωρίζουν καλύτερα από τον καθέναν για ποιο λόγο ψήφισαν ΚΚΕ. Ας μην σπεύσουν άλλοι να το κάνουν για λογαριασμό τους. Θα είναι αυθαίρετο, απωθητικό και θα συνιστά μάλλον επισφαλή επένδυση για τις εξελίξεις της επόμενης μέρας. Άλλωστε η μονομέρεια στην πολιτική αξιολόγηση που έφερε την υπερενίσχυση της Ν.Δ, εκδηλώνεται συνολικά στην συμπεριφορά του εκλογικού σώματος. Μηδέ εξαιρουμένου και του τμήματος εκείνου που επέλεξε αυτήν την φορά το ΚΚΕ.

Κι επειδή όλα δείχνουν πως και σε ότι αφορά στην πολιτική αξιολόγηση αυτής της ψήφου αλλά και σε όλα όσα σχετίζονται με την επόμενη μέρα όπου λογικά θα επιδιωχτεί η πολιτική της αξιοποίηση στην πράξη, θα οδηγηθούμε σε ΚΚΕ δύο ταχυτήτων, καλό θα είναι να θυμίσουμε πως ο Σοσιαλισμός – Κομμουνισμός ποτέ δεν ήταν η βιώσιμη απάντηση στα πολλαπλά και εξαιρετικά σύνθετα αδιέξοδα του Καπιταλισμού. Στην πράξη – και παρά τα όποια επικοινωνιακά και λοιπά ερμηνευτικά πρωτόκολλα – ήταν απλώς μια διαφορετική συστημική διαχείριση που ευνούχισε ή αφαίρεσε το κίνητρο από την καθημερινότητα των ανθρώπων και μετά από έναν ευρύ κύκλο άγονων πειραματισμών, σε ένα περιβάλλον οξύτατου γεωπολιτικού και γεωοικονομικού ανταγωνισμού, οδηγήθηκε στην εκούσια αυτοκατάργησή του.

Δ. Το πολιτικό περιθώριο – όπως άλλωστε ήταν και αναμενόμενο – επιβεβαίωσε την ιδιότητά του ως «χωνευτήρι» και της πατριδοκαπηλίας αλλά και του αριστεροφανούς καιροσκοπισμού. Από τον Βαρουφάκη και τα αποσχισθέντα πολιτικά απόνερα της ΛΑΕ και από τις «συμμαχίες» των τίποτε μέχρι τους «αντιεμβολιαστές» όλων των αποχρώσεων, αποδείχτηκε πως η μοναδική συμβολή του τσαρλατανισμού στην δημόσια υπόθεση, ήταν τα παράβολα που πλήρωσαν για την συμμετοχή τους στην εκλογική διαδικασία.

Πρόκειται για έναν χώρο στον οποίο ευδοκίμησαν διάφοροι περιφερόμενοι τσαρλατάνοι και λοιποί χαβαλετζήδες της πολιτικής, και καλό θα είναι αυτή η φαρσοκωμωδία κάποια στιγμή να τελειώσει. Δυστυχώς ο Mr. Κηραλοιφή, παραμένει παρών για να θυμίζει σε όλους μας ότι σε αυτόν τον τόπο έχουμε ψηφίσει τα πάντα.

Επίλογος…

Την επόμενη περίοδο, η πατρίδα μας θα βρεθεί αντιμέτωπη με πολύ μεγάλες προκλήσεις. Προκλήσεις που σχετίζονται με τις ευρύτερες περιφερειακές ισορροπίες και ανακατατάξεις. Προκλήσεις στο ενεργό μέτωπο των Ελληνοτουρκικών. Προκλήσεις με την λαθρομετανάστευση. Προκλήσεις στο μεγάλο μέτωπο του Δημογραφικού. Οι πολίτες αυτής της χώρας αργά ή γρήγορα θα βρεθούν και πάλι αντιμέτωποι με τις επιλογές τους. Με όλα αυτά τα οποία κάποιοι επέλεξαν να μείνουν έξω από την συζήτηση προκειμένου να μην αναληφθούν δεσμεύσεις.

Καλό θα είναι όμως την ευθύνη να μην την αναζητήσουμε αλλού. Μας ανήκει ολοκληρωτικά και οφείλουμε να την αναλάβουμε.

Η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς συνιστά μια εποικοδομητική απάντηση της κοινωνίας που όφειλε να δώσει ένα τέλος σε αυτήν την φαιδρή πολιτική παρένθεση, αλλά αυτό το γεγονός δεν είναι δυνατόν να επισκιάσει τα πάντα. Η υπερενίσχυση της Ν.Δ δεν είναι προϊόν πολιτικής ωριμότητας αλλά συνισταμένη παραμέτρων που συνθέτουν φοβική συμπεριφορά και καλό θα είναι να μην το προσπεράσουμε.

