Αρχική Blog Σελίδα 1654

Δ. Τσαϊλάς: Τι κρύβεται πίσω από τον θρίαμβο του Ερντογάν και πώς, θα είναι η επόμενη θητεία του;

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Αυτός ο θρίαμβος για τον Ερντογάν είναι μια άλλη ένδειξη του πόσο βαθιά η πολιτική ταυτότητας έχει επηρεάσει την τουρκική κοινωνία. Ο Ερντογάν χρησιμοποίησε το θρησκευτικό και το εθνικιστικό αφήγημα. Παρουσίασε τη Δύση ως κίνδυνο για τις συντηρητικές αξίες. Τόνισε τη θρησκευτική ταυτότητα του Ισλάμ παρουσιάζοντας όλους τους αντιπάλους ως απειλή. Προφανώς οι περισσότεροι Τούρκοι ψηφοφόροι, ειδικά εκείνοι εκτός των μεγάλων πόλεων, ήταν πιο δεκτικοί στις απειλές του Ερντογάν και ανταποκρίθηκαν περισσότερο στις εκκλήσεις για «υπεράσπιση» της ταυτότητας της Τουρκίας παρά τις καθημερινές κακουχίες. Η σημασία των πολιτικών ταυτότητας στην Τουρκία εκδηλώνεται επίσης στο γεγονός ότι τα εθνικιστικά κόμματα, αυτά που υποστηρίζουν τον Ερντογάν καθώς και αυτά που τον αντιτίθενται, πέτυχαν στις εκλογές.

Ο Τούρκος Πρόεδρος κατάφερε να αντισταθμίσει τις οικονομικές δυσκολίες με μια συντηρητική, λαϊκίστικη αφήγηση, η οποία έχει εξασφαλίσει την επέκταση της διακυβέρνησής του. Χάρη στην ανανεωμένη νομιμότητα και σε μια εποχή που η αντιπολίτευση είναι πιθανό να εμπλακεί σε εσωτερικές διαμάχες, θα έχει μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών, κάτι που θα μπορούσε να τον ενθαρρύνει να εφαρμόσει ακόμη πιο κατασταλτικά μέτρα εναντίον των αντιπάλων του. Την ίδια στιγμή, η Τουρκία βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης. Τους επόμενους μήνες, ο Πρόεδρος θα πρέπει να λάβει ορισμένες σκληρές αποφάσεις. Εάν δεν το κάνει, η χώρα θα πέσει σε οικονομική κρίση. Δεδομένης της επιτυχίας της εθνικιστικής ρητορικής του κατά την προεκλογική εκστρατεία,

Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, μια ακόμη θητεία για τον Ερντογάν ως Πρόεδρο δεν φαίνεται να βελτιώνει τις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα συνεχίσει να τοποθετεί τις Ηνωμένες Πολιτείες μεταξύ εκείνων που υποστήριξαν την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλιο του 2016. Οι τουρκικές αντιρρήσεις για την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ είναι σίγουρο ότι θα επανέλθουν στην ημερήσια διάταξη στο εγγύς μέλλον. Θα είναι ένα βασικό θέμα της συνόδου του ΝΑΤΟ που έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί τον Ιούλιο στη Λιθουανία. Το ΝΑΤΟ (εκτός από την Ουγγαρία) επιθυμεί να προωθήσει την ένταξη της Σουηδίας στη συμμαχία στην επικείμενη σύνοδο κορυφής, και η αποτυχία να το επιτύχει είναι πιθανό να ρίξει σκιά στη σύνοδο κορυφής στο πλαίσιο του πολέμου στην Ουκρανία. Η Τουρκία απαιτεί από τη Σουηδία να εκδώσει άτομα για τα οποία υποπτεύεται ότι εμπλέκονται στην τρομοκρατία για λογαριασμό του Κουρδικού κινήματος ή του Γκιουλενιστικού κινήματος (την οργάνωση που η Άγκυρα έχει ονομάσει ως τον κύριο υποκινητή της απόπειρας πραξικοπήματος, μεταξύ άλλων κατηγοριών). Από την άλλη πλευρά, η Σουηδία υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να συναινέσει στις τουρκικές απαιτήσεις, καθώς οι ύποπτοι είναι Σουηδοί πολίτες και δεν υπάρχουν ικανές αποδείξεις πίσω από τους ισχυρισμούς εναντίον τους. Ταυτόχρονα, η Άγκυρα θα ήταν πολύ πιο πρόθυμη να προωθήσει το θέμα της ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ εάν το Κογκρέσο των ΗΠΑ συμφωνήσει να της πουλήσει μαχητικά αεροσκάφη F-16.

Πέρα από την ένταση που υπάρχει μεταξύ της Τουρκίας και των άλλων μελών του ΝΑΤΟ, ήταν και είναι ξεκάθαρο ότι η Ρωσία προτιμά τον Ερντογάν στην εξουσία, και η θέση της Ρωσίας συμβάλλει στην απροθυμία της Άγκυρας να διακόψει τους δεσμούς με τη Μόσχα λόγω του πολέμου στην Ουκρανία. Ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει βοηθήσει τον Ερντογάν με πολλούς τρόπους. Επέτρεψε στην Τουρκία να αναβάλει την πληρωμή για την αγορά ρωσικού φυσικού αερίου για να μειώσει την πίεση στην τουρκική λίρα, η οποία έχει υποτιμηθεί σοβαρά από το 2018. Στο πλαίσιο της προεκλογικής εκστρατείας του Ερντογάν, ο Πούτιν συμμετείχε εξ αποστάσεως στην τελετή για την έναρξη δοκιμών στον πρώτο πυρηνικό σταθμό στην Τουρκία, που κατασκευάζεται και θα λειτουργεί από τη ρωσική κυβερνητική εταιρεία, τη Rosatom. Ομοίως, Η Μόσχα πίεσε τον Πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ Άσαντ να ανοίξει διάλογο με την Τουρκία για την εξομάλυνση των διμερών σχέσεων, κάτι που θα επιτρέψει στον Ερντογάν να παρουσιάσει στον τουρκικό λαό ένα επίτευγμα σχετικά με τα 3,7 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες στην τουρκική επικράτεια. Πρόσφυγες που οι περισσότεροι Τούρκοι πολίτες θέλουν να δουν να επιστρέφουν στην πατρίδα τους.

Σε ό,τι αφορά την τουρκική πολιτική στη Μέση Ανατολή, ο Ερντογάν προφανώς επιθυμεί να συνεχίσει τις διαδικασίες ομαλοποίησης που έχει προχωρήσει τα τελευταία δύο χρόνια –με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τη Συρία. Η σοβαρή οικονομική κρίση στην Τουρκία ανάγκασε την Άγκυρα να αναζητήσει επενδύσεις από τα κράτη του Κόλπου, αλλά φαίνεται πιθανό ότι οποιαδήποτε τέτοια επένδυση θα εξαρτηθεί από την υιοθέτηση πιο υπεύθυνων νομισματικών πολιτικών, ορισμένες από τις οποίες ο Ερντογάν απέρριψε –τουλάχιστον πριν από τις εκλογές– συμπεριλαμβανομένης της αύξησης στα επιτόκια. Ο κύριος νικητής από μια άλλη θητεία του Ερντογάν είναι το Κατάρ, το οποίο βλέπει υποστήριξη από την Τουρκία, υποστήριξη που βασίζεται, μεταξύ άλλων, στις ιδεολογικές ομοιότητες μεταξύ του Ερντογάν και του καθεστώτος του Κατάρ.

Η ομαλοποίηση στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας είναι το ζητούμενο, αλλά είναι σαφές ότι η εχθρότητα προς την Ελλάδα από την τουρκική κοινή γνώμη είναι ευρέως διαδεδομένη μεταξύ των υποστηρικτών τόσο του Ερντογάν όσο και της αντιπολίτευσης. Αυτές οι σχέσεις θα μπορούσαν επίσης να υπονομευτούν εάν υπάρξει ακόμη και κρίση μεταξύ Άγκυρας και Ουάσιγκτον, εν μέρει για το θέμα της ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ.

Τα σημαντικά πολιτικά ερωτήματα δεν θα διευκρινιστούν στο ελάχιστο. Αυτά περιλαμβάνουν ζητήματα στις διμερείς σχέσεις μεταξύ των εταίρων του ΝΑΤΟ, Ελλάδας και Τουρκίας. Μετά τις εκλογές στην Ελλάδα οι πολιτικοί χάρτες και στις δύο χώρες θα μπορούσαν να επανασχεδιαστούν με την προοπτική οι διμερείς σχέσεις να ανακτήσουν μια νέα δυναμική. Επειδή δεν επιθυμώ να είμαι αιθεροβάμονας, τέτοιες αισιόδοξες προσδοκίες φαίνονται άστοχες ενόψει του εθνικισμού στη γείτονα. Το ρεαλιστικό σενάριο είναι ότι ο πρόεδρος Ερντογάν θα συνεχίσει το γνωστό σενάριο. Τα ζητήματα σύγκρουσης στη διμερή σχέση, όπως μεταναστευτικές ροές στο Αιγαίο, θαλάσσια σύνορα, δικαιώματα σε κοιτάσματα φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο, κυρίως στην Κύπρο θα συνεχίσουν να προσφέρουν επαρκή εμπόδια για μορφές διαλόγου μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας.

Η πρόσφατη πολιτική προσέγγιση μεταξύ των δύο χωρών εκτιμάται ως βραχύβια. Είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι υπήρξαν αμοιβαίες εκφράσεις αλληλεγγύης και ανθρωπιστικής στήριξης μετά τον σεισμό στην Τουρκία και το δυστύχημα των Τεμπών στην Ελλάδα. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των αντίστοιχων εκλογών, ωστόσο, παραμένει αβέβαιο εάν υπάρχει αρκετή πολιτική ουσία ώστε τέτοιες τάσεις να είναι βιώσιμες μεσοπρόθεσμα. Λαμβάνοντας υπόψη τις εντάσεις που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία τρία χρόνια, είναι πιο πιθανό η διμερής σχέση να αφορά πρωτίστως τη διαχείριση κρίσεων. Υπάρχουν ευκαιρίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για βελτίωση των διμερών σχέσεων; Η σύντομη απάντηση είναι, όχι στο ορατό μέλλον. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμώ ότι θα αξιολογήσει τις ηγεσίες σε Ελλάδα και Τουρκία ανάλογα με το αν δημιουργούν πολιτικές επιλογές για ουσιαστική προσέγγιση μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας. Και τα δύο μέλη του ΝΑΤΟ επηρεάζονται από τις γεωπολιτικές αλλαγές που έχουν επιταχυνθεί μετά την επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η ελληνική κυβέρνηση αύξησε ουσιαστικά τη στρατιωτική συνεργασία με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, κυρίως με τη Γαλλία. Από τη σκοπιά του ΝΑΤΟ, θα εξαρτηθεί πρωτίστως από το αν η Ελλάδα θα παραμείνει το αντίβαρο πολιτικής ασφάλειας και σταθερότητας στην ανατολική Μεσόγειο. Είναι κρίσιμο για τη συμμαχία να συνεργαστεί με ευρωπαίους εταίρους στο Αιγαίο για πείσει την Άγκυρα να μειωθεί ο κίνδυνος κλιμάκωσης στην περιοχή της έντασης.

geopolitics.iisca.eu

Κ. Χολέβας: ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ Ο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ;

0

Η Άλωση συνεχίζεται! Στις 24 Ιουλίου 2020 ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν διοργάνωσε την πρώτη προσευχή στην Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως, η οποία μετετράπη σε ισλαμικό τέμενος. Το διάταγμα υπεγράφη στις 10 Ιουλίου 2020 και ακριβώς την ώρα 14.53, για να συμβολίζει το έτος της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως. Η ημερομηνία της πρώτης προσευχής είναι η ημερομηνία της υπογραφής της τελικής Συνθήκης Ειρήνης του 1923, το τελευταίο από τα 17 πρωτόκολλα που αποτελούν την πολυσυζητημένη Συνθήκη της Λωζάννης. Ο συμβολισμός είναι σαφής: Ο Ερντογάν θαυμάζει την Άλωση και τον νέο Οθωμανισμό και αμφισβητεί τα σύνορα, τα οποία καθορίζει η Συνθήκη της Λωζάννης.

Κάθε Έλληνας πολίτης έχει δικαίωμα και υποχρέωση  να τιμά τη μνήμη των πεσόντων κατά την 29η Μαΐου 1453 στα τείχη της Βασιλεύουσας και να ενδιαφέρεται για την τύχη της Αγίας Σοφίας και άλλων Χριστιανικών ναών που μετετράπησαν σε ισλαμικά τεμένη.

