Αρχική Blog Σελίδα 1613

Dr Peter McCullough: «Το 73,9% των θανάτων οφείλεται στους εμβολιασμούς κατά Covid»

0

«Στην αρχή οι μηχανισμοί βλάβης και θανάτου που καταδείχθηκε ότι προκαλούν τα εμβόλια δεν ήταν γνωστοί»

Ο πασίγνωστος καρδιολόγος αποκάλυψε ότι τα εμβόλια κατά της Covid-19 είναι η βασική αιτία θανάτου στο 73,9% των περιπτώσεων μετά τους εμβολιασμούς!

Προσθέτει μάλιστα πως μόνο σε ένα υπόλοιπο 25% των περιπτώσεων δεν φάνηκε το εμβόλιο να έπαιξε κάποιο ρόλο.

Όπως αναφέρει:

«Όταν διενεργούνταν νεκροτομές νωρίς, όλοι οι μηχανισμοί βλάβης και θανάτου που καταδείχθηκε ότι προκαλούν τα εμβόλια δεν ήταν γνωστοί εκείνη την εποχή.

Έτσι, μια παλαιότερη νεκροτομή θα μπορούσε να δείξει ότι ένας ασθενής πέθανε από έναν θανατηφόρο θρόμβο, μια πνευμονική εμβολή αλλά το συμπέρασμα δεν θα σχετιζόταν με το εμβόλιο.

Σήμερα  τα άριστης ποιότητας ευρήματά μας δείχνουν ότι στο 73,9% των περιπτώσεων, το εμβόλιο έπαιξε κάποιο ρόλο στον θάνατο, συνεισφέροντας είτε άμεσα είτε σημαντικά.

Και στο υπόλοιπο 25% των περιπτώσεων, αθωώσαμε το εμβόλιο. Φάνηκε ότι το εμβόλιο δεν έπαιξε κάποιο ρόλο.

Τώρα, σε εκείνους που ο θάνατός τους προκλήθηκε από το εμβόλιο, περίπου στο 90% ήταν καρδιακός, καρδιαγγειακός. Και το πιο συνηθισμένο μοτίβο ήταν η φλεγμονή της καρδιάς, η γνωστή μυοκαρδίτιδα, που οδηγούσε σε αιφνίδιο θάνατο, κατά κύριο λόγο σε νεαρά άτομα».

Γ. Τσουκαλάς: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

0
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
«Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς καὶ ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ πάντων τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς» (Γένεσις, 1 κη’). Η εντολή στο Ανθρώπινο Γένος υπήρξε σαφής. Ο Άνθρωπος θα έκανε την Γη δική του! Θα την γέμιζε με ανθρώπους, θα κουμάνταρε ολάκερη την Οικουμένη, εξουσιάζοντας απόλυτα στεριές και θάλασσες!
Φυσικά, όλα αυτά δεν εκπληρώθηκαν αυθημερόν. Το Έπος του Ανθρώπου κράτησε χιλιάδες χρόνους. Μετά τον 19ο αιώνα, ο Άνθρωπος κατέκτησε όλη την Γη, έφτασε σε κάθε γωνιά της, την μέτρησε και την όρισε. Τον 20ο αιώνα δισεκατομμύρια άνθρωποι γεννήθηκαν και έζησαν στον κόσμο. Πλέον, η Οικουμένη γέμισε από ανθρώπους, που εξουσιάζουν όλα τα ζώα της στεριάς και όλα τα ψάρια της θάλασσας, πάσης της Γης! Ο Σοφός Άνθρωπος (homo sapiens) έφτασε στο απόγειο της επιτυχίας του, σε ένα ζενίθ…
Κατά τους πανάρχαιους φυσικούς νόμους που διέπουν την ζωή, μετά την άνοδο έρχεται η κάθοδος, μετά το φέγγος του ζενίθ έπεται το σκότος του ναδίρ. Είναι φυσιολογικό, όταν ένα φυσικό είδος δυναμώσει τόσο πολύ, η ίδια η φύση να το εξοντώσει. Πλέον η Γη είναι «η Γη του Ανθρώπου», αυτή που ο Άνθρωπος γνωρίζει στην Ιστορία του, ένα φυσικό περιβάλλον σε μία συγκεκριμένη φυσική ισορροπία που τον ευνόησε. Δεν ήταν πάντα έτσι, καθώς πριν τον Άνθρωπο, υπήρξαν άλλα προϊστορικά όντα στην Γη, σε άλλες φυσικές ισορροπίες. Εύλογα, εικάζουμε πως θα υπάρξει κάποτε «η Γη μετά τον Άνθρωπο», ένας φυσικός κόσμος τόσο αφιλόξενος για το ανθρώπινο είδος, όπου και ο τελευταίος άνθρωπος θα έχει εκλείψει, λόγω μεταβολής των φυσικών συνθηκών.
Ο Άνθρωπος γνώριζε ανέκαθεν πως η τεχνική και πνευματική υπεροχή του μπορεί να τον συντρίψει. Η ζωτική ευφυΐα με την οποία έφτιαξε τον πολιτισμό, μπορεί εύκολα να φανεί ασοφία αυτοκαταστροφής. Σήμερα, ο Άνθρωπος περισσότερο από ποτέ άλλοτε, μοιάζει εγκλωβισμένος στον ίδιο τον ανθρώπινο πολιτισμό, ως έναν αυτοκαταστροφικό λαβύρινθο που ο ίδιος κατασκεύασε και από τον οποίο επιχειρεί ματαίως να σωθεί.
Οι αρχαίοι μύθοι είναι σαφείς. Κατά την ελληνική μυθολογία, ο ευφυής πολυτεχνίτης Δαίδαλος έχτισε στην Κρήτη τον Λαβύρινθο για να ζει μέσα του ένα ανθρώπινο τέρας, ο Μινώταυρος, αλλά τελικά στον Λαβύρινθο φυλακίστηκε και ο ίδιος ο Δαίδαλος με τον γιο του Ίκαρο. Όταν Δαίδαλος και Ίκαρος δραπέτευσαν, φτιάχνοντας φτερά που κόλλησαν με κερί στα χέρια τους, πετώντας για πρώτη φορά στους ουρανούς, ο Ίκαρος πέταξε τόσο κοντά στον ήλιο που το κερί έλιωσε, τα φτερά ξεκόλλησαν, με αποτέλεσμα να πέσει και να πνιγεί στο απέραντο πέλαγος… Το μέλλον είχε σβήσει.
Σώζεται «η Γη του Ανθρώπου»; Πρέπει πρώτα να αλλάξει ο Άνθρωπος τον εαυτό του, πράγμα που φαντάζει αδύνατον. Η Ιστορία του Ανθρώπου βασίστηκε στην φυσική ροπή του ανθρώπινου είδους προς την απεριόριστη εκμετάλλευση της Φύσης. Μετά τον 18ο αιώνα, ο Άνθρωπος προσέθεσε σε αυτήν την πανάρχαια, έμφυτη τάση του να θεωρεί το φυσικό περιβάλλον, απλώς ως διαθέσιμη ύλη, ως πόρο, την μηχανή, οπότε η Βιομηχανική Επανάσταση συστηματοποίησε και μεγιστοποίησε τον ρυθμό της φυσικής καταστροφής. Τον 21ο αιώνα ο Άνθρωπος, ως άλλος μυθικός Δαίδαλος διαθέτει πλέον την γνώση και την τεχνολογία για να σωθεί, όμως φαίνεται πως δεν μπορεί…
Ο Άνθρωπος έπρεπε ήδη από τον 20ο αιώνα να έχει καταργήσει τα ορυκτά καύσιμα ως πηγή ενέργειας για τον πολιτισμό του, όμως σε λίγο μισεύει ο 21ος αιώνας και δεν το έχει πράξει. Η εφεκτική στάση της ηγετικής τάξης της ανθρωπότητας απέναντι στο πρόβλημα συμβάλλει στην όξυνσή του, καθώς έχει συνδέσει τα οικονομικά συμφέροντά της με ένα σύστημα παραγωγής που βασίζεται στα ορυκτά καύσιμα. Τοιουτοτρόπως, δεν προχωρά σε αναμόρφωση του βιομηχανικού συστήματος παραγωγής, ούτως ώστε αυτό να μην προκαλεί το Φαινόμενο του Θερμοκηπίου, εξαιτίας των μεγάλων συμφερόντων που διακυβεύονται, και φοβούμενη μια τεράστια οικονομική ύφεση. Παράλληλα, αρνείται να ελέγξει την πλαστική ύλη, μοναδικό εφεύρημα του Ανθρώπου, συνάμα όμως απολύτως αφύσικο, με αποτέλεσμα μια τεράστια μόλυνση. Τέλος δε, ο έλεγχος της πυρηνικής ενέργειας, άλλη μια απόκοσμη εφεύρεση του Ανθρώπου, παραμένει ο όλεθρος που καιροφυλακτεί. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το οικολογικό πρόβλημα γίνεται συνέχεια εντονότερο, χωρίς να λαμβάνονται τα καίρια μέτρα που απαιτούνται.
Χωρίς δημοκρατική οικουμενική διακυβέρνηση, με μία δημογραφία που παραδόξως γιγαντώνεται παγκοσμίως με την εξαίρεση της προηγμένης Δύσης, δέσμια της απληστίας μιας κοντόφθαλμης ηγέτιδας τάξης, η Ανθρωπότητα συνεχίζει να καταστρέφει τον πλανήτη. «Η Γη του Ανθρώπου» χάνεται, καθώς το Ανθρώπινο Γένος εξαπέλυσε ολέθριες δυνάμεις που αδυνατεί να ελέγξει. Χωρίς κατάλληλους θεσμούς, χωρίς παγκόσμια συνεννόηση, χωρίς σοφία, η ανθρωπότητα, καράβι ακυβέρνητο, παρασέρνεται προς την Άβυσσο.
Εν τέλει, γνωρίζοντας τον Άνθρωπο, ξέρουμε δυστυχώς εκ των προτέρων πως θα επαναπαυτεί ώσπου να βιώσει την καταστροφή. Τότε όμως θα είναι πλέον πολύ αργά, κάθως όλη η ασύλληπτη ανθρώπινη σοφία θα έχει συρρικνωθεί στην αβελτηρία μιας πρωτόγονης παράλογης φοβίας, όπως εκείνου του άλογου τρόμου των Μάγια που βρέθηκε σκαλισμένος στα ερείπια του βασιλείου του Παλένκε πως ο Κόσμος οπωσδήποτε «θα τελειώσει την 13η του Μπακτούν». Εξάλλου, αναμφίβολα, το τέλος του Ορθού Λόγου θα επέλθει συνάμα με το τέλος της Φύσης…
____________
Στην φωτογραφία, ένα πυροσβεστικό αεροπλάνο απογειώνεται φορτωμένο θαλάσσιο νερό, ενώ ο ήλιος δύει στον Καϊάφα της Ηλείας.
Μπορεί να είναι εικόνα θαλασσοπούλι, λυκόφως, ορίζοντας, ωκεανός και κείμενο που λέει "Καϊάφας, 19η 2023 Yorgos Tsoukalas facebook"

Δημ.Κωνσταντακόπουλος: Ελληνοτουρκικά: Ο κατάλογος των υποχωρήσεων που έχουν ήδη γίνει

0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Επειδή πολλά λόγια ακούμε για τα ελληνο-τουρκικά αυτή την περίοδο και κοντεύουν να μας ξεφύγουν, μέσα στον ορυμαγδό της κυβερνητικής-αμερικανικής προπαγάνδας, τα ίδια τα πραγματικά γεγονότα, οι πράξεις, αυτές που έχουν κυρίως σημασία, ιδίως σε μια χώρα όπου η αξιοπιστία πολιτικών και δημοσιολογούντων είναι κοντά στο μηδέν, είπαμε να συντάξουμε έναν πρώτο κατάλογο των υποχωρήσεων που έχουν κάνει Αθήνα και Άγκυρα ήδη πριν από την έναρξη των διαπραγματεύσεων.

Δεν θέλουμε να προκαταλάβουμε τους αναγνώστες μας. Θέλουμε να τους δώσουμε όλα τα στοιχεία για να μπορέσουν να μορφώσουν δική τους άποψη. Τη δική μας άποψη θα την εκθέσουμε σε άλλο άρθρο μελλοντικά. Για να μορφώσει όμως κανείς άποψη πρέπει να ξέρει τι ακριβώς γίνεται. Δυστυχώς το ελληνικό σύστημα ενημέρωσης συνήθως δεν περιορίζεται στο να παραμορφώνει κατά το δοκούν τη σημασία των γεγονότων, αλλά και αυτά καθ’ εαυτά τα γεγονότα ή και να τα αποκρύπτει ακόμα εντελώς.

Για να δώσουμε ένα μόνο παράδειγμα, ο κ. Μητσοτάκης απαντώντας στην ερώτηση δημοσιογράφου αν οι υποχωρήσεις που σκέπτεται να συνεπάγονται «απομείωση κυριαρχίας», απαντά ότι αυτό είναι «σχετική έννοια» (ένατο λεπτό της «συνέντευξης» στον ΣΚΑΪ)

Αν μη τι άλλο, πρωτοτύπησε. Κανείς άλλος πρωθυπουργός στην ελληνική ιστορία, εξ όσων γνωρίζουμε, δεν χαρακτήρισε σχετική την έννοια της εθνικής κυριαρχίας. Φαίνεται όμως ότι κρίθηκε αυτή η δήλωση «ακατάλληλη», κάπως «δύσπεπτη» από το επικοινωνιακό επιτελείο και είδαμε σε διάφορα κανάλια σχολιαστές να μας εξηγούν ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν αναφέρθηκε ποτέ σε ζητήματα παραχωρήσεων κυριαρχίας.

Ζητάμε προκαταβολικά συγγνώμη, αν λησμονήσαμε κάτι από τον κατάλογο που συντάξαμε, αλλά είναι τόσο πολλές οι ελληνικές τουλάχιστο παραχωρήσεις/υποχωρήσεις, όχι με το «καλημέρα», αλλά πριν από αυτό, που ενδέχεται να έχουμε λησμονήσει κάποιες.

