Αρχική Blog Σελίδα 1621

Κούρδοι αυτονομιστές επιτέθηκαν σε τουρκική βάση στο βόρειο Ιράκ

0

Μέλη του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος -PKK επιτέθηκαν σε τουρκική στρατιωτική βάση στη γεωργική περιοχή της υποπεριφέρειας Κάνι Μάσι της περιοχής Αμέντι του Ντουχόκ. Οι Τούρκοι στρατιώτες απάντησαν και ακολούθησε σφοδρή σύγκρουση, αναφέρει  δημοσίευμα του Ερμπίλ.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες από πηγές ασφαλείας στο Κάνι Μάσι, μέλη του PKK άνοιξαν πυρ με εκτοξευτές ρουκετών και βαρύ οπλισμό σε στρατιωτικό σημείο που ανήκει στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις στην υποπεριφέρεια Κάνι Μάσι της συνοικίας Αμέντι του Ντουχόκ.

Μετά την απάντηση των Τούρκων στρατιωτών στην επίθεση, σημειώθηκαν σφοδρές συγκρούσεις για περίπου μισή ώρα.

Πηγές ασφαλείας δήλωσαν ότι δεν γνωρίζουν ότι υπάρχουν θύματα στις συγκρούσεις.

Δεν έχει γίνει ακόμη δήλωση από πηγές του τουρκικού στρατού και του PKK σχετικά με τη σύγκρουση.

Το σημαντικό στρατιωτικό σημείο που χαρακτηρίζεται ‘στρατηγικό’  από τον τουρκικό στρατό, στην αγροτική περιοχή της Κάνι Μάσι, που δημιουργήθηκε πριν από 2 χρόνια, γίνεται συχνά στόχος μελών του PKK.

Από την άλλη, μετά τη σύγκρουση, εκδηλώθηκε φωτιά στο όρος Barox  η οποία επεκτάθηκε σε μεγάλη έκταση. Λόγω των συμπλοκών, οι πυροσβέστες δεν έχουν καταφέρει ακόμη να φτάσουν στην περιοχή που εκδηλώθηκε η φωτιά.

Εκφράζεται φόβος ότι αν δεν παρέμβει η πυροσβεστική, η φωτιά που ξέσπασε σε δάσος και απότομες εκτάσεις, θα επεκταθεί στους οικισμούς και θα αποτελέσει κίνδυνο για τους αμάχους που ζουν στην περιοχή.

Rûdaw

https://echedoros.blog/2023/07/20/%ce%ba%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b4%ce%bf%ce%b9-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%ad%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%84%ce%ad%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b1%ce%bd-%cf%83%ce%b5-%cf%84/

Κύπρος: Στα κατεχόμενα ο Ρ.Τ.Ερντογάν – Θα εγκαινιάσει τον νέο τερματικό στο παράνομο αεροδρόμιο Ερτζάν

0

Ερωτηματικό παραμένει εάν θα ταξιδέψει απευθείας αεροπορικώς προς το παράνομο αεροδρόμιο Ερτζάν από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα όπου βρίσκεται

Ανήμερα της 49ης θλιβερής επετείου της εισβολής στην Κύπρο ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερτογάν θα τελέσει εγκαίνια του νέου τερματικού του παράνομου αεροδρομίου Ερτζάν, στην Τύμπου της κατεχόμενης Λευκωσίας.

Ερωτηματικό παραμένει εάν ο Ερντογάν ταξιδέψει απευθείας αεροπορικώς προς το παράνομο αεροδρόμιο, από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα όπου διανυκτέρευσε μετά από επίσημη επίσκεψη της Τετάρτη. Εάν συμβεί αυτό θα πρόκειται για παράνομη ενέργεια που αντίκειται στο Διεθνές Δίκαιο και στις αποφάσεις του ΟΗΕ, μια και διεθνώς δεν αναγνωρίζεται η λεγόμενη «ΤΔΒΚ».

Ο κατοχικός ηγέτης Ερσίν Τατάρ επιβεβαίωσε την είδηση της απευθείας άφιξης του Τούρκου προέδρου Ερτογάν, κάνοντας λόγο για κίνηση που οδηγεί προς την αναγνώριση της «ΤΔΒΚ».

Η κίνηση αυτή θα επισκιάσει το κλίμα που διαμορφώθηκε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μετά την πρόσφατη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στο Βίλνιους της Λιθουανίας, ενώ ενδιαφέρον θα έχει και η σημερινή ομιλία του Τούρκου πρόεδρου στα κατεχόμενα και εάν υπάρξει αλλαγή στη θέση της Τουρκίας για λύση «δύο κρατών» στην Κύπρο.

Το κόστος ανέγερσης του νέου τερματικού του παράνομου αεροδρομίου Ερτζάν, ανήλθε στα 400 εκ. ευρώ και σύμφωνα με τις εκτιμήσεις θα μπορεί πλέον να εξυπηρετεί 10 εκ. επιβάτες ετησίως. Η Τουρκία επενδύει στο έργο αυτό, εντάσσοντάς το στο σχέδιο για τον «αιώνα της Τουρκίας».

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/kypros-sta-katexomena-o-r-t-erntogan-tha-egkainiasei-ton-neo-termatiko-sto-paranomo-aerodromio-ertzan/

Για τρίτη συνεχόμενη ημέρα «κόλαση» στην Οδησσό: Οι Ρώσοι καταστρέφουν ολοκληρωτικά τις στρατιωτικές υποδομές της πόλης

0

Οκτώ ρωσικά στρατηγικά βομβαρδιστικά Τu-22M ισοπέδωσαν το λιμάνι

Για τρίτη συνεχόμενη μέρα οι ρωσικές πυραυλικές δυνάμεις ισοπέδωσαν το λιμάνι και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Οδησσού αμέσως μετά την διακοπή της συμφωνίας εξαγωγής των ουκρανικών σιτηρών.

Και η τρίτη μέρα χαρακτηρίζεται από πολύ σφοδρούς βομβαρδισμούς, κάτι που δείχνει πως οι Ρώσοι έχουν σχέδια για την πόλη της Οδησσού.

Υπάρχει η άποψη πως η Μόσχα περιμένει να αναλωθούν όλες οι ουκρανικές εφεδρείες στα μέτωπα της Ζαπορίζια και του Ντόνμπας και εν συνέχεια όταν το Κίεβο θα είναι πλέον αδύναμο να προελάσουν οι ρωσικές δυνάμεις στο Χάρκοβο και να αποβιβαστούν στην Οδησσό.

Το λιμάνι της Οδησσού εκμεταλλευόμενο τον διάδρομο των σιτηρών δεχόταν επί μονίμου βάσεως δυτικά οπλικά συστήματα και πυρομαχικά με κάθε τρόπο και μέσον.

Οι Ρώσοι αυτές τις τρεις μέρες έχουν καταστρέψει πολλές αποθήκες οπλισμού και πυρομαχικών.

Οι βομβαρδισμοί διεξήχθησαν από οκτώ ρωσικά στρατηγικά βομβαρδιστικά Τu-22M, τα οποία έπληξαν τiς ουκρανικές υποδομές με πυραύλους κρουζ kh-22.

 

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/gia-triti-synexomeni-imera-kolasi-stin-odisso-oi-rosoi-katastrefoun-oloklirotika-tis-stratiotikes-ypodomes-tis-polis/

Ν. Μελέτης: Η Χάγη, η κυριαρχία, οι παραχωρήσεις και οι παρεξηγήσεις

1

Χρειάσθηκε μια παρεξηγήσιμη αστοχία και αναντιστοιχία ερώτησης – απάντησης στη συνέντευξη του Κ.Μητσοτάκη στον ΣΚΑΪ μετά την επιστροφή του από το Βίλνιους, για να «αποκαλυφθεί» (από τον… ίδιο μάλιστα) η σχεδιαζόμενη «προδοσία» και η παραχώρηση …κυριαρχίας στην Τουρκία προκειμένου να επιλυθεί η διαφορά της υφαλοκρηπίδας!

Η υπόθεση των ελληνοτουρκικών δυστυχώς καταλήγει σε συζήτηση καφενείου και είναι εξαιρετικά ευάλωτη στις θεωρίες συνωμοσίας και έτσι η «είδηση» άρχισε να κάνει τον γύρο της, λες και οι παραχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας είναι σαν το market pass που ανακοινώνονται σε μια τηλεοπτική συνέντευξη.

Ο κ. Μητσοτάκης πριν ακόμη από τις εκλογές, είχε εκφράσει την πρόθεσή του να επιχειρήσει να εκμεταλλευθεί την περίοδο νηνεμίας που ακολούθησε τους σεισμούς της Τουρκίας, αρχικά για να αποκατασταθούν δίαυλοι επικοινωνίας που δεν υπήρχαν, να επιχειρηθεί η βελτίωση των σχέσεων και να διερευνηθούν οι δυνατότητες επίλυσης της διαφοράς για την υφαλοκρηπίδα ή την παραπομπή της στο Δ.Δ. της Χάγης.

Σε αυτό το πλαίσιο έγινε η συνάντηση με τον Τ. Ερντογάν στο Βίλνιους όπου βοηθούσας και της συγκυρίας και της (τακτικής, κατά την αντίληψη μου) στροφής του Ερντογάν προς την Δύση, διαμορφώνονται καλύτερες συνθήκες από ότι ήταν τα προηγούμενα τελευταία χρόνια, για την επανεκκίνηση των σχέσεων.

Ήδη επισημάναμε τα προβλήματα που μπορεί να ανακύψουν από την αναβάθμιση σε επίπεδο ΥΠΕΞ των συνομιλιών για την υφαλοκρηπίδα, αν και η εικόνα θα ξεκαθαρίσει όταν γίνει γνωστό το πλαίσιο, η σύνθεση των ομάδων που θα προετοιμάζουν τις συνομιλίες, το αν θα είναι άτυπες οι επαφές των δυο υπουργών κ.α..

Όμως η σύγχυση που προκλήθηκε από τη συνέντευξη του πρωθυπουργού, οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι η επανάληψη του αυτονόητου, ότι η επίλυση της διαφοράς της υφαλοκρηπίδας είτε σε διμερές επίπεδο είτε μέσω της Χάγης, θα περιλαμβάνει συμβιβασμούς και παραχωρήσεις από τη διαπραγματευτική θέση από την οποία ξεκινούν οι δυο πλευρές, ακολουθούσε μια ερώτηση για την «πιθανότητα απομείωσης κυριαρχίας». Και έτσι οι υποχωρήσεις σε σχέση με την αρχική διαπραγματευτική θέση (που ζητάς το μάξιμουμ) θεωρήθηκε ως «ομολογία» σχεδίου για την παραχώρηση κυριαρχίας.

Προφανώς και από όλους όσους αδυνατούν να αντιληφθούν την ουσιώδη διαφορά μεταξύ κυριαρχίας (που ασκείται επί τους εδάφους και των χωρικών υδάτων), κυριαρχικών δικαιωμάτων (τα οποία ασκεί η χώρα στην υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ εφόσον οριοθετηθεί με τα γειτονικά κράτη) και ακόμη περισσότερο με τις διεθνείς αρμοδιότητες (Ζώνες Έρευνας Διάσωσης, FIR, δικαίωμα έκδοσης NOTAM, NAVTEX, κ.α)

Στη Χάγη εφόσον τεθεί ως θέμα η οριοθέτηση Υφαλοκρηπίδας /ΑΟΖ το Δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να ασχοληθεί με ζητήματα που άπτονται της κυριαρχίας των κρατών που προσφεύγουν.

Αν και το συνυποσχετικό κατευθύνει το Δικαστήριο σε σχέση τόσο με το εφαρμοστέο δίκαιο (όπου όμως η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας είναι πλέον συμβατικό Δίκαιο), τη νομολογία αλλά και την αποτύπωση της διαφοράς, υπάρχει πέραν των άλλων από την Ελλάδα ειδική ρήτρα για εξαίρεση σε ότι αφορά τις θαλάσσιες ζώνες, την ασφάλεια και την άμυνα της χώρας, ώστε να αποφεύγεται η μονομερής προσφυγή εναντίον της χώρας μας για τα ζητήματα αυτά.

Η Ελλάδα είναι προφανές ότι εάν κάποτε συμφωνηθεί προσφυγή στη Χάγη θα ξεκινήσει με την πλέον μαξιμαλιστική θέση που της επιτρέπει το Δίκαιο της Θάλασσας και οι Συνθήκες. Με τη θέση για πλήρη επήρεια όλων των νησιών και βραχονησίδων η Ελλάδα θέτει στο τραπέζι τη διεκδίκηση όπως είχε αποτυπωθεί θεωρητικά στον λεγόμενο Χάρτη της Σεβίλλης που της δίνει «σύνορα» με την Κύπρο και την Αίγυπτο στη Μεσόγειο και της αποδίδει σχεδόν ολόκληρη την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου.

Αυτό βεβαίως είναι κάτι που δεν αφορά την πραγματικότητα, καθώς τόσο η νομολογία όσο και η πρακτική έχουν οδηγήσει σε σημαντικές εξαιρέσεις και παρακάμψεις αυτού του κανόνα. Η αρχή της αναλογικότητας αλλά και η νομολογία δε δημιουργούν καμιά αισιοδοξία ότι η Ελλάδα θα κερδίσει την πλήρη επήρεια π.χ. του Καστελόριζου, η ότι δε θα αναγνωριστούν δικαιώματα πέραν των χωρικών υδάτων της Τουρκίας στο Αιγαίο, εις βάρος μικρών ακατοίκητων βραχονησίδων καθώς το Δικαστήριο αναζητά όπως επιτάσσει το Δίκαιο της Θάλασσας η λύση να είναι «δίκαιη».