Όπως εξηγεί η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ το Βυζαντινό κράτος (η Ρωμανία όπως ήταν το πραγματικό όνομά του) είχε τρία συστατικά: Ελληνική γλώσσα και Ελληνικό Πολιτισμό. Ρωμαϊκό Δίκαιο και πολιτειακή συγκρότηση. Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη. Και τα τρία αποτελούν και σήμερα θεμελιώδη στοιχεία της εθνικής μας ταυτότητας. Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί κατά συντριπτική πλειοψηφία και ως ενδιαφερόμενοι για τον διαχρονικό Ελληνικό Πολιτισμό είμαστε μέτοχοι της Βυζαντινής κληρονομιάς. Αλλά και το Ρωμαϊκό Δίκαιο, βελτιωμένο με την επίδραση του Χριστιανισμού και του Βυζαντίου, εφαρμόσθηκε στη Νεώτερη Ελλάδα, όπως φαίνεται και από τις αποφάσεις των Εθνικών Συνελεύσεων του Αγώνος.

Η Αγία Σοφία του Ιουστινιανού σχεδιάσθηκε από Έλληνες Μικρασιάτες αρχιτέκτονες, τον Ανθέμιο και τον Ισίδωρο. Λειτούργησε επί αιώνες ως Ορθόδοξος Ναός και η Θεία Λειτουργία ετελείτο στα ελληνικά. Οι εικόνες που διασώθηκαν είναι Ορθόδοξες και οι επιγραφές είναι ελληνικές. Βεβαίως αποτελεί μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Αλλά η οικουμενικότητα δεν αναιρεί την ελληνικότητα.

Ο Ελληνισμός της Κύπρου διατηρεί έντονη τη μνήμη του Βυζαντινού Πολιτισμού. Η Ρωμανία, το όνομα της Αυτοκρατορίας, διασώζεται σε σημαντικά κείμενα της Κυπριακής Ορθόδοξης γραμματείας, όπως πχ στο ιστορικό κείμενο του Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου: «Περί τῶν κατά χώραν Κύπρον σκαιῶν». Ο Άγιος, που έζησε στα τέλη του 12ου και στις αρχές του 13ου αιώνος, περιγράφει την εισβολή των Άγγλων Σταυροφόρων στη Μεγαλόνησο (εποχή Ριχάρδου Λεοντόκαρδου) μετρώντας τις αποστάσεις όχι από την Κύπρο, αλλά από τη Ρωμανία: «Χώρα ἐστίν Ἰγκλιτέρρα, πόρρω τῆς Ρωμανίας κατά βορράν». (Βλέπε τον Ε΄ τόμο των έργων του Αγίου που εξέδωσε η Ιερά Βασιλική και Σταυροπηγιακή Μονή Αγίου Νεοφύτου, σελ. 406). Ένας μοναχός που ζει σε μία σπηλιά κοντά στην Πάφο δηλώνει πολίτης της Ρωμανίας, αισθάνεται Βυζαντινός Έλληνας Σε άλλο κείμενό του παρακαλεί τον Άγιο Δημήτριο τον Θεσσαλονικέα να βοηθήσει τον στρατό της Ρωμανίας.

Εκτός από την Αγία Σοφία και η Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη είναι ένα Ορθόδοξο μνημείο που μετατράπηκε σε τζαμί. Ο ανακαινιστής της τον 14ο αιώνα, ο Θεόδωρος Μετοχίτης, έγραψε ότι οι Βυζαντινοί της εποχής του ήσαν απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων και μετείχαν στο γένος και στη γλώσσα των Ελλήνων.

Η Κωνσταντινούπολη και η Ρωμανία παρέμεινε πάντα επίκαιρη για τους Έλληνες. Η απάντηση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στον Μωάμεθ τον Πορθητή κράτησε όρθιο τον Ελληνισμό επί Τουρκοκρατίας. Το ΟΧΙ του τελευταίου Αυτοκράτορα έδωσε ηθική δύναμη στην αντίσταση των κλεφτών και αρματολών. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απήντησε στον Άγγλο Πλοίαρχο Χάμιλτον ότι δεν δέχεται να υπογράψει συνθήκη με τους Τούρκους, διότι ο τελευταίος βασιλέας των Ελλήνων δεν συνθηκολόγησε. Εννοούσε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.

Μετά από 4 αιώνες η μνήμη των ηρωικώς πεσόντων το 1453 αναθέρμανε τη Μεγάλη Ιδέα και την επιθυμία για απελευθέρωση. Αν δεν υπήρχε η Μεγάλη Ιδέα δεν θα είχε γίνει η Επανάσταση του 1821 ούτε θα είχαμε απελευθερώσει άλλα ελληνικά εδάφη μετά την Ελληνική Επανάσταση.

Αλλά και ευρύτερα, πέραν του Ελληνισμού, ο Βυζαντινός Πολιτισμός τιμάται και θαυμάζεται από πολιτικούς και διανοητές. Ο αείμνηστος Ιταλός συγγραφέας και πολιτικός φιλόσοφος Ουμπέρτο Έκο στο βιβλίο του “Μπαουντολίνο” εκφράζει θαυμασμό για την ελληνική παιδεία των Βυζαντινών και για τον ελληνικό πολιτισμό της Κωνσταντινούπολης του 1204. Ήρωας του βιβλίου του είναι ο Νικήτας Χωνιάτης, ιστορικός συγγραφέας και πολιτικός που κατέγραψε  σε θαυμάσια αττική γλώσσα την καταστροφή της Κωνσταντινουπόλεως από τους Δυτικούς Σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας το 1204.

Ο Ντιμίτρι Ομπολένσκι, που δίδαξε σε βρετανικά πανεπιστήμια, στο βιβλίο του «Βυζαντινή Κοινοπολιτεία»  γράφει ότι μέσω της Ορθόδοξης Θείας Λατρείας, της υμνογραφίας, της αγιογραφίας, της ναοδομίας, όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί αποτελούν σήμερα μία Βυζαντινή Κοινοπολιτεία.

Εκατομμύρια Ορθοδόξων Χριστιανών στην Ανατολική Ευρώπη χρησιμοποιούν το κυριλλικό αλφάβητο, το οποίο ονομάσθηκε έτσι για να τιμήσει τη μνήμη του Κωνσταντίνου / Κυρίλλου. Μαζί με τον αδελφό του Μιχαήλ/ Μεθόδιο ο Κύριλλος εστάλη τον 9ο αιώνα σε ιεραποστολή προς τους σλαβικούς λαούς της Μεγάλης Μοραβίας (Τσεχίας) από τον Αυτοκράτορα και τον Πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως. Οι δύο Έλληνες Θεσσαλονικείς αδελφοί μετέδωσαν το ελληνικό αλφάβητο και μάλιστα τη βυζαντινή μεγαλογράμματη γραφή στους σλαβικούς λαούς. Έτσι σήμερα όλοι αυτοί γράφουν ελληνικά, αλλά ομιλούν ρωσικά, σερβικά, βουλγαρικά κλπ.!

Στη Μέση Ανατολή οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί αποτελούν σήμερα μειοψηφία μέσα σε μία πλειοψηφία μουσουλμανική. Επιβιώνουν με πίστη στον Θεό και διατηρούν τη μνήμη του Βυζαντίου/ Ρωμανίας μέσω του ονόματός τους. Οι ίδιοι αποκαλούνται Ρουμ Ορτοντόξ, δηλαδή Ρωμηοί- Βυζαντινοί Ορθόδοξοι. Έχουν συνείδηση ότι συνεχίζουν τη βυζαντινή κληρονομιά μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Ο πρόσφατος καταστροφικός σεισμός στη ΝΑ Τουρκία και στη Συρία μας θύμισε τον αγώνα επιβιώσεως που κάνουν. Είδαμε Ορθοδόξους Ναούς να γκρεμίζονται στην Αλεξανδρέττα, στο Χαλέπι κ.α.. Αλλά το φρόνημά τους δεν γκρεμίζεται. Διαφυλάσσουν τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό του Βυζαντίου.

Η Αγία Σοφία και η Ρωμανία/Βυζάντιο εκφράζουν έναν πολιτισμό Ορθόδοξο, Ελληνικό και ταυτοχρόνως Οικουμενικό. Ας μιλήσουμε στα παιδιά μας για τη «Δόξα των Ελλήνων», όπως χαρακτηρίζει αυτόν τον πολιτισμό ο Γάλλος σύγχρονος βυζαντινολόγος Συλβαίν Γκουγκενέμ (Εκδόσεις Ενάλιος, Αθήνα 2019). Ας αντλήσουμε ελπίδα από τον καημό της Ρωμηοσύνης, όπως περιγράφει την ελληνορθόδοξη αγωνιστικότητα των Βυζαντινών ο Νομπελίστας ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης (βλέπε το ποίημά του: Νεόφυτος ο Έγκλειστος μιλά-). Ας διατηρήσουμε στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντός μας το ζήτημα της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως. Διότι «ἅπαξ ναός, ἐσαεί ναός» !

(Το κείμενο βασίζεται στην ομιλία μου στη Λεμεσό, στις 16.3.2023, κατά την παρουσίαση του Τόμου «Αγία Σοφία- Οι Ναοί της του Θεού Σοφίας ανά τον κόσμο», τον οποίο εξέδωσε η Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας. Δημοσιεύθηκε και στο Περιοδικό ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, Μαΐου 2023).

NYT: Αλλάζει η νίκη Ερντογάν τις σχέσεις του με τη Δυση;

1

Αλλάζει η νίκη Ερντογάν τις σχέσεις του με τη Δυση; 

Το κατά πόσο η επανεκλογή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα οδηγήσει σε βελτίωση των διεθνών σχέσεων της Τουρκίας, αναλύει ο επικεφαλής των ανταποκριτών των New York Times στην Ευρώπη, Στήβεν Ερλάνγκερ.

Ο Ερντογάν αποτελεί το βασικό εμπόδιο για την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Η σφοδρή αντίθεσή του στην ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην προεκλογική του εκστρατεία, όπως και η διαμεσολάβηση του ανάμεσα σε Μόσχα και Κίεβο, έχοντας διατηρήσει καλές σχέσεις τόσο με τη Ρωσία, όσο και με την Ουκρανία.

Ο Ερντογάν, εκτιμά ο αναλυτής των ΝΥΤ, αναμένεται να ακολουθήσει το ίδιο μονοπάτι: στο εσωτερικό θα διατηρήσει σκληρή στάση, ενώ στο εξωτερικό θα συνεχίσει να κρατά ισορροπίες ανάμεσα στους νατοϊκούς συμμάχους και την οικονομική του εξάρτηση από τη Ρωσία.

Ο Ερντογάν μετά τη νίκη του αισθάνεται πιο ελεύθερος. Ως εκ τούτου, ενδέχεται να κινηθεί προς μια κατεύθυνση βελτίωσης των σχέσεων του με τις ΗΠΑ, αλλά και να εγκρίνει την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, όπως έκανε ήδη με τη Φινλανδία, ίσως μάλιστα πριν από την ετήσια σύνοδο κορυφής της συμμαχίας τον Ιούλιο.

Από την πλευρά του, ο Αμερικανός ΥΠΕΞ, Άντονι Μπλίνκεν, θα επισκεφθεί αυτή την εβδομάδα τόσο τη Σουηδία, όσο και τη Φινλανδία. Με τις επισκέψεις αυτές επιδιώκεται να σταλεί ένα σαφές μήνυμα στην Άγκυρα.

Η ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ μπορεί να ωφελήσει τον Ερντογάν: Ενδέχεται να ξεκλειδώσει την πώληση αμερικανικών F-16 και την αναβάθμιση των παλαιότερων μοντέλων που ήδη διαθέτει η Τουρκία. Αυτές οι πωλήσεις έχουν μπλοκαριστεί από το Κογκρέσο, όπου πολλοί βουλευτές έχουν εξοργιστεί για τους δεσμούς του Ερντογάν με τη Ρωσία, την αγορά του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400 και την καταστολή των διαφωνούντων στο εσωτερικό.

Η νίκη του έχει ιδιάζουσα σημασία για την τουρκική κοινωνία, αλλά δεν είναι ενοχλητική για τις διεθνείς σχέσεις, δήλωσε ο Ιαν Λέσερ, ειδικός για την Τουρκία, διευθυντής του γραφείου του Γερμανικού Ταμείου Μάρσαλ στις Βρυξέλλες. Δεν βλέπω να χειροτερεύει μια ήδη προβληματική σχέση, προσθέτει.