Σε ό,τι αφορά την Τουρκία έκανε από την πλευρά της ένα, και μόνο ένα σημαντικό βήμα, διέκοψε δηλαδή τις παραβιάσεις και παραβάσεις στο Αιγαίο, με εξαίρεση μία μόνο παράβαση στα Δωδεκάνησα προ ημερών. Πιθανώς το έπραξε για να επιτρέψει να ξεπεραστούν οι δυσκολίες που έθετε το αμερικανικό Κογκρέσο στην παροχή αεροσκαφών F-16, ίσως και για να «διευκολύνει» το πέρασμα στην ελληνική κοινή γνώμη όσων θα αποτελέσουν το κυρίως μενού των ελληνο-αμερικανο-τουρκικών ρυθμίσεων για Αιγαίο και Θράκη.

Η Άγκυρα πάντως δεν έχει αποστεί σε τίποτα από τις απόψεις της που αμφισβητούν τον ελληνικό εναέριο χώρο των 10 μιλίων και την ελληνική κυριαρχία σε διάφορα νησιά και νησίδες. Συνεχίζει εξάλλου τις παραβάσεις στη θάλασσα, με πάνω από 600 να έχουν σημειωθεί από τις αρχές του χρόνου έως τα τέλη Μαίου.

Επιπλέον η υποχώρηση αυτή από την προηγούμενη πρακτική, όσο σημαντική και αν θεωρηθεί ότι είναι, εύκολα αντιστρέφεται ανά πάσα στιγμή.

Κατά τα άλλα, η Άγκυρα εξακολουθεί να εμμένει δημοσίως στις βασικές θέσεις της μετά τη συνάντηση στο Βίλνιους και απορεί κανείς πόθεν αντλεί ο κ. Μητσοτάκης την αισιοδοξία του ότι πρόκειται να κάνει στροφή στην πολιτική της προς την Ελλάδα, όπως είπε ο ίδιος (πού αλλού;), στον Σκάι. Ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος της Τουρκίας μάλιστα εξαπέλυσε μετά το Βίλνιους εκ νέου απειλές, αν δεν αποστρατιωτικοποιηθούν τα νησιά. Η Τουρκία υποστηρίζει ότι η διαπραγμάτευση θα αφορά και το «πρόβλημα» της «τουρκικής μειονότητας» στη Θράκη, ενώ επανέλαβε ότι δεν συζητά τίποτα άλλο από «λύση δύο κρατών» στην Κύπρο. Η ιστορική εμπειρία λέει ότι, δυστυχέστατα (δεν χαίρομαι που το γράφω, αλλά είναι η αλήθεια), οι Τούρκοι επίσημοι σχεδόν πάντα λένε την αλήθεια στα ελληνο-τουρκικά και το Κυπριακό, σε αντίθεση με τους Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριους πολιτικούς.

Παράλληλα, ο Ερντογάν συνέδεσε το θέμα της εισόδου της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ με την επανεκκίνηση της τουρκικής πορείας προς την Ε.Ε. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι ζητάει να κυκλοφορούν ελεύθερα, χωρίς βίζα, οι Τούρκοι πολίτες σε όλη την Ε.Ε. και να λάβει νέες χρηματοδοτήσεις. Δεν υπάρχει όμως η παραμικρή ένδειξη ότι προτίθεται να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, μέλος της Ε.Ε. ή να επιτρέψει στα κυπριακά πλοία και αεροσκάφη να διέρχονται από τα Στενά ή να χρησιμοποιούν τα τουρκικά λιμάνια και τον εναέριο χώρο.

Από την πλευρά της η Αθήνα ξεκίνησε με σειρά πολύ σημαντικών παραχωρήσεων ήδη πολύ πριν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις κάτι που, ειρήσθω εν παρόδω, μοιάζει ισχυρή ένδειξη υπέρ όσων θεωρούν ότι η όλη υπόθεση μοιάζει να έχει συμφωνηθεί μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας, ΗΠΑ και Ελλάδας πολύ προτού ξεκινήσει και τυπικά η επίσημη διαπραγμάτευση και χωρίς βέβαια να έχει ενημερωθεί ο ελληνικός λαός προ των εκλογών, όπως επιβάλλει το πνεύμα του Συντάγματος και η ουσία του δημοκρατικού καθεστώτος. Αλλά ας μην παρασυρθούμε από τώρα σε συμπεράσματα και ας επιστρέψουμε στα γεγονότα.

Αποστρατιωτικοποίηση νησιών Αιγαίου

Αναφερθήκαμε ήδη σε αυτό το θέμα σε προηγούμενο άρθρο μας. Η κυβέρνηση λέει ότι δεν συζητάει το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης. Δεν ξέρουμε τι συζητάει, ξέρουμε τι κάνει. Η παρούσα κυβέρνηση είναι η πρώτη μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974 που αφήρεσε από την πρώτη γραμμή της ελληνικής άμυνας, το ανατολικό Αιγαίο, εντελώς κρίσιμα οπλικά συστήματα χωρίς να τα αντικαταστήσει. Είχε προηγηθεί και άλλη απόφαση, να αποστείλει στη… Σαουδική Αραβία, αν είναι δυνατόν, μια συστοιχία Patriot με κεντρικό ρόλο στην ελληνική αεροπορική άμυνα έναντι της Τουρκίας, όπλα που δεν έχουν αντικατασταθεί, για να ικανοποιήσει παράκληση του Νετανιάχου.

Η τελευταία φορά που συνέβη κάτι παρόμοιο ήταν όταν η χούντα του Παπαδόπουλου απέσυρε την ελληνική μεραρχία από την Κύπρο, γεγονός που διευκόλυνε την εν συνεχεία τουρκική εισβολή στο νησί. Πέρασαν πολλές κυβερνήσεις από την Ελλάδα μετά το 1974, μεταξύ των οποίων οι κυβερνήσεις Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου, των οποίων η «φιλοσοφία» στα ελληνοτουρκικά μοιάζει πολύ με αυτή της σημερινής κυβέρνησης, καμία όμως δεν διανοήθηκε να πάρει τέτοια μέτρα, μερικού αφοπλισμού των νησιών, όταν μάλιστα έχουμε το ιστορικό προηγούμενο της Κύπρου και των τεσσάρων παρολίγον ελληνοτουρκικών πολεμικών κρίσεων (1976, 1987, 1996, 2020).

Υποτίθεται ότι αυτό έγινε για να στηριχτεί η Ουκρανία, δηλαδή το ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας. Από πότε όμως και στη βάση ποιάς ακριβώς λογικής η στήριξη της Ουκρανίας ή ο πόλεμος του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας είναι σημαντικότερη προτεραιότητα για την Αθήνα από την υπεράσπιση της Λήμνου, της Χίου, της Μυτιλήνης και του Καστελόριζου;

Τα όπλα εύκολα φεύγουν και δύσκολα ξαναγυρνάνε.

Το διεθνές καθεστώς της Κύπρου και του ανατολικού Αιγαίου

Η κυβέρνηση δέχτηκε τελικά να μην αναφέρονται ονομαστικά η Κύπρος και η Ελλάδα στους χάρτες της ανατολικής Μεσογείου που χρησιμοποιεί το ΝΑΤΟ, υποκύπτοντας στον εκβιασμό της Τουρκίας.

Το ότι δεν αναφέρονται και τα άλλα κράτη δεν έχει καμία σημασία, γιατί όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτή η (καινοφανής για τη χαρτογραφία) πρακτική αφορά αποκλειστικά την Κύπρο και τα νησιά του Αιγαίου, την κυριαρχία επί των οποίων αμφισβητεί, λόγω και έργω, η Τουρκία. Σημειωτέον ότι ακόμα και η ίδια η Τουρκία αναγνώριζε μέχρι το 2004 την Κυπριακή Δημοκρατία.

Πρόκειται για σοβαρότατη διπλωματική παραχώρηση, μη αντιστρέψιμη, που συνιστά ένα μικρό μεν, πραγματικό όμως βήμα προς τη διάλυση του κυπριακού κράτους και την αμφισβήτηση του καθεστώτος του Αιγαίου. Μη αντιστρέψιμη είναι επίσης και η αποφασισθείσα «διπλή ονομασία» για τα Στενά στους χάρτες του ΝΑΤΟ, δηλαδή και όπως θέλουν οι Τούρκοι και με την ονομασία που προσδιορίζει η Συνθήκη του Μοντρέ, που διέπει το καθεστώς τους.

Το κυριότερο είναι όμως ότι η Αθήνα έστειλε ένα «σήμα» ότι είναι υποχωρητική σε θέματα που αφορούν την κυριαρχία της και την κυριαρχία της Κύπρου. Τέτοια ζητήματα στη διεθνή πρακτική συνήθως δεν είναι θέματα προς διαπραγμάτευση, είναι αιτίες πολέμου.

Υποστήριξη Τούρκου αντί Κυπρίου στον Διεθνή Οργανισμό Ναυτιλίας (ΙΜΟ)

Η κυβέρνηση συμφώνησε να υποστηρίξει την τουρκική υποψηφιότητα για την γενική γραμματεία του Διεθνούς Οργανισμού Ναυτιλίας, γεγονός που ανάγκασε την Κύπρο να αποσύρει, για να μην έρθει σε σύγκρουση με την Αθήνα, τη δική της υποψηφιότητα, που υποστηριζόταν και από αριθμό ευρωπαϊκών κρατών.

Ο Οργανισμός ασχολείται με ζητήματα θαλασσών κρίσιμα για την Ελλάδα και την Κύπρο, στο κέντρο των διαφορών μας και των διαφορών της Ε.Ε. με την Άγκυρα.

Το αποτέλεσμα της ανεκδιήγητης αυτής ιστορίας ήταν ότι ο μεν Τούρκος (ευτυχώς) δεν εξελέγη, ελλείψει επαρκούς υποστήριξης, εξουδετερώθηκε όμως η κυπριακή υποψηφιότητα.

Κούρδοι

Η Αθήνα ικανοποίησε το αίτημα της Τουρκίας για διάλυση του καταυλισμού Κούρδων δημοκρατών προσφύγων στο Λαύριο, δηλαδή αποδέχτηκε εμμέσως τη βασιμότητα των σχετικών τουρκικών αιτιάσεων για συνεργασία της Ελλάδας με «τρομοκράτες», κάτι που δεν έκανε επίσης καμία άλλη ελληνική κυβέρνηση, αν και όλες πιέστηκαν από την Άγκυρα να το κάνουν.

Φρεγάτες

Ο βασικός λόγος που η ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού ήθελε τις γαλλικές φρεγάτες ήταν το όπλο Scalp Naval που θα μπορούσαν να φέρουν με βεληνεκές 1500 χλμ. Η αξία του όπλου αυτού συνίσταται στο ότι αναιρεί έστω και σε ένα μικρό βαθμό το μεγάλο πλεονέκτημα της Τουρκίας, το πολύ μεγάλο στρατηγικό βάθος της σε σχέση με την Ελλάδα και Κύπρο. Τα τουρκικά όπλα καλύπτουν εύκολα όλη την ελληνική και κυπριακή επικράτεια, δεν συμβαίνει όμως το αντίστροφο.

Ένας από τους λόγους που επικαλείται η Άγκυρα όταν ζητάει την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, εκτός του ότι τα θέλει ανοχύρωτα, ώστε να μπορεί εύκολα να τα καταλάβει (ή να απειλήσει ότι θα το κάνει), είναι για να μην έχει τη δυνατότητα η Ελλάδα να εγκαταστήσει εκεί όπλα μεγάλου βεληνεκούς, που να μπορούν να τη χτυπήσουν στο βάθος. Με δύο λόγια, θέλει να μπορεί η ίδια να χτυπάει οποιοδήποτε σημείο και πρώτα απ’ όλα τα νησιά και την Κύπρο, να μην μπορεί όμως να υπάρξει απάντηση σε οποιοδήποτε σημείο της τουρκικής επικράτειας.

Απόστρατος σήμερα ιπτάμενος της Πολεμικής Αεροπορίας μας λέει: «Δεν καταλαβαίνω με πια λογική αγοράζουμε F-35, δήθεν ισχυριζόμενοι ότι μπορούμε με αυτά να διεισδύσουμε βαθιά μέσα στον τουρκικό εναέριο χώρο και να πραγματοποιήσουμε πλήγματα και δεν αγοράζουμε Scalp Naval, με τα οποία μπορούμε να πλήξουμε τα ίδια σημεία εκ του ασφαλούς;».

Δυτική Θράκη

Η Τουρκία ισχυρίζεται ότι θέτει στις διαπραγματεύσεις και θα λυθεί μέσω αυτών το ζήτημα της «τουρκικής μειονότητας». Ο Έλληνας πρωθυπουργός είπε στον ΣΚΑΪ ότι αυτό είναι θέμα εσωτερικό της Ελλάδας και ότι οι Έλληνες πολίτες είναι ισότιμοι, προσθέτοντας όμως ότι έχουμε ακόμα πολλή δουλειά να κάνουμε για την ισοτιμία αυτή. Δεν εξήγησε τι αφορά αυτή η «δουλειά». Ο χρόνος θα δείξει αν όλες αυτές οι εκφράσεις σημαίνουν κάτι και τι ακριβώς σημαίνουν. Φανταζόμαστε να μη χρησιμοποιηθεί η φόρμουλα της λύσης ενδεχομένων προβλημάτων ισοτιμίας για να ικανοποιηθούν απαιτήσεις της Άγκυρας.

Επήρεια νησιών στην οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών

Η Ελλάδα, υπενθυμίζουμε, έχει κάνει μια τεράστια υποχώρηση στο θέμα της οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών. Ενώ είχαμε στείλει το 2020 όλο τον στόλο σε επικίνδυνη αντιπαράθεση με την Τουρκία στην ανατολική Μεσόγειο, ακριβώς για να υπερασπιστούμε (όπως λέγαμε) τα δυνητικά δικαιώματά μας σε αυτές τις θάλασσες, τα οποία ερμηνεύαμε με την πιο διασταλτική δυνατή έννοια, με αποτέλεσμα να βρεθούμε τρεις φορές στα πρόθυρα καταστροφικής πολεμικής σύγκρουσης, την ίδια ώρα ο Νίκος Δένδιας, υπουργός Εξωτερικών τότε, υπέγραψε συμφωνία για οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο, αποδεχόμενος μερική οριοθέτηση, αλλά και αναγνωρίζοντας μερική επήρεια ενός πολύ μεγάλου νησιού, όπως η Κρήτη. Υπογράψαμε συμφωνία και με την Ιταλία που περιείχε επίσης σημαντικές και άνευ λόγου παραχωρήσεις.

