Αρχική Blog Σελίδα 1622

George Friedman: Είναι κάποιος εκεί έξω;

0

George Friedman

Ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Τσακ Σούμερ και ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Μάικ Ράουντς θα καταθέσουν πρόταση νόμου απαιτώντας από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να αποκαλύψει τα αρχεία σχετικά με όσα γνωρίζει για μη αναγνωρισμένα ανώμαλα φαινόμενα. Η κυβέρνηση αρνήθηκε να αποχαρακτηρίσει πολλές από τις πληροφορίες, ενώ παραδέχτηκε ότι υπάρχουν τέτοια αρχεία.

Αυτό που υπάρχει σε αυτά τα αρχεία είναι σημαντικό για δύο λόγους. Πρώτον, η παρουσία εξωγήινων πολεμικών διαστημοπλοίων – αν υπάρχουν και αν είναι πολεμικά διαστημόπλοια – αντιπροσωπεύει μια πιθανή απειλή για όλη τη Γη. Αυτό δεν είναι ένα ασήμαντο θέμα. Δεύτερον και προφανώς σημαντικό, γράφω ένα βιβλίο για τη γεωπολιτική του διαστήματος. Οι βασικοί παράγοντες είναι ανθρώπινα έθνη, των οποίων οι ρίζες βρίσκονται στη Γη και που είναι πιθανό να χρησιμοποιήσουν το διάστημα ως νέο πεδίο μάχης. Αν σκυλοάνδρες της Ανδρομέδας μας έχουν στο στόχαστρό τους, πρέπει να ξαναγράψω το βιβλίο. Όσο μακρινή κι αν φαίνεται η απειλή μιας εισβολής από το διάστημα, η συνεχής επιμονή του Πενταγώνου και της CIA να μην αποκαλύπτουν τίποτα ανησυχητικό τροφοδοτεί τον φόβο.

Εάν δεν υπάρχει τίποτα να φοβάστε εκεί έξω, τότε γιατί να μην δώσετε στη δημοσιότητα τα αρχεία;

Υπάρχουν εύλογοι και καλοί λόγοι για την απόκρυψη αυτών των πληροφοριών. Οι υποψίες για αυτά που τότε ονομάζονταν UFO ξεκίνησαν γύρω στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση είχαν πυρηνικά όπλα. Και οι δύο είχαν επίσης επίγεια συστήματα για την ανίχνευση εκτοξεύσεων πυραύλων, και ήταν απαραίτητο αυτές οι δυνατότητες να παραμείνουν μυστικές. Η μια πλευρά δεν μπορούσε να γνωρίζει τις μεθόδους και την αποτελεσματικότητα της άλλης. Εάν αυτές οι ίδιες τεχνολογίες ανίχνευαν UFO, τότε η δημοσιοποίηση των πληροφοριών θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την εθνική άμυνα.

Το πρόβλημα με αυτό το επιχείρημα είναι ότι η επιτήρηση του διαστήματος κοντά στη Γη βρίσκεται σε εξέλιξη από τη δεκαετία του 1950. Η αποκάλυψη ευρημάτων πριν από την ανάπτυξη της τρέχουσας γενιάς αισθητήρων δεν θα έθετε σε κίνδυνο τίποτα σημαντικό. Η άρνηση της κυβέρνησης να δημοσιεύει ακόμη και άκρως διασκευασμένες αναφορές είναι περίεργη.

Μια θεωρία είναι ότι η κυβέρνηση πιστεύει ότι εμείς, το κοινό, θα πανικοβαλλόμασταν αν γνωρίζαμε την αλήθεια. Ίσως θα το κάναμε, αλλά καλύτερα τώρα παρά όταν αρχίζει η εισβολή.

Ένας άλλος από τους πολλούς πιθανούς λόγους για μυστικότητα είναι ότι ήδη διεξάγεται κρυφός πόλεμος με τους Ανδρομέδοντες. Μπορεί να έχουν πάρει τον έλεγχο των υποψηφίων προέδρων. Θα εξηγούσε πολλά. Αλλά αν αντιμετωπίζουμε έναν εχθρό που προβάλλει μεγάλη δύναμη πολλά έτη φωτός από τη βάση του, τότε είμαστε ούτως ή άλλως κολλημένοι και το σήμα στο πάρτι πρέπει να δοθεί.

Δεν βρίσκω παράλογη την πιθανότητα προηγμένης ζωής στο σύμπαν. Το σύμπαν είναι απέραντο, και αφού έχουν υπάρξει άνθρωποι στη γη, η ύπαρξη άλλης ζωής φαίνεται πιθανή. Αλλά η ίδια η απεραντοσύνη του σύμπαντος σημαίνει επίσης ότι μια τυχαία ή εσκεμμένη συνάντηση μεταξύ δύο ειδών ζωής είναι απίθανη. Απίθανο, αλλά κάθε άλλο παρά αδύνατο.

Εάν δεν υπάρχει τίποτα να κρύψετε, τότε προσπαθήστε να μας κάνετε να νοιώσουμε ασφαλείς. Η κυβέρνηση το γνωρίζει αυτό, αλλά αναλαμβάνει μια στρατηγική που έχει σχεδιαστεί για να αυξήσει την προσοχή αντί να την εκτρέψει. Υιοθετούν μια στρατηγική που έχει σχεδιαστεί για να πείσει τους γερουσιαστές, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών, να προκαλέσουν την αποκάλυψη. Η διατήρηση των μυστικών αρχείων αυξάνει την αίσθηση του κινδύνου, τουλάχιστον για ορισμένους, και στη σύγχρονη Αμερική η δυσπιστία προς την κυβέρνηση είναι ανεξέλεγκτη. Εάν η κυβέρνηση αρνηθεί ότι βρήκε κάτι, τότε το να ενεργεί σαν να κρύβει κάτι ενθσχύει αυτόν τον ισχυρισμό και μεγεθύνει τον φόβο.

Αυτό είναι ένα γεωπολιτικό ερώτημα. Οτιδήποτε αποδυναμώνει την εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση αποδυναμώνει την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να ενεργούν σε άλλα θέματα. Αλλά πολύ πιο σημαντικό, δεν υπάρχει λόγος η διαδικασία που δημιούργησε εμάς [εννοεί την βιολογική διαδικασία] να μην έχει δημιουργήσει άλλους. Μπορεί να είμαστε οι μόνοι άνθρωποι στο σύμπαν, κάτι που θα έκανε το σύμπαν πιο ακατανόητο.

Εάν υπάρχουν άλλοι, η αίσθηση της γεωπολιτικής μας μετατοπίζεται και το ανθρώπινο μυαλό πρέπει να το συνειδητοποιήσει αυτό.

Αν η κυβέρνηση κρύβει κινδύνους τόσο μεγάλους που η αποκάλυψή τους θα δημιουργούσε πανικό, απλώς αναβάλλει τον πανικό. Αλλά αν δεν υπάρχει τίποτα να φοβάστε, να ξέρετε ότι οι ενέργειες της κυβέρνησης μπορούν να τον δημιουργήσουν. Και δεδομένου ότι η κυβέρνηση απέτυχε να κρατήσει μυστική την ύπαρξη της διαστημικής επιτήρησης εδώ και δεκαετίες, δεν θα πρέπει να επιδεινώσει αυτή την αποτυχία αυξάνοντας τις πιθανές ανησυχίες.

Τζορτζ Φρίντμαν
https://geopoliticalfutures.com/author/gfriedman/
Ο George Friedman είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος γεωπολιτικός αναλυτής, στρατηγιστής διεθνών υποθέσεων και ο ιδρυτής και πρόεδρος της Geopolitical Futures.

geopoliticalfutures.com

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Ψήφος Αποδήμων: Made in USA «κοπτοραπτική» εκλογικού σώματος»

2
Πρόκειται για τη δημιουργία ενός «αμερικανικού κόμματος» που θα μπορεί να επηρεάζει την ελληνική πολιτική, υπέρ όποιου κόμματος θέλει η Ουάσιγκτον.

Σε προηγούμενο άρθρο μας εκφράσαμε την απορία μας για τον κατεπείγοντα χαρακτήρα της ρύθμισης που προωθεί μέσα στο κατακαλόκαιρο (και με την αντιπολίτευση σε συνθήκες σοκ και δέους) η κυβέρνηση, προκειμένου να άρει όλους τους, ήδη πολύ λίγους, περιορισμούς στην ψήφο των αποδήμων. Στο ίδιο άρθρο παραθέσαμε σωρεία στοιχείων που καταδεικνύουν ότι το πραγματικό ενδιαφέρον της κυβέρνησης για τους ομογενείς και τα προβλήματά τους είναι σχεδόν μηδαμινό. Αυτά τα δύο μας νομιμοποιούν να εκφράσουμε μια καταρχήν καχυποψία για τα κίνητρα της κατεπείγουσας κυβερνητικής πρωτοβουλίας.

Έχω ζήσει ο ίδιος πολλά χρόνια στο εξωτερικό και έχω συναντήσει πάρα πολλούς Έλληνες σε όλα τα σημεία του πλανήτη. Είμαστε, μαζί με τους Αρμένιους και τους Εβραίους, ο λαός με την μεγαλύτερη παγκόσμια διασπορά. Βρίσκει κανείς Έλληνες στα πιο απίθανα σημεία της Γης και ίσως οι μισοί Έλληνες ζουν εκτός Ελλάδας. Οι περισσότεροι Έλληνες που συνάντησα στο εξωτερικό είχαν μια μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα και ένα σπουδαίο «εθνικό φρόνημα», δηλαδή αίσθηση αλληλεγγύης προς τους άλλους Έλληνες. Είναι εγκληματική η αδιαφορία που έχουν επιδείξει διαδοχικές κυβερνήσεις για αυτό το μεγάλο εθνικό κεφάλαιο. Η Ελλάδα θα μπορούσε πάρα πολύ να ωφεληθεί αν βοηθούσε την οργάνωση αυτών των ομογενών και τους δεσμούς τους με τη χώρα. Βέβαια αυτό προϋποθέτει μια Ελλάδα όρθια, υποκείμενο της ιστορίας της, όχι μια Ελλάδα κλωτσοσκούφι στα χέρια ξένων δυνάμεων και μεγάλων, εγχώριων και ξένων οικονομικών συμφερόντων.

Αν βέβαια οι περισσότεροι ομογενείς διακρίνονται για το εθνικό τους φρόνημα, αυτό δεν συμβαίνει με όλους. Ποιος μπορεί να ξεχνάει για παράδειγμα τον θλιβερό ρόλο που έπαιξαν οι μεγάλες ελληνοαμερικανικές οργανώσεις στην υποστήριξη της αντεθνικής Χούντας που, αφού έβαλε «στον γύψο» τον ελληνικό λαό, αφού βασάνισε άγρια τους καλύτερους Έλληνες αξιωματικούς, όπως τον αείμνηστο Μουστακλή, έκανε δώρο στην Τουρκία, ενεργώντας υπό τις εντολές των Ηνωμένων Πολιτειών, τη μισή Κύπρο; Εδώ οι μεγάλες ελληνοαμερικανικές οργανώσεις (όχι βέβαια η πλειοψηφία των απλών Ελληνοαμερικανών) έπαιξαν ολέθριο αντεθνικό ρόλο κατά της πατρίδας τους για λογαριασμό της CIA. Στη διάρκεια της δικτατορίας, οι χουντικοί μέσα από τους ΑΧΕΠΑ και την Αρχιεπισκοπή, ηγεμόνευαν σχεδόν δικτατορικά στην ελληνική κοινότητα, εξοστρακίζοντας, ακόμα και καρφώνοντας κάθε αριστερό στοιχείο. Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι σπόνσορές τους υπήρξαν και τα δύο μεγάλα αμερικανικά κόμματα, και οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Δημοκρατικοί.

Η χρήση ελληνοαμερικανικών ομάδων, όχι για να υπερασπιστούν τα ελληνικά συμφέροντα στην Ουάσιγκτον, αλλά τα αμερικανικά συμφέροντα στην Ελλάδα συνεχίζεται και σήμερα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της κυρίας Σοφίας Νικολάου, πρώην στελέχους της άκρας αριστεράς, που την πήρε μια ομάδα Ελληνοαμερικανών με προσβάσεις στον Λευκό Οίκο και το αμερικανο-ισραηλινό λόμπυ, την «εκπαίδευσαν» στις ΗΠΑ και στη συνέχεια την έστειλαν εδώ, όπου ανέλαβε τον χειρισμό της υπόθεσης Κουφοντίνα, πώς δηλαδή να εξωθηθεί το στέλεχος της «17 Νοέμβρη» σε απεργία πείνας και θάνατο τελικά, για να εξυπηρετηθεί μια νέα «στρατηγική της έντασης». Το πολύ ενδιαφέρον ιστορικό αυτής της κυρίας, που διέπρεψε και στις απευθείας αναθέσεις, περιγράφει ο δημοσιογράφος Άρης Χατζηστεφάνου σε άρθρο του. Αξίζει να το διαβάσετε, αν θέλετε να ξέρετε πως λειτουργεί ένας από τους μηχανισμούς ελέγχου της χώρας από τις ΗΠΑ (και όχι μόνο).

Άλλωστε πρέπει στο σημείο αυτό να επισημάνουμε και κάτι ακόμα. Οι Έλληνες του εξωτερικού δεν είναι μόνο Έλληνες. Είναι συχνά και Αμερικανοί, Γερμανοί, Ρώσοι, Αυστραλοί, υπό την έννοια ότι δεν τους καθορίζει αποκλειστικά η εθνική τους καταγωγή, αλλά και το που ζουν, δρουν και επηρεάζονται. Δεν πρόκειται για κάποια συνωμοσία, αλλά για κάτι απόλυτα φυσικό.

Επιπλέον, όσο και αν αγαπάνε την Ελλάδα (και μερικές φορές την αγαπάνε περισσότερο από τους ‘Ελληνες του… εσωτερικού) δεν σημαίνει ότι την γνωρίζουν. Όσους Ελληνοαμερικανούς συνάντησα στη ζωή μου μου έδωσαν την εντύπωση ότι η εικόνα που έχουν για την Ελλάδα είναι ακριβώς η εικόνα που είχαν όταν την εγκατέλειψαν, οι ίδιοι και οι πατεράδες ή παππούδες τους, για να αποδημήσουν, το 1910, το 1930, το 1950 – το ίδιο και οι πολιτικές τους πεποιθήσεις. Οι αντιλήψεις τους δεν ανατροφοδοτήθηκαν έκτοτε από νέα βιώματα και πληροφορίες, ούτε και επηρεάζονται από το τι συμβαίνει στην Ελλάδα.

Μερικοί σχολιαστές, για τις προθέσεις των οποίων δεν αμφιβάλλω, μιλάνε για ένα ελληνικό έθνος είκοσι εκατομμυρίων. Εγώ δεν διαφωνώ με την ιδέα να προσπαθήσουμε να δυναμώσουμε τις σχέσεις αλληλεγγύης και κοινής ταυτότητας αυτού του υποψήφιου «μείζονος έθνους». Θα είναι πολύ σημαντικό για τη χώρα να το κάνουμε. Αλλά δεν είναι η απόδοση ψήφου το καλύτερο μέσο για να επιτευχθεί αυτή η επιδίωξη. Και ούτε βέβαια μπορούμε να αναθέσουμε σε αυτό το κυρίως φαντασιακό, επί του παρόντος τουλάχιστον, «μείζον έθνος» να κυβερνά την Ελλάδα. Δεν το έκανε ούτε ο κ. Νετανιάχου αυτό, παρόλο που οι δεσμοί των Εβραίων της διασποράς με το Ισραήλ είναι πολύ ισχυρότεροι των δεσμών των Ελλήνων της διασποράς με την Ελλάδα. Ούτε επιτρέπεται να αποσυνδέσουμε την έννοια και τα δικαιώματα του πολίτη από τις υποχρεώσεις του, όπως αίφνης η εκτέλεση στρατιωτικής θητείας, η πληρωμή των φόρων κλπ.

