Αρχική Blog Σελίδα 1659

Κλεάνθης Γρίβας: ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ από τη χαβούζα των «εκλογών»

0

Κλεάνθης Γρίβας

23 Μάϊου 2023

Από τη θέση του υποψήφιου της Συμμαχίας Ανατροπής στην Α’ Αθηνών, ευχαριστώ όλους εκείνους που τάχθηκαν ενάντια στον Ολοκληρωτισμό της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, του Θεραπευτικού Κράτους, του παγκόσμιου Υγειονομικού πραξικοπήματος και  της σκοπίμως δολοφονικής άσκησης της «ιατρικής», ενάντια στην γκανγκστερική ασυδοσία των τραπεζικών συμμοριών και των αρπακτικών funds, ενάντια στη θεσμική προστασία της διαφθοράς των αλήτ της πολιτικής και της οικονομίας, ενάντια στην αυθαιρεσία των κατασταλτικών μηχανισμών, ενάντια στις μαζικές εξουσιαστικές ανθρωποθυσίες στα Σκοπευτήρια των Τεμπών και της Καισαριανής…

Η κατάδειξη της παντελούς ανικανότητας της Αυλής του σύγχρονου μολιερικού Ταρτούφου κ. Τσίπρα, ήταν το μόνο καλό που προέκυψε –μεταξύ άλλων και– από την αηδιαστική κουτοπονηριά της να θεσπίσει ως γνήσια μια αναπηρωμένη απλή αναλογική.

Αλλά, η δήθεν απλή αναλογική, με την επιβολή του ορίου 3% για την είσοδο στη Φάρμα των Βουλευτών (που κάθε άλλο παρά βουλεύονται), άφησε χωρίς εκπροσώπηση το 16% του εκλογικού σώματος (!!!) και απέτρεψε την είσοδο περισσότερων κομμάτων στη βουλή – πράγμα που θα καθιστούσε αδύνατη την διαιώνιση της Δυναστείας Μητσοτάκη που διαγράφεται απειλητικά στον ορίζοντα, εάν ο Μητσοτάκης καταφέρει να υπερβεί τις 180 έδρες στις εκλογές που θα γίνουν με «ενισχυμένη αναλογική». Γιατί αυτό, απλούστατα, θα του επιτρέπει να τροποποιεί το Σύνταγμα κατά το δοκούν, καταντώντας το διάτρητο κουρελόχαρτο.

Ον μεθερμηνευόμενον εστί ότι η κουτοπονηριά του 3% του σύγχρονου μολιερικού Ταρτούφου κ. Τσίπρα, όχι μόνο γύρισε μπούμερανγκ στο παρακμαζον βιλαέτι του (πράγμα που μας αφήνει παγερά αδιάφορους), αλλά και στρέφεται ευθέως εναντίον του συνόλου των πολιτών που θα κληθούν να υποστούν τις συνέπειες της εφαρμογής των πολιτικών του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF), του γενικού επιτελείου των παγκοσμιοποιητικών αλήτ (πράγμα που μας ενδιαφέρει απολύτως).

Φυσικά, ως είθισται, ο «μάγος» των φυλών του Σύριζα, ανέλαβε ευθαρσώς τις ευθύνες του, με τον συνήθη τρόπο κάθε πολιτικάντη Ταρτούφου: όχι παραιτούμενος αλλά απλώς δηλώνοντας «αναλαμβάνω τις ευθύνες μου».(!!!)

Δυστυχώς, «η βλακεία είναι δύναμη ακατανίκητη» (Κικέρων), και πλειοψηφική. Όπως γράφει ο Ευάγγελος Λεμπέσης στο αγέραστο κοινωνιολογικό δοκίμιό του με τίτλο «Η Τεράστια Σημασία των Βλακών εν τω συγχρόνω βίω», που πρωτοδημοσιεύθηκε στην “Εφημερίδα των Ελλήνων Νομικών” το 1941:

«Ο συνασπισμός των βλακών είναι μια μηχανική οργάνωση που συγκροτείται με βάση την αρχή της “ελάχιστης προσπάθειας” για την αντιμετώπιση μιας ισχυρότερης δύναμης που εκπροσωπείται από λίγους ή έναν. Η οργάνωση αύτη, περιορισμένης έκτασης, καλείται κοινωνιολογικώς κλίκα (clique)».

Κι αυτή ακριβώς την ακατανίκητη και πλειοψηφική βλακεία, εκμεταλλεύονται τα γουρούνια της Φάρμας των (ανθρώπινων) Ζώων  για επιβάλλουν την ανελέητη δικτατορία τους στην οποία θεωρητικά «Όλα τα ζώα είναι ίσα», αλλά στην πράξη «μερικά, είναι πιο ίσα από τα άλλα».

Ζώντας στην εποχή της χειραγωγούμενης ομογενοποιημένης συνείδησης, διαπιστώνουμε καθημερινά ότι οι προοπτικές είναι απελπιστικές. Αλλά παράλληλα, ανακαλύπτουμε ότι υπάρχουν ελπιδοφόρες νησίδες αμφισβήτησης που θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε μέτωπα αντίστασης. Τα οποία πρέπει να τα χτίζουμε καθημερινά, καθένα μας χωριστά και όλοι μαζί.

Η κρίσιμη σύγκρουση ανάμεσα στον άνθρωπο και το ανθρωποειδές ξετυλίγεται ήδη μπροστά μας. Η νίκη του ανθρώπου θα οριοθετήσει ένα νέο κύκλο ζωής και δημιουργίας που θα τείνει να επιβεβαιώνει την ιστορία. Ο θρίαμβος του ανθρωποειδούς θα ανοίξει ένα ατέλειωτο στάδιο θανάτου, πόνου και καταστροφής που θα σημάνει το τέλος της ιστορίας.

Γι αυτό και θα συνεχίσουμε να εναντιωνόμαστε…

Κλεάνθης Γρίβας

Υ.Γ. Δεν θίγω το ενδεχόμενο της νοθείας, όχι γιατί δεν το θεωρώ πιθανό αλλά γιατί δεν μπορώ να το αποδείξω. Ωστόσο:

Τεχνητή νοημοσύνη

 

Το σκοτεινό πρόσωπο της ελληνικής κοινωνίας

1

Η κατάρρευση των παραδοσιακών αξιών, η έλλειψη ηθικής συστολής και αναστολής, το δόγμα «όλα επιτρέπονται για το εύκολο χρήμα», η διάδοση της τραπ κουλτούρας και των ναρκωτικών και η διασύνδεση με το οργανωμένο έγκλημα γεννούν ασύλληπτα γεγονότα σοκάροντας τους πάντες

Μαμάδες χωρίς συναισθήματα, έτοιμες να σκοτώσουν τα παιδιά τους επειδή απλά θέλουν να εκδικηθούν τον σύζυγό τους, πατεράδες που μπορεί να αντιλαμβάνονται τα χειρότερα αλλά παραμένουν αδιάφοροι και αδρανείς, προτιμώντας την πρόοδό τους στα social media παρά τη φροντίδα των παιδιών τους, έφηβοι απολύτως ασυναισθηματικοί που οργανώνουν και βιντεοσκοπούν χωρίς καμία συστολή βιασμούς συνομηλίκων τους με σκοπό να «ντύσουν» αντίστοιχου περιεχομένου τραγούδια της τραπ που, υποτίθεται, φιλοδοξούν να συνθέσουν, οργανωμένα δίκτυα πορνείας ανηλίκων που επινοούν ευυπόληπτοι, κατά άλλα, πολίτες, ιερωμένοι υπεράνω υποψίας χτίζουν αμαρτωλά δίκτυα πλουτισμού δήθεν στο όνομα της κοινωνικής προσφοράς, αλλεπάλληλα κρούσματα βίας, παραβατικότητας, ασύδοτης συμπεριφοράς και μαζί χιλιάδες ακινητοποιημένοι νέοι πιασμένοι στων ναρκωτικών την πλάνη και τη συμφορά, για τον έλεγχο της αγοράς των οποίων μαίνεται διαρκής πόλεμος συμμοριών, κάτω από τα «άγρυπνα» μάτια της Αστυνομίας και των ποικιλώνυμων συμφερόντων που τα συνοδεύουν.

 

 

Η εγκληματικότητα και το δόγμα της «αυτορρύθμισης»

Κοινό ποινικό και οργανωμένο έγκλημα μαζί με το ευρύτερο οικονομικό μοιάζουν απολύτως συνδεδεμένα, όπως η συνάφεια μεταξύ των εμπλεκόμενων προσώπων προδίδει. Τα τελευταία χρόνια οι εκτελεστές της περιβόητης Greek Mafia σκοτώνουν με άνεση εν μέση οδώ, σίγουροι ότι θα διαφύγουν. Συχνά-πυκνά τα τελευταία τρία χρόνια οργανώνονται και εκτελούνται δολοφονίες μελών συμμοριών και κυκλωμάτων, με τις Αρχές να παρακολουθούν σχεδόν με ικανοποίηση τα «ξεκαθαρίσματα» των νονών της νύχτας, καθώς σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους «το έγκλημα αυτορρυθμίζεται» και δεν χρειάζεται να κάνουν το παραμικρό.

Ορισμένοι θα πουν, και τι με όλα αυτά, πάντα καταγράφονταν, αν μη τι άλλο, περίεργα γεγονότα και κατά καιρούς επίσης το έγκλημα ανθούσε… αλλά ποτέ δεν προσδιόρισε την κοινωνική δυναμική, ποτέ δεν άλλαξε τον ρου της Ιστορίας.

Ωστόσο τούτη τη φορά είναι πολλά τα γεγονότα και ακόμη περισσότερα τα σημάδια, τα οποία συνδεόμενα και αλληλοεπηρεαζόμενα συνθέτουν εικόνα γενικευμένης κοινωνικής παρακμής, υποχώρησης και μιας ιδιάζουσας κοινωνικής μεταλλαγής που δεν έχει προηγούμενο, τουλάχιστον στα μεταπολεμικά χρονικά. Αν προσθέσει μάλιστα κανείς και συνδέσει επίσης τα κρούσματα πολιτικής διαφθοράς, σαν το τελευταίο της νέας, ωραίας και έχουσας τα πάντα στα πόδια της ευρωβουλευτού, το μείγμα γίνεται εκρηκτικό.

 

 

Δραματικές αλλαγές και κοινωνικές δυναμικές

Η αίσθηση που υπάρχει σε κοινωνικούς επιστήμονες και παρατηρητές του ατομικού και συλλογικού μας βίου είναι ότι εκεί έξω συμβαίνουν πρωτοφανή πράγματα, οι διεργασίες και οι μεταλλαγές περισσεύουν ενεργοποιούμενες από ευρύτερες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, οι οποίες έχουν δραματικά αλλάξει, επηρεάζοντας και τις αναπτυσσόμενες κοινωνικές δυναμικές που αν μη τι άλλο θέλουν ενδελεχή μελέτη και αξιολόγηση. Η ελληνική κοινωνία βγήκε από τη γερμανική κατοχή και τον ακολουθήσαντα αδελφοκτόνο πόλεμο καθημαγμένη και κατεστραμμένη. Είχε χάσει εκείνα τα χρόνια σχεδόν το μισό του εθνικού εισοδήματος, πλήθος υποδομών και, το σημαντικότερο, τις καλύτερα εκπαιδευμένες έως τότε γενιές και μαζί ίσως τα δυναμικότερα στρώματά της, εκείνα κυρίως που μεγαλούργησαν και απέδωσαν έργο σπουδαίο στα χρόνια του Μεσοπολέμου. Παρά ταύτα, μπόρεσε να σταθεί στα πόδια της και σιγά-σιγά με τη βοήθεια και των ξένων, των Αμερικανών κυρίως, να χτίσει το δικό της μεταπολεμικό όραμα και όνειρο.

Ο μεταπολεμικός κύκλος ευκαιριών

Υπερσυντηρητικό βέβαια, στηριγμένο στον πολιτικό – θρησκευτικό αυταρχισμό, στην αστυνομοκρατία και στην καταπάτηση των θεμελιωδών ελευθεριών. Παρά ταύτα, το μετεμφυλιακό κράτος, στηριγμένο σε προϋπάρχουσες οικογενειακές αστικές αρχές και εκπαιδευτικές αξίες, «έχτισε» με τον καιρό έναν κύκλο ευκαιριών, προόδου και μοναδικής κοινωνικής κινητικότητας, αντίστοιχου εκείνου που ίσως μόνο στις μεταπολεμικές Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής καταγράφηκε. Βαθμηδόν η μεταπολεμική Ελλάδα, παλεύοντας με τα φαντάσματα του πολέμου, οικοδόμησε μια λιτή ως προς τις ανάγκες και τη διαβίωσή της δυναμική κοινωνία, εντός των βασικών γραμμών της οποίας κυριάρχησαν η εκπαίδευση των παιδιών και ένα όραμα ευημερίας που ήθελε κάθε οικογένεια με το δικό της σπίτι. Το «μάθε, παιδί μου, γράμματα» για να βγεις από τη λασπουριά της υπαίθρου, όπως και εκείνο «ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας» ανεδείχθησαν σε κοινούς ατομικούς και συλλογικούς πόθους και στόχους.

Στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, ανεξαρτήτως των πολιτικών συνθηκών, όλες οι κοινωνικές δυνάμεις συντονίστηκαν στη βάση αυτών των κεντρικών σκοπών και επιδιώξεων. Γύρω από την εκπαίδευση και την οικοδομή ανορθώθηκε η μεταπολεμική Ελλάδα, χτίζοντας ευκαιρίες και ακίνητες αξίες που συνοδεύουν και τις σημερινές γενιές. Δεν είναι τυχαίο ότι η αξία της ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων ξεπερνά τα 700 δισ. ευρώ. Και στη βάση αυτής, όπως και σε εκείνη της πρωτοφανούς κοινωνικής κινητικότητας που πρόσφερε η μαζική εκπαίδευση, στηρίχθηκε και η οικοδόμηση της υπερμεγέθους μεσαίας τάξης.

Στις δύο πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες ξαναχτίστηκε ο σύγχρονος ελληνικός κοινωνικός ιστός, ο οποίος στη διαδρομή των ετών έτεινε να αμφισβητεί τα υπερσυντηρητικά του χαρακτηριστικά, να διαμορφώνει τα δικά του πολιτιστικά αγαθά και δημιουργήματα, να απορροφά βαθμιαία το μαζικό κύμα ελευθερίας και έκφρασης που επικράτησε τότε σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο και να ενσωματώνει βεβαίως τα ευρωπαϊκά δημοκρατικά ιδεώδη, συγκροτώντας με τον καιρό περιβάλλον κοινωνικών αντιθέσεων και μαζί πολιτικών εντάσεων και συγκρούσεων. Η δικτατορία των συνταγματαρχών ήλθε ακριβώς να ανακόψει βίαια την πορεία των πραγμάτων.

 

 

Οι κρίσεις του ’70 και η πολιτική αλλαγή του ’81

Η πρώτη μεγάλη πετρελαϊκή κρίση του 1973, ωστόσο, ήλθε να δώσει καίρια πλήγματα στην επανοικοδομηθείσα ελληνική κοινωνία. Πληθωρισμός, αβεβαιότητες, ανασφάλειες, υψηλό ενεργειακό κόστος και πλήθος άλλων διαρθρωτικών αδυναμιών κλόνισαν το οικοδόμημα, βύθισαν την παραγωγή, οδήγησαν σε υπερχρέωση τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και κατέβαλαν κυρίως τις ισχυρότερες κρατικοδίαιτες και προστατευμένες τότε από τον διεθνή ανταγωνισμό επιχειρήσεις. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1978, η δεύτερη πετρελαϊκή κρίση ήλθε να επιβεβαιώσει τη φθορά και να μετατρέψει το τραύμα σε χαίνουσα πληγή.

Η πολιτική αλλαγή του 1981, με τα προτάγματά της, ήλθε να ανανεώσει και να αναγεννήσει το κλονισμένο ελληνικό μεταπολεμικό κοινωνικό οικοδόμημα, μέσω κυρίως γενικευμένων εισοδηματικών ενισχύσεων, αλλά και μέσω της διευκόλυνσης τμημάτων του πληθυσμού να «ακουμπήσουν» στο κράτος και στο ευρύτερο σύστημα εξουσίας. Ατελής ωστόσο απεδείχθη και εκείνη η απόπειρα αλλαγής. Υπερδιόγκωσε ελλείμματα και χρέη, δεν ευνόησε τις επενδύσεις και, το χειρότερο, καλλιέργησε κουλτούρα επιδοματική, ο λεγόμενος μικροαστικός χυλός απλώθηκε σε όλη τη χώρα αφήνοντας, δυστυχώς, πίσω του αντιλήψεις και ιδέες ήσσονος προσπάθειας. Η χώρα με τούτα και με εκείνα υιοθέτησε εν τέλει τον ευρωπαϊκό στόχο παρότι ταλαντεύθηκε πολλές φορές. Η κοινωνική διαστρωμάτωση πήρε σε εκείνα τα χρόνια μορφή συγκεκριμένη, μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού άλλαξαν στην κυριολεξία ζωή, χωρίς ωστόσο εξασφαλισμένη συνέχεια και διάρκεια. Το στοιχείο της ασυνέχειας χαρακτηρίζει έτσι κι αλλιώς τον εθνικό μας βίο. Σε μια δεκαετία η Ελλάδα είχε καταφέρει να ενταχθεί στην ευρωζώνη, να κινείται στον πυρήνα ενός από τα ισχυρότερα και πιο ζηλευτά διεθνικά συστήματα διακυβέρνησης. Αλλά και πάλι χωρίς τις απαιτούμενες πρόνοιες, χωρίς τις δέουσες προσαρμογές και μεταρρυθμίσεις, αλλά κυρίως χωρίς ανάληψη της εθνικής ευθύνης που αντιστοιχούσε σε αυτή τη συμμετοχή.