Με τον τρόπο αυτό δημιουργήσαμε νομικό προηγούμενο, παραιτούμενοι εμμέσως πλην σαφώς και προκαταβολικά οποιασδήποτε επήρειας του συγκροτήματος του Καστελλόριζου στην οριοθέτηση, του βασικού λόγου δηλαδή για τον οποίο υποτίθεται ότι παρ’ ολίγον να πάμε σε πόλεμο.

Αυτή είναι μια πρώτη αποτύπωση των όσων έχουν γίνει γνωστά προτού αρχίσει η «διαπραγμάτευση» και υποθέτοντας ότι δεν έχει γίνει ήδη μεταξύ Ελλάδας-ΗΠΑ-Τουρκίας. Για κάποιο σοβαρό λόγο υποθέτουμε ότι ήρθε στην Αθήνα, μεταξύ άλλων, προ των εκλογών, ο ίδιος ο αρχηγός της CIA Ουίλιαμ Μπερνς, που μοιάζει ενίοτε να παίζει ρόλο ακόμα πιο σημαντικό από τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν και τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας Τζέικ Σάλιβαν.

Διερωτώμεθα αν το «ορντέβρ» του γεύματος που ετοιμάζονται να μας σερβίρουν περιέχει ήδη τόσο επικίνδυνες και δύσκολα υπερασπίσιμες ελληνικές υποχωρήσεις, τι άραγε περιέχει το κυρίως πιάτο.

Δώσαμε, ελπίζουμε, μια ιδέα του πώς αρχίζει αυτή η ιστορία. Σε επόμενη ευκαιρία θα εξηγήσουμε όμως γιατί, εμείς τουλάχιστο, εκτιμάμε ότι η ίδια η δομή της διαπραγμάτευσης που σχεδίασε η Ουάσιγκτον και αποδέχτηκε η Αθήνα, σε συνδυασμό με τις «θέσεις εκκίνησης» των δύο πλευρών δεν μπορεί να καταλήξει σε καλό και αποδεκτό αποτέλεσμα και εμπεριέχει πολύ σοβαρούς κινδύνους.

Όπως απέδειξε το ιστορικό προηγούμενο των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου για την Κύπρο (και των συμφωνιών που οδήγησαν στη διακοπή του Ψυχρού Πολέμου και τη διάλυση της ΕΣΣΔ, δες τι γίνεται σήμερα στην Ουκρανία), κακές συμφωνίες ειρήνης εμπεριέχουν τον σπόρο νέων και χειρότερων κρίσεων και πολέμων, ιδίως στο πιο ασταθές γεωπολιτικό, οικονομικό και οικολογικό περιβάλλον που γνωρίσαμε ποτέ.

Πηγή: kosmodromio.gr

Κλιματική κρίση ή κλιματική νεύρωση;

3

 

Αθανάσιος Μπούνταλης, Χημικός-Ερευνητής

Νεύρωση: Ψυχική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από σημαντικό άγχος… επίμονους και παράλογους φόβους, εμμονικές σκέψεις, ψυχαναγκαστικές πράξεις…

American Psychological Association, Dictionary of Psychology. Λήμμα «neurosis», Μ.τ.Σ.)

Πριν πέντε χρόνια η Greta Thunberg «τιτίβιζε» απόψεις κλιματολόγου, κατά τις οποίες αν δεν είχαμε ήδη σταματήσει την χρήση υδρογονανθράκων (τον περασμένο μήνα), η κλιματική αλλαγή θα εξαφάνιζε την ανθρωπότητα. Μετά, το τιτίβισμα κατέβηκε, μάλλον διότι το σχετικό άρθρο παραποιούσε τις απόψεις του εν λόγω επιστήμονα, πράγμα αναμενόμενο να διαλάθει της προσοχής ενός 15χρονου παιδιού που δεν είχε καν τελειώσει το σχολείο.

Το ύφος όμως παρέπεμπε σε παλαιότερες προφητείες αποκάλυψης. Το 1968 ο Paul Ρ. Ehrlich («The Population Bomb») έγινε γνωστός για μια μαλθουσιανή πρόβλεψη λιμού με εκατοντάδες εκατομμύρια θανάτων από πείνα μέσα στην δεκαετία του 1970. Η προθεσμία ήλθε και παρήλθε και ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει εν τω μεταξύ… υπερδιπλασιασθεί.

Σήμερα, ένας καύσωνας, μια νεροποντή, ή μια δασική πυρκαγιά, δεν συγκαταλέγονται πλέον στις διακυμάνσεις ενός ανοιχτού θερμοδυναμικού συστήματος, αλλά θεωρούνται σκηνές κλιματικής αποκάλυψης, με προφήτες να φωνάζουν «μετανοείτε αμαρτωλοί, ο καιρός γαρ εγγύς».

Είναι γεγονός ότι τις τελευταίες δεκαετίες, το ανθρωπογενές διοξείδιο το άνθρακα και οι ατμοσφαιρικές θερμοκρασίες έχουν ανέβει. Βιώνουμε όμως πρωτοφανή φαινόμενα, ή μήπως η ευαισθησία μας έχει αυξηθεί κατακόρυφα, λόγω έκθεσής μας σε καταστροφολογικές προβλέψεις από ΜΜΕ και κοινωνικά δίκτυα;

Η μητέρα μου μου διηγείται πώς σε βραδιές καύσωνα της δεκαετίας του 1950, οι Μεσολογγίτες εγκατέλειπαν τα σπίτια τους για να κοιμηθούν στην ύπαιθρο, στον δρόμο προς το νησάκι της Τουρλίδας. Και το θεωρούσαν κομμάτι της ζωής, παρότι η συσχέτιση CO2 και ατμοσφαιρικής θερμοκρασίας ήταν γνωστή από τον 19ο αιώνα. Ήταν λοιπόν τότε οι άνθρωποι αμόρφωτοι, ή μήπως τα ΜΜΕ αντιμετώπιζαν διαφορετικά τους καύσωνες πριν 50, 100 ή 150 χρόνια;

Αν και το ερώτημα μπορεί να επεκταθεί στις πλημμύρες, στις πυρκαγιές, ή στους ανεμοστρόβιλους, θα περιορισθώ στους καύσωνες. Αφενός για συντομία, αφετέρου διότι για την Εκκλησία της Αγίας Γκρέτα, η κόλαση είναι καυτή.

Καύσωνες και ρεπορτάζ

Ποιες λοιπόν οι πηγές για να απαντήσουμε στο ερώτημα;

Αφενός, το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών παρέχει πλούτο πρωτογενών μετεωρολογικών δεδομένων για τον ελληνικό χώρο. Αφετέρου, η Βιβλιοθήκη της Βουλής και η Εθνική Βιβλιοθήκη παρέχουν εξαιρετικές συλλογές ψηφιοποιημένων εφημερίδων.

Σε άρθρο της 21/5/2020, το διαδικτυακό περιοδικό «Κοsμος» του Αστεροσκοπείου δημοσίευσε κατάλογο με τους θερμότερους «πρόωρους καύσωνες του Μαΐου». Ένας από τους παλαιότερους τέτοιους καύσωνες είναι εκείνος της 28/5/1869. Και είναι αρκετά ενδιαφέρον το ότι οι εφημερίδες Αιών (φ. 2451 29/5/1869) και Αλήθεια (φ. 896 30/5/1869) δεν τον αναφέρουν καθόλου.

Σε νέο άρθρο της 24/6/2021, το «Κοsμος» αναφέρθηκε και στους «καύσωνες του Ιουνίου», εκ των οποίων εκείνος της 21/6/1916, με θερμοκρασίες 43°C σε πολλές πόλεις. Η «Ακρόπολις» της 23/6/1916, δεν τον αναφέρει καθόλου, ενώ οι «Αθήναι». (φ. 5912, 22/6/1916) αφιερώνουν ένα μικρό μονόστηλο στην 2η σελίδα. Εκεί, ο αρθρογράφος καταγγέλλει ότι η θερμοκρασία «η ρευστοποιούσα τα πάντα» παρέλυσε και τον εργασιακό ζήλο των Παρέδρων του Δήμου Αθηναίων, οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει τα καθήκοντά τους. Το παράπονο δηλαδή ήταν ότι: για μια έντονη ζέστη πήρατε άδεια από την σημαία;

«Αθήναι», 22/6/1916, σελ. 2

Με άλλο ένα άλμα λίγων δεκαετιών, πηγαίνουμε στον καύσωνα του Ιουλίου του 1952.  Στο «Εμπρός» της 19/7 με παρουσιάζεται με ευθυμογράφημα στην 2η σελίδα και στο «Εμπρός» της 20/7/1952 με γελοιογραφία στην 3η σελίδα. Η «Ελευθερία» τίποτα δεν αναφέρει σχετικά στα φύλλα των ημερών αυτών. Αν ο καύσωνας αυτός δεν είχε δώσει ευκαιρία στο Στέλιο Καζαντζίδη να κάνει το ντεμπούτο του με το «Για μπάνιο πάω» του Απόστολου Καλδάρα, μπορεί να μην τον μνημονεύαμε καθόλου.

«Εμπρός», 20/7/1952, σελ. 3

Λίγα χρόνια μετά, στην «Ελευθερία» της 5/7/1957 ο πηχυαίος τίτλος αφορά στην αποσταλινοποίηση στην ΕΣΣΔ, ενώ το κύμα καύσωνα των ημερών καταλάμβανε το κάτω-δεξιό μέρος του πρωτοσέλιδου, χαμηλότερα και από έρευνα για τα σανατόρια του ΙΚΑ. Ομοίως χαμηλή θέση στο πρωτοσέλιδο της 10/7/1959 παίρνει η είδηση για καύσωνα που «λυώνει την άσφαλτο και διαστέλλει σιδηροτροχιάς» στην Ευρώπη, ή ο καύσωνας των 45,4°C στην Λάρισα στο πρωτοσέλιδο της 28/7/1965.

Την ίδια περίοδο, άλλοι καύσωνες περνάνε τελείως στα «ψιλά». Άρθρο για καύσωνα 46°C στην Σικελία μοιράζεται μεταξύ 1ης και 6ης σελίδας του φύλλου της 24/7/1956. Ο καύσωνας των 43°C στα Τρίκαλα περνάει στην 6η σελίδα της «Ελευθερίας» 13/8/1957, ενώ ο παρατεταμένος καύσωνας της 20-26/8/1958 περνάει στην 8η σελίδα του «Εμπρός» της 23/8/1958.

Αριστερά: «Ελευθερία», 13/8/1957, σελ. 6. Δεξιά: «Εμπρός», 23/8/1958, σελ. 8

Ο πρώτος καύσωνας που βρήκα να γίνεται πρωτοσέλιδος, τουλάχιστον στην «Μακεδονία» της 12/7/1977, ήταν εκείνος της 10/7/1977. Μάλλον όμως λόγω της θερμοκρασίας των 48°C που είχε καταγραφεί, πιθανώς εσφαλμένα. Ο «Ριζοσπάστης» της ίδιας ημέρας ασχολήθηκε περισσότερο με τις πυρκαγιές εκείνων των ημερών, ενώ ο «Ταχυδρόμος» της Αιγύπτου της 12/7 του αφιέρωσε λίγες γραμμές στην τελευταία σελίδα.

Ο πρώτος καύσωνας που έγινε γενικευμένο πρωτοσέλιδο ήταν εκείνος του 1987, αλλά κυρίως για τον αριθμό των θυμάτων που ξεπέρασαν τα 1300, με εκτιμήσεις για 3-4 χιλιάδες. Πράγματι, τότε ανησυχούσαμε περισσότερο για την τρύπα του όζοντος, τον μόλυβδο στην βενζίνη και την όξινη βροχή· το «global warming» ήταν ελάχιστα γνωστό και η «κλιματική αλλαγή» θα έμπαινε στο λεξιλόγιο από την επόμενη χρονιά, με την ίδρυση του IPCC το 1988.

Οι καύσωνες δηλαδή δεν αντιμετωπίζονταν με υστερία αλλά ως στιγμιαία γεγονότα. Με δυσφορία ή στωικότητα, αναλόγως των αμέσων συνεπειών τους. Αυτές θα μειώνονταν δραστικά με την εγκατάσταση κλιματιστικών και όχι με την απαγόρευση εκμετάλλευσης ενεργειακών πόρων.

Η καλλιέργεια της κλιματικής νεύρωσης

Η δημιουργία κλιματικής νεύρωσης καλλιεργείτο από καιρό. Το 1970, λίγο μετά τον Ehrlich,  ο Νομπελίστας βιοχημικός George Wald προειδοποιούσε ότι «ο πολιτισμός θα τελειώσει μέσα σε 15-30 χρόνια αν δεν ληφθεί άμεση δράση».

Χαρακτηριστικό και το ρεπορτάζ του Αυστραλιανού καναλιού ABC το 1973, στο οποίο «Υπολογιστής προβλέπει το τέλος του κόσμου» βάσει ενός μοντέλου του ΜΙΤ. Με δυσοίωνη μουσική υπόκρουση, βλέπουμε τον μεγαλύτερο υπολογιστή της Αυστραλίας να τυπώνει διαγράμματα, βάσει των οποίων σήμερα δεν θα έπρεπε να ζούμε.

Σε συνέντευξη που ακολουθεί, μέλη της «Λέσχης της Ρώμης» (Club of Rome), διακηρύττουν την διάβρωση της εθνικής κυριαρχίας προς εξυπηρέτηση παγκοσμίων περιβαλλοντικών προκλήσεων, βάσει των ιδεών της μελέτης «The limits to growth» (1972), ενός άλλου μαλθουσιανού κειμένου που αντηχούσε τον Ehrlich.

Η Λέσχη της Ρώμης και ο υπερπληθυσμός έδωσαν την θέση τους σε άλλους οργανισμούς και προκλήσεις. Και όσοι τις χειρίσθηκαν εφάρμοσαν μια έξυπνη βραχυπρόθεσμη τακτική, αλλά με μακροπρόθεσμο κόστος: προβλέψεις υπερβολικά καταστροφολογικές που δεν επαληθεύθηκαν.