Δηλαδή αν ζούσαμε το 1840 τι θα λέγαμε; Να έχουν δικαίωμα ψήφου οι Έλληνες της Οθωμανικής, της Ρωσικής και της Αυστρο-ουγρικής Αυτοκρατορίας, πολύ περισσότεροι από τους Έλληνες της τότε Ελλάδας;

Αντιπαραθέτοντας το έθνος στο κράτος διαλύουμε στην πραγματικότητα το έθνος-κράτος και τη δημοκρατία, που οι Αρχαίοι την όρισαν ως το κράτος του Δήμου, δηλαδή των συνελεύσεων των Πολιτών, καταστρέφουμε δηλαδή το δημοκρατικό κράτος ως πολιτικό σχέδιο ανθρώπων που ενώνονται από ένα σύνολο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.

Αυτά είναι παραλογισμοί. Η Κύπρος έχει πολύ δίκιο, νομίζω, που περιορίζει ουσιαστικά το δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι στους διαμένοντες στην κυπριακή επικράτεια πολίτες της. Δεν είναι δυνατόν άνθρωποι που μπορεί ούτε καν να έχουν πατήσει το πόδι τους στην Ελλάδα να έχουν δικαίωμα λόγου στο πώς θα κυβερνάται η Ελλάδα.

Ο συνταγματικός νομοθέτης άλλωστε προέβλεψε τη δυνατότητα περιορισμού στο δικαίωμα των ομογενών να ψηφίζουν, ακριβώς γιατί αντιλαμβανόταν ότι δεν μπορεί να αποδοθεί χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Αυτά ως προς τη «θεωρία» του πράγματος. Πρακτικά οι πληροφορίες μας από άριστα πληροφορημένες πηγές λένε ότι ήδη από αρκετά χρόνια, κύκλοι προσκείμενοι στην ΑΧΕΠΑ, εργάζονται για να δημιουργήσουν ένα παγκόσμιο δίκτυο ομογενών (όχι μόνο Ελληνοαμερικανών) που να το επηρεάζουν και χειραγωγούν οι ίδιοι (πόσο μάλλον που όσοι θα συμμετέχουν σε αυτό θα έχουν ελάχιστη επαφή με την ελληνική πραγματικότητα) και που να έχει τη δυνατότητα να ψηφίζει στις ελληνικές εκλογές.

Αυτά δεν έχουν να κάνουν με οποιοδήποτε ενδιαφέρον για τους απόδημους και ομογενείς Έλληνες. Πρόκειται για τη δημιουργία ενός «αμερικανικού κόμματος» που θα έχει μόνιμη δυνατότητα να επηρεάζει την ελληνική πολιτική, υπέρ της ΝΔ σήμερα, υπέρ όποιου κόμματος θέλει η Ουάσιγκτον αύριο. Θα αποτελέσει ένα ακόμα μέτρο, προκειμένου να καταστεί ακόμα περισσότερο εικονική (fake) η «κοινοβουλευτική δημοκρατία» που διαθέτουμε.

Η διαμάχη για την προσφυγή στη Χάγη και ο προβληματισμός για τη δήλωση του Πρωθυπουργού περί «βασικής» διαφοράς με την Τουρκία… Θα κερδίσουμε ή θα χάσουμε;

1

The International Court of Justice, which has its seat in The Hague, is the principal judicial organ of the United Nations. Photo via icj-cij.org


Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ, Ουάσιγκτον 

Μετά την συνάντηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του Ταγίπ Ερντογάν έχει φουντώσει στην Ελλάδα μια μεγάλη συζήτηση για τον αν πρέπει να προσφύγουμε  στην Χάγη, στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης, για την ελληνοτουρκική διαφορά σχετικά με  την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος και στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Η όποια απόφαση της Χάγης θα σχετίζεται με το περιεχόμενο του συνυποσχετικού, που θα υπογραφεί  μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Από ό,τι γνωρίζουμε, η Ελλάδα έχει διευκρινίσει ότι το συνυποσχετικό θα συμπεριλαμβάνει μόνο την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, βάσει της UNCLOS  και τίποτε άλλο.

Όπως έγραψε ο Ευάγγελος Βενιζέλος στο εξαιρετικό βιβλίο του «Οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών και ελληνοτουρκικές σχέσεις»:

«Εμείς έχουμε υποχρέωση να καθορίσουμε την ελληνική στάση η οποία πρέπει να είναι απλή και σαφής και να συνιστά αντικείμενο της διπλωματικής πρωτοβουλίας που προβλέπει ρητά το ισχύον Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Αντικείμενο της συζήτησης αυτής είναι μόνο η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Όχι οι λεγόμενες γκρίζες ζώνες, η λεγόμενη αποστρατικοποίηση των νησιών ή άλλα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας ή εθνικής ασφαλείας.» 

  • Τα 12 ναυτικά μίλια

Ένα άλλο θέμα που απασχολεί πολλούς  Έλληνες «ειδικούς» του Δικαίου της Θάλασσας είναι τα 12 ν.μ της αιγιαλίτιδας ζώνης, οι ευθείες γραμμές βάσης και το κλείσιμο των κόλπων. Αυτοί  επιμένουν ότι η Ελλάδα πρέπει να διευθετήσει όλα αυτά τα ζητήματα πριν υπογράψουμε το συμφωνητικό οριοθέτησης,  διότι μετά την απόφαση της Χάγης δεν θα μπορέσουμε να το κάνουμε.

Πρόκειται για ένα επιχείρημα που δεν στέκει, διότι ένα κράτος μπορεί να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη του από 6 ν.μ. σε 12 ν.μ., να κλείσει τους κόλπους και να δημιουργήσει γραμμές βάσης και μετά την απόφαση της Χάγης!

Το κύριο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει η Ελλάδα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είναι αυτό του Καστελλόριζου και της Στρογγύλης, διότι το Δικαστήριο, σε περιπτώσεις που ένα νησάκι βρίσκεται μπροστά σ’ ένα τεράστιο ηπειρωτικό χώρο ενός άλλου κράτους, ποτέ δεν δίνει «πλήρη επήρεια» σε αυτό το νησάκι. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο , τότε η Ελλάδα δεν θα έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο.

Γι’ αυτό το λόγο η απραξία των ελληνικών κυβερνήσεων  τα τελευταία 40 χρόνια να μην ανακηρύξουν ΑΟΖ και να μη προχωρήσουν σε ταυτόχρονη οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο και την Κύπρο αποτελεί ένα τεράστιο σφάλμα.

Παρά το γεγονός ότι το θέμα της Χάγης έχει διαιρέσει τους Έλληνες ειδικούς, που αναφέρονται  σε πιθανές νίκες  και ήττες,  προσωπικά δεν πιστεύω ότι αυτό είναι η ουσία του θέματος. Το Δικαστήριο  εκδίδει «αποφάσεις», που όλα τα κράτη οφείλουν να αποδέχονται, ανεξάρτητα, εάν έχασαν ή κέρδισαν.

Στη τελευταία του απόφαση για την οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στην Ρουμανία και στην Ουκρανία, έχασε η Ουκρανία πού είχε παρόμοιες με τις ελληνικές θέσεις και κέρδισε η Ρουμανία που υιοθέτησε «τουρκικές θέσεις».

  • Ορισμένοι αναλυτές πιστεύουν ότι όσοι προτείνουν προσφυγή στη Χάγη είναι σχεδόν «προδότες». Αλλά με αυτό το σκεπτικό προδότες θα χαρακτηρίζονταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου, που επέμεναν ότι η διένεξή  μας με την Τουρκία έπρεπε να παραπεμφθεί στη Χάγη.

Η απόφαση της Χάγης, που θα βασίζεται στο Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, θα χρησιμοποιήσει είτε την μέθοδο της μέσης γραμμής/ίσης απόστασης ή την μέθοδο της ευθυδικίας (equity).

Μπορεί, βέβαια σε μια θαλάσσια περιοχή να χρησιμοποιήσει μία μέθοδο και σε μια άλλη περιοχή την άλλη μέθοδο. Μέχρι σήμερα, οι αποφάσεις που έχει λάβει το Διεθνές Δικαστήριο ακολουθούν κατά 68% τη μέθοδο της μέσης γραμμής και κατά  38% τη μέθοδο  της ευθυδικίας.

Υποψιάζομαι, γνωρίζοντας προηγούμενες αποφάσεις, ότι το Δικαστήριο θα χρησιμοποιήσει την μέθοδο της μέσης γραμμής σε κάποια σημεία, σε άλλα την μέθοδο της ευθυδικίας (equity) και την αρχή της “ίσης απόστασης-ειδικών περιστάσεων”. Πάντως, με τις τελευταίες αποφάσεις του, έχει δώσει έμφαση στις αρχές της δικαιοσύνης (επιείκειας).

Δυστυχώς το Διεθνές Δικαστήριο όχι μόνο φαίνεται να διστάζει να ακολουθήσει ένα προηγούμενο (precedent) σε περιπτώσεις οριοθέτησης, αλλά επίσης δεν έχει δημιουργήσει ορισμένους κανόνες στους οποίους  τα ενδιαφερόμενα κράτη θα μπορούσαν να στραφούν για καθοδήγηση. Αυτό αποτελεί μια μεγάλη αποτυχία της νομολογίας του Διεθνούς Δικαστηρίου.

Η Ελλάδα κινδυνεύει να  είναι το πιο χαμένο κράτος από μια απόφαση της Χάγης διότι:

Φαίνεται ότι ένα κράτος χρειάζεται μόνο να καταθέσει ότι τα νησιά δεν δικαιούνται οποιασδήποτε ζώνης και το άλλο κράτος ότι τα νησιά έχουν πλήρη δικαιώματα, για να του δοθούν τα μισά δικαιώματα από το Δικαστήριο. Αυτό αποτελεί την εφαρμογή της μεθόδου του Σολομώντος, ώστε εάν ένα κράτος δημιουργήσει ένα ζήτημα Π, τότε θα πετύχει την μείωση της περιοχής της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ,  που δικαιούται το παράκτιο κράτος.2

J.G. Collier, “The regime of the islands and the modern law of the sea, in W.E. Butler (editor, The Law of the Sea and International Shipping, New York-London, Oceana Publications, 1985, p. 183.

  • Η Ιστορία της οριοθέτησης της ΑΟΖ

Οι χώρες που έλαβαν μέρος στην UNCLOS προσπάθησαν να διατυπώσουν κάποια φόρμουλα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών των παράκτιων κρατών.

Δυστυχώς, δεν τα κατάφεραν και τα άρθρα της UNCLOS απλώς απέφυγαν να λάβουν μια ξεκάθαρη θέση ανάμεσα στις δυο αντιμαχόμενες τάσεις, δηλαδή αυτής της “μέσης γραμμής” ή ίσης απόστασης (equidistance) και αυτής της ευθυδικίας (equity). Έτσι, διαπιστώνουμε ότι πολλές διαφορές έχουν επιλυθεί με την αρχή της ίσης απόστασης αλλά και άλλες που έχουν επιλυθεί με την αρχή της ευθυδικίας.

Σε πολλές περιπτώσεις ορισμένα κράτη δέχονται και τις δύο αρχές ανάλογα με τα συμφέροντα που έχουν σε διαφορετικές θαλάσσιες ζώνες.

Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ υιοθετούν την αρχή της ευθυδικίας στην διαφορά τους με τον Καναδά στον κόλπο του Μέιν (Maine), ενώ αντίθετα προκρίνουν την αρχή της μέσης γραμμής στην συμφωνία τους με το Μεξικό.

Βέβαια οι πλούσιοι Αμερικανοί δεν πρόσφεραν στους φτωχούς Μεξικάνους ένα μέρος της δικής τους ΑΟΖ για να συνεκμετάλλευση!  Κανένα κράτος του πλανήτη μας δεν έχει προσφέρει ένα τέτοιο δώρο σε ένα γειτονικό του κράτος.

  • Επίλογος

Όμως, πρέπει να αντιληφθούμε ότι η πιθανότητα η Τουρκία να υπογράψει ένα  συνυποσχετικό για μόνο την οριοθέτηση ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας είναι απειροελάχιστη, για να μην πω μηδενική.

Εκείνο πάντως που μας διαφεύγει και πρέπει να το κατανοήσουμε είναι ότι οι Τούρκοι παριστάνουν τους Κινέζους της Ανατολικής Μεσογείου. Εάν τελικά οδηγηθούν στην Χάγη, η νίκη τους θα είναι πολύ περιορισμένη.

Απλώς, θα κερδίσουν ένα μεγαλύτερο ποσοστό θάλασσας από ό,τι δικαιούνται, διότι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης θα δώσει μικρότερη επήρεια στο σύμπλεγμα του Καστελλόριζου. Αυτό βέβαια θα σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν θα έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο και θα αποκτήσει η Τουρκία με την Αίγυπτο.

Εάν όμως οι Τούρκοι καταλήξουν στην Χάγη και κερδίσουν, δεν πρόκειται να αποδεχτούν την απόφαση, όπως ακριβώς έπραξαν και οι Κινέζοι πριν πέντε χρόνια στην διένεξη με το Βιετνάμ και τις Φιλιππίνες. Οι Κινέζοι δεν την αποδέχτηκαν, διότι έχασαν.

Οι Τούρκοι δεν θα την αποδεχτούν, ακόμη και αν κερδίσουν! Η σημερινή νέο-οθωμανική Τουρκία (Ο λαός της, ο στρατός της, το πολιτικό κατεστημένο) δεν επιθυμεί να βλέπει απέναντι της ένα κράτος, που θεωρεί ως τον μεγαλύτερο αντίπαλο της, να ζει ειρηνικά μαζί της  και να του δώσει την δυνατότητα να αναπτυχθεί με ταχύτερους ρυθμούς, με λιγότερες αμυντικές δαπάνες και με βελτίωση του βιοτικού  του επιπέδου.

Οι Αμερικανοί στην Ουάσιγκτον γνωρίζουν όλα τα παραπάνω και για αυτό νομίζουν ότι η Χάγη δεν θα λύσει την ελληνοτουρκική  διαφορά. Έτσι προετοιμάζουν το έδαφος για μια δική τους μεσολάβηση, παρόμοια της πρόσφατης μεσολάβησης τους για οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στο Ισραήλ και το Λίβανο.

Πιστεύουν ότι η λύση που θα προτείνουν, δίνοντας ολόκληρο το Αιγαίο Αρχιπέλαγος στην Ελλάδα και την μισή Ανατολική Μεσόγειο στην Τουρκία, θα επιφέρει την οριστική διευθέτηση  αυτής της διένεξης, τώρα που οι Αμερικανοί  θέλουν να απαγκιστρωθούν από την περιοχή μας και να ρίξουν την προσοχή τους στην Νοτιοανατολική Ασία.

– Ο Εφιάλτης της Τουρκίας

Άρθρο 121 Καθεστώς των νήσων

  1. Νήσος είναι μια φυσικά διαμορφωμένη περιοχή ξηράς που περιβρέχεται από ύδατα και βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια των υδάτων κατά τη μέγιστη πλημμυρίδα.
  2. Εκτός όπως προβλέπεται στην παράγραφο 3, η χωρική θάλασσα, η συνορεύουσα ζώνη, η αποκλειστική οικονομική ζώνη και η υφαλοκρηπίδα μιας νήσου καθορίζονται σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας σύμβασης που εφαρμόζονται στις άλλες ηπειρωτικές περιοχές.
  3. Οι βράχοι οι οποίοι δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη διαβίωση ή δική τους οικονομική ζωή, δεν θα έχουν αποκλειστική οικονομική ζώνη ή υφαλοκρηπίδα.