Η μεγάλη αποχή, δεν μπορεί να εξωραΐζεται ως φαινόμενο με αναφορές και παραπομπές στην Ευρωπαϊκή πολιτική κατάντια. Εκλογική αποχή στην Ελλάδα των ΤΟΣΩΝ και ΤΕΤΟΙΩΝ προκλήσεων και απειλών, είναι φαινόμενο που παραπέμπει σε μια κοινωνία που νοσεί… Σε μια κοινωνία που παθητικοποιείται με όχημα την κατευθυνόμενη αποπολιτικοποίησή της, παραδίδοντας έτσι αμαχητί, εξουσίες, ευθύνη και υψηλές αρμοδιότητες όπου δει… Αυτή η κατάσταση αν δεν αναστραφεί άμεσα, θα παράξει δυσβάστακτο κόστος…

Πώς θα ήταν η τουρκική εξωτερική πολιτική με μια τρίτη θητεία Ερντογάν;

0

24 Μαΐου 2023 | Washington Examiner

Sinan Ciddi | Ανώτερος Συνεργάτης

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. (ADEM ALTAN/AFP μέσω Getty Images)
Οι Τούρκοι ψηφοφόροι θα αποφασίσουν την Κυριακή ποιος θα ηγηθεί της Τουρκίας ως πρόεδρος για τα επόμενα πέντε χρόνια. Εάν πραγματοποιηθεί το ευρέως αναμενόμενο, αυτό το πρόσωπο θα είναι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος κυβερνά τη χώρα από το 2003. Έχασε ελάχιστα απο το το όριο του 50% στον πρώτο γύρο των εκλογών που θα του έδινε την προεδρία στις 14 Μαΐου.

Εάν εκλεγεί, πολλοί δυτικοί ηγέτες αναρωτιούνται αν θα έχουν να αντιμετωπίσουν έναν περισσότερο αντιδυτικό και επιθετικό Ερντογάν απο αυτόν που γνώρισαν ή αν θα υιοθετήσει μια πιο συμφιλιωτική στάση. Εν ολίγοις, εάν κερδίσει ο Ερντογάν, πώς είναι πιθανό να εμφανισθεί στην παγκόσμια σκηνή;

Μέχρι στιγμής, έχουμε αρκετές ενδείξεις. Την περασμένη εβδομάδα, ο Ερντογάν έδωσε μια σπάνια συνέντευξη στο CNN International, στην οποία τόνισε το ενδιαφέρον του να συνεργαστεί με την κυβέρνηση Μπάιντεν ή «όποιος» είναι στην εξουσία. Η σχέση της Άγκυρας με την Ουάσιγκτον γίνεται ολοένα και πιο τεταμένη υπό την κυβέρνηση Μπάιντεν, κυρίως ως αποτέλεσμα των αντιρρήσεων του Κογκρέσου και της κυβέρνησης στις πολιτικές επιδιώξεις του Ερντογάν. Η Τουρκία συνεχίζει να διατηρεί ένα σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας S-400, που αποκτήθηκε από τη Ρωσία, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση της Άγκυρας από το πρόγραμμα των F-35.

Ενώ η Τουρκία βοήθησε στην ουκρανική σύγκρουση, η επιθυμία της Ουάσιγκτον, όπως στην περίπτωση της πλειοψηφίας της δυτικής συμμαχίας, θα ήταν να εφαρμόσει η Τουρκία τις κυρώσεις κατά του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν. Θα ήθελαν επίσης ο Ερντογάν να επικυρώσει σύντομα την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ. Ανεξάρτητα όμως από οποιοδήποτε χαρτοφυλάκιο πολιτικής, οι σύμμαχοι της Τουρκίας θα ήθελαν απλώς ο Ερντογάν να είναι λιγότερο εχθρικός στη ρητορική και τη στάση του – όπως κάνει συνήθως στην προσέγγιση της χώρας στην Ελλάδα και την Κύπρο στην ανατολική Μεσόγειο.

Συνολικά, οι προσδοκίες πρέπει να διατηρούνται κάπου μεταξύ της επιφυλακτικής αισιοδοξίας και της επιφυλακτικής απαισιοδοξίας. Στη συνέντευξή του στο CNN, ο Ερντογάν διατήρησε την προκλητική του θέση ότι η Τουρκία δεν θα εγκαταλείψει τους S-400. Τόνισε επίσης την επιθυμία του να διατηρήσει μια «ισορροπημένη» προσέγγιση προς τη Ρωσία, μια προσέγγιση που είναι πιθανό να δει τις προσπάθειες της Τουρκίας να διευκολύνει τις αποστολές ουκρανικών σιτηρών στις περιφερειακές αγορές, καθώς και σημαντικές πωλήσεις όπλων στο Κίεβο. Δεν πρέπει να περιμένουμε από την Τουρκία να ενταχθεί στο καθεστώς σκληρών κυρώσεων στη Μόσχα, απλώς και μόνο επειδή κάτι τέτοιο θα έβλαπτε σε μεγάλο βαθμό την ήδη εύθραυστη οικονομία της Τουρκίας. Αυτό δεν φαίνεται να προοιωνίζεται θετικό μέλλον.

Από την άλλη πλευρά, είναι πιθανό ο Ερντογάν να κάνει πίσω στους S-400. Πριν από λίγες εβδομάδες, ο εκπρόσωπος Τύπου του Ερντογάν, Ιμπραήμ Καλίν, επισκέφτηκε την Ουάσιγκτον και άφησε να εννοηθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Έκτοτε, Τούρκοι αξιωματούχοι συνεργάστηκαν με αξιωματούχους του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ για να επιβάλουν κυρώσεις σε πολλά πρόσωπα και εταιρείες εντός της Τουρκίας, που είναι γνωστό ότι έχουν δεσμούς με την οργάνωση Ισλαμικό Κράτος.

Μετά τον δεύτερο γύρο των εκλογών της 28ης Μαΐου, πολλοί οικονομολόγοι φοβούνται ότι η οικονομία της Τουρκίας θα χρειαστεί διεθνή βοήθεια για να σταθεροποιηθεί, υποδεικνύοντας πιθανώς ότι ο Ερντογάν μπορεί να ζητήσει την υποστήριξη των ΗΠΑ για να προσεγγίσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αν και η Τουρκία έχει αποβληθεί από το πρόγραμμα F-35, εξακολουθεί να επιθυμεί να αγοράσει νέα αεροσκάφη F-16. Για αυτούς τους λόγους, μπορεί επίσης να δούμε μια κίνηση για την επικύρωση της προσχώρησης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, την οποία οι ΗΠΑ και άλλοι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ επιθυμούν εδώ και καιρό.