Ξεχωρίζει η πρόβλεψη της δεκαετίας του 1970, για την παγκόσμια ψύξη (global cooling) που θα βύθιζε την γη σε μια νέα περίοδο παγετώνων! Ελάχιστα χρόνια χρειάστηκαν για να ανακρούσουμε πρύμναν και να αρχίσουμε να συζητάμε την παγκόσμια υπερθέρμανση (global warming).

Το 2009 ο Al Gore θα προειδοποιούσε για 75% πιθανότητα ο αρκτικός πάγος να λιώνει τελείως το καλοκαίρι μέχρι το 2014. Αν και οι αρκτικοί πάγοι δείχνουν σαφείς τάσεις υποχώρησης σύμφωνα με δορυφορικά δεδομένα της NASA, οκτώ χρόνια μετά την προθεσμία δεν έχουν εξαφανισθεί.

Αν και υπάρχουν ακόμη αυτοί που πανικοβάλλονται τόσο ώστε να πετούν σούπα σε πίνακες ζωγραφικής, προθεσμίες αποκάλυψης ήλθαν και παρήλθαν και το δράμα κούρασε. Και σαν τον Πέτρο με τον λύκο, οι προφήτες έχασαν την αξιοπιστία τους. Πολλοί πλέον τους αμφισβητούν ανοιχτά: κίτρινα γιλέκα στην Γαλλία, αντιδράσεις για αιολικά πάρκα παγκοσμίως, μέχρι και αυτοκόλλητα «F..k you Greta» για αυτοκίνητα. Αλλά και οι «πράσινες» ενέργειες που προωθούνται έχουν θεμελιώδη τεχνικά προβλήματα που τις καθιστούν αναξιόπιστες, ενώ η άμεση απανθρακοποίηση μπορεί να αποτελέσει ανθρωποθυσία με απειροελάχιστο όφελος.

Ούτε αυτά προσδίδουν στο πράσινο κίνημα εικόνα αναξιοπιστίας, αλλά μάλλον καπρίτσιου και ανορθολογικότητας.

Στο θέμα του κλίματος έχει καλλιεργηθεί μια νεύρωση από το «επιθετικό μάρκετινγκ» των επαγγελματιών του πράσινου κινήματος. Όμως το ζήτημα είναι υπερβολικά περίπλοκο και σημαντικό για μια τέτοια αντιμετώπιση, απαιτεί δε πρακτικές λύσεις και όχι τελετουργικά αυτομαστιγώματα. Καλό είναι λοιπόν να μειώσουμε τις υπερβολές που γεννούν πανικό, κόπωση, μιθριδατισμό και στο τέλος αδιαφορία.

Άλλωστε, σε μια στιγμή πραγματικής κρίσης, ούτε ο πανικόβλητος ούτε ο αδιάφορος θα μπορέσουν να δράσουν όπως θα χρειαστεί.

Η ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΑΡΧΩΝ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

9
του Παντελή Σαββίδη
Όσοι παρακολουθούν αυτήν την σελίδα γνωρίζουν πως θεωρώ κύρια αιτία της καθυστέρησης της χώρας τον συγκεντρωτισμό του κράτους. Ενός κράτους που δεν είναι ελληνικό αλλά αθηναϊκό και εκμεταλλεύεται, εν είδει αποικίας, την επικράτειά του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αν υπάρξει μια αλλαγή πολιτικής θα μεταφέρουμε τις ασθένειες του συγκεντρωτικού κράτους σε συγκεντρωτικές μονάδες υπο την ηγεσία των δημάρχων της περιφέρειας.
Όταν στο παρελθόν επιχειρήθηκε να δοθούν περισσότερες, απο τις σημερινές, αρμοδιότητες στους δημάρχους έγινε πάρτυ. ‘Ολες τις παθογένειες του κράτους τις βλέπαμε σε μικρογραφία στην περιφέρεια.
Η πρότασή μου για αποσυγκέντρωση προϋποθέτει και αποφάσεις μιας άλλης λειτουργικής δομής της χώρας με βαρύτατες επιπτώσεις στους καταχραστές χρημάτων και εξουσίας.
Απο τις λίγες αρμοδιότητες που έμειναν στους δήμους είναι η ενοικίαση των δημόσιων χώρων, όπως οι παραλίες. Και η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί δεν είναι, απλώς, απαράδεκτη. Είναι τραγική.
Το ίδιο συμβαίνει και με τις πολεοδομικές υπηρεσίες οι οποίες, επίσης, περιήλθαν στους δήμους. Και εκεί οι δήμαρχοι κάνουν ό,τι θέλουν.
Η κεντρική πολιτεία πρέπει να παρέμβει όχι για να γίνει ακόμη περισσότερο συγκεντρωτική. Αλλά για να επιβληθεί η τάξη.
Προσωπική μου άποψη είναι ότι στον δήμαρχο που συλλαμβάνεται με την γίδα στην πλάτη πρέπει να κατάσχεται η περιουσία του, να εκδιώκεται απο το αξιώμά του και να στερείται, εφ όρου ζωής, των πολιτικών δικαιωμάτων του. Όπως, φυσικά και στα άλλα πολιτικά πρόσωπα.
Δεν μπορούν να παίζουν με την αγωνία των πολιτών. Απο τον τουρισμό η ελληνική κοινωνία περιμένει να ζήσει. Δεν μπορεί ο τουρισμός να λάβει μαφιόζικα χαρακτηριστικά, να πλουτίσουν λίγοι σε ένα δύο χρόνια και να εκτεθεί η χώρα διεθνώς με θλιβερές συνέπειες για το μέλλον του τουρισμού της. Μέτρα άμεσα κ. Μητσοτάκη. Διαφορετικά, η κατάχρηση των δημάρχων θα ακυρωθεί στην πράξη. Κάντε το εσείς για να μην το κάνει η κοινωνία. Είναι έτοιμη. Η αγανάκτηή της έχει ξεχειλίσει.
Φωτογραφία: αντίδραση πολιτών στην Πάρο

Ρούντι Ρινάλντι: το «υπαρξιακό πρόβλημα» της χώρας μάς καλεί

0

Ποια αίσθηση έχουν οι πολίτες της Ελλάδας για την ίδια τους την χώρα, για την πορεία της, για το μέλλον της; Τι ιδέες έχουν για μια καλύτερη ζωή σε έναν τόπο που κατά κοινή ομολογία είναι όμορφος, και φορτωμένος με ιστορία και πολιτισμό; Η πορεία της Ελλάδας προς τον εξευρωπαϊσμό, οι σχέσεις με τον δυτικό κόσμο και οι τάσεις μιμητισμού ή σκέτης ακολουθίας ντιρεκτίβων και παραγγελιών γεωπολιτικού και συμμαχικού ενδιαφέροντος (στρατιωτικές βάσεις, συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, μονομερή εξοπλιστικά) δεν απέτρεψε ούτε χούντες, ούτε εθνικούς ακρωτηριασμούς –όπως έγινε και συνεχίζεται στην Κύπρο– ούτε και ελάφρυνε προβλήματα που δημιουργεί η επεκτατική Τουρκία με τις βλέψεις της σε Θράκη, Αιγαίο, νησιά, «θαλάσσια οικόπεδα» και υδρογονάνθρακες.

Η πορεία προς την ευρωποποίηση, από τις δεκαετίες του 1960 και ’70 μέχρι σήμερα, δημιούργησε μια άλλη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα στη χώρα, και αυτό είναι εμφανές σε όλα τα επίπεδα. Ένα ευρύτατο σχέδιο εκσυγχρονισμένου μεταπρατισμού που ενστερνίστηκαν και προώθησαν οι ελίτ –μερικά μεγάλα τζάκια– μαζί με το πολιτικό σύστημα, άλλαξε σε πολύ σημαντικό βαθμό τον παραγωγικό ιστό της χώρας, προώθησε την «τριτοποίηση» της οικονομίας (υπηρεσίες και βασικά τουρισμός), έσπρωξε στην αποβιομηχάνιση (έκλεισαν πάρα πολλές βιομηχανικές και βιοτεχνικές επιχειρήσεις), συρρίκνωσε απελπιστικά τον πρωτογενή τομέα (αγροτική οικονομία) και περιθωριοποίησε την ελληνική ύπαιθρο, ερημώνοντας χωριά και κωμοπόλεις.

Από την «Αλλαγή» του 1981 στην Ολυμπιάδα του 2004

Οι αλλαγές αυτές οδήγησαν σε μια κοινωνική αναδιάρθρωση: ξεπετάχθηκαν ευρύτατα μεσαία στρώματα που συνδέθηκαν με αυτού του τύπου την ανάπτυξη, όπως μάνατζερς, CEO, αντιπρόσωποι και πλασιέ μεγάλων επιχειρήσεων, ενώ παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα καταστράφηκαν. Η ιδεολογία της «αρπαχτής», του γρήγορου και εύκολου κέρδους, και η ευμάρεια που στηρίχθηκε στον δανεισμό (πολιτική που εξογκώθηκε την εποχή του ανδρεοπαπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ), δημιούργησαν όρους υποχώρησης του ριζοσπαστισμού που είχε εκφραστεί τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Λίγο μετά, με την «Αλλαγή» του 1981 κι έπειτα, μπήκαν οι βάσεις μιας διάλυσής του μέσα από ειδικούς μηχανισμούς (συνδικαλιστικούς, συνεταιριστικούς, ΜΟΠ και άλλους), οι οποίοι αποχαύνωσαν ή και εκπόρνευσαν στρώματα υπάλληλων, κοινωνικών ομάδων και τάξεων.

Στο δίχρονο 1989-90, όταν γίνονταν μεγάλες αλλαγές σε όλο τον κόσμο (πτώση του τείχους, παράδοση όλου του ανατολικού συνασπισμού, εξαΰλωση του «υπαρκτού σοσιαλισμού»), στη χώρα μας είχε ξεσπάσει ανοικτή πολιτική κρίση. Ακριβώς σε τέτοιες στιγμές γίνονται και μεγάλα άλματα: η συγκυβέρνηση Δεξιάς-Αριστεράς (ολόκληρης τότε, ΚΚΕ και ΣΥΝ) άνοιξε στο δρόμο στα ιδιωτικά ΜΜΕ και έθεσε τις βάσεις για την «καταγραφή της οικονομίας» (δηλαδή την «εξυγίανσή» της με όρους νεοφιλελευθερισμού).

Ο Σημιτικός εκσυγχρονισμός έκανε πολύ δουλειά για τον «εξευρωπαϊσμό» της χώρας: διέλυσε μια σειρά από υποδομές που υπήρχαν, προώθησε τον νεοφιλελευθερισμό στην οικονομία, δημιούργησε μια «στρατιά» στελεχών που μέχρι σήμερα επανδρώνουν κόμματα και κράτος, έστησε την κομπίνα του Χρηματιστηρίου, έβαλε τη χώρα στο ευρώ χωρίς να υπάρχουν όροι και προϋποθέσεις, γκρίζαρε το Αιγαίο με τα Ίμια και τις συμφωνίες Βαρκελώνης και Ελσίνκι, προώθησε την εξόρμηση επιχειρήσεων και τραπεζών στο Βαλκανικό Ελντοράντο στηριζόμενος σε πήλινα πόδια.

Στη συνέχεια ήρθε το ρεγάλο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 που μας έκαναν οι μεγάλοι όμιλοι (οι οποίοι κέρδισαν δισεκατομμύρια βέβαια), αλλά υποθήκευσε κι άλλο την Ελλάδα. Την Ολυμπιάδα την οικοδόμησε ο Σημίτης, και την πραγματοποίησε ο Κ. Καραμανλής, που είχε κερδίσει τότε τις εκλογές…

Η ιδεολογία της «αρπαχτής», του γρήγορου και εύκολου κέρδους, και η ευμάρεια που στηρίχθηκε στον δανεισμό, δημιούργησαν όρους υποχώρησης του ριζοσπαστισμού που είχε εκφραστεί τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης

Τι ακολούθησε: η σύγχρονη (και πολύμορφη) χρεοκοπία

Η γύμνια του οικονομικού μοντέλου φάνηκε σε λίγο καιρό, με την κρίση του 2008-2010. Η Ελλάδα γνώρισε άλλη μια μεγάλη χρεοκοπία στη σύγχρονη ιστορία της. Αλυσοδέθηκε από «δανειστές» με μνημόνια, και υποθηκεύτηκε όλος ο δημόσιος πλούτος για 99 χρόνια. Ένα νέο καθεστώς, σχεδόν αποικιακό, στήθηκε με συμμετοχή ολόκληρου του Πολιτικού Συστήματος και με πολλές παραλλαγές κυβερνήσεων. Γνωστές ιστορίες. Τώρα το Πολιτικό Σύστημα ψεύδεται όταν διατείνεται ότι αυτή η «μπόρα» πέρασε, όταν καμώνεται ότι η χώρα βγήκε από τα Μνημόνια, ότι η οικονομία πάει καλά, ότι όλα προχωρούν στη σωστή κατεύθυνση και στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Διότι:

  • Όταν χρεοκοπήσαμε, το δημόσιο χρέος της κεντρικής κυβέρνησης ήταν 336,8 δισεκατομμύρια ευρώ, και αντιστοιχούσε στο 145,5% του ΑΕΠ. (Στο μεταξύ, το ΑΕΠ της χώρας έπεσε κατά 25% τα πρώτα χρόνια μετά τη χρεοκοπία – αυτό ήταν το αποτέλεσμα των μνημονιακών πολιτικών…). Τώρα που τάχα βγήκαμε από τα Μνημόνια, το δημόσιο χρέος είναι 403,4 δισεκατομμύρια ευρώ! Δηλαδή 180% του ΑΕΠ! (Και το ιδιωτικό χρέος που είναι προβληματική έως αδύνατη η εξυπηρέτησή του είναι 243,3 δισεκατομμύρια, δηλαδή 110% του ΑΕΠ. Εάν σε αυτό αθροιστεί και το σύνολο των ενήμερων τραπεζικών δανείων, οδηγούμαστε σε ένα συνολικό ποσό ιδιωτικού χρέους της τάξης των 350 δισεκατομμυρίων ευρώ – που αντιστοιχεί στο 159% του ΑΕΠ…).
  • Προσθέστε δυόμιση χρόνια πανδημία, φωτιές και καταστροφές κάθε καλοκαίρι, διάλυση όλων των υποδομών, και την σε πλήρη εξέλιξη ιδιωτικοποίηση όλων των δομών υγείας-παιδείας-υπηρεσιών. Η σύγχρονη χρεοκοπία της χώρας δεν έχει αποτιμηθεί πολιτικά-ιδεολογικά, και ούτε έχουν αποδοθεί ευθύνες γι’ αυτήν (που είναι κραυγαλέες) σε κυβερνήσεις, κόμματα, πολιτικούς αρχηγούς, θεσμούς δικαιοσύνης και κράτους. Επειδή όλοι δούλεψαν πυρετωδώς για τη συγκάλυψη των ευθυνών, και μάλιστα θέσπισαν για τον εαυτό τους το «ακαταδίωκτο»!
  • Παραπέρα: Το δημογραφικό πρόβλημα, που εντείνεται στη χώρα μας, έχει τις ρίζες του στο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο που προβλήθηκε, αποδομώντας αξίες και πολιτικές που θα μπορούσαν να στηρίξουν μια νέα οικογένεια, και αποθαρρύνοντας τους νέους να προχωρήσουν τη ζωή τους ανεξάρτητα από τους γονείς. Σήμερα υπάρχουν νέοι που ζουν μέχρι τα 35 μαζί με τις οικογένειές τους, επειδή οικονομικά δεν αντέχουν να αποκτήσουν ένα δικό τους σπίτι ή να ζήσουν ανεξάρτητα.
  • Για δύο και πάνω δεκαετίες η ανεργία των νέων είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, ενώ γενικά η εργασία «απελευθερώνεται», υποβαθμίζεται, μερικοποείται, οι μισθοί περιστέλλονται, τα ωράρια και τα δικαιώματα έχουν πάει περίπατο. Μόλις το 2007 γινόταν λόγος για «γενιά του 700 ευρώ» ώστε να δειχθεί πόσο είχε υποβαθμιστεί η εργασία. Τώρα ένας μισθός των 700 ευρώ μοιάζει με «παράδεισο», κι όχι μόνο για νέους… Μέσα στη χρεοκοπία και την κρίση πολλά νοικοκυριά τα βγάλανε πέρα με τη σύνταξη του παππού ή της γιαγιάς, και αν δεν υπήρχε η οικογενειακή και κοινωνική αλληλεγγύη η κατάσταση θα ήταν ακόμα χειρότερη.

Δεν έχουν αποδοθεί ευθύνες σε κυβερνήσεις, κόμματα, πολιτικούς αρχηγούς, θεσμούς δικαιοσύνης και κράτους για τη σύγχρονη χρεοκοπία της χώρας. Όλοι δούλεψαν πυρετωδώς για τη συγκάλυψη των ευθυνών, και μάλιστα θέσπισαν για τον εαυτό τους το «ακαταδίωκτο»!

Οι σχεδιασμοί των άλλων στις νέες συνθήκες, με την Ελλάδα σε σταυροδρόμι

Στο προηγούμενο μέρος ξεκινήσαμε θέτοντας το ερώτημα ποια αίσθηση έχουν οι πολίτες της χώρας για την πορεία της. Τώρα ας θέσουμε ένα άλλο ερώτημα, που αφορά το τι αίσθηση, τι σχεδιασμούς έχουν για την Ελλάδα οι κάτωθι:

– η ευρωκρατία και οι Βρυξέλλες,
– οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ,
– οι ελληνικές ελίτ και το ελληνικό Πολιτικό Σύστημα,
– η Τουρκία και ο επεκτατισμός της.

Ας απλοποιήσουμε την απάντηση όσο αφορά τις ελληνικές ελίτ και το Πολιτικό Σύστημα. Οι πρώτες νοιάζονται αποκλειστικά για το κέρδος και την ιδιοτέλειά τους: δεν έχουν κανένα εθνικό σχέδιο για την οικονομία και την πορεία της χώρας. Το Πολιτικό Σύστημα (κυβέρνηση, αντιπολίτευση και λοιποί θεσμοί) ενδιαφέρεται για τη διαχείριση, για την προώθηση των όποιων «παραγγελιών» του δοθούν από όλους (εγχώριες και διεθνείς ελίτ κ.λπ.), και φυσικά νοιάζεται να κρατά την κοινωνία σε κατάσταση «προσαρμογής», να μην υπάρχουν εντάσεις και εξεγέρσεις, να μην δυναμώσει ο «αντισυστημισμός». Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που έχουν δυναμώσει όλοι οι χειριστικοί μηχανισμοί, έχουν αναβαθμιστεί οι μέθοδοι και τρόποι χειραγώγησης του πληθυσμού, χρησιμοποιούνται νέα μέσα, που δύο-τρεις δεκαετίες πριν δεν υπήρχαν.

Η πανδημία έδωσε μεγάλη ώθηση στους τρόπους αυτούς. Κι αν αναλογιστούμε πώς συμπεριφέρθηκαν όλοι –ξανά όλοι– σε τραγωδίες-εγκλήματα (π.χ. Τέμπη, πυρκαγιές, Πύλος κ.λπ.) καταλαβαίνουμε ότι το «καταλάγιασμα» της οργής είναι πρωταρχικό μέλημα. Πρώτα πάνε όλοι οι αρχηγοί στον τόπο της τραγωδίας, ενώ οι «αρμόδιοι» υπουργοί εξαφανίζονται για μέρες, κηρύσσεται και τριήμερο πένθος, και τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν να «βομβαρδίσουν» τους πολίτες με εικόνες, ειδικούς σχετικούς και άσχετους, μέχρι να συνηθίσουμε ότι «έτσι θα ζήσουμε»: με τρένα που τρακάρουν, γέφυρες που πέφτουν, σε διαρκή καύσωνα, παρακολουθώντας να καταστρέφονται δάση και περιουσίες, επιχειρήσεις, εργοστάσια, μαντριά, βιοτεχνίες, ξενοδοχεία. Ολίγη από επιδόματα και e-pass, κάτι από αυξήσεις (πολύ κάτω από τον τιμάριθμο που καλπάζει): αυτές είναι οι «λύσεις», μαζί με υποσχέσεις ότι του χρόνου θα είμαστε πιο προετοιμασμένοι.

Οι παράγοντες που προκαλούν το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας

1. Όσον αφορά το Πολιτικό Σύστημα, το είδαμε σε όλη την προεκλογική περίοδο: κουβέντα για τα κρίσιμα ζητήματα του τόπου, κουβέντα για την εξωτερική πολιτική και τις απειλές, κουβέντα για το οικονομικό μοντέλο. Η μεγάλη πλειοψηφία του Πολιτικού Συστήματος αποδέχεται πλήρως πως την Ελλάδα την κυβερνούν: α) η ευρωκρατία και ο εκπρόσωπός της κ. Στουρνάρας, και β) η Πρεσβεία με τον ελληνοαμερικάνο πρέσβη κ. Τσούνη. Τα άλλα είναι κάπως λεπτομέρειες.

2. Η ευρωκρατία, και κυρίως τα γερμανικά συμφέροντα, ενδιαφέρεται για την «πράσινη μετάβαση», έστω και δίχως καθόλου φυσικό πράσινο: ανεμογεννήτριες, ηλεκτρική αυτοκίνηση, φωτοβολταϊκά, εγκαταστάσεις αποθήκευσης ενέργειας, τουρισμός, υπηρεσίες, ιδιωτικοποίηση υγείας και παιδείας, προστασία των ευρωπαϊκών funds, έλεγχος αεροδρομίων και λιμανιών, χημική βιομηχανία και φάρμακο.

3. Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για ενέργεια (η Ελλάδα ενεργειακός κόμβος και κόμβος του ΝΑΤΟ) και βάσεις. Φυσικό αέριο, αγωγοί, χώροι αποθήκευσης υγροποιημένου αερίου, λιμάνια και βάσεις (Αλεξανδρούπολη και Σούδα), αλλά και ναυπηγεία (Σύρου, Ελευσίνας κ.λπ.), πώληση εξοπλιστικού υλικού. Ενδιαφέρονται και για τη μεγαλύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στους ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς, συνακόλουθα και για τη στήριξη του πολέμου ενάντια στη Ρωσία, με αποστολή οπλισμού και ό,τι άλλου ζητηθεί στην Ουκρανία.

4. Η Τουρκία ενδιαφέρεται να προωθήσει το σχέδιο της «Γαλάζιας Πατρίδας», να εκμεταλλευθεί το στάτους μεγάλης περιφερειακής δύναμης που έχει κατακτήσει, να κατοχυρώσει έτσι όλα τα τετελεσμένα που έχει δημιουργήσει σε Λιβύη, Κύπρο, Συρία, Ιράκ, και να αρπάξει ό,τι μπορέσει στο Αιγαίο, στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, στη Θράκη. Τα θέλει όλα – ακόμα και να δορυφοροποιήσει πλήρως την Ελλάδα.

Ας ανακεφαλαιώσουμε τώρα σχετικά με την εικόνα και τους παράγοντες: Όλοι –ελληνικές ελίτ, δυτικοί διεθνείς παράγοντες αλλά και επεκτατική Τουρκία– ουδόλως ενδιαφέρονται για την εθνική κυριαρχία της χώρας μας. Άλλωστε ο πολιτικός κόσμος δεν την εφαρμόζει όταν πρέπει με βέτο ή ενέργειες αποτροπής, και δηλώνει έτοιμος για υποχωρήσεις*. Και φυσικά δεν τους ενοχλεί, κάθε άλλο, μια «ζωνοποίηση» περιοχών της χώρας με βάση τα ιδιαίτερα συμφέροντα και βλέψεις που έχουν. Έτσι σπρώχνουν προς μια Ελλάδα συρρικνωμένη οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά, μια Ελλάδα με μειωμένη κυριαρχία σε έδαφος, θάλασσα και αέρα, μια Ελλάδα πλήρως αποκομμένη από την Κύπρο. Η ματιά τους «βλέπει» μόνο τη δική τους κυριαρχία στη Ν.Α. Μεσόγειο, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ικανοποίηση των τουρκικών διεκδικήσεων σε όλη τη γραμμή.

Οι διαχωριστικές του σήμερα

Μιλάνε όλοι για Κέντρο, Κεντροαριστερά, Κεντροδεξιά, για μια ανεπαίσθητη παλιά αντίθεση Δεξιάς-Αριστεράς, θεωρούν τον ΣΥΡΙΖΑ… ακραίο δείγμα Αριστεράς, κι όλοι «σέβονται» το ΚΚΕ για τη συνέπειά του (αλλά και την ακινδυνότητα που έχει…). Οι κυρίαρχες δυνάμεις ορίζουν ως αντιπάλους τους εθνολαϊκιστές, ψεκασμένους, συνωμοσιολόγους, ακροδεξιούς, φασίστες, αντισυστημικούς. Κατά περίπτωση και κατά πόσο συμφέρει κάθε στιγμή. Την ίδια στιγμή, οι του ΣΥΡΙΖΑ τσακώνονται αν είναι σκέτα αριστερό κόμμα ή κόμμα που εκτείνεται από αριστερά έως το προοδευτικό κέντρο, και πάει λέγοντας. Στην ουσία έτσι συσκοτίζονται οι πραγματικές διαχωριστικές. Ας τις ορίσουμε με σαφήνεια:

Διαχωριστική πρώτη: Από τη μια όσοι αντιλαμβάνονται ότι η χώρα έχει «υπαρξιακό πρόβλημα» της χώρας, και από την άλλη όσοι το αποκρύπτουν και ψεύδονται ασυστόλως, ωραιοποιώντας την κατάσταση και κινούμενοι μέσα στην ιδιοτέλεια. Η πρώτη διαχωριστική μπορεί να διατυπωθεί και έτσι: από τη μια όσοι αγαπούν και πονούν τον Τόπο μας, όσοι τον αισθάνονται σαν κάτι που πρέπει να το υπερασπιστούμε, και από την άλλη όσοι αδιαφορούν πρακτικά (άσχετα τι λένε στα λόγια) και νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους και τους χώρους τους (επιχείρηση, έδρα, βουλευτιλίκια, προνόμια, ευνοϊκές νομοθεσίες, απαλλαγές υποχρεώσεων κ.λπ.). Οι δεύτεροι φυσικά δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για μια άλλη πορεία της χώρας. Ναι, δεν είναι καινούριο πρόβλημα: υπάρχει περίπου από το 1821 και διαχωρίζει κοινωνικά και πολιτικά τη χώρα. Μόνο που τώρα, με θεωρίες για παγκοσμιοποίηση, για «δικαιωματισμό», για τέλος του κράτους έθνους κ.ο.κ., το κακό έχει προχωρήσει πολύ βαθιά και έχει επηρεάσει πολλούς χώρους.

Διαχωριστική δεύτερη: Από τη μια όσοι αγαπούν τον Τόπο, αλλά επιμένουν να συνδέουν το κοινωνικό με το εθνικό ζήτημα, όσοι θεωρούν το κοινωνικό και το εθνικό αδιάσπαστα, ειδικά σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, και από την άλλη όσοι δεν βλέπουν αυτήν τη σύνδεση, όσοι επιμένουν σε έναν διαχωρισμό τους – ο οποίος επιτείνει εσωτερικά έναν διχασμό και εμποδίζει την οικοδόμηση μιας εναλλακτικής ρεαλιστικής, και μαζικά υποστηρίξιμης από ευρύτατα στρώματα.