Λίγο πολύ αυτό που κινδυνεύει να «χαθεί» στη Χάγη δεν είναι κυριαρχία, αλλά μέρος αυτού που δυνητικά και με τις πλέον αισιόδοξες προβλέψεις θεωρούμε ότι μας ανήκει, αλλά τουλάχιστον στο παρελθόν και στον παρόντα χρόνο ούτε το έχουμε κατοχυρώσει, ούτε ασκούμε εκεί κυριαρχικά δικαιώματα.

Είναι προφανές ότι πριν από τη Χάγη η Ελλάδα θα πρέπει να ασκήσει το δικαίωμα της για επέκταση των χωρικών υδάτων της «έως» τα 12 ν.μ. όπως επιτάσσει το Δίκαιο της Θάλασσας. Όμως και στην περίπτωση των χωρικών υδάτων η κλιμακωτή επέκταση αλλού σε 8 η 10 ν.μ.(χωρίς δέσμευση για μη μελλοντική επέκταση) δε σημαίνει απεμπόληση κυριαρχίας, καθώς η κυριαρχία της χώρας ασκείται αυτή τη στιγμή στα 6 ν.μ..

Η κυβέρνηση Σημίτη είχε συζητήσει και ενημέρωνε την Τουρκία για τα εναλλακτικά σενάρια κλιμακωτής επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων ελπίζοντας ότι εξασφαλίζοντας τη συναίνεση της, θα εξουδετέρωνε (εν μέρει) το casus belli. Αυτό δεν κατέστη δυνατόν γιατί η Τουρκία πίεζε για ακόμη περισσότερες υποχωρήσεις με όχημα τις «γκρίζες ζώνες» στις οποίες προστέθηκε τώρα και το θέμα της «αποστρατικοποίησης των νησιών».

Αν κοιτάζοντας στη μεγάλη εικόνα της επίτευξης οριοθέτησης από τη Χάγη που θα αποδώσει στην Ελλάδα και στην Τουρκία δικαιώματα σε ζώνες που τώρα δε διαθέτουν και εξαλείψει οριστικά μια σοβαρή εστία έντασης, εκτιμηθεί ότι μπορεί να επιδιωχθεί χωρίς «προκαταλήψεις» επίτευξη συνεννόησης και κατανόησης για την κλιμακωτή επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων που αποτελεί απόλυτο κυρίαρχο δικαίωμα της χώρας μας, χωρίς να τίθενται όμως άλλα ζητήματα(π.χ. «γκρίζες ζώνες») τότε πράγματι θα έχει ξεπερασθεί ένα μεγάλο εμπόδιο.

Βεβαίως, είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα το να συμφωνηθεί σε συνυποσχετικό, να κριθούν από το Δικαστήριο και «παρεμπίπτοντα» ζητήματα όπως είναι η αποστρατικοποίηση, η κυριαρχία επί «αμφισβητούμενων» νησίδων και βραχονησίδων, τα χωρικά ύδατα… Η ακόμη να παραιτηθεί η Ελλάδα της εξαίρεσης που έχει καταθέσει ώστε να μπορεί η Τουρκία να προσφύγει μονομερώς για τα ζητήματα αυτά.

Παρά το γεγονός ότι αρκετοί νομικοί θεωρούν ότι η χώρα μας έχει ισχυρότατη νομική θέση, μάλλον δε θα υπάρξει  ελληνική κυβέρνηση να το αποδεχθεί καθώς μπορεί να υπάρξει ετυμηγορία του Δικαστηρίου, που να οδηγεί σε πραγματικό περιορισμό της κυριαρχίας της χώρας, που όμως εκτός όλων των άλλων, υφίσταται και σε συγκεκριμένους συνταγματικούς περιορισμούς.

Προς το παρόν όλη αυτή η συζήτηση είναι εξαιρετικά πρόωρη καθώς οι προθέσεις της Τουρκίας δεν έχουν αποσαφηνισθεί και μάλλον είναι απίθανο η Τουρκία να εγκαταλείψει τα ιδεολογήματα της Γαλάζιας Πατρίδας που είναι ενταγμένα στο ταυτοτικό αφήγημα του «Αιώνα της Τουρκίας» προκειμένου να εξασφαλίσει μια μόνιμη «ειρήνη» με την Ελλάδα. Και πάντως ας μην είμαστε βιαστικοί, καθώς οι «παραχωρήσεις κυριαρχίας» δεν ανακοινώνονται ανεπισήμως με μια τηλεοπτική συνέντευξη…

liberal.gr

Γιατί ο Ερντογάν αποτυγχάνει να κερδίσει την Ουάσιγκτον

0

 

Michael Rubin

18 Ιουλίου 2023

«Ο Ερντογάν συνεχώς προσλαμβάνει λάθος την Ουάσιγκτον. Έμεινε πραγματικά έκπληκτος όταν η αγορά των S-400 οδήγησε στην αποβολή της Τουρκίας από το πρόγραμμα F-35 Joint Strike Fighter. Η απογοήτευσή του μεγάλωσε καθώς τις διαδοχικές κυβερνήσεις, τόσο των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικανών, απέτυχε να τις αποσυνδέσει απο την υποστήριξη των Κούρδων της Συρίας, για τους οποίους ο Ερντογάν επιμένει ότι είναι τρομοκράτες κατά της Τουρκίας».

Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δεν υπολόγισε σωστά όταν πριν από μόλις 500 ημέρες, διέταξε τις ρωσικές δυνάμεις να εισέλθουν στην Ουκρανία. Υπερεκτίμησε την ικανότητα της Ρωσίας να αποκεφαλίσει την ουκρανική κυβέρνηση και να καταλάβει το Κίεβο μέσα σε λίγες μέρες και υποτίμησε την αποφασιστικότητα των Αμερικανών να στηρίξουν την Ουκρανία. Ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν και οι κορυφαίοι βοηθοί του μπορεί να είχαν παραιτηθεί, αλλά το Κογκρέσο απέκρουσε την αδράνεια του και έθεσε τη βοήθεια της Ουκρανίας σε γρήγορη διαδικασία.

Ο Πούτιν δεν είναι ο μόνος που αποτυγχάνει να προβλέψει τις στάσεις και τις ενέργειες της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κάνει συνεχώς λάθη με την Ουάσιγκτον. Έμεινε πραγματικά έκπληκτος όταν η αγορά του S-400 οδήγησε στην αποβολή της Τουρκίας από το πρόγραμμα F-35 Joint Strike Fighter. Η απογοήτευσή του μεγάλωσε καθώς οι διάδοχες κυβερνήσεις, τόσο των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικανικών, δεν αποσυνδέθηκαν από την υποστήριξη των Κούρδων της Συρίας, για τους οποίους ο Ερντογάν επιμένει ότι είναι τρομοκράτες κατά της Τουρκίας.

Δεν είναι θέμα ανδρών ή χρημάτων. Η Ρωσία και η Τουρκία διατηρούν μερικές από τις μεγαλύτερες πρεσβείες στην Ουάσιγκτον σε αριθμό εργαζομένων.

Το ίδιο ισχύει και για το γεγονός ότι και οι δύο έχουν καλλιεργήσει σχέσεις με ανώτερους Αμερικανούς αξιωματούχους που μπορούν να ψιθυρίσουν στο αυτί του προέδρου. Ο στρατηγός Μάικλ Φλιν, ο οποίος σύντομα θα γινόταν σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, κάθισε δίπλα στον Πούτιν σε ένα εορταστικό δείπνο το 2015 στη Μόσχα απο το οποίο συγκέντρωσε επίσης το τιμητικό ποσό των 45.000 δολαρίων. Το Αμερικανοτουρκικό Συμβούλιο, εν τω μεταξύ, έκανε πρόεδρό του τον στρατηγό Τζέιμς Τζόουνς, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα.

Τόσο η Ρωσία όσο και η Τουρκία ξοδεύουν επίσης αφειδώς, αν και η ικανότητα της Ρωσίας να το κάνει μετά τον πόλεμο της Ουκρανίας έχει μειωθεί σημαντικά. Το 2019, για παράδειγμα, η Ρωσία ξόδεψε περισσότερα από 43 εκατομμύρια δολάρια για να προωθήσει την εικόνα της και τις υποθέσεις της.

Η Τουρκία ξόδεψε επίσημα μόνο το ένα δέκατο, αν και επανειλημμένα παρακάμπτει τις διατάξεις του νόμου περί καταχώρισης ξένων πρακτόρων στις ΗΠΑ, μια πραγματικότητα που έχει ντροπιάσει πολλά φιλοτουρκικά think tank.

Το ότι τα ρωσικά και τα τουρκικά χρήματα δεν έχουν βοηθήσει καμία από τις δύο χώρες στις συνέπειες των πράξεών τους σημαίνει ότι τα χρήματα δεν εξαγοράζουν πάντα επιρροή.Μερικές φορές, οι αρχές κερδίζουν.

Η Αρμενία, η Κύπρος και η Ελλάδα ξοδεύουν ένα κλάσμα από αυτά που ξοδεύει η Τουρκία, αλλά σήμερα έχουν πολύ μεγαλύτερη επιρροή.

Όταν ο Πούτιν και ο Ερντογάν σκέφτονται γιατί αποτυγχάνουν συνεχώς να κερδίζουν την Ουάσιγκτον, ακόμη και όταν καλλιεργούν με επιτυχία τις σχέσεις με τον πρόεδρο, θα πρέπει να δούν το πρόσωπό τους στον καθρέπτη.

Ίσως ο καλύτερος παρατηρητής αυτού ήταν ο Anatoly Dobrynin, ο επί μακρόν πρεσβευτής της Σοβιετικής Ένωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Dobrynin έφτασε στην Ουάσιγκτον το 1962 καθώς πλησίαζε η κουβανική κρίση πυραύλων. Παρέμεινε στη θέση του συνεχώς για σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα, υπηρετώντας ως κύριος συνομιλητής της Σοβιετικής Ένωσης με έξι κυβερνήσεις των ΗΠΑ.

Παρόλο που εκπροσωπούσε την «Αυτοκρατορία του Κακού» και πέρασε τα χειρότερα του Ψυχρού Πολέμου, παρέμεινε ευρέως σεβαστός στην Ουάσιγκτον για τη διπλωματική του ικανότητα και διακριτικότητα. Όχι μόνο γνώριζε κάθε πρόεδρο των ΗΠΑ από τον Κένεντι μέχρι τον Ρίγκαν, αλλά είχε επίσης πρόσβαση στους σοβιετικούς ηγέτες.

Οφείλει τη διπλωματική του καριέρα στον Ιωσήφ Στάλιν και γνώριζε προσωπικά τους Νικήτα Χρουστσόφ, Λεονίντ Μπρέζνιεφ, Γιούρι Αντρόποφ, Κονσταντίν Τσερνένκο και Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Αμέσως μετά, ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε και η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε. Ο Dobrynin χρησιμοποίησε τη συνταξιοδότησή του ως ευκαιρία να προβληματιστεί.

Στο βιβλίο In Confidence (Εμπιστευτικά) αναρωτήθηκε γιατί τόσοι πολλοί Σοβιετικοί ηγέτες παρεξήγησαν τόσο άσχημα τις Ηνωμένες Πολιτείες και την πολιτική τους συμπεριφορά.

Οι παρατηρήσεις του Dobrynin εξακολουθούν να είναι επίκαιρες σήμερα. «Η σοβιετική ηγεσία… υποτίμησε τον ρόλο που έπαιξε το Κογκρέσο των ΗΠΑ στην αμερικανική εξωτερική πολιτική», εξήγησε. «Αυτό προέκυψε πρώτα από τη δική τους ασέβεια προς το δικό μας κοινοβούλιο, το Ανώτατο Σοβιέτ των Λαϊκών Αντιπροσώπων, το οποίο ενέκρινε υπάκουα όλες τις αποφάσεις που λάμβανε η ηγεσία του κόμματος.

Ως εκ τούτου, στη Μόσχα πίστευαν ότι μια συμφωνία με τον Αμερικανό πρόεδρο ήταν πρωταρχικής και όντως κρίσιμης σημασίας, και τα αισθήματα του Κογκρέσου δεν έπρεπε να ληφθούν πολύ υπόψη. Ως αποτέλεσμα, το Κογκρέσο προκάλεσε κάποιες εκπλήξεις, και αυτές αποδείχτηκαν σκληρά πλήγματα στις σοβιετο-αμερικανικές σχέσεις».

Εδώ μπορεί να προβληματιστούν τόσο ο Πούτιν όσο και ο Ερντογάν. Και οι δύο δεν μπορούν να ψιθυρίσουν τίποτε στο αυτί ενός προέδρου και ακόμη, στην περίπτωση του Ερντογάν, να πείσουν τον Τραμπ να συμφωνήσει να περιορίσει τους Κούρδους της Συρίας, και και οι δύο μπορεί να προσπαθήσουν να φοβίσουν τον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν και τους κορυφαίους βοηθούς του.