Κάτι για τη επόμενη φορά

Έχει προβληματίσει η δήλωση του Πρωθυπουργού που περιγράφει τη διαφορά μας με την Τουρκία ως «γεωπολιτική» ενώ η διαφορά μας με τους Τούρκους για την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα είναι ξεκάθαρα μια νομική διαφορά που καλύπτεται από την Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Επιπλέον, ο κ. Μητσοτάκης μιλά πλέον για «βασική» διαφορά με την Τουρκία και όχι για «μοναδική». Επιπλέον, στην συνέντευξη που έδωσε στο ΣΚΑΙ ανέφερε πως οποιαδήποτε συμφωνία με την Τουρκία μπορεί να συνεπάγεται και κάποιες υποχωρήσεις από κάποιες θέσεις που μπορεί να είναι η αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης.

Hellas Journal

U.S. Blacklists Israeli-owned Cyber Arms Firms

0

Intellexa, an alliance of digital intelligence firms run by an ex-Israeli intel officer, and Cytrox, which produces their Predator spyware, added to U.S. ‘entity list’ which already includes Israel’s NSO and Candiru

Intellexa Co-CEO Tal Dilian at his house in Limassol, Cyprus, in 2020.Credit: Yiannis Kourtoglou / REUTERS

A group of Israeli-owned digital surveillance firms operating from Europe were added on Tuesday to a U.S. blacklist of companies acting against American interests, in the latest attempt by the White House to curb the international proliferation of military-grade spyware.

The U.S. Commerce Department added Intellexa and Cytrox, both owned by different Israeli nationals, among them the former military intelligence officer Tal Dillia, to its economic trade “entity list.”

Cytrox, a Hungary-based surveillance company with a presence in North Macedonia, produces a spyware called Predator. The firm also enjoyed early investments from state-owned Israel Aerospace Industries.

The Commerce Department said the companies were being added “for trafficking in cyber exploits used to gain access to information systems, thereby threatening the privacy and security of individuals and organizations worldwide.”

Intellexa, which is registered in Greece and has related entities in Ireland and North Macedonia, serves as a one-stop-shop for state surveillance needs. Both firms were at the center of a massive political storm in Greece.

The journalist’s allegation came as the European Union (EU) was beginning to follow the United States in taking a harder look at spyware merchants and the use of powerful surveillance software.

Attempts by Haaretz to reach representatives from Cytrox and Intellexa were not successful.

Last year, as part of the Biden administration’s efforts to counter the misuse of commercial spyware, two firms operating out of Israel – NSO Group and Candiru – were also added to the list in 2021, which prevents them from doing business with U.S. bodies.

In a statement for the U.S. Secretary of State Antony Blinken, he said the blacklisting was part of a broad U.S. government initiative “to counter the risks posed by commercial spyware [that] poses distinct and growing counterintelligence and security risks to the United States, including to the safety and security of U.S. government personnel.”

The decision to place NSO and Candiru on the blacklist was a watershed moment for Israeli cyber firms. After years in which Israel pushed the firms as part of Prime Minister Benjamin Netanyahu’s “cyber diplomacy,” the U.S. started pushing back after misuse of spyware like NSO’s Pegasus by client states – including against American diplomats in Africa.

Israel understood the message and decided to drastically curb its cyber exports, dropping the list of countries to which such technologies can be exported from over 130 to barely over 30, almost all of which are Western democracies.

Since then, the Israeli offensive cyber market has faced a massive squeeze, with a list of firms shutting down, among them Nemsis, Kela, Magen and QuaDream, which closed shop after Israel refused to let it sell its spyware to Morocco, which was a previous client of NSO but was cut off after misusing Pegasus.

Ironically, sources say this helped those Israelis operating outside of Israeli regulations – first and foremost Intellexa, which headhunted teams let off from Israeli firms buckling from lack of new sales.

A senior Israeli source part of a prominent Israeli offensive spyware firm told Haaretz that the decision to add the EU-based firms on the U.S. blacklist is different than the decision to sanction NSO and Candiru. “These two firms operated under strict Israeli oversight and regulation by the Defense Ministry. The decision to blacklist them backfired and actually led Israel to crack down on firms they were already regulating and thus actually sparked a brain drain.

“By adding NSO and Candiru to the blacklist, the Americans pushed people to think creatively and move their operations outside of Israel. This also pushed people to Intellexa, which is not regulated. The decision to sanction them now makes sense – it shows that even if you try to operate abroad, it doesn’t matter if it’s from a tax haven or a spyware regulation haven – the U.S. will find you and stop you.”

A Haaretz investigation published last summer revealed Intellexa was picking up all the deals Israel had refused to authorize – selling their digital surveillance wares to countries like Ukraine. Simultaneously, sources suggested that alongside countries in which Israeli firms were once allowed to work – such as Mexico, Ghana, Colombia and Greece – Dilian-linked firms have also inked deals with clients in Saudi Arabia, Oman, Malaysia, Indonesia and Sri Lanka.

According to Citizen Lab, a digital rights watchdog based in Toronto and studies spyware, Predator was used to hack exiled Egyptian politician Ayman Nour as well as an Egyptian television journalist whose identity was kept anonymous.

A Haaretz investigation also revealed the sale of digital tools to a militia in Sudan. In 2017, in Skopje, North Macedonia, Rotem Farkash, who founded Cytrox, the company that developed the infamous Predator spyware, with millions of dollars in initial funding from the state-owned Israel Aerospace Industries (IAI). Cytrox was later acquired by Intellexa, and was merged into the alliance of digital surveillance firms founded in Cyprus and Greece by Tal Dilian, a former commander of Israeli army intelligence select technology unit.

As early as 2019, the Greek government began testing the Predator spyware technology, though they had not formulated a legal framework for using it. Thanasis Koukakis, an investigative journalist, was one of the first victims of its use. According to the investigation, a preliminary agreement was drafted in March 2022. But one month later the “Greek Watergate” scandal would erupt, revealing widespread use of Predator against Greek politicians and business executives, and the agreement with North Macedonia was never signed.

Haaretz

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

17
του Παντελή Σαββίδη
Το κράτος, εξ ορισμού, υπάρχει για να παρέχει ασφάλεια στους πολίτες του. Τα υπόλοιπα έπονται.
Παρέχει το ελληνικό κράτος ασφάλεια στους πολίτες;
Σε επίπεδο διεθνών σχέσεων, οι σχέσεις με την Τουρκία και η εξέλιξή τους αποκαλύπτουν πως όχι. Το κράτος προσπαθεί να αγοράσει ασφάλεια με παραχωρήσεις. Το ίδιο και στς σχέσεις με άλλες, μικρότερες, χώρες. Στα Σκόπια έκανε ουσιώδεις παραχωρήσεις για να ησυχάσει το κράτος και όσοι το υπηρετούν. Στην Αλβανία έχει εγκαταλείψει στη μοίρα της την ελληνική εθνική μειονότητα.
Στην σύγχρονη εποχή, τον τελευταίο, δηλαδή, μισό αιώνα η εγκατάλειψη άρχισε με την εισβολή στην Κύπρο. Όχι, μόνο, το κράτος δεν παρείχε ασφάλεια στους πολίτες (τον ευρύτερο ελληνισμό) αλλά υπονόμευσε την ίδια την ύπαρξή του για να σώσει την νομενκλατούρα του. Πρόδωσε την ύπαρξή του.
Αλλά ούτε και σε εσωτερικό επίπεδο παρέχεται ασφάλεια:
-81 νεκρούς είχε το ναυάγιο του «Εξπρές Σάμινα».
-Οι φοβερές πυρκαγιές του 2007 κυρίως στην Πελοπόννησο, που δεν οφείλονταν μόνο σε φυσικά αίτια, απέδειξαν την γύμνια του κράτους και το απροστάτευτο των ανθρώπων, με 84 νεκρούς.
-Ακολούθησαν και άλλες ανθρωποθυσίες: το 2017 η πλημμύρα στην Μάνδρα Αττικής με 24 νεκρούς,
-Το 2018 η πυρκαγιά στο Μάτι, μία από τις φονικότερες πυρκαγιές παγκοσμίως, με 102 νεκρούς.
-Το 2023 με την τραγωδία των Τεμπών. 57 νεκροί.
-Σήμερα, με τις πυρκαγιές που βρίσκονται σε εξέλιξη.
Αν το επιχείρημα είναι “δεν αντιμετωπίζεται η οργή της φύσης” τότε το κράτος ομολογεί την αδυναμία του: δεν μπορεί να επιτελέσει τον ρόλο του και επικεντρώνεται στην διαφθορά και την απόλαυση της νομής της εξουσίας απο τους ανθρώπους που το ελέγχουν.
Αν ένα τέτοιο κράτος θέλουμε, καλώς, ας το αποδεχθούν όσοι βολεύονται.
Αν όχι, τότε ας προσέξουμε την εισαγωγή ενός ενδιαφέροντος άρθρου του Ηλία Φιλιππίδη, Συγγραφέα και Κοινωνιολόγου, που δημοσιεύουν σήμερα οι “Ανιχνεύσεις”: “Ο κάθε άνθρωπος, ο οποίος αισθάνεται υπεύθυνος για την ύπαρξή του ιδίου και των συνανθρώπων του, δεν πρέπει να παρασύρεται από το κυρίαρχο πνεύμα του κόσμου αλλά να οξύνει την πνευματική του όραση, για να μπορεί να κρίνει «που πάει ο κόσμος και η πατρίδα» του”.

ΕΥΡΩΠΗ: Προτεκτοράτο  των ΗΠΑ επ’ αόριστον…

3

 

του Michael Lind, Aμερικανού δημοσιογράφου

Είναι πλέον σαφές ότι η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής στην παγκόσμια πολιτική και την αρχή μιας νέας. Όπως και με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989, την κατάρρευση της ύφεσης μετά τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν το 1979 και τον Πόλεμο της Κορέας το 1950, είναι πολύ νωρίς να προβλέψουμε την έκβαση αυτού που μπορεί να ονομαστεί μόνο Ψυχρός Πόλεμος 2. Μια συνέπεια, ωστόσο, είναι ήδη ξεκάθαρη: η επιτάχυνση της κυριαρχίας των Ηνωμένων Πολιτειών επί της Ευρώπης.

Από τη δεκαετία του ’50, υποστηρίζεται η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία τόσο μεταξύ των Ευρω-Γκωλιστών που επιδιώκουν να ελαχιστοποιήσουν την επιρροή των ΗΠΑ στην ευρωπαϊκή άμυνα όσο και από τους Αμερικανούς που ελπίζουν να μεταθέσουν το βάρος της προστασίας της Ευρώπης στους ίδιους τους Ευρωπαίους. Ωστόσο, σε σχεδόν επτά δεκαετίες, δεν δημιουργήθηκε ποτέ κάποια αξιόπιστη ευρωπαϊκή εναλλακτική λύση στο ΝΑΤΟ.

Στρατιωτική κυριαρχία

Μετά τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους, το μόνο που μπορούμε να συμπεράνουμε είναι ότι το όνειρο της ευρωπαϊκής στρατιωτικής ανεξαρτησίας πρέπει και πάλι να αναβληθεί, αυτή τη φορά για μια δεκαετία ή μια γενιά ή ακόμα περισσότερο. Η αντίδραση στην εισβολή του Πούτιν έδειξε ότι μόνο οι ΗΠΑ έχουν την ενότητα και τη στρατιωτική υποδομή να συντονίζουν τις πολυεθνικές στρατιωτικές προσπάθειες εντός ή κοντά στην Ευρώπη. Η σύγκρουση έχει υπογραμμίσει την εξάρτηση των Ευρωπαίων συμμάχων της Αμερικής από τον αμερικανικό στρατό, ακόμη πιο δραματικά από τους [πρόσφατους] Βαλκανικούς Πολέμους και τη λιβυκή περιπέτεια.

Η επέκταση του ΝΑΤΟ για να συμπεριλάβει τη Φινλανδία και τη Σουηδία, και σχεδόν σίγουρα την Ουκρανία στο σχετικά εγγύς μέλλον, θα ενισχύσει περαιτέρω την επιρροή των ΗΠΑ στη διατλαντική συμμαχία. Κατά κανόνα, όσο πιο κοντά βρίσκεται μια χώρα του ΝΑΤΟ στη Ρωσία, τόσο πιο ευνοϊκή τείνει να είναι προς τις ΗΠΑ. Ο Ντόναλντ Ράμσφελντ το αναγνώρισε αυτό μετά την εισβολή στο Ιράκ, περιφρονώντας τους σκεπτικιστές στην «παλιά Ευρώπη» (Γαλλία και Γερμανία) ενώ επαινούσε τη «νέα Ευρώπη» που σχηματίστηκε από χώρες που απελευθερώθηκαν από το σοβιετικό μπλοκ. Σήμερα, η Πολωνία έχει αγκαλιάσει τον ρόλο της στην πρώτη γραμμή του Β’ Ψυχρού Πολέμου, δεσμευόμενη να δαπανήσει τουλάχιστον το 3% του ΑΕΠ της για την άμυνα. Μια τέτοια επιθετικότητα ενισχύει τις ΗΠΑ ενώ αποδυναμώνει τη Γαλλία και τη Γερμανία, οι οποίες ήταν πιο πιθανό να ευνοήσουν τις καλές σχέσεις με τη Ρωσία.

Η ΕΕ σε ρόλο υποτελούς

Σε έναν παρατεταμένο ψυχρό πόλεμο, λοιπόν, δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε αν η Ευρωπαϊκή Ένωση παίζει έναν όλο και πιο υποτελή ρόλο στο ΝΑΤΟ. Εξάλλου, με την ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ, η οποία φαίνεται πιθανό να ακολουθήσει ή να συνοδεύσει την ενδεχόμενη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, η ΕΕ θα έχει 28 μέλη — λιγότερα από τα 32 μέλη του ΝΑΤΟ, μετά την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας, ή 33 , εάν ενταχθεί η Ουκρανία. Με άλλα λόγια, περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες θα είναι μέλη του ΝΑΤΟ, του οποίου η ηγεμονική δύναμη είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, παρά της ΕΕ, όπου θα κυριαρχεί η σύμπραξη Γερμανίας και Γαλλίας.

Το γεωπολιτικό τοπίο μετά την Ουκρανία θα αντικατοπτρίζει επομένως το τέλος, τουλάχιστον προς το παρόν, του γκωλιστικού ονείρου για μια ευρωπαϊκή υπερδύναμη με επικεφαλής τη Γαλλία. Θα αντικατοπτρίζει επίσης το τέλος της προσπάθειας της Γερμανίας, ως αμυντικού προτεκτοράτου της Αμερικής, να είναι ο καλύτερος παγκοσμίως ενεργειακός πελάτης της Ρωσίας και σημαντικός εμπορικός εταίρος της Κίνας. Οι Ευρωπαίοι μπορεί να προτιμούν να αποκαλούν την αποσύνδεση από την κινεζική οικονομία «αποφυγή κινδύνου», αλλά, όποιες κι αν είναι οι λέξεις, το φαινόμενο είναι πιθανό να επιταχυνθεί με την επιμονή των υπευθύνων χάραξης πολιτικής της Ουάσιγκτον και των δύο μερών, για τους οποίους ο Β’ Ψυχρός Πόλεμος είναι μια ενιαία παγκόσμια σύγκρουση ενάντια σε ένα de facto σινο-ρωσικό μπλοκ.

Η Κίνα ως οικονομική απειλή

Αυτό δεν σημαίνει ότι μεμονωμένες ευρωπαϊκές χώρες, ή ίσως η ΕΕ στο σύνολό της, θα είναι τόσο αυστηρές όσον αφορά το εμπόριο και τις μεταφορές τεχνολογίας όσο ο Αμερικανός στρατηγικός εταίρος τους. Αλλά ενώ μπορεί να προτιμούν να αποφύγουν την επιλογή, όταν πιεστούν, οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες μπορούν να σταθούν στο πλευρό των ΗΠΑ, του διαβόλου που γνωρίζουν, παρά του μυστικοπαθούς, αυταρχικού κινεζικού κομμουνιστικού καθεστώτος.