Μια τέτοια απόψυξη των σχέσεων θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως «επαναφορά» με την Ουάσιγκτον και θα πρέπει να γίνει αποδεκτή. Θα ήταν επίσης σύμφωνη με τις προσπάθειες του Ερντογάν να ανοικοδομήσει σχέσεις με περιφερειακές δυνάμεις όπως η Συρία, το Ισραήλ και η Αίγυπτος, όλες χώρες που ο Ερντογάν επιδιώκει να επιδιορθώσει τους δεσμούς. Για να συμβεί αυτό, όμως, ο Ερντογάν θα πρέπει να προσφέρει.

Ένα, ακόμη πιο πιθανό, εμπόδιο σε αυτή την προσέγγιση θα ήταν ο Ερντογάν να δώσει συνέχεια στη ρητορική του στην προεκλογική εκστρατεία, η οποία υπογραμμίζει συνήθως τη νέα ανεξαρτησία της Τουρκίας στην παγκόσμια σκηνή. Αυτή η αφήγηση, την οποία ο Ερντογάν κάνει σε καθημερινή βάση, υπογραμμίζει την ισχυρή εγχώρια αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας, την περιφερειακή και παγκόσμια διπλωματική εμβέλεια και την εμπιστοσύνη που προκύπτει από τη συνεργασία με εταίρους όπως η Ρωσία για την επίτευξη των εθνικών της στόχων.

Αυτή είναι μια στάση που υποβαθμίζει την «ανάγκη» της Τουρκίας να συνεργαστεί με τη Δύση και πιθανώς ένα μήνυμα προς την Ουάσιγκτον ότι εάν η Τουρκία δεν πάρει αυτό που θέλει από τις ΗΠΑ σύντομα — διαβάστε: F-16 — τότε ο Ερντογάν θα «αναγκαστεί» να προμηθευτεί ζωτικής σημασίας αμυντικά αποκτήματα από εναλλακτικές πηγές. Η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει επίγνωση αυτής της προοπτικής και επιθυμεί να αποφύγει ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

*Ο Sinan Ciddi (@SinanCiddi) είναι ανώτερος συνεργάτης του Ιδρύματος για την Άμυνα των Δημοκρατιών, όπου συνεισφέρει στο Πρόγραμμα του FDD για την Τουρκία και στο Κέντρο Στρατιωτικής και Πολιτικής Εξουσίας. Το FDD είναι ένα μη κομματικό ερευνητικό ινστιτούτο με έδρα την Ουάσιγκτον, DC και επικεντρώνεται στην εθνική ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική.

How The West Sanctions Enemies: Floods Them with Rewards

0

The power of information to build resilience in a volatile world

0
Pedro Sánchez (Prime Minister of Spain), Recep Tayyip Erdoğan (President of Türkiye), Boris Johnson (Prime Minister, United Kingdom), Joe Biden (President of the United States), NATO Secretary General Jens Stoltenberg and Volodymyr Zelenskyy (President of Ukraine)
 Alex Aiken

ΝΑΤΟ


In the face of the “pervasive instability and threat” described by NATO’s Strategic Concept, Allies must do more to strengthen the resilience of our societies. We face a growth in the challenges we face together, illustrated by the UK’s Integrated Review describing the world as “volatile and contested”. As our National Resilience Framework sets out, we need a whole-of-society approach to better prepare ourselves for instability – and communication is crucial in delivering this by informing, mobilising and preparing populations.

The increasingly borderless media landscape has created opportunities for our adversaries to contest the information space, undermine global cooperation and weaken support for liberal democracy. Yet we can still bring the public with us. I have seen the power of communication to prepare for, mitigate against and recover from massive shocks. Whether tackling an immediate crisis or persuading people to change long-established mindsets and behaviours, truth powerfully told remains an essential tool in countering our adversaries.

UK government officials can claim a degree of professional excellence thanks to years of experience, working with allies and learning from our missteps. We act and communicate proactively on the basis of firm evidence and by learning from past experience. By learning from each other we can strengthen member states’ individual and collective resilience, so that when the next crisis comes we are all better prepared.

Communicating in a crisis

In recent years, the UK has faced a range of emergencies requiring tailored responses. It is now five years since the appalling Salisbury poisoning, for example, when Russia demonstrated its flagrant disregard for international norms through the indiscriminate use of a nerve agent that resulted in loss of life. We responded with irrefutable evidence and clear messaging, as exemplified by then-National Security Adviser Sir Mark Sedwill’s letter to NATO Secretary General Jens Stoltenberg. This formal, official correspondence drew on declassified intelligence to set out how “only Russia” had the “technical means, operational experience and the motive” to carry out the March 2018 attack. It ultimately led to the mass expulsion of Russian intelligence officers from countries around the world.

The forensic tent, covering the bench where Sergei Skripal and his daughter Yulia were found, is repositioned by officials in protective suits in the centre of Salisbury,
Great Britain, 8 March, 2018. © Reuters

As each new situation arises, part of my role as the lead communicator on cross-government national security issues is to obtain clarity of objectives from the responsible Minister. I have found political leaders have a strong instinct for what really matters in these tense moments. Their authority springs from their democratic legitimacy, which in turn reflects their understanding of and responsiveness to public perception.