Ενώ ο Πούτιν και ο Ερντογάν αντιμετωπίζουν τα δικά τους κοινοβούλια ως σφραγίδες, το Κογκρέσο δεν αποτελεί τέτοια περίπτωση.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα δικαιολογούσε περίφημα ότι ενστερνιζόταν τις εκτελεστικές εντολές με το παράπονο ότι το Κογκρέσο δεν θα έπαιζε μπάλα. Εκεί που αστόχησε, ωστόσο, ο Ομπάμα είναι ότι δεν ήταν ποτέ δουλειά του Κογκρέσου ως ισότιμου κλάδου της κυβέρνησης απλώς να συναινέσει στην ατζέντα του Λευκού Οίκου.

Η δυσλειτουργία της Ουάσιγκτον απογοητεύει τους Αμερικανούς, αλλά οικτίρει τους Ρώσους και τους Τούρκους που δεν έχουν ιδέα για το πώς λειτουργούν οι δημοκρατίες. Ρώσοι και Τούρκοι διπλωμάτες μπορεί να υποστηρίζουν ηθική και πολιτιστική ισοδυναμία, αλλά η αλήθεια θα κριθεί απο την άμεση εμπειρία.

Ενώ ορισμένοι ειδήμονες μπορεί να κατηγορήσουν τις προηγούμενες αμερικανικές κυβερνήσεις για προκλήσεις προς τη Μόσχα και την Άγκυρα, τέτοιες αναφορές είναι ανοησίες. Η συνεχής αποτυχία του Πούτιν και του Ερντογάν στην Ουάσιγκτον δεν είναι αποτέλεσμα οποιουδήποτε σφάλματος εκ μέρους της Ουάσιγκτον, αλλά μάλλον αντανάκλαση της δικής τους μεγαλομανίας και αυταρχισμού.

freeturkishpress.com

Δ. Τσαϊλάς: το Πολεμικό Ναυτικό βρίσκεται στα πρόθυρα στρατηγικής χρεοκοπίας

2

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Ο Στόλος δεν είναι πλέον σύγχρονος  και η παλαιότητα των κυρίων μονάδων κρούσεως σε συνδυασμό με ελλείψεις κρίσιμων ανταλλακτικών και προσωπικού με δυσκολία καλύπτουν τις καθημερινές απαιτήσεις για ναυτικές επιχειρήσεις, στηριζόμενοι στο φιλότιμο και τις άοκνες προσπάθειες των πληρωμάτων. Λόγω των επαναλαμβανόμενων παλινωδιών, λανθασμένων χειρισμών και των καθυστερήσεων λήψης απόφασης για τον εκσυγχρονισμό των ΜΕΚΟ και πρόσκτησης νέων Κορβετών, αλλά και Φρεγατών που θα αντικαταστήσουν τις γηρασμένες τύπου Έλλη, ο Στόλος παρουσιάζει αδυναμίες να καλύψει τις επιχειρησιακές απαιτήσεις με ασφάλεια, ούτε μπορεί να αναπτυχθεί γρήγορα σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Η διάβρωση που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό στον Στόλο στις κύριες μονάδες κρούσεως της θαλάσσιας ενέργειας της Ελλάδας δείχνει ελάχιστα σημάδια υποχώρησης. Δεν θα γίνει τίποτα έως ότου η ελληνική κυβέρνηση, η κοινωνία και οι ένοπλες δυνάμεις κάνουν τη συνειδητή πολιτική επιλογή να επενδύσουν εκ νέου στην εθνική ναυπηγική βιομηχανία και να αποφασίσουν τελικά για την απόκτηση νέων σύγχρονων Φρεγατών και Κορβετών, αντί παλαιών άχρηστων που θέλουν να ξεφορτωθούν οι σύμμαχοι.

Πώς συνέβη αυτό σε μια ναυτική δύναμη που, μόλις πριν από τρις δεκαετίες, κυριαρχούσε στο Αιγαίο σε βαθμό ίσως απαράμιλλο, ενθυμούμενοι την κρίση του 1987;

Η απάντηση είναι σταδιακά αφού ο συνδυασμός αποσαφήνισης της ναυπηγικής βιομηχανίας, καθησυχασμού και γραφειοκρατικής αδράνειας φαίνεται να έχει καταφέρει την παρεμπόδιση εκσυγχρονισμού και πρόσκτησης, τουλάχιστον προς το παρόν. Η αδράνεια και η αδιαφορία είναι ισχυρές δυνάμεις, αλλά δεν είναι ανυπέρβλητες, ειδικά όταν αντιμετωπίζεις μια ξεκάθαρη και πιεστική πρόκληση. Ενώ η Κυβέρνηση σίγουρα αναγνωρίζει ότι η Τουρκία είναι η πιο πιεστική στρατιωτική πρόκληση που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός, και η στρατιωτική απάντηση θα πρέπει να επικεντρωθεί στην αποτροπή της τουρκικής επιθετικότητας κατά των ζωτικών συμφερόντων του Ελληνισμού στις θάλασσες του Αιγαίου και της Μεσογείου,  η αποτροπή της Τουρκίας δεν βασίζεται σε μια αξιόπιστη ικανότητα να νικήσουμε την επιθετικότητά της ή να αρνηθούμε στην Τουρκία την επίτευξη των στόχων της. Αυτή η μορφή αποτροπής θα απαιτήσει νέες μεθόδους μάχης και σύγχρονου πολέμου που υποστηρίζονται μόνο από εκσυγχρονισμένες αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις.

Τα πραγματικά εμπόδια για την επείγουσα αλλαγή είναι η αποφυγή συναίνεσης σχετικά με τους κινδύνους που θέτει η Τουρκία, η έλλειψη κοινού οράματος για το μέλλον του Στόλου και οι περιορισμένες στρατηγικές επιλογές για την εφαρμογή ενός νέου οράματος. Ακόμα κι αν μπορούσαν να καταλήξουν σε συναίνεση σε αυτά τα ζητήματα, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις δεν διαθέτουν ώριμα αμυντικά προγράμματα και τη βιομηχανική ικανότητα να τα αναπτύξουν σε κλίμακα. Αυτά τα κενά δεν είναι μοναδικά για το Πολεμικό Ναυτικό, αλλά χρησιμεύει η αναφορά τους ως χρήσιμο παράδειγμα για το Υπουργείο Άμυνας, επειδή τα κενά του είναι τόσο έντονα στο πλαίσιο του τρέχοντος στρατηγικού περιβάλλοντος.

Ενώ η αμυντική κοινότητα του Ελληνισμού συμφωνεί ως επί το πλείστον ότι η Τουρκία είναι η « κυρία πρόκληση» για το Υπουργείο Άμυνας, υπάρχει πολύ λιγότερη συναίνεση σχετικά με το είδος της απειλής που θέτει η Τουρκία ή πότε ο κίνδυνος σύγκρουσης θα είναι πιο έντονος. Αυτή η θέση συνήθως, αλλά όχι πάντα, συσχετίζεται με την πεποίθηση ότι ο ανταγωνισμός κάτω από το κατώφλι του πολέμου -όπως η κατάληψη ακατοίκητων νησίδων- αντιπροσωπεύει μεγαλύτερη ανησυχία από την πιθανότητα ενός συμβατικού πολέμου. Άλλοι ανησυχούν περισσότερο με τη μεσοπρόθεσμη ευπάθεια της Ελλάδας λόγω του ταχύτατου στρατιωτικού εκσυγχρονισμού της Τουρκίας και της αυξανόμενης ηλικίας του Στόλου. Αυτή η προοπτική τείνει να αντιστοιχεί με την πεποίθηση ότι ο συμβατικός πόλεμος σε βάθος χρόνου είναι ο πιο πιεστικός κίνδυνος. Άλλοι πάλι ανησυχούν περισσότερο ότι οι τουρκικές επενδύσεις στην τεχνολογία των μη στελεχωμένων σκαφών θα μπορούσαν να της επιτρέψουν να «ξεπεράσει» τον Ελληνισμό στον μακροπρόθεσμο στρατιωτικό-τεχνικό ανταγωνισμό, καθιερώνοντας έτσι τον εαυτό της ως περιφερειακή δύναμη.

Η άποψη των υπεύθυνων για το πώς θα πρέπει να είναι το Πολεμικό Ναυτικό διαμορφώνεται από τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούν τις προκλήσεις που θέτει η Τουρκία και την κατανομή του κινδύνου σε βάθος χρόνου. Άλλοι επικεντρώνονται στον βραχυπρόθεσμο καθημερινό ανταγωνισμό και τείνουν να δώσουν προτεραιότητα σε έναν μεγάλο, με άμεση ετοιμότητα Στόλο για τη διατήρηση ναυτικών δυνάμεων σε Αιγαίο και Μεσόγειο. Κάποιοι που ανησυχούν για τον κίνδυνο ενός συμβατικού πολέμου τα επόμενα χρόνια θα θυσίαζαν κάποια βραχυπρόθεσμη ετοιμότητα και ικανότητα για να οικοδομήσουμε μια δύναμη ικανή να κερδίσει μια μελλοντική σύγκρουση με την Τουρκία. Ενώ άλλοι σχεδιαστές άμυνας που δίνουν προτεραιότητα στον μακροπρόθεσμο στρατιωτικό-τεχνικό ανταγωνισμό θα απέφευγαν τις βραχυπρόθεσμες επενδύσεις για να δώσουν τα πάντα σε συστήματα επόμενης γενιάς με τεχνολογίες που αλλάζουν το παιχνίδι και διατηρούν το τεχνολογικό πλεονέκτημα του Πολεμικού  Ναυτικού έναντι του Τουρκικού Ναυτικού.

Περαιτέρω περιπλοκή αυτής της εικόνας είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτές οι εκτιμήσεις κινδύνου και τα μελλοντικά οράματα τείνουν να συσχετίζονται με διαφορετικές ομάδες εντός της αμυντικής κοινότητας. Αυτή η περιπλοκή συντελείται επειδή δεν ευθυγραμμίζονται περισσότερο με το στρατηγικό τους όραμα για ένα Πολεμικό Ναυτικό ως δύναμη που να διατηρεί τον θαλάσσιο έλεγχο και να διασφαλίζει την ειρήνη μέσω της παρουσίας στις θάλασσες των ζωτικών μας συμφερόντων. Από αυτή την άποψη, ο θεμελιώδης σκοπός του Πολεμικού Ναυτικού είναι να επιδεικνύει τη σημαία στις θάλασσες του Αιγαίου και τις Μεσογείου. Η επίμονη διατήρηση αυτής της φανερής παρουσίας απαιτεί μεγάλους αριθμούς σύγχρονων και αξιόπιστων πλοίων επιφανείας.

Η ουσία του θέματος είναι η απάντηση στο ερώτημα «Έχουμε ναυτική στρατηγική, που να απορρέει από Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας;»

Το Ναυτικό απέχει πολύ από το να είναι ακυβέρνητο καράβι. Στην πραγματικότητα, είναι θύμα της δικής του συντριπτικής επιτυχίας και καθησυχασμού, ότι «ουδέποτε υπέστειλε τις σημαίες» και η ναυτοσύνη των Ελλήνων είναι ανυπέρβλητη. Όμως η πραγματικότητα για τη σημασία της θαλάσσιας ισχύος στη σκηνή των θαλασσών του Αιγαίου και της Μεσογείου είναι διαφορετική. Έτσι, όταν δηλώνουμε ότι το Πολεμικό Ναυτικό δεν διαθέτει τους αναλογούντες πόρους για εκτέλεση πολέμου, όλοι πρέπει να δώσουμε προσοχή. Προσπαθώ να εκφράσω την ανησυχία για την έλλειψη στρατηγικής σκέψης που έχει αποκαλύψει μια επίμονη πρόκληση που προβληματίζει το Πολεμικό Ναυτικό με δευτερογενή προγράμματα ενώ υφίσταται αδυναμία να δημιουργήσουμε μια στρατηγική και να την εξηγήσουμε στον ελληνικό λαό και τους εκπροσώπους του.

Το Πολεμικό Ναυτικό σημείωσε σχεδόν με μοναδική επιτυχία τη διατήρηση της ασφάλειας στις ελληνικές θάλασσες όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια του τουρκικού αναθεωρητισμού. Όταν οι ναύαρχοι μιλούν στρατηγικά, το μήνυμά τους μπορεί να συνοψιστεί: «κάνουμε αυτό που κάνουμε γιατί πάντα κάναμε αυτό που κάναμε». Ωστόσο, πως θα καταφέρουμε να νικήσουμε όταν το Πολεμικό Ναυτικό παραμένει αφοσιωμένο στη διατήρηση μιας πεπερασμένης δομής δύναμης και της στρατηγικής προβολής ισχύος με υλικό παρωχημένο που χρησιμοποιείται για τουλάχιστο μισό αιώνα και φαίνεται η ανώτατη διακλαδική ηγεσία ανίκανη να φανταστεί άλλες προσεγγίσεις και αναγκάζει για άχρηστες δομές και πόρους που καμία σχέση έχουν με το σύγχρονο πόλεμο.