Διαχωριστική τρίτη: Από τη μια όσοι αγαπούν τον Τόπο, αλλά αγαπούν και τη Δημοκρατία, και από την άλλη όσοι δεν καταλαβαίνουν ότι δεν μπορεί να ξεχωριστούν αυτές οι έννοιες. Διότι μια άλλη πορεία του Τόπου συνδέεται άρρηκτα με μια άλλη Πολιτεία, με άλλους θεσμούς, που να δίνουν τη δυνατότητα σε όλους τους πολίτες να εκφράζονται, να συμμετέχουν, να έχουν φωνή. Μια πολιτεία που θα σέβεται βασικά κοινωνικά δικαιώματα και κατακτήσεις. Αγαπώ τον τόπο αλλά θα ήθελα έναν Παπαδόπουλο, τάχα να με σώσει, αυτή είναι μια καθυστερημένη άποψη, αντιδραστική, φασιστική. Που επιπλέον ξεχνά τι εθνικές προδοσίες έφερε η χούντα και ο φασισμός στη χώρα – στο όνομα της σωτηρίας της (π.χ. βλέπε Κύπρο). Σήμερα δεν έχουμε δημοκρατία, αλλά κάτι σαν αντιπροσωπευτική ολιγαρχία – ειδικό καθεστώς, με πιασμένα και σημαδεμένα όλα τα πόστα και τους θεσμούς. Άρα διαχωριστική μεταξύ όσων αγωνίζονται για μια άλλη Πολιτεία, με Δημοκρατία και Ελευθερία, και όσων θέλουν μια μεταδημοκρατία με καταργημένο τον δημόσιο χώρο και με πολίτες ελεγχόμενους βιοπολιτικά.

Διαχωριστική τέταρτη: Όσοι βλέπουν μια πορεία της χώρας προς την Ουδετερότητα, προς μια περιοχή και οντότητα Ειρήνης κι όχι Πολέμου. Όσοι συνδέουν αυτήν την πορεία με μια υποστήριξη των κυριαρχικών δικαιωμάτων, της εδαφικής κυριαρχίας και ακεραιότητας, όσοι αισθάνονται την ανάγκη Άμυνας απέναντι στις απειλές και επιβουλές. Όσοι θεωρούν έγκλημα την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, τη συζήτηση περί Χάγης, την επίσημη δήλωση ότι πάμε για υποχωρήσεις και για Πρέσπες του Αιγαίου. Διότι πατριωτισμός χωρίς δημοκρατισμό και πατριωτισμός χωρίς Άμυνα απέναντι στις επιβουλές είναι κούφιες εκφράσεις. Και απέναντί μας η ΝΑΤΟφροσύνη, η μειοδοσία και όλα τα υπόλοιπα…

Διαχωριστική πέμπτη: Με τις δυνάμεις της ειρήνης στον κόσμο, με τις δυνάμεις που αγωνίζονται για την αποτροπή του πολέμου και της πυρηνικής καταστροφής. Ενάντια στον παραλογισμό της δυτικής παγκοσμιοποίησης, που είναι ο βασικός εμπρηστής σε ολόκληρο τον πλανήτη. Για έναν κόσμο με ελεύθερους λαούς σε ελεύθερες χώρες.

Ένα σχέδιο Εθνικής Κυριαρχίας θα είναι προϊόν συλλογικό. Θα είναι ένα βαθύ αναγεννητικό έργο που θα αξιοποιεί πείρα, ιστορία, δοκιμασίες, δυνατότητες, δεξιότητες αυτού του Τόπου, και θα απορροφά κριτικά –χωρίς μιμητισμό– ό,τι παράγεται σε άλλους τόπους

Σχέδιο Εθνικής Κυριαρχίας και ποιοτικά διαφορετικές προτεραιότητες

Οι διαχωριστικές αυτές κατατείνουν στο λογικό συμπέρασμα ότι λείπει ένα σχέδιο Εθνικής Κυριαρχίας με το περιεχόμενο που αναδεικνύουν οι 5 βασικές διαχωριστικές, και με ζητούμενο την απάντηση στο «υπαρξιακό πρόβλημα» της χώρας. Ένα τέτοιο σχέδιο θα είναι προϊόν συλλογικό – απλών ανθρώπων, διανοητών, ειδικών, επιστημόνων, συλλογικοτήτων, κινημάτων που θα νοιώσουν τη σημασία να αρθρωθούν αρμοί ανάμεσα σε διαφορετικούς τομείς, χώρους, κλάδους κ.λπ. και θα οδηγούν σε μια συνισταμένη που θα προάγει τη χώρα πολυδιάστατα, και σύμφωνα με αξίες και αρετές που προκύπτουν από τις βασικές διαχωριστικές. Θα είναι ένα βαθύ αναγεννητικό έργο που θα αξιοποιεί πείρα, ιστορία, δοκιμασίες, δυνατότητες, δεξιότητες αυτού του Τόπου, και θα απορροφά κριτικά ό,τι παράγεται σε άλλους τόπους – χωρίς μιμητισμό και κλίμα χαζοχαρούμενο.

Αυτό το σχέδιο Εθνικής Κυριαρχίας και η οικοδόμησή του είναι ένα ειδικό στρατηγικό ζήτημα, που χρήζει μιας αντιμετώπισης η οποία να μην μένει στα γνωστά και τετριμμένα, στη γενικόλογη καταγγελιολογία, στο ανάθεμα. Παράλληλα, καλεί σε εγρήγορση και σε αντιπαράθεση με το κλίμα μοιρολατρίας, με το πνεύμα «ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει», με το κυρίαρχο «Δεν υπάρχει εναλλακτική – Προσαρμοστείτε όπως μπορείτε». Δηλαδή προϋποθέτει μια άλλη συνείδηση και ένα πνεύμα αντίστασης στην κατρακύλα και διάλυση της χώρας. Η επιβίωση της χώρας, με όρθια την κοινωνία, με δημοκρατία, και με λαό συσπειρωμένο και όχι διαιρεμένο, θα οδηγήσει σε ένα νέο «Εμείς», σε ένα νέο υποκείμενο, σε ένα νέο πολιτικό ρεύμα (όχι κόμμα) που θα διαπεράσει όλους τους χώρους, από άκρη σ’ άκρη της χώρας.

Οι ποιοτικά διαφορετικές προτεραιότητες αφορούν τους βασικούς τομείς ύπαρξης μιας χώρας:

– Άλλο παραγωγικό μοντέλο με σχέδιο μιας παραγωγικής ανασυγκρότησης.

– Άλλη πολιτειακή οργάνωση και ξεπέρασμα της μεταδημοκρατίας, με προώθηση της Δημοκρατίας και συμμετοχής παντού.

– Άμυνα και προάσπιση της κυριαρχίας της χώρας απέναντι στις επιβουλές και επεκτατικές διεκδικήσεις.

– Εξωτερική πολιτική πολυδιάστατη, με φωνή και βέτο απέναντι σε ό,τι μας βλάπτει σαν χώρα και υπόσταση.

– Προστασία της εργασίας κι όχι ασυδοσία των επιχειρηματικών ομίλων και των εκβιασμών που προωθούν (εφοπλιστικοί κύκλοι που θα αλλάξουν σημαία, επιχειρηματικοί κύκλοι που θα στραφούν σε άλλες χώρες, επενδυτές που θα φύγουν κ.ο.κ.). Η αισχροκέρδεια και τα «απρόσμενα» κέρδη έχουν εκτοξευτεί, και οι ελίτ έχουν κάνει τεράστιες μπάζες μέσα στην κρίση-χρεοκοπία, μέσα στην πανδημία, και τώρα ακόμα με τις καταστροφές των πυρκαγιών κ.λπ.

– Άλλο Πολιτισμό, που να αναδεικνύει ιδιαίτερες ανάγκες των ανθρώπων, που να ενώνει και να προάγει ψυχικά.

– Προστασία της φύσης και του περιβάλλοντος.

– Υπεράσπιση της Υγείας και της Παιδείας. Χωρίς Υγεία και χωρίς Παιδεία δεν μπορεί να απαντηθεί το «υπαρξιακό πρόβλημα» της χώρας.

Συγκρίνετε τώρα τις διαχωριστικές με αυτά που μας προσφέρουν κόμματα, πολιτικό σύστημα, διανόηση, think tanks κάθε τύπου, ειδικοί και ΜΜΕ, και θα δείτε ότι υπάρχει ένα κάλεσμα, ένα βαθύ υπαρξιακό κάλεσμα, που μιλά στη συνείδησή μας και μπορεί να μας κινητοποιήσει αντί να παθητικοποιηθούμε κι άλλο. Το «υπαρξιακό πρόβλημα της Χώρας και του Τόπου» μας καλεί. Μας καλεί σε εγρήγορση και ανταπόκριση.

Μπορούμε να συμβάλλουμε σε μια άλλη πορεία του Τόπου; Μπορούμε να κινηθούμε διαφορετικά; Υπάρχουν δυνάμεις που σκέφτονται και αγωνιούν γι’ αυτά τα ζητήματα; Η απάντηση του Δρόμου  είναι καταφατική. Ναι, μπορούμε. Όχι μόνο μπορούμε, αλλά είναι αναγκαίο. Είναι ώρα συσπείρωσης, συνείδησης και αντίστασης. Είναι ώρα να δούμε με σοβαρότητα το καθήκον οικοδόμησης ενός σχεδίου Εθνικής Κυριαρχίας. Ο Δρόμος, όσο το επιτρέπουν οι δυνάμεις του, είναι στρατευμένος σε αυτόν τον δρόμο.

* Βλ. μεταξύ άλλων «Εξαφάνιση της Κύπρου και Τουρκικά Στενά» (φύλλο 645), «Η σκιά του Βίλνιους, το νέο πλαίσιο ελληνοτουρκικών σχέσεων, το πολιτικό σκηνικό στη χώρα μας» (φύλλο 646) και «Να αρνηθούμε την κατρακύλα της Χάγης!» (φύλλο 647).

Φωτ.: Γιάννης Μπεχράκης / Reuters

edromos.gr

Αν. Γερμανός: Επίσκεψη υψηλής σημασίας και οι δηλώσεις περί ΔΔΟ…

1

.

 

Του Ανδρέα Γερμανού


Η επίσκεψη Μητσοτάκη όπως και κάθε Έλληνα Πρωθυπουργού ή και αξιωματούχου στην Κύπρο γίνεται πάντοτε δεκτή από τον Κυπριακό λαό με ιδιαίτερα συναισθήματα αγάπης, γιατί αφενός τονώνουν και ανυψώνουν το ηθικό των Ελλήνων της Κύπρου και αφετέρου οι Έλληνες της Κύπρου νοιώθουν πραγματικά κοντά τους την Ελλάδα, τον μοναδικό αληθινό σύμμαχο και στήριγμα τους στον αγώνα για Απελευθέρωση της κατεχόμενης Κυπριακής γής…

Όταν όμως οι ηγέτες του Ελληνισμού σε κάθε επίσημη και ανεπίσημη ανακοίνωση τους κάνουν μόνιμη αναφορά για τη λύση του Κυπριακού με τη Δ.Δ.Ο, τότε κάτι δεν πάει καλά…

Η Δ.Δ.Ο., όπως λένε όσοι μελετούν το Κυπριακό, θα είναι η ταφόπλακα και η εξαφάνιση του Κυπριακού Ελληνισμού στην Μεγαλόνησο, ενώ θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου για Αιγαίο, Θράκη κλπ.

Όσοι υποστηρίζουν την λύση με τη Δ.Δ.Ο., όταν ερωτώνται να πουν, πού και πότε εφαρμόστηκε η λύση αυτή, και ποιό είναι το μέλλον του Κυπριακού Ελληνισμού μσκροπρόθεσμα, ή δεν απαντάνε στο ερώτημα ή απαντάνε με έρωτημα “Δηλαδή εσύ προτιμάς την διχοτόμηση”;

Επειδή το ερώτημα τους δεν είναι απάντηση στην ουσία του ερωτηματος, κι επειδή δεν θέλω να κάνω τον ειδικό, προσωπικά επιθυμώ να βγουν οι ηγέτες μας με ξεκάθαρες τοποθετήσεις και να ενημερώσουν τον Ελληνικό λαό και όλους όσους αντιτίθενται στην Δ.Δ.Ο και συνειδητά λένε ΟΧΙ στα σχέδια αυτά, για τα όποια πλεονεκτήματα πιστεύουν ότι περιλαμβάνει και θα φέρει μαζί της η λύση αυτή…
Αν όντως έχει τόσα καλά, σίγουρα δεν θα δυσκολευτούν οι οπαδοί της Δ.Δ.Ο. να πείσουν ένα λαό που εδώ και 49 χρόνια υπομένει την κατοχή, επιδιώκει και θέλει λύση του Κυπριακού. Λύση, όχι μια οποιαδήποτε λύση, που αμέσως μετά την υπογραφή της θα δημιουργήσει νέα προβλήματα στο νησί, όπως οι συμφωνίες Ζυρίχης- Λονδίνου…

speaknews.gr

Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο και… τώρα Νίγηρας: Αυξάνεται η επιρροή της Μόσχας στο Σαχέλ;

0

Η Αφρική έχει καταστεί μήλον της έριδος για Ανατολή και Δύση. Η κρίσιμη περιοχή της υποσαχάριας Αφρικής ταλανίζεται από πραξικοπήματα που φαίνεται να συνδέονται με τη Ρωσία. Είναι, άραγε, η σειρά του Νίγηρα να στραφεί στη Μόσχα αλλά και στη Wagner;

Τον περασμένο Δεκέμβριο, ο Τζο Μπάιντεν είχε φιλοξενήσει στην Ουάσιγκτον τη σύνοδο ΗΠΑ-Αφρικής. Την περασμένη εβδομάδα, το ίδιο έκανε και ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο Εμανουέλ Μακρόν έχει μεταβεί δεκάδες φορές στην Αφρική. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ έχει βρεθεί στην Αφρική τρεις φορές από τον Ιούλιο του 2022. Η αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Κάμαλα Χάρις, βρέθηκε επί εννέα ημέρες στην Αφρική τον περασμένο Μάρτιο, στις αρχές του 2023 η Αμερικανίδα υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Τζάνετ Γέλεν, έκανε δεκαήμερη (!) επίσκεψη στην ήπειρο, ενώ και η Πρώτη Κυρία, Τζιλ Μπάιντεν, τον Φεβρουάριο.

Παράλληλα, ο επικεφαλής της μισθοφορικής ομάδας Wagner και του τεράστιου ομίλου εταιρειών της, Γεβγκένι Πριγκόζιν, έχει αναπτύξει μαχητές σε τουλάχιστον τέσσερις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Την περασμένη εβδομάδα, όσο ο Ρώσος πρόεδρος συναντούσε Αφρικανούς ηγέτες και αξιωματούχους στην Αγία Πετρούπολη, ο Γεβγκένι Πριγκόζιν, ευρισκόμενος στην ίδια πόλη, γενέτειρα του ίδιου και του Βλαντιμίρ Πούτιν, έδινε συγχαρητήρια σε εκείνους που προέβησαν σε στρατιωτικό πραξικόπημα στον Νίγηρα.