Η ανάλυση των ΝΥΤ, αφού επισημαίνει τη σημασία της Τουρκίας ως μέλους του ΝΑΤΟ, σημειώνει το πόσο απρόβλεπτος και αυταρχικός είναι ο Ερντογάν, την ώρα μάλιστα που βασίζεται στη Ρωσία για ενέργεια, εμπόριο και την ενδυνάμωση της τουρκικής λίρας.

Υπενθυμίζει ότι αρνήθηκε να επιβάλλει κυρώσεις στη Μόσχα ή στον Βλαντιμίρ Πούτιν, σε αντίθεση με τους δυτικούς συμμάχους. Ταυτόχρονα, ωστόσο, η Τουρκία παρείχε στην Ουκρανία στρατιωτικά drones και υπήρξε σημαντικός ο ρόλος της στη συμφωνία για την εξαγωγή ουκρανικών σιτηρών. Η Αγκυρα, επίσης, ήταν ο πρώτος οικοδεσπότης των ειρηνευτικών συνομιλιών μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.

Η στρατιωτική κατοχή σε κομμάτι της βόρειας Συρίας προβληματίζει επίσης τους συμμάχους. Ενώ τα τουρκικά στρατεύματα έχουν προστατεύσει ορισμένους θύλακες αντιφρονούντων της Συρίας, ο Ερντογάν έχει εμπλακεί ταυτόχρονα σε μια προσέγγιση με τον πρόεδρο της Συρίας, Μπασάρ αλ Άσαντ.

Ο Ερντογάν θέλει τη βοήθειά του για να περιορίσει τους Κούρδους, αλλά και να να ανοίξει τον δρόμο της επιστροφής στους περίπου 4 εκατ. Σύρους πρόσφυγες, που η Τουρκία φιλοξενεί στο όνομα της ισλαμικής αλληλεγγύης.

Ο Τούρκος πρόεδρος μπορεί να απογοητεύσει όσους ελπίζουν σε μια πιο δυτική Τουρκία, ειδικά δε τη στιγμή που δεν είναι ο μόνος σύμμαχος που γίνεται όλο και πιο αυταρχικός. Η Ουγγαρία και η Σερβία κάνουν το ίδιο, και η Πολωνία, αν και είναι έντονα αντι-ρωσική, υπονομεύει το κράτος δικαίου, την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και την ελευθερία του Τύπου.

Η επανεκλογή Ερντογάν θα ανοίξει μια ευρύτερη συζήτηση για το πώς συνεργαζόμαστε με συμμάχους και στρατηγικούς εταίρους με τους οποίους έχουμε φθίνουσες σχέσεις και η Τουρκία δεν θα είναι η μόνη, είπε ο κ. Λέσερ. Η Ευρώπη θα πρέπει να βρει νέους τρόπους για να συνεργάζεται καλύτερα με τις ντόπιες κοινωνίες, συμπλήρωσε.

Αυτή η απομάκρυνση της Τουρκίας από τις δημοκρατικές αξίες και το κράτος δικαίου συνεπάγεται μηδενική πρόοδο όσον αφορά στις -ήδη παγωμένες- ενταξιακές συνομιλίες της Άγκυρας με την Ε.Ε.

Η Νάταλι Τότσι, διευθύντρια του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων της Ιταλίας, τόνισε ότι είναι ένα είδος ανακούφισης – μια νίκη της αντιπολίτευσης θα σήμαινε ότι οι Βρυξέλλες θα έπρεπε να λάβουν σοβαρότερα υπόψη τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένης της αναθεώρησης των συμφωνιών για τα τελωνεία και τις βίζες.

Οι ανάγκες στο εσωτερικό είναι πιθανό να επηρεάσουν τις γεωπολιτικές κινήσεις του Ερντογάν. Ο πληθωρισμός παραμένει επίμονα υψηλός και η αύξηση των κρατικών δαπανών πριν από τις εκλογές έχει οξύνει την πίεση.

Ο Εμρέ Πεκέρ, ο οποίος μελετά την Τουρκία για την Eurasia Group, θεωρεί πως ο Ερντογάν θα σκληρύνει τη στάση του στο εσωτερικό, με στόχο να περιορίσει τη δυναμική της αντιπολίτευσης ενόψει των εκλογών της τοπικής αυτοδιοίκησης, το προσεχές έτος. Οι οικονομικές δυσκολίες σημαίνουν ότι ο κ. Ερντογάν θα είναι πιο προσεκτικός στο εξωτερικό, τόνισε ο ίδιος, συμπληρώνοντας: Δεν θα αντέξει οικονομικά αν “ξεκολλήσουν οι τροχοί”.

Ο Μαρκ εσπερ, πρώην υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, δήλωσε ότι το πράσινο φως της Τουρκίας για τη Σουηδία θα είναι το κλειδί για καλύτερες σχέσεις.

Η Εβελιν Φάρκας, πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου και τώρα εκτελεστική διευθύντρια του Ινστιτούτου Μακέιν, δήλωσε: Εάν η Σουηδία δεν γίνει αποδεκτή το συντομότερο δυνατό, αυτό θα αποδυναμώσει την ισχυρή απάντησή μας στην επιθετικότητα της Ρωσίας και ο Πούτιν θα το εκλάβει ως νίκη.

 Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Γ. Μαγκριώτης: Ποιοι παράγοντες διαμόρφωσαν το αποτέλεσμα του Μάη και, τι κρύβει η κάλπη του Ιούνη;

1

του Γιαννη Μαγκριώτη*

Μπορώ να εντοπίσω πέντε βασικούς παράγοντες που διαμόρφωσαν τα αποτελέσματα των εκλογών της 21ης του Μάη:

Ο πρώτος παράγοντας είναι ο ψυχολογικός. Οι Έλληνες πολίτες είναι πολύ ανήσυχοι, τόσο από την υπερδεκαετή οικονομική και κοινωνική κρίση που έζησαν, όσο και από την κρίση της πανδημίας, του πολέμου στην Ουκρανία, την επιθετικότητα της Τουρκίας και την μεγάλη ακρίβεια. Αυτό τους οδηγεί να απορρίπτουν κάθε πολιτική που δημιουργεί ένταση και προβλέπει χειρότερες μέρες. Θέλουν ηρεμία και θετικό αφήγημα και ας μην είναι αληθινό.

Σε αυτόν τον παράγοντα η κυβέρνηση κέρδισε κατά κράτος, κυρίως απέναντι στην Αξιωματική Αντιπολίτευση, η οποία, πολλές στιγμές έδειχνε να πιστεύει ότι, η συνταγή της περιόδου 2010-2015, ήταν χρήσιμη και μετά το 2019.

Ο δεύτερος παράγοντας είναι πολιτικός. Η κυβέρνηση είχε στρατηγική, έχει την συνταγή της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, την οποία επιτάχυνε και, σε αυτό την βοήθησαν οι διεθνείς οικονομικοί παράγοντες, η πανδημία και η ενεργειακή κρίση, γιατί ακύρωσαν κάθε δυνατότητα αξιολόγησης της κυβερνητικής πολιτικής, αφού οι κρίσεις και κάθε κακό ήταν εισαγόμενα, και κάθε καλό οφείλονταν στην κυβέρνηση. Η διαχείριση της πανδημίας, δεν κρίθηκε τελικά από τους θανάτους, αλλά από τα επιδόματα και τις επιστρεπτέες, που δεν φαίνεται να είναι τέτοιες, προκαταβολές, που φόρτωσαν το δημόσιο χρέος και, από τα πρωτόγνωρα ποσά που πήρε η χώρα, όπως και οι άλλες χώρες από την ΕΕ, τα δεκάδες  δισεκατομμύρια του Ταμείου Ανάκαμψης, για την αντιμετώπιση της ύφεσης.  Ο κορωνοιός και η ύφεση ήταν της Κίνας, τα επιδόματα και οι επιστρεπτέες προκαταβολές της καλής κυβέρνησης.

Η διαχείριση της ενεργειακής κρίσης δεν αξιολογήθηκε από την υπερφολόγηση των καταναλωτών, που μας οδήγησε στην τρίτη χειρότερη θέση μεταξύ των χωρών της ΕΕ, όσον αφορά την αγοραστική δύναμη, το πιο σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό μέγεθος μιας χώρας, αλλά από τα επιδόματα, που ήταν κυρίως μέρος των υπερεσόδων της ακρίβειας. Η ακρίβεια ήταν του Πούτιν, τα επιδόματα του καλού Πρωθυπουργού.

Παρ όλα αυτά τα επικοινωνιακά τεχνάσματα, η κυβέρνηση μέχρι την ημέρα των εκλογών στην οικονομική και κοινωνική πολιτική ήταν πολύ χαμηλά στις εκτιμήσεις των πολιτών. Η Αξιωματική Αντιπολίτευση ακόμη και μετά την τραγωδία των Τεμπών, όπου ήταν εξόφθαλμη η ευθύνη της κυβέρνησης και γιαυτό υποχώρησε τέσσερεις μονάδες στην πρόθεση ψήφου, δεν πέρασε μπροστά.

Η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν κατανόησε τις εξελίξεις που δημιουργούσαν οι κρίσεις, είτε τις κατανοούσε αργά και αντιδρούσε συνήθως σπασμωδικά.

Ο τρίτος είναι επικοινωνιακός, η κυβέρνηση για ευνόητους λόγους είχε μαζί της τα περισσότερα ΜΜΕ, τα οποία μεγέθυναν κάθε καλό της κυβέρνησης και μίκρυναν κάθε κακό, ενώ έκαναν το αντίθετο με την αντιπολίτευση.

Και ο τέταρτος, είναι η ακύρωση της απλής αναλογικής από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, στα εγκαίνια της περσινής ΔΕΘ, με την θέση: Αν είμαι δεύτερος στις εκλογές δεν θα συμμετέχω σε κυβέρνηση  ηττημένων, θέση που έγινε το βασικό προεκλογικό σύνθημα του Μητσοτάκη και ταυτόχρονα το δικό του Βατερλό, με τις επινοήσεις των κυβερνητικών συνεργασιών των τελευταίων ημερών. Βέβαια με την θέση αυτή ο πρόεδρος του Σύριζα εξέφραζε ένα έμμεσο εκβιασμό προς την εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ, ειδικά το τμήμα αυτής που δεν ήθελε την νίκη της ΝΔ ή την συνεργασία με αυτήν. Ο πρωθυπουργός μάλιστα το πήγε πιο πέρα, αμφισβήτησε την ειλικρίνεια του Τσίπρα λέγοντας ότι θα κάνουν κυβέρνηση, αν τους βγαίνουν τα νούμερα με τον κ. Βαρουφάκη και το ΚΚΕ, και θα είναι τερατογέννηση.

Αν αυτοί είναι οι βασικοί λόγοι, υπάρχει και ένας ακόμη, που έπεισαν κάθε αναποφάσιστο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει ενναλακτική αξιόπιστη πρόγραμμα κυβερνητικής πολιτικής και μπορεί να εφαρμόσει μερικά από τα πιο επώδυνα μέτρα, όπως αυτά που εφάρμοσε για το συνταξιοδοτικό και ειδικά των μικρομεσαίων, που τον οδήγησε στην εκλογικά κατάρρευση και πριμοδότησε τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, ακόμη και την κυβέρνηση.

Επειδή όμως τα εκλογικά  ποσοστά που κατέγραψαν τα κόμματα είναι προϊόν και συγκυριακών παραγόντων, δεν μπορούν να προβληθούν με ασφάλεια στην κάλπη της 25ης Ιουνίου.

Τον μεγαλύτερο κίνδυνο τον έχει η ΝΔ, η οποία μπορεί με μια μικρή μείωση των ποσοστών της και με μια πολύ μικρή αύξηση των τριών κομμάτων που βρίσκονται στο όριο του 3% και δεν μπήκαν στην βουλή, να μην πετύχει την πολυπόθητη αυτοδυναμία και μετά όλα πάλι από την αρχή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να προσδοκά να πετύχει την επιστροφή ενός ποσοστού, όχι φυσικά όλου, όπως συνέβη το 2019, μεταξύ Ευρωεκλογών και Εθνικών εκλογών, μπορεί όμως να έχει και νέες απώλειες.

Το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής μπορεί να παγιώσει την αύξηση των ποσοστών του και δικαιούται να πιστεύει ότι μπορεί να κατακτήσει ακόμη και την θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και αυτό σε μεγάλο βαθμό θα κριθεί από την στρατηγική του για τις δεύτερες εκλογές, από την δυνατότητά του να πείσει ότι μπορεί να είναι η νέα αξιόπιστη Αξιωματική Αντιπολίτευση.