Μια σειρά από λανθασμένες αποφάσεις ή έλλειψη λήψης αποφάσεων έχουν εγκαταλείψει το Πολεμικό Ναυτικό στη γωνία του προϋπολογισμού και σχεδιασμού δύναμης, με εξαίρεση την απόφαση για πρόσκτηση των τριών φρεγατών Belhara. Ακόμα κι αν το Πολεμικό Ναυτικό λάμβανε μεγαλύτερο μερίδιο του αμυντικού προϋπολογισμού απλά δεν υπάρχει τρόπος να χτιστεί ένας μεγαλύτερος Στόλος γρήγορα και οποιαδήποτε απόπειρα να το κάνει μπορεί να επιβαρύνει το Πολεμικό Ναυτικό με πλοία από τα «παροπλισμένα» των συμμάχων, περιορισμένης χρησιμότητας στην μακροπρόθεσμο στρατηγικό ανταγωνισμό με την Τουρκία.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το Πολεμικό Ναυτικό δεν δημιουργήθηκαν σε έναν ενιαίο προϋπολογισμό και δεν θα επιλυθούν σε έναν μόνο προϋπολογισμό. Για να βγάλουμε το Πολεμικό Ναυτικό από το λήθαργο του σχεδιασμού δυνάμεων, απαιτείται μια νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας να αποσαφηνίσει την αξιολόγησή του για την πρόκληση της Τουρκίας και να χρησιμεύσει ως αναγκαστική λειτουργία για τη δημιουργία ενός κοινού οράματος για το μελλοντικό Πολεμικό Ναυτικό. Απαιτείται να δώσουμε προτεραιότητα στον εκσυγχρονισμό του Πολεμικού Ναυτικού για να αποτρέψει τον μελλοντικό πόλεμο με την Τουρκία για τη δημιουργία βραχυπρόθεσμης ικανότητας Στόλου για την παροχή πλοίων για την εξυπηρέτηση των επιχειρησιακών αναγκών. Μια σαφής αξιολόγηση της πρόκλησης της Τουρκίας και ένα κοινό όραμα για τον μελλοντικό Στόλο θα συμβάλει στη βελτίωση του χάσματος μεταξύ στρατηγικής και εφαρμογής που μαστίζει τη στρατηγική. Ίσως το πιο σημαντικό, θα επέτρεπε στην ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού να συνεργαστεί με τα ναυπηγεία να αναλάβει ένα μακροπρόθεσμο πρόγραμμα για την ανοικοδόμηση του Ναυτικού και την αναζωογόνηση της θαλάσσιας βιομηχανικής βάσης από την οποία εξαρτώνται το Ναυτικό και το έθνος.

Η εξέλιξη της ελληνικής πολιτικής ασφάλειας και άμυνας μπορεί να συγκριθεί με την προσπάθεια ενός γιγαντιαίου δεξαμενόπλοιου να στρίψει στη θάλασσα. Χρειάζεται χρόνος για να κερδίσει την αδράνεια και να αρχίζει να αλλάζει πορεία. Σημαντικά γεγονότα έχουν επηρεάσει την Αθήνα να προβληθεί πιο σταθερά στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας. Όμως ακόμη και να είχαμε μια Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας αυτή δεν είναι τίποτα παρά ένα σημαντικό μήνυμα προθέσεων. Η δήλωση “ενισχύουμε την αποτροπή ως ακρογωνιαίο λίθο της άμυνας μας” είναι μια δέσμευση από την οποία μπορούμε να υποχωρήσουμε.  Η σωστή απάντηση είναι μόνο μια σαφής κατεύθυνση, και αυτή ορίζεται με το θαλάσσιο έλεγχο στο ζωτικό μας θαλάσσιο χώρο από το ναυτογενές ελληνικό έθνος.

Συμπεράσματα

Απαιτείται η παρουσίαση μιας Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας, ενός φιλόδοξου έγγραφου που να περιέχει ένα βασικό μήνυμα ότι «η Ελλάδα πρέπει να επενδύσει πολύ περισσότερο στην ασφάλεια και να το κάνει χωρίς να επηρεάσει αρνητικά τον συνολικό προϋπολογισμό της». Αυτή είναι μια συνταγή επιτυχίας. Στην πραγματικότητα, όπως βλέπαμε την περίοδο των μνημονίων, το φρένο χρέους αποτέλεσε κίνδυνο ασφάλειας. Οι τόσο αναγκαίες επενδύσεις στην ασφάλεια και τον μετασχηματισμό κινδυνεύουν, αν χάσουμε τη βιομηχανική ανάπτυξη στη ναυπηγοεπισκευαστική/ ναυπηγοκατασκευαστική και αμυντική μας ικανότητα σε όλο και πιο σκληρές εποχές για τον προϋπολογισμό τα επόμενα χρόνια.

Η  έλλειψη στρατηγικής φαντασίας και κοινού οράματος μπορεί να αποδοθεί σε έναν πολιτιστικό πόλεμο εντός του ΓΕΕΘΑ που έφτασε στο αποκορύφωμά του τον τελευταίο χρόνο. Αν το Πολεμικό Ναυτικό θέλει να διορθώσει τη στρατηγική του πορεία, πρέπει πρώτα να αναγνωρίσει ότι έχει πρόβλημα και όχι απλώς να επικοινωνήσει την αποστολή του.

Μια στρατηγική ανασκόπηση θα αποκάλυπτε ότι βρισκόμαστε σε έναν κόσμο που είναι πολύ διαφορετικός από τη δεκαετία του 1980-90, με απειλές και προκλήσεις που έχουν προχωρήσει πολύ πέρα από τις λύσεις που βασίζονται σε ομάδες κρούσεως, ανακαταλήψεις νήσων και αποβατικές επιχειρήσεις.

Χρειαζόμαστε ένα σώμα στρατηγικών στοχαστών που να μπορούν να προχωρήσουν πέρα από τις σχεδιασμένες απαντήσεις για να δουν τον κόσμο όπως είναι και να δημιουργήσουν νέες προσεγγίσεις που θα μας τοποθετούν μέσα στους βρόχους αποφάσεων των αντιπάλων μας αντί απλώς να ανταποκρινόμαστε ή να ετεροπροσδιοριζόμαστε από τις πρωτοβουλίες τους.

Το να σηκώσουμε το ανάστημα  μας αρνούμενοι να αντέξουμε περισσότερα και αναλαμβάνοντας την ευθύνη για προσκτήσεις αξιόλογων και αξιόπιστων μονάδων, μόνο τότε θα ισοδυναμούσε με στρατηγική απόφαση να αποκτήσουμε τον θαλάσσιο έλεγχο στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο.

Ας αναλογιστούν οι υπεύθυνοι αν τελικά φτάσουμε στο σημείο να πάνε στον πόλεμο με τον πεπαλαιωμένο στόλο που έχουμε, θα έστελναν τα παιδιά τους; Ή τι αποτελέσματα θα περιμένουν; Τα πληρώματα σίγουρα με φιλότιμο και αυτοθυσία δα δώσουν τη μάχη όμως με τι υλικό; Επιτέλους ας πάρουμε την πολιτική απόφαση να αποκαταστήσουμε την ελληνική θαλάσσια ισχύ — και ας αρχίσουμε να την αποκαθιστούμε πριν να είναι αργά.

Επίλογος

Σε ένα από τα μυθιστορήματα του Χέμινγουεϊ, το The Sun Also Rises, παρουσιάζει την απογοήτευση και το άγχος της γενιάς μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι μια εποχή ηθικής χρεοκοπίας, πνευματικής διάλυσης, απραγματοποίητης αγάπης και εξαφανιζόμενων ψευδαισθήσεων. Επειδή εκτιμώ ότι η κοινωνία μας βρίσκεται σε μια παρόμοια κατάσταση σας μεταφέρω μια αποστροφή που πάντα έρχεται στο μυαλό μου, ως αναλάμποντας λίχνος όποτε αντιλαμβάνομαι ότι δεν διορθωνόμαστε αλλά συνεχίζουμε στα ίδια λάθη.

Είναι ένας διάλογος των δύο ηρώων του έργου. «Πώς χρεοκόπησες;» ρώτησε ο Μπιλ. «Με δύο τρόπους», είπε ο Μάικ. «Πρώτα σταδιακά και μετά ξαφνικά». Το αναφέρω αυτό διότι οι ναυτικοί και αμυντικοί στρατηγικοί αναλυτές μας διαφέρουν ως προς τα οράματά τους για τον μελλοντικό Στόλο. Ωστόσο, χωρίς τη συναίνεση και μια συντονισμένη προσπάθεια για να αντιστραφεί η παρέκκλιση δεκαετιών, το Πολεμικό Ναυτικό θα συνεχίσει τη σταδιακή ολίσθησή του προς τη στρατηγική χρεοκοπία και ο κίνδυνος να λήξει ξαφνικά (και ίσως βίαια) με τα χρέη του να αυξηθούν είναι μεγάλος.

geopolitics.iisca.eu

 

.

Πιερ Λεβί: Από την πολιτική εξουσία στην cloud ολιγαρχία

1

«Η γραφειοκρατία στο cloud είναι πιο αποτελεσματική από τη γραφειοκρατία του έθνους-κράτους» διευκρινίζει ο Πιερ Λεβί.

Φιλόσοφος, θεωρητικός του πολιτισμού και μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Καναδά, ο Πιερ Λεβί εισάγει όρους στον δημόσιο διάλογο που θα μπορούσαν να ακουστούν σαν ένα είδος μεταδημοκρατικών νεολογισμών. Μιλά για «γραφειοκρατία του νέφους» και «ψηφιακούς ολιγάρχες» που μέσω δισεκατομμυρίων δεδομένων κατέχουν την «παγκόσμια μνήμη». Μιλά επίσης για «κράτος-πλατφόρμα» το οποίο, εξηγεί, «προκύπτει από τη διαπλοκή μιας πολιτικής υπερδύναμης με ένα κλάσμα της ψηφιακής ολιγαρχίας».

Με τον Πιερ Λεβί συναντηθήκαμε στο περιθώριο των Δελφικών Διαλόγων, τον νέο θεσμό του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών. Το θέμα του συνεδρίου ήταν «Τεχνολογία και Δημοκρατία». «Η γραφειοκρατία στο cloud είναι πιο αποτελεσματική από τη γραφειοκρατία του έθνους-κράτους» διευκρινίζει, επειδή «ήδη αρκετές κυβερνητικές λειτουργίες παρέχονται από μεγάλες πλατφόρμες ή από «αποκεντρωμένα» ψηφιακά δίκτυα, όπως η επαλήθευση της ταυτότητας ατόμων, η αναγνώριση προσώπου, η εκπαίδευση και η έρευνα, ο συνδυασμός άμυνας και κυβερνοάμυνας, ο έλεγχος της δημόσιας σφαίρας, η λογοκρισία, η προπαγάνδα, η επιτήρηση – και όχι μόνο».

«Το εντυπωσιακό», συνεχίζει ο Πιερ Λεβί, «είναι πως το σύνολο της παγκόσμιας πληροφορίας έχει μόλις δύο ιδιοκτήτες: τους GAFAM και BATX». Στο πρώτο αρκτικόλεξο περιλαμβάνονται πέντε τεχνολογικοί κολοσσοί της Σίλικον Βάλεϊ: Η Google, η Apple, η Facebook, η Amazon και η Microsoft. Στο δεύτερο εννοούνται οι κολοσσοί της κινεζικής επικράτειας: Baidu, Alibaba, Tencent και Xiaomi. «Μιλάμε για μια αδιανόητη ισχύ. Ελέγχοντας τα δεδομένα των πάντων, οι ίδιοι βρίσκονται παντού. Στην ουσία όμως πρόκειται για μια διαμάχη ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Κίνα» σημειώνει ο Λεβί.

Οπως όμως επισημαίνει ο ίδιος, είναι εδώ που γεννάται ένα ερώτημα: Ελέγχουν οι πολιτικές εξουσίες τις ολιγαρχίες του νέφους ή οι ολιγαρχίες του νέφους τις πολιτικές εξουσίες; Σε ένα αυταρχικό καθεστώς, όπως είναι αυτό του Πεκίνου, η απάντηση είναι πιο εύκολη. «Στην Κίνα η πολιτική εξουσία ελέγχει την cloud ολιγαρχία. Δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτήν. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας χωρίς τις cloud companies δεν θα είχε τη δύναμη που διαθέτει» λέει. Στις ΗΠΑ, αντίθετα, η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη. «Στις ΗΠΑ διαπιστώνεται ένα είδος μείξης των δύο. Οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται στην κορυφή των μεγάλων cloud companies και στα συμβούλια που θέτουν τους κανόνες τους (security, military agencies κ.ο.κ.). Υπάρχει μεγάλη ενσωμάτωση» εξηγεί.

Είναι ένα πρόσωπο ωστόσο, στο οποίο στέκεται ο Λεβί. «Η απόκτηση του Twitter από τον Ιλον Μασκ», λέει, «τον καθιστά έναν από τους αδιαφιλονίκητους παγκόσμιους ολιγάρχες. Η εξουσία αυτή δεν είναι φυσιολογική. Είναι τρομακτική. Εχει σχέδια για την Κίνα και κάνει business με τη Ρωσία. Τα προσωπικά του συμφέροντα διατέμνονται με την παγκόσμια πολιτική». Δεν θα έπρεπε λοιπόν να υπάρχει μια παγκόσμια δημόσια αρχή που να θέτει το κανονιστικό πλαίσιο;. «Ναι, αλλά ακόμη και έτσι δεν υπάρχει μια και μοναδική τελική απάντηση-λύση στο ζήτημα. Κάθε φορά που δημιουργείς έναν νέο νόμο ή βελτιώνεις τον αλγόριθμό σου για να αποβάλεις π.χ. τα fake news, βρίσκονται τρόποι να παρακάμπτονται οι αλγόριθμοι. Πρόκειται για μια εν εξελίξει μάχη».