Σε προηγούμενες γενιές, προτάσεις όπως η άτυχη Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων, ένα ΝΑΤΟ για το εμπόριο, βασίστηκαν στην αντίθεση των επιχειρήσεων και των πολιτών στις ευρωπαϊκές χώρες. Μέχρι σήμερα, πολλοί στη Βρετανία φοβούνται ότι η διατλαντική θέσπιση κανόνων μπορεί να οδηγήσει στην ιδιωτικοποίηση και την καταστροφή του πολύτιμου Εθνικού Συστήματος Υγείας, ενώ οι Ευρωπαίοι αγρότες έχουν επιφυλάξεις για τον ανταγωνισμό με τις αμερικανικές αγροτικές επιχειρήσεις.

Αλλά η Αμερική απέχει πολύ από το να είναι η μόνη, πόσο μάλλον η πιο σημαντική, εμπορική απειλή για την Ευρώπη. Σύμφωνα με τη γερμανική ασφαλιστική εταιρεία Allianz, η  ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία  αντιμετωπίζει τώρα κρίσιμη πρόκληση από τις κινεζικές εισαγωγές αυτοκινήτων. Και με τον καιρό, η κρατικά χρηματοδοτούμενη  βιομηχανία κατασκευής επιβατηγών αεροσκαφών της Κίνας  μπορεί να περιορίσει το παγκόσμιο διπλοπώλιο που απολαμβάνουν για γενιές η Airbus της ΕΕ και η αμερικανική Boeing. Απειλούμενες από τον υποστηριζόμενο από την κυβέρνηση κινεζικό μερκαντιλισμό στη μια παγκόσμια αγορά, οι ευρωπαϊκές βιομηχανίες θα μπορούσαν σύντομα να επανεξετάσουν τον σκεπτικισμό τους για ένα διατλαντικό εμπορικό μπλοκ.

ΕΕ: Δημογραφική κατάρρευση

Αλλού, οι δημογραφικές τάσεις θα επιταχύνουν περαιτέρω τη μετατόπιση της οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος από την Ευρώπη στις ΗΠΑ. Το 1960, ο πληθυσμός της Αμερικής ήταν περίπου 180 εκατομμύρια, σε σύγκριση με 406,8 εκατομμύρια σε  αυτό που έγινε ΕΕ  — περίπου το 44% του συνόλου της ΕΕ. Σήμερα, κυρίως ως αποτέλεσμα της πρόσφατης αύξησης του πληθυσμού λόγω της μετανάστευσης, οι ΗΠΑ έχουν πληθυσμό 334 εκατομμυρίων — περίπου το 75% του  πληθυσμού της ΕΕ το 2022 με 447 εκατομμύρια ανθρώπους. Υποθέτοντας τη  συνέχιση  της καθαρής ετήσιας μετανάστευσης 1 εκατομμυρίου ατόμων ετησίως προς τις ΗΠΑ, μέχρι το 2060 ο πληθυσμός τους θα μπορούσε να είναι 405 εκατομμύρια — το 80% των  προβλεπόμενων  517 εκατομμυρίων Ευρωπαίων.

Οποιεσδήποτε τέτοιες προβλέψεις πρέπει φυσικά να αντιμετωπίζονται με σκεπτικισμό, δεδομένης της αβεβαιότητας σχετικά με τα ποσοστά γονιμότητας και τις εθνικές μεταναστευτικές πολιτικές. Ωστόσο, υπό το φως της υποστήριξης της μαζικής μετανάστευσης από τη δικομματική ελίτ των ΗΠΑ, ανεξάρτητα από το λαϊκό αίσθημα, ένα αυξανόμενο αμερικανικό μερίδιο του υπερατλαντικού πληθυσμού φαίνεται σίγουρα πιθανό. Ακόμη και η δημογραφική σχεδόν ισοτιμία ΗΠΑ και ΕΕ υποτιμά το αμερικανικό οικονομικό πλεονέκτημα έναντι της Ευρώπης. Οι αμερικανικές παγκόσμιες εταιρείες τείνουν να υπερτερούν του ανταγωνισμού των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων επειδή επωφελούνται από την ύπαρξη μιας ενιαίας τεράστιας εγχώριας αγοράς που τους επιτρέπει να αποκομίζουν αυξανόμενες αποδόσεις. Ενώ μια κολοσσιαία εγχώρια αγορά ωφελεί παρομοίως τις κινεζικές επιχειρήσεις, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν έχει ακόμη καταφέρει να παράσχει μια ισοδύναμη ενιαία αγορά και πιθανότατα δεν θα το κάνει ποτέ.

Πολιτισμική κυριαρχία

Σε αντίθεση με το στρατιωτικό δυναμικό και το εμπορικό βάρος, ο πολιτισμός παραμένει άυλος. Αλλά η επιρροή της Αμερικής στη σφαίρα της μαζικής ψυχαγωγίας, των τεχνών και των ιδεών στη Δύση φαίνεται να αυξάνεται επίσης. Από τον 19ο αιώνα έως και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το διατλαντικό εμπορικό ισοζύγιο ιδεών ευνόησε τη Δυτική Ευρώπη. Αμερικανοί καλλιτέχνες και ειδικοί έκαναν προσκύνημα στο Παρίσι, την παγκόσμια πρωτεύουσα του κόσμου της τέχνης, για να ανακαλύψουν τις νέες τάσεις στη ζωγραφική, τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική. Στη μνήμη του 1960 και του 1970, Αμερικανοί φοιτητές κινηματογράφου ανέλυσαν το έργο Γάλλων και Ιταλών σκηνοθετών, ενώ οι μορφωμένοι Αμερικανοί έπρεπε να έχουν τουλάχιστον γνώσεις για τη σύγχρονη γερμανική, γαλλική και βρετανική φιλοσοφία. Στα αμερικανικά πανεπιστήμια, Οι ευλαβείς φοιτητές άκουγαν τους διακεκριμένους «Αξιότιμους Κυρίους Καθηγητές» — μετανάστες διανοούμενους που είχαν ξεφύγει από τον εθνικοσοσιαλισμό ή τον σοβιετικό κομμουνισμό. Και μόλις τη δεκαετία του ’90, υπήρξαν ζωηρές διατλαντικές συζητήσεις σχετικά με τα σχετικά πλεονεκτήματα του αγγλοαμερικανικού φιλελεύθερου καπιταλισμού, του γερμανικού καπιταλισμού της κοινωνικής αγοράς και της σκανδιναβικής σοσιαλδημοκρατίας.

Ωστόσο, τον τελευταίο μισό αιώνα, η ροή τόσο της ποπ όσο και της κουλτούρας των ελίτ πέρα ​​από τον Ατλαντικό έχει αντιστραφεί και τώρα τρέχει από τη Δύση προς την Ανατολή. Το τελευταίο μεγάλο ευρωπαϊκό πνευματικό κίνημα που επηρέασε την αμερικανική ακαδημαϊκή ζωή ήταν ο γαλλικός μεταστρουκτουραλισμός, ένα φαινόμενο της δεκαετίας του ’60 και του ’70 που οι Αμερικανοί καθηγητές ανακάλυψαν καθυστερημένα και σε μεγάλο βαθμό σε μετάφραση στη διάρκεια δεκαετιών. Οι περισσότεροι Αμερικανοί διανοούμενοι, όταν κληθούν να ονομάσουν έναν σημαντικό σύγχρονο Γερμανό φιλόσοφο, δεν θα μπορούσαν να αναφέρουν κανέναν άλλον εκτός από τον Jurgen Habermas, ο οποίος είναι 94 ετών.

Εν τω μεταξύ, οι πιο τοξικές πτυχές της προοδευτικής πνευματικής κουλτούρας της Αμερικής, που επωάζονται στις πανεπιστημιουπόλεις των αμερικανικών πανεπιστημίων, έχουν εξαπλωθεί σαν μετάδοση σε ολόκληρη τη Βρετανία και τη Δυτική Ευρώπη. Η αμερικανική πολυπολιτισμικότητα έγινε « Multikulti » στη Γερμανία της Μέρκελ. Χάρη στην τρανσέξουαλ ιδεολογία που εισήχθη από τις ΗΠΑ, η βρετανική αστυνομία αναγνωρίζει τώρα τους άνδρες τρανς παραβάτες του σεξ ως «αυτές» και η Αγγλικανική εκκλησία συζητά για τις αντωνυμίες του Παντοδύναμου. Ίσως το πιο παράλογο από όλα, από αμερικανική σκοπιά, ήταν οι διαδηλώσεις των Black Lives Matter που πραγματοποιήθηκαν σε όλη την Ευρώπη, με εμβληματικές εικόνες του George Floyd. Αυτό ήταν το υψηλό υδατογράφημα της σύγχρονης αμερικανικής πολιτιστικής ηγεμονίας στην Ευρώπη — τουλάχιστον μέχρι σήμερα.

Η Αντιστροφή είναι ίσως δίκαιο παιχνίδι. Για το μεγαλύτερο μέρος της αμερικανικής ιστορίας, οι ΗΠΑ ήταν μια πολιτιστική αποικία της Βρετανίας και της Ευρώπης. Οι καινοτομίες αιχμής στην αμερικανική τέχνη, λογοτεχνία και σκέψη έτειναν να είναι η μόδα της Δυτικής Ευρώπης μια ή δύο γενιές πριν. Τώρα, ωστόσο, Αμερικανοί καλλιτέχνες, συγγραφείς και στοχαστές μπορούν να επισκεφθούν την Ευρώπη και να συναντήσουν ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τις χθεσινές αμερικανικές πολιτιστικές και ακαδημαϊκές μανίες ως φρέσκες και συναρπαστικές. Για να προσθέσουμε προσβολή στον τραυματισμό, τα αμερικανικά αγγλικά είναι η καθημερινή γλώσσα της Ευρώπης. Οι Ευρωπαίοι έξω από τις χώρες τους εξακολουθούν να μελετούν τις γλώσσες της Γερμανίας και της Γαλλίας;

Το 2008,  ο Edouard Balladur , πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας, δημοσίευσε  Για μια Ένωση της Δύσης: Ανάμεσα στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες , στην οποία κάλεσε την Ευρώπη και τις ΗΠΑ να ενώσουν τις δυνάμεις τους ως απάντηση στον αυξανόμενο ανταγωνισμό από την Κίνα και τον υπόλοιπο μη δυτικό κόσμο. Θεωρούσε το ζήτημα γνήσια πρόκληση και πρότεινε, με γαλλικό τρόπο, τη δημιουργία μιας πολύπλοκης και γραφειοκρατικής διατλαντικής ένωσης.

Ωστόσο, εάν προκύψει βαθύτερη διατλαντική ολοκλήρωση, δεν θα είναι αποτέλεσμα επίσημων θεσμών και διαδικασιών. Θα προκύψει από την εμβάθυνση της αμερικανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, που βασίζεται στις υπάρχουσες τάσεις και θα επιταχυνθεί από τη δυναμική του Β’ Ψυχρού Πολέμου στον απόηχο του πολέμου στην Ουκρανία. Έχοντας επιτύχει τους στόχους της στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους, η Αμερική αναμένεται να προωθήσει όλο και στενότερη στρατιωτική και εμπορική ευθυγράμμιση με την Ευρώπη — στην υπηρεσία της στρατηγικής της Ουάσιγκτον με επίκεντρο την Κίνα.

14 Ιουλίου 2023

 

https://artofuss.blog/2023/07/16/at-nato-america-recaptured-europe/

Επιμέλεια: Ευάγγελος Νιάνιος

Σενέρ Λεβέβντ: Μήπως γίνεται εκδήλωση χωρίς να αγγίξουμε την πραγματική μας πληγή;

1

Δημοσιεύθηκε 18.7.2023Ενημερώθηκε 1:17 μμ 
Αναμφίβολα το φασιστικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου ήταν αυτό που έβγαλε την πρόσκληση για την 20ή Ιουλίου. Αν δεν υπήρχε η 15η Ιουλίου, δεν θα υπήρχε και η 20ή Ιουλίου.

Η 20ή Ιουλίου 1974 είναι η μέρα που εισέβαλε στην Κύπρο η Τουρκία. Εσείς μπορεί να μην τη λέτε εισβολή. Μπορεί να λέτε άσκησε τα εγγυητικά της δικαιώματα. Μπορεί να λέτε και ότι ήρθε να αποκαταστήσει το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας που διασαλεύθηκε. Ό,τι και να λέτε, ας λέτε. Σε τελική ανάλυση, αυτή είναι μια εισβολή. Και μετατράπηκε σε πλήρη κατοχή με τον πληθυσμό που μεταφέρθηκε αργότερα. Δεν έχει άλλη εξήγηση αυτό. Όλα αυτά έγιναν με τη στήριξη της Αμερικής και της Αγγλίας. Άλλωστε, αυτός ήταν ο ουσιαστικός τους στόχος από τη δεκαετία του 1950. Να μοιράσουν το νησί. Να χωρίσουν τις δύο κοινότητες τη μια από την άλλη. Ολοκλήρωσαν με ένα πολύ πονηρό σχέδιο το 1974 την επιχείρηση που άρχισαν το 1963. Και αφού πέτυχαν, δεν άγγιξαν ποτέ ξανά το στάτους κβο από εκείνο το σημείο και μετά. Απλώς έκαναν πως το άγγιζαν για να μας ξεγελάσουν. Αλλά δεν το άγγιξαν. Διάβασα και γέλασα αυτά που είπε τις προάλλες η πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Κύπρο, Τζούλι Φίσερ. Τι λέει η κυρία Φίσερ; «Δεν πρέπει να αναβληθεί περισσότερο η επανένωση της Κύπρου». Έτσι; Ε, δεν είμαστε εμείς που την αναβάλλουμε. Εσείς είστε. Πες το αυτό στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, όχι σε εμάς. Μπορείτε να ακούσετε μπόλικα παρόμοια λόγια με αυτά τις Φίσερ και από Άγγλους αξιωματούχους. Γελώ και όταν μιλούν αυτοί.

Αναμφίβολα το φασιστικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου ήταν αυτό που έβγαλε την πρόσκληση για την 20ή Ιουλίου. Αν δεν υπήρχε η 15η Ιουλίου, δεν θα υπήρχε και η 20ή Ιουλίου. Η Τουρκία άρπαξε την ευκαιρία. Έκανε απόβαση στην Κύπρο παίρνοντας την έγκριση και της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό που σκεφτόταν η Σοβιετική Ένωση πιο πολύ όταν έδιδε την έγκριση ήταν τα κομουνιστικά κόμματα στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Αυτά τα κόμματα ήταν άνευ όρων στενά συνδεδεμένα μαζί της. Χάρη σε αυτά μπορούσε να ασκεί επιρροή σε αυτές τις χώρες. Υπολόγισαν καλά ότι με τη στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας θα κατέρρεε το φασιστικό καθεστώς στην Ελλάδα και έτσι τα κομουνιστικά κόμματα θα απαλλάσσονταν από την καταπίεση. Έτσι, στήριξαν τη στρατιωτική επιχείρηση της Τουρκίας, η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί επιχείρηση του ΝΑΤΟ. Η Τουρκία δεν τήρησε την υπόσχεση που έδωσε. Δεν έφυγε από το νησί μετά την επιχείρηση. Διήρκεσαν πολύ οι διακοπές της «Αϊσέ». Η «Αϊσέ» μετέφερε εδώ όλους τους συγγενείς, τους φίλους και τους γείτονές της. Διανεμήθηκαν σε αυτούς οι ελληνοκυπριακές περιουσίες που έτυχαν σφετερισμού με τη βία των όπλων. Και τους τις έγραψαν με ψεύτικους τίτλους ιδιοκτησίας. Άλλαξαν τα ονόματα των χωριών. Μετά τη στρατιωτική επιχείρηση, άρχισε μια επιχείρηση «εκτουρκισμού» στις κατεχόμενες περιοχές. Και τώρα έθεσαν σε ισχύ την επιχείρηση «εξισλαμισμού».