Σε όλα αυτά προστέθηκε ένας νέος παράγοντας, που ήρθε από τις Βρυξέλλες, οι υποδείξεις της Κομισιόν για την δημοσιονομική πολιτική της επόμενης τετραετίας, που θα καθορίσει το αντίκρισμα αλήθειας των προεκλογικών υποσχέσεων του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος με την χαρακτηριστική αλαζονεία της κυβέρνησης που βρήκε μεθοδολογικό λάθος και στον ΟΟΣΑ, που εκτίμησε ότι το 2022, στην χώρα μας μειώθηκε το κατά κεφαλήν εισόδημα 7,4%, έτσι και τώρα μας είπε ακόμη χειρότερα ότι δεν ξέρει η αντιπολίτευση να διαβάζει. Μόνο που η Κομισιόν δημοσιοποίησε την πρόταση που κατέθεσε η κυβέρνηση πριν μερικούς μήνες και η οποία διαψεύδει τις προεκλογικές υποσχέσεις του κ. Μητσοτάκη, μάλιστα κάνει κάτι χειρότερο, λέει πως ούτε αυτές είναι επιτεύξιμες, πολύ περισσότερο οι εξαγγελίες του κ. Μητσοτάκη από τα προεκλογικά μπαλκόνια.

Η Κυβέρνηση ξέρει τα μεγάλα προβλήματα της οικονομίας, μάλιστα ξέρει, πως, αν δεν είχε ρυθμιστεί το δημόσιο χρέος το 2018 και δεν είχαμε τους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης, όλα θα έμοιαζαν με την περίοδο 2008-2009, δηλαδή θα είμασταν μπροστά σε μια νέα χρεοκοπία και όχι μπροστά στην μεγάλη ανάπτυξη και την ανάλογη ευημερία που τάζει ο κ. Μητσοτάκης.

*Πρώην υφυπουργός

 

 

Δ. Κωνσταντακοπουλος: Ένας θρίαμβος, μια ήττα, μια σύγκριση

0
This handout photograph taken and released by the Turkish Presidency Press Office on May 28, 2023 shows Turkish President Recep Tayyip Erdogan addressing supporters gathered outside his residence following his victory in Turkish presidential election at Kisikli district in Istanbul. The head of Turkey's election commission on May 28, 2023 declared President Recep Tayyip Erdogan the winner of a historic runoff vote that will extend his 20-year rule until 2028. - (Photo by MURAT CETIN MUHURDAR / TURKISH PRESIDENTIAL PRESS SERVICE / AFP)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
29 Μαΐου 2023

Δεν πρόκειται για μια απλή εκλογική νίκη. Πρόκειται για θρίαμβο. Μετά από είκοσι χρόνια άσκησης της εξουσίας και αναπόφευκτης φθοράς εξ αυτής, μετά από σχεδόν μια δεκαετία πολέμου εναντίον του από τη Δύση (με πραξικόπημα, με οικονομικό πόλεμο, ακόμα και με την προσπάθεια να τον πιέσουν ευνοώντας έναν «άξονα» Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ που θα «περικύκλωνε» την Τουρκία ή και θα την απειλούσε ακόμα και με σύγκρουση*), η πανηγυρική εκλογή του Ερντογάν ανάγκασε ακόμα και δυτικά μέσα ενημέρωσης να τον αποκαλέσουν «Τιτάνα» της τουρκικής πολιτικής, αν όχι Ιστορίας.

Το «μυστικό» της επιτυχίας του; Το αναμφισβήτητο πολιτικό «χάρισμα», η ικανότητά του να ελίσσεται στη διεθνή σκηνή και να συναλλάσσεται με τον λαό του. Να εκφράζει το βαθύτερο αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας που είναι, παντού και πάντα, μια «πυρηνική» πολιτική δύναμη, όπως υπήρξε και σε μας για το ΕΑΜ, για το ΠΑΣΟΚ της «Ελλάδας στους Έλληνες», για τον ΣΥΡΙΖΑ του «Όχι» στα μνημόνια (εν μέρει και για την ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική του Κώστα Καραμανλή). Μια δύναμη που απώλεσαν τελικά αυτά τα ρεύματα, κατά τρόπο οικτρό και για τη χώρα και για τους οπαδούς τους, όταν και επειδή συνθηκολόγησαν. Επίσης η Τουρκία πόνταρε σε μια πολιτική σχετικής ανεξαρτησίας και έμφασης στην παραγωγή, βγήκε από την εποπτεία του ΔΝΤ, όταν εμείς μπήκαμε στο ευρώ και εν συνεχεία στα μνημόνια. Στο ίδιο διάστημα η Ελλάδα που είχε περίπου δύο τρίτα της τουρκικής οικονομίας προ εικοσαετίας, σήμερα έχει μετά δυσκολίας λιγότερο από το ένα τρίτο. Η Άγκυρα πόνταρε επίσης στην ανάδυση του πολυπολικού κόσμου, τη στιγμή που η Ελλάδα ευθγραμμίστηκε πλήρως με τους Δυτικούς. Και, last but not least, η διεθνής πολιτική της Τουρκίας, συντασσόμενη με το αίτημα όλης της δημοκρατικής ανθρωπότητας, να τερματισθεί ο δυτικός μονοπολισμός, κέρδισε για την Τουρκία πολλούς φίλους στις πέντε ηπείρους.

Μεγάλη επιτυχία του Ερντογάν, μεγάλη επιτυχία όμως και της Τουρκίας, που, εγκαταλείποντας μετά το 2003, σταδιακά, την πολιτική της πλήρους εξάρτησης, του «μισθοφόρου» της Δύσης, που ακολούθησε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκτοξεύτηκε σε θέση μεγάλης δύναμης με πρωταγωνιστικό διεθνή ρόλο. Την ίδια ακριβώς εποχή, εμείς κάναμε τα ανάποδα, κατεδαφίζοντας οποιοδήποτε στοιχείο ανεξαρτησίας κερδίσαμε μετά το 1974 και στη διάρκεια των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, με αποτέλεσμα να έχουμε υποστεί απανωτές στρατηγικές ήττες, να έχουμε χάσει ένα μεγάλο μέρος της οικονομίας και του πληθυσμού μας, το ηθικό και η αξιοπρέπειά μας να είναι στα Τάρταρα και να έχουμε καταντήσει μια απομίμηση χώρας. Ο συσχετισμός δυνάμεων Ελλάδας και Τουρκίας έχει υποστεί κατάρρευση εις βάρος της Ελλάδας, γεγονός που θα το βρούμε κάποια στιγμή μπροστά μας πολύ απειλητικό, χωρίς να είμαστε καθόλου βέβαιοι για την αξία της υποτιθέμενης «προστασίας» από τον φθίνοντα Ηγεμόνα μας.

Το εκλογικό αποτέλεσμα στην Τουρκία συνιστά βαρύτατη ήττα της «συλλογικής Δύσης». Η σύγκρουση βέβαια συνεχίζεται και μαζί της ο πόλεμος κατά της τουρκικής λίρας και δεν αποκλείεται να δούμε στο άμεσο μέλλον ακόμα και την επιβολή capital controls. Αλλά πέρασε οριστικά ο καιρός που η Ουάσιγκτον έκανε ότι ήθελε στη Μέση Ανατολή και σε όλο τον κόσμο. Έναν αιώνα μετά τη Ρωσική Επανάσταση, οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν την πρόβλεψη του Λένιν ότι αυτοί (οι δυτικοί καπιταλιστές δηλαδή) θα χάσουν στο τέλος, απλούστατα γιατί οι άλλοι είναι πολύ περισσότεροι. Δεν γίνεται να κρατάνε όλη την ανθρωπότητα στη σκλαβιά, όπως έκαναν με φρικτούς τρόπους επί μισή, αν όχι μία χιλιετηρίδα.

Θα μου πείτε τώρα: και η δημοκρατία; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το τουρκικό καθεστώς είναι αυταρχικό. Αλλά μήπως ήταν δημοκράτης ο Κιλιτσντάρογλου; Το πραγματικό διακύβευμα στις τουρκικές εκλογές δεν ήταν «Δημοκρατία ή Αυταρχισμός», ήταν με τη «Δύση ή ανεξάρτητοι;». Ή μήπως μπορεί να θεωρηθεί δημοκρατία αυτό που έχουμε εμείς, ή αυτό ακόμα που έχουν σήμερα οι Γάλλοι και οι Αμερικανοί; Το 90% των Τούρκων πήγαν να ψηφίσουν στις εκλογές γιατί εκτιμούσαν ότι η ψήφος τους έχει βάρος και σημασία, κάτι που προφανώς πιστεύουν πολύ λιγότεροι Έλληνες ή Γάλλοι ή Αμερικανοί, εξ ου και τα θηριώδη ποσοστά της αποχής. (Και όταν η «Προοδευτική Διεθνής» των Σάντερς, Βαρουφάκη κλπ. στέλνει αποστολές στην Τουρκία, διερωτώμαι και εγώ αν την ενδιαφέρει όντως η δημοκρατία στην Τουρκία ή, δια της «δημοκρατίας», ο φιλοδυτικός προσανατολισμός της. Που ήταν αυτοί οι προοδευτικοί, όταν οι νεοσυντηρητικοί έκαναν πραξικόπημα κατά του Ερντογάν;).

Δημοκρατία δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς η ύπαρξη μερικών κοινοβουλευτικών τύπων διακυβέρνησης, που υφίστανται άλλωστε και στην Τουρκία και στη Ρωσία. Κάτι τέτοιο θα ήταν προσβολή στη μνήμη του Περικλή και του Πρωταγόρα, των θεμελιωτών αυτού του πολιτεύματος. Αλλά δεν μπορεί επίσης να θεωρηθεί δημοκρατικό το να έχουν οι άνθρωποι «ατομικά» και «δημοκρατικά» δικαιώματα, χωρίς να έχουν κοινωνικά δικαιώματα και με τα κράτη και τα έθνη τους να τελούν υπό την αδυσώπητη δικτατορική εξουσία του παγκόσμιου Μεγάλου Κεφαλαίου και των ΗΠΑ. Μήπως δεν ήταν οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, αυτοί που δίνουν σήμερα μαθήματα δημοκρατίας σε όλους, που στήριξαν ενεργά όλον τον μεταπολεμικό τουρκικό αυταρχισμό, τον αιματηρό γενοκτονικό πόλεμο της Άγκυρας κατά των Κούρδων, το πραξικόπημα του Κενάν Εβρέν;

Ασφαλώς η Τουρκία αντιμετωπίζει σήμερα και πολύ μεγάλα προβλήματα. Η θρησκεία στην οποία στράφηκε για ιστορικούς λόγους δεν αποτελεί ασφαλώς τον βέλτιστο τρόπο πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης, ο εθνικισμός της είναι ένα μεγάλο πρόβλημα και για τους γείτονές της, τελικά όμως και για την ίδια, ενισχύοντας τη βασική πολιτική αρχή του ιμπέριουμ «Διαίρει και Βασίλευε». Όσο κι αν κάνει ότι δεν το βλέπει, το ζήτημα των Κούρδων (όπως και αυτό των Παλαιστινίων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή), δεν έχει παύσει και ούτε θα παύσει να τη στοιχειώνει, όσο δεν λύνεται ικανοποιητικά.

Αλλά η Τουρκία είναι ένα ζωντανό έθνος, με αξιόλογους ηγέτες και το παλεύει. Μόνο θλίψη μπορεί να σε πιάσει αν τη συγκρίνεις με τη δική μας χώρα και με αυτούς που τη διοικούν. Ας ελπίσουμε ο ελληνικός λαός, κάποια στιγμή, να μπορέσει και πάλι να κάνει το θαύμα που χρειάζεται για να μπορέσει να σωθεί, και ο ίδιος και η αξιοπρέπειά του.

__________________

(*) Το σχέδιο αυτό «πουλήθηκε» βεβαίως στην ελληνική κοινή γνώμη ως σχέδιο δήθεν ισχυροποίησης της Ελλάδας και της Κύπρου και αύξησης της αμυντικής τους ισχύος. Στην πραγματικότητα όμως δεν περιελάμβανε ρήτρες αμυντικής συμπαράστασης, αύξησε αντί να μειώσει τους κινδύνους αντιπαράθεσης και αύξησε κατακόρυφα τις σχέσεις προτεκτοροποίησης της Ελλάδας της Κύπρου από ΗΠΑ και Ισραήλ. Το αποτέλεσμα; Πήγαμε τρεις φορές στα πρόθυρα του πολέμου, επανενεργοποιήθηκαν όλες οι τουρκικές διεκδικήσεις και διατυπώθηκαν καινούριες στο Αιγαίο, υπεγράφη του τουρκολιβυκό μνημόνιο, παραιτηθήκαμε της επήρρειας των νησιών μας σε ΑΟΖ, έγινε τζαμί η Αγία Σοφία και φορτωθήκαμε ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα ικανό να τσακίσει τη χώρα. Δεν γνωρίζουμε άλλο παράδειγμα στην παγκόσμιο ιστορία τόσο αποτυχημένης εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, όσο αυτή που ασκήθηκε από όλα τα κόμματα και τις κυβερνήσεις της Ελλάδας της τελευταίας δεκαετίας.