Η δεκαετία των ανατροπών και της αποδιάρθρωσης

Κάπως έτσι φτάσαμε στην κρίση του 2009, στην επελθούσα αλλά μηδέποτε επισήμως ομολογηθείσα χρεοκοπία, η οποία αποδιάρθρωσε πλήρως την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Στα δέκα χρόνια της μεγάλης οικονομικής κρίσης μεταξύ 2010 και 2020 μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι χάθηκαν όλα τα ευεργετήματα των προηγούμενων δεκαετιών, η μεσαία τάξη αποδιαρθρώθηκε και μεγάλα τμήματά της κατρακύλησαν στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας, έχοντας προηγουμένως χάσει και τα αβγά και τα καλάθια. Μαζί της επίσης είχε αποδιαρθρωθεί το δημόσιο σχολείο και αμβλυνθεί, αν δεν είχαν απολύτως νοθευτεί, οι έστω συντηρητικές παραδοσιακές οικογενειακές αξίες και δομές που τη συνόδευαν και συγκροτούσαν ένα πλέγμα αυτοσυγκράτησης. Η αίσθηση που υπάρχει είναι ότι τα τελευταία χρόνια τείνει να χαθεί το όποιο μέτρο ηθικής συστολής και αναστολής. Ολα μοιάζουν να επιτρέπονται, όλα φαίνεται ότι μπορούν να γίνουν για το εύκολο χρήμα και την κακώς εννοούμενη καλή ζωή. Ιδιαιτέρως στους κύκλους των φτωχότερων λαϊκών συνοικιών μοιάζει να επικρατεί πραγματικά. Ευνοείται η συγκεκριμένη κουλτούρα από τις επικρατούσες διεθνώς τάσεις της μουσικής, από την πρωτοφανή διάδοση των ναρκωτικών αλλά και από την ανάπτυξη του οργανωμένου εγκλήματος, που πλέον τείνει να λάβει διαστάσεις σαν εκείνες που επικράτησαν στη δεκαετία της Μεγάλης Υφεσης στην Αμερική. Οι κίνδυνοι είναι προφανείς και η πλήρης κοινωνική αποδιάρθρωση είναι μπροστά μας απειλητική. Η σύγκρουση με το οργανωμένο έγκλημα επιβάλλεται να λάβει χαρακτηριστικά εθνικής πολιτικής, όπως και κατά της διάδοσης και διακίνησης των ναρκωτικών να καταστεί κεντρική.

Σύστημα παιδείας που θα δίνει προοπτική διαφυγής

Η φιλελεύθερη εκδοχή των πραγμάτων που θέλει την οικονομία και την κοινωνία αυτορρυθμιζόμενες μέσω της ανάπτυξης και της δημιουργίας πλούτου και αργεί, και δεν αρκεί. Και η κεντροαριστερή που πλανάται ότι με ενισχύσεις και επιδόματα θα λυθούν όλα τα προβλήματα φαντάζει ελλειμματική.

Μια πιο σύγχρονη ιδέα, ένας νέος κύκλος αντιλήψεων και πεποιθήσεων που πραγματικά θα ανυψώνει το σύστημα παιδείας και θα δίνει προοπτική διαφυγής ακόμη και στις πιο ευάλωτες των κοινωνικών ομάδων είναι απαραίτητο να επικρατήσει. Μόνο έτσι η ελληνική κοινωνία θα μπορέσει να ξεφύγει από τον κύκλο της παρακμής και της σαπίλας που την περιβάλλει. Είναι καιρός να τη δουν όλοι κατάματα.. παύοντας να παριστάνουν τους έκπληκτους για όσα γύρω μας συμβαίνουν.

Το Βήμα

ΕΥΡΩΠΗ: Πώς η Αριστερά «έπεσε στην αγκαλιά» του ΝΑΤΟ…

0

 

Η ηθοποιός Αντζελίνα Τζολί με τον γ.γ. του ΝΑΤΟ Γενς Στολντεμπεργκ σε κοινή συνέντευξη το 2018.  Το ΝΑΤΟ προσεταιρίστηκε διασημότητες για να περάσει το μήνυμα ότι εργάζεται υπέρ της ειρήνης, υπέρ των τοπικών ταυτοτήτων, του φεμινισμού, κλπ…

της Lily Lynch*

Τον Ιανουάριο του 2018, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ πραγματοποίησε μια άνευ προηγουμένου συνέντευξη Τύπου με την Αντζελίνα Τζολί. Ενώ το InStyle ανέφερε ότι η Τζολί «φορούσε ένα μαύρο στενό φόρεμα με γυμνούς τους ώμους, ασορτί κάπα και κλασικές (επίσης μαύρες) γόβες», υπήρχε ένας βαθύτερος σκοπός στη συνάντηση: η σεξουαλική βία σε καιρό πολέμου. Το ζευγάρι μόλις είχε συντάξει ένα άρθρο για τον Guardian με τίτλο «Γιατί το ΝΑΤΟ πρέπει να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των γυναικών».

Η χρονική στιγμή ήταν σημαντική. Στο αποκορύφωμα του κινήματος #MeToo, η πιο ισχυρή στρατιωτική συμμαχία στον κόσμο είχε γίνει σύμμαχος των φεμινιστριών.

«Ο τερματισμός της βίας με βάση το φύλο είναι ένα ζωτικό ζήτημα ειρήνης και ασφάλειας, όπως και κοινωνικής δικαιοσύνης», έγραψαν. «Το ΝΑΤΟ μπορεί να είναι ηγέτης σε αυτή την προσπάθεια».

Η μεταστροφή των Σκανδιναβών

Ήταν ένα νέο και προοδευτικό πρόσωπο για το ΝΑΤΟ, το ίδιο το οποίο έκτοτε χρησιμοποιεί για να σαγηνεύσει μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής αριστεράς. Προηγουμένως, στις σκανδιναβικές χώρες, οι Ατλαντιστές έπρεπε να πουλήσουν πόλεμο και μιλιταρισμό σε μεγάλο βαθμό ειρηνιστικά ακροατήρια. Αυτό επιτεύχθηκε εν μέρει παρουσιάζοντας το ΝΑΤΟ όχι ως μια αρπακτική, φιλοπόλεμη στρατιωτική συμμαχία, αλλά ως μια φωτισμένη και «προοδευτική» ειρηνευτική συμμαχία .  Όπως το έθεσε ο Timothy Garton Ash στον The Guardian το 2002, «το ΝΑΤΟ έχει γίνει ένα ευρωπαϊκό κίνημα ειρήνης» στο οποίο μπορούσαμε να δούμε το «Ο Τζων Λένον συναντά τον Τζωρτζ Μπους».

Σήμερα, ωστόσο, μετά τη μεγάλης κλίμακας εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η Σουηδία και η Φινλανδία έχουν εγκαταλείψει τη μακρά παράδοσή τους στην ουδετερότητα και επέλεξαν να γίνουν μέλη. Το ΝΑΤΟ παρουσιάζεται ως μια στρατιωτική συμμαχία – και η Ουκρανία ως πόλεμος – που ακόμη και πρώην ειρηνιστές μπορούν να υποστηρίξουν. Όλοι οι οπαδοί του φαίνεται να τραγουδούν το «Δώσε μια ευκαιρία στον πόλεμο».

«Στρατηγική αφήγηση»

Η εκστρατεία της Τζολί σηματοδότησε μια δραματική στροφή σε αυτό που η Katharine AM Wright και η Annika Bergman Rosamond** αποκαλούν «Η Στρατηγική Αφήγηση του ΝΑΤΟ» με πολλούς τρόπους.

Πρώτον, η συμμαχία αγκάλιασε για πρώτη φορά τη δύναμη των διασημοτήτων, χρησιμοποιώντας την επώνυμη αίγλη τους στο κοινό και την εξαιρετική ομορφιά. Η αστρική δύναμη της Τζολί σήμαινε ότι οι σαγηνευτικές εικόνες από την εκδήλωση έφτασαν σε ένα απολιτικό κοινό με ελάχιστη γνώση του ΝΑΤΟ.

Δεύτερον, η συνεργασία φαινόταν να εγκαινιάζει μια εποχή κατά την οποία τα δικαιώματα των γυναικών, η βία με βάση το φύλο και ο φεμινισμός θα έπαιρναν έναν πιο εξέχοντα ρόλο στη ρητορική του ΝΑΤΟ. Έκτοτε, και ειδικά τους τελευταίους 12 μήνες, γυναίκες ηγέτες, δημιούργημα της τηλεόρασης όπως η πρωθυπουργός της Φινλανδίας, η Σάνα Μάριν , η Γερμανίδα υπουργός Εξωτερικών Ανναλένα Μπάερμποκ και η Πρωθυπουργός της Εσθονίας Κάγια Κάλλας υπηρέτησαν όλο και περισσότερο ως εκπρόσωποι του πεφωτισμένου μιλιταρισμού στην Ευρώπη. Η συμμαχία ενίσχυσε επίσης τους δεσμούς της με τη λαϊκή κουλτούρα, τις νέες τεχνολογίες και τις ταυτότητες.

Και βέβαια, το ΝΑΤΟ ανέκαθεν ασχολούνταν με τις δημόσιες σχέσεις αλλά έχει από καιρό αφοσιωθεί στον πολιτισμό, την ψυχαγωγία και τις τέχνες. Ποιος θα μπορούσε να ξεχάσει το άλμπουμ του 1999 Distant Early Warning από το ηλεκτρονικό δίδυμο Icebreaker International, που ηχογραφήθηκε με χρηματοδότηση από το «NATO arts» και εμπνευσμένο από τους σταθμούς ραντάρ κατά μήκος της Αλάσκας και της βόρειας περιφέρειας του Καναδά που κατασκευάστηκαν για να ειδοποιήσουν το ΝΑΤΟ για ένα επικείμενο σοβιετικό πυρηνικό χτύπημα;

Ή το HQ της ταινίας μεγάλου μήκους του 2007, παραγωγής του τμήματος δημόσιας διπλωματίας του ΝΑΤΟ, που απεικονίζει τη ζωή εντός της συμμαχίας και μια προσομοίωση διπλωματικής απάντησης σε μια κρίση στο φανταστικό κράτος της Σεισμάνια; Αλλά αυτό που κάνει την πιο πρόσφατη στρατηγική στροφή του ΝΑΤΟ τόσο αποτελεσματική είναι ότι κατάφερε να απηχεί τις προοδευτικές τοπικές παραδόσεις και ταυτότητες των υποψηφίων χωρών.

Γερμανοί Πράσινοι: Η κωλοτούμπα

Κανένα πολιτικό κόμμα στην Ευρώπη δεν αποτελεί καλύτερο παράδειγμα της στροφής από τον μαχητικό ειρηνισμό στον ένθερμο φιλοπολεμικό ατλαντισμό από τους Γερμανούς Πράσινους. Οι περισσότεροι από τους αρχικούς Πράσινους ήταν ριζοσπάστες στις φοιτητικές διαμαρτυρίες του 1968. Πολλοί είχαν διαδηλώσει ενάντια στους αμερικανικούς πολέμους. Οι πρώτοι Πράσινοι υποστήριξαν την αποχώρηση της Δυτικής Γερμανίας από το ΝΑΤΟ. Καθώς όμως τα ιδρυτικά μέλη μπήκαν στα πενήντα τους, άρχισαν να εμφανίζονται ρωγμές στο κόμμα που μια μέρα θα το διχοτομούσαν. Δύο στρατόπεδα αρχίζουν να συγχωνεύονται: οι «Realos» είναι οι μετριοπαθείς, πολιτικά πραγματιστές Πράσινοι. Οι «Fundis» ήταν το ριζοσπαστικό και αδιάλλακτο στρατόπεδο. Ήθελαν το κόμμα να παραμείνει πιστό στις βασικές του αξίες ό,τι κι αν γίνει.

Παρελθόν αποτελούν οι μαζικές διαδηλώσεις που οργάνωνε η Αριστερά κατα των αμερικανικών επεμβάσεων και του ΝΑΤΟ. Από τη λήξη του 20ού αιώνα η ευρωπαϊκή Αριστερά έγινε φιλονατοϊκή…

Αναμενόμενο, οι Fundis πίστευαν ότι η ευρωπαϊκή ειρήνη θα εξυπηρετούνταν καλύτερα με την αποχώρηση της Δυτικής Γερμανίας από τη συμμαχία και έτειναν να ευνοούν τη στρατιωτική ουδετερότητα. Εν τω μεταξύ, οι Realos πίστευαν ότι η Δυτική Γερμανία χρειαζόταν το ΝΑΤΟ. Υποστήριξαν μάλιστα ότι η απόσυρση θα δημιουργούσε εκ νέου ζητήματα ασφάλειας στο γερμανικό έθνος-κράτος και υπήρχε κίνδυνος να αναζωπυρώσει τον μιλιταριστικό εθνικισμό. Το ΝΑΤΟ τους ήταν μια μετα-εθνική, κοσμοπολίτικη συμμαχία, που μιλούσε πολλές γλώσσες και κρατούσε πλήθος σημαιών, προστατεύοντας την Ευρώπη από τις πιο καταστροφικές παρορμήσεις της Γερμανίας. Αλλά η ένταξη στο ΝΑΤΟ στο τέλος της ιστορίας ήταν άσχετη με την επανέναρξη του πολέμου από τη Γερμανία, το πιο απαγορευμένο ταμπού μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

«Κλειδί» το Κοσσυφοπέδιο

Το Κοσσυφοπέδιο άλλαξε τα πάντα. Το 1999 – την 50ή επέτειο από την ίδρυση του ΝΑΤΟ – η συμμαχία ξεκίνησε αυτό που η καθηγήτρια Merje Kuus αποκάλεσε «επαγωγική μεταμόρφωση». Από απλή αμυντική συμμαχία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, έγινε ενεργό στρατιωτικό σύμφωνο διάδοσης και υπεράσπισης αξιών, όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατία, η ειρήνη και η ελευθερία πολύ πέρα από τα σύνορα των κρατών μελών της. Ο βομβαρδισμός 78 ημερών του ΝΑΤΟ σε ό,τι είχε απομείνει από τη Γιουγκοσλαβία, φαινομενικά για τον τερματισμό των εγκλημάτων πολέμου που διαπράχθηκαν από τις σερβικές δυνάμεις ασφαλείας στο Κοσσυφοπέδιο, θα μεταμόρφωσε για πάντα τους Γερμανούς Πράσινους.

Σε ένα χαοτικό κομματικό Συνέδριο, τον Μάϊο του 1999 στο Μπίλεφελντ, οι Realos και οι Fundis πολέμησαν σκληρά εξαιτίας των βομβαρδισμών. Ο υπουργός Εξωτερικών των Πρασίνων Joschka Fischer, ο πιο εξέχων Realo, υποστήριξε τον πόλεμο του ΝΑΤΟ. Για αυτό, οι συμμετέχοντες στο συνέδριο τον ψέκασαν με κόκκινη μπογιά. Η πρόταση των Fundis ζητούσε άνευ όρων παύση των βομβαρδισμών, κάτι που θα σήμαινε επίσης την κατάρρευση της κυβέρνησης συνασπισμού Πρασίνων-Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SDP). Η ειρηνευτική πρόταση απέτυχε, συντρίβοντας την αντιπολεμική παράταξη του κόμματος, η οποία θα εγκατέλειπε μαζικά τους Πράσινους. Αποτέλεσμα: Η ήπια αποφασιστικότητα των Realos θριάμβευσε με άνετη διαφορά. Μετά από μια σύντομη παύση, ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας  συνεχίστηκε. Με την κρίσιμη υποστήριξη των Πρασίνων, η Luftwaffe πέταξε πάνω από το Βελιγράδι, 58 χρόνια μετά τον τελευταίο βομβαρδισμό από αέρος της σερβικής πρωτεύουσας***.

Μετά την έναρξη του πλήρους πολέμου στην Ουκρανία, η υπουργός Εξωτερικών των Πρασίνων της Γερμανίας Annalena Baerbock συνέχισε την παράδοση του Fischer, επικρίνοντας τις χώρες με παράδοση στρατιωτικής ουδετερότητας και εκλιπαρώντας τις να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. Επικαλέστηκε  τον στίχο του Ντέσμοντ Τούτου: «Αν είσαι ουδέτερος σε καταστάσεις αδικίας, έχεις επιλέξει την πλευρά του καταπιεστή».

Οι Πράσινοι μάλιστα επικαλέστηκαν ακόμη και τα νεκρά τους μέλη, και μάλιστα την Petra Kelly (+1992), μιας αντιπολεμικής «εικόνας» και για χρόνια υπέρμαχου της μη προσχώρησης. Πέρυσι, η συνιδρύτρια των Πρασίνων Eva Quistorp έγραψε μια φανταστική επιστολή στην Petra Kelly στην εφημερίδα FAZ. Η επιστολή δανείζεται τις ηθικές θέσεις της Kelly και τις αναστρέφει για να δικαιολογήσει την ένταξη των Πρασίνων στον πόλεμο. Η Quistorp θέλει να μας πείσει ότι αν ζούσε σήμερα, θα ήταν υποστηρικτής του ΝΑΤΟ. Απευθυνόμενη στην από καιρό νεκρή Kelly, η Quistorp ισχυρίζεται: «Στοιχηματίζω ότι θα ούρλιαζες ότι ο ριζοσπαστικός ειρηνισμός καθιστά δυνατό τον εκβιασμό».

Φεμινισμός και μιλιταρισμός

Νωρίτερα φέτος, το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας ξεκίνησε επίσης μια νέα «Φεμινιστική εξωτερική πολιτική», το τελευταίο από πολλά ευρωπαϊκά υπουργεία Εξωτερικών που το έκαναν. Αυτός ο νέος προσανατολισμός, που υιοθετήθηκε επίσης από τη Γαλλία, την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο και την Ισπανία, εμφανίζει τον κοσμοπολίτικο μιλιταρισμό με ένα ψεύτικο ριζοσπαστικό φεμινιστικό βερνίκι, ανοίγοντας το πεδίο του πολέμου και της ασφάλειας στους ακτιβιστές των δικαιωμάτων των γυναικών. Οι λογικές φεμινίστριες ηγέτες παρουσιάζονται ως το ό,τι αποκρουστικό για τους αυταρχικούς «ισχυρούς άνδρες».

Η Σουηδία ήταν η πρώτη χώρα που υιοθέτησε μια τέτοια πολιτική το 2014, προβάλοντας τον μακροχρόνιο κρατικό φεμινισμό της στο εξωτερικό και αναλαμβάνοντας μια νέα ηθική στάση στη διεθνή σκηνή. Σε εθνικό επίπεδο, υπήρχαν θετικές ατλαντικές ιστορίες σε γυναικεία περιοδικά. Στο ένθετο “Mama” της σουηδικής εφημερίδας Expressen, που απευθύνεται σε γυναίκες αναγνώστριες, μια συνέντευξη της Angelina Jolie επισήμανε ότι το ΝΑΤΟ μπορεί να προστατεύσει τις γυναίκες από τη σεξουαλική βία σε περιόδους πολέμου. Η Τζολί επεσήμανε επίσης ότι υπάρχει μικρή διαφορά μεταξύ των εργαζομένων στον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας και των στρατιωτών του ΝΑΤΟ, καθώς «έχουν τον ίδιο στόχο: την ειρήνη».

ΝΑΤΟ: Υπεράνω συζήτησης…

Η καθηγήτρια Merje Kuus έχει γράψει ότι η διεύρυνση του ΝΑΤΟ περιλαμβάνει μια στρατηγική «διπλής νομιμοποίησης».