Πέρασαν 49 χρόνια. Η Κύπρος δεν ανέκαμψε ξανά. Δεν μπόρεσε να ενωθεί ξανά. Έμεινε σκισμένος ο χάρτης που σκίστηκε το 1974. Δεν μπόρεσε να ραφτεί ξανά. Δεν μπόρεσαν να κάνουν κάτι για τη λύση στην Κύπρο και οι αριστερές κυβερνήσεις, όχι μόνο οι εθνικιστικές κυβερνήσεις. Ο χρόνος πέρασε με τη συνήθεια όλων στο στάτους κβο. Όπως οι Τουρκοκύπριοι δεν μπόρεσαν να σηκώσουν κεφάλι κατά του «απελευθερωτή» τους, έτσι και οι Ελληνοκύπριοι, οι οποίοι στερούνταν αποτελεσματικής διεθνούς στήριξης, δεν μπόρεσαν να καταδείξουν παρουσία κατά του κατακτητή.

Κατά την 49η επέτειο της 20ής Ιουλίου, πάλι θα γίνουν τελετές και κάποιες εκδηλώσεις. Στον νότο θα κάνουν εκδηλώσεις το ΕΛΑΜ και μερικές φιλειρηνικές οργανώσεις. Διάβασα τα ανακοινωθέντα σε σχέση με την κινητοποίηση που θα κάνουν δικοινοτικές φιλειρηνικές οργανώσεις. Δεν είναι κινητοποίηση κατά της κατοχής. Είναι κινητοποίηση κατά του ΕΛΑΜ. Τι λένε στο ανακοινωθέν τους: «Θα είμαστε εκεί και θα οργανώσουμε πορεία ειρήνης την ίδια ώρα και μέρα κατά της πορείας του φασιστικού και βάρβαρου ΕΛΑΜ, το οποίο προσβάλλει τους Τουρκοκύπριους. Θα δείξουμε ότι όλοι είμαστε Κύπριοι και δεν θα μπορέσουν να μας επιβάλουν τη βαρβαρότητα και τον διαχωρισμό. Ελάτε μαζί μας στην πορεία, να γίνουμε δυνατοί μαζί».

Ποιου μυαλού έργο είναι η μετατροπή της 20ή Ιουλίου σε ζήτημα ΕΛΑΜ; Αν θα γίνει κάποια εκδήλωση, πρέπει να γίνει ενάντια στην 15η Ιουλίου και την 20ή Ιουλίου, στο φασιστικό πραξικόπημα και την εισβολή. Μόνο εκδήλωση κενού περιεχομένου είναι μια εκδήλωση που δεν γίνεται ενάντια στην κατοχή μια μέρα όπως η 20ή Ιουλίου. Δεν αναφέρονται καθόλου στην εισβολή και στην κατοχή εκείνοι που διοργανώνουν την εκδήλωση. Όμως, μήπως δεν είναι αυτή η πραγματική μας πληγή;

politis.com.cy

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: «Δεν δίνω δεκάρα για τους Τούρκους [ορθοδόξους] επισκόπους»!

0

 

Του Θεοδώρου Καλμούκου/ ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ ekirikas.com

ΒΟΣΤΩΝΗ. Ο «Εθνικός Κήρυκας» αποκαλύπτει σήμερα την τηλεφωνική συνομιλία ανάμεσα στον αντιπρόεδρο της κυβερνήσεως Ρίτσαρντ Νίξον, τον Ελληνοαμερικανό Σπύρο Αγκνιου (Αναγνωστόπουλο) και του υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Χένρι Κίσινγκερ, για την εκδημία του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα (Σπύρου), τις επικοινωνίες του τότε Αρχιεπισκόπου Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιακώβου αναφορικά με την κηδεία και την εκπροσώπηση της Αμερικής σ’ αυτήν.

Από τη συνομιλία προκύπτει η απέχθεια με την οποία εκφράσθηκε ο Κίσινγκερ για τους ιεράρχες του Φαναρίου για τους οποίους είπε χαρακτηριστικά, πως «δεν δίνω δεκάρα για τους Τούρκους Επισκόπους» (I don’t give a damn about the Turkish bishops).

Στη συνέχεια, παραθέτουμε ατόφια την τηλεφωνική συνομιλία, η οποία έγινε στις 7 Ιουλίου του 1972 και ώρα 9:10 το πρωί, ενώ τα έγγραφα αυτά έχουν αριθμό αποχαρακτήρισης 2858 και 2859.

Ιδού η συνομιλία:

Αντιπρόεδρος: Ετοιμάζομαι να αναχωρήσω από το Χιούστον τώρα και θα ήθελα να σας μιλήσω για τον θάνατο του Ελληνα Πατριάρχη. Μίλησα με τον Ιάκωβο το πρωί – που έτυχε να βρίσκονται σε συνεδρίαση εδώ στο Χιούστον. Του μίλησα και χτες και ήλθε και με είδε και μιλήσαμε για το θέμα. Φυσικά θέλουν πάρα πολύ να παρευρεθώ στην κηδεία. Δεν βλέπω πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο όπως είναι το πρόγραμμά μου, κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν, αλλά έκανα μία πρόταση στον Χάλδερμαν (Haldeman) πως θα ήταν πολύ καλό εάν ο Πρόεδρος θα μπορούσε να αναθέσει στον Αρχιεπίσκοπο να ηγηθεί μίας οικουμενικής αντιπροσωπείας, θα του άρεσε πάρα πολύ να συμπεριληφθεί ο καρδινάλιος Κουκ (Cook).

Κίσινγκερ: Αφήστε με να το κοιτάξω το θέμα διότι πρέπει να δω τι διακυβεύεται, πρέπει να είμαι σίγουρος ότι κάτι τέτοιο δεν θα εκληφθεί ως στήριξη για καμία διαδοχή.

Αντιπρόεδρος: Επιτρέψετε μου να σας πω τούτο πάνω στο θέμα, φυσικά γνωρίζουμε ότι υπάρχουν έντονα αρνητικά αισθήματα μεταξύ των Τούρκων και των Ελλήνων εδώ στην ομάδα του Ιακώβου, αλλά πρέπει να έχουμε κατά νουν πως η τουρκική κυβέρνηση δεν είναι αναμεμειγμένη σ’ αυτό…

Κίσινγκερ: Αυτό θα ήθελα να πληροφορηθώ.

Αντιπρόεδρος: Η Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής είναι εκεί που βρίσκεται το δικό μας το παιχνίδι… έχουμε μεγάλη υποστήριξη μέσα σ’ αυτή τη μεγάλη Κοινότητα με το να είμαστε πάρα πολύ ευγενικοί στους Τούρκους επισκόπους χωρίς πλεονεκτήματα απολύτως, θα μπορούσαμε να βρεθούμε…

Κίσινγκερ: Δεν δίνω δεκάρα για τους Τούρκους Επισκόπους (I don’t give a damn about the Turkish bishops).

Αντιπρόεδρος: ….ένα πολύ μεγάλο τμήμα υποστηρικτών ψηφοφόρων.

Κίσινγκερ: Δίνω σημασία για την τουρκική κυβέρνηση, αλλά αφήστε με να το δω το θέμα, μπορώ να σας τηλεφωνήσω σε δύο ώρες; Μόλις…

Αντιπρόεδρος: Δεν ομιλώ για την τουρκική κυβέρνηση, δεν έχουν ανάμειξη.

Κίσινγκερ: Αχ, αλλά θέλω να ξέρω πώς αισθάνονται για όλο αυτό το πράγμα.

Αντιπρόεδρος: Ο πρέσβης είπε πως θα σας στείλει κάτι λίαν συντόμως νομίζω επ’ αυτού. Εάν θα μπορούσατε να επικοινωνήσετε μαζί μου μόλις έχετε κάτι, αλλά γράψετε τα εξής ονόματα για την αποστολή: Καρδινάλιος Κουκ, Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος ως επικεφαλής, Επίσκοπος Ιωάννης Χάινς της Επισκοπελιανής Εκκλησίας, Επίσκοπος Ρόμπερτ Μάρσαλ της Λουθηρανικής Εκκλησίας και Ραβίνος Μαρκ Τσάνενμπαμ της Νέας Υόρκης.

Κίσινγκερ: Εντάξει, θα τα επιμεληθώ όλα αυτά… πρέπει να τρέξω στον Πρόεδρο.

Αντιπρόεδρος: Ο Γκας Γιάτρον, ο Ελληνορθόδοξος βουλευτής ο οποίος υποστηρίζει πολύ περισσότερο από μερικούς από τους άλλους θα μας σκοτώσει.

Κίσινγκερ: Εντάξει, θα το επιμεληθώ το θέμα αμέσως.

Αντιπρόεδρος: Εντάξει. Με την ευκαιρία θα μου λέγατε για τον Μπιλ Ρότζερς;

Κίσινγκερ: Τι να σας πω γι’ αυτόν;

Αντιπρόεδρος: Εάν θα μπορούσε να συμμετάσχει.

Κίσινγκερ: Εντάξει, αφήστε με να το δω.

Αντιπρόεδρος: Είναι εκεί τώρα.

Κίσινγκερ: Σωστά, γεια σας.

Σημείωση: Επισημαίνεται ότι τελικά κανείς από την τότε Αμερικανική κυβέρνηση δεν πήγε στην κηδεία του Πατριάρχη Αθηναγόρα.

 

Β. Καρακωστάνογλου: Δεν αρκεί η δική μας βούληση για να μην υπάρχει αντιπαλότητα με την Τουρκία

2

Του Δρ. Βενιαμίν Καρακωστανογλου

Η φράση του Ελληνα Πρωθυπουργού στην Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ (11-12/7/23) στο Βίλνιους της Λιθουανίας, “Δεν είμαστε καταδικασμένοι σε αντιπαλότητα με την Τουρκια“, χαρακτήρισε και το υπόβαθρο της συνάντησής του με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρ. Τ. Ερντογαν, στο περιθώριο της Συνόδου. Προδίδει, βέβαια, την δεδομένη και επί δεκαετίες επιδειχθείσα, επανειλημμένα, ελληνική καλοπιστία στις διμερείς σχέσεις μας με την Τουρκία. Μια καλοπιστία που συνοδεύθηκε από ατελέσφορες συνομιλίες, διερευνητικές επαφές, διαπραγματεύσεις κλπ., που επί 45 τουλάχιστον χρόνια δεν έλυσαν κανένα πρόβλημα, ενώ αντίθετα έδωσαν την πρωτοβουλία των κινήσεων στην Τουρκία, η οποία την εκμεταλλεύθηκε ποικιλότροπα για να προωθεί και να παγιώνει τα “τετελεσμενα“ της και να προσθέτει νέες διαστάσεις στον αναθεωρητισμό της, ο οποίος εξισούται με ένα απροκάλυπτο επεκτατισμό!
Συνεπώς, πέρα από την επιθυμία της Ελλάδος, η αντιπαλότητα με την Τουρκία εξαρτάται κυρίως (ορθότερα, αποκλειστικά) από εκείνην, η οποία:

Α) Κατέχει παράνομα το 37% της Κύπρου και επιδιώκει την νομιμοποίηση της 49χρονης κατοχής της μέσω της αναγνώρισης του ψευδοκράτους ως ‘’ανεξάρτητου και κυρίαρχου’’ κράτους ισότιμου με την ελεύθερη (στον Νότο) Κυπριακή Δημοκρατία.

Β) Αρνείται βασικές διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας (όπως του άρθρου 121 της UNCLOS) που εξομοιώνει τα δικαιώματα θαλάσσιων ζωνών των νησιών με αυτά των ηπειρωτικών εδαφών. Το δίκαιο αυτό το αναγνωρίζουν ως υποχρεωτικό, έχοντας επικυρώσει την Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας, περί τα 168 κράτη. Έτσι, η Τουρκία αποφασίζει αυθαίρετα να στερεί από τα ελληνικά νησιά τα πλήρη δικαιώματα τους!

Γ) Διεκδικεί πληθώρα νησιών, νησίδων και βραχονησίδων που ανήκουν στην χώρα μας (τα θεωρεί γκρίζες ζώνες), επιζητώντας την αναθεώρηση των σχετικών Διεθνών Συνθηκών (Λωζαννης και Παρισίων) δηλαδή αλλαγή συνόρων, που απαγορεύει ο Χάρτης του ΟΗΕ.

Δ) Απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα, αν ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματα της στο Αιγαίο και αλλού, για θαλάσσιες ζώνες και παραβιάζει έτσι κατάφωρα την θεμελιώδη διάταξη του Χάρτη ΟΗΕ (Άρθρο 2, παρ.3 και 4) για μη απειλή ή χρήση βίας για επίλυση διεθνών διάφορων από τα κράτη.

Ε) Ταυτόχρονα, ενώ απειλεί ρητά με κατάκτηση των παραπάνω νησιών, κατηγορεί την Ελλάδα για ‘’παράνομη’’ στρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατ. Αιγαίου, ώστε να πετύχει τον αφοπλισμό τους, και έτσι αυτά να αποτελέσουν εύκολη λεία για τον τεράστιο αποβατικό στόλο της και την 4η Στρατιά του Αιγαίου (Σμύρνη), με 110. 000 δύναμη, όσο δηλαδή το σύνολο του Ελληνικού Στρατού! Είναι γελοίο να επικαλούνται ο Ερντογαν και οι υπουργοί του ‘’απειλή’’ από την Ελλάδα, λόγω της εγγύτητας των νησιών στην μικρασιατική ακτή, όταν:

• Η οχύρωση των νησιών μας είναι αποκλειστικά αμυντικού χαρακτήρα και για τέτοιο αγώνα ασκούνται οι δυνάμεις μας.
• Οι ίδιοι οι Τούρκοι ηγέτες καυχώνται ότι τα νησιά μας μπορούν εύκολα ‘’να γίνουν μια χαψιά’’ από τις υπέρτερες δυνάμεις τους.
• Ουδέποτε Έλληνας ηγέτης ή αξιωματούχος εξέφρασε πρόθεση κατάληψης εδάφους στην Μικρά Ασία η αλλού στη Τουρκία. Μόνο θυμηδία θα προκαλούσε μια τέτοια προοπτική στην κοινή γνώμη της Ελλάδος!

Αντίθετα, αναθεωρητισμός συνόρων εκπέμπεται συνεχώς από την απέναντι ακτή του Αιγαίου με το πρόσχημα της στοιχειώδους προσπάθειας της Ελλάδος να προασπίσει τα, λόγοις και έργοις, απειλούμενα και διεκδικούμενα νησιά του Αιγαίου (μέχρι και την Κρήτη!) από τον εισβολέα της Κύπρου (και της Συρίας, του Ιράν, της Λιβύης κλπ)!

Ενόψει των παραπάνω, γεννώνται πολλά, κρίσιμα και καθοριστικά ερωτήματα για το νέο, ανούσιο, επικίνδυνο και σαφώς προσχηματικό εγχείρημα διαλόγου Ελλάδος-Τουρκίας:

1. Έχει νόημα διάλογος με δεδομένες τις απόλυτα διιστάμενες θέσεις των πλευρών; Αν η Ελληνική πλευρά συζητήσει οτιδήποτε πέραν της οριοθέτησης ΑΟΖ/Υφαλοκρηπιδας, θα έχει πέσει στην παγίδα του τούρκικου αναθεωρητισμού, δηλαδή‘’πακετο’’ διαφορών και απαράδεκτους συμψηφισμούς πού θα αφορούν αμιγώς ελληνικά δικαιώματα κυριαρχίας η κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αυτό το έχει αποκλείσει η σημερινή κυβέρνηση της χώρας και πιθανότατα το σύνολο των πολιτικών κομμάτων.