In a crisis, they need expert advice backed up by trustworthy data. The Covid-19 pandemic underlined how useful a coordinated communication centre is in gathering this information. We built a cross-government communications hub from scratch that brought together media, marketing, digital, data visualisation, insight and behavioural science expertise. The team worked from one site and responded quickly with evidence-based decisions as the pandemic unfolded. For example, our data showed that vaccine hesitancy – especially amongst certain communities and groups – presented a real challenge at the start of the pandemic. A concerted campaign was created to reduce misinformation and explain how the vaccines worked, resulting in a significant reduction of hesitancy rates. The communications hub model has given us the means to rapidly deliver high-quality and timely messaging without sacrificing the rigour of what we might once have called ‘peacetime’ communication.

Ends, ways and means

Our most powerful tool to mitigate crises by making societies more resilient remains this longer-term strategic communication. It empowers individuals to take action reducing the risk they and others face, preparing them before the next emergency to help them stay safe.

One of the letters I have been proudest to receive is from a senior Metropolitan Police Service officer praising a government campaign, which encouraged people to report suspicious objects or packaging. By helping officers uncover terrorist plots, we were told, it had saved lives. There is a limit to what communication can achieve, but properly executed, it sits alongside the other tools at our disposal to prevent the worst from happening.

General Sir Nick Carter, the former UK chief of the defence staff, once reminded me that strategy means bringing together the “ends, ways and means” to deliver a goal. In strategic communications, our goal is usually to inspire behavioural change to a specific timetable. To do this we deploy a sustained, coordinated and unified series of public interventions, which utilise all the communications disciplines.

The result is timely, relevant communication, which acts as an enabler. Its delivery must be rooted in democratic values of trust and openness. Above all, it must be firmly on the side of the people, as the Ukrainian response to Russia’s full-scale invasion demonstrates.

People walk past signage about COVID-19 measures in Slough, Great Britain. © Reuters

The Zelenskyy rules: a case study

Ukraine’s president, government and people have shown us the benefits of building a united purpose based on values. In particular, I have observed seven tactics used by President Zelenskyy and his team to pioneer a novel mixture of public communication.

  1. Volume. The nature of the conflict necessitates ‘always on’ communication.
  2. Openness to risk. President Zelenskyy rightly accepts the downsides that inevitably come with this high-tempo approach – not least risks to his own safety when visiting the frontline.
  3. Direct communication. President Zelenskyy has made Ukraine’s case at innumerable events around the world, proactively communicating with audiences Ukraine wishes to influence.
  4. Clarity. Phrases like ‘with or without you’ and ‘I need ammunition, not a ride’ help encapsulate the message. This tailored approach strengthens bonds and clarifies the desired outcome.
  5. Inspirational messaging. The relevance and timeliness of the messages conveyed also create influence and work as a motivator.
  6. Challenge to Moscow. At the same time, President Zelenskyy addresses his opponents directly in a reasonable, compelling way.
  7. The three ‘Vs’: video, visual, voices. All the above is conveyed through a default communication package which is video-led and delivered via social media with a credible voice and great visual impact.

Taken together we see a new approach to the global digital media environment. President Zelenskyy and his team have adopted a calculated nimbleness that acts both as a deterrent to Ukraine’s adversary and an inspiration to its supporters. As Ukraine’s example shows, how we set ourselves up to communicate matters as much as the thrust of our messaging.

Pedro Sánchez (Prime Minister of Spain), Recep Tayyip Erdoğan (President of Türkiye), Boris Johnson (Prime Minister, United Kingdom), Joe Biden (President of the United States), NATO Secretary General Jens Stoltenberg and Volodymyr Zelenskyy (President of Ukraine) during the NATO Summit in Madrid, Spain, held on 28-30 June 2023.
© NATO

Getting strategic communication right

Effective strategic or crisis communication is only possible if delivered by a professional and united communications cadre. Government and military communication teams must avoid being underprepared, lacking skills or operating in silos. These shortcomings make the practice of successful strategic communication almost impossible, unless by accident. If communicators in government and the military want to take strategic communications seriously there are three steps they need to take.

1 – Adopt the best standards

Reaching today’s audiences means using the full spectrum of communication approaches. We cannot rely on the old standby of what I call SOS – ‘sending out stuff’. Our adversaries have invested heavily in mass digital communication to create an industry of disruption, which makes the truth harder to discern. Our communicators need the skills to get messages heard in an information environment where everybody has a voice and algorithms influence which voices ultimately reach individuals.

2 – Work together

That professional excellence needs to flow through the whole communications community. The focus must be everyone delivering on shared objectives to protect the public, not on promoting the ‘cap badge’ or protecting the agency. Just as our societies now operate through a plethora of integrated systems and networks, so our communicators need to set aside organisational and geographic boundaries and recognise the unity of our objectives. As Elizabeth Kennedy Trudeau wrote recently for NATO Review, NATO communicators will succeed in countering disinformation only “through a comprehensive and coordinated effort”. By practising and preparing for contingencies together and learning lessons from one another we can increase our overall effectiveness.

Even when acting at the national level we can cooperate. Under NATO 2030, Allies are working towards “nationally-developed resilience goals” by committing to “develop a proposal to establish, assess, review and monitor resilience objectives”. The UK Government’s own Resilience Framework recognises that events in or impacting other countries and ungoverned spaces may rapidly evolve to affect our country. But we have learned how to mitigate the risks spread across our society’s networks and systems. The UK Government’s national Cyber Aware campaign, for example, has reduced systemic risk by building individuals’ cybersecurity understanding and behaviour.