Πρώτον, το ΝΑΤΟ γίνεται φιλικό και σύνηθες, οικείο και καθημερινό,

και δεύτερον, παρουσιάζεται ως άμεμπτο, ζωτικό, απόλυτο ηθικό αγαθό. Το αποτέλεσμα αυτού, λέει, είναι η ταυτόχρονη εξοικείωση και η εξύμνηση του ΝΑΤΟ: γίνεται τόσο μειλίχια γραφειοκρατικό που διαφεύγει από τις συζητήσεις και τόσο «υπαρξιακό και ουσιαστικό» που είναι υπεράνω της συζήτησης. Και αυτή η στρατηγική νομιμοποίησης ήταν εμφανής στην περιορισμένη και αυστηρά ελεγχόμενη συζήτηση για την ευρωατλαντική ένταξη των  σκανδιναβικών χωρών, οι οποίες δεν διεξήγαγαν δημοψηφίσματα για την ένταξη. Μετά από δεκαετίες λαϊκής αντίστασης στη συμμαχία, το ΝΑΤΟ, φαίνεται, είναι υπεράνω της δημοκρατίας. Αλλά όπως γράφει η Kuss, αυτό δεν σημαίνει ότι το ΝΑΤΟ επιβάλλεται σε μια κοινωνία. Μάλλον, στόχος είναι «η ενσωμάτωσή του ευρύτερα στην ψυχαγωγία, την εκπαίδευση και την πολιτική ζωή».

Η απόδειξη είναι παντού. Τον Φεβρουάριο, το ΝΑΤΟ πραγματοποίησε την πρώτη του εκδήλωση ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Ένας νεαρός υπάλληλος της συμμαχίας έγινε μέλος του δημοφιλούς συμβόλου streamer Twitch ZeRoyalViking για να παίξει μεταξύ μας και να συζητήσει επιπόλαια για τον κίνδυνο που εγκυμονεί η παραπληροφόρηση για τη δημοκρατία. Μαζί τους ήταν μια ορειβάτισσα και περιβαλλοντική ακτιβίστρια, η Caroline Gleich. Καθώς τα σύμβολα των αστροναυτών ταξίδευαν με ένα διαστημόπλοιο κινουμένων σχεδίων, μιλούσαν εγκωμιαστικά για το ΝΑΤΟ. Στο τέλος η εκδήλωση μετατράπηκε σε μια προσπάθεια στρατολόγησης: ο υπάλληλος της συμμαχίας μίλησε για τα οφέλη της δουλειάς του και ενθάρρυνε τους θεατές να αυμβουλεύονται τον ιστότοπο του ΝΑΤΟ για ευκαιρίες εργασίας σε τομείς όπως η γραφιστική και η επεξεργασία βίντεο.

Η εκδήλωση ήταν μέρος της εκστρατείας του ΝΑΤΟ «Προστατέψτε το Μέλλον». Φέτος περιελάμβανε διαγωνισμό γραφικών μυθιστορημάτων για νέους καλλιτέχνες. Η συμμαχία έχει επίσης φλερτάρει δεκάδες παράγοντες επιρροής με συχνούς επισκέπτες του TikTok, του YouTube και του Instagram και τους έφερε στα κεντρικά γραφεία στις Βρυξέλλες. Άλλοι παράγοντες επιρροής στάλθηκαν στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ πέρυσι στη Μαδρίτη, όπου τους ζητήθηκε να δημιουργήσουν περιεχόμενο για το κοινό τους.

Απόλυτη κυριαρχία

Η ευρωπαϊκή Αριστερά ήταν απόλυτα συνεπαρμένη από αυτό το θέαμα. Ακολουθώντας τον δρόμο των Γερμανών Πράσινων, τα μεγάλα αριστερά κόμματα έχουν εγκαταλείψει τη στρατιωτική ουδετερότητα και την αντίθεση στον πόλεμο και τώρα υπερασπίζονται το ΝΑΤΟ. Είναι μια εκπληκτική ανατροπή.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η ευρωπαϊκή αριστερά οργάνωσε μαζικές διαδηλώσεις με τη συμμετοχή εκατομμυρίων ανθρώπων ενάντια στον μιλιταρισμό υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και την ανάπτυξη πυραύλων Pershing-II και πυραύλων κρουζ από το ΝΑΤΟ στην Ευρώπη. Σήμερα, δεν έχουμε πια παρά μια κενή ριζοσπαστική ρητορική. Ενώ στην Ευρώπη δεν υπάρχει πια σχεδόν καμία αντίθεση στο ΝΑΤΟ και η συμμαχία εκτείνεται πέρα από τον ευρω-ατλαντικό χώρο, η ηγεμονία της είναι πλέον σχεδόν απόλυτη.

*Η Lilly Lynch ζει στο Βελιγράδι και είναι συνιδρύτρια και αρχισυντάκτρια του περιοδικού BALKANIST.

 

**Το άρθρο τους στο περιοδικό Review of International Studies με τίτλο «NATO’s Strategic Narratives: Angelina Jolie and the alliance’s celebrity and visual turn» (Στρατηγική αφήγηση του ΝΑΤΟ: Η Aντζελία Τζολί και η οπτική στροφή της συμμαχίας στις διασημότητες), ήταν για τον αρχισυντάκτη το καλύτερο άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό το 2021 και το 2022.

***Οι βομβαρδισμοί των Δυτικών στη Σερβία αποφασίστηκαν τον Μάρτη του 1999. Ως αφορμή αποτέλεσε η διαροή ενός βουλγαρικού εγγράφου περί σχεδίου της Σερβίας, με το όνομα Πέταλο, για εθνοκάθαρση των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου. Το σχέδιο κυκλοφόρησε στη Δύση με το όνομα Potkova, που είναι η βουλγαρική ονομασία του Πέταλου και όχι η σερβική που είναι potkovica. Ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο καθοδηγήθηκε από την πλειοψηφία των «αριστερών» κυβερνήσεων. Περισσότερα: Le plus gros bobard de la fin du XXe siècle, Le Monde Diplomatique, April 2019.

 

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://unherd.com/2023/05/how-nato-seduced-the-european-left/

 

Αρ. Μιχαηλίδης: Καλά, δεν σας είπαμε και Χάνι του Πάντζιαρου

0

Τελευταία Ενημέρωση: 23 Μαΐου 2023, 11:54
  Άριστος Μιχαηλίδης   

Έκπληκτοι δήλωναν χτες στις τηλεοράσεις η υπουργός Δικαιοσύνης και ο κυβερνητικός Εκπρόσωπος, διότι, έλεγαν, κάποιοι απαιτούσαν από αυτούς να παρέμβουν στη Δικαιοσύνη για την υπόθεση του Κούρδου αγωνιστή Κενάν Αγιάς. Αλλοίμονο, έλεγαν, να παρεμβαίναμε στην δικαστική εξουσία! Αλλοίμονο να έπαιρνε τηλέφωνο ένας υπουργός τους δικαστές και να τους έλεγε τι να αποφασίσουν!

Πραγματικά, είναι εμείς που εκπλησσόμαστε με όσα λένε. Διότι, προσπαθούν να παρουσιάσουν ένα πολιτικό ζήτημα, όπως και τα πολιτικά επιχειρήματα όσων ασκούν κριτική για την δίωξη του Αγιάς, ως θέμα θεσμών και εξουσιών. Ουδείς ανέμενε να παρέμβουν στους δικαστές. Αλλά, πριν φτάσει η υπόθεση στους δικαστές είναι η Αστυνομία που συνέλαβε τον Αγιάς, δεν τον συνέλαβαν οι δικαστές. Και στα δικαστήρια είναι η Εισαγγελία που παρουσιάστηκε για να στηρίξει την δίωξη της Γερμανίας. Η Εισαγγελία εκπροσωπούσε την Κυβέρνηση όταν επιχειρηματολογούσε για να πείσει τους δικαστές ότι ο Αγιάς είναι πράγματι τρομοκράτης και πρέπει να εκδοθεί στην Γερμανία.

Δηλαδή, η Κυβέρνηση τον έστειλε στο δικαστήριο, υποστήριξε το αίτημα και τα επιχειρήματα της Γερμανίας, και τώρα οι κυβερνήτες κάνουν τις αθώες περιστέρες και τα ρίχνουν όλα στους δικαστές και στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης μας. Μα, προς θεού, από πού ως πού να παρέμβουμε στο έργο της Δικαιοσύνης!!! Ακούγονται τόσο αθώοι, τόσο αγνοί προστάτες των θεσμών. Μα, ήδη κάνατε την παρέμβασή σας, μέσω της Αστυνομίας και της Εισαγγελίας, όταν παρουσιάσατε την υπόθεση στα δικαστήρια, κυρίες και κύριοι.

Ακόμα και οι «κατηγορίες», που ήρθαν από τη Γερμανία και στηρίχθηκαν από την κυπριακή κυβέρνηση, φανερώνουν την αδικία σε βάρος αυτού του ανθρώπου. Διότι, η υπουργός Δικαιοσύνης μιλούσε στις τηλεοράσεις για ποινικά αδικήματα εναντίον του, ενώ στην απόφαση του δικαστηρίου αυτό που αναφέρεται είναι ότι το ΡΚΚ είναι «ομάδα με τρομοκρατικό προσανατολισμό», αλλά όχι σύμφωνα με το κυπριακό κράτος, αλλά σύμφωνα με το γερμανικό. Το δικαστήριο αναφέρεται στην περιγραφή του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (ΡΚΚ) «όπως αυτό αντιμετωπίζεται στη Γερμανία», λέει, και περιγράφεται η δράση του PKK, «που αναμφίβολα περιλαμβάνει ποινικά αδικήματα, όπως η χρήση όπλων και εκρηκτικών σε επιθέσεις όπου σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν πρόσωπα».

Μα, πού έγιναν αυτές οι επιθέσεις; Στη Γερμανία; Έγινε πουθενά στην Ευρώπη κάποια τρομοκρατική επίθεση από Κούρδους; Γίνονται επιθέσεις στο Κουρδιστάν όπου οι Κούρδοι διεξάγουν απελευθερωτικό αγώνα και όχι τρομοκρατία. Αλλά, εμείς δεχόμαστε ότι αυτό είναι ποινικό αδίκημα. Γίνεται «χρήση όπλων και εκρηκτικών» όταν οι Κούρδοι προσπαθούν να σωθούν από τις επιθέσεις και τις σφαγές του τρομοκρατικού κράτους της Άγκυρας. Διότι, οι Κούρδοι δεν είναι της δικής μας θεωρίας του «σφάξε με αγά μου ν΄ αγιάσω». Αντιστέκονται και αγωνίζονται για να σωθούν. Ε, όχι να τους βαφτίζουμε και τρομοκράτες για να ικανοποιηθεί η Γερμανία και η σύμμαχος της!

Άσε που για τον Κενάν Αγιάς έλεγαν κάποιοι ότι οι Γερμανοί τον ζητούν και για «ξέπλυμα χρήματος» κι έδιναν την εντύπωση ότι ο άνθρωπος είναι κανένας απατεώνας, όπως αυτούς που μάθαμε τα τελευταία χρόνια που έμπλεξε η Κύπρος με το ξέπλυμα. Ποιο είναι το ξέπλυμα; Βρήκαμε μια αναφορά στην απόφαση του δικαστηρίου. Ήταν, λέει, στέλεχος και ασκούσε επιρροή σε άλλα στελέχη και «βρισκόταν σε τακτική προσωπική επαφή μαζί τους και τους έδιδε οδηγίες για το έργο που θα έκαναν».

Ποιο ήταν το έργο; Τα λέει το δικαστήριο: «Οργάνωση εκδηλώσεων προπαγάνδας της οργάνωσης και συναντήσεις όπου ο Εφεσείων περισυνέλεγε όσο το δυνατό περισσότερους συμμετέχοντες». Άκου πράματα! Οργάνωναν εκδηλώσεις και ο Κενάν μάζευε όσο περισσότερους μπορούσε. Ε, ιδού η απόδειξη, είναι τρομοκράτης! Ξεκάθαρα. Και το ξέπλυμα; Λέει: «Ως υπεύθυνος του Βορείου Ρήνου, ο Εφεσείων, είχε ανάμειξη στη συλλογή δωρεών προς την οργάνωση με το να εποπτεύει τη διαδικασία συλλογής».

Μάζευε δωρεές για τον απελευθερωτικό τους αγώνα, όπως έκαναν άλλοι πριν πολλά χρόνια για τον δικό μας απελευθερωτικό αγώνα, κι εμείς τον δικάσαμε για «ξέπλυμα χρήματος». Αίσχος. Ξανά και ξανά.

philenews.com

Μαρία Μαγγιώρου: Και μια ανορθόδοξη ερμηνεία για την ψήφο του «λαού»

2

της Μαρίας Μαγγιώρου*

Σύμφωνα με την, μη-πολιτική, δυτικότροπη σκέψη μας,  ο λαός δεν έχει την έννοια του συλλογικού Εμείς της Κοινωνίας αλλά της μάζας των ψηφοφόρων.

Και, βεβαίως, η ίδια η δημοκρατία δεν έχει το νόημα της κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά της πολιτικής «διαδικασίας» με τυπική αντιπροσώπευση των ιδιωτών στο δημόσιο, στο «κράτος». Δηλαδή «δημοκρατία» σημαίνει την κυριαρχία των μηχανισμών του «κράτους», η οποία είναι εξ ορισμού αντίθετη προς την κυριαρχία του λαού. Με άλλα λόγια, η «εκπορνευμένη» Δημοκρατία είναι μια ολιγαρχία που νομιμοποιείται μέσω της «αντιπροσωπευτικότητας της καθολικής ψήφου».

Επειδή στη μνήμη του ελληνικού λαού υπάρχει η Σημασία της Κοινωνίας, η ψυχή του παραμένει ζωντανή. Το ίδιο ζωντανή παραμένει επομένως και η κληρονομημένη (μέσω των Σημασιών της γλώσσας του) Σοφία του. Ενώ όμως συχνά ομολογούμε τα περί λαϊκής σοφίας, έχουμε χάσει την πίστη μας στην αληθινή ύπαρξη του ελληνικού Εμείς. Δεν μας αφήνει η δυτικότροπη-απολίτευτη σκέψη μας να συνειδητοποιήσουμε ότι τα αποτελέσματα των εκλογών οφείλονται στο ασώματο σώμα των πολιτών, στο απρόσωπο Είναι της Κοινωνίας.

Χάνουμε τον χρόνο μας και προπαντός τον προσανατολισμό μας προς το Αληθινό και το Δίκαιο όσο ερμηνεύουμε τα εκλογικά αποτελέσματα σαν να ήταν εκλογικευμένες αποφάσεις του σάρκινου εκλογικού σώματος. Τις κοινωνικές επιλογές (όχι τα politics) τις κάνει μια συλλογική ψυχή και η ψυχή δεν καταλαβαίνει από εγκεφαλικές ερμηνείες της πραγματικότητας. Η ψυχή καταλαβαίνει μόνο από Νοήματα-Παραστάσεις περί του όμορφου και του άσχημου, περί του Ναι και του Όχι. Η δε ικανότητα του «θεωρείν» της ελληνικής Σοφίας σημαίνει ότι η ελληνική Κοινωνία ως σύνολο (όχι τα συγκεκριμένα άτομα) διαθέτει την Ορθή Γνώση του επίσταμαι: του να βλέπεις τα πράγματα από ψηλά, από το ψυχικό-υπαρξιακό επίπεδο του Καθολικού Είναι.

Η ελληνική Κοινωνία παραμένει υπαρκτή, μολονότι η «κοινωνική αυτονομία» καταπολεμήθηκε για να αντικατασταθεί από ένα υποτελές στις Μεγάλες Δυνάμεις δυτικόστροφο Κράτος «Νέο-Ελλήνων». Απειλήθηκε από τη δολοφονία του Καποδίστρια, αυτή τη χαίνουσα, ακόμα ανοικτή, πληγή. Δεν απειλήθηκε από τον θεσμό της βασιλείας, η οποία ήταν μια σοφή επιλογή αφού δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα για την αναγνώριση της ελληνικής Κοινωνίας. Όπως και τώρα, ο σοφός ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα διεθνούς αναγνώρισης παρά μέσω ενός ηγέτη ισότιμου με τους άλλους στα μάτια του διεθνούς παιχνιδιού.

Τι κι αν το κόμμα της ΝΔ έχει σαλπάρει για τα πελάγη της παγκοσμιοποίησης; (από τη δεξιά-τύπου αμερικανικού ρεπουμπλικανισμού πήγε στον εκσυγχρονισμό-τύπου αμερικανικού φιλελευθερισμού). Τι κι αν ο Κ. Μητσοτάκης συμμερίζεται την ίδια Woke κουλτούρα με τον Σύριζα; (από τις αξίες του καθολικού Είναι, το τρίπτυχο Οικογένεια-Πατρίδα-Εκκλησία, πήγε στην απαξίωση του όντως Είναι). Από τη στιγμή που η ελληνική Κοινωνία εκτοπίστηκε από ένα υπόδουλο Κράτος, δεν υπάρχει πολιτικός που να μην υποκύπτει δουλοπρεπώς στις επιταγές των αφεντικών μας. Και, από τη στιγμή που όλες οι παρατάξεις κατάντησαν «προοδευτικές» (δηλαδή υπέρ του μηδενισμού λαών και αξιών, αφού αυτό επιτάσσει ο σημερινός ατομικισμός-θετικισμός των Ισχυρών), ο λαός σκέφτηκε ελληνικά-πολιτικά-αριστοτελικά: «τα ελάχιστα ληπτέον των κακών». Όχι με την έννοια που το διατυπώνει ο Ρωμαίος Πλαύτος στο «μη χείρον βέλτιστο», επειδή δεν πρόκειται για αποφάσεις στο επίπεδο του ρεαλισμού. Αλλά με το νόημα που έχει το «μηδέν αγάζειν» στον Αισχύλο: «Ας φυλαχτώ από τη συμφορά, από το κακό, το πιο λίγο να έχω (το βέλτερον κακού) και ας επέλθει δίκαιη κρίση (δίκα δίκας έπεσθαι) για να λυτρωθώ» (Ικέτιδες 105201073).