2. Διάλογος με ανοιχτή ατζεντα, λοιπόν, απορρίπτεται όπως επίσης και με ανοιχτό χρονοδιάγραμμα. Το δεύτερο θα οδηγούσε στην διαιώνιση των αρνητικών για την Ελλάδα εκκρεμοτήτων που λιμνάζουν τόσες δεκαετίες στις Ελληνο-Τουρκικες σχέσεις, δηλαδή: την εκκρεμότητα της επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης στης άλλες πλην του Ιονίου, θάλασσες πέριξ των ακτών μας (Αιγαίο, Κρητικό, Λιβυκό, Αν. Μεσόγειο), την ανυπαρξία οριοθετημένων θαλάσσιων συνόρων ΑΟΖ/ Υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και πέραν της Ελληνο-Αιγυπτιακής μερικής οριοθέτησης (άρα για την υπόλοιπη Αίγυπτο, την Κύπρο και την Τουρκία), και την μη αξιοποίηση πολύτιμων φυσικών πόρων που μας ανήκουν κατά το Διεθνές Δίκαιο (υδρογονανθράκων αλλά και ζώντων πόρων, ) και όλων των άλλων αποκλειστικών οικονομικών χρήσεων (τεχνητά νησιά, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας) και αποκλειστική δικαιοδοσία για την θαλάσσια επιστημονική έρευνα και την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος.

Συνεπώς:

• όχι διάλογος χωρίς σύντομο χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης.
• όχι διάλογος με πολιτικές λύσεις μακριά από το Διεθνές Δίκαιο.
• όχι άλλη διαιώνιση του διάλογου, όπως μετά τα 20 χρόνια των “διερευνητικων“ επαφών (63 γύροι)!
• όχι διάλογος χωρίς έμπρακτη άρση των παρανομιών και αμφισβητήσεων της Τουρκίας.

Έξι μήνες, το πολύ ένας χρόνος, περιθώριο, με ταυτόχρονο απόλυτο πάγωμα προκλήσεων της Τουρκίας. Με την πρώτη παραβίαση-πρόκληση ,οριστικός τερματισμού του διάλογου…

Επιπλέον, όχι αποσύνδεση από το Κυπριακό. Άμεση επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών υπό τον ΟΗΕ, με συμμετοχή (δραστήρια) της Ευρωπ. Ένωσης και απόρριψη κάθε νέας βάσης διαλόγου(δύο ισότιμα κράτη!) πέραν της γνήσιας Διζωνικής-Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, συμβατής όμως με το Ευρωπαικό Κεκτημένο που δικαιούται η Κύπρος ως πλήρες μέλος της Ευρωπ. Ενωσης.

speaknews.gr

Σοφία Γερμανού: Δώσαμε ή πήραμε στο Βίλνιους;

1

της Σοφίας Γερμανού


Περιμέναμε πως και πως τη σύνοδο κορυφής των ηγετών του ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε μετά από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους της Λιθουανίας, κάτω από την υψηλή εποπτεία των ΗΠΑ και τα άγρυπνα μάτια του φιλότουρκου Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ. Από την στιγμή που έγιναν οι σχετικές δηλώσεις από τις δύο πλευρές, τα σχόλια και οι αναλύσεις δίνουν και παίρνουν. Τι δώσαμε, τι χάσαμε, τι πήραμε και τι κερδίσαμε. Πόσο μεγάλος “παίχτης“ είναι ο Ερντογάν κλπ.

Είναι όλοι αυτοί που βλέπουν τον Ερντογάν ως ένα «μεγάλο ηγέτη» και τον Έλληνα πρωθυπουργό ως κάποιον που πειθαρχεί στις αμερικάνικες εντολές και που στο Βίλνιους έδωσε «γη και ύδωρ» στον Ερντογάν, προκειμένου να συνεχίσει να έχει την εύνοια των ΗΠΑ. Και πως για τις καλές μας προθέσεις θα λάβουμε δωρεάν κάποια οπλικά συστήματα τα οποία θα μας κάνουν δώρο οι Αμερικανοί.

Υπάρχει φυσικά και η άλλη άποψη, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο «Μεγάλος Ηγέτης». Πήγε στο Βίλνιους με τον αέρα του νικητή των τελευταίων εκλογών, συνομίλησε με τον Ταγίπ Ερντογάν, τον επίσης μεγάλο νικητή των εκλογών στην Τουρκία, αλλά ο Τούρκος πρόεδρος παρουσιάστηκε στη συνάντηση, λίγο πολύ με χαμηλά το κεφάλι και με κομμένα τα φτερά. Ένας ηγέτης που «αναγκάστηκε» να συμφωνήσει για την είσοδο της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, με το αζημίωτο φυσικά, αφού εξασφάλισε ως αντάλλαγμα την υπόσχεση Μπάιντεν ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να επηρεάσει το κογκρέσο και να δοθούν στη Τουρκία τα F-16. Και φυσικά η ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ πρέπει πρώτα να εγκριθεί από την Τουρκική εθνοσυνέλευση, και μετά να πάρει η Τουρκία τα F–16, αφού καμφθούν οι αντιστάσεις του Μενέντεζ και όχι μόνο, και η Τουρκία αποδεχτεί τους όρους του κογκρέσου. Φαίνεται ότι έχουμε μεγάλο δρόμο ακόμη για να δούμε έργα και όχι λόγια.

Ειλικρινά δεν είμαι σε θέση να υιοθετήσω απόψεις αν υπάρχουν ηγέτες μεγάλοι ή μικροί και δυνατοί ή αδύναμοι παίχτες. Αυτό που όμως κατανοώ, από τα όσα είδαν μέχρι στιγμής το φως της δημοσιότητας και ακούστηκαν από επίσημα και ανεπίσημα χείλη (όπως είναι φυσικό, όσο θα περνάνε οι ημέρες ολοένα και περισσότερες πληροφορίες θα διαρρέουν από τη συνάντηση και το παρασκήνιο της και ίσως κατανοήσουμε την «φιλική επίθεση Ερντογάν»), είναι ότι οι Αμερικανοί φίλοι μας θέλουν ήρεμα νερά στην περιοχή της Μεσογείου. Μέσα από αυτό το πνεύμα, τα Αμερικάνικα συμφέροντα στην περιοχή προηγούνται όλων των άλλων, κι έτσι θα ασκήσουν πιέσεις για να κρατήσουν, ή έστω να προσπαθήσουν να κρατήσουν στην Δύση την Τουρκία, η οποία μέχρι στιγμής πατάει ακόμη σε δύο βάρκες.

Για να το πετύχουν αυτό είναι βέβαιο ότι υποσχέθηκαν δωράκια στον Ερντογάν, όπως οικονομική στήριξη, τα F–16 και την προοπτική ένταξης Τουρκίας στην Ε.Ε. και όχι μόνο. Φυσικά κάτι έταξαν και στη δική μας πλευρά. Την ισχυρή στήριξη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, ένα αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή και την ασφάλειά της από τις επεκτατικές βλέψεις και απειλές της Τουρκίας. Τι πρέπει να κάνει γι αυτές τις αμερικάνικες παροχές η Ελλάδα; Να βάλει νερό στο κρασί της και να συζητήσει με την γείτονα τα προβλήματα που η Τουρκία έθεσε ή θα θέσει στο τραπέζι, και εφόσον κάπου σκοντάψουν οι διαπραγματεύσεις που θα γίνονται, να οδηγηθούμε στη Χάγη και να αποδεχτούμε τις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου.

Έτσι μετά από απειλές όπως «θα‘ρθούμε νύχτα» ή «θα στείλουμε ένα πύραυλο», ο Ερντογάν παρουσιάστηκε ως ένας “συνετός και ειρηνιστής ηγέτης“ και με τόνους χαμηλούς έκανε φιλική επίθεση στην Ελλάδα. Κατά δήλωση του «… δε θέλουμε να αυξήσουμε τους εχθρούς μας, αλλά να αυξήσουμε τους φίλους μας…». Και για να καμφθούν οι όποιες αντιδράσεις του Μενέντεζ και του Ελληνοαμερικανικού λόμπυ, ο Ερντογάν δήλωσε ότι «τα F-16, δεν θα χρησιμοποιηθούν εναντίον της Ελλάδας».

Είναι γεγονός ότι ο Ερντογάν προσαρμόζει το λόγο και το ύφος του ανάλογα με τις ανάγκες και τα συμφέροντά του. Σήμερα και ειδικά μετά τους σεισμούς αντιμετωπίζει στο εσωτερικό του μεγάλα οικονομικά προβλήματα. Εχει ανάγκη την Ευρωπαϊκή και Αμερικάνικη οικονομική στήριξη. Παράλληλα θέλει πάση θυσία τα F-16 και θα κάνει τα πάντα για να τα εξασφαλίσει.

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως ο Ερντογάν είναι απρόβλεπτος. Ότι δεν αγάπησε ξαφνικά την Ελλάδα. Ξέρουμε επίσης πώς λειτουργεί το βαθύ κράτος στην Τουρκία. Αν το 1922 ή το 1955 με το πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη, είναι μακριά, και δεν έχουμε μάθει πως λειτουργεί και δρα η τούρκικη πολιτική, το 1974 και η τούρκικη εισβολή στην Κύπρο είναι εδώ και 49 χρόνια η ζωντανή απόδειξη του τι λένε, τι εννοούν και τι πράττουν οι Τούρκοι ηγέτες.

Το κυπριακό είναι η μεγαλύτερη ντροπή και η μεγαλύτερη πληγή του Ελληνικού Έθνους. Είναι μια πληγή που αφέθηκε να αιμορραγεί και να κακοφορμίζει. Γιατί; Η Ελλάδα δεν άσκησε ποτέ τα εγγυητικά της δικαιώματα. Η Ελλάδα ποτέ δεν έθεσε το κυπριακό ως θέμα εισβολής και κατοχής. Η Ελλάδα, ο ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ δεν απαίτησαν ποτέ από την Τουρκία να σηκώσει τα κατοχικά της στρατεύματα από την Κύπρο, αφού αποκαταστάθηκε η νομιμότητα και η συνταγματική τάξη.

Επομένως καλή και καλοδεχούμενη η «επίθεση φιλίας» του Ερντογάν. Οι καλές του προθέσεις όμως μέχρι που φτάνουν; Στις 20 Ιουλίου και πάλι θα είναι στην κατεχόμενη Κύπρο. Θα κάνει νέες δηλώσεις. Ίσως να εξαπολύσει και νέες απειλές κατά της Κύπρου. Ποιος θα απαντήσει όμως στον Ερντογάν;

Ήδη την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, ο Ομέρ Τσελίκ, εκπρόσωπος του ΑΚΡ, του κόμματος του Ερντογάν, δήλωνε: «Η Ελλάδα πρώτα θα αποστρατικοποιήσει τα νησιά, θα αναγνωρίσει τουρκική μειονότητα στη Θράκη, θα δεχτεί δύο κράτη στην Κύπρο, θα σταματήσει να πνίγει μετανάστες στη θάλασσα και μετά θα αρχίσει ο διάλογος».

Τάδε έφη ο Τσελίκ, κι εμείς χαριεντιζόμαστε στα παράθυρα των τηλεοράσεων με τη ψευδαίσθηση ότι κάτι άλλαξε στα ελληνοτουρκικά, και ανάμεσά μας κάποιοι δηλώνουν ότι είμαστε “έτοιμοι να κάνουμε υποχωρήσεις και συμβιβασμούς στις επιδιώξεις μας, όχι όμως στις κόκκινες γραμμές μας”!

Αλλά τελικά, ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές μας;

speaknews.gr

Για ποιον «Μεγάλο Πόλεμο» προετοιμάζεται η Ελλάδα;  – Η Σύνοδος στο Βίλνιους «μίλησε»

3

Πέτρος Ούτσης

Η επιλογή να πραγματοποιηθεί η κρίσιμη Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Βίλνιους της Λιθουανίας δεν είναι τυχαία. Οι συμβολισμοί τόσο της χώρας, όσο και την πόλης είναι τεράστιοι. Καταρχήν να θυμίσουμε πως αυτή η  μικρή χώρα της Βαλτικής που έχειι πληθυσμό λιγότερο από 3 εκατομμύρια και βρίσκεται στα ανατολικά σύνορα της ΕΕ, έχει αντισταθεί τα τελευταία τρία χρόνοα, σε τρία αυταρχικά καθεστώτα: τη Λευκορωσία, την Κίνα και τη Ρωσία.

Όταν τον Απρίλιο του 2020 το καθεστώς Λουκασένκο είδε πως ο Τραμπ δεν έχει καμιά διάθεση να τον στηρίξει έναντι του Πούτιν, οι Προεδρικές εκλογές της χώρας πυροδότησαν μαζικές διαμαρτυρίες τις οποίες ο Λουκασένκο με την βοήθεια του Ρώσου Προέδρου τις κατέστειλε. Η Λιθουανία υποδέχθηκε τότε την αρχηγό της αντιπολίτευσης της Λευκορωσίας Σβετλάνα Τιχανόφσκαγια όπως και χιλιάδες υποστηρικτές της. Η Τιχανόφσκαγια επέλεξε το Βίλνιους ως την έδρα της εξόριστης κυβέρνησής της . Σε απάντηση, το καθεστώς Λουκασένκο οργάνωσε μια άνευ προηγουμένου μεταναστευτική «κρίση» στην περιοχή, ανάλογη του Έβρου από τον Ερντογάν, χρησιμοποιώντας κρατικά ελεγχόμενες υπηρεσίες για να δίνουν τουριστικές βίζες σε επίδοξους μετανάστες από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή, να τους στεγάζουν στο Μινσκ και στη συνέχεια να τους οδηγούν στο Σύνορα Λιθουανίας, Πολωνίας και Λετονίας.

Ένα χρόνο αργότερα, τον Νοέμβριο του 2021, η Λιθουανία φιλοξένησε την οικονομική εκπροσώπηση της Ταϊβάν με τον τίτλο «Γραφείο Αντιπροσωπείας της Ταϊβάν» αντί για «Ταπέι», όπως συμβαίνει αλλού στην Ευρώπη. Αυτό προκάλεσε την οργή της Κίνας , η οποία αφαίρεσε τα λιθουανικά προϊόντα από τους τελωνειακούς καταλόγους και μείωσε το επίπεδο της Λιθουανικής διπλωματικής εκπροσώπησης στη χώρα. Η ηγεσία της Λιθουανίαςς δεν λύγισε.

Τον Φεβρουάριο του 2022, η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία δεν σόκαρε τη λιθουανική κοινωνία, αλλά προκάλεσε φόβο και ξύπνησε μνήμες. Οι διώξεις τους από το Σοβιετικό καθεστώς έκανε τους Λιθουανούς να ταυτιστούν με τα θύματα της Ουκρανίας που προκάλεσαν οι θηριωδίες των Ρώσων.

Ο «Μεγάλος Πόλεμος» ΝΑΤΟ – Ρωσίας στα εδάφη της Λευκορωσίας

Η πρόσφατη μεταφορά της Wagner στην Λευκορωσία διά της πρόσφατης κρίσης, καθώς επίσης και η ενδυνάμωση των «Ομάδων Μάχης» του ΝΑΤΟ στις Βαλτικές Χώρες και κατά μήκος της Ρουμανίας – Βουλγαρίας, αποδεικνύει πως αν δεν επιτευχθεί ο συμβιβασμός της Μόσχας στην Ουκρανία, η τελική μάχη θα γίνει στα εδάφη της Λευκορωσίας.

Η Ρωσία δεν θα τολμήσει ποτέ να επιτεθεί σε μέλος του ΝΑΤΟ και δώσει την αφορμή για την ενεργοποίηση του Άρθρου 5. Μπορεί όμως να κάνει το ίδιο ακριβώς που κάνει το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, να εξοπλίσει με υλικό και μισθοφόρους το Μινσκ. Ήδη η μεταφορά πυρηνικών στην Λευκορωσία είναι το πρώτο βήμα ώστε η Μόσχα να χρησιμοποιήσει την Ασφάλεια τους ως δικαιολογία ανάμιξης.