«Το πραγματικά αστείο», συνεχίζει ο Λεβί, «είναι ότι όλοι ξεσπαθώνουν εναντίον αυτών των μονοπωλίων και ολιγοπωλίων. Πού; Στο Facebook και στο Twitter. Και αυτό ενώ οι χρήστες έχουν τη δυνατότητα και τα εργαλεία να αυτοοργανωθούν». Πώς; «Ας ξεκινούσαμε από τον τρόπο που χρησιμοποιούμε το Twitter. Εάν δημιουργήσουμε για όλες τις θεματικές που μας ενδιαφέρουν λίστες με ειδικούς, οι οποίοι πρεσβεύουν διαφορετικές απόψεις, τότε θα εξασφαλίζαμε μια πιο σφαιρική θέαση για κάθε αντικείμενο. Πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση. Και ως πολίτες να μην εγκαταλείπουμε την κριτική μας σκέψη. Πρέπει να διασταυρώνουμε κάθε πληροφορία. Επίσης, ο ρόλος του σχολείου είναι να εκπαιδεύει τους νέους για να είναι παγκόσμιοι πολίτες. Δεν αρκεί να είναι απλώς έλληνες, καναδοί ή ινδοί πολίτες».

Ο Πιερ Λεβί πάντως απορρίπτει τον οριζόντιο αφορισμό της νέας cloud πραγματικότητας. «Δεν είναι όλα αρνητικά» αναφέρει. «Σήμερα έχουμε κατ’ αρχάς περισσότερες τεχνικές δυνατότητες για γνώση από ό,τι στο παρελθόν. Εχω σπουδάσει Ιστορία. Δεν υπήρξε ιστορικά εποχή χωρίς τη μονοκαθεδρία μιας κυρίαρχης δύναμης-αυτοκρατορίας. Αντί για μια κρατική τοπική εξουσία πλέον έχουμε τις μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις που χρησιμοποιούν τις νέες τεχνολογίες. Αν ζούσαμε στην αρχαία Αίγυπτο, θα είχαμε την εξουσία του Φαραώ».

Ούτε η μονόπλευρη συζήτηση για τα δεινά που φέρνει η τεχνητή νοημοσύνη θεωρεί ο καναδός θεωρητικός πως έχει βάση. «Ο,τι παράγει η τεχνητή νοημοσύνη πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είναι προϊόν γνώσης. Δεν έχει φτιαχτεί η ΑΙ για να λέει την αλήθεια. Ο κίνδυνος υπάρχει μόνο εάν νομίζουμε ότι παράγει την αλήθεια».

Η συνέντευξη του Πιερ Λεβί
παραχωρήθηκε στη συντάκτρια
του «Βήματος» Ιωάννα Κλεφτόγιαννη.

tovima.gr

Βίντεο: Μαζικός βομβαρδισμός της Οδησσού από τους Ρώσους – Η νύχτα έγινε μέρα

0

Έπληξαν το λιμάνι, αεροδρόμιο, δεξαμενές καυσίμων και αποθήκες οπλισμού-πυρομαχικών

Συγκλονιστικά είναι τα βίντεο που βλέπουν το φως της δημοσιότητας από το σημερινό βραδινό ανελέητο βομβαρδισμό της Οδησσού.

Για περισσότερο από μία ώρα, οι Ρώσοι βομβάρδιζαν με πυραύλους Kh-22, πυραύλους cruise Kalibr και drones καμικάζι.

Πέραν της Οδησσού χτυπήθηκε και το Κίεβο όπως και τμήμα της περιοχής της Ζαπορίζια που ελέγχεται από την Ουκρανία, περιοχές στο Χάρκοβο και στο Ντνεπροπετρόβσκ, όπου αναφέρθηκαν πολυάριθμες εκρήξεις.

Στην Οδησσό, επλήγη το λιμάνι της Τσερνομόρσκαγια, στο οποίο χτυπήθηκαν πολυάριθμοι στόχοι.

Πρώτη φορά, εδώ και πάρα πολύ καιρό η Οδησσός δέχτηκε τόσα πολλά και τόσο ισχυρά πλήγματα.

Σίγουρα, ο βομβαρδισμός της ουκρανικής πόλης για δεύτερη συνεχόμενη νύχτα έχει να κάνει και με την διακοπή της συμφωνίας εξαγωγή σιτηρών και το κλείσιμο του θαλάσσιου διαδρόμου. Το ρωσικό Ναυτικό έχει ξεκινήσει και πάλι να αποκλείει το μοναδικό λιμάνι της Ουκρανίας.

Τη νύχτα, ένα από τα πιο μαζικά πυραυλικά χτυπήματα πραγματοποιήθηκε στο έδαφος της Ουκρανίας. Ο Βιτάλι Κλίτσκο είπε ότι στο Κίεβο και στην περιοχή του Κιέβου «η αεράμυνα δούλευε όλη τη νύχτα και ακούστηκαν εκρήξεις».

Να σημειωθεί ότι αυτή τη φορά χρησιμοποιήθηκε και πύραυλος cruise Onyx, βάρους 3,5 t, ταχύτητας 2,5 Mach, ανθεκτικός σε όλες τις ηλεκτρονικές παρεμβολές, με απρόβλεπτη τροχιά που καθιστά αδύνατη την κατάρριψη του.

 

 

 

 

 

 

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/sygklonistika-vinteo-mazikos-vomvardismos-tis-odissou-apo-tous-rosous/

8 άγριες ιστορίες για τον Oppenheimer: Οι τύψεις του για τη βόμβα, οι καβγάδες με τον Τρούμαν και τον Αϊνστάιν, η κατάθλιψη, τα αρχαία σανσκριτικά, ο κομμουνισμός και το κυνήγι από το FBI

0

Από την πρόβλεψη της ύπαρξης μαύρων τρυπών μέχρι την προσβολή από τον Αϊνστάιν, από τον «καβγά» με τον Τρούμαν που τον αποκάλεσε «γιο σκύλας» και από τις διαλέξεις στα σανσκριτικά ως το κυνήγι από το FBI ο J. Robert Oppenheimer έζησε μια ενδιαφέρουσα ζωή.

Ο J. Robert Oppenheimer (1904 -1967) είναι διαβόητος για την αιχμή του δόρατος στην ανάπτυξη της πρώτης ατομικής βόμβας στον κόσμο – αλλά η ζωή του φυσικού δεν ήταν καθόλου βαρετή έξω από το εργαστήριο.

Ο Μπεν Τέρνερ καταγράφει στο Live Science οκτώ ενδιαφέρουσες ιστορίες για τον Οπενχάιμερ, που προέρχονται από τη βιογραφία «American Prometheus: The Triumph and Tragedy of J. Robert Oppenheimer» (Knopf, 2005), των Kai Bird και Martin J. Sherwin.

1. Ήταν ο πρώτος που ανέφερε την ύπαρξη μαύρων τρυπών

Ο Οπενχάιμερ ήταν ένας ακούραστος «ερασιτέχνης» και του άρεσε να κατευθύνει τη διανοητική του περιέργεια προς όλες τις κατευθύνσεις και τα επιστημονικά πεδία.

Αφού μυήθηκε στην αστροφυσική από τον φίλο του Ρίτσαρντ Τόλμαν, ο Οπενχάιμερ άρχισε να δημοσιεύει εργασίες για θεωρητικά, κοσμικά αντικείμενα που δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη.

Αυτά τα έγγραφα περιελάμβαναν υπολογισμούς των ιδιοτήτων των λευκών νάνων (η πυκνή λαμπερή χόβολη των νεκρών αστεριών) και το θεωρητικό όριο μάζας των άστρων νετρονίων (οι απίστευτα πυκνοί φλοιοί των εκρηκτικών αστεριών).

Ίσως η πιο εκπληκτική αστροφυσική του πρόβλεψη ήρθε το 1939, όταν ο Οπενχάιμερ συνέγραψε (με τον τότε μαθητή του Χάρτλαντ Σνάιντερ) το «On Continued Gravitational Contraction». Η εφημερίδα προέβλεψε ότι, πολύ στα βάθη του διαστήματος, θα έπρεπε να υπάρχουν «πεθαίνοντας αστέρια των οποίων η βαρυτική έλξη ξεπέρασε την παραγωγή ενέργειας τους».

Το άρθρο έλαβε λίγη προσοχή εκείνη την εποχή, αλλά αργότερα ανακαλύφθηκε ξανά από φυσικούς που συνειδητοποίησαν ότι ο Oppenheimer είχε προβλέψει την ύπαρξη μαύρων τρυπών .

2. Ο Αϊνστάιν τον αποκάλεσε ανόητο

Η εκπληκτική διανόηση και η τεράστια μάθηση του Oppenheimer δεν ξεπέρασαν πάντα τη συναισθηματική του ανωριμότητα και την πολιτική του αφέλεια. Μια τέτοια περίπτωση ήταν μια διαφωνία που είχε με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν κατά τη διάρκεια του McCarthy Red Scare. Αφού χτύπησε τον Αϊνστάιν στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών στο Πρίνστον, μίλησε με τον συνάδελφό του για τις αυξανόμενες προσπάθειες για ανάκληση της άδειας ασφαλείας του.

Ο Αϊνστάιν συμβούλεψε τον συνάδελφό του ότι δεν χρειάζεται να υποβληθεί σε μια εξαντλητική έρευνα και δίκη από την Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας. μπορούσε απλώς να φύγει.

Αλλά ο Οπενχάιμερ απάντησε ότι θα έκανε περισσότερο καλό μέσα από το κατεστημένο της Ουάσιγκτον παρά από έξω και ότι είχε αποφασίσει να μείνει και να πολεμήσει. Ήταν μια μάχη που θα έχανε ο Οπενχάιμερ και η ήττα τον σημάδεψε για το υπόλοιπο της ζωής του.

Ο Αϊνστάιν προχώρησε στο γραφείο του και, γνέφοντας προς τον Οπενχάιμερ, είπε στη γραμματέα του: «Υπάρχει ένας ναρ [Γίντις σημαίνει «ανόητος»]».

3. Μπορεί να προσπάθησε να δηλητηριάσει τον καθηγητή του με ένα μήλο

Ο Oppenheimer αντιμετώπισε δύσκολες στιγμές ενώ σπούδαζε για το διδακτορικό του στη φυσική στο Cavendish Laboratory στο Cambridge της Αγγλίας. Τα έντονα συναισθηματικά του προβλήματα και τα αισθήματα της αυξανόμενης απομόνωσης τον οδήγησαν σε μια περίοδο βαθιάς κατάθλιψης.

Ο σύμβουλος του Oppenheimer στο Cambridge ήταν ο Patrick Maynard Stuart Blackett, ένας έξυπνος και προικισμένος πειραματικός φυσικός τον οποίο ο Oppenheimer ζήλευε. Παρά τη διάσημη μη πρακτικότητα του Oppenheimer, ο Blackett ώθησε τον μαθητή του σε εργαστηριακή εργασία.

Οι συνεχείς αποτυχίες του Οπενχάιμερ στο εργαστήριο και η αδυναμία του να κερδίσει την έγκριση του Μπλάκετ τον έκαναν να ανησυχεί έντονα. Καταβεβλημένος από τη ζήλια του, ο Οπενχάιμερ μπορεί να έχει προχωρήσει στα άκρα. Ένας μακροχρόνιος φίλος, ο Φράνσις Φέργκιουσον, ισχυρίστηκε ότι ο Οπενχάιμερ παραδέχτηκε κάποτε ότι άφησε ένα μήλο με επιβλαβείς χημικές ουσίες στο γραφείο του Μπλάκετ.

Ωστόσο, δεν υπάρχουν στοιχεία για αυτό το περιστατικό πέρα ​​από τους ισχυρισμούς του Fergusson – και ο εγγονός του Oppenheimer, Charles Oppenheimer, αμφισβητεί ότι αυτό συνέβη ποτέ. Αλλά αν υπήρξε ένα δηλητηριασμένο μήλο, ο Blackett δεν το έφαγε. Ο Oppenheimer λέγεται ότι αντιμετώπισε αποβολή από το σχολείο και πιθανές ποινικές διώξεις, προτού ο πατέρας του παρέμβει και διαπραγματευτεί ότι ο γιος του θα τεθεί σε ακαδημαϊκή δοκιμασία.

4. Ο Πρόεδρος Τρούμαν τον αποκάλεσε κραυγαλέο

Ο Oppenheimer ήταν πολύ πειστικός σε χαλαρά περιβάλλοντα, αλλά είχε μια τρομερή τάση να ραγίζει υπό πίεση. Μόλις δύο μήνες μετά τη ρίψη ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι , ο Οπενχάιμερ συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Χάρι Σ. Τρούμαν στο Οβάλ Γραφείο για να συζητήσει τις ανησυχίες του για έναν πιθανό μελλοντικό πυρηνικό πόλεμο με την ΕΣΣΔ. Ο Τρούμαν διέλυσε τις ανησυχίες του Οπενχάιμερ, διαβεβαιώνοντας τον φυσικό ότι οι Σοβιετικοί δεν θα μπορούσαν ποτέ να αναπτύξουν ατομική βόμβα.