Χθες, Κυριακή, διαδηλωτές υπέρ της δικτατορίας στον Νίγηρα έφεραν πλακάτ και φώναζαν συνθήματα κατά της Γαλλίας και υπέρ του Πούτιν. Ο Ρώσος πρόεδρος, με κάθε πρόσφορο μέσο, εκθειάζεται στο γειτονικό Μάλι και στη γείτονα Μπουρκίνα Φάσο, χώρες όπου η Γαλλία περιέπεσε σε οργίλη δυσμένεια – το αποικιοκρατικό της παρελθόν ήταν πρώτης τάξης ευκαιρία για να διαχυθεί ο θυμός στους πολίτες, που άρχισαν να βλέπουν τη Μόσχα ως τον επόμενο μεσσία τους.

Το πραξικόπημα της προηγούμενης εβδομάδας στον Νίγηρα χαρακτηρίζεται κρίσιμο, καθώς λαμβάνει χώρα, όπως λένε διεθνείς αναλυτές, στο τελευταίο προπύργιο δημοκρατίας στην περιοχή του Σαχέλ.

Η Αφρική, θα έλεγε κανείς, είναι το μήλον της έριδος για Δύση και Ανατολή. Η τεράστια ανθρωπιστική και υγειονομική κρίση της ηπείρου· ο πόλεμος με τους τζιχαντιστές· το βαθύ αποικιοκρατικό παρελθόν· η οικονομική κατάρρευση· η πολιτική αστάθεια· οι φυσικοί πόροι, όλα αυτά μετατρέπουν την ευρύτερη περιοχή σε κέντρο ενός πολέμου… δι’ αντιπροσώπων μεταξύ Δύσης και Ανατολής.

Το πραξικόπημα της προηγούμενης εβδομάδας στον Νίγηρα χαρακτηρίζεται κρίσιμο, καθώς λαμβάνει χώρα, όπως λένε διεθνείς αναλυτές, στο τελευταίο προπύργιο δημοκρατίας στην περιοχή του Σαχέλ. Κι αυτό, διότι οι δύο –επίσης κρίσιμοι– γείτονες, το Μάλι και η Μπουρκίνα Φάσο, ταλανίζονται την τελευταία διετία από πραξικοπήματα και στρατιωτικές δικτατορίες, που, όπως και στον Νίγηρα, στρέφονται κατά κύριο λόγο εναντίον της Γαλλίας, κατευθυνόμενες –ορισμένοι λένε αναγκαστικά λόγω αποχώρησης της Δύσης– προς τη Ρωσία, η οποία το τελευταίο διάστημα, κυρίως δι’ αντιπροσώπου, της Wagner, εντείνει την παρουσία της στην περιοχή των «τριών συνόρων», όπως λέγεται.

Ηδη, πάντως, σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι πραξικοπηματίες αναζητούν συμμάχους στο Μάλι και στην Μπουρκίνα Φάσο, που βρίσκονται επίσης υπό στρατιωτική δικτατορία και έχουν αναπτύξει στενούς δεσμούς με τη Ρωσία.

Μάλι: Στρατιωτικός ανατρέπει στρατιωτικό

Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο και… τώρα Νίγηρας: Αυξάνεται η επιρροή της Μόσχας στο Σαχέλ;-1
Διαδηλωτές στο Μάλι κατά της Γαλλίας και υπέρ της Ρωσίας. Μάλιστα, στο πανό αναγράφεται «Πούτιν – η φωνή του μέλλοντος», ενώ διακρίνεται και πανό της «Ομάδας των πατριωτών του Μάλι» (Le Groupement des Patriotes du Mali), που ήδη από το 2016 ζητούσαν παρέμβαση της Μόσχας στο εσωτερικό της χώρας. (©Associated Press)

Τον Αύγουστο του 2022, μέλη των ενόπλων δυνάμεων του Μάλι ανέτρεψαν τον πρώην πρόεδρο Ιμπραήμ Μπουμπακάρ Κεϊτά. Στόχος ήταν μία στρατιωτική, μεταβατική κυβέρνηση μέχρι την αποκατάσταση της όποιας δημοκρατικής τάξης, αλλά δεν ευοδώθηκε. Τον Μάιο του 2021, ο συνταγματάρχης Ασίμι Γκοϊτά επέβαλε δικτατορία, με στόχο να απελευθερώσει τη χώρα από συμμαχίες με δυτικά κράτη που θεωρούνταν αποτυχημένα, διεφθαρμένα και θύμιζαν το αποικιοκρατικό παρελθόν.

Στο μεταξύ, η χώρα κατακλύστηκε από αφίσες που δείχνουν τον Ασίμι Γκοϊτά και τον Βλαντιμίρ Πούτιν ως τους δύο σωτήρες της χώρας – ήταν ένα από τα προϊόντα της Wagner, που ειδικεύεται επίσης στη διάχυση «πληροφορίας», ιδρύοντας ρωσικά πολιτιστικά κέντρα (όπως στην περίπτωση της Κεντροαφρικής Δημοκρατίας) ή αυξάνοντας και πληθύνοντας τις φάρμες διαδικτυακών τρολ διά της εταιρείας Internet Research Centre, που εδρεύει στην Αγία Πετρούπολη.

Η στρατιωτική χούντα κάλεσε στη χώρα Ρώσους, παρουσιάζοντάς τους ως στρατιωτικούς εκπαιδευτές για αποτελεσματική αντιμετώπιση των τζιχαντιστών. Πολλά στοιχεία δείχνουν ότι πρόκειται για μαχητές της Wagner.

Η Ρωσία γίνεται, αργά και σταθερά, με τη διακριτική παρουσία της Wagner στη χώρα, ένας εταίρος σταθερός και αποτελεσματικός στη διαχείριση των αναταραχών· που μπορεί να φανεί αποτελεσματικός στην προστασία των δομών της εξουσίας.

Σύμφωνα με παλαιότερο ρεπορτάζ της «Κ», η στρατιωτική χούντα, με εσωτερικές ανατροπές και ανακατατάξεις, τερμάτισε τη συμμαχία του Μπαμακό με το Παρίσι –που αναγκάστηκε να στείλει τα στρατεύματα στον Νίγηρα, απ’ όπου εκδιώκεται αυτές τις μέρες– και τους Δυτικούς εταίρους και κάλεσε στη χώρα Ρώσους, τους οποίους παρουσίασε ως στρατιωτικούς εκπαιδευτές, στην προσπάθειά της να αντιμετωπίσει τους τζιχαντιστές, κάτι που επιβεβαιώνεται και από ειδικούς αναλυτές στην υποσαχάρια Αφρική του Brookings Institution.

Βέβαια, στο Μάλι, σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα All Eyes on Wagner, φαίνεται ότι οι «στρατιωτικοί εκπαιδευτές» είναι μέλη της Wagner και φέρονται να συνδέονται με άγρια βία σε ολόκληρη τη χώρα, διατηρώντας εντούτοις πολύ χαμηλό προφίλ, καθιστώντας δύσκολη τη σύνδεση των μισθοφόρων με απάνθρωπα έκτροπα.

Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch), που επικαλείται το Γαλλικό Πρακτορείο σε παλαιότερο ρεπορτάζ του, κατηγόρησε στρατιώτες του Μάλι ότι σφαγίασαν περίπου 300 αμάχους στη Μούρα τον Μάρτιο του 2022 με τη βοήθεια ξένων μαχητών, οι οποίοι, σύμφωνα με μάρτυρες, ήταν Ρώσοι. Κάτι που ο στρατός του Μάλι αρνήθηκε.

Ηδη από το 2016-2017, η Μόσχα είχε κάνει τις πρώτες τις κινήσεις διείσδυσης στη χώρα.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Jeune Afrique, άτομα που συνδέονται με τη Wagner και τον Πριγκόζιν έχουν δραστηριοποιηθεί στο Μάλι αναζητώντας ορυχεία χρυσού μέσω δύο εταιρειών – της Alpha Development και της Marko Mining, που ιδρύθηκαν στα τέλη του 2021 και τον Απρίλιο του 2022 αντίστοιχα. Αυτό πιθανώς, όπως είχαμε αναδείξει παλαιότερα σε συνεργασία με την All Eyes on Wagner, έρχεται σε… αντιστάθισμα της παύσης πληρωμών της μισθοφορικής ομάδας από τα άδεια ταμεία του κράτους, ενώ ταυτόχρονα λεηλατούν χωριά για λάφυρα, καθώς μέλη της Wagner φέρονται να απεργούν επειδή δεν τους καταβάλλονταν μισθοί, την ώρα που άλλη μαχητές μετακινούνταν στα μέτωπα της Ουκρανίας, ήδη από τον περασμένο Οκτώβριο.

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι, ήδη από το 2016-2017, η Μόσχα είχε κάνει τις πρώτες τις κινήσεις διείσδυσης στη χώρα. Την περίοδο εκείνη, είχε εμφανιστεί μία οργάνωση της κοινωνίας των πολιτών με την ονομασία «Η ομάδα των πατριωτών του Μάλι» (Le Groupement des Patriotes du Mali). Σε αναφορά της, απαίτησε την παρέμβαση της Ρωσίας για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στο Μάλι.

Το Μάλι, πάντως, στις 18 του περασμένου Ιουνίου, διεξήγαγε δημοψήφισμα για νέο σύνταγμα που θα οδηγήσει σε πολιτική κυβέρνηση στο άμεσο μέλλον. Το 96,91% των πολιτών ψήφισαν υπέρ του «Ναι». Ωστόσο, όπως γράφει σε ανάλυση του το Institute for Security Studies, «η ιδέα της τροποποίησης του συντάγματος κατά τη μεταβατική περίοδο αμφισβητήθηκε εξαρχής από πολλούς ενδιαφερόμενους φορείς στο Μάλι. Ενωμένα υπό το “Κάλεσμα της 20ής Φεβρουαρίου για να σωθεί το Μάλι”, 12 πολιτικά κόμματα και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών έκριναν ότι ο μη εκλεγμένος πρόεδρος της μεταβατικής περιόδου, συνταγματάρχης Ασίμι Γκοϊτά, δεν είχε εντολή να τροποποιήσει το ισχύον σύνταγμα ή να παράσχει στη χώρα ένα καινούργιο».

Μπουρκίνα Φάσο: Ευάλωτη σε πάσης φύσεως παρεμβάσεις

Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο και… τώρα Νίγηρας: Αυξάνεται η επιρροή της Μόσχας στο Σαχέλ;-2
Υποστηρικτές του λοχαγού Ιμπραήμ Τραορέ Ibrahim με ρωσική σημαία στους δρόμους της Ουαγκαντούγκου, στις 2 Οκτωβρίου 2022. (©AP Photo/Sophie Garcia, Αρχείο)

Τον Ιανουάριο του 2022, ο πρόεδρος της Μπουρκίνα Φάσο, Μαρκ Κρίστιαν Καμπορέ, ανατρέπεται από τα στρατεύματα της χώρας, με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Πολ-Ανρί Σανταογκό Νταμίμπα, με κύριο πρόσχημα την ελλιπή υποστήριξη της Ουαγκαντουγκού στον αντιτρομοκρατικό πόλεμο εναντίον των τζιχαντιστών. Η στρατιωτική κυβέρνηση, είχε ορίσει διετές μεταβατικό χρονοδιάγραμμα για την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Δεν πρόλαβε… Τον Σεπτέμβριο του 2022, η στρατιωτική κυβέρνηση ανατρέπεται από… στρατιωτικούς, υπό τον λοχαγό Ιμπραήμ Τραορέ. Ηταν η στιγμή της ρωσόφιλης στροφής της χώρας. Οι υποστηρικτές του καταλαμβάνουν τους δρόμους της Ουαγκαντουγκού και άλλων πόλεων κραδαίνοντας ρωσικές σημαίες και επιτιθέμενοι –και αυτοί– στην πρεσβεία της Γαλλίας.

Ανάλυση Foreign Policy είχε επικαλεστεί αξιωματούχους των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ, οι οποίοι είχαν αναφέρει ότι η Μπουρκίνα Φάσο θα μπορούσε να είναι ο επόμενος στόχος της ρωσικής μισθοφορικής ομάδας Wagner.

Ταυτόχρονα, όπως μας είχε πει πηγή που ερευνά δημοσιογραφικά τις εξελίξεις στην περιοχή, είχε σημειωθεί, από το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου κι εντεύθεν, έντονη ρωσική διπλωματική κινητικότητα, καθώς ο πρέσβης της Μόσχας στην Ακτή Ελεφαντοστού διεξήγαγε «πολλές επισκέψεις στην Μπουρκίνα Φάσο», η οποία λόγω ορυχείων χρυσού, του πραξικοπήματος και της ανασφάλειας κατέστη ευάλωτη σε πάσης φύσεως παρεμβάσεις.

Και εκεί έρχεται η Ρωσία –κατά φαινόμενα, διά της Wagner, να παίξει τον δικό της ρόλο, καθώς βρήκε πρόσφορο, φιλορωσικό έδαφος στην Μπουρκίνα Φάσο. Εξάλλου, παλαιότερη ανάλυση Foreign Policy είχε επικαλεστεί αξιωματούχους των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ, οι οποίοι είχαν αναφέρει ότι η Μπουρκίνα Φάσο θα μπορούσε να είναι ο επόμενος στόχος της ρωσικής μισθοφορικής ομάδας Wagner.