Από την άλλη μεριά, το ΝΑΤΟ εκπαιδεύεται διαρκώς για την άμεση ενίσχυση των «Ομάδψν Μάχης» σε περίπτωση σύγκρουσης με την Λευκορωσία-Ρωσία(με αυτή την σειρά). Μόνο πριν την Σύνοδο Κορυφής στο Βίλνιους, σε μια περίπτωση μια Γερμανική ταξιαρχία χρησιμοποίησε τις διαδικασίες του ΝΑΤΟ (Λιμάνια, τρένα, αεροσκάφη) και έφτασε στην Λιθουανία μέσα σε 72 ώρες, ενώ σε μια άλλη τεράστια άσκηση του ΝΑΤΟ, 3.500 στρατιώτες εξοπλισμένοι με drones και τεθωρακισμένα οχήματα αναπτύχθηκαν για να δοκιμάσουν τις δυνατότητες της Ταξιαρχίας Iron Wolf του λιθουανικού στρατού, δηλαδή να προετοιμαστούν για οποιαδήποτε μελλοντική εισβολή (από Ρωσία η Λιθουνία)

Η ταχύτητα αντίδρασης των δυνάμεων του ΝΑΤΟ είναι κομβική για τα μέλη. Υπολογίζεται πως σε όλες τις «Ομάδες Μάχης» της Συμμαχίας από την Λετονία μέχρι και την Βουλγαρία, βρίσκονται 20000 άντρες. Στόχος είναι μέσα σε λίγα 24ωρα να γίνουν 40000 και σε ένα μήνα 300000.

Για να μετακινηθούν και να διατηρηθούν οι δυνάμεις αυτές απαιτούνται χρήματα. Στην Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους βασικό θέμα δεν ήταν η Σουηδία και οι αντιρρήσεις της Τουρκίας. Το κύριο θέμα ήταν πως θα βρεθούν και θα διατηρηθούν οικονομικοί πόροι για την διατήρηση της μαχητικής ικανότητας των δυνάμεων αυτών.

Αυτό σημαίνει πως οι χώρες που έχουν την δυνατότητα να διατηρήσουν αξιόμαχες  και τεχνολογικά αναπτυγμένες δυνάμεις (νέα όπλα), είναι και αυτές που θα διαδραματίσουν και κύριο λόγο σε μια σύγκρουση σε όλο το μέτωπο των ανατολικών συνόρων του ΝΑΤΟ.

Η Ελλάδα προετοιμάζεται για τον «Μεγάλο Πόλεμο

Σήμερα, μια από τις χώρες που διατηρούν ισχυρές δυνάμεις, αγοράζει νέα όπλα και δημιουργεί υποδομές για την «6η Διάσταση Πολέμου», είναι η Ελλάδα. Τα μέλη του ΝΑΤΟ υποσχέθηκαν το 2014 ότι θα αυξήσουν τις ελάχιστες αμυντικές τους δαπάνες στο 2% του δικού τους εθνικού ΑΕΠ μέχρι το 2024. Μόνο οκτώ από τις 31 χώρες έχουν πετύχει αυτόν τον στόχο μέχρι στιγμής : ΗΠΑ, Πολωνία, Λιθουανία, Λετονία, Ηνωμένο Βασίλειο, Εσθονία και Ελλάδα.

Η Πολωνία και η Ελλάδα είναι οι πιο κρίσιμες χώρες για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι οι νέοι εξοπλισμοί. Και οι δύο χώρες προχωρούν σε αγορά τέτοιου υλικού το οποίο συνολικά διαθέτουν λίγες χώρες. Οι εξοπλισμοί αυτοί ενισχύουν «θανατηφόρους» σχηματισμούς, όπως αυτός του Δ Σώματος Στρατού, ο πιο ισχυρός στην Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Ο δεύτερος λόγος είναι τα λιμάνια που διαθέτουν οι δύο χώρες για την γρήγορη και ασφαλή ανάπτυξη στρατευμάτων προς τις Βαλτικές Χώρες και τις Βουλγαρία – Ρουμανία αντίστοιχα. Μάλιστα το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης θεωρείται ιδιαίτερα ασφαλές αφού τα μεταγωγικά πλοία διασχίζουν την Μεσόγειο υπό την προστασία των Αμερικανικών και νατοϊκών δυνάμεων, και από το Αιγαίο υπό την προστασία των Ελληνικών δυνάμεων και των 12 ναυτικών μιλίων, όπου εφαρμοσθούν στο μέλλον. 

Αν και πολλοί θεωρούν πως η Ελλάδα δυναμώνει οικονομικά και εξοπλιστικά από την πολιτική των ΗΠΑ για να πολεμήσει την Τουρκία, προς το παρόν περιμένουν.

Η Ελλάδα ισχυροποιείται πολιτικά, οικονομικά και εξοπλιστικά, για να διατηρήσει την ειρήνη στα Βαλκάνια (κύριος σύμμαχος σε αυτό η Κροατία) με την βοήθεια Άγγλων και Αμερικανών, και να χρησιμοποιήσει τα νέα της ισχυρά όπλα ως μέλος του ΝΑΤΟ, και Πέρα από την επικράτεια της.

Το μόνο που μένει για την ίδια την χώρα, είναι να πειστεί το υγειές πολιτικό σύστημα και οι ψηφοφόροι τους, πως η Ουκρανία, η Ρουμανία και οι Βαλτικές Χώρες, δεν είναι μακριά από την Ελλάδα όσο νομίζουν.  Η ασφάλεια της χώρας βρίσκεται σε κίνδυνο, ο τρόπος ζωής βρίσκεται σε κίνδυνο,  και ότι θα πρέπει να πληρώσουμε το σημαντικό τίμημα μιας πιο στρατιωτικοποιημένης Ελλάδας για τις επόμενες δύο δεκαετίες.

Οι ενεργειακές υποδομές, οι ζωτικές υποδομές όπως νερά, ηλεκτρισμός, μεταφορές κ.α, η ίδια η κοινωνία, θα γίνουν στόχοι. Δεν χρειάζεται καμιά βόμβα να πέσει μέσα στην επικράτεια της χώρας. Αρκούν οι παραπάνω καταστροφές για να γονατίσουν την κοινωνία, μια κοινωνία που έχει μαλθακώσει από την παρατεταμένη ειρήνη.

Και σε αυτή την περίπτωση, ο εχθρός όλων μας πρέπει να συντριβεί όσο πιο μακριά γίνεται. Σε χώρες που είναι διατεθειμένες να σηκώσουν το ανάστημα τους, και η Ελλάδα θα πρέπει να είναι εκεί.

Αλλωστε δεν είναι καθόλου τυχαίο που αιώνιοι εχθροί ανατολικά και βόρεια της Ελλάδας, προσπαθουν να λύσουν τις διαφορές τους για αυτό που θα συμβεί νομοτελειακά σε 6-7 χρόνια από σήμερα. Το Ιράν κάνει ανοίγματα στον Σουνιτικό κόσμο, Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν προσπαθούν για την ειρήνη, οι χώρες της Βόρειας Αφρικής με Αλγερία και Μαρόκο προσπαθούν για το καλύτερο. Ακόμα και το Ισραήλ προσπαθεί με τους Άραβες. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι προσπάθειες της Ελλάδας για λύση προβλημάτων με μεγαλύτερο αυτό της Κύπρου. Αν και με την Συμφωνία των Πρεσπών έπαψε να είναι «Μαξιλάρι του ΝΑΤΟ», ο κίνδυνος από τα Βαλκάνια και την Βοσνία – Ερζεγοβίνη είναι υπαρκτός.

viadiplomacy.gr

Ο ΝΕΟΣ ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΡΧΙΣΕ. ΤΙ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ

0

Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους: Υπαινιγμοί ενός Νέου Ψυχρού Πολέμου

Η σημαία του Οργανισμού του Βορειοατλαντικού Συμφώνου κρέμεται δίπλα στη σημαία της Δημοκρατίας της Σλοβενίας στην αίθουσα ολομέλειας στη Διάσκεψη της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ στη Λιουμπλιάνα, Σλοβενία, 13 Σεπτεμβρίου 2019. (φωτογραφία DOD από τον Υπαξιωματικό του Ναυτικού των ΗΠΑ 1ης Τάξης Dominique A. Pineiro)

Dr. Hasim Turker

14 Ιουλίου 2023

Η Σύνοδος Κορυφής του Βίλνιους, που συγκλήθηκε από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων του ΝΑΤΟ στις 11-12 Ιουλίου 2023, ολοκληρώθηκε με την έκδοση εκτενούς ανακοινωθέντος. Αυτό το έγγραφο είναι κάτι διαφορετικό από μια τυπική δήλωση συνόδου κορυφής, και χρησιμεύει, αντ αυτής, ως στρατηγικός οδικός χάρτης που σκιαγραφεί τη μελλοντική κατεύθυνση του ΝΑΤΟ σε μια συνεχώς εξελισσόμενη παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Το ανακοινωθέν, που περιγράφεται λεπτομερώς στην έκθεση των βασικών κατευθύνσεων πολιτικής και των στρατηγικών πρωτοβουλιών, περικλείει το συλλογικό όραμα των μελών του ΝΑΤΟ. Λόγω του βάθους και του εύρους του, αυτό το δοκίμιο θα επικεντρωθεί στα κύρια σημεία που υπογραμμίζουν μια σημαντική αλλαγή στο ρόλο και τη στρατηγική στάση του ΝΑΤΟ.

Το έγγραφο σηματοδοτεί την έλευση ενός Νέου Ψυχρού Πολέμου, ενδεικτικό μιας αλλαγής στη δυναμική της παγκόσμιας ισχύος με το ΝΑΤΟ να τοποθετείται ενάντια σε στρατηγικούς ανταγωνιστές, ιδίως τη Ρωσία και την Κίνα.

Επιπλέον, διευρύνει την παραδοσιακή έννοια της ασφάλειας για να ενσωματώσει τα παγκόσμια κοινά, συμπεριλαμβανομένων των ωκεανών, του διαστήματος, της τεχνολογίας και του κυβερνοχώρου.

Το ανακοινωθέν της Συνόδου Κορυφής του Βίλνιους, το οποίο κυκλοφόρησε στις 11 Ιουλίου 2023, προαναγγέλλει μια νέα εποχή στη διεθνή πολιτική. Αυτή η εποχή, ενώ απηχεί αντιπαλότητες του παρελθόντος, διαμορφώνεται από τις σύγχρονες πραγματικότητες. Η ανάλυση που ακολουθεί αναλύει τα κύρια σημεία του ανακοινωθέντος και τις επιπτώσεις τους σε αυτόν τον αναδυόμενο Νέο Ψυχρό Πόλεμο.

Η Εξέλιξη του ΝΑΤΟ και η έλευση ενός Νέου Ψυχρού Πολέμου

Το ΝΑΤΟ, που ιδρύθηκε με βάση κοινές αξίες της ατομικής ελευθερίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου, δημιουργήθηκε αρχικά ως αμυντική συμμαχία ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Με την πάροδο του χρόνου, το ΝΑΤΟ χρειάστηκε να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του σε μια ταχέως εξελισσόμενη παγκόσμια τάξη πραγμάτων, ιδιαίτερα στη μεταψυχροπολεμική εποχή. Αυτή η περίοδος έθεσε υπό αμφισβήτηση την ταυτότητα και τον σκοπό του ΝΑΤΟ σε έναν κόσμο που φαινόταν να έχει προχωρήσει πέρα από τη δυναμική της διπολικής ισχύος του Ψυχρού Πολέμου.

Το ανακοινωθέν της Συνόδου Κορυφής του Βίλνιους περιγράφει το ΝΑΤΟ ως «το μοναδικό, ουσιαστικό και απαραίτητο διατλαντικό φόρουμ για διαβούλευση, συντονισμό και δράση για όλα τα θέματα που σχετίζονται με την ατομική και συλλογική μας ασφάλεια».

Αυτή η ισχυρή επιβεβαίωση υπογραμμίζει τον κεντρικό ρόλο του ΝΑΤΟ στη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας σε όλο τον Ατλαντικό. Επιπλέον, τονίζει τη δέσμευση του ΝΑΤΟ να υπερασπίζεται ο ένας τον άλλον και κάθε ίντσα συμμαχικού εδάφους ανά πάσα στιγμή, διασφαλίζοντας έτσι την προστασία του ενός δισεκατομμυρίου πολιτών του και διασφαλίζοντας την ελευθερία και τη δημοκρατία. 

Το ανακοινωθέν, ωστόσο, αποκαλύπτει μια σημαντική αλλαγή στη στρατηγική προοπτική του ΝΑΤΟ. Η Συμμαχία δεν είναι πλέον απλώς μια αμυντική οντότητα, αλλά τοποθετείται ως μια προορατική δύναμη έτοιμη να αντιμετωπίσει τις αναδυόμενες προκλήσεις σε έναν όλο και πιο πολυπολικό κόσμο.

Το ανακοινωθέν υπογραμμίζει τη μετάβαση προς έναν ευρύτερο ορισμό της ασφάλειας που περιλαμβάνει τα παγκόσμια κοινά στοιχεία των ωκεανών, του διαστήματος, της τεχνολογίας και του κυβερνοχώρου.

Το έγγραφο αναγνωρίζει ότι το γεωπολιτικό τοπίο έχει εξελιχθεί, αναγνωρίζοντας την επανεμφάνιση του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων και του στρατηγικού ανταγωνισμού, που θυμίζει τη δυναμική της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Ωστόσο, αυτός ο Νέος Ψυχρός Πόλεμος, όπως προτείνεται από το ανακοινωθέν, είναι διακριτός στην πολυδιάσταση και πολυπλοκότητά του. Δεν περιορίζεται στον παραδοσιακό στρατιωτικό και γεωπολιτικό ανταγωνισμό αλλά επεκτείνεται σε τεχνολογικούς, οικονομικούς και ιδεολογικούς τομείς.

Έτσι, το ανακοινωθέν της Συνόδου Κορυφής του Βίλνιους αντιπροσωπεύει ένα ορόσημο στο εξελικτικό ταξίδι του ΝΑΤΟ, σηματοδοτώντας την αυγή μιας εποχής του Νέου Ψυχρού Πολέμου. Σε αυτό το πλαίσιο, το ΝΑΤΟ αναδεικνύεται ως βασικός παράγοντας που πλοηγείται στις πολυπλοκότητες αυτού του νέου στρατηγικού τοπίου, ενισχύοντας τη δέσμευσή του για συλλογική άμυνα, ενώ προσαρμόζεται στις νέες πραγματικότητες.

Επέκταση σε Παγκόσμια Αγαθά

Το έγγραφο περικλείει ένα φιλόδοξο όραμα για το ΝΑΤΟ ως παγκόσμιου παίκτη, που προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει στρατηγικούς ανταγωνιστές και πιθανούς αντιπάλους, κυρίως τη Ρωσία και την Κίνα.

Αυτή η στάση της ετοιμότητας της Συμμαχίας να εμπλακεί με αυτές τις παγκόσμιες δυνάμεις σε πολλαπλές διαστάσεις είναι ενδεικτική της έναρξης ενός Νέου Ψυχρού Πολέμου.

Μία από τις βασικές διαστάσεις που τονίζονται στο ανακοινωθέν είναι τα παγκόσμια αγαθά, ένας τομέας που παραδοσιακά περιλαμβάνει περιοχές πέρα από την εθνική δικαιοδοσία, όπως η ανοιχτή θάλασσα, η ατμόσφαιρα, το διάστημα και ο κυβερνοχώρος. Αυτές οι περιοχές έχουν γίνει ολοένα και περισσότερο αμφισβητούμενες τα τελευταία χρόνια λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων και των μεταβαλλόμενων γεωπολιτικών συμφερόντων.

Σύμφωνα με το ανακοινωθέν, «η αποτρεπτική και αμυντική στάση του ΝΑΤΟ βασίζεται σε έναν κατάλληλο συνδυασμό δυνατοτήτων πυρηνικής, συμβατικής και πυραυλικής άμυνας, που συμπληρώνεται από διαστημικές, κυβερνο- και θαλάσσιες δυνατότητες». Αυτό υποδηλώνει μια σημαντική επέκταση της στρατηγικής εστίασης του ΝΑΤΟ πέρα από τις συμβατικές του αρμοδιότητες, επεκτείνοντας τη σφαίρα του διαστήματος, του κυβερνοχώρου και του θαλάσσιου τομέα.

Το ανακοινωθέν υπογραμμίζει τη σημασία του θαλάσσιου τομέα, δηλώνοντας ότι «(οι ωκεανοί και οι θάλασσες) είναι ζωτικής σημασίας για την προστασία των παγκόσμιων αγαθών και την ενίσχυση της ανθεκτικότητάς μας».