3 – Take a campaign approach

Third, government and military communicators should adopt a campaign model in which every intervention contributes to a wider plan. The campaign must have the ability to deliver robust rebuttals; it should be delivered to a timetable, giving it a sense of urgency; and it must be creative, drawing on human insight to identify what will move people to take action themselves.

In the UK we use the OASIS format, which is also adopted by NATO to say that every communications activity needs to have a clear ‘objective’; a specific ‘audience’; a defined ‘strategy’; steps to ‘implementation’; and rigorous ‘scoring’ and evaluation.

The UK Cabinet Office’s National Security Communications Team has recently implemented a number of targeted campaigns. Its ‘Don’t Feed The Beast’ campaign gave the public five easy tests to identify dangerous misinformation which led to a 21% increase in people fact-checking stories before sharing them. A DigiTech campaign prompted a third of the target audience to adopt the campaign’s ‘golden behaviours’ for doing business with China. Its Trusted Research campaign drove a 56% increase in target audiences’ ability to identify threats.

These campaigns meet specific needs. Their contribution is measurable and tangible. But each only makes a small contribution to the overall goal of increasing our collective resilience. When we expand this objective to cover all one billion people across the populations of NATO member countries – and the millions more who live in NATO partner countries, including Ukraine – the scale of the task we face becomes clear.

Conclusion

The answer, based on the recent past, is yes. NATO Allies and partners should be proud of the role we have played in supporting Ukraine. Effective communication has played its part in this effort – the decision to openly disclose intelligence about Russia’s impending invasion ‘pre-bunked’ the Kremlin’s narrative, for example. By creating awareness and understanding amongst our own populations, we have increased trust in the national and NATO response.

When the next emergency comes, NATO governments will once again need to use crisis communications to show grip; demonstrate action; give people a sense of agency; convince them they have a plan; and provide hope for the future. Until then, we need to use effective strategic communication to create the conditions for resilience to flourish across society. As awareness grows about the preponderance of possible events now capable of challenging our economic and societal wellbeing, we will see more and more citizens proactively seeking the tools and support they need. All resilience is local, but recent history shows we are stronger when promoting it together.

The world may be changing fast but truth, powerfully told, will always retain its power and potency. In April 2018, Sir Mark wrote to the Secretary General: “I know that NATO will remain seized of the need to confront the increasingly aggressive pattern of Russian behaviour.” Five years on, that confidence in NATO’s ability to stand firm remains as strong as ever.

What is published in NATO Review does not constitute the official position or policy of NATO or member governments.
NATO Review seeks to inform and promote debate on security issues. The views expressed by authors are their own.

ABOUT THE AUTHOR

Alex Aiken is Executive Director for UK Government Communication. He was appointed in December 2012 and was responsible for creating the Government Communication Service (GCS) and developing cross-government campaigns.

He served as GCS Head of Profession, responsible for government communication strategy, managing the combined Prime Minister’s Office and Cabinet Office communications team until 2021. Before joining Westminster he worked in Parliament and for Conservative Central Office, leading the party’s Campaigns Unit and the Press Office. He has trained and advised politicians and officials in countries and states around the world in the practice of government and communications.

ΝΑΤΟ

Μυστικές Υπηρεσίες: Η MİT διέλυσε δίκτυο της Μοσάντ στην Κωνσταντινούπολη

0

«Μετά τις επιτυχείς επιχειρήσεις της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας – MİT κατά των κατασκόπων που δρούσαν στην Τουρκία από τις ισραηλινές , ρωσικές και ιρανικές μυστικές υπηρεσίες, ξεκίνησε μια ακόμη επιχείρηση που θα κάνει μεγάλη εντύπωση στο κοινό», γράφει τούρκικο δημοσίευμα.

Στο πλαίσιο της έρευνας που διεξήχθη σε συντονισμό με την Γενική Εισαγγελία της Κωνσταντινούπολης , ένας πυρήνας κατασκοπείας 15 ατόμων που παρακολουθούσε βήμα-βήμα 23 άτομα και μια εταιρεία με εμπορικές σχέσεις με το Ιράν, ήταν ο στόχος της Μοσάντ.

Στο πλαίσιο της έρευνας που διεξήχθη σε συντονισμό της MİT με την Γενική Εισαγγελία της Κωνσταντινούπολης επί 1,5 χρόνο, διαπιστώθηκε ότι η Μοσάντ (Mossad) διεξήγαγε κατασκοπευτικές δραστηριότητες κατά 1 εταιρείας και 23 ατόμων που είχαν εμπορικές σχέσεις με το Ιράν.

Ένα απειλητικό πακέτο που στάλθηκε σε ένα από τα στοχευόμενα άτομα επέτρεψε την εξάρθρωση του δικτύου, το οποίο παρακολουθούνταν βήμα προς βήμα.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η Μοσάντ έφτασε στον  Σελτζούκ Κιουτσιούκαγια, αρχηγό του πυρήνα κατασκοπείας, μέσω του φυγόδικου πρώην στελέχους των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων με μέλους του FETO, Σερκάν Οζντεμίρ.

Ο Κιουτσιούκαγια ακολούθησε αυστηρά τις οδηγίες των μελών της Μοσάντ , που παρουσιάστηκαν ως Hose-Jorhe Satia, Thomas Alfonso και Raul κατά τη διάρκεια των συναντήσεων στο εξωτερικό.

Οι επαφές μεταξύ της Κιουτσιούκαγια και της Μοσάντ έγιναν με προσωπικές επαφές σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες στο εξωτερικό.