Τρελός από την άγνοια του προέδρου, ο Οπενχάιμερ έσφιξε τα χέρια του και είπε χαμηλόφωνα: «Κύριε Πρόεδρε, νιώθω ότι έχω αίμα στα χέρια μου».

Ο Τρούμαν εξοργίστηκε με αυτή την παρατήρηση και τελείωσε αμέσως τη συνάντηση.

«Αίμα στα χέρια του, διάολε – δεν έχει μισό αίμα στα χέρια του από εμένα», είπε ο Τρούμαν.

Ο Τρούμαν είπε αργότερα στον υπουργό Εξωτερικών του, Ντιν Άτσεσον, «Δεν θέλω να ξαναδώ αυτόν τον γιο της σκύλας σε αυτό το γραφείο».

Ο Τρούμαν επέστρεφε τακτικά στο θέμα της συνάντησης του Οπενχάιμερ με τον Άτσεσον, γράφοντας το 1946 ότι ο πατέρας της ατομικής βόμβας ήταν ένας «επιστήμονας που έκλαιγε» που ήρθε «στο γραφείο μου πριν από περίπου πέντε ή έξι μήνες και περνούσε τον περισσότερο χρόνο του στριμώχνοντας τα χέρια του και μου είπε ότι είχαν αίμα πάνω τους λόγω της ανακάλυψης της ατομικής ενέργειας».

5. Οι μαθητές του είχαν εμμονή μαζί του

Ο Οπενχάιμερ ήταν «λεκτικός» φυσικός στην ιδιοσυγκρασία. Δεν βασίστηκε μόνο στα μαθηματικά για να καταλάβει τον κόσμο. Έφθασε επίσης σε χρήσιμους τρόπους να το περιγράψει με λέξεις. Η ρητορική του ευδαιμονία και η πολυμάθειά του σε θέματα πολύ έξω από τη φυσική, τον έκαναν έναν συναρπαστικό ομιλητή.

Ο Οπενχάιμερ ήταν τόσο ταλαντούχος στο να φτιάχνει όμορφες προτάσεις που ενθουσίασε τους μαθητές που παρακολουθούσαν τις διαλέξεις του. Μερικοί από αυτούς τους μαθητές είχαν τόσο εμμονή με τον Οπενχάιμερ και άρχισαν να ντύνονται και να συμπεριφέρονται όπως εκείνος – φορώντας το γκρι κοστούμι του και τα αδιάφορα μαύρα παπούτσια, καπνίζοντας με αλυσίδα τα αγαπημένα του τσιγάρα Τσέστερφιλντ και μιμούμενοι τους περίεργους τρόπους του.

Οι καλύτεροι μαθητές του είχαν το παρατσούκλι “nim nim boys” επειδή μιμήθηκαν προσεκτικά το εκκεντρικό “nim nim” βουητό του Oppenheimer.

6. Παθιασμένος μαθητής ανθρωπιστικών επιστημών, μιλούσε έξι γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τα αρχαία σανσκριτικά

Ο Οπενχάιμερ αγαπούσε μια διανοητική πρόκληση και απολάμβανε κάθε ευκαιρία να επιδείξει την εκπληκτική του ικανότητα να απορροφά πληροφορίες. Μιλούσε έξι γλώσσες: ελληνικά, λατινικά, γαλλικά, γερμανικά, ολλανδικά (τα οποία έμαθε σε έξι εβδομάδες για να δώσει μια διάλεξη στην Ολλανδία) και την αρχαία ινδική γλώσσα της σανσκριτικής.

Ο Οπενχάιμερ διάβασε επίσης πολλά βιβλία εκτός του τομέα του. Είπε σε φίλους ότι είχε διαβάσει και όλο το «Κεφάλαιο» του Καρλ Μαρξ σε ένα τριήμερο ταξίδι με τρένο στη Νέα Υόρκη, ότι είχε καταβροχθίσει με παρόμοιο τρόπο το «A La Recherche du Temps Perdu» του Marcel Proust («In Search του χαμένου χρόνου») για να θεραπεύσει την κατάθλιψή του ενώ βρισκόταν σε διακοπές στην Κορσική και ότι είχε μάθει σανσκριτικά ώστε να μπορεί να διαβάσει την ινδουιστική γραφή την Μπαγκαβάντ Γκίτα.

Η προσεκτική ανάγνωση της Gita από τον Oppenheimer του έδωσε το πιο διάσημο απόφθεγμα του. Σε μια συνέντευξη του NBC το 1965, θυμήθηκε τις σκέψεις του όταν είδε το σύννεφο μανιταριών από την πρώτη επιτυχημένη δοκιμή ατομικής βόμβας:

«Ξέραμε ότι ο κόσμος δεν θα ήταν ο ίδιος. Μερικοί άνθρωποι γέλασαν, λίγοι έκλαιγαν, οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν σιωπηλοί. Θυμήθηκα τη γραμμή από την ινδουιστική γραφή, την Μπαγκαβάντ Γκίτα. Ο Βισνού προσπαθεί να πείσει τον Πρίγκιπα ότι πρέπει να το κάνει το καθήκον του και, για να τον εντυπωσιάσει, παίρνει τη μορφή του με πολλά χέρια και λέει, «Τώρα, έγινα Θάνατος, ο καταστροφέας των κόσμων». Υποθέτω ότι όλοι το σκεφτήκαμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο»».

7. Σε ηλικία 12 ετών τον προσκάλεσαν να δώσει μια διάλεξη στο Mineralogy Club της Νέας Υόρκης

Από την ηλικία των 7 ετών, ο Oppenheimer γοητεύτηκε με τους κρυστάλλους λόγω των δομών και των αλληλεπιδράσεών τους με το πολωμένο φως. Έγινε φανατικός συλλέκτης ορυκτών και χρησιμοποίησε την οικογενειακή του γραφομηχανή για να ξεκινήσει μακροσκελείς και λεπτομερείς αλληλογραφίες με τοπικούς γεωλόγους.

Χωρίς να γνωρίζει ότι έγραφε σε ένα 12χρονο, ένας γεωλόγος κάλεσε τον Oppenheimer να δώσει μια διάλεξη στο New York Minerology Club. Ο Οπενχάιμερ ήθελε ο πατέρας του να εξηγήσει στο κλαμπ ότι ο γιος του ήταν μόλις 12 ετών, αλλά ο πατέρας του ενθουσιάστηκε από το περιστατικό και τον παρότρυνε να πάει.

Το δωμάτιο των έκπληκτων γεωλόγων ξέσπασε σε γέλια με την αποκάλυψη ότι το αγόρι ήταν ο μυστήριος ανταποκριτής τους, αλλά σύντομα του έδωσαν ένα ξύλινο κουτί για να φτάσει στο αναλόγιο. Ο Οπενχάιμερ εκφώνησε την ομιλία του και καταχειροκροτήθηκε.

8. Ονόμασε την πρώτη δοκιμή ατομικής βόμβας προς τιμήν της νεκρής ερωμένης του

Ο Oppenheimer συνάντησε για πρώτη φορά την Jean Tatlock το 1936 και ξεκίνησε ένα παθιασμένο ειδύλλιο που συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια του γάμου του με την Katherine Puening και τελείωσε με το θάνατο της Tatlock το 1944. Όταν η Tatlock και ο Oppenheimer συναντήθηκαν, η Tatlock ήταν ενεργό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος και έπεισε τον Oppenheimer να κατευνάσει τις ανησυχίες του για τη φτώχεια, που έβλεπε κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, κάνοντας δωρεά στο κόμμα.

Η φήμη του Οπενχάιμερ ως συμπαθούς του κομμουνισμού τράβηξε σύντομα την προσοχή του FBI, οι πράκτορες του οποίου άρχισαν να τον ακολουθούν εξαιρετικά στενά.

Το 1944, η Tatlock βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμά της από προφανή υπερβολική δόση ναρκωτικών. Υπέφερε για μεγάλο μέρος της ζωής της από έντονες κρίσεις κατάθλιψης και άφησε ένα ανυπόγραφο σημείωμα, έτσι ο θάνατός της κρίθηκε ως αυτοκτονία. Παρ’ όλα αυτά, οι θεωρίες συνωμοσίας -κάποιες που ισχυριζόταν ο αδερφός της- σχετικά με την υποτιθέμενη συμμετοχή των υπηρεσιών πληροφοριών στον θάνατό της αφθονούσαν.

Η Tatlock μύησε τον Oppenheimer στα ποιήματα του John Donne, του οποίου το έργο αγαπούσε. Αντλούσε από το ποίημα του Donne «Batter my heart, three-person’d God…» όταν έδωσε το κωδικό όνομα «Trinity» στην πρώτη δοκιμή μιας ατομικής βόμβας.

Η παρακολούθηση του Οπενχάιμερ και της Τάτλοκ από το FBI «αξιοποιήθηκε» εναντίον του κατά τη διάρκεια της δίκης του στην ακρόαση ασφαλείας της Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας το 1954, όπου η σχέση τους αποκαλύφθηκε και χρησιμοποιήθηκε για να υποστηριχθεί ότι είχε ακόμη σχέσεις συμπάθειας προς τον κομμουνισμό και μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η δίκη, η οποία κατέληξε στην ανάκληση της άδειας ασφαλείας του Οπενχάιμερ, τον απομάκρυνε από τη δημόσια ζωή – καθιστώντας τον ένα από τα πιο εξέχοντα θύματα του Μακαρθισμού.

Με πληροφορίες από Live Science

https://hellasjournal.com/2023/07/8-agries-istories-gia-ton-oppenheimer-i-tipsis-tou-gia-ti-vomva-i-kavgades-me-ton-trouman-ke-ton-ainstain-i-katathlipsi-ta-archea-sanskritika-o-kommounismos-ke-to-kinigi-apo-to-fbi-videos/

Άβολη στιγμή με Μπάιντεν: Μιλάει σαν να κοιμάται, δεν μπορεί να διαβάσει, βροχή τα σχόλια

0

Μια ακόμη στιγμή αμηχανίας προκάλεσε η δημόσια εμφάνιση του Αμερικανού προέδρου, Τζο Μπάιντεν, αυτήν τη φορά στη συνάντησή του με τον Ισραηλινό ομόλογό του.

Ο πρόεδρος Μπάιντεν στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στις σημειώσεις του την Τρίτη, όπως φαίνεται και στο σχετικό βίντεο, ενώ καλωσόριζε τον Ισραηλινό πρόεδρο Ισαάκ Χέρτσογκ στο Οβάλ Γραφείο, του Λευκού Οίκου

Ο Μπάιντεν δυσκολεύτηκε να προφέρει τις πόλεις Άκαμπα της Ιορδανίας και Σαρμ Ελ Σέιχ της Αιγύπτου, όπου συναντήθηκαν πρόσφατα Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι ηγέτες με τη συμμετοχή των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Μέσης Ανατολής και το γεγονός ότι στο μεγαλύτερο μέρος των δηλώσεών του κοιτούσε τις σημειώσεις του, δημιούργησε μια πολύ άβολη εικόνα στην αίθουσα.

Ο Χέρτσογκ φαίνεται με αμηχανία να παρακολουθεί τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος συνεχίζει να δίνει τροφή στους πολιτικούς του αντιπάλους με τις δημόσιες αστοχίες του. Ο Ισραηλινός πρόεδρος παρακολουθεί εμβρόντητος τον Αμερικανό ομόλογό του και με φανερή αμηχανία στρέφεται προς τις κάμερες για να δει αν καταγράφεται η σκηνή.

Δείτε τον Μπάιντεν να παρακολουθεί τις σημειώσεις του ενώ κάνει δηλώσεις με δυσκολία

https://twitter.com/i/status/1681451142973394945

«Προσεύχεται; Κοιμάται;»
Οι επικριτές του Αμερικανού προέδρου, δεν έχασαν ευκαιρία να κάνουν καυστικά σχόλια στο διαδίκτυο, με το συγκεκριμένο θέαμα.

Ένας χρήστης έγραψε:«Προσεύχεται; Κοιμάται;»

Ένας άλλος σχολίασε ότι «η αμηχανία έχει γίνει πλέον καθημερινό φαινόμενο».

«Αγαπώ κι εγώ τον παππού μου, αλλά έχει πεθάνει και δεν θα τον συνιστούσα για την προεδρία», είπε ένας.

Οι δηλώσεις Μπάιντεν
«Αυτή είναι μια φιλία, πιστεύω, που είναι απλά αδιάσπαστη», δήλωσε ο Μπάιντεν, ο οποίος διάβασε από σημειώσεις στα γόνατά του αντί να κοιτάξει τον Χέρτζογκ στο πρόσωπο για το μεγαλύτερο μέρος των δημόσιων δηλώσεών του, διάρκειας ενός λεπτού, πριν απομακρυνθούν οι δημοσιογράφοι από την αίθουσα,μετέδωσε η New York Post.

«Και μαζί εργαζόμαστε για να φέρουμε περισσότερη ασφάλεια και ολοκλήρωση στη Μέση Ανατολή. Και πολλή σκληρή δουλειά – έχουμε πολλά ακόμα να κάνουμε, αλλά υπάρχει πρόοδος», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος.