Αυτό υπογραμμίζει την αναγνώριση απο το ΝΑΤΟ της στρατηγικής σημασίας των ωκεανών και των θαλασσών και την ετοιμότητά του να προστατεύσει και να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του σε αυτές τις περιοχές.

Επιπλέον, το έγγραφο αναγνωρίζει τις προκλήσεις που τίθενται από τους νέους τομείς του διαστήματος και του κυβερνοχώρου. Το ανακοινωθέν αναφέρει ότι «το διάστημα είναι ένας ολοένα και πιο αμφισβητούμενος τομέας, που χαρακτηρίζεται από ανεύθυνη συμπεριφορά, κακόβουλες δραστηριότητες και την ανάπτυξη αντιδιαστημικών δυνατοτήτων από πιθανούς αντιπάλους και στρατηγικούς ανταγωνιστές του ΝΑΤΟ» και ότι «ο κυβερνοχώρος αμφισβητείται ανά πάσα στιγμή καθώς οι παράγοντες απειλής επιδιώκουν όλο και περισσότερο να αποσταθεροποιήσουν τη Συμμαχία χρησιμοποιώντας κακόβουλες δραστηριότητες και εκστρατείες στον κυβερνοχώρο».

Όπως αναφέρει το ανακοινωθέν, «Οι Σύμμαχοι δεσμεύονται να τηρούν το διεθνές δίκαιο και θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε τις διεθνείς προσπάθειες για τη μείωση των διαστημικών απειλών προωθώντας κανόνες, νόμους και αρχές υπεύθυνης συμπεριφοράς».

Αυτό αντιπροσωπεύει τη δέσμευση του ΝΑΤΟ να διασφαλίσει μια τάξη βασισμένη σε κανόνες σε αυτά τα παγκόσμια αγαθά, ακόμη και όταν προετοιμάζεται να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του σε αυτούς τους τομείς.

Η εστίαση του ανακοινωθέντος στα παγκόσμια αγαθά υπογραμμίζει την αναγνώριση εκ μέρους του ΝΑΤΟ της εξελισσόμενης φύσης των απειλών για την ασφάλεια και την αποφασιστικότητά του να τις αντιμετωπίσει.

Αυτή η ετοιμότητα να επεκτείνει τη στρατηγική του εστίαση πέρα από τους παραδοσιακούς τομείς υπογραμμίζει την εμφάνιση ενός Νέου Ψυχρού Πολέμου, που χαρακτηρίζεται από πολυδιάστατο ανταγωνισμό και αμφισβήτηση σε διάφορους τομείς.

Καθώς το ΝΑΤΟ περιηγείται σε αυτό το νέο τοπίο, οι αρχές της συλλογικής άμυνας και οι κοινές αξίες παραμένουν στον πυρήνα του, καθοδηγώντας την προσέγγισή του προς αυτές τις νέες προκλήσεις.

Το δίλημμα ασφαλείας και ο νέος ψυχρός πόλεμος

Ο μετασχηματισμός του ΝΑΤΟ, όπως περιγράφεται στο ανακοινωθέν της Συνόδου Κορυφής του Βίλνιους, σηματοδοτεί μια απάντηση στις αντιληπτές απειλές, κυρίως από τη Ρωσία και την Κίνα. Το ανακοινωθέν υπογραμμίζει την επέκταση του ΝΑΤΟ σε νέους τομείς, σε συνδυασμό με τον στρατηγικό προσανατολισμό του προς αυτές τις δύο παγκόσμιες δυνάμεις.

Η δήλωση ότι «αυτό το σχέδιο θα βελτιώσει σημαντικά την ικανότητά μας και την ετοιμότητά μας να αποτρέψουμε και να αμυνθούμε έναντι οποιωνδήποτε απειλών, ακόμη και με σύντομη ή μη προειδοποίηση, και να εξασφαλίσουμε την έγκαιρη ενίσχυση όλων των Συμμάχων, σύμφωνα με μια προσέγγιση 360 μοιρών» σηματοδοτεί την ετοιμότητα της Συμμαχίας να αντιμετωπίσει απειλές από οποιαδήποτε κατεύθυνση.

Αυτό υποδηλώνει μια αυξημένη αίσθηση εγρήγορσης και έναν κλιμακούμενο κύκλο έντασης, ειδικά με τη Ρωσία και την Κίνα.

Το ανακοινωθέν δεν διστάζει να τονίσει τις προκλήσεις που θέτουν η Ρωσία και η Κίνα. Καταδικάζει ρητά την υποτιθέμενη αναστολή της συνθήκης New START από τη Ρωσία και την αποτυχία της να συμμορφωθεί με τις νομικά δεσμευτικές της υποχρεώσεις βάσει της συνθήκης. Αναγνωρίζει επίσης τις συστημικές προκλήσεις που θέτει η Κίνα για την ευρωατλαντική ασφάλεια. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν τις ανησυχίες του ΝΑΤΟ για τις δυναμικές στάσεις της Ρωσίας και της Κίνας.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι στρατηγικές αποφάσεις και ενέργειες του ΝΑΤΟ είναι πιθανό να πυροδοτήσουν αμοιβαίες απαντήσεις από τη Ρωσία και την Κίνα, κλιμακώνοντας τις εντάσεις και ενισχύοντας την αφήγηση ενός Νέου Ψυχρού Πολέμου.

Η έμφαση στην ετοιμότητα του ΝΑΤΟ να αντιμετωπίσει τις απειλές και η δέσμευσή του για συλλογική άμυνα υπογραμμίζει αυτήν την εξελισσόμενη δυναμική.

Ωστόσο, το ανακοινωθέν υπογραμμίζει επίσης τη σημασία του ελέγχου των εξοπλισμών, του αφοπλισμού και της μη διάδοσης όπλων. Σημειώνει ότι αυτές οι προσπάθειες, με στόχο την επίτευξη των στόχων ασφαλείας του ΝΑΤΟ και τη διασφάλιση της στρατηγικής σταθερότητας, θα λάβουν υπόψη το περιβάλλον ασφαλείας που επικρατεί και την ασφάλεια όλων των Συμμάχων.

Αυτό υποδηλώνει ότι ενώ το ΝΑΤΟ είναι προετοιμασμένο για κλιμάκωση των εντάσεων, επιδιώκει επίσης την εξισορρόπηση με διπλωματικά μέσα και τήρηση των διεθνών κανόνων.

Οι ιδεολογικές βάσεις του αναδυόμενου νέου ψυχρού πολέμου

Η ιδεολογική βάση του ΝΑΤΟ, που υπογραμμίζεται από μια σταθερή δέσμευση στη δημοκρατία και το κράτος δικαίου, είναι ένα κρίσιμο στοιχείο που αντικατοπτρίζεται στο ανακοινωθέν της Συνόδου Κορυφής του Βίλνιους. Αυτή η προσήλωση στις κοινές δημοκρατικές αρχές όχι μόνο ενώνει τη Συμμαχία αλλά επηρεάζει, επίσης, σε μεγάλο βαθμό τη στρατηγική της θέση στο παγκόσμιο τοπίο.

Στην αρχή, το ανακοινωθέν επιβεβαιώνει σταθερά τις κοινές αξίες της Συμμαχίας, δηλώνοντας: «Ως αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, δεσμευόμαστε από κοινές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας, της ατομικής ελευθερίας και του κράτους δικαίου, έχουμε συναντηθεί στο Βίλνιους εν μέσω συνεχιζόμενων συγκρούσεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Στόχος μας είναι να επιβεβαιώσουμε τον ακλόνητο διατλαντικό δεσμό, την ενότητα, τη συνοχή και την αλληλεγγύη μας σε μια κομβική συγκυρία για την ασφάλειά μας και την παγκόσμια ειρήνη και σταθερότητα».

Αυτή η διακήρυξη υπογραμμίζει την αφοσίωση του ΝΑΤΟ στα θεμελιώδη δημοκρατικά ιδανικά του και την αποφασιστικότητά του να υποστηρίξει αυτές τις αρχές ενόψει των αυξανόμενων προκλήσεων.

Η εμφάνιση της Κίνας ως στρατηγικού αντιπάλου αποτελεί μια σημαντική πτυχή αυτής της ιδεολογικής αντιπαλότητας. Το ανακοινωθέν σημειώνει: «Οι φιλοδοξίες και οι καταναγκαστικές πολιτικές που διατυπώνονται από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (ΛΔΚ) αποτελούν πρόκληση για την ασφάλεια, τα συμφέροντα και τις αξίες μας». Η αποκλίνουσα πολιτική ιδεολογία της Κίνας και η διεκδικητική παγκόσμια στάση της αποτελούν αντίστιξη στο δημοκρατικό ήθος του ΝΑΤΟ, προσθέτοντας έτσι μια ιδεολογική διάσταση στον εξελισσόμενο Νέο Ψυχρό Πόλεμο.

Το ανακοινωθέν υπογραμμίζει περαιτέρω τη δέσμευση του ΝΑΤΟ να διασφαλίσει ότι η εξέλιξη και η εφαρμογή νέων τεχνολογιών ευθυγραμμίζονται με τις δημοκρατικές του αξίες. Δηλώνει: «Στη συλλογική μας προσπάθεια να αγκαλιάσουμε και να ενσωματώσουμε τις νέες τεχνολογίες, συνεργαζόμαστε με τον ιδιωτικό τομέα, προστατεύουμε τα οικοσυστήματα καινοτομίας μας, διαμορφώνουμε αρχές υπεύθυνης χρήσης και διασφαλίζουμε ότι αυτές οι προσπάθειες αντικατοπτρίζουν τις δημοκρατικές μας αξίες και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Αυτή η δήλωση υπογραμμίζει την αποφασιστικότητα του ΝΑΤΟ να διαφυλάξει τις δημοκρατικές αξίες ενόψει της τεχνολογικής προόδου.

Ουσιαστικά, το ανακοινωθέν της Συνόδου Κορυφής του Βίλνιους φωτίζει την ιδεολογική πτυχή του αναδυόμενου Νέου Ψυχρού Πολέμου. Καθώς το ΝΑΤΟ αντιμετωπίζει τις προκλήσεις αυτής της νέας εποχής, η δέσμευσή του στις δημοκρατικές αξίες και το κράτος δικαίου παρέχει το κατευθυντήριο πλαίσιο για τη στρατηγική του προσέγγιση.

Συμπέρασμα

Το ανακοινωθέν της Συνόδου Κορυφής του Βίλνιους φωτίζει τη μεταβαλλόμενη δυναμική της παγκόσμιας πολιτικής και την προσαρμοστικότητα του ΝΑΤΟ ως απάντηση σε αυτές τις αλλαγές. Εν μέσω της ραγδαίας εξέλιξης της τεχνολογίας, των πολυδιάστατων απειλών και της εμφάνισης νέων στρατηγικών ανταγωνιστών όπως η Ρωσία και η Κίνα, το ανακοινωθέν αποτελεί απόδειξη για την έλευση ενός Νέου Ψυχρού Πολέμου.

Δεν πρόκειται απλώς για μια στρατιωτική ή εδαφική σύγκρουση, αλλά για μια πολυεπίπεδη διαμάχη εξουσίας, επιρροής και ιδεολογίας.

Όπως αναφέρει το ανακοινωθέν, το ΝΑΤΟ, αρχικά μια αμυντική συμμαχία, επιχειρεί πέρα από τον συμβατικό του ρόλο να αντιμετωπίσει αυτές τις αναδυόμενες προκλήσεις. Αυτή η αλλαγή δεν είναι απλώς μια αντίδραση στην άνοδο στρατηγικών ανταγωνιστών, αλλά και μια επιβεβαίωση της δέσμευσης της Συμμαχίας στις θεμελιώδεις αρχές της ατομικής ελευθερίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Η επανειλημμένη έμφαση σε αυτές τις κοινές αξίες σε όλο το έγγραφο υπογραμμίζει τον καθοδηγητικό τους ρόλο στη στρατηγική εξέλιξη του ΝΑΤΟ στην εποχή του Νέου Ψυχρού Πολέμου.

Μια αξιοσημείωτη πτυχή αυτής της εξέλιξης είναι η επέκταση του ΝΑΤΟ στα παγκόσμια αγαθά, συμπεριλαμβανομένων των ωκεανών, του διαστήματος, της τεχνολογίας και του κυβερνοχώρου. Το ανακοινωθέν υπογραμμίζει την ετοιμότητα του ΝΑΤΟ να επεκτείνει τη στρατηγική του εστίαση πέρα από τους παραδοσιακούς του τομείς, καταδεικνύοντας έτσι την αποφασιστικότητα της Συμμαχίας να διεισδύσει στα όριά της που βασίζονται στη συνθήκη. Αυτή η ετοιμότητα να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της στα παγκόσμια αγαθά σηματοδοτεί την έναρξη ενός Νέου Ψυχρού Πολέμου, που χαρακτηρίζεται από πολυδιάστατο ανταγωνισμό σε διάφορους τομείς. Καθώς το ΝΑΤΟ περιηγείται σε αυτό το νέο τοπίο, οι αρχές της συλλογικής άμυνας και οι κοινές αξίες συνεχίζουν να καθοδηγούν την προσέγγισή του.

Καθώς η Συμμαχία περιηγείται σε αυτό το περίπλοκο τοπίο, η δέσμευσή της για συλλογική άμυνα, κοινές αξίες και προσαρμοστικότητα παραμένει σταθερή. Το ανακοινωθέν αναγνωρίζει τις προκλήσεις και τις αβεβαιότητες που βρίσκονται μπροστά μας, ωστόσο υπογραμμίζει επίσης την ετοιμότητα του ΝΑΤΟ να αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις. Δηλώνει: «Εμείς, οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, είμαστε ενωμένοι στη δέσμευσή μας και την αποφασιστικότητά μας να επικρατήσουμε έναντι οποιουδήποτε επιτιθέμενου και να υπερασπιστούμε κάθε σπιθαμή συμμαχικού εδάφους».

Το έγγραφο υπογραμμίζει επίσης τη σημασία των στρατηγικών συνεργασιών και συνεργασίας για την αντιμετώπιση κοινών ανησυχιών για την ασφάλεια. Επιβεβαιώνει τη δέσμευση του ΝΑΤΟ να συνεργάζεται με διεθνείς οντότητες, κράτη- εταίρους και άλλους σχετικούς ενδιαφερόμενους φορείς για την ενίσχυση της ευρωατλαντικής ασφάλειας. Η δέσμευση της Συμμαχίας σε μια ευρεία ατζέντα για την ανθρώπινη ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένης της ισότητας των φύλων και των αρχών της ατζέντας για τις Γυναίκες, την Ειρήνη και την Ασφάλεια, δείχνει επίσης τη συνολική της προσέγγιση για την ασφάλεια στην εποχή του Νέου Ψυχρού Πολέμου.

Εν κατακλείδι, το ανακοινωθέν της Συνόδου Κορυφής του Βίλνιους χρησιμεύει ως απόδειξη της στρατηγικής εξέλιξης και της ετοιμότητας του ΝΑΤΟ να αντιμετωπίσει την πολυπλοκότητα του Νέου Ψυχρού Πολέμου. Υπογραμμίζει τη δέσμευση της Συμμαχίας για συλλογική άμυνα, κοινές δημοκρατικές αξίες και προσαρμοστικότητα ενόψει των εξελισσόμενων προκλήσεων. Καθώς εισερχόμαστε στην εποχή του Νέου Ψυχρού Πολέμου, το Ανακοινωθέν παρέχει έναν οδικό χάρτη για τη στρατηγική προσέγγιση του ΝΑΤΟ σε αυτή τη νέα εποχή, επιβεβαιώνοντας τον ρόλο του ως βασικού παράγοντα στην παγκόσμια ασφάλεια και την προθυμία του να επεκτείνει την επιρροή του πέρα από τα παραδοσιακά του όρια.

NATO’s Vilnius Summit: Hints of a New Cold War