Ο Κιουτσιούκαγια υποβλήθηκε σε μια σειρά από δοκιμασίες από τα στελέχη της Μοσάντ σε αυτές τις συναντήσεις. Στην 5η συνάντηση, η Μοσάντ έκανε πρόταση να κάνει κατάσκοπο τον Κιουτσιούκαγια.

Τότε,έλαβε εκπαίδευση κατασκοπείας για να παρακολουθήσει 1 εταιρεία και 23 άτομα που στοχοποιήθηκαν από τη Μοσάντ και διδάχθηκε το μυστικό σύστημα επικοινωνίας.

Επικοινωνώντας με τη Μοσάντ μέσω αυτού του συστήματος που διδάχθηκε , ο Κιουτσιούκαγια ανέφερε στη Μοσάντ τις πληροφορίες που είχε συλλέξει για τους ανθρώπους που παρακολουθούσε.

Ο Κιουτσιούκαγια συνέλεξε πληροφορίες όπως αρχεία εισόδου-εξόδου από το εξωτερικό των μελών της οικογένειας των προσώπων-στόχων, τηλεφωνικές κλήσεις και πληροφορίες σήματος, τραπεζικούς λογαριασμούς και περιουσιακά στοιχεία και τα παρέδωσε στη Μοσάντ.

Όπως διαπιστώθηκε ο Κιουτσιούκαγια, ο οποίος ακολούθησε προσωπικά τους στόχους που του είχαν ανατεθεί και έκανε αναγνωρίσεις για πιθανή ενέργεια γύρω από τα σπίτια και τους χώρους εργασίας τους, έστειλε ένα απειλητικό πακέτο σε έναν στόχο. Αυτό ήταν το λάθος του.

Διαπιστώθηκε ότι ο Κιουτσιούκαγια είχε σχηματίσει μια ομάδα 15 ατόμων, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου, για την παρακολούθηση των στοχευόμενων ατόμων.

Ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι εκδόθηκε διάταγμα κράτησης για 13 υπόπτους σε επιχείρηση που διοργανώθηκε στην Κωνσταντινούπολη με εντολή της εισαγγελίας.

Στην επιχείρηση που διοργάνωσε χθες η Αστυνομία της Κωνσταντινούπολης συνέλάβε 11 ύποπτους. Όπως έγινε γνωστό, οι προσπάθειες για τη σύλληψη των δύο άλλων υπόπτων συνεχίζονται.

—

The Hellenic Information Team

https://echedoros.blog/2023/05/23/%ce%bc%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%cf%85%cf%80%ce%b7%cf%81%ce%b5%cf%83%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%b7-mit-%ce%b4%ce%b9%ce%ad%ce%bb%cf%85%cf%83%ce%b5-%ce%b4%ce%af%ce%ba%cf%84%cf%85%ce%bf/

Σκόπια: «Πληροφορίες αναφέρουν ότι η Βόρεια Μακεδονία θα προσδιοριστεί ως Διεθνικό Κράτος»

0

Ο επικεφαλής της κύριας αντιπολίτευσης, Χρίστιγιαν Μίτσκοσκι, σε επίσκεψή του στο Καβαντάρτσι εξέφρασε τις ανησυχίες του με την ενδεχόμενη ενσωμάτωση στο Σύνταγμα των Βουλγάρων ως βουλγαρική μειονότητα.

«Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι έχω λάβει πληροφορίες οι οποίες δεν μιλούν μόνο για την ένταξη της ελάχιστης βουλγαρικής μειονότητας στο Προοίμιο του Συντάγματος της Βόρειας Μακεδονίας, αλλά μιλούν επίσης για πλήρη επαναπροσδιορισμό της ‘Μακεδονίας’ ως κράτος, ως διεθνικό κράτος, στο οποίο δύο λαοί θα υπάρχουν μαζί με αρκετές εθνοτικές κοινότητες που αποτελούν πλέον μέρος του έθνους στο πλαίσιο του Προοιμίου του Συντάγματος της Βόρειας Μακεδονίας και οτιδήποτε άλλο που θα είναι πάνω από ένα ορισμένο ποσοστό που σχετίζεται με την περσινή απογραφή και χαρακτηρίζεται ως μειονότητα».

Ο Μίτσκοσκι επεσήμανε ότι αυτό συζητείται στην επιτροπή και πρέπει ακόμη να χαράξουν τα σύνορα και να κάνουν τη «Μακεδονία» επίσημα ένα Ομοσπονδιακό Κράτος.

«Ας προσέχει ο Κοβάτσεφσκι τι υπόσχεται, ξέρουμε ότι η παραχώρησή του στον βασικό παράγοντα της κυβέρνησης, που είναι το DUI, είναι μεγάλη, είναι οικονομική, ξέρουμε ότι λαμβάνει ορισμένες οικονομικές αποζημιώσεις για να το κάνει αυτό, αλλά όλα αυτά θα συζητηθούν μετά τις εκλογές, γιατί όλα αυτά είναι μόνο ενημέρωση. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να παραμείνει αξιοπρεπής, να διαπραγματεύεται μήνες και να μην κάνει επιπλέον ζημιά στη μακεδονική ταυτότητα, είπε ο Μίτσκοσκι.

Ο Μίτσκοσκι επεσήμανε ότι δεν είναι σαφές γιατί συγκροτείται επιτροπή συνταγματικών τροποποιήσεων, γιατί πρώτα πρέπει να εγκριθεί η ανάγκη ανοίγματος του Συντάγματος στη Βουλή, εάν δεν συμβεί αυτό, δεν είναι γνωστό ποιος είναι ο ρόλος αυτής της επιτροπής και αυτών ακριβοπληρωμένοι ειδικοί θα ήταν, γιατί θα έπαιρναν μηνιαίες αμοιβές.