Πηγή: kosmodromio.gr

Π. Ευθυμίου: Εκλογές 25 Ιουνίου: Προς νέο ιστορικό κύκλο

0

Η περίοδος κατά την οποία ο κ. Μητσοτάκης έπαιζε μπάλα με γκολ από τα αποδυτήρια τελειώνει στις 25 Ιουνίου.

Τη δεκαετία του ’90, το κόμμα που κατανόησε καλύτερα τις ευρωπαϊκές εξελίξεις μετά το Μάαστριχτ και τις τεκτονικές μεταβολές που σήμαινε η πορεία προς την ΟΝΕ ήταν το ΠΑΣΟΚ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1993 και μετά ο Κώστας Σημίτης το 1996 εναρμόνισαν τις πολιτικές της Ελλάδας σε αυτή την κατεύθυνση, διατηρώντας με αλλεπάλληλες επιτυχίες μια αδιατάρακτη πολιτική ηγεμονία επί έντεκα χρόνια.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2020, δύο κόμματα κατάλαβαν τις τεκτονικές αλλαγές που προκάλεσε στην ελληνική κοινωνία η δεκαετία της κρίσης χρεοκοπίας της χώρας: η ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη και το ΠΑΣΟΚ, με τη Φώφη Γεννηματά και τον Νίκο Ανδρουλάκη. Καθόλου τυχαία, είναι και τα μόνα κόμματα που βγαίνουν κερδισμένα από αυτή την εκλογική μάχη. Και είναι ήδη σαφές ότι το ΠΑΣΟΚ θα είναι σύντομα ο πραγματικός – και ουσιαστικός – αντίπαλος της Νέας Δημοκρατίας.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπέστη μόνο μια εκλογική συντριβή. Αναιρέθηκε ο ίδιος ο λόγος της ύπαρξής του. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θεώρησε ότι η εκτίναξή του από το 3% σε κυβερνητικό κόμμα δεν ήταν γέννημα της συγκυρίας και τέκνο της οργής, αλλά ανταποκρίνεται σε βαθιές ανάγκες της κοινωνίας, τις οποίες ο Αρχηγός εκφράζει και διερμηνεύει. Δεν ένιωσε την ανάγκη για κάποιο πρόγραμμα, για μια αντίστοιχη οργάνωση, για ανάδειξη στελεχών που θα έδιναν πολιτική έκφραση σε προγραμματικές θέσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ιδεολογικά και πολιτικά τα πάντα και τίποτα ταυτοχρόνως. Και όλα τα κενά τα αναπλήρωνε ο χαρισματικός Αρχηγός, στον οποίο το ετερογενές συνονθύλευμα εναπέθετε όχι μόνον την έκφραση των θέσεων, αλλά τον πυρήνα της συνοχής και της ενότητάς του.

Ομως ο Αρχηγός απεδείχθη τακτικιστής και όχι στρατηγικός. Επιφανειακός και όχι στοχαστικός. Ανακόλουθος και όχι σταθερός. Ανασφαλής, περίκλειστος σε μια ομάδα πιστών και όχι συνεκτικός. Προέκυψαν ακόμα πιο επώδυνα κενά στον Αρχηγό. Περάσαμε σε μια εποχή τεράστιων προκλήσεων, που δεν επιτρέπουν ατιμώρητα το «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ», που είναι το οργανικό γνώρισμά του.

Για αυτό ή διπλή ήττα του πολιτικά αχαρτογράφητου μορφώματος του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αρχηγού του είναι μη αναστρέψιμη. Ο ΣΥΡΙΖΑ απεδείχθη το τελευταίο υστερόγραφο της Μεταπολίτευσης, που έκλεισε οριστικά τον κύκλο της σε αυτές τις εκλογές.

Οι αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ επέτρεψαν την ηγεμονία της ΝΔ, παρά τα λάθη της διακυβέρνησης, παρά την όξυνση βαθιών παθογενειών του κομματικού συστήματος, παρά την εκτεταμένη διαφθορά, παρά τα φαινόμενα αναβίωσης παρακρατικών πρακτικών, όπως οι υποκλοπές.

Αλλά η περίοδος κατά την οποία ο κ. Μητσοτάκης έπαιζε μπάλα με γκολ από τα αποδυτήρια τελειώνει στις 25 Ιουνίου.

Ο προγραμματικός λόγος του ΠΑΣΟΚ, η ατζέντα ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, η ποιότητα του πολιτικού λόγου ενός ριζικά ανανεωμένου και συνεκτικού πολιτικού προσωπικού υψώνονται ήδη ως εναλλακτική πρόταση για την πορεία της χώρας. Για την παραγωγική ανασύνταξη της ελληνικής οικονομίας και την κοινωνική δικαιοσύνη σε ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος, χρηματοδοτημένο από υγιείς εθνικούς πόρους και όχι από δανεικά. Με μια ανασύνταξη των θεσμών και του κράτους δικαίου, έτσι ώστε η ελληνική κοινωνία και η νέα γενιά να ζήσουν με ευημερία και ασφάλεια μέσα στο ταραγμένο και απρόβλεπτο περιβάλλον που αντιμετωπίζουμε.

Και αυτό σηματοδοτεί τον νέο ιστορικό κύκλο στον οποίο εισέρχεται η πατρίδα μας.

*Ο Πέτρος Ευθυμίου είναι πρώην υπουργός

tovima.gr

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

1

 

Του Παντελή Σαββίδη

1.-Για την Τουρκία έχουμε γράψει αρκετά. Αλλάζει κάτι μετά τις εκλογές; Τα πάντα ρεί. Έλεγε ο Ηράκλειτος. Τίποτε δεν μένει αναλλοίωτο. Τι αλλάζει; Ποια είναι τα νέα δεδομένα;

2.-Ο Ερντογάν μεγάλωσε. Αντιμετωπίζει την ώρα της αποχώρησης. Θα ετοιμάσει την διαδοχή του. Η διαδοχή σε τέτοια καθεστώτα και τέτοιες κοινωνίες είναι θέμα οικογενειακό. Θα δούμε να αναδεικνύει πρόσωπα από το οικογενειακό του περιβάλλον. Τον γιό και τον γαμπρό του. Οι απόψεις τους είναι προβληματικές σε ό,τι μας αφορά. Οι συγκλίσεις τους με τις εθνικιστικές και ισλαμιστικές τάσεις της Τουρκίας ανησυχητικές.

3.-Στην Τουρκία οι εκλογές δεν εστιάσθηκαν στην οικονομία. Αν εστιάζονταν εκεί, ο Ερντογάν έπρεπε να καταρρεύσει. Εστιάσθηκαν στην ταυτότητα. Την αίσθηση του τι είναι ο τούρκος. Και αποτυπώθηκε η βούληση: ισλαμισμός και εθνικισμός. Στις ακραίες τους μορφές. Ανησυχητικό, επίσης, φαινόμενο για την Ελλάδα.

4.-Η ανάδειξη του ισλαμοεθνικισμού- για την ακρίβεια ισλαμοφασισμού- θα έχει συνέπειες στην εξωτερική πολιτική. Θα δούμε να κυριαρχούν ιδεολογικά και να πιέζουν πολιτικά φαινόμενα παντουρανισμού και παντουρκισμού. Βασικά πολιτικά πρόσωπα του νέου σκηνικού που αναδύθηκε είναι αυτών των προσανατολισμών. Τα χαρακτηριστικά αυτών των ισμών είναι επιθετικά. Και η επιθετικότητα αυτή θα εκδηλωθεί και στην εξωτερική πολιτική.

5.-Ο Ερντογάν υποθάλπει αυτές τις τάσεις γιατί αυτή είναι η ιδεολογία του και η θρησκευτική του πεποίθηση. Η τάση αυτή θα πιέσει την Τουρκία προς Ανατολάς. Αλλά ο Ερντογάν ως πραγματιστής θα εξισορροπήσει την ανατολική τάση. Θα παραμείνει Επιτήδειος Ουδέτερος αλλά θα αξιοποιεί την υποτιθέμενη πίεση που θα δέχεται για παραχωρήσεις από τη Δύση. Η Τουρκία είναι πολιτικά πολύπλοκο φαινόμενο το οποίο δεν μπορεί να διαχειριστεί η Δύση. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να την διαχειριστεί η Αθήνα.

6.-Η θέση της σημερινής αμερικανικής κυβέρνησης, παρά τις δημόσιες αβρότητες είναι επιφυλακτική απέναντι στον Ερντογάν. Δεν θα τον ενθαρρύνει. Θα τον πιέσει με την τακτική καρότο και μαστίγιο να προσαρμοστεί στην πολιτική της. Και να επανέλθει στις τάξεις της. Η Τουρκία πέρασε την Παγίδα του Θουκυδίδη. Το κρίσιμο τελευταίο εμπόδιο είναι η οικονομία της. Εδώ θα δοκιμασθεί ο Ερντογάν. Θα μπορέσει να ξεπεράσει τα προβλήματα και τις άμεσες ανάγκες του σε ρευστό χωρίς να αιχμαλωτιστεί πολιτικά και οικονομικά από τη Δύση; Θα βρει τα κεφάλαια που χρειάζεται στις αραβικές χώρες και στην Ανατολή (Κίνα, Ρωσία); Οι ευρωπαϊκές τράπεζες και οικονομίες είναι εκτεθειμένες πολύ στην Τουρκία. Δεν θα αφήσουν την οικονομία της να καταρρεύσει. Ο Ερντογάν θα αξιοποιήσει στο έπακρον αυτό που δεν έκαναν οι δικοί μας πολιτικοί πριν η Ελλάδα εισέλθει στο τούνελ των μνημονίων.

7.-Δεν πρέπει να αναμένουμε άνοιγμα της Δύσης προς την Τουρκία σε μια πρώτη φάση. Η εξέλιξη θα εξαρτηθεί από το αν ο Ερντογάν καταφέρει να διαχειρισθεί τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει. Αν τα καταφέρει χωρίς τη Δύση, που σημαίνει και χωρίς να έχει πετύχει κάποια πολιτικά ανταλλάγματα η Δύση, ο Ερντογάν με τους βαθμούς αυτονομίας που θα έχει επιτύχει, θα πάει τη χώρα προς τα ανατολικά.  Ένας ανατολικός προσανατολισμός του Ερντογάν θα αναγκάσει τη Δύση να αναθεωρήσει την γεωπολιτική της στην περιοχή μας. Η αναθεώρηση αυτή επιβάλλει αναβαθμισμένο ρόλο και στην Ελλάδα. Προμηνύματα αυτής της αμερικανικής, κυρίως, τάσης είναι η ενθάρρυνση της Αθήνας από την Ουάσιγκτον να προμηθευθεί F-35. Η πρώτη εκδήλωση ενδιαφέροντος για τα F-35 δεν νομίζω πως προήλθε από την Αθήνα. Μάλλον η Ουάσιγκτον ήταν εκείνη που της τα πρότεινε. Τα F-35 ως όπλο ξεπερνά τις συνήθεις ανάγκες άμυνας του ελλαδικού χώρου. Η εμβέλειά τους παραπέμπει περισσότερο στην Ανατολική Μεσόγειο παρά στο Αιγαίο. Το ίδιο και τα άλλα οπλικά συστήματα που προμηθεύεται  η Ελλάδα. Χωρίς την αμερικανική έγκριση καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να προμηθευτεί ούτε καν τους γαλλικούς εξοπλισμούς. Που, επίσης, είναι για μεγάλες αποστάσεις και ανοικτές θάλασσες.