Σίγουρα, θα παραμείνει ο Μπλίνκεν στη θέση του εκλεγέντος αντιπροσώπου του ελληνικού λαού. Το τραπεζικό και το νατοϊκό σύστημα (μαζί με τη φαρμακοβιομηχανία) θα αποφασίζουν για τις τύχες μας. Τα προβλήματα αυτά είναι διεθνή και λύνονται μόνο σε διεθνές επίπεδο. Η ελληνική Κοινωνία μπορεί μόνο να αποφασίσει για την αξιοπρεπή επιβίωσή της. Και η απόφαση αυτή αγνοεί κάθε λέξη από τα politics του κομματικού συστήματος. Πολιτικά-αριστοτελικά, δεν είναι άδικοι όλοι όσοι πράττουν κάτι άδικο, δεν είναι η διάπραξη της μιας ή της άλλης πράξης που αυτό που θα μας επιτρέψει να κάνουμε τη διάκριση μεταξύ του δίκαιου και του άδικου πολιτικού. Το να είναι κανείς άδικος σημαίνει κάτι καθολικό ενώ μια συγκριμένη αδικία. «Δεν είναι κανείς άδικος με μια άδικη πράξη, όπως δεν είναι κλέφτης παρόλο ότι έκλεψε, ούτε είναι μοιχός, παρόλο ότι διέπραξε μοιχεία, κάτι επιμέρους» (Ηθικά Νικομάχεια, 1134a-1134b).

Για τη λαϊκή ελληνική Σοφία, ο Λόγος είναι το Δίκαιο: ‘Γλώσσα δε σ’έχω για σπαθί, δε σ’ έχω για τουφέκι, Σ’ έχω να κλαις το δίκιο σου, να κλαις το μερτικό σου’. Αριστοτελικά-πολιτικά, ο άνθρωπος έχει τον Λόγο για να δηλώνει τι είναι συμφέρον και το βλαβερό, τι είναι δίκαιο και τι άδικο (Πολιτικά, 1253a).

*Πολιτική Επιστήμων

Η «στρατηγική» διείσδυση της Ανοικτής Κοινωνίας του Τζορτζ Σόρος στον Αραβικό Κόσμο

0

Έκθεση που αποκαλύπτει το στρατηγικό περίγραμμα του Ιδρύματος Ανοικτής Κοινωνίας του Τζορτζ Σόρος για τον αραβικό κόσμο μετά την «Αραβική Άνοιξη» είχε δημοσιευτεί από το DC Leaks το 2016 από το παράρτημα του Ιδρύματος στο Αμμάν της Ιορδανίας.

Σύμφωνα με αυτήν  υπογραμμίζεται  η αποτελεσματικότητα των σχεδίων της Οργάνωσης από το αραβικό περιφερειακό γραφείο του Ιδρύματος.

Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι ο ιδρυτής του ιδρύματος, Τζορτζ Σόρος, έκανε δωρεά 25 εκατομμυρίων δολαρίων στην προεκλογική εκστρατεία της πρώην υπουργού Εξωτερικών (Χίλαρι Κλίντον) κατά την εκλογική διαδικασία του 2016.

Ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν και συμφωνήθηκαν στην έκθεση είναι ο «κατακερματισμός» των υφιστάμενων αραβικών οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών.

Το προσχέδιο στρατηγικής 2014-2017 του περιφερειακού γραφείου του Ιδρύματος αναφέρει ότι το επίκεντρο είναι η αντίθεση «της πιθανότητας μετάβασης στο χάος ή στον επαναυταρχισμό», που περιγράφεται στο κείμενο ως «η σημαντικότερη πρόκληση που αντιμετωπίζει η περιοχή».

Το αραβικό περιφερειακό γραφείο του Ιδρύματος (στο Αμμάν)  ενεργοποιήθηκε με την έναρξη της «Αραβικής Άνοιξης», την οποία χαρακτηρίζει «σημείο καμπής».

Μετά την ενεργοποίηση του γραφείου, αυτό συμβαίνει και στην Τυνησία, την πρώτη χώρα όπου ο πρόεδρος ανατράπηκε κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, όπου το ποσό των ατομικών επιχορηγήσεων και ο συνολικός όγκος των επιχορηγήσεων αυξήθηκαν επειγόντως, σύμφωνα με τη στρατηγική της οικοδόμησης συμμαχίας με κορυφαίους τοπικούς και περιφερειακούς οργανισμούς για την παροχή τεχνικής υποστήριξης και χρηματοδότησης σε αναδυόμενες ομάδες και πρωτοβουλίες, μετά την ενεργοποίηση του γραφείου. Καταγράφεται ότι κατά τη διαδικασία άνοιξε γραφείο και διευρύνθηκαν τα «χνάρια» στην περιοχή.

Στόχος ο Αραβικός Σύνδεσμος

«Μέσα σε μια δεκαετία, ο Αμερικανοεβραίος δισεκατομμυριούχος, Τζορτζ Σόρος, δημιούργησε 54 ΜΚΟ στην Τυνησία. Είναι αυτές μια παράλληλη κοινωνία των πολιτών που ανταγωνίζονται τις τοπικές ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στο φως της ημέρας με μέτρια κεφάλαια σε σύγκριση με τις ενώσεις του Σόρος», γράφει η tunisie-telegraph.com

Ο Αραβικός Σύνδεσμος φαίνεται να είναι μεταξύ των στόχων των Ιδρυμάτων Ανοιχτής Κοινωνίας. Η έκθεση αποκαλεί τον Αραβικό Σύνδεσμο «την πιο δυσλειτουργική και αναποτελεσματική περιφερειακή οργάνωση στον αραβικό κόσμο» και αναφέρει ότι το αραβικό περιφερειακό γραφείο του ιδρύματος «καλεί για άμεση συμμετοχή στη μεταρρύθμιση του Αραβικού Συνδέσμου ως οργανωτή των μη κυβερνητικών οργανώσεων».

Η ένταξη του Ιδρύματος στην περιοχή με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις που υποστηρίζει υπό την ομπρέλα του αραβικού περιφερειακού γραφείου καταδεικνύει την πρωτοβουλία του να εδραιώσει την επιρροή του όχι μόνο σε μία χώρα αλλά και σε περιφερειακή διάσταση.

Η έκθεση περιγράφει πώς το περιφερειακό γραφείο του ιδρύματος απάντησε «άμεσα και κρυφά» στις ταραχές, αναπτύσσοντας ελπίδες για δημοκρατική μετάβαση μέσω του Ταμείου Arab Transitions (ATS), που ξεκίνησε το 2011 ως άμεση απάντηση στο αυξανόμενο κύμα διαμαρτυριών.

Η στρατηγική των τριών κατηγοριών

Η στρατηγική χωρίζει την εστίαση του ιδρύματος στον αραβικό κόσμο σε τρεις κατηγορίες:

Η πρώτη κατηγορία είναι χώρες όπου η μεταβατική περίοδος δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί.

Αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει τον Λίβανο , την Ιορδανία , το Μαρόκο και την Αλγερία.

(Για την Αλγερία, το «μάλλον» έχει σχολιαστεί) ιδία πρωτοβουλία».

Η δεύτερη κατηγορία, που αποτελείται από τη Συρία , την Υεμένη και την Παλαιστίνη , ονομάζεται «επαναστατικές» ή «συγκρουσιακές» κοινωνίες.

Στην τρίτη κατηγορία, η Λιβύη, που χτυπήθηκε από την «Αραβική Άνοιξη», Τυνησία και Αίγυπτος .

Αυτές οι χώρες ονομάζονται μεταβατικές χώρες: «Τα καθεστώτα έχουν ανατραπεί αλλά χώρες όπου η πρόοδος της ανοιχτής κοινωνίας υπόκειται σε νέες προκλήσεις και παλιές απειλές».

Παρέμβαση σε Συρία και Παλαιστίνη

Η έκθεση αναφέρει ρητά τα σχέδια του ιδρύματος να παρέμβει στη Συρία και την Παλαιστίνη για τη δημιουργία ενός «δικτύου περιφερειακής βοήθειας προσανατολισμένου στα ανθρώπινα δικαιώματα», μετά τα σχέδια του ιδρύματος να δημιουργήσει μια «ανεξάρτητη κοινότητα πολιτικής» σε χώρες σε μεταβατικό στάδιο, όπως η Αίγυπτος και η Τυνησία, σύμφωνα με στόχος του είναι «να εξασφαλίσει τη μετάβαση σε μια ελεύθερη και ανοιχτή κοινωνία».

Παρά τον ισχυρισμό του ιδρύματος για καταπολέμηση του αυταρχισμού, καμία χώρα του Κόλπου δεν αναφέρεται στην έκθεση. Η εστίαση είναι πάντα στις χώρες που αναφέρονται παραπάνω.

Το Ίδρυμα Ανοικτής Κοινωνίας οραματίζεται τη χρήση μεγάλων αναδυόμενων πολιτιστικών ιδρυμάτων και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων.

Πως πρέπει να κινηθεί στον αραβικό κόσμο

Θεωρείται το βασικό και ουσιαστικό σημείο μιας ολιστικής «μετάβασης» που ξεκινά με την ανοικοδόμηση νομικών, πολιτιστικών και σχετικών με τα ΜΜΕ πλαισίων, θεσμών, υποδομών.

Αναφέρονται τέσσερις βασικοί τομείς: «γυναίκες», «δικαιώματα » , «μέσα ενημέρωσης» και «τέχνες».

Σημειώνεται ότι αυτοί οι τομείς είναι « περιοχές δέσμευσης» όπου το περιφερειακό γραφείο μπορεί να αναπτύξει κοινωνικές πλατφόρμες για να επεκτείνει την επιρροή του.

Στη στρατηγική μετά το 2014, αναφέρεται ότι η κύρια εστίαση του περιφερειακού γραφείου είναι το Αραβικό Ταμείο για τις Τέχνες και τον Πολιτισμό (AFAC).

Αυτός ο περιφερειακός χρηματοδότης τεχνών με έδρα τη Βηρυτό έχει αναφερθεί πολλές φορές.

Η AFAC, η οποία είναι ένας υποδειγματικός τύπος οργανισμού στην περιοχή και το εύρος της εμβέλειάς της και μία από τις βασικές ομάδες με επιρροή του περιφερειακού γραφείου, ορίζεται ως ο ισχυρότερος εταίρος.

«Τζορτζ Σόρος: O πυρσός των παγκόσμιων συγκρούσεων», αναφέρει η αραβική StepNews

 

Με το Αραβικό Ινστιτούτο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της AFAC, το Κέντρο για τις Γυναίκες της Αραβίας για Εκπαίδευση και Έρευνα και το Ινστιτούτο του Καΐρου για την Έρευνα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, «προάγουν τις αξίες της ανοιχτής κοινωνίας… μια ισχυρή παρουσία στην περιοχή, με το πλεονέκτημα του επωφελούμενου από μια καλή θεσμική ικανότητα και δύναμη». Σημειώνεται ότι το ίδρυμα προσέλκυσε το ενδιαφέρον εξαιτίας αυτού του στόχου.

Οι νομικοί οργανισμοί, από την άλλη πλευρά, περιγράφονται ως σημαντικοί εταίροι στην ανάπτυξη «στρατηγικής αντιδικίας, χρήσης μέσων ενημέρωσης και εκστρατείας» μέσω «παρακολούθησης» των στόχων τους για την επίτευξη «μεταβατικής δικαιοσύνης».

Μεταξύ αυτών των βασικών οργανισμών είναι το Legal Agenda και το PILNet (Public Interest Law Initiative in Transitional Societies) με έδρα τη Βηρυτό, το οποίο δημιουργήθηκε στο Πανεπιστήμιο Columbia και ιδρύθηκε στη Βουδαπέστη το 2002 για το μετασοβιετικό μπλοκ.

Όλοι οι τομείς εστίασης που επισημαίνονται στην έκθεση είναι οι πολιτικοί δεσμοί και η εισαγωγή του καθεστώτος στη «διαδικασία μετάβασης» ανατρέποντας τις συνταγματικές και νομικές δομές των αραβικών κρατών.

Με εργατικά έργα όπως το Transition in Policymaking Project (TiPP), το καθεστώς των ΗΠΑ επιδίωξε να οργανώσει αυτόματα κάθε εναλλακτική που μπορεί να προκύψει στη χαοτική Λιβύη, Αίγυπτο και Συρία μετά την «Αραβική Άνοιξη».

Το ίδρυμα επαίνεσε την εξέλιξη των γεγονότων ως εξής:

 «Για πρώτη φορά στη μνήμη, οι πολίτες των αραβικών χωρών έχουν σημαντικό λόγο στη δημόσια πολιτική και οι νομικές μεταρρυθμίσεις βρίσκονται στο δρόμο σε χώρες όπως η Τυνησία, η Αίγυπτος και η Λιβύη».

Το TiPP που υποστηρίζεται από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, το οποίο υποστηρίζει τις μη κυβερνητικές οργανώσεις που υποστηρίζονται από τα Open Society Foundations για να καλύψει το κενό πολιτικό πλαίσιο στην περιοχή, καταδεικνύει ξεκάθαρα την πρόθεσή του να χρησιμοποιήσει τέτοιες οργανώσεις ως άμεσο μέτωπο για επιχειρήσεις πληροφοριών.

Σύμφωνα με την έκθεση, το TiPP στοχεύει να καταστήσει τα Ιδρύματα Ανοιχτής Κοινωνίας και τις μη κυβερνητικές οργανώσεις που υποστηρίζει «τους πιο καταρτισμένους παράγοντες στη διαδικασία χάραξης πολιτικής και τη δυναμική στις χώρες-στόχους».

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης

Πέραν του ότι είναι ένας από τους τέσσερις κύριους τομείς εστίασης, τα μέσα ενημέρωσης έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη χάραξη πολιτικής και τις μεταβατικές πρωτοβουλίες του ιδρύματος.

Σημειώνεται ότι τα ΜΜΕ θα λειτουργήσουν ως εργαλείο παρατήρησης και διαμορφωτής γνώμης, με ιδιαίτερη έμφαση στην ανάδειξη «ανεξάρτητων ραδιοτηλεοπτικών φορέων» στη μεταπολεμική Λιβύη και τη Συρία.

Περιφερειακά δίκτυα όπως το Arab Reporters for Investigative Journalism, που ιδρύθηκε το 2005, ή το Ίδρυμα Maharat με έδρα τον Λίβανο, που ιδρύθηκε το 2006, χαρακτηρίζονται ως κύριες πλατφόρμες για την αναμόρφωση της σκηνής των μέσων μετά τη σύγκρουση και την αναμόρφωση μιας τοπικής αφήγησης σύμφωνα με τους στόχους της Δύσης για την προώθηση της «δημοκρατίας», αντίστοιχα.

Η έκθεση περιγράφει το πρόβλημα των περιφερειακών μέσων ενημέρωσης ως «τον έλεγχο των γενικά από τα συμφέροντα των κρατών και των κυβερνήσεων», που λέει ότι εμποδίζει την «επιτυχία μιας δημοκρατικής μετάβασης».

Τα μέσα ενημέρωσης αποτελούν ουσιαστικό συστατικό για τη δημιουργία συναίνεσης σχετικά με την καταστροφή των αραβικών κρατών, έτσι ώστε να είναι εξασφαλισμένη η επιτυχία των πρωτοβουλιών αλλαγής καθεστώτος μέσω του ήπιου πολέμου.

Ένας από τους σημαντικότερους εταίρους των Open Society Foundations στο μέτωπο των μέσων ενημέρωσης είναι το Ford Foundation. Το Ίδρυμα συνεργάζεται επίσης με οργανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως το European Endowment for Democracy, το οποίο ιδρύθηκε το 2013 ως «ανεξάρτητο» συμπλήρωμα των δραστηριοτήτων χρηματοδότησης των μέσων ενημέρωσης των Open Society Foundations.

Αυτή η συνεργασία μεταξύ των χρηματοδοτούμενων από την Ευρωπαϊκή Ένωση «ανεξάρτητων» μετώπων ιδρυμάτων και των Open Society Foundations, που αποτελεί μέτωπο για τα συμφέροντα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, αντικατοπτρίζεται άμεσα στην ίδρυση του Daraj Media το 2017 και στη συνεχιζόμενη χρηματοδότηση του Legal Agenda.

Θα θέλαμε να αναφέρουμε δύο ακόμη οργανισμούς που έλαβαν χρηματοδότηση από το Open Society Foundations και την εταιρική σχέση European Endowment for Democracy: το Megaphone News, που ιδρύθηκε το 2017 και κέρδισε μεγάλη δημοτικότητα το 2019, και το Al Hudood, το χιουμοριστικό έντυπο που ιδρύθηκε το 2013, η οποία άρχισε να δημοσιεύει μια αγγλική έκδοση το 2020.

Al Akhbar

—

The Hellenic Information Team

https://echedoros.blog/2023/05/21/%ce%b7-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b7%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b4%ce%b9%ce%b5%ce%af%cf%83%ce%b4%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%b9%ce%ba%cf%84%ce%ae/

Philippine army head sees China threat ‘every day in South China Sea’

0

“Whenever we fly in our own territorial waters, we are challenged by the Chinese, challenged because they say we are in their territory, when in fact it is our territory,” Lt. Gen. Romeo Browner, commanding general of the Philippine Army said.

LANPAC 2023 — While China was not officially a topic during the three-day conference in Honolulu on “emerging changes to warfare,” the people’s republic cast a very long shado.

“The Philippines is facing the threat every day in South China Sea. The threat is real for us, because every day our fishermen are pushed away from our Exclusive Economic Zone,” Lt. Gen. Romeo Browner, commanding general of the Philippine Army, told several hundred attendees. “Whenever we fly in our own territorial waters, we are challenged by the Chinese, challenged because they say we are in their territory, when in fact it is our territory.”

A key asset for the relatively small, if all too experienced, Philippine military in such cases to respond is the ability to use multilateral exercises for strategic messaging. The first two audiences for such displays are the Philippines’ own troops and then the broader community, whose support they need.

“The third audience,” Browner said, “would be, of course, the enemy. We are giving them the impression that we are united together as nations and, if push comes to shove, then we are ready. We are ready to fight them together.”

That idea, messaging to adversaries that any fight would include a wide range of allies and partners, has been a theme for US officials of late, both from a strategic and tactical perspective. On the tactical side, Breaking Defense asked the head of Army Futures Command, Gen James Raimey, what two systems were most needed to improve Indo-Pacific deterrence.

“Since you asked me, the command and control system, right? We need to get going faster. Interoperability is great, but we need to be integrated. We need to be able to move information so we can take full advantage of the coalition partners and the joint force. And we’ll figure that out,” he said, emphasizing that his response was his opinion and not official Army position. “We are getting better at that but we couldn’t do it right now. But the unrealized potential of algorithmic warfare and leveraging technology at the speed of combat is probably the clear number one, and number two would be a tie between protection and sustainment.”

The protection element is not, Raimey said, “all about kinetics. It’s about deception. It’s about small groups who have the advantage of land-based fires, as it’s easier to move and hide than it is is in other domains.”

The sustainment and logistics issues were a regular topic of conversation throughout LANPAC, which seems natural given the vast distances of the Indo-Pacific.

The US Army’s aviation side just wrapped up an exercise explicitly designed to test data sharing with allies on the future battlefield. And during the next Talisman Saber exercise — the largest ever, held on its tenth anniversary — a key part of the exercise will be a new “joint logistics command,” Gen. Charles Flynn, head of US Army Pacific, said Tuesday. He said it will be the first one deployed and it will be used to test “new and innovative ways to sustain the joint force across the vast distances of the Pacific.”