Ο Μίτσκοσκι τόνισε ότι η νέα κυβέρνηση του VMRO-DPMNE, εκτός από το καθήκον να αναπτύξει τη «Μακεδονία» όπως θα έπρεπε, θα πρέπει επίσης να ανακτήσει ένα μεγάλο μέρος της μακεδονικής ταυτότητας που πούλησε αυτή η κυβέρνηση του DUI και του SDSM.

Vecer

The Hellenic Information Team

https://echedoros.blog/2023/05/23/%cf%83%ce%ba%cf%8c%cf%80%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%bb%ce%b7%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%86%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%8c%cf%84%ce%b9-%ce%b7-%ce%b2/

Φ. Φουκουγιάμα: Μόνο η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ θα αποθαρρύνει τη Ρωσία από τις κατακτητικές βλέψεις της

1

Καθώς η ουκρανική αντεπίθεση προετοιμάζεται, πολλά σενάρια εκπονούνται για την κατάληξη του πολέμου. Η νατοϊκή συμμαχία πιστεύει ότι οι ειρηνευτικές συνομιλίες και μια εκεχειρία υπό τις παρούσες συνθήκες θα ήταν επιζήμιες για την Ουκρανία, καθώς θα παρέδιδε στη Ρωσία τον έλεγχο του Ντονμπάς, της Κριμαίας και των νότιων ακτών της χώρας.

Το πρόβλημα είναι ότι όσο ο Βλαντιμίρ Πούτιν παραμένει στην εξουσία, κάθε συμβιβασμός και κατάπαυση του πυρός θα προσφέρει στη Ρωσία ευπρόσδεκτη ανάπαυλα. Αυτό σημαίνει ότι κάθε συμφωνία θα πρέπει να περιέχει ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία. Οι απλές δεσμεύσεις από δυτικές δυνάμεις δεν είναι πια αρκετές. Τέτοιες δεσμεύσεις είχαν δοθεί και στο μνημόνιο της Βουδαπέστης το 1994, το οποίο έπεισε την Ουκρανία να παραδώσει τα πυρηνικά της όπλα εξασφαλίζοντας υποσχέσεις σεβασμού της εδαφικής της ακεραιότητας. Οι δεσμεύσεις αυτές αθετήθηκαν από τη Ρωσία, αλλά και από τους δυτικούς υποστηρικτές του Κιέβου. Σήμερα, μόνο η ένταξη στο ΝΑΤΟ με τις εγγυήσεις που προσφέρει το Αρθρο 5 του καταστατικού του είναι ικανή να αποθαρρύνει τη Ρωσία από κάθε μελλοντική επιβουλή κατά της Ουκρανίας.

Προϋποθέσεις

Ρωσία και σύμμαχοι του ΝΑΤΟ δεν είναι, όμως, έτοιμοι να αποδεχθούν το αίτημα αυτό του Κιέβου, παρά το ξέσπασμα του μεγαλύτερου πολέμου στην Ευρώπη μετά το 1945. Μια τέτοια εξέλιξη θα καταστεί εφικτή, όμως, πιθανότατα στα τέλη του 2023.

Η υποψηφιότητα της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ θα καταστεί δυνατή μόνο εάν η ουκρανική αντεπίθεση επιτρέψει την ανάκτηση κρίσιμων εδαφών. Τα εδάφη αυτά δεν είναι η περιοχή του Ντονμπάς στα σύνορα με τη Ρωσία στα ανατολικά, αλλά οι δύο περιφέρειες στα νότια της χώρας: η Χερσώνα και η Ζαπορίζια, στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Η περιοχή αυτή αποτελεί το καλύτερο διαπραγματευτικό χαρτί του Κιέβου για τρεις λόγους.

Πρώτον, η Ουκρανία δεν θα μπορέσει να επιβιώσει οικονομικά χωρίς τα λιμάνια της Θάλασσας του Αζόφ, τις εύφορες περιοχές και τις βιομηχανίες γύρω από αυτά. Η Ουκρανία υπήρξε σημαντικός εξαγωγέας λιπασμάτων, σιτηρών και άλλων προϊόντων από την περιοχή αυτή και χρειάζεται απαραίτητα πρόσβαση στη θάλασσα.

Δεύτερον, πολλοί Ουκρανοί παραμένουν αποκλεισμένοι στις περιοχές αυτές, που κατέχουν σήμερα οι Ρώσοι. Κάθε μέρα που περνάει οι ρωσικές κατοχικές αρχές συλλαμβάνουν αντιφρονούντες, εκκενώνουν χωριά και διασπείρουν την εθνικιστική προπαγάνδα τους στον πληθυσμό.

Ο τρίτος λόγος είναι στρατηγικός. Αν η Ουκρανία απελευθερώσει το υπόλοιπο της περιφέρειας της Χερσώνας, θα έχει διακόψει τη γραμμή ανεφοδιασμού της Κριμαίας. Θα έχει καταλάβει τη σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει την Κριμαία με την κεντρική Ρωσία και θα απειλήσει τη γέφυρα του Κερτς, η οποία θα βρεθεί εντός βεληνεκούς των συστημάτων HIMARS. Οι Ουκρανοί θα μπορέσουν επίσης να διακόψουν την παροχή πόσιμου νερού στη χερσόνησο της Κριμαίας, ενώ το ρωσικό πυροβολικό θα υποχωρήσει και θα πάψει να τρομοκρατεί τους Ουκρανούς. Παρότι μια ουκρανική εισβολή στην Κριμαία θα ήταν πολύ δύσκολη εξαιτίας του στενού ισθμού που τη συνδέει με την ενδοχώρα, ο αποκλεισμός της θα ήταν σχετικά εύκολος και επιχειρησιακά επωφελής.