8.-Είναι θετικός για την Ελλάδα ένας αναβαθμισμένος γεωπολιτικός ρόλος; Θα μπορέσει να ανταποκριθεί; Ενέχει κινδύνους; Θα είναι μια επιλογή που θα διασφαλίσει την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας;

Τίποτε δεν είναι γραμμικό. Όλα εξαρτώνται από την διαχείρισή τους και από τους ελιγμούς της απέναντι πλευράς. Ό,τι και να κάνει η Τουρκία με την Ανατολή, δεν θα εγκαταλλείψει τη Δύση. Και η ηγεσία της Δύσης επειδή βασίζει την πολιτική της προς την Άγκυρα σε ψευδαισθήσεις, θα θελήσει να την ικανοποιεί για να την κρατήσει. Η ικανοποίηση της Άγκυρας θα σημάνει και πιέσεις προς την Αθήνα. Θα μπορέσει το ελληνικό πολιτικό σύστημα να ελιχθεί σε αυτό το σύνθετο περιβάλλον;

9.-Πρωταγωνιστές της έντασης με την Ελλάδα, όπως οι κκ Τσαβούσογλου και Ακάρ δεν θα συμμετέχουν στην νέα κυβέρνηση. Ο Ερντογάν τους έκανε βουλευτές για να τους προφυλάξει από διώξεις μετά από ενδεχόμενη ήττα αλλά στη σκέψη του Τούρκου προέδρου κυριάρχησε η οικογενειακή ανανέωση του κόμματος και της εξουσίας στην Τουρκία. Ο Ακάρ διεκδικούσε ρόλο διαδοχής. Τώρα;

10.-Οι σχέσεις με την Ελλάδα θα επανέλθουν στην γνωστή ρότα τους. Στην προσπάθειά τους να διαχειριστούν την Τουρκία οι Αμερικανοί θα πιέσουν και την Αθήνα. Αναζητούν κάποια ευρύτερη συμφωνία για αξιοποίηση των ενεργειακών αποθεμάτων της Ανατολικής Μεσογείου αλλά το σχήμα της Συμφωνίας δεν θα είναι τόσο απροκάλυπτο, όπως, διάφορα δημοσιεύματα αφήνουν να εννοηθεί. Εκτός και αν η εκλογική νίκη   της ΝΔ, που διαφαίνεται, της δώσει τέτοια αποδοχή που δεν θα ενοχλήσει οποιαδήποτε κοινωνική δυσαρέσκεια. Άλλωστε, έχει αποδειχθεί πως η δυσαρέσκεια στην Ελλάδα, όσο βαρύ και αν είναι το τίμημα, διαρκεί μερικές ημέρες.

11.-Και κάτι τελευταίο. Δεν αποκλείω την εσωτερική ένταση στην Τουρκία. Η κοινωνία πολώθηκε. Και πολώθηκε απόλυτα.

Το μάθημα της Ευρώπης μετά τη νίκη του Ερντογάν

1

Μιχάλης Ψύλος • [email protected]
Murat Cetinmuhurdar/Presidential Press Office/Handout via REUTERS

Το μόνο ατού της αντιπολίτευσης ήταν η αδυναμία του Ερντογάν να καταπολεμήσει την οικονομική κρίση. Αυτό δεν ήταν αρκετό.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι «Σουλτάνος»! Κέρδισε δημοκρατικά τις εκλογές στην Τουρκία.  Οσο και αν ο αντίπαλος του, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου διαμαρτύρεται για την πιο «άδικη αναμέτρηση», καθώς τα ελεγχόμενα από το καθεστώς Μέσα Ενημέρωσης σε ποσοστό 90%, έδωσαν μάχη για την επανεκλογή Ερντογάν. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής δεν έχουν υπάρξει καταγγελίες για εκλογική νοθεία στον δεύτερο γύρο.

Κατά τα άλλα, συμπεριφέρεται βέβαια ως «Σουλτάνος»: δηλώνει νικητής πριν υπάρξει επίσημο αποτέλεσμα. Χλευάζει τον αντίπαλό του, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, σαν να μην έχει τελειώσει η προεκλογική εκστρατεία. «Κατηγορεί» το φιλο-κουρδικό HDP ότι είναι φιλικά προσκείμενο προς την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Πιστεύοντας ότι έτσι θα καταστήσει τους Κούρδους ακόμη πιο ύποπτους «τρομοκράτες»!  Μετά από αυτή την πολλοστή επανεπιβεβαίωση στο τιμόνι της χώρας, ο Ερντογάν έχει τώρα μπροστά του άλλα πέντε χρόνια για να συνεχίσει το έργο του για την οικοδόμηση της « Νέας Τουρκίας » (Yeni Turkiye) και να ξεκινήσει αυτό που ο ίδιος αποκάλεσε «τουρκικό αιώνα».

Σίγουρα τα νέα  δεν είναι θετικά για πολιτική  και κοινωνική αντιπολίτευση, που διαβλέπει με δικαιολογημένη ανησυχία τη  νέα νίκη του προέδρου. Η αντιπολίτευση έκανε όμως πολλά  λάθη. Τα έξι κόμματα ένωσαν τις δυνάμεις τους με μόνο κοινό  σημείο να νικήσουν τον Ερντογάν. Πώς μπορεί όμως αυτό να μην καταλήξει σε χάος, όταν αυτά τα κόμματα από όλο το πολιτικό φάσμα υποτίθεται ότι θα κυβερνούν μαζί εξαρχής; Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, η αντιπολίτευση απέτυχε να καταλήξει σε μια κοινή πολιτική αντίληψη. Το μόνο ατού τους ήταν η αδυναμία του Ερντογάν να καταπολεμήσει την οικονομική κρίση. Αυτό δεν ήταν αρκετό για να κερδίσει ο Κιλιτσντάρογλου τις εκλογές.

Χώρα μοιρασμένη στα δυο

Πολλοί φοβούνται ότι τα επόμενα πέντε χρόνια θα υπάρξει μια περαιτέρω καταπίεση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων των Τούρκων πολιτών. Οσο και αν -στην πραγματικότητα- αυτό που προκύπτει από αυτές τις εκλογές είναι μια χώρα χωρισμένη στα δύο: Λίγο πάνω από το 50% υποστηρίζει τον νέο πρόεδρο, ενώ το άλλο μισό θέλει μια διαφορετική Τουρκία ,από αυτή που χτίζει και θα συνεχίσει να χτίζει ο Ερντογάν.

Διαβεβαιώνοντας τους οπαδούς του ότι «θα είναι μαζί τους ως το θάνατο», ο Τούρκος πρόεδρος άφησε να εννοηθεί ότι θα προχωρήσει σε συνταγματική αλλαγή για την κατάργηση του ορίου των δύο προεδρικών θητειών. Αυτό θα εξαρτηθεί όμως και από τη θέση που θα λάβουν ορισμένα κόμματα που μέχρι στιγμής ήταν μέρος της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του  εθνικιστικού «Καλού Κόμματος (Iyi Parti), της   Μεράλ Ακσενέρ.  Δημοσιογραφικές πηγές στη Γείτονα, τονίζουν στη «Ναυτεμπορική» ότι το «Καλό Κόμμα» θα μπορούσε να προσεγγίσει τον Ερντογάν και να εγκαταλείψει τα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Προβλήματα-μαμούθ

Το σίγουρο είναι ότι ο Τούρκος πρόεδρος έχει να αντιμετωπίσει προβλήματα –μαμούθ στα επόμενα πέντε χρόνια. Και είναι απορίας άξιο αν θα καταφέρει να καλύψει τα βαθιά κοινωνικά ρήγματα. Η κατάσταση της οικονομίας της χώρας, το ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό ανεργίας των νέων γύρω στο 20%, οι επικρίσεις  στη διαχείριση της κρίσης μετά τον σεισμό μάλλον δεν ήταν λόγοι για την επιτυχία του. Τα προεκλογικά δώρα όπως το δωρεάν φυσικό αέριο και οι αυξήσεις των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα εφαρμοστούν. Σε αντάλλαγμα για έναν ακόμη πιο σκληρό περιορισμό των δικαιωμάτων , ο Ερντογάν θα πρέπει να συνεχίσει να εγκρίνει πολιτικές κοινωνικής πρόνοιας και στήριξης για τα λιγότερο εύπορα τμήματα του πληθυσμού , όπως έχει ήδη κάνει κατά τις προηγούμενες θητείες του και ακόμη περισσότερο τους τελευταίους μήνες.

« Η επανεκλογή του Ερντογάν είναι άλλη μια οπισθοδρόμηση για τη δημοκρατία στην Τουρκία, και αυτό προκαλεί σοβαρούς φόβους σε πολλούς ανθρώπους – και δικαίως», τονίζουν στη «Ν» ,οι ίδιες πηγές στην Κωνσταντινούπολη. «Η απογοήτευση των αντιπάλων του μακροχρόνιου προέδρου είναι κατανοητή. Η ήττα του Ερντογάν δεν ήταν ποτέ τόσο κοντά όσο σε αυτές τις εκλογές, ποτέ δεν ήταν τόσο απτή η αλλαγή εξουσίας μετά από δύο δεκαετίες όσο τις προηγούμενες εβδομάδες. Ωστόσο, είναι λάθος να καταδικάζουν κάποιοι τους Τούρκους για την επιλογή τους. Αυτό θα έδειχνε αλαζονεία και αφέλεια. Ωστόσο, πολλά θα εξαρτηθούν  στο εξής από την κατάσταση της οικονομίας , που αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε σοβαρή κρίση και έχει μικρές προοπτικές ανάκαμψης, βραχυπρόθεσμα».

Δεν αλλάζει

Ο Τούρκος πρόεδρος δεν φαίνεται διατεθειμένος να εγκαταλείψει τις οικονομικές του πολιτικές ή να σταματήσει να κρατά χαμηλά τα επιτόκια, δύο στοιχεία που μαζί με τον έλεγχο που ασκεί ο ίδιος στην Κεντρική Τράπεζα προκάλεσαν αύξηση του κόστους ζωής στην Τουρκία και μείωση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών. Βραχυπρόθεσμα , ο Ερντογάν ελπίζει πώς θα βασιστεί στη χρηματοδότηση από ορισμένα κράτη του Κόλπου , ιδίως το Κατάρ και στην αναβολή της πληρωμής για το φυσικό αέριο που εισάγεται από τη Ρωσία.

Οι αναλυτές της Morgan Stanley, Χαντέ Κιουτσούκ και Αλίνα Σλούρσατσουκ εκτιμούν ότι η ισοτιμία του τουρκικού νομίσματος  προς το δολάριο θα μπορούσε να φτάσει στο επίπεδο των 26 , ακόμη και των 28 λιρών ως το τέλος του έτους, εάν δεν υπάρξει αλλαγή στην κατεύθυνση της πολιτικής. Οι υψηλές ανάγκες εξωτερικής χρηματοδότησης θα προκαλέσουν τη συνέχιση των μακροοικονομικών κινδύνων. Οι επενδυτές παρακολουθούν στενά τις οικονομικές πολιτικές που θα ακολουθηθούν στην Τουρκία μετά τις εκλογές. Το αν ο Ερντογάν θα επιστρέψει στην ορθόδοξη οικονομική πολιτική πριν από τις επερχόμενες τοπικές εκλογές τον Μάρτιο του 2024 θα καθορίσει την κατεύθυνση των ισοτιμιών και των αγορών. Ο Βόλφανγκ Πίκολι, συμπρόεδρος της Teneo Intelligence λέει ότι είναι απίθανο ο Ερντογάν να υιοθετήσει μια πλήρως ορθόδοξη προσέγγιση στην οικονομία μετά από αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά ότι ορισμένες προσαρμογές μπορούν να γίνουν πριν από τις τοπικές εκλογές.

Εξωτερική πολιτική σε δύο βάρκες

Ο Ερντογάν ήξερε πάντα πώς να εκμεταλλεύεται ένα συλλογικό σύμπλεγμα κατωτερότητας που το αντιλαμβάνονται πολλοί. Κατηγορεί τις ξένες χώρες για τα προβλήματα  της Τουρκίας. Υπόσχεται μάλιστα ότι η χώρα θα γίνει ισότιμη με τους ισχυρότερους στον κόσμο, τη Ρωσία και τις ΗΠΑ.

Η μεγαλύτερη οικονομική εξάρτηση από τις ξένες χώρες θα έχει όμως επιπτώσεις στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, ιδίως όσον αφορά τη θέση της έναντι της Ρωσίας . Η επιλογή να ενεργήσει ως μεσολαβητής στην ουκρανική σύγκρουση ,σίγουρα επέτρεψε στον Ερντογάν να αποφύγει τις εντάσεις με τη Μόσχα. Επίσης εγγυήθηκε μεγαλύτερη αναγνώριση σε διεθνές επίπεδο, επιτρέποντάς του ταυτόχρονα να εμποδίσει την είσοδο της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ χωρίς ιδιαίτερες επιπτώσεις-ένας «φάκελος» που θα πρέπει να επιλυθεί σύντομα, ειδικά εάν οι ΗΠΑ αποφασίσουν τελικά να εγκρίνουν την πώληση των μαχητικών F-16 στην Άγκυρα.