Ο 80χρονος πρόεδρος περιέγραψε στη συνέχεια ορισμένες από τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησής του, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης μιας συμφωνίας για τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου και της υποστήριξης των αποφάσεων της Σαουδικής Αραβίας και του Ομάν να επιτρέψουν ισραηλινές πτήσεις πάνω από το έδαφός τους.

«Όπως διαβεβαίωσα χθες με τον πρωθυπουργό Νετανιάχου, η δέσμευση της Αμερικής προς το Ισραήλ είναι σταθερή και χαλύβδινη και δεσμευόμαστε επίσης να διασφαλίσουμε ότι το Ιράν δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικά όπλα», πρόσθεσε ο Αμερικανός πρόεδρος.

Ο Ισραηλινός πρόεδρος θα μιλήσει σήμερα, Τετάρτη, σε κοινή συνεδρίαση του Κογκρέσου εν όψει της 75ης επετείου της ανεξαρτησίας του Ισραήλ.

 

https://www.iefimerida.gr/kosmos/mpainten-koitaze-simeioseis-dyskoleyotan-na-diabasei”>Άβολη στιγμή με Μπάιντεν: Μιλάει σαν να κοιμάται, δεν μπορεί να διαβάσει, βροχή τα σχόλια [βίντεο]

 

Ο πολιτικός καιρός της Ελλάδας

2

Η Θεωρία του καιρού

Ο καιρός είναι όρος της μετεωρολογίας και αποδίδει το φαινόμενο του ευμετάβλητου χαρακτήρα των ατμοσφαιρικών συνθηκών. Η πρόβλεψη των ατμοσφαιρικών μεταβολών αποτελούσε βασικό μέλημα αλλά και προϋπόθεση επιβιώσεως τόσο των ναυτικών όσο και των αγροτών της Μεσογείου ήδη από τη Νεολιθική Εποχή. Με την εξέλιξη του πολιτισμού η έννοια του όρου διευρύνθηκε, εντάχθηκε στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων και απέκτησε ποιοτικά χαρακτηριστικά. Έτσι στην ελληνική γλώσσα εσήμαινε όχι μόνο τις μεταβολές της ατμόσφαιρας αλλά και τις εναλλαγές της ζωής, την περιοδικότητα του χρόνου, «καιρός του γελάν και καιρός του κλαίειν», «καιρός του σπείρειν και καιρός του θερίζειν», έλεγαν οι Στωικοί και επαναλαμβάνει ο Εκκλησιαστής. Τελικά κατέληξε να σημαίνει την καταλληλότητα του χρόνου, την «ευκαιρία» καθώς και την αποτελεσματικότητα. Ο Όμηρος χαρακτηρίζει ως «καίριον» (Ιλ.Θ 84,326) σημεία του ανθρωπίνου σώματος, όπου το πλήγμα είναι θανατηφόρο.

Με αφορμή την έκφραση «τα σημεία των καιρών» η οποία προέρχεται από τον Ιησού Χριστό, ένας από τους σημαντικότερους θεολόγους του 20ού αιώνα, ο Γερμανός Πάουλ Τίλλιχ, ο οποίος το 1933 εγκατέλειψε τη Γερμανία του Χίτλερ, λόγω των σοσιαλιστικών του απόψεων και μετανάστευσε στις ΗΠΑ, καθιέρωσε την θεωρία του Καιρού, ως τρόπου σκέψεως για την ηθική και ανθρωποκεντρική αξιολόγηση της ιστορικής εξελίξεως του κόσμου και της κάθε κοινωνίας.

Ο κάθε άνθρωπος, ο οποίος αισθάνεται υπεύθυνος για την ύπαρξή του ιδίου και των συνανθρώπων του, δεν πρέπει να παρασύρεται από το κυρίαρχο πνεύμα του κόσμου αλλά να οξύνει την πνευματική του όραση, για να μπορεί να κρίνει «που πάει ο κόσμος και η πατρίδα» του.

Σήμερα η θεωρία του Καιρού χρησιμοποιείται ευρύτερα στη φιλοσοφική και γεωπολιτική αξιολόγηση των ιστορικών εξελίξεων, π.χ. Κορνήλιος Καστοριάδης. Τελικά υπάρχουν δύο Θεοί, ο ένας είναι η αόρατη κορυφή της πυραμίδας των εξουσιών και ο άλλος είναι ο Θεός του Ανθρώπου, αυτός που ανακάλυψε ο «Υιός του Ανθρώπου», ο Ιησούς Χριστός. Είναι ο καιρικός Θεός, η αιώνια αντιπολίτευση του κόσμου. Αυτόν τον «Εκ των κάτω» Θεό τον χρειαζόμαστε.

H εκπνοή της Μεταπολιτεύσεως

Η περιλάλητη Μεταπολίτευση, από πλευράς κοινοβουλευτισμού, επαινείται ως η «ομαλότερη περίοδος πολιτικού βίου της χώρας», λόγω της εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία χωρίς πραξικοπήματα, αιματηρές συμπλοκές και νοθείες. Δυστυχώς όμως τη Χούντα δεν τη διαδέχθηκε η λαϊκή κυριαρχία αλλά η κομματοκρατία, η δημαγωγία, η αυθαιρεσία, η αχαλίνωτη διαφθορά και η υποτέλεια της πίσω πόρτας. Όλα αυτά καλύφθηκαν κάτω από τον πολυτελή μανδύα της ολοκληρώσεως της εντάξεως της Ελλάδας στην «ευρωπαϊκή οικογένεια», ακόμη και στην κλειστή λέσχη του ευρώ. Στην πραγματικότητα όμως και «ανεπαισθήτως» συμβάλλαμε στην ολοκλήρωση της παρακμής, της χρεοκοπίας και της υποτέλειας του ελλαδικού κράτους καθώς και της απαξιώσεως του πολιτικού του συστήματος. Σήμερα η Ελλάδα δεν είναι ούτε «εταίρος» και «στρατηγικός σύμμαχος» ούτε καν προτεκτοράτο, είναι μία στρατιωτική βάση ετεροβαρούς εξαρτήσεως, ένας μεντεσές» (φιλοφρόνηση του Πάιατ προς κάφρους!) της αμερικανικής γεωπολιτικής και μία αποικία χρέους της Γερμανίας και της διεθνούς «επενδυτικής» ολιγαρχίας των αγορών, ενώ έχει προστεθεί και ο τουρκικός επεκτατισμός.

Θεωρούμε, ότι καιρικώς η Μεταπολίτευση έχει λήξει. Το θέμα είναι πότε ακριβώς, πώς και γιατί. Πρώτ’ απ’ όλα πρέπει να αντικαταστήσουμε το ρήμα λήγω, που είναι ρήμα χρονικού προσδιορισμού, με το ρήμα εκπνέω, που υποδεικνύει τον τρόπο, τον ποιοτικό χαρακτήρα της τελευτής. Θα λέγαμε, ότι η Μεταπολίτευση «έληξε», μόνο εάν μπορούσαμε να την εντάξουμε μέσα στην διαδικασία πολιτικής εξελίξεως του ελλαδικού κράτους. Ποιος δεν θα ήθελε να ήταν έτσι! Δυστυχώς όμως για μας και τους απογόνους μας η Μεταπολίτευση δεν είχε εξελικτικό αλλά καταληκτικώς καθοδικό χαρακτήρα. Με απλά ελληνικά, μας έριξε σε ένα βαθύ γκρεμό. Με βάση την καιρική σκέψη καταλήγουμε στο συμπέρασμα, ότι η Μεταπολίτευση τελικά ετελεύτησε, ότι εξέπνευσε για δύο λόγους:

Α. Στη δημοκρατία η πολιτική εξουσία, ως εντολοδόχος του λαού, έχει ως πρωταρχική υποχρέωση να προστατεύει τη φυσική υπόσταση των πολιτών. Μετά ακολουθούν όλες οι άλλες υποχρεώσεις. Αντιθέτως στη φεουδαρχία η εξουσία έχει το απόλυτο δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους δουλοπάροικους. Ένα από τα χαρακτηριστικά της φεουδαρχικής απολύτου κομματοκρατίας της Μεταπολιτεύσεως ήταν και η ένταξη του δικαιώματος αφαιρέσεως ζωής στους παράγοντες διαμορφώσεως των σχέσεων εξουσίας-λαού. Γι’ αυτό πιστεύω, ότι η Μεταπολίτευση έληξε οριστικά την νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου ε.ε. Όχι, δεν έγινε κάποιο πραξικόπημα, ήταν η τελευταία ανθρωποθυσία των 57 επιβατών στην τραγωδία των Τεμπών, οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι.

Η καταδίκη σε θάνατο αντιστοιχεί στον ύψιστο βαθμό διαφοροποιήσεως της δυνάμεως μεταξύ εξουσίας και λαού. Από πολιτικής και καιρικής απόψεως δεν χρειάζεται δικαστική απόφαση, για να επιβάλει στους υπηκόους του την ποινή του θανάτου ένα πολιτικό σύστημα. Οι δολοφονίες πολιτών διαπράττονται και δια του ενδεχόμενου δόλου.

Όταν οι πολιτικοί της Ελλάδας αντιμετωπίζουν τους πολίτες ως χαϊβάνια και αδιαφορούν για τις ολέθριες συνέπειες των παραλείψεών τους, ακόμη και των συνειδητώς παράνομων ενέργειών τους, τότε διαπράττουν δολοφονίες.

Πρόκειται για όλες αυτές τις περιπτώσεις, όπου πρωθυπουργοί και υπουργοί ασκούν την εξουσία τους απλώς ως διαχείριση, ακόμη και ως ορυχείο εξορύξεως δημοσίου χρήματος και αντλήσεως μιζών, αποφεύγοντας τους ελέγχους, το πολιτικό κόστος και τη σύγκρουση με τα μεγάλα συμφέροντα. Αντιθέτως μάλιστα τα «στραβά μάτια» τους είναι πολύ ακριβά και τα παράνομα συμφέρονται με μεγάλη προθυμία τα «ασημώνουν». Τώρα, αν κάτι πάει στραβά (Ο μη γένοιτο βεβαίως) θα είναι απλώς «Μία στραβή στη βάρδια», για την οποία βεβαίως ο «άτυχος» υπουργός θα «αποζημιωθεί» πριν από τα θύματα, πάλι βεβαίως, από τα ένοχα συμφέροντα.

Όμως με τον χρόνο ο θάνατος λειτουργεί και ως δίκοπο μαχαίρι. Γι’ αυτό θεωρούμε, ότι ο ενταφιασμός της Μεταπολιτεύσεως είχε αρχίσει το επετειακό έτος 2000 με τους 81 νεκρούς στο ναυάγιο του «Εξπρές Σάμινα». Ήταν τότε που ο μέγας Εκσυγχρονιστής Κώστας Σημίτης, μας καθησύχασε με το ηρεμιστικό «Μην απορείτε, αυτή είναι η Ελλάδα»! Όμως χρειάστηκε να πάρουμε και άλλα ηρεμιστικά: με τις φοβερές πυρκαγιές του 2007 κυρίως στην Πελοπόννησο, που δεν οφείλονταν όμως μόνο σε φυσικά αίτια, απέδειξαν πάντως την γύμνια του κράτους και το απροστάτευτο των ανθρώπων, με 84 νεκρούς αυτή την φορά. Ακολούθησαν και άλλες ανθρωποθυσίες: το 2017 η πλημμύρα στην Μάνδρα Αττικής με 24 νεκρούς, το 2018 η πυρκαγιά στο Μάτι, μία από τις φονικότερες πυρκαγιές παγκοσμίως, με 102 νεκρούς.

Το 2023 η οργή είχε πλέον ξεχειλίσει. Τα συνθήματα: «Ποτέ πια», «Ως εδώ», «Δεν πάει άλλο», δεν αφορούσαν μόνο την ασφάλεια των σιδηροδρόμων αλλά ήταν και η απαίτηση του λαού για «αλλαγή», για ριζική αλλαγή της λειτουργίας του κράτους αλλά και του πολιτικού συστήματος. Ο μεν Μητσοτάκης πονηρώς φερόμενος αφαίρεσε από τον στόχο της Αλλαγής το πολιτικό σύστημα και κήρυξε τον πόλεμο μόνο κατά του «παλαιού κράτους», λες και η κυβέρνηση δεν είχε καμία ευθύνη γι’ αυτό. Ο δε Τσίπρας ανοήτως φερόμενος, αντί να εκμεταλλευθεί το κενό που του άφηνε ο αντίπαλός του και να κηρύξει παλλαϊκή εκστρατεία για συνολική ριζική Αλλαγή, μετέτρεψε τον προεκλογικό αγώνα σε προσωπική μονομαχία με τον Μητσοτάκη, πιστεύοντας ότι έτσι θα εξήψε το θυμικό του λαού και θα τον οδηγούσε στην κατάληψη των Θερινών ανακτόρων και στην κατάλυση του «καθεστώτος Μητσοτάκη», χωρίς να αναλάβει πρόσθετο πολιτικό κόστος.

Τελικά ο λαός όχι μόνο δεν παρασύρθηκε από τα ανέξοδα συνθήματα του Τσίπρα αλλά τον τιμώρησε παραδειγματικά. Στην πραγματικότητα ο Τσίπρας έκανε λογαριασμούς χωρίς τον ξενοδόχο.