The exercise, to be held in July and August, will boast almost double the number of troops involved in 2021, with approximately 30,000 military personnel. Fiji, Indonesia, Japan, South Korea, New Zealand, Papua New Guinea, Tonga, France, United Kingdom, Canada and Germany and, of course, the United States, will take part. The Philippines, Singapore and Thailand plan to attend as observers.

This photo taken on April 23, 2023 shows a member of the Philippine coast guard vessel BRP Malabrigo manning his post while being shadowed by a Chinese coast guard ship at Second Thomas Shoal in the Spratly Islands in the disputed South China Sea. (Photo by TED ALJIBE/AFP via Getty Images)

https://breakingdefense.com/2023/05/philippine-army-head-sees-china-threat-every-day-in-south-china-sea/?

Κ. Γρίβας: Εκλογές 21 Μάϊου 2023: Ανάμεσα στις Louis Vuitton-Original και τις Louis Vuitton-Μαϊμούδες

0

Κλεάνθης Γρίβας

22 Μαϊου 2023

Ο Bertolt Brecht, σχολιάζοντας καυστικά την εξέγερση της 17ης  Ιουνίου 1953 (δύο μήνες μετά τον θάνατο του Στάλιν) κατά την οποία οι εργάτες του Ανατολικού Βερολίνου εξεγέρθηκαν καταγγέλλοντας τους εξοντωτικούς ρυθμούς εργασίας στα εργοστάσια και απαιτώντας την παραίτηση της κομμουνιστικής κυβέρνησης που είχε επιβάλλει η Σοβιετική Ένωση στην Ανατολική Γερμανία, εξέγερση που καταστάληκε με ιδιαίτερη σκληρότητα από τα σοβιετικά στρατεύματα (πράγμα που επαναλήφθηκε το 1956 με την καταστολή της εξέγερσης του λαού της Ουγγαρίας), έγραψε:

Η ΛΥΣΗ

«Μετά την εξέγερση της 17ης Ιουνίου 1953,
ο γραμματέας της Ένωσης Συγγραφέων
διένειμε φυλλάδια στην Stalinallée.

Σ’ αυτά διαβάζαμε, ότι ο Λαός, από δικό του φταίξιμο
έχασε την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης
και τώρα μόνο αν διπλασιάσει τις προσπάθειές του
θα μπορέσει να την ξανακερδίσει.
Μήπως όμως θα ήταν πιο απλό για την κυβέρνηση,
να διαλύσει τον Λαό
και να εκλέξει έναν άλλο;»

[Η Stalinallée μετονομάστηκε σε Karl-Marx-Allee το 1961]

Εάν ο Brecht ζούσε στη σημερινή Ελλάδα, θα διαπίστωνε ότι ο κίνδυνος δεν προέρχεται από την εξέγερση του λαού αλλά από την καταψήφιση ή την υπερψήφιση της εκάστοτε συμπολίτευσης και (της ομογάλακτής της) δήθεν «αντιπολίτευσης», και θα έγραφε ότι μοναδική λύση είναι «να διαλυθεί ο νυν “λαός” και να αντικατασταθεί από ένα νέο»!

Γιατί λοιπόν όλοι απορούν που ο νυν “λαός” προτίμησε τις Louis Vuitton-Original από τις  Louis Vuitton-Μαϊμούδες;

Εκλογές 2023: «Και τώρα τι κάνουμε στα εθνικά θέματα»; Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος σχολιάζει το αποτέλσμα

1

Πολλά μπορεί κανείς να γράψει για το εκλογικό αποτέλεσμα της 21ης Μαΐου, αποτέλεσμα της σύγκλισης βαθιών «αντικειμενικών» τάσεων (οικονομικών, κοινωνικών, δημογραφικών, γεωπολιτικών) και της πολιτικής της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και των υπολοίπων πολιτικών δυνάμεων («υποκειμενικός παράγοντας»).

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 21ης Μαΐου άφησε την Ελλάδα χωρίς αντιπολίτευση, αυτοκίνητο χωρίς φρένο.

Το αποτέλεσμα συνιστά εκ των πραγμάτων, αν όχι επιδοκιμασία, πάντως άφεση αμαρτιών για τα μεγάλα σκάνδαλα της κυβέρνησης, γεγονός που οδηγεί σε ηθική κατάπτωση της χώρας. Χωρίς αξιοπρέπεια είναι αδύνατο σε έναν κοινωνικό ή εθνικό σχηματισμό να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Αποσυντίθεται.

Το αποτέλεσμα αφήνει τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα, τους ανθρώπους που απειλείται η πρώτη τους κατοικία, αυτούς που δεν μπορούν να απευθυνθούν στην ιδιωτική περίθαλψη ανυπεράσπιστους στο έλεος των αρπακτικών.

Κι αυτό τη στιγμή που έρχεται πιθανότατα ένα καινούριο οικονομικό τσουνάμι απέξω και μας ζητάνε κρίσιμες παραχωρήσεις κυριαρχίας στο Αιγαίο.

Τι πρέπει να γίνει;

Πρέπει – και πρέπει για λόγους εθνικούς προπάντων, όχι πολιτικούς ή παραταξιακούς, για λόγους βιωσιμότητας του κοινωνικού σχηματισμού, για να αποκτήσει ξανά λίγη από τη χαμένη ισορροπία της η χώρα – η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ να απευθύνει μια έκκληση για τη δημιουργία ενός ενιαίου μετώπου και στις επόμενες εκλογές και στους αγώνες που θα ακολουθήσουν αναπόφευκτα για την υπεράσπιση του ελληνικού λαού και της χώρας του.

Οι ευθύνες της ηγεσίας αυτής είναι τεράστιες και βαρύτατες και πρέπει να αναζητηθούν, μετά όμως τις επόμενες εκλογές. Μια μεγάλη δημοκρατική συζήτηση, χωρίς απολύτως κανένα αποκλεισμό πρέπει να αρχίσει στους κόλπους της ευρύτερης αριστεράς και όλων των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων, για το τι έφταιξε, γιατί φτάσαμε ως εδώ κλπ. Αλλά μετά.

Τώρα προέχει να δοθεί η εκλογική μάχη για να αποτραπεί όσο το δυνατόν η κοινοβουλευτική παντοδυναμία της Δεξιάς του κ. Μητσοτάκη, για να υπάρξει ένα αντιστάθμισμα στην επικίνδυνη παντοδυναμία της. Άλλωστε δεν είναι τόσο η Δεξιά που θριάμβευσε, κέρδισε μόλις 100.000 ψήφους εν σχέσει με τις προηγούμενες εκλογές. Είναι η Αριστερά που συνετρίβη, με τον ΣΥΡΙΖΑ να χάνει 700.000 ψηφοφόρους και ένα τεράστιο ποσοστό του εκλογικού σώματος να έχει μονίμως όπως φαίνεται αποσυρθεί από την εκλογική σύγκρουση.

Και να οργανωθεί ταυτόχρονα ένα μέτωπο αγώνα στη βάση, κατά των πλειστηριασμών, στα νοσοκομεία, με την προετοιμασία για τη δημιουργία ενός ευρύτατου δικτύου καταναλωτικών συνεταιρισμών κλπ.

Η μάχη πρέπει να δοθεί γύρω από έναν μικρό αριθμό σαφών αξόνων, που θα μπορούσαν για παράδειγμα να είναι η απαγόρευση πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, η τιμαριθμική αναπροσαρμογή του κατώτερου μισθού, η επανεθνικοποίηση της ΔΕΗ και των σιδηροδρόμων, η διακοπή περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεων, για άμεσα μέτρα στήριξης του ΕΣΥ. Ο κατάλογος είναι ενδεικτικός για να δώσω μια ιδέα του τι εννοώ. Σημασία έχει κυρίως τα μέτρα που προτείνονται να είναι σαφή και συνεκτικά.

Έχει κρίσιμη σημασία για την εμβέλεια μιας τέτοιας χειρονομίας το πρόγραμμα να περιλάβει την πλήρη και κατηγορηματική άρνηση οποιασδήποτε συζήτησης θεμάτων κυριαρχίας στα νησιά του Αιγαίου και του δικαιώματος στην άμυνά τους. Τα ζητήματα αυτά πρέπει να τεθούν δημοσίως ως όροι προς την Άγκυρα, η άρση δηλαδή των εδαφικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο και κάθε ένστασης ως προς τη στρατιωτικοποίηση των νησιών, πριν από οποιαδήποτε συζήτηση για παραπομπή των διαφορών στη Χάγη. Να ζητηθεί και από την κυβέρνηση να το δηλώσει αυτό με σαφήνεια και δημοσίως, στο εσωτερικό και διεθνώς.

Στην πλατφόρμα μιας τέτοιας συνεργασίας πρέπει επίσης να συμπεριληφθεί η αποφασιστική αντίθεση σε κάθε περαιτέρω συνέχιση και κλιμάκωση της οιασδήποτε εμπλοκής της Ελλάδας στον πόλεμο της Ουκρανίας και οποιασδήποτε περαιτέρω αποστολής οπλισμού στο Κίεβο. Η θέση αυτή επικροτείται από τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Οι θέσεις που έχει κατά καιρούς υπερασπίσει τμήμα της ηγεσίας της αριστεράς στα εθνικά θέματα και το ζήτημα των προσφύγων και των «ανοιχτών συνόρων» έχουν προκαλέσει τεράστια σύγχυση στον πληθυσμό και έχουν διχάσει τον ίδιο τον κόσμο της αριστεράς. Παρόλο που η πολιτική της Δεξιάς δεν είναι διαφορετική, κατάφερε να «ενοχοποιεί» για αυτά την αριστερά. Ας αφεθούν εκτός κύριας πολιτικής ατζέντας. Όπως καλό θα είναι να αφεθούν εκτός πολιτικού ανταγωνισμού άλλες δύσκολες μεταρρυθμίσεις, που η κοινωνία δεν έχει ακόμα συζητήσει και προκαλούν μεγάλες συγκρούσεις. Για όλα τα πράγματα υπάρχει ο χρόνος να συζητηθούν ώριμα και σοβαρά και να γίνουν δεκτά ή να απορριφθούν.

Αυτό που τώρα προέχει είναι η αποτροπή μιας κοινωνικής και εθνικής καταστροφής, η αποτροπή της παγίωσης ενός αντιδημοκρατικού καθεστώτος, η σωτηρία της χώρας.

Κανονικά, όλες οι πολιτικές δυνάμεις της υπόλοιπης πλην ΣΥΡΙΖΑ αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ πρέπει να συμφωνήσουν με μια τέτοια πλατφόρμα. Βέβαια αν κρίνουμε από τα λόγια και την έκφραση των ηγετών του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ μοιάζει το μόνο που τους ενδιαφέρει να είναι πώς θα «κατατροπώσουν» τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι το τι θα γίνει στη χώρα. Αγαλλίαση μοιάζει να τους κατέλαβε χθες με την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, έστω κι αν αυτή η κατάρρευση δεν οδηγεί στην άνοδο μιας «συνεπούς» (κατά τη γνώμη τους) «αριστεράς» ή «σοσιαλδημοκρατίας», αλλά στην άνοδο μιας παντοδύναμης νεοφιλελεύθερης δεξιάς, που αναθεωρεί επί τα χείρω τις παραδοχές της μεταπολιτευτικής Δεξιάς των Καραμανλήδων.

Ένα τέτοιο μέτωπο μπορεί να περιλάβει και την πέραν του ΣΥΡΙΖΑ αριστερά (Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου και μικρότερες κινήσεις). Ακόμα κι αν αυτό όμως δεν θελήσουν να το κάνουν, που πρέπει αν ενδιαφέρονται για τον ελληνικό λαό και όχι μόνο για τον εαυτό τους, οι τελευταίες αυτές κινήσεις τουλάχιστο ας ενωθούν να μπούνε στη Βουλή. Θα είναι και μια χρήσιμη εκπαίδευση στην αναγκαία τιθάσευση του εγωισμού.

Αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν πάρει μια τέτοια πρωτοβουλία και αν οι άλλες οργανώσεις της αριστεράς δεν συμφωνήσουν θα χρεωθούν μια καινούρια, βαρύτερη προδοσία κατά του ελληνικού λαού.

https://www.militaire.gr/ekloges-konstantakopoulos/

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΑΜΠΡΑΚΗ

6

του Κλεάνθη Γρίβα

Θεσσαλονίκη 22 Μαΐου 1963

Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΔΕΝ «ΕΠΕΣΕ»

(όπως αναφέρεται στη δυσανάγνωστη πινακίδα που «κοσμεί» την… πίσω πλευρά του μνημείου του στην συμβολή των οδών Βενιζέλου και Ερμού στη Θεσσαλονίκη, διαστρέφοντας την ιστορική αλήθεια)

ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ

Κλεάνθης Γρίβας

22 Μάϊου 1998

https://www.grivas.info/politikes-dolofonies/80-22-1963

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  1. Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ
  2. ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
    1) Το ημερολόγιο του ζόφου
    2) Δηλώσεις Γ. Παπανδρέου και Κ. Καραμανλή
  3. ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΟΙ
    1) Δικαστική Χούντα
    2) Αξιωματικοί που τελούσαν υπό κατηγορία
    3) Αξιωματικοί που δεν τελούσαν υπό κατηγορία
  4. Η ΔΙΚΗ
    1. Οι δικαστές
    2. Οι Ένορκοι
    3. Αγόρευση Εισαγγελέα Παύλου Δελαπόρτα
    4. Η απόφαση
  5. ΜΕΤΑ ΑΠΟ 35 ΧΡΟΝΙΑ (1998): ΜΝΗΜΕΙΟ ΛΑΜΠΡΑΚΗ
    1. Μια πινακίδα που διαστρέφει την ιστορική μνήμη
    2. Μια πινακίδα που αποκαθιστά την ιστορική μνήμη
    3. Αντίδραση του ΚΚΕ: Υπέρ της διαστροφής της μνήμης
    4. Δήλωση του προέδρου της ΕΔΑ στη Ι. Πασαλίδη στη Βουλή (1961)
    5. Γιώργος Βότσης: Ανήκει στην Ιστορία (Ελευθεροτυπία, 23-5-1998)
    6. Εφημ. BONUS: Τώρα θα κοιμάται εν… ειρήνη (24-5-1998)
    7. Βίκτωρ Νέτας: Πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία (Ελευθεροτυπία, 25-5-1998)
  6. ΠΙΝΑΚΕΣ
  7. Πολιτικές δολοφονίες στη Θεσσαλονίκη
    2. Ιστορικό φόντο των πολιτικών δολοφονιών
  8. Το Μετεμφυλιακό παρακράτος στην Ελλάδα
    4. ΠΑΡΑΝΟΜΑ Όργανα του Παρακράτους (Αντικομμουνιστική Επιτροπή – ΙΔΕΑ)
    5. ΝΟΜΙΜΑ Όργανα του Παρακράτους (ΚΥΠ – Εθνική Ασφάλεια)
    6. ΝΟΜΙΜΕΣ Παρακρατικές Οργανώσεις
    7. ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΕΣ & ΣΤΕΛΕΧΗ Παρακρατικών Οργανώσεων
  9. Παρακρατικές Οργανώσεις ΝΕΟΛΑΙΑΣ
  10. Ακροδεξιές Οργανώσεις (νεοφασιστικές & φιλοβασιλικές)
    10. Μυστικές Επιχειρήσεις: Stay Behind (Gladio/Προβιά) του NATO / CIA
  11. ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ
  12. Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

«Σήμερα, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης»

Εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας

Από την απελευθέρωσή της μέχρι το 1967, η Θεσσαλονίκη, αναδείχθηκε σε αδιαμφισβήτητη πρωτεύουσα των πολιτικών δολοφονιών και των οξύτερων ταξικών συγκρούσεων, κυρίως εξαιτίας της καθαρότητας που είχε η ταξική της διαστρωμάτωση.

Όλες οι πολιτικές δολοφονίες που έγιναν στη Θεσσαλονίκη ήταν προϊόν της συνεργασίας της κρατικής εξουσίας με τον υπόκοσμο, από την οποία γεννήθηκε το παρακράτος, ένας ιδιότυπος «θεσμός» που δραστηριοποιείται πέραν των ορίων της νομιμότητας (με καθοδηγητικά όργανα που απαρτίζονται από κρατικούς αξιωματούχους και εκτελεστικά όργανα που στρατολογούνται από τον υπόκοσμο), και λειτουργεί ως εγγυητής της υφιστάμενης εξουσιαστικής τάξης πραγμάτων.

Η ιστορία κινείται σε δύο επίπεδα: Ένα εμφανές, που το βλέπουν και το ζουν όλοι. Και ένα αφανές, γνωστό σε λίγους μυημένους που κινούν τα νήματα της πολιτικής ζωής.

Στο αφανές επίπεδο, η ελληνική ιστορία των δύο πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών σφραγίστηκε ανεξίτηλα από δύο πολιτικές δολοφονίες:

▪ Τη δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ στις 8 Μαΐου 1948.

▪ Τη δολοφονία του Έλληνα βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη στις 22 Μαΐου 1963.

▪ Η δολοφονία του Τζορτζ Πολκ σηματοδότησε την αρχή μιας διεργασίας που οδήγησε στην εμπέδωση της αμερικανοκρατίας και του μετεμφυλιακού κράτους του τρόμου στην Ελλάδα.

▪ Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη σηματοδότησε την έναρξη της διαδικασίας του ξεφτίσματος αυτού του καθεστώτος υποτέλειας και καταπίεσης.

▪ Η δολοφονία του Πολκ καθόρισε το πολιτικό κλίμα μέσα στο οποίο διαμορφώθηκε η πρώτη μεταπολεμική γενιά.

▪ H δολοφονία του Λαμπράκη προσδιόρισε την πολιτική της ενηλικίωση.

Στις 22 Μαΐου 1963, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, 51 ετών, υφηγητής της ιατρικής, βαλκανιονίκης, μαχητικός ειρηνιστής και ανεξάρτητος βουλευτής της Αριστεράς (εκλέχθηκε ως ανεξάρτητος συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ στη Β’ Πειραιώς), δολοφονήθηκε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, με την εναρμονισμένη δράση του κράτους, του παρακράτους και του υποκόσμου.

Κατά τις 100 ώρες του ψυχορραγήματος του Γρηγόρη Λαμπράκη στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, ο ελληνικός λαός ξεπέρασε τους φόβους που του καλλιεργούσε μεθοδικά επί 15 χρόνια η συνδυασμένη δράση των ορατών συνταγματικών και των αόρατων εξω-συνταγματικών κέντρων εξουσίας: Της αμερικανικής πρεσβείας, του υποτελούς «ελληνικού» κράτους και του παρακράτους.