Μάλιστα, σύμφωνα με τον πρόεδρο της Γκάνας, Ακούφο Αντο, όπως είχε μεταδώσει το BBC, η Μπουρκίνα Φάσο είχε παραχωρήσει ένα ορυχείο, κατά πληροφορίες με αποθέματα χρυσού, κοντά στα σύνορα με την Γκάνα, με αντάλλαγμα τις υπηρεσίες της Wagner για την αντιμετώπιση των ανταρτών, η δραστηριότητα των οποίων ξεκίνησε το 2015. Ιδιο μοτίβο με την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων του Μάλι…

Το μέλλον του Νίγηρα

Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο και… τώρα Νίγηρας: Αυξάνεται η επιρροή της Μόσχας στο Σαχέλ;-3
Πολίτες του Νίγηρα κρατούν ρωσική σημαία και πλακάτ που γράφουν «Η Γαλλία σκοτώνει τον Νίγηρα» και «Για έναν νέο Νίγηρα – ζήτω το CNSP (σ.σ. η προεδρική φρουρά που προέβη στο πραξικόπημα)». (©AP Photo/Sam Mednick)

Η Ευρωπαϊκή Ενωση, η Γαλλία και οι ΗΠΑ έχουν ήδη ανακοινώσει ότι αναστέλλουν πάσης φύσεως βοήθεια προς την υπό πραξικόπημα χώρα. «Εάν η Δύση αποφασίσει να απομονώσει το νέο καθεστώς, είναι πιθανό να στραφεί προς ομάδες όπως η Wagner και χώρες όπως η Ρωσία για να στηρίξουν τις προσπάθειές τους και να αποκτήσουν νομιμότητα», λέει η Ντανιέλ Ρέσνικ, πολιτική επιστήμονας που ειδικεύεται στην υποσαχάρια Αφρική στο Brookings Institute.

Η κατάσταση εξαρτάται από το εάν ο στρατός θα αναλάβει τα ηνία και κατά πόσον η Δύση θα αποπειραθεί να τον απομονώσει ή να εμπλακεί διπλωματικά με μια στρατιωτική κυβέρνηση για να προσπαθήσει να τη στρέψει εκ νέου στην πολιτική διακυβέρνηση.

«Πιστεύω ότι αυτό θα ήταν καταστροφικό για κάθε προσπάθεια αποκατάστασης της σταθερότητας στην περιοχή, επειδή αυτή τη στιγμή υπάρχει μια μεγάλη σειρά δικτατορικών κυβερνήσεων, ισλαμιστών ανταρτών και άλλων μη κρατικών παραγόντων όπως η Wagner στο Σαχέλ, που εμπλέκονται στην εξόρυξη ορυκτών και που δεν ενδιαφέρονται ακριβώς για τη διατήρηση της δημοκρατικής εξουσίας. Η κατάσταση εξαρτάται από το εάν ο στρατός θα αναλάβει τα ηνία και κατά πόσον η Δύση θα αποπειραθεί να τον απομονώσει ή να εμπλακεί διπλωματικά με μια στρατιωτική κυβέρνηση για να προσπαθήσει να τη στρέψει εκ νέου στην πολιτική διακυβέρνηση», συμπλήρωσε η ίδια μιλώντας στο France24.

Από την άλλη, όπως γράφουν διεθνείς αναλυτές, η Μπουρκίνα Φάσο θα στραφεί σε εκείνον που θα τη βοηθήσει –πέραν της αναγκαίας ανθρωπιστικής και οικονομικής στήριξης– να αντιμετωπίσει δύο μεγάλα μέτωπα με τους τζιχαντιστές. Από τη μια, έχει να αντιμετωπίσει συμμάχους του ISIS και της Αλ Κάιντα που εφορμούν και από το Μάλι. Από την άλλη, έχει να αντιμετωπίσει την Μπόκο Χαράμ, που έχει επίσης διαχυθεί στον Νίγηρα από τη «βάση» της στη βόρεια Νιγηρία.

Θα φανεί και κατά πόσον οι παναφρικανικοί οργανισμοί, όπως η ECOWAS και η Αφρικανική Ενωση που διαθέτουν τη στήριξη της Δύσης, έχουν πράγματι επιρροή στην ευρύτερη περιοχή.

Αναμένεται να δούμε, βέβαια, την εξέλιξη του ίδιου του πραξικοπήματος, που έχει εξάλλου δεχθεί «πυρά» και από την Οικονομική Κοινότητα Κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS), που απείλησε ότι, αν δεν επιστρέψουν η δημοκρατική νομιμότητα και ο πρόεδρος Μοχάμεντ Μπαζούμ, η Κοινότητα θα λάβει μέτρα, δίχως να αποκλείει και τη στρατιωτική παρέμβαση.

Σε αυτό το πλαίσιο, πάντως, θα φανεί και κατά πόσον οι παναφρικανικοί οργανισμοί, όπως η ECOWAS και η Αφρικανική Ενωση που διαθέτουν τη στήριξη της Δύσης, έχουν πράγματι επιρροή στην ευρύτερη περιοχή.

Διότι μπορεί ο Βλαντιμίρ Πούτιν να διακήρυξε προ ολίγων ημερών, στις 28 Ιουλίου, ότι «η Ρωσία και η Αφρική συμφώνησαν να προωθήσουν μία δίκαιη και δημοκρατική πολυπολική τάξη πραγμάτων» αλλά και να συνεργαστούν για την «απο-αποικιοποίηση», ωστόσο όλα δείχνουν ότι σκέφτεται την Αφρική ως δορυφόρο στον δικό του πόλο εναντίον εκείνου της Δύσης, όπως, άλλωστε, δήλωσε στη σύνοδο Ρωσίας-Αφρικής τις προηγούμενες ημέρες, χαρακτηρίζοντας τους Δυτικούς «κοινό εχθρό» τους.

photo:«Κάτω η Γαλλία – Ζήτω ο Πούτιν» λέει το πλακάτ διαδηλωτή υπέρ του πραξικοπήματος στον Νίγηρα. (©Associated Press)

https://www.kathimerini.gr/world/562547467/mali-mpoyrkina-faso-kai-tora-nigiras-ayxanetai-i-epirroi-tis-moschas-sto-sachel/

Ξεκινάει η κούρσα για τα θαλάσσια αιολικά πάρκα

0

Οι Γ. Αλεξόπουλος και Κ. Παπαμαντέλλος μιλούν στην «Κ»

Toν Ιούλιο του 2022 η ΗELLENiQ ENERGY και ο γερμανικός κολοσσός της RWE, που πρωτοστατεί διεθνώς στην ανάπτυξη της υπεράκτιας αιολικής ενέργειας, γνωστοποίησαν την απόφασή τους να εγκαταστήσουν από κοινού στις ελληνικές θάλασσες υπεράκτια αιολικά πάρκα. Εναν ακριβώς χρόνο μετά την κατ’ αρχήν συμφωνία συνεργασίας, οι δύο εταιρείες υπέγραψαν τη συμφωνία-πλαίσιο της κοινοπραξίας μέσω της οποίας θα συμμετάσχουν στους επικείμενους διαγωνισμούς που θα προκηρύξει το ελληνικό Δημόσιο για την ανάπτυξη 2-2,5 GW υπεράκτιας αιολικής ισχύος. Ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της HELLENiQ ΕNERGY Γιώργος Αλεξόπουλος και ο διευθύνων σύμβουλος της RWE Renewables Hellas Κώστας Παπαμαντέλλος μίλησαν στην «Κ» για τα επόμενα βήματα αυτής της συνεργασίας, τις προοπτικές και τις προκλήσεις της νέας αγοράς που ανοίγει για την Ελλάδα, τον ανταγωνισμό και το πώς βλέπουν τη θέση της κοινής τους εταιρείας στην «κούρσα» της θαλάσσιας αιολικής ενέργειας. Οι δύο εταιρείες εμφανίζονται έτοιμες να προχωρήσουν σε μετρήσεις και έρευνες σε περιοχές που θα γίνουν τα πρώτα έργα και αναμένουν την έγκριση και δημοσίευση του Εθνικού Προγράμματος Ανάπτυξης Αιολικών Πάρκων και την έγκριση της σχετικής υπουργικής απόφασης. Στόχος της HELLENiQ ΕNERGY, σύμφωνα με τον κ. Αλεξόπουλο, είναι να προσθέσει ισχύ τουλάχιστον 400-500 ΜW από υπεράκτια αιολικά που θα διαφοροποιήσει και θα συμπληρώσει ιδανικά το παραγωγικό μείγμα των ΑΠΕ. Ο κ. Παπαμαντέλλος μεταφέροντας την εμπειρία της RWE από τη Βόρεια Θάλασσα αναμένει υψηλό ανταγωνισμό και στην Ελλάδα. Εκτιμά ωστόσο ότι για να διατηρηθεί το επενδυτικό ενδιαφέρον θα πρέπει να προκηρυχθούν διαγωνισμοί για έργα συνολικής ισχύος τουλάχιστον 2.000 MW σε πρώτη φάση.

Σε κρίση τα υπεράκτια αιολικά πάρκα λόγω υψηλού κόστους

– Ανακοινώσατε ένα χρόνο πριν τη συνεργασία σας στον τομέα των υπεράκτιων αιολικών πάρκων στην Ελλάδα. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία και σε ποια φάση βρίσκεται;

– Γ.Α.: Η ΗELLENiQ ENERGY, κορυφαίος ενεργειακός όμιλος στη ΝΑ Ευρώπη, με βαθιά γνώση της ελληνικής αγοράς και ταχύτατα αναπτυσσόμενη δραστηριότητα στις ΑΠΕ, ένωσε τις δυνάμεις της με τη RWE, έναν παγκόσμιο ηγέτη στον κλάδο των ΑΠΕ, με ήδη σημαντική παρουσία στην ελληνική αγορά. Δημιουργούνται, έτσι, οι καλύτερες προϋποθέσεις για ταχεία ανάπτυξη μεγάλης υπεράκτιας αιολικής ισχύος στην Ελλάδα. Μετά τη συμφωνία των όρων συνεργασίας τον Ιούλιο του 2022, πρόσφατα υπογράψαμε τη συμφωνία-πλαίσιο της κοινοπραξίας για την, από κοινού, συμμετοχή μας στις επικείμενες διαγωνιστικές διαδικασίες με σκοπό την ανάπτυξη, κατασκευή και λειτουργία υπεράκτιων πάρκων. Προς την κατεύθυνση αυτή έχει ξεκινήσει ήδη η στελέχωση της κοινής ομάδας έργου.

– Κ.Π.: H RWE αναζητούσε και βρήκε στη HELLENiQ ENERGY έναν πρωτοπόρο ενεργειακό όμιλο με βαθιές ρίζες στην Ελλάδα, που συμμερίζεται τη φιλοδοξία μας να πρωταγωνιστήσουμε στην ανάπτυξη της υπεράκτιας αιολικής ενέργειας. Σε συνδυασμό με την εμπειρία της RWE στην ανάπτυξη, κατασκευή και λειτουργία υπεράκτιων αιολικών έργων για περισσότερα από 20 χρόνια, η κοινοπραξία βρίσκεται σε καλή θέση για την παροχή ανταγωνιστικής πράσινης ενέργειας από υπεράκτια αιολική ενέργεια στην ελληνική αγορά.

– Ποια είναι τα επόμενα βήματα;

– Γ.Α.: Θα εξαρτηθούν σε μεγάλο βαθμό από τον ρυθμό εφαρμογής του ρυθμιστικού πλαισίου. Αναμένουμε την έγκριση και δημοσίευση του εθνικού προγράμματος ανάπτυξης υπεράκτιων αιολικών (ΥΑΠ), καθώς και την έκδοση της σχετικής Κοινής Υπουργικής Απόφασης. Είμαστε έτοιμοι να κινητοποιήσουμε τις ομάδες μας, ώστε να προχωρήσουμε στα επόμενα στάδια της ανάπτυξης και συγκεκριμένα στις μετρήσεις και έρευνες στο πεδίο, με βάση την προτεραιοποίηση που θα γίνει για τις περιοχές εντός των οποίων θα οριοθετηθούν τα πρώτα έργα.

Ξεκινάει η κούρσα για τα θαλάσσια αιολικά πάρκα-1
Το μέγεθος των πρώτων έργων θεωρούμε ότι δεν θα είναι ιδιαίτερα μεγάλο, λέει ο Κώστας Παπαμαντέλλος.

– Το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει μάλλον κλειστές θάλασσες και συγκεκριμένες γεωπολιτικές παραμέτρους, ποιους περιορισμούς θέτει στην ανάπτυξη των υπεράκτιων;

– Κ.Π.: Υπάρχουν τεχνολογικοί περιορισμοί που σχετίζονται με τη μορφολογία και τη βαθυμετρία των ελληνικών θαλασσών και την επιλογή ανεμογεννητριών σταθερής πάκτωσης ή επιπλέοντες, καθώς και παράμετροι που σχετίζονται με θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας. Ειδικά στο Αιγαίο, το γεγονός ότι η ανάπτυξη υπόκειται σε χωρικούς περιορισμούς, δεν επιτρέπει τη βέλτιστη εκμετάλλευση του υπεράκτιου αιολικού δυναμικού και θέτει ορισμένες προκλήσεις σχετικά με την αδειοδότηση. Εκτιμούμε ότι οι περιοχές που θα οριοθετηθούν από το ελληνικό Δημόσιο με το εθνικό πρόγραμμα ανάπτυξης, θα λαμβάνουν υπόψη τα παραπάνω.

Είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε σε μετρήσεις και έρευνες στο πεδίο, με βάση την προτεραιοποίηση που θα γίνει για τις περιοχές όπου θα οριοθετηθούν τα πρώτα έργα.

– Η αίσθηση που υπάρχει από το ρεπορτάζ είναι ότι θα πάμε σε κατακερματισμένα και μικρά έργα. Είναι έτσι; Και πώς επηρεάζεται η αποδοτικότητα των έργων;

– Κ.Π.: Βάσει πρόσφατων δημοσιευμάτων, η πρόθεση του ελληνικού Δημοσίου είναι η ανάπτυξη 5 ή 6 ΥΑΠ σε πρώτη φάση. Το μέγεθος των πρώτων έργων θεωρούμε ότι δεν θα είναι ιδιαίτερα μεγάλο, σε αντίθεση με αντίστοιχα πρόσφατα έργα στη Βόρεια Θάλασσα, τη Βαλτική και αλλού. Η οικονομικότητα μιας επένδυσης σε ΥΑΠ προσδιορίζεται, μεταξύ άλλων, από το μέγεθός της, τον χρόνο εκτέλεσης, τον τύπο τεχνολογίας που θα χρησιμοποιηθεί και την τοποθεσία. Η επένδυση σε