Η Ελλάδα πάσχει και από έλλειμμα δημοκρατίας. Η δημοκρατία όμως δεν είναι θέμα αριθμού στα έδρανα της Βουλής. Η δημοκρατία κτίζεται εκ των κάτω προς τα επάνω, όπως κάθε οικοδόμημα και αρχιτέκτονας είναι ο Λαός

Β. Ο λαός μας είναι ένας κουρασμένος και απογοητευμένος λαός, απογοητευμένος ακόμη και από τον ίδιο του τον εαυτό. Η πολύ ευχάριστη έκπληξη ήταν όμως, ότι αυτός ο λαός δεν έχει παραλύσει, μπορεί ακόμη να αντιδρά οργισμένα και επικεντρωμένα. Αυτό που ακόμη δεν θέλει να καταλάβει το πολιτικό μας σύστημα αλλά το έχει συνειδητοποιήσει ένα μεγάλο μέρος του λαού μας, είναι ότι στα Τέμπη εκτροχιάσθηκε και τραυματίσθηκε βαριά το πολιτικό μας σύστημα. Ο κρατικός μηχανισμός είναι απλώς το εξάρτημα του πολιτικού συστήματος και ο αποθηκευτικός χώρος του κομματικού κράτους.

Μετά την τραγωδία των Τεμπών ο λαός μας έθεσε θέμα ριζικής αλλαγής του πολιτικού μας συστήματος. Η ένταση της οργής και της αποφασιστικότητας του λαού μας για αλλαγή αποδεικνύεται κοινωνιολογικώς από το εκρηκτικό αποτέλεσμα των δύο τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων. Η κάλπη έγινε ηφαίστειο. Κάνουν μεγάλο λάθος όσοι περιορίζονται στην αναζήτηση των αιτίων της καταβαραθρώσεως του ΣΥΡΙΖΑ μόνο στην προεκλογική στρατηγική και τακτική των δύο διεκδικητών της εξουσίας και δεν βλέπουν το συνολικό νόημα της λαϊκής ετυμηγορίας.

Μπορούμε να χωρίσουμε τους λόγους της συντριβής του ΣΥΡΙΖΑ σε δύο κατηγορίες: Β.α. λόγοι που αφορούν τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά τον Τσίπρα και Β.β. λόγοι που αφορούν γενικά το πολιτικό μας σύστημα.

Β.α. Ο λαός μας δεν συγχώρεσε στον Τσίπρα το, ότι τον επεκαλείτο συνεχώς και τον διαβεβαίωνε, ότι ενεργεί και παλεύει για λογαριασμό του, ενώ παράλληλα υποτιμούσε την νοημοσύνη του. Ο Τσίπρας είχε μετατρέψει τον προεκλογικό αγώνα σε πολιτικό θέατρο αναπαραστάσεως του 1981, με αναστημένο τον Ανδρέα Παπανδρέου τόσο ηχητικώς όσο και με την χρήση γενικόλογων διχαστικών συνθημάτων. Ο λαός μας έχει κουρασθεί, από το 1974 και μετά, να τον υποχρεώνουν τα κόμματα, να φοράει τις κομματικές φανέλες, για να παίζει κάθε φορά στο «ντέρμπι των αιωνίων», μεταξύ της Δεξιάς της σταθερότητας και της Αριστεράς της δημοκρατίας και της προόδου. Ο λαός μας κατάλαβε επιτέλους, ότι αυτό ήταν ένα θέατρο και ότι ο ρόλος του ήταν ρόλος κομπάρσου.

Ο Τσίπρας έθετε θέμα ανατροπής του «καθεστώτος Μητσοτάκη» αλλά όχι θέμα εθνικής κυριαρχίας.

Ο λαός μας απέδειξε, ότι σε ένα σημείο ωρίμασε εντυπωσιακά: απαιτεί αυτοί τουλάχιστον που του συστήνονται ως αριστεροί να τον σέβονται περισσότερο και να του λένε την αλήθεια. Ο ΣΥΡΙΖΑ πλήρωσε συνολικά για τον θεατρικό χαρακτήρα της Μεταπολιτεύσεως. Ο λαός μας απέδειξε, ότι δεν είναι δεδομένος για κανέναν!

Β.β. Πώς όμως είναι δυνατόν να μιλάμε για μία συνολική ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος, όταν ο σεισμός της εκλογικής μάχης ανύψωσε στο διπλάσιο το ποσοστό της Ν.Δ., του κόμματος δηλαδή που φέρει περισσότερες ευθύνες για τα χάλια της πατρίδας μας από ό,τι ο ΣΥΡΙΖΑ; Πώς εξηγείται αυτή η μονόπλευρη ανατροπή;

Υπάρχουν δύο λόγοι, ο άμεσος και ο έμμεσος. Ο άμεσος έγκειται στο ότι ο κουρασμένος λαός μας σε αυτές τις εκλογές δεν αναζήτησε τον περισσότερο ένοχο αλλά τον περισσότερο ικανό να αντιμετωπίσει τα σωρευμένα και επικίνδυνα προβλήματα. Δηλ. έδωσε προτεραιότητα στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Απεδείχθη, ότι η όποια Αριστερά έχει χάσει το ηθικό πλεονέκτημα και ο Τσίπρας προσωπικά το τεκμήριο της αξιοπιστίας. Ο λαός μας προτίμησε να έχει απέναντί του έναν, ο οποίος, ό,τι και αν κάνει, θα το κάνει συνειδητά, παρά έναν ταχυδακτυλουργό των συνθημάτων και ακροβάτη της κωλοτούμπας, ο οποίος δεν ξέρει ούτε το τι υπογράφει.

Όμως κατά την εκτίμησή μας ο έμμεσος λόγος είναι ο σημαντικότερος: ο λαός μας με μία ανέλπιστη αποφασιστικότητα έστειλε ένα σαφέστατο πολιτικό μήνυμα: ήθελε να καταρρίψει τους Διδύμους πύργους της αθηναιοκεντρικής Μεταπολιτεύσεως.

Η κατάρρευση των Διδύμων Πύργων της Νέας Υόρκης στις 9/11/01 ήταν μία φρικτή εγκληματική πράξη αλλά η «επιτυχία» του εγχειρήματος είχε και την υπογραφή των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ. Ως σκηνικό όμως μας διευκολύνει, να εξηγήσουμε, τι ακριβώς συνέβη στις τελευταίες εκλογές. Η μετακίνηση ενός μεγάλου ποσοστού ψηφοφόρων προς τη Ν.Δ. και τα μικρότερα κόμματα μπορεί μεν να διευκολύνθηκε από το σύστημα της απλής αναλογικής και της εντυπωσιακής ιδεολογικής ρευστοποιήσεως του εκλογικού σώματος, όμως δεν πρέπει να ερμηνεύσουμε το εκλογικό αποτέλεσμα ως κάτι συγκυριακό. Αντιθέτως θεωρούμε, ότι διαθέτει έναν έντονο στρατηγικό και μακροπρόθεσμο χαρακτήρα. Ο λαός προπορεύεται του πολιτικού μας συστήματος και αρχίζει να κατανοεί ότι:

α. έχουμε εισέλθει σε μία εσχατολογική περίοδο για την ιστορία του Ελληνισμού. Η εικοσαετία που διανύουμε είναι πολύ κρίσιμη. Πρέπει να γίνουν πολλά και ριζικά πράγματα, διαφορετικά είναι αμφίβολο, εάν θα υπάρχει Ελλάδα και αν θα υπάρχουν Έλληνες μέχρι την αυγή του επόμενου αιώνα.

β. βασική προϋπόθεση για μία αναστροφή της παρακμής και για μία αναγεννητική ανασύνταξη της Ελλάδας, είναι η πλήρης ανανέωση, σε βάθος και σε πλάτος, του σημερινού αποτυχημένου πολιτικού συστήματος.

Το συμπέρασμα είναι, ότι οι τελευταίες εκλογές στόχευαν στην απαξίωση του συνολικού πολιτικού συστήματος. Όμως το ένστικτο επιβιώσεως του λαού μας έκρινε, ότι με τόσα πολλά προβλήματα, εσωτερικά και εξωτερικά, δεν θα ήταν σώφρον να κατεδαφισθεί ταυτόχρονα ολόκληρο το αποτυχημένο ελλαδικό πολιτικό σύστημα εξουσίας, οπότε για μεν την κυβέρνηση επέλεξε βραχυπρόθεσμα το μη χείρον βέλτιστον, ενώ για την αντιπολίτευση εψήφισε όχι με κριτήρια επιλογής, διότι αυτό θα μπορούσε να γίνει και με μία διαφορά της τάξεως του 5-10%, αλλά με κριτήρια μακροπρόθεσμα. Δηλ. προτίμησε να αδειάσει τον χώρο της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως σαρωτικά, για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις νέων πολιτικών συσχετισμών. Αν η Ν.Δ. επιλέχθηκε για λόγους πιεστικής συγκυριακής ανάγκης, ο ΣΥΡΙΖΑ απορρίφθηκε για λόγους μακροπρόθεσμης στρατηγικής.

Στην Ελλάδα από τους Διδύμους Πύργους του δικομματικού συστήματος εναλλασσόμενης εξουσίας, καταρρίφθηκε μόνο ο ένας, ο άλλος τελεί υπό προθεσμίαν κατεδαφίσεως.

Και αν η παντοδυναμία της Ν.Δ. δημιουργεί κινδύνους για τα εθνικά μας θέματα; Έλληνες, δεύρο τον νουν! Πιστεύετε, ότι θα έχει διαφορά, εάν θα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία; Δεν αποκλείεται τα ανοικτά θέματα να έχουν ήδη συζητηθεί με τον ξένο παράγοντα και με τα τρία μεγαλύτερα κόμματα. Όσο για τα κοινωνικά θέματα πιστεύετε, ότι έχουμε απελευθερωθεί από τα δεσμά των Μνημονίων;

Η δημοκρατία και το «νέο κύμα»

Θέλετε μία διαφορά μεταξύ δεξιάς και αριστεράς; Δεξιός είναι αυτός που σκέπτεται συγκυριακά και εξουσιολαγνικά. Λογικό είναι λοιπόν να βαρυπενθεί και να οδύρεται, όταν το κόμμα του χάνει τις εκλογές. Αριστερός είναι αυτός που σκέπτεται μακροπρόθεσμα και διαλέγεται τόσο με τον λαό όσο και με την ιστορία. Επομένως, μία εκλογική ήττα είναι γι’ αυτόν μόνο ένα νέο μάθημα, που θέλει να το διδαχθεί από τον λαό και την ιστορία. Ο πλούτος του αριστερού είναι η γνώση ως πολιτική και ιστορική σοφία και όχι οι καρέκλες της εξουσίας και ό,τι άλλο ήθελε προκύψει. Μπορείτε να μου πείτε, πόσους τέτοιους αριστερούς διαθέτει ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ; Για την ώρα μόνο ο Διονύσης Τεμπονέρας φαίνεται να ξεχωρίζει. Δεν έβαλε πλερέζες, αντιθέτως πήρε το μήνυμα του λαού και χάρηκε που ο λαός έκανε αυτό που ούτε δέκα συνέδρια του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσαν να πετύχουν: εκκαθάρισε σαρωτικά τον χώρο της Αριστεράς από τα «σκουπίδια». Η συμπεριφορά του Τζανακόπουλου αποδεικνύει, ότι η κατηγορία αυτή είναι πολύ ευρύτερη και δεν περιορίζεται μόνο στους «Ετερόχθονες». Το καράβι του ΣΥΡΙΖΑ έχει γεμίσει από απαίδευτους εξουσιολάγνους μέχρι το κατάστρωμα. Ήλθε ένα κύμα και μπάταρε. Μακάρι το «νέο κύμα», που περιμένει ο Τσίπρας, να ολοκληρώσει την κάθαρση. Μάλλον δεν είναι αυτό που εννοεί ο παλαιοκυματικός Τσίπρας. Πρέπει ο χώρος να αδειάσει από κάθε κίβδηλο και αλλοτριωμένο, για να έλθει επιτέλους μία νέα πραγματική Αριστερά. «Να έλθει» δεν εννοούμε στην εξουσία, αυτό θα το αποφασίσει ο λαός, εννοούμε στον πολιτικό χώρο.

Η Ελλάδα πάσχει και από έλλειμμα δημοκρατίας. Η δημοκρατία όμως δεν είναι θέμα αριθμού στα έδρανα της Βουλής. Η δημοκρατία κτίζεται εκ των κάτω προς τα επάνω, όπως κάθε οικοδόμημα και αρχιτέκτονας είναι ο Λαός. Αυτός πήρε την πρωτοβουλία να κατεδαφισθεί ο χώρος της Αριστεράς, διότι το ισόγειο της δημοκρατίας είναι η αντιπολίτευση, μετά ακολουθεί ο όροφος της εξουσίας.

***

Δεν ισχύει το επιχείρημα, ότι πολλά από τα προβλήματά μας συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο, το αποτέλεσμα μετράει, δεν επιτρέπεται να λέμε, ότι είμαστε ο πιο έξυπνος λαός του κόσμου και παράλληλα να έχουμε το πιο ηλίθιο κράτος στον κόσμο!

* Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας, έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός

edromos.gr

Why Erdoğan Fails to Win Over Washington

0

July 18, 2023