Στο εγγύς μέλλον, ο Ερντογάν θα εξακολουθεί να παίζει το ρόλο του μεσολαβητή και δεν θα διακόψει τις σχέσεις με τη Ρωσία , επίσης επειδή χρειάζεται τη στήριξη της Μόσχας για να καταλήξει σε συμφωνία με την κυβέρνηση της Δαμασκού και να ξεκινήσει τον «εθελοντικό» επαναπατρισμό τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου Σύριων.

Ο ρόλος όμως που διαδραματίζει η Τουρκία στην Ουκρανία θα συνεχίσει να καθορίζει και τις σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τόσο οι Βρυξέλλες όσο και η Ουάσιγκτον θα χρειαστούν τη μεσολάβηση του Ερντογάν στην Ουκρανική κρίση, αλλά θα πρέπει να εξισορροπήσουν αυτή την ανάγκη με την υπεράσπιση των συμφερόντων τους στη Μεσόγειο.

Το ερώτημα είναι επίσης πώς η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες θα αντιμετωπίσουν τώρα την ανανεωμένη θητεία του Ερντογάν στα Ελληνο-τουρκικά και στο Κυπριακό. Ευρωπαίοι και Αμερικανοί ελπίζουν ότι σε πρώτη φάση ο Ερντογάν δεν θα ακολουθήσει μια επιθετική εξωτερική πολιτική απέναντι στην Αθήνα, αλλά όχι όμως και στο Κυπριακό, όπου θα επιχειρήσει να επιβάλει και   de jure την απαράδεκτη επιλογή των «δύο κρατών», στην Κύπρο.

«Οπλο» το προσφυγικό

Ο Τούρκος πρόεδρος θα επιχειρήσει επίσης να εκμεταλλευτεί το  μεταναστευτικό ζήτημα  ως όπλο εκβιασμού κατά της ΕΕ και το οποίο σύντομα θα συζητηθεί ξανά.

Η αλήθεια είναι ότι η «αδιαφορία» των Ευρωπαίων εδράζεται στο γεγονός ότι στις εκλογές στην Τουρκία, διακυβεύονται οι δρόμοι των προσφύγων. Η έντονη κριτική στον Ερντογάν μπορεί στοιχίσει ακριβά στη Δύση επειδή είναι ένας σημαντικός στρατηγικός εταίρος. Αυτός είναι ο λόγος που η ΕΕ δεν παρεμβαίνει σχεδόν καθόλου στις εσωτερικές υποθέσεις της Τουρκίας, ό,τι και να κάνει ο Ερντογάν. Αυτή είναι η πικρή πραγματικότητα.

Σκληρή πολιτική θα ακολουθήσει επίσης ο Ερντογάν και στη Λιβύη, όπου η Άγκυρα είναι παρούσα για να στηρίξει την κυβέρνηση της Τρίπολης με απώτερο στόχο να τοποθετηθεί σε μια στρατηγική χώρα όσον αφορά το εμπόριο και τις μεταναστευτικές οδούς, καθώς και ένα χρήσιμο σημείο εκκίνησης για την επέκταση της διείσδυσής της στην Αφρική. Μάλιστα, η Τουρκία θα επενδύει ολοένα και περισσότερο στην ενίσχυση των σχέσεων με τις αφρικανικές χώρες, εκμεταλλευόμενη πρωτίστως την εξαγωγή πολεμικού υλικού και ειδικότερα drones.

Νέο-Οθωμανική πολιτική

Ο Ερντογάν δεν έκρυψε ποτέ την νέο-Οθωμανική εξωτερική πολιτική και τη γοητεία του για τη δόξα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας . Στόχος του είναι να κάνει την Τουρκία τουλάχιστον μια περιφερειακή δύναμη, προσελκύοντας επίσης στο άρμα της Αγκυρας πιο στενά τις χώρες της Κεντρικής Ασίας.

Τελικά, η επανεκλογή του Ερντογάν είναι επίσης ένα μάθημα για τη δημοκρατική Δύση. Καμία αλλαγή δεν έρχεται χωρίς προσπάθεια, ούτε καν στην Τουρκία. Πολλοί Τούρκοι δημοκράτες ήλπιζαν σε υποστήριξη, αλλά η ΕΕ έπρεπε να παράσχει περισσότερα δημοκρατικά κίνητρα για να συμβεί αυτό.

Πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την πολιτική ενσωμάτωση της Τουρκίας στην Ευρώπη και πιο εντατικές πολιτιστικές ανταλλαγές. Πρόκειται επίσης για τη δημιουργία μιας κοινής βάσης για μια εποχή μετά τον Ερντογάν. Οι ανησυχίες ή ο  θυμός μετά από εκλογές, δεν αρκούν.

naftemporiki.gr

 

Κατέρρευσε η λίρα μετά τη νίκη Ερντογάν – Ερωτηματικό η φιέστα στην Αγιά Σοφιά ανήμερα της Άλωσης

2

Ο Ερντογάν νίκησε τον Κιλιτσντάρογλου, η λίρα έκανε «βουτιά».

Η επικράτηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στις εκλογές της 28ης Μαΐου προκάλεσε έκρηξη συναισθημάτων στους υποστηρικτές του και… ελεύθερη πτώση στην τουρκική λίρα.

Το εθνικό νόμισμα της Τουρκίας αποδυναμώθηκε περισσότερο μετά τη νίκη – θρίαμβο του Ερντογάν με 52% έναντι του Κιλιτσντάρογλου.

Συγκεκριμένα, υποχώρησε έως και 0,3% στα 20,03 ανά δολάριο ΗΠΑ, κοντά σε ιστορικό χαμηλό, πριν διαπραγματευτεί στις 20,01 αργότερα στην Κωνσταντινούπολη.

Οι  ελπίδες εκατομμύρια Τούρκων για αλλαγή διαψεύσθηκαν την Κυριακή 28 Μαΐου, καθώς ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, που ένωσε του αντι-Ερντογανικούς και ανάγκασε τον Τούρκο πρόεδρο σε δεύτερο γύρο, ηττήθηκε.

Ο Ερντογάν, ο αιώνιος νικητής της Τουρκίας, όπως τον χαρακτηρίζει η βελγική Le Soir, ξεκινά από σήμερα την τρίτη του θητεία, όντας για τρίτη δεκαετία στην εξουσία.

«Δεν ήρθε το θαύμα για την τουρκική αντιπολίτευση»

Ο πρόεδρος της Τουρκίας δεν χρειάστηκε να κοπιάσει και τόσο, ώστε να κερδίσει ξανά τον προεδρικό θώκο: η προεκλογική του εκστρατεία με εθνικιστικά θέματα απέδωσε καρπούς, το κόμμα του συμμάχησε με το μεγαλύτερο τουρκικό εθνικιστικό κόμμα και ο Σινάν Ογκάν κάλεσε τους ψηφοφόρους του να τον ψηφίσουν.

Αφού επιβεβαίωσε την απόλυτη πλειοψηφία του στο κοινοβούλιο κατά τις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 14 Μαΐου, επικαλέστηκε μεταξύ των δύο γύρων τη «σταθερότητα» και κάλεσε τους ψηφοφόρους να αποκλείσουν την προοπτική συγκατοίκησης μεταξύ εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας.

Απέναντι στον Σουλτάνο, ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ο οποίος επιχείρησε το ακατόρθωτο: Να σαγηνεύσει ένα μεγάλο μέρος των Τούρκων εθνικιστών χωρίς να χάσει την υποστήριξη των ψηφοφόρων του φιλοκουρδικού κόμματος HDP (Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα), οι οποίοι τον είχαν ψηφίσει με συντριπτική πλειοψηφία στον πρώτο γύρο των εκλογών.

Η αντιπολίτευση υπολόγιζε επίσης σε μια ισχυρή κινητοποίηση των ψηφοφόρων που απείχαν στις 14 Μαΐου, θεωρώντας ότι ορισμένοι από τους υποστηρικτές της – σίγουροι για τη νίκη τους στον πρώτο γύρο – δεν πήγαν να ψηφίσουν. Όμως το παλιρροϊκό κύμα που ήλπιζε στον δεύτερο γύρο δεν ήρθε.

Η συμμετοχή την Κυριακή έφτασε το 85,6%, από 87% στον πρώτο γύρο.

Τον ερχόμενο Οκτώβριο, λοιπόν, η Τουρκία θα γιορτάσει ακόμα και πάντα με επικεφαλής τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν την εκατονταετηρίδα της Δημοκρατίας της, που ιδρύθηκε το 1923 από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Ήδη στα είκοσι χρόνια αδιάλειπτης… βασιλείας του, ο σημερινός Ερντογάν έχει αλλάξει βαθιά τη χώρα του και την εικόνα της στη διεθνή σκηνή.

Η εγκαθίδρυση ενός υπερπροεδρικού καθεστώτος ήρθε με κόστος την εξαφάνιση της διάκρισης των εξουσιών, των δικαιωμάτων και των ελευθεριών στο εσωτερικό της χώρας. Στο εξωτερικό, η Τουρκία έχει γίνει ένας ουσιαστικός περιφερειακός παίκτης, ικανός να προκαλεί κρίσεις και να επιλύει άλλες. Οι Δυτικοί θα πρέπει επομένως να συνεχίσουν να βασίζονται για πέντε χρόνια σε αυτόν τον απρόβλεπτο εταίρο.

Ποδαρικό με… προκλήσεις

Ήδη από τις πρώτες στιγμές της νικής του, προχώρησε σε προκλήσεις απέναντι στην Ελλάδα, δίνοντας ίσως το στίγμα για την εξωτερική πολιτική που θα ακολουθήσει.

Μετά τη γιορτή που στήθηκε το βράδυ της Κυριακής στην Αγιά Σοφιά, που μετέτρεψε ο ίδιος πριν από τρία χρόνια σε τζαμί, φέρεται να ετοιμάζει σήμερα νέα φιέστα στο μνημεί παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Προς το παρόν, ωστόσο, δεν υπάρχει κάποια ανακοίνωση για τη «γιορτή».

Ο Ερντογάν αναμένεται σήμερα το μεσημέρι στην Αγία Σοφία, όπου θα πραγματοποιήσει φιέστα.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/199968/katerrefse-i-lira-meta-ti-niki-erntogan-etoimazei-fiesta-stin-agia-sofia-to-mesimeri

Πολύ βαριά ήττα για τον Πέδρο Σάντσεθ στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές στην Ισπανία

1

Έξι μήνες πριν από τις βουλευτικές εκλογές, το Σοσιαλιστικό Κόμμα του πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ υπέστη εξαιρετικά βαριά ήττα τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές που διεξήχθησαν χθες Κυριακή στην Ισπανία, αποτέλεσμα που χαρακτηρίζεται κακός οιωνός ως προς την παραμονή του στην εξουσία στα τέλη του χρόνου.

Ο αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος (PP), της δεξιάς αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Αλμπέρτο Νούνιεθ Φεϊχό, έκανε αμέσως λόγο για «νέο πολιτικό κύκλο».

Το PP έκανε χθες «γιγαντιαίο βήμα» στον δρόμο που αναμένεται να οδηγήσει τον κ. Φεϊχό στον θώκο του πρωθυπουργού στα τέλη του 2023, πλειοδότησε ο πρόεδρος της κυβέρνησης της Ανδαλουσίας, ο Χουάν Μανουέλ Μορένο Μπονίγια, ηγετικό στέλεχος της ισπανικής δεξιάς.

Εκτός του PP, ο άλλος μεγάλος κερδισμένος είναι το ακροδεξιό κόμμα Vox, ήδη τρίτη δύναμη στο κοινοβούλιο, που με πάνω από 1,5 εκατομμύριο ψήφους στις δημοτικές εκλογές (7,19%), διπλασίασε το ποσοστό του μέσα σε τέσσερα χρόνια κάνοντας θεαματικά είσοδο σε αρκετά τοπικά κοινοβούλια.

Οι δημοσκοπήσεις προέβλεπαν νίκη της δεξιάς στις διπλές χθεσινές εκλογές, κανένας όμως δεν περίμενε πως το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα της Ισπανίας (PSOE) θα υφίστατο τέτοιες απώλειες.

«Τσουνάμι»

Ο επικεφαλής της απερχόμενης κυβέρνησης στην Καντάμπρια (βόρεια), ο Μιγκέλ Άνχελ Ρεβίγια, αρχηγός τοπικής παράταξης που έχει συμμαχήσει με τους σοσιαλιστές, μίλησε για «πλημμύρα της δεξιάς», τόσο του PP όσο και του Vox, ενώ ο επικεφαλής της κυβέρνησης του PSOE στην Αραγονία, αναφέρθηκε σε «τσουνάμι» που κατάπιε το «τείχος» των Σοσιαλιστών.