Εκείνες τις ώρες, που βιώθηκαν ως «στιγμή της αλήθειας», η ελληνική κοινωνία συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να διεκδικήσει κάποια στοιχειώδη δικαιώματα στη ζωή και την ελευθερία, ενάντια στο πολύμορφο πλέγμα των αμερικανοκρατούμενων θεσμών και μηχανισμών που επιδίωκαν να την καθηλώσουν στο ρόλο μιας τριτοκοσμικής αποικίας.

Κάτω από την επίδραση αυτής της συλλογικής συνειδητοποίησης, ήταν φανερό ότι οποιαδήποτε τρομοκρατική δράση του κράτους και του παρακράτους, θα αναβίωνε γεγονότα παρόμοια μ’ αυτά του Μάη του 1936.

Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη πυροδότησε εσωτερικές πολιτικές διεργασίες που καθιστούσαν αδύνατη τη συνέχιση της ύπαρξης του ιδιότυπου ημιφασιστικού αυταρχικού μετεμφυλιακού κράτους, που οικοδομήθηκε επί Αλέξανδρου Παπάγου (Ελληνικός Συναγερμός, 1952-1955) και Κων/νου Καραμανλή (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση, ΕΡΕ, 1955-1963), το οποίο εξασφάλιζε την αποικιακό έλεγχο της χώρας από τις ΗΠΑ.

Μέσω αυτών των διεργασιών, η ελληνική κοινωνία διεκδίκησε το ξεπέρασμα των συνεπειών του εμφυλίου πολέμου (που της επέβαλαν οι «προστάτες» της) και τον εκδημοκρατισμό της. Και η Ουάσινγκτον απάντησε με την καταφυγή στην ανοικτή στρατιωτική δικτατορία, δοκιμάζοντας το «χιλιανό μοντέλο» σε μια ευρωπαϊκή χώρα, έξι χρόνια πριν το εφαρμόσει στη Χιλή, με απείρως πιο βάρβαρο και θηριώδες τρόπο.

Οι πρωταγωνιστές του κράτους και του παρακράτους που δολοφόνησαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη, είχαν δύο κοινά χαρακτηριστικά που καθόριζαν το βαθμό της ομοιότητας και της αλληλεξάρτησής τους:

  1. Όλοι τους σχεδόν είχαν σταδιοδρομήσει στο κλίμα του δοσιλογισμού: Είχαν υπηρετήσει τους κατακτητές και διασώθηκαν από τις ποινικές και ηθικές συνέπειες της προδοσίας τους μόνο χάρη στο γεγονός ότι, με ευθύνη των ξένων δυνάμεων και του ελληνικού πολιτικού κόσμου, η Ελλάδα σύρθηκε σ’ ένα ανθρωποβόρο εμφύλιο πόλεμο, από τον οποίο αναδείχθηκε η αμερικανοκρατία ως κυρίαρχο στοιχείο στο διακανονισμό των υποθέσεων του τόπου. Κι’ αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να είναι «δικαιωμένο» αφ’εαυτού, οτιδήποτε γινόταν στο όνομα του «αντικομουνισμού».
  2. Όλοι τους είχαν αναγάγει την εθνικοφροσύνη σε κερδοφόρα, η οποία τους επέτρεπε να μεταμορφώνουν το προδοτικό και δοσιλογικό παρελθόν τους σε ύψιστη εθνική «προσφορά» και (μέσω του επαγγελματικού αντικομουνισμού) να διασφαλίζουν τα προς το ζην και να μετέχουν στη νομή της εξουσίας σε διάφορα επίπεδα.

Όπως επισήμανε ο αείμνηστος εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας, κατά την αγόρευσή του στη δίκη των δολοφόνων του Λαμπράκη, το Δεκέμβριο 1966:

«Οι μηχανισμοί που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη, αποτελούνται από κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δοσιλογικής λευχαιμίας… από κακοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες και από άλλους φτωχούς διαβόλους… Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα αναμενόταν βοήθεια και σ’ αυτά θα ανατιθόταν σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση «της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων», κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του Γιοσμά που αναγράφονται πίσω από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη… Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;»

Mετά τον πόλεμο και την αναπόφευκτη κατάρρευση της παραδοσιακής αποικιοκρατίας, η ανατέλλουσα αμερικανική νέο-αποικιοκρατία, προκειμένου να επιβάλλει και να εμπεδώσει την κυριαρχία της στη ζώνη της επιρροής της, έπρεπε:

  1. Να εξουδετερώσει τα λαϊκά στρώματα που είχαν χειραφετηθεί μέσα από την εμπειρία της συμμετοχής τους στην Αντίσταση.
  2. Να διαμορφώσει ένα νέο στρώμα ντόπιων αποικιακών διαχειριστών, πράγμα που προϋπέθετε την παλινόρθωση της παλιάς πολιτικής τάξης (που η Αντίσταση είχε βάλει στο περιθώριο), τη χρησιμοποίηση των δυνάμεων που είχαν συνεργαστεί με τους κατακτητές και τη συνεργασία με τον υπόκοσμο.

Στην κατεύθυνση αυτή, μεθοδεύτηκε η συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών και του οργανωμένου εγκλήματος, που οι δραστηριότητές τους αλληλο-επικαλύπτονται στ’ όνομα της αντιμετώπισης του «κομμουνιστικού κινδύνου». Κι αυτό συντέλεσε στον αμοιβαίο μετασχηματισμό τους:

Μέσα απ’ αυτή τη συνεργασία, το οργανωμένο έγκλημα πολιτικοποιείται διαμέσου της εξυπηρέτησης πολιτικών στόχων που του τίθενται από τις μυστικές υπηρεσίες (όπως το σπάσιμο των απεργιών, οι βιαιότητες σε βάρος της αριστεράς και η διάπραξη πολιτικών δολοφονιών), και οι μυστικές υπηρεσίες εγκληματοποιούνται, χρησιμοποιώντας τα μέσα του οργανωμένου εγκλήματος.

Όπως συνέβη κατά την πρώτη μεταπολεμική περίοδο σε όλες τις εξαρτημένες χώρες, έτσι και στην Ελλάδα (που πέρασε εν μια νυκτί από την Αγγλοκρατία στην Αμερικανοκρατία), η νέα τάξη πραγμάτων οργανώθηκε έχοντας ως πυρήνα της την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα, γύρω από την οποία ενεργοποιούνταν οι δοτές εξουσίες των Ανακτόρων, της κυβέρνησης (Αλέξανδρος Παπάγος, Κωνσταντίνος Καραμανλής), του κρατικού μηχανισμού, των ενόπλων δυνάμεων, των σωμάτων ασφαλείας, της οικονομίας, της δικαιοσύνης, των μυστικών υπηρεσιών, των παρακρατικών συμμοριών και του υπόκοσμου.

Όλο αυτό το πλέγμα της εξάρτησης και της ανομίας, θρυμματίστηκε στις 22 Μαΐου 1963, με την άνανδρη δολοφονία του ανεξάρτητου βουλευτή της αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη από το σκοτεινό μηχανισμό που συγκροτούσαν τα «κοινωνικά βυθοκορημάτα», η ηγεσία των ενόπλων βραχιόνων του κράτους (χωροφυλακή, αστυνομία, ΚΥΠ, ΛΟΚ) και οι επαγγελματίες φονιάδες της «Επιχείρησης Stay Behind» (Gladio) της CIA, που εξειδικεύτηκε στα καθ’ ημάς ως «Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά».

Κλεάνθης Γρίβας

  1. ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
  1. Το Ημερολόγιο του ζόφου
22-05-1963 Δολοφονείται στη Θεσσαλονίκη, ο ανεξάρτητος βουλευτής της αριστεράς Γρηγόρης Λαμπράκης από το παρακράτος (συνεργασία της αστυνομίας με αποβράσματα του υπόκοσμου)
24-05-1963 Τέλος της προανάκρισης
25-05-1963 Ο ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης αναλαμβάνει την υπόθεση.
27-05-1963 Απολογούνται οι δύο φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας, οι υποκοσμιακοί Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης και Σπύρος Γκοτζαμάνης.
27-05-1963 Το περίφημο «δημοσιογραφικό τρίκυκλο» Γιάννης Βούλτεψης (Αυγή), Γιώργος Μπέρτσος (Ελευθερία), και  Γιώργος Ρωμαίος (Βήμα, Νέα), πρωτοστατεί στις έρευνες για την αποκάλυψη της συνομωσίας.
27-05-1963 Μεταφορά της σορού του Λαμπράκη από το ΑΧΕΠΑ στο Σταθμό.
28-05-1963 Πάνδημη κηδεία του Λαμπράκη στην Αθήνα.
30-05-1963 Προφυλακίζονται οι δύο φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας, Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης και Σπύρος Γκοτζαμάνης.
08-06-1963 Ο αρεοπαγίτης Αθ. Γεωργίου υποβάλλει το πόρισμά του.
11-06-1963 Η εφημερίδα «Νίκη» (Δ. Λιβανός) προαναγγέλλει θέμα Καραμανλή
18-06-1963 Ο Κ. Καραμανλής αναχωρεί στη Ζυρίχη. Η κυβέρνηση παραιτείται. Σχηματίζεται νέα υπό τον Παναγιώτη Πιπινέλη. Υπουργός δικαιοσύνης ο Β. Σακελαρίου, αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου.
16-07-1963 Συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται ο δοσίλογος Ξενοφών Γιοσμάς και ο υπομοίραρχος Εμμανουήλ Καπελώνης.
23-07-1963 Θυελλώδης συζήτηση στη βουλή για τη δολοφονία του Λαμπράκη.
30-07-1963 Οι αξιωματικοί της χωροφυλακής παραπέμπονται στο ανακριτικό συμβούλιο.
14-09-1963 Με σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα, συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται οι αξιωματικοί της χωροφυλακής Μήτσου, Καμουτσής, Διαμαντόπουλος (για συνέργεια στη δολοφονία) και Παπατριανταφύλλου (για κατάχρηση εξουσίας). Μετά από ένα μήνα αποφυλακίζονται με απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών.
30-10-1963 Ο ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης τελειώνει τον πρώτο κύκλο των ανακρίσεων.
3-11-1963 Εκλογές: Ήττα της ΕΡΕ. Νίκη της «Ένωσης Κέντρου».
22-11-1963 Το ανακριτικό συμβούλιο επιβάλλει ποινή «πρόσκαιρης παύσης» στους αξιωματικούς της χωροφυλακής Μήτσου, Καμουτσή, Δόλκα, Διαμαντόπουλο, Σέττα, Παπατριανταφύλλου.
09-12-1963 Ο Κ. Καραμανλής φεύγει ξαφνικά στο Παρίσι με το όνομα «Τριανταφυλλίδης», αφήνοντας την ηγεσία της ΕΡΕ στον Παν. Κανελλόπουλου.
16-02-1964 Εκλογές: Νίκη της «Ένωσης Κέντρου» (53% των ψήφων)
06-03-1964 Θάνατος του βασιλιά Παύλου από καρκίνο. Τον διαδέχεται ο γιος του Κωνσταντίνος.
21-09-1964 Τελειώνουν οι ανακρίσεις για την υπόθεση Λαμπράκη.
29-11-1964 Τρομοκρατική δράση των μυστικών υπηρεσιών στο Γοργοπόταμο

(πολύνεκρη έκρηξη κατά τον εορτασμό της επετείου).

28-12-1964

 

Δημοσιεύεται το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών.

Ο εισαγγελέας Στέλιος Μπούτης ασκεί έφεση.

18-05-1965 Ο εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας υποβάλλει τις προτάσεις του στο Συμβούλιο Εφετών, υιοθετώντας τα περισσότερα σημεία της έφεσης του εισαγγελέα Στέλιου Μπούτη.
9-06-1965 Ο μετέπειτα δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος οργανώνει σαμποτάζ-μαϊμού στον Εβρο. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΕΔΑ, Ηλίας Ηλιού προειδοποιεί τη βουλή ότι «επέρχεται δικτατορία».
18-06-1965

 

Ο προφυλακισμένος υπομοίραρχος Εμμανουήλ Καπελώνης με υπόμνημά του επιβεβαιώνει το σχέδιο οργάνωσης «αντισυγκεντρώσεων».
17-07-1965 Τα Ανάκτορα ανατρέπουν την κυβέρνηση με πολιτικό πραξικόπημα. Πρωτοστατεί ο Κων/νος Μητσοτάκης, που έμελε να περάσει στην ιστορία ως «αποστάτης»

 

  1. Δηλώσεις Γ. Παπανδρέου και Κ. Καραμανλή

23 Μαΐου 1963

Δήλωση Γεωργίου Παπανδρέου, αρχηγού της Ένωσης Κέντρου:

«Η Ένωση Κέντρου καταγγέλλει τον αρχηγό της ΕΡΕ Κωνσταντίνο Καραμανλή ως ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη. Ο κ. Καραμανλής προβαίνει στην οργάνωση τρομοκρατικών ομάδων δια τα εγκλήματα των οποίων βεβαίως καθίσταται ηθικός αυτουργός».

Απάντηση Κων/νου Καραμανλή, πρωθυπουργού, αρχηγού της ΕΡΕ:

«Με τη σημερινή του δήλωση, ο Γ. Παπανδρέου θα ντρέπεται εις όλη του τη ζωή».

Ανταπάντηση Γεωργίου Παπανδρέου, αρχηγού της Ένωσης Κέντρου:

«Ο κ. Καραμανλής προβαίνει στην οργάνωση τρομοκρατικών ομάδων δια τα εγκλήματα των οποίων βεβαίως καθίσταται ηθικός αυτουργός. Θα πρέπει δια τούτο όχι μόνο να εντρέπεται αλλά και να λογοδοτήσει ενώπιον του Λαού και της Δικαιοσύνης».

  1. ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΟΙ
  2. Δικαστική Χούντα: Ανώτατοι Δικαστικοί που έγιναν Υπουργοί της Χούντας
ΚΟΛΛΙΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ, εισαγγελέας  Αρείου Πάγου («Πρωθυπουργός»)

ΚΑΛΑΜΠΟΚΙΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ.  («Υπουργός» Παιδείας)

ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ («Υπουργός» Βιομηχανίας)

ΡΟΖΑΚΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ  («Υπουργός» Δικαιοσύνης)

ΤΣΑΝΤΙΛΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ  («Υπουργός» Συγκοινωνιών)

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ («Υπουργός» Δημ. Εργων)

  1. 23 αξιωματικοί της Χωροφυλακής που τελούσαν υπό κατηγορία

ΜΗΤΣΟΥ Κων/νος, Υποστράτηγος

ΚΑΜΟΥΤΣΗΣ Ευθύμιος, Συνταγματάρχης

ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ Μιχαήλ, Αντισυνταγματάρχης

ΔΟΛΚΑΣ Κων/νος, Αντισυνταγματάρχης

ΣΕΤΤΑΣ Δημήτριος, Ταγματάρχης

ΔΡΟΥΛΙΑΣ Νικόλαος, Μοίραρχος

ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ Χρήστος, Μοίραρχος

ΛΑΖΑΡΗΣ Δημήτριος, Μοίραρχος

ΠΑΠΑΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ Τρύφων, Μοίραρχος

ΒΑΛΕΡΓΑΚΗΣ Εμμανουήλ, Υπομοίραρχος

ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ Εμμανουήλ, Υπομοίραρχος

ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ Δημήτριος, Υπομοίραρχος

ΚΛΩΝΑΡΗΣ Κων/νος, Υπομοίραρχος

ΚΟΥΚΟΣ Οδυσσέας, Υπομοίραρχος

ΣΧΙΝΑΣ Αναστάσιος, Υπομοίραρχος

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ Νικόλαος, Ανθυπομοίραρχος

ΓΡΙΒΑΣ Κων/νος, Ανθυπομοίραρχος

ΠΡΙΤΣΟΣ Κων/νος, Ανθυπομοίραρχος

ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ Σάββας, Ανθυπομοίραρχος

ΣΕΓΚΟΥΝΑΣ Νικόλαος, Ανθυπομοίραρχος

ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ Λεωνίδας, Ανθυπομοίραρχος

ΤΖΙΜΟΤΟΥΔΗΣ Παναγιώτης, Ανθυπομοίραρχος

ΤΣΟΥΤΣΑΣ Περικλής, Ανθυπομοίραρχος

  1. 10 αξιωματικοί της Χωροφυλακής που έδρασαν επιλήψιμα

αλλά δεν τελούσαν υπό κατηγορία

(όλοι -πλην ενός- ήταν υπομοίραρχοι διοικητές παραρτημάτων Ασφαλείας)

ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ, Ταγματάρχης

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, υπομοίραρχος

ΑΝΑΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, υπομοίραρχος

ΓΚΟΤΣΗΣ ΠΕΤΡΟΣ, υπομοίραρχος

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ, υπομοίραρχος

ΚΑΡΑΥΓΟΥΣΤΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ, υπομοίραρχος

ΚΑΡΥΔΑΚΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ, υπομοίραρχος

ΝΤΟΥΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, υπομοίραρχος

ΤΑΓΑΡΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, υπομοίραρχος

ΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΘΩΜΑΣ, υπομοίραρχος

Οι δικαστές της δίκης
  1. Η ΔΙΚΗ
  1. ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ

ΓΡΑΦΑΝΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, εφέτης, Πρόεδρος

ΛΑΜΠΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ, Σύνεδρος

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΔΗΣ ΕΡΜΗΣ, Σύνεδρος

ΔΕΛΑΠΟΡΤΑΣ ΠΑΥΛΟΣ, Εισαγγελέας

  1. ΟΙ ΕΝΟΡΚΟΙ

(έπραξαν στο ακέραιο το «εθνικό χρέος» τους)

Τακτικοί
ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ ΒΥΡΩΝ, Βιομήχανος

ΑΡΓΥΡΙΟΥ Θ., Καθηγ. Μαθηματικών

ΑΡΤΑΚΙΑΝΟΥ ΜΑΡΙΑ, Υπάλληλος του Δήμου

ΑΣΤΕΡΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ, Συμβολαιογράφος

ΒΑΛΑΓΕΩΡΓΗ ΜΑΡΙΑ, Καθηγήτρια μέσης

ΓΡΑΙΚΟΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ, Υπάλληλος Εθνικής Τράπεζας

ΚΑΡΥΔΑ ΑΛΙΚΗ, Οικοκυρά, Λύκειο Ελληνίδων

ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, Δικηγόρος

ΣΑΒΒΙΔΗΣ ΣΤ., Έμπορος

ΤΟΥΣΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, Δικηγόρος

Αναπληρωματικοί

ΛΙΑΤΣΗΣ Ι., Συμβολαιογράφος

ΣΕΜΠΗΣ Ε., Οδοντίατρος

Παύλος Δελαπόρτας, Εισαγγελέας της Δίκης
  1. ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΠΑΥΛΟΣ ΔΕΛΑΠΟΡΤΑΣ

Απόσπασμα από την ιστορική αγόρευσή του στη δίκη των δολοφόνων (Δεκέμβριος 1966)

«Οι άνθρωποι που κλήθηκαν δύο μέρες πριν (από τη δολοφονία του Λαμπράκη) και βοήθησαν τους «Γορίλες» της προσωπικής ασφάλειας του στρατηγού Ντε Γκολ στο έργο τους, εκαλούντο για να παίξουν το βράδυ της 22ης Μαΐου 1963 τους Ρινόκερους του Ιονέσκο, εκ του φυσικού. Και πράγματι το έπαιξαν με μεγάλη επιτυχία.