Η ανάκτηση του υπόλοιπου Ντονμπάς βρίσκεται πιο χαμηλά μεταξύ των στρατηγικών προτεραιοτήτων. Η περιοχή μοιράζεται εκτεταμένα σύνορα με τη Ρωσία, καθιστώντας την κατάληψη και τον ανεφοδιασμό της ιδιαίτερα δύσκολο. Τα «ομπλάστ» (περιφέρειες) έχουν αδειάσει από Ουκρανούς κατοίκους, ενώ ακόμη κι αν κατακτηθεί, η ενσωμάτωση του Ντονμπάς στο ουκρανικό έθνος θα θύμιζε εναγκαλισμό με σφηκοφωλιά. Θα ήταν καλύτερα το τεράστιο κόστος ανοικοδόμησης του Ντονμπάς να πέσει στους ώμους της Ρωσίας. Παρότι καμία ουκρανική κυβέρνηση δεν θα απαρνιόταν ποτέ επισήμως το Ντονμπάς, θα μπορούσε να προσφέρει εγγυήσεις ότι δεν θα επιδίωκε την ανακατάληψή του.

Η υποψηφιότητα ένταξης στη Βορειο ατλαντική Συμμαχία θα καταστεί δυνατή μόνο εάν το Κίεβο ανακτήσει τη Χερσώνα και τη Ζαπορίζια.

Είναι πιθανό η ουκρανική αντεπίθεση να επιτύχει εντυπωσιακά και να δούμε τις εξασθενημένες ρωσικές δυνάμεις να καταρρέουν σε όλο το μέτωπο. Ενα πιο συντηρητικό και αληθοφανές σενάριο θα ήθελε, ωστόσο, την Ουκρανία να ανακαταλαμβάνει τη Χερσώνα και τη Ζαπορίζια μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού. Η απειλή ενός αργού στραγγαλισμού της Κριμαίας μπορεί να προσφέρει κίνητρο στον Πούτιν για παύση των πυραυλικών επιθέσεων εναντίον ουκρανικών πόλεων.

Η βιωσιμότητα μιας τέτοιας συμφωνίας θα εξαρτηθεί, όμως, από την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Οι μέχρι στιγμής ενστάσεις εναντίον της υποψηφιότητας ήταν δικαιολογημένες, καθώς η ένταξη της Ουκρανίας θα ενέπλεκε το ΝΑΤΟ σε ήδη υπάρχουσα θερμή σύρραξη. Σε περίπτωση κατάπαυσης του πυρός και εάν η Ουκρανία συμφωνήσει σιωπηλά ότι δεν θα διεκδικήσει περαιτέρω εδάφη, το ΝΑΤΟ θα μπορεί να επιτελέσει την αποστολή του ως αμυντική συμμαχία. Ο φόβος ότι η ένταξη της Ουκρανίας θα προκαλούσε τη Ρωσία έχει παρέλθει και κράτη-μέλη της Συμμαχίας θα μπορούσαν να αναπτύξουν στρατεύματά τους στην Ουκρανία.

Μια μακρόβια εκεχειρία δεν αποτελεί ουτοπία για την Ουκρανία. Ανάλογες συμφωνίες ισχύουν σήμερα μεταξύ Βόρειας και Νότιας Κορέας, οι οποίες παρότι παραμένουν τυπικά σε εμπόλεμη κατάσταση, τηρούν την εκεχειρία του 1954. To ίδιο ισχύει και μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, οι οποίες δεν υπέγραψαν επίσημη ειρηνευτική συμφωνία για την Κύπρο, χωρίς να διαταραχθεί η ειρήνη.

Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, έχει πει ότι η Συμμαχία συμφωνεί με την ένταξη τη Ουκρανίας, εφόσον έχει υπογραφεί ειρηνευτική συμφωνία. Η πρόθεσή του είναι αγαθή, αλλά καμιά εκεχειρία δεν θα είναι βιώσιμη χωρίς την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.

Μονόδρομος

Το σενάριο αυτό, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί τη μόνη εφικτή οδό για το τέλος του πολέμου εντός του τρέχοντος έτους. Εξαρτάται, ωστόσο, από την επιτυχία της πολυαναμενόμενης ουκρανικής αντεπίθεσης. Αν η πρώτη γραμμή των μαχών στα τέλη του καλοκαιριού βρίσκεται κοντά στο σημερινό της σημείο, τότε φοβάμαι ότι η δυτική υποστήριξη προς την Ουκρανία θα αρχίσει να φθίνει και η πιθανότητα ανθεκτικής εκεχειρίας θα εξαφανισθεί.

Πρέπει να αρχίσουμε να εκπονούμε σχέδια για τις συνθήκες που θα επιτρέψουν στο ΝΑΤΟ να δεχθεί την Ουκρανία στους κόλπους του και να προετοιμαζόμαστε ενεργά για την προοπτική αυτή. Ο σχεδιασμός αυτός πρέπει να ξεκινήσει τώρα, γιατί εμείς όλοι στη Δύση απέχουμε ακόμη πολύ από το να ομονοήσουμε στο θέμα αυτό.

Ο κ. Φράνσις Φουκουγιάμα είναι συγγραφέας και διευθυντής προγράμματος διεθνών σπουδών του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ.

Πηγή: Καθημερινή