Και οι δυο τους ηττήθηκαν.

«Το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που ελπίζαμε», συνόψισε η εκπρόσωπος του PSOE, η Πιλάρ Αλεγρία, εμφανώς περίλυπη.

Το PP, που μετέτρεψε τις τοπικές και περιφερειακές εκλογές σε εθνικό δημοψήφισμα για την πολιτική του κ. Σάντσεθ, πρακτικά πέτυχε όλους τους στόχους που είχε θέσει.

Πάνω απ’ όλα συγκέντρωσε τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων στις δημοτικές εκλογές, πάνω από 7 εκατ. (το 31,5%), ή δύο εκατ. περισσότερες από ό,τι πριν από τέσσερα χρόνια, έναντι λιγότερων από 6,3 εκατ. (28,1%) που έλαβε το PSOE του κ. Σάντσεθ.

Έτσι, σύμφωνα με το ισπανικό δημόσιο τηλεοπτικό δίκτυο TVE και την εφημερίδα El País, το PP κυρίευσε τουλάχιστον έξι από τις δέκα από τις περιφέρειες όπου μέχρι χθες κυβερνούσε (μόνο ή χάρη σε συμμαχίες) το PSOE: τη Βαλένθια (ανατολικά), τέταρτη σε πληθυσμό σε όλη τη χώρα, την Αραγονία (κεντρικά), την Εξτρεμαδούρα (δυτικά), τις Βαλεαρίδες (ανατολικά), την Καντάμπρια και τη Ριόχα (βόρεια).

Ωστόσο η άλλη όψη του νομίσματος είναι πως στις περισσότερες από αυτές τις περιφέρειες, θα χρειαστεί την υποστήριξη του Vox για να κυβερνήσει, και το κόμμα της άκρας δεξιάς αναγγέλλεται πως θα είναι δύσκολος και βαρύς εταίρος για το PP, που θέλει να προβάλλει μετριοπαθή εικόνα.

Αυτές οι δύο παρατάξεις κυβερνούν ήδη μαζί από πέρυσι μια περιφέρεια.

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα ηττήθηκε από το PP στον δήμο της Σεβίλης, της μεγαλύτερης πόλης της Ανδαλουσίας (νότια) και παραδοσιακό οχυρό του, όπως και στη Βαλένθια. Και δεν είναι σίγουρο πως θα κερδίσει ούτε στη Βαρκελόνη, όπου ο υποψήφιός του δεν κατέλαβε παρά τη δεύτερη θέση, πίσω από αυτονομιστή.

Απόλυτη πλειοψηφία στη Μαδρίτη

Οι χθεσινές εκλογές αφορούσαν το σύνολο των 8.131 δήμων, με άλλα λόγια 35,5 εκατ. ψηφοφόρους, καθώς και τα κοινοβούλια των 12 από τις 17 «αυτονομίες» (περιφέρειες) της χώρας. Αυτή τη δεύτερη πτυχή των εκλογών αφορούσε 18,3 εκατ. ψηφοφόρους.

Και είναι ακριβώς αυτή η δεύτερη ψηφοφορία που θεωρείτο γενική πρόβα των βουλευτικών εκλογών, η ημερομηνία που θα διεξαχθούν οι οποίες δεν είναι ακόμα γνωστή.

Στις χθεσινές εκλογές δεν ήταν υποψήφιος ούτε ο κ. Σάντσεθ, ούτε ο κ. Φεϊχό.

Όμως το διακύβευμα ήταν πολύ σημαντικό για τους δυο πολιτικούς, που ενεπλάκησαν ενεργά στην προεκλογική εκστρατεία, σε βαθμό που αναλυτές χαρακτήρισαν αυτή την αναμέτρηση ανεμοδείκτη ενόψει των βουλευτικών εκλογών.

Ο κ. Σάντσεθ πρόβαλε στην εκστρατεία τον απολογισμό της κυβέρνησής του, κυρίως στην οικονομία. Ο κ. Φεϊχό ρίχτηκε επίσης ολόψυχα στην εκλογική μάχη, την πρώτη γι’ αυτόν αφότου ανέλαβε την ηγεσία του PP.

Το Λαϊκό Κόμμα όχι μόνο διατήρησε τις δύο περιφέρειες όπου κυβερνούσε (Μαδρίτη και Μούρθια), αλλά κατέλαβε και στις δύο απόλυτη πλειοψηφία. Όπως και στον δήμο της πρωτεύουσας.

President of the Popular Party (PP) and candidate for the presidency of the Junta de Extremadura Maria Guardiola (C) celebrates her victory during a press conference after learning the results of the elections, in Merida, Spain, 28 May 2023. EPA, Jero Morales

Με πληροφορίες από AFP μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
Μαδρίτη, Ισπανία

https://hellasjournal.com/2023/05/poli-varia-itta-gia-ton-pedro-santseth-stis-dimotikes-ke-periferiakes-ekloges-stin-ispania/

Ο κυνικός και αιμοσταγής Αμερικανός Γερουσιαστής στο στόχαστρο της Μόσχας! Η απίστευτη δήλωση του

0

Το υπουργείο Εσωτερικών της Ρωσίας ανακοίνωσε ότι περιέλαβε τον Αμερικανό γερουσιαστή Λίντσεϊ Γκρέιαμ στον κατάλογο με τους καταζητούμενους, μετά τα σχόλια που έκανε αυτός στη διάρκεια επίσκεψής του στο Κίεβο. Η δήλωση του για τους νεκρούς Ρώσους είναι τουλάχιστον κυνική.

Σε βίντεο από τη συνάντησή του με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένκσι στο Κίεβο την Παρασκευή ο Γκρέιαμ εμφανίζεται να σχολιάζει την παροχή στρατιωτική βοήθειας ύψους 38 δισεκ. δολαρίων που έχουν προσφέρει οι ΗΠΑ στην Ουκρανία από την αρχή του πολέμου, κάνοντας λόγο για «τα καλύτερα χρήματα που έχουμε ξοδέψει ποτέ».

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ επέκρινε το σχόλιο του Αμερικανού γερουσιαστή, εκτιμώντας ότι αυτό συνδέεται με τη φράση του Γκρέιαμ «και οι Ρώσοι σκοτώνονται».

Ο ίδιος ο γερουσιαστής απέρριψε τις επικρίσεις χθες, Κυριακή, επισημαίνοντας ότι απλώς εξήρε το σθένος των Ουκρανών που αντιστέκονται στη ρωσική εισβολή με βοήθεια από την Ουάσινγκτον.

Ο Γκρέιαμ επισκέφθηκε το Κίεβο κατά την 457η ημέρα του πολέμου και, σύμφωνα με το βίντεο που έδωσε στη δημοσιότητα η ουκρανική προεδρία, ακούγεται να δηλώνει: «Υπήρχε μια περίοδος στην Αμερική που ήμασταν έτσι, πολεμούσαμε μέχρι τον τελευταίο και είτε θα ήμασταν ελεύθεροι είτε θα πεθαίναμε».

«Τώρα είστε ελεύθεροι», απαντά ο Ζελένσκι. «Και θα είμαστε κι εμείς».

Ο Γκρέιαμ σημειώνει: «Και οι Ρώσοι σκοτώνονται», με τον Ουκρανό πρόεδρο να δηλώνει: «Ναι, αλλά ήρθαν στο έδαφός μας. Δεν πολεμάμε στο έδαφός τους».

Ο Πεσκόφ και άλλοι Ρώσοι αξιωματούχοι συνέδεσαν τα σχόλια του Γκρέιαμ για τα οφέλη της αμερικανικής βοήθειας προς την Ουκρανία με αυτά που έκανε για τους νεκρούς Ρώσους.

Αρχικά στα αποσπάσματα που έδωσε στη δημοσιότητα το γραφείο του Ζελένσκι δεν ήταν ξεκάθαρο ότι οι δύο δηλώσεις έγιναν σε διαφορετική στιγμή της συνομιλίας των δύο ανδρών.

«Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μεγαλύτερη ντροπή για μια χώρα από το να έχει τέτοιους γερουσιαστές», κατήγγειλε ο Πεσκόφ στο Telegram.

Ο πρώην πρόεδρος της Ρωσίας και αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της χώρας Ντμίτρι Μεντβέντεφ αποκάλεσε τον 67χρονο Ρεπουμπλικάνο «γεροξεκούτη».

«Ο γεροξεκούτης γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκρέιαμ δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν ξοδέψει ποτέ ξανά τόσο καλά τα χρήματά τους όσο στον φόνο Ρώσων», δήλωσε. «Δεν θα έπρεπε να το κάνει αυτό», τόνισε.

Ο Γκρέιαμ απάντησε στις επικρίσεις: «Ως συνήθως η μηχανή της ρωσικής προπαγάνδας εργάζεται σκληρά», επεσήμανε σε σχόλιό του που απέστειλε χθες με μέιλ στο Reuters αναφερόμενος στις δηλώσεις του Μεντβέντεφ.

Όπως εξήγησε ο ίδιος, είπε στον Ζελένσκι ότι «η Ουκρανία έχει υιοθετήσει το αμερικανικό σύνθημα ‘Ζήσε ελεύθερος ή πέθανε’. Ήταν καλή επένδυση για τις ΗΠΑ να βοηθήσουν στην απελευθέρωση της Ουκρανίας από τους Ρώσους εγκληματίες πολέμου».

Πρόσθεσε εξάλλου: «Κύριε Μεντβέντεφ, αν θέλετε να σταματήσουν να σκοτώνονται Ρώσοι στην Ουκρανία, αποσυρθείτε. Σταματήστε την εισβολή. Σταματήστε τα εγκλήματα πολέμου. Η αλήθεια είναι ότι εσείς και ο (Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ) Πούτιν δεν θα μπορούσατε να νοιάζεστε λιγότερο για τους Ρώσους στρατιώτες».

Από την πλευρά του ο σύμβουλος του Ουκρανού προέδρου, ο Μιχάιλο Ποντολιάκ, ανέφερε στο Twitter ότι η καλύτερη επένδυση που θα μπορούσαν να κάνουν οι ΗΠΑ και η Δύση είναι «στην πλήρη και άνευ όρων νίκη της Ουκρανίας».

https://www.militaire.gr/o-kynikos-kai-aimostagis-amerikanosgeroysiastis-sto-stochastro-tis-moschas-i-apisteyti-dilosi-toy/

Σκόπια: Αυξάνεται ο ευρωσκεπτικισμός

0

Ο ευρωσκεπτικισμός αυξάνεται στα Σκόπια, παρόλο που περισσότεροι από τους μισούς πολίτες εξακολουθούν να υποστηρίζουν την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στην τελευταία έρευνα της κοινής γνώμης που πραγματοποιήθηκε από το Ινστιτούτο Πολιτικής Έρευνας των Σκοπίων για τον Ανιχνευτή (Detektor), το 55,8% των πολιτών θα ψήφιζε θετικά εάν διεξαγόταν αύριο δημοψήφισμα για την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ το ένα τέταρτο των ερωτηθέντων ή το 24,8% θα ήταν εναντίον…

Ο ευρωσκεπτικισμός χτίζεται από τον σλαβικό πληθυσμό, αντίθετα  το 93,5% του αλβανικού πληθυσμού  θα ψήφιζε υπέρ της ένταξης της Βόρειας Μακεδονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ενώ κατά είναι μόνο το 4,6%.

Από τους Σλάβους, το 43,5% των ερωτηθέντων τάσσεται υπέρ της ένταξης της Βόρειας Μακεδονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ενώ το 31,5% των ερωτηθέντων είναι κατά.

Ιστορικά, αυτή είναι η χαμηλότερη υποστήριξη για ένταξη στην ΕΕ που έχει μετρηθεί μέχρι σήμερα.

Η ανάλυση των 3 τελευταίων δημοσκοπήσεων που έχει διεξαγάγει ο Detektor τα τελευταία 4 χρόνια δείχνει ότι από το 2019 έως σήμερα, η υποστήριξη έχει μειωθεί σημαντικά.

Αν το 2019 το 67,4% των ερωτηθέντων υποστήριξε την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το 2020 ο αριθμός έπεσε στο 65,5% και σήμερα βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο του 55,8%.

Sitel

—

The Hellenic Information Team

https://echedoros.blog/2023/05/28/%cf%83%ce%ba%cf%8c%cf%80%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%85%ce%be%ce%ac%ce%bd%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%89%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%80%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82/