Αποτελεί δεινή ύβρη και μείωση του Στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας, η καταφυγή προς ενίσχυσή τους στην ιδιωτική οργάνωση οιουδήποτε που αποτελείται από κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δοσιλογικής λευχαιμίας που κυκλοφορούν δυστυχώς ακόμη στο ελληνικό αίμα, από κακοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες τους οποίους μνημόνευσα πιο πάνω, και από άλλους φτωχούς διαβόλους που, σε κάθε περίσταση και ευκαιρία, «ζητούν οι ταλαίπωροι να μπαλωθούν» (κατά τον ποιητή)..

Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα αναμενόταν βοήθεια και σ’ αυτά θα ανατιθόταν σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση «της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων», κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του Γιοσμά που αναγράφονται πίσω από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη.

Άλλοτε, εκείνοι που καταδικάζονταν για ζωοκλοπή, στερούνταν της τιμής να υπηρετούν στο Στράτευμα, με τη σκέψη ότι η υπεράσπιση της Πατρίδας είναι έργο των αγνών, των τιμίων, των ανιδιοτελών και των ενάρετων ανθρώπων, με κορωνίδα μεταξύ αυτών των αρετών τη φιλοπατρία.

Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης.

Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;»

  1. Η ΑΠΟΦΑΣΗ

Σύμφωνα με την ΟΜΟΦΩΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΩΝ ΕΝΟΡΚΩΝ (27 Δεκεμβρίου 1966):

«ο Γρηγόρης Λαμπράκης δεν δολοφονήθηκε» (!)

Ο εισαγγελέας ΠΑΥΛΟΣ ΔΕΛΑΠΟΡΤΑΣ σχολίασε την απόφαση, λέγοντας:

«Η απόφαση μοιάζει με φως εξαντλημένης ηλεκτρικής στήλης»

▪ Ο εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας πρότεινε να κηρυχτούν όλοι ένοχοι κατά το κατηγορητήριο.

▪ Οι ένορκοι αποφάσισαν ομοφώνως να αθωωθούν οι:

ΜΗΤΣΟΥ ΚΩΝ/ΝΟΣ, Υποστράτηγος (κατηγορία: παράβαση καθήκοντος)

ΚΑΜΟΥΤΣΗΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ, συνταγματάρχης (παράβαση καθήκοντος)

ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ, αντισυν/χης (παράβαση καθήκοντος)               

ΔΟΛΚΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ, αντισυν/χης (παράβαση καθήκοντος)

ΠΑΠΑΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΤΡΥΦΩΝ, μοίραρχος (παράβαση καθήκοντος)

ΣΕΤΤΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ταγματάρχης (παράβαση καθήκοντος)

ΓΙΟΣΜΑΣ ΞΕΝΟΦΩΝ, δοσίλογος (ηθική αυτουργία σε ανθρωποκτονία)

ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, υπομοίραρχος (ηθική αυτουργία σε ανθρωποκτονία)

ΓΚΟΤΖΑΜΑΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ (φυσική αυτουργία σε ανθρωποκτονία από πρόθεση)

ΕΜΜΑΝΟΥΛΙΔΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ  (φυσική αυτουργία σε ανθρωποκτονία από πρόθεση)

ΠΙΤΣΩΚΟΣ ΑΝΤΩΝΑΡΟΣ (Τραυματισμός βουλευτή Γεώργιου Τσαρουχά)

▪ Καταδικάστηκαν μόνο οι:

ΓΚΟΤΖΑΜΑΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ (για πρόκληση βαριών σωματικών κακώσεων στον Γρηγόρη Λαμπράκη) σε 11 χρόνια

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ (για συνέργεια σ’ αυτές) σε 8,5 χρόνια

ΦΩΚΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, λιμενεργάτης (για τον … τραυματισμό του βουλευτή Γεώργιου Τσαρουχά) σε 15 μήνες.

▪ Στους ΣΠΥΡΟ ΓΚΟΤΖΑΜΑΝΗ και ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗ

αναγνωρίστηκαν τα ελαφρυντικά:

1) του «προτέρου εντίμου βίου» [παρά το βαρύ ποινικό τους μητρώο], και

2) ότι «δεν διέπραξαν τα αδικήματα κινούμενοι από ταπεινά ελατήρια».

Το τρίκυκλο επιστράφηκε στον Γκοτζαμάνη.

▪ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ 24 ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
(διατάραξη κοινής ειρήνης),
10 καταδικάστηκαν (σε ποινές 3 έως 12 μηνών)  και  14 αθωώθηκαν.

10 ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΑΝ

ΓΙΟΣΜΑΣ ΞΕΝΟΦΩΝ, δοσίλογος (12 μήνες)

ΓΚΟΤΖΑΜΑΝΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ, μεταφορέας

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ,

ΚΟΥΤΟΥΛΕΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, συνταξ. Χωροφύλακας (3 μήνες)

ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ιδιωτ. υπάλληλος (10 μήνες)

ΝΤΟΓΚΑΣ Ι., εργολάβος (10 μήνες)

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ταγματάρχης ε.α. (3 μήνες)

ΠΑΡΑΠΑΡΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ, λιμενεργάτης (6 μήνες)

ΦΩΚΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, μικροπωλητής

ΑΘΩΩΘΗΚΑΝ

ΓΑΛΑΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, λιμενεργάτης

ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, αρτεργάτης

ΖΛΑΤΑΝΟΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ, ιδ. υπάλληλος

ΚΑΣΕΛΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, φοιτητής ιατρικής

ΚΟΥΛΟΥΡΗΣ ΠΑΥΛΟΣ, χωροφύλακας

ΚΥΝΗΓΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ, λιμενεργάτης

ΜΑΔΕΜΛΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, χωροφύλακας

ΜΑΚΡΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, έμπορος

ΜΑΝΤΖΙΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ, χωροφύλακας

ΠΑΡΑΠΑΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ιδ. υπάλληλος

ΤΖΙΤΖΟΓΛΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ, κρεοπώλης

ΤΟΥΛΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ   

ΤΟΥΛΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, αγγειοπλάστης

  1. ΜΕΤΑ ΑΠΟ 35 ΧΡΟΝΙΑ (1998):

Το «Μνημείο» Λαμπράκη

  1. Μια πινακίδα που ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΙ την ιστορική μνήμη

Μετά την μεταπολιτευτική «ομαλοποίηση», στο χώρο όπου δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης τοποθετήθηκε μια γλυπτή σύνθεση (δωρεά του κ. Φωκά) στη βάση της οποίας υπάρχει μια άθλια πινακίδα που το περιεχόμενό της διαστρέφει την ιστορική μνήμη και εξαερώνει το ιστορικό συμβάν:

«Στη μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη,

μαραθωνοδρόμου της ειρήνης,

που έπεσε στις 22 Μαϊου 1963».

 «Έπεσε». Άραγε, γλίστρησε, σκόνταψε ή παραπάτησε;

Σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας και συντήρησης της ιστορικής μνήμης, στις 22 Μαΐου 1998, ο γράφων τοποθέτησε στο χώρο που δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης την πινακίδα:

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ

ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΑΜΠΡΑΚΗ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ

ΣΤΙΣ 22 ΜΑΪΟΥ 1963

Ατυχώς, η ιστορική «αλήθεια» που θέλουν να επιβάλουν οι πολιτικοί κληρονόμοι του παρακράτους της εποχής, «αποκαταστάθηκε» αμέσως από το ΚΚΕ, στελέχη του οποίου φρόντισαν να αποκαταστήσουν την «τάξη των πραγμάτων» και να ακυρώσουν την ως άνω πρωτοβουλία, απομακρύνοντας την –κομματικά «επιλήψιμη– πινακίδα. Για να αποδειχτεί για μια ακόμη φορά ότι οι αυτοθεωρούμενοι «κάτοχοι των αντικειμενικών νόμων της ιστορίας» είναι αυτόχρημα και ιδιοκτήτες της ιστορίας.

Έτσι σήμερα, περίπου μισό αιώνα μετά τη δολοφονία που συγκλόνισε την Ελλάδα (και άλλαξε ριζικά την ελληνική πολιτική σκηνή καθορίζοντας σε μεγάλο βαθμό τις μετέπειτα εξελίξεις), ο διερχόμενος από το μνημείο του Γρηγόρη Λαμπράκη, εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπος με την αποκρουστική μαύρη ταμπέλα στο πίσω μέρος του μνημείου που «ενημερώνει» τον περαστικό ότι «Εδώ έπεσε ο μαραθωνοδρόμος της ειρήνης Γρηγόρης Λαμπράκης»…

Οι κομματικές σκοπιμότητες πάντοτε παράγουν ιστορικές διαστροφές και αισθητικές ασχήμιες.

«ΕΔΩ ΕΠΕΣΕ …». Από ποδήλατο, τραμ, λεωφορείο; Λόγω παραπατήματος, σκοτοδίνης ή λιποθυμιάς;

Ερωτήματα που περιμένουν ακόμα την απάντησή τους.

  1. Μια πινακίδα που ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΑ την ιστορική μνήμη

  1. ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ: ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

ΚΚΕ

ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

22/5/1998

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ανήμερα της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη οι βάνδαλοι ξαναχτύπησαν III

Χθες τη νύχτα οι «γνωστοί άγνωστοι» κτύπησαν με γκαζάκια προσπαθώντας να πυρπολήσουν το μνημείο του Γρ. Λαμπράκη.

Σήμερα το πρωί ένας άλλος βάνδαλος με προσωπείο εκσυγχρονιστή εσυλησε το μνημείο. Η πλάκα τσίγκου που προσπάθησε να εντοιχίσει φανερώνει το επίπεδο τις αισθητικής του καλλιέργειας και τη σχέση του με το χώρο.

Η αναγραφή ότι ο Γρ. Λαμπράκης υπήρξε ανεξάρτητος βουλευτής της Αριστεράς, φανερώνει την ανεπάρκεια των γνώσεων του. Ο Λαμπράκης υπήρξε βουλευτής της Ε.Δ.Α.

Η παρουσία των Μ.Μ.Ε. στο χώρο φανερώνει τη σκοπιμότητα του. Βέβηλος, αντιαισθητικός και ανιστόρητος απεδείχθει ο κύριος που επιχείρησε το ατόπημα.

Την απάντηση θα την πάρουν από το ίδιο το λαϊκό κίνημα, με τη μαζική του συμμετοχή στην πορεία προς τιμή του πρωτομάρτυρα της ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη, την Κυριακή 24 Μάη από το στρατόπεδο ΝΤΑΛΙΠΗ.

Το Γραφείο Τύπου της Κ.Ο.Θ. του ΚΚΕ

(διατηρείται η «ορθογραφία» του Δελτίου Τύπου του ΚΚΕ)

  1. ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ («ανιστόρητου»;) ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΔΑ ΙΩΑΝΝΗ ΠΑΣΑΛΙΔΗ

στη Βουλή για τον Γρηγόρη Λαμπράκη (1961)

(Απευθύνεται στους επαγγελματίες διαστροφείς της ιστορίας)

Σύμφωνα με δήλωση που κατέθεσε ο πρόεδρος της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ) Ιωάννης Πασαλίδης  στο προεδρείο της βουλής κατά την πρώτη συνεδρίασή της μετά τις εκλογές του 1961:

«ο Γρηγόρης Λαμπράκης εξελέγη βουλευτής της Β’ περιφέρειας Πειραιώς ως ανεξάρτητος συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ».   

  1. ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΟΤΣΗΣ: Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

(Ελευθεροτυπία, 23-5-1998)

«Στο μνημείο του Γρηγόρη Λαμπράκη, εκεί που δολοφονήθηκε, πιο ευανάγνωστα είναι τα ονόματα του… δωρητή και αυτού που το φιλοτέχνησε παρά του τιμώμενου, ενώ πουθενά δεν γίνεται μνεία ποιος ήταν και ποιοι τον δολοφόνησαν.

Το επεσήμανε επανειλημμένα και δημόσια ο πολίτης Κλεάνθης Γρίβας. Κι επειδή ουδενός ίδρωσε τα’ αυτί, παρήγγειλε μια μεταλλική πινακίδα και χθες το πρωί, 35 χρόνια από τη δολοφονία, την τοποθέτησε στο μνημείο. Διαστάσεων 30 Χ 50 εκατοστών,  η πινακίδα έγραφε:

«Στη μνήμη τον ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΑΜΠΡΑΚΗ,

ανεξάρτητου βουλευτή της Αριστεράς,

που δολοφονήθηκε από το παρακράτος

στις 22 Μαΐου 1963».

Του ΚΚΕ ο εν υπηρεσία καλοθελητής επεχείρησε επιθετικά να τον αποτρέψει:

▪ Πήρες άδεια για να το κάνεις αυτό;

– Από ποιόν; Από την… Αστυνομία;

▪ Από την Επιτροπή Ειρήνης. Σ’ αυτήν ανήκε ο Γρηγόρης Λαμπρά­κης.

– Στην Ιστορία και στον ελληνικό λαό ανήκει. Μακάρι να μπορούσα να κάνω το ίδιο και για τον πατέρα μου. Τον δολοφόνησαν, με άλλο τρόπο, το 1947 και τον πέταξαν με άλλους σ’ ένα λάκκο…

Για αρκετή ώρα κάθισε παράμερα ο Κλεάνθης Γρίβας και με ικανοποίηση παρακολουθούσε απλούς πολίτες της Θεσσαλονίκης ν’ αποθέτουν λουλούδια στο μνημείο ακριβώς κάτω από την πινακίδα του.

Αμ’ δε… Ύστερα από μερικές ώρες, που ξαναπέρασε, η πινακίδα είχε εξαφανιστεί. Δεν χρειάζονται έρευνες για ν’ αποκαλυφθούν οι υπεύθυνοι της ιστορικής   απρέπειας   και  του βανδαλισμού:

Είναι αυτοί που θέλουν απλώς «Μαραθωνοδρόμο της Ειρήνης» τον Λαμπράκη, αλλά όχι και ανεξάρτητο δυναμικό βουλευτή, συνεργαζόμενο με την τότε ΕΔΑ.

Αυτοί που επιμένουν να οικειοποιού­νται ό,τι μεγαλειώδες στην Ιστορία αυτού του τόπου, νομίζοντας πως έτσι ψηλώνει το δικό τους μπόι.

Αυτοί που πασχίζουν να εμφανίζονται… νόμιμοι κληρονόμοι του ηρωικού λαϊκού κινήματος, από το ΕΑΜ ως την αντιδικτατορική αντίσταση, και να το χωρέσουν στο δικό τους μίζερο 5%.

Αυτοί που έμαθαν να υπηρετούν μονίμως τη μικροκομματική σκοπιμότητα και μόνον επιλεκτικά την ιστορική αλήθεια».

  1. ΤΩΡΑ ΘΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΕΝ… ΕΙΡΗΝΗ

(εφημ. Bonus, 24-5-1998)

«Στη μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη, ανεξάρτητου βουλευτή της Αριστεράς που δολοφονήθηκε από το παρακράτος στις 23 Μαΐου 1963», έγραφε η μεταλλική πινακίδα διαστάσεων 30 Χ 50 εκατ., που παρήγγειλε και τοποθέτησε στη συμβολή των οδών Ερμού και Σπανδωνή, με δικιά του πρωτοβουλία ο ψυχίατρος Κλεάνθης Γρίβας, ορμώμενος από το γεγονός ότι στο συγκεκριμένο σημείο (δηλ. στο μνημείο του Γρ. Λαμπράκη) που δολοφονήθηκε ο Μαραθωνοδρόμος της ειρήνης δεν υπήρχε κάτι που να δηλώνει οτιδήποτε για το τιμώμενο πρόσωπο.

Η ενέργεια εξόργισε τη (νομοταγή) Κ.Ο.Θ. του ΚΚΕ (ή ενοχλημένη από το “ανεξάρτητος” που περιείχε η επιγραφή;) με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ένας πόλεμος ανακοινώσεων και χαρακτηρισμών διόλου ειρηνικών κι από τις δύο πλευρές.

Συνεργείο της «Διεύθυνσης Πρασίνου» του Δήμου Θεσσαλονίκης τελικά έβγαλε την πινακίδα κι έτσι θα μπορεί πλέον να κοιμάται ήσυχα (τις μη επαναστατικές νύχτες) ο γραμματέας της ΚΟΘ Χ. Κόφφας.

Ανειρήνευτες συνειδήσεις που πληγώνουν σε συνέχειες το «όραμα του Λαμπράκη».

  1. ΒΙΚΤΩΡ ΝΕΤΑΣ: ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ

για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη

(Ελευθεροτυπία, 25-5-1998)

Μετά από 35 χρόνια έχει, άραγε, κάποια σημασία να θυμόμαστε τη δολοφονία του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη και να ζητούμε την πλήρη διαλεύκανσή της, δηλαδή να χυθεί φως σε μια υπόθεση που συγκλόνισε το πανελλήνιο και άνοιξε το δρόμο για ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις με τελική κατάληξη τη δικτατορία;

Κατά την άποψή μου έχει, διότι η Ιστορία διδάσκει, αλλά και επειδή η δολοφονία του Λαμπράκη δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά η αποκορύφωση της αποχαλίνωσης ενός παρακράτους, που δημιουργήθηκε για να αντιμετωπιστεί η «κομμουνιστική δραστηριότητα».

Αυτό το παρακράτος το εξέθρεψε το μονοκομματικό κράτος της Δεξιάς, το μετέτρεψε σε ένα επικίνδυνο τέρας, το οποίο τελικά εστράφη και κατά του εκτροφέα του. H εκτροφή του παρακράτους αρχίζει αμέσως μετά τον πόλεμο, για να γίνει πανίσχυρο στη διάρκεια του Εμφυλίου και ουσιαστικά κυρίαρχο. Το παρακράτος έχει την εξουσία και δεν την έχουν οι κυβερνήσεις… Αντί να αποκατασταθεί η ομαλότητα και να επιδιωχθεί η εθνική συμφιλίωση, διατηρήθηκε ο διχασμός με το διαχωρισμό των Ελλήνων σε «εθνικόφρονες» και «ανθέλληνες», σε «υγιών φρονημάτων» και «μιάσματα»… M’ αυτές τις συνθήκες η εθνικοφροσύνη είχε γίνει επάγγελμα μέσα σε ένα αυστηρά μονοκομματικό κράτος.

Η κυβέρνηση Καραμανλή λαμβάνει μέτρα για την αντιμετώπιση της «κομμουνιστικής δραστηριότητας», ενισχύοντας τις μυστικές υπηρεσίες και το παρακράτος που αυτές εκτρέφουν. Φτάνουμε να έχουμε την εποχή εκείνη τρεις πανίσχυρες μυστικές υπηρεσίες, με επικεφαλής αξιωματικούς κινηματίες του IΔEA, που διαχειρίζονται τεράστια ποσά από τα μυστικά κονδύλια και δρουν ανεξέλεγκτα: την KYΠ στο Στρατό, τη ΓΔEA (Γενική Διεύθυνση Εθνικής Ασφάλειας) και την ΥΠΔ (Yπηρεσία Πληροφοριών και Διαφώτισης) του υπουργείου Προεδρίας Κυβερνήσεως.

Οι υπηρεσίες αυτές, αντιμαχόμενες και μεταξύ τους, θα απλώσουν παντού πλοκάμια, θα διαβρώσουν τα πάντα και θα δράσουν αποφασιστικά στις εκλογές της βίας και νοθείας του 1961, όπως θα αποκαλυφθεί αργότερα. Μέσα σ’ αυτές τις υπηρεσίες θα δράσουν και θα εκκολαφθούν και οι μελλοντικοί δικτάτορες της 21ης Απριλίου, οι οποίοι θα παραμερίσουν και την πολιτική ηγεσία της Δεξιάς, θα αγνοήσουν και τον Kων. Kαραμανλή και θα δράσουν αυτόνομα για δικό τους λογαριασμό. Έτσι, φτάσαμε και στη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και σε άλλες αντικομουνιστικές δραστηριότητες, που υπονόμευσαν τη δημοκρατία και τελικά την κατέλυσαν.

Γι’ αυτήν την εξέλιξη υπάρχουν οπωσδήποτε πολιτικές ευθύνες και για τη δολοφονία Λαμπράκη, ακόμη και αν σταθεί κανείς μόνο στην εκδοχή του Kων. Kαραμανλή, που περιέχεται σε σημείωμα δικό του, το οποίο δημοσιεύτηκε στο «Αρχείο» του. Γράφει ο Kων. Kαραμανλής:

«H πολιτική ευθύνη διά το έγκλημα λογικώς απεκλείετο. Πρώτον, διότι η κυβέρνησίς μου μόνον ζημία ηδύνατο να αναμένει εξ αυτού, δεύτερον διότι ο Λαμπράκης ως πολιτικός παράγων ήτο ασήμαντος, διά να μην είπω ανύπαρκτος. Kαι τρίτον και σπουδαιότερον, διότι μόνον οι ηλίθιοι θα ηδύναντο να οργανώσουν μίαν επισφαλή δολοφονίαν με τρίκυκλον και εν μέσω Aγοράς.

Eις την πραγματικότητα, κατά τας πληροφορίας μου, συνέβησαν τα εξής: Ο Λαμπράκης (…) είχεν οργανώσει μίαν συγκέντρωσιν των “Φίλων της Eιρήνης” εις την Θεσσαλονίκην, η οποία είχε λάβει χαρακτήρα κομμουνιστικόν. Kατά την διάρκειαν της ομιλίας του συγκεντρώθηκαν εις τον δρόμον εξτρεμιστικά στοιχεία της δεξιάς με πρόθεσιν να τον αποδοκιμάσουν. Φαίνεται ότι μεταξύ αυτών υπήρχαν και μερικοί οργανωμένοι, που είχαν ως σκοπόν, όχι να δολοφονήσουν αλλά να “στραπατσάρουν”, όπως έλεγαν, τον Λαμπράκη και να προκαλέσουν σύγχυσιν μεταξύ των κομμουνιστών. Φαίνεται δε, επίσης, ότι ορισμένα αστυνομικά όργανα ηνέχθησαν τα σχέδια αυτά, πιστεύοντας ότι με τον τρόπον αυτό εκπληρούν την αντικομμουνιστικήν αποστολήν των».

Tο σημείωμα είναι αποκαλυπτικό. Αναγνωρίζει ότι μεταξύ των «αντισυγκεντρωθέντων» για να αποδοκιμάσουν τον Λαμπράκη ήταν και «μερικοί οργανωμένοι» (χωρίς, όμως, να αναφέρει ποιοι τους οργάνωσαν) για να «στραπατσάρουν» τον Λαμπράκη. Αναγνωρίζει ότι «αστυνομικά όργανα ηνέχθησαν τα σχέδια αυτά», δηλαδή ότι υπήρχε «σχέδιο», χωρίς να αναφέρει ποιοι το κατέστρωσαν. Tο ανέχθηκαν, όμως, «πιστεύοντας ότι με τον τρόπο αυτόν εκπληρούν την αντικομμουνιστικήν αποστολήν των». Άρα, μέσα στην αποστολή τους ήταν και η ανοχή «στραπατσαρίσματος» βουλευτών από οργανωμένους. Γι’ αυτήν και μόνο την ανοχή, όπως την περιγράφει ο Kων. Kαραμανλής, υπάρχει πολιτική ευθύνη.

Μεγαλύτερη ωστόσο είναι η πολιτική ευθύνη για το γεγονός ότι η τότε κυβέρνηση Καραμανλή ευνόησε τη «συγκάλυψη» και όχι το ξεκαθάρισμα της υπόθεσης. Αν το είχε κάνει, θα είχε αποκαλυφθεί η δράση του παρακράτους, θα είχαν ξηλωθεί αυτοί που το κινούσαν και δεν θα φτάναμε στη δικτατορία».

  1. ΠΙΝΑΚΕΣ
  2. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α’                                1913

ΖΕΥΓΟΣ Γιάννης                          1947

ΠΟΛΚ Τζορτζ                               1948

ΒΕΛΔΕΜΙΡΗΣ Στέφανος            1961

ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ Γρηγόρης            1963

ΧΑΛΚΙΔΗΣ Γιάννης                     1967

ΤΣΑΡΟΥΧΑΣ Γεώργιος                1968

  1. ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΦΟΝΤΟ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΩΝ

▪ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ (1912-1913)

▪ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ (1922)

▪ ΠΥΡΠΟΛΗΣΗ ΕΒΡΑΙΚΟΥ ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΜΠΕΛ (Θεσ/νίκη) (1931)

▪ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ (1935)

▪ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΜΑΙΟΣ (1936)

▪ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ & ΓΕΩΡΓΙΟΥ Β’ (1936)

▪ ΠΟΛΕΜΟΣ – ΚΑΤΟΧΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ (1940-1945)

▪ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ (1946-1949

▪ ΜΕΤΕΜΦΥΛΙΑΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ (1949-1967)

1959: ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ – ΔΥΟ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

▪ ΑΜΝΗΣΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΝΑΖΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΩΝ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ιανουάριος 1959: Η κυβέρνηση Καραμανλή ψηφίζει το ν.δ. 3933/1959 «περί αναστολής διώξεως εγκληματιών πολέμου»,.

Αύγουστος 1959. Η κυβέρνηση Καραμανλή ψηφίζει το νόμο 4016 / 1959, (που τροποποίησε τη το ν.δ. 3933/1959), με αποτέλεσμα να «αναστέλλεται αυτοδικαίως πάσα δίωξις γερμανών υπηκόων φερομένων ως εγκληματιών πολέμου, καθώς και η εκτέλεσις πάσης ποινής ή το υπόλοιπον ταύτης. Αντίγραφα των δικογραφιών αποστέλλονται εις τας γερμανικάς αρχάς».

▪ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

1959-60: Ο Κ. Καραμανλής υπογράφουν τις αισχρές Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου

Ζυρίχη: 11 Φεβρουαρίου 1959 (Ε. Αβέρωφ και Ζορλού) – Λονδίνο: 19 Φεβρουαρίου 1959 (η ομώνυμη συνθήκη μεταξύ των 5 μερών του Κυπριακού προβλήματος: Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανίας και ηγέτες των δύο κοινοτήτων της Κύπρου.

16 Αυγούστου 1960: Η Κύπρος αναγνωρίζεται ως «ανεξάρτητο» κράτος χωρίς δικαίωμα αυτοδιάθεσης. (!!!)

▪ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ (1967-1974)

▪ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ (1974-2011) ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ:

– ΤΣΙΡΩΝΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ: Αθήνα, 1978

– ΚΟΥΜΗΣ ΙΑΚΩΒΟΣ: Αθήνα, 23 Νοεμβρίου 1980

– ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ: Αθήνα, 23 Νοεμβρίου 1980

– ΚΑΛΕΤΖΑΣ ΜΙΧΑΛΗΣ: Αθήνα, 17 Νοεμβρίου 1985

– ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΝΙΚΟΣ: Πάτρα, 8 Ιανουαρίου 1991

– ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: Αθήνα, 6 Δεκεμβρίου 2008

  1. ΤΟ ΜΕΤΕΜΦΥΛΙΑΚΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
  2. ΠΑΡΑΝΟΜΑ (εξωσυνταγματικά) ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΥΣ

ΤΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΥΣ:

  1. ΑΦΑΝΗΣ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

 ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ, πρωθυπουργός

 ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ΑΓΓΕΛΟΣ, καθηγητής πολυτεχνείου

 ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, αντ/χης, γραμματέας

 ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΣΑΒΒΑΣ, σοβιετολόγος

 ΓΕΩΡΓΑΛΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, σοβιετολόγος

 (πηγή: Σ. Κωνσταντόπουλος, εφημ. «Ελεύθερος Κόσμος», 11-8-1968)

2) Ι.Δ.Ε.Α. (ΙΕΡΗ ΔΕΣΜΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ)

 ΝΑΤΣΙΝΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, επικεφαλής

  1. ΝΟΜΙΜΑ όργανα του παρακράτους: 

▪ ΚΥΠ  (επικεφαλής:  ΑΛ. ΝΑΤΣΙΝΑΣ)

▪ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ (επικεφαλής ΝΙΚ. ΓΩΓΟΥΣΗΣ)

▪ ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ στο Υπουργείο Β. Ελλάδας (επικεφαλής ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΟΛΕΒΑΣ, γραμματέας του ΥΒΕ)

▪ ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ (Αστυνομίας και Χωροφυλακής)

▪ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ της Ασφάλειας

▪ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ της Ασφάλειας

  1. ΝΟΜΙΜΕΣ παρακρατικές οργανώσεις:

▪ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

▪ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΕΣ ΕΛΑΣΙΤΕΣ

▪ ΕΚΟΦ (Μιλτιάδης Εβερτ, Λάκης Ιωαννίδης, Βασ. Κασελάς, κ.α.)

▪ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΙ ΝΕΟΙ

▪ ΟΡΑΝΩΣΗ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ

▪ ΚΑΡΦΙΤΣΑ

▪ ΚΟΜΜΑ 4ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ (Κ4Α) – Κων/νος Πλεύρης

(επισυνάπτεται αναλυτικός πίνακας)

  1. ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΕΣ & ΣΤΕΛΕΧΗ παρακρατικών οργανώσεων:

▪ ΜΗΤΣΟΥ ΚΩΝ/ΝΟΣ, αντιστράτηγος χωροφυλακής

▪ ΚΑΜΟΥΤΣΗΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ, αστυνομικός διευθυντής

▪ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ

▪ ΔΟΛΚΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ (Εθνική Ασφάλεια)

▪ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ (διοικητής Ζ’ Παραρτήματος Ασφαλείας)

▪ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ (Εθνική Ασφάλεια) – το σκοτεινότερο πρόσωπο του παρακράτους με άμεση συμμετοχή σε όλες τις σκοτεινές υποθέσεις την περίοδο 1960-1980)

▪ ΤΕΤΡΑΔΑΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (Εθνική Ασφάλεια)

▪ ΜΗΤΡΟΜΑΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ (Σπουδαστικό Τμήμα της Ασφάλειας.)

▪ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ (Σπουδαστικό Τμήμα της Ασφάλειας.)

▪ ΚΟΥΡΚΟΥΛΑΚΟΣ (Α2 – ΚΥΠ)

  1. ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Εθνική Βασιλική Οργάνωσις Νεολαίας

Εθνική Κοινωνική Οργάνωσις Φοιτητών

Ελπιδοφόροι Νέοι

Νεολαία Εθνικής Δράσεως

Οργανωσις Εθνικιστών Φοιτητών Ιατρικής (Β. Αλεβιζάτος)

Οργάνωσις Σπουδαστών Εθνικής Νεολαίας

Πανελλήνιος Εθνική Κοινωνική Ένωσις Νέων

ΣΠΕΑΝ Βύρωνος

Συριανή Ενωσις Νέων

Σώμα Ελπιδοφόρων Νέων

Φοιτητική Πνευματική Εστία Πειραιώς

  1. ΑΚΡΟΔΕΞΙΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ (ΝΕΟΦΑΣΙΤΙΚΕΣ & ΦΙΛΟΒΑΣΙΛΙΚΕΣ)

Αετός

Αρειοι

Αχαιοί

Βασιλευόμενη Δημοκρατία

Βασιλική Εθνική Παράταξις

Βασιλική Ενωσις

Βυζαντινή Εθνική Οργάνωσις

Εθνική Αντικομουνιστική Νεολαία Ελλάδος

Εθνική Εταιρεία Μελετών

Εθνική Παράταξις Ελληνίδων

Εθνικό Ενωτικό Κόμμα

Εθνικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα Ελλάδος (Ναστούλης Δημ.)

Εθνικόν Φως

Ελεύθεροι Έλληνες Επαναφοράς Βασιλέως

Ελληνικόν Λαϊκόν Κίνημα

Ελληνοκρατες (Σταυρόπουλος)

ΕΛΜΟΚ

Ελπιδοφόροι Νέοι

Εμπρός

Ένωση Ελλήνων Εθνικιστών

Κίνημα Εθνικής Δράσεως

Κόμμα Εθνικής Αναγεννήσεως (Μπόυγος Παναγ.)

Κόμμα Εθνικής των Ελλήνων Σωτηρίας

Κόμμα Ελληνοσοσιαλιστών (Ηράκλειτος Νικ.)

Λαϊκός Συναγερμός

Μακέλην

Μέγας Αλέξανδρος

Πανελλήνιο Κίνημα Βασιλευομένης Δημοκρατίας

Πανελλήνιος Ενωσις Βασιλοφρόνων

Πανελλήνιος Κίνησις Βασιλευομένης Δημοκρατίας

Συνταγματική Βασιλική Παράταξις

Φασιστική Οργάνωσις

  1. ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Επιχείρηση STAY BEHIND (GLADIO) του NATO / CIA (Allen Dulles)

ΑΝΩΤΑΤΟ ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

του Ανώτατου Αρχηγείου των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ευρώπη (SHAPE),

που είναι στρατιωτικός βραχίονας του NATO

ΟΝΟΜΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΚΑΤΑ ΧΩΡΑ

ΑΥΣΤΡΙΑ: Stay Behind

ΒΕΛΓΙΟ: SDRA-8

ΓΑΛΛΙΑ: Glaive

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Schwert

ΔΑΝΙΑ: Stay Behind

ΕΛΒΕΤΙΑ: P26 (Ομάδα Πληροφοριών και Ασφάλειας)

ΕΛΛΑΔΑ: Προβιά (Κόκκινη Προβιά)

ΙΣΠΑΝΙΑ: Πυρήνας το «πρακτορείο» Agent–Press

ΙΤΑΛΙΑ: Gladio

ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ: Stay Behind

ΝΟΡΒΗΓΙΑ: Stay Behind

ΟΛΛΑΝΔΙΑ: I&O (Intelligence en Operations)

ΠΟΡΤΟΓΑΛΛΙΑ: Stay Behind

ΙΣΠΑΝΙΑ: Aginter Press (ως πυρήνας)

ΣΟΥΗΔΙΑ: Sveaborg

ΤΟΥΡΚΙΑ: STK / ÖHD / ÖKK

  1. ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΟΤΣΗΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Σάββατο 23 Μάϊου 1998

BONUS ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ & ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

24 Μάϊου 1998

 

 

Ο Ερντογάν κέρδισε: Πού πάμε τώρα;

1

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Πάπας Φραγκίσκος: Ανατέθηκε σε καρδινάλιο, ειρηνευτική αποστολή για την Ουκρανία

0

Πρωτοβουλία του Βατικανού για ειρήνευση στην Ουκρανία

Ο πάπας Φραγκίσκος ζήτησε από τον καρδινάλιο Ματέο Τζούπι, τον επικεφαλής της ιεράς συνόδου των Ιταλών επισκόπων, να αναλάβει μια ειρηνευτική αποστολή, σε μια προσπάθεια να τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία, ανακοίνωσε το Βατικανό.

Ο ποντίφικας είχε μιλήσει αινιγματικά για την αποστολή αυτή ενώ επέστρεφε από το ταξίδι του στην Ουγγαρία τον περασμένο μήνα, χωρίς να δώσει διευκρινίσεις.

Σύμφωνα με μια διπλωματική πηγή του Βατικανού, ο Τζούπι θα προσπαθήσει να συναντηθεί ξεχωριστά με τους προέδρους της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι και της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν. Η Αγία Έδρα ανέφερε ότι ο 67χρονος αρχιεπίσκοπος της Μπολόνια θα εκτελέσει την αποστολή αυτή «ώστε να συμβάλει στη μείωση των εντάσεων στη σύρραξη της Ουκρανίας, με την ελπίδα, την οποία ουδέποτε εγκατέλειψε ο Άγιος Πατέρας, ότι αυτό θα μπορούσε να ξεκινήσει μια ειρηνευτική διαδικασία.

Στις 30 Απριλίου ο Φραγκίσκος έκανε ένα σχόλιο περί της ανάμιξης του Βατικανού σε μια αποστολή για τον τερματισμό του πολέμου. «Υπάρχει μια αποστολή σε εξέλιξη τώρα αλλά δεν είναι ακόμη δημοσιοποιήσιμη. Όταν θα είναι, θα σας την αποκαλύψω», είπε στους δημοσιογράφους.

Στην ανακοίνωσή του το Βατικανό διευκρίνισε ότι ακόμη μελετώνται οι λεπτομέρειες της αποστολής, όπως η χρονική στιγμή που θα ξεκινήσει.

Πηγή: ΑΜΠΕ

https://infognomonpolitics.gr/2023/05/papas-fragkiskos-anatethike-se-kardinalio-eirineftiki-apostoli-gia-tin-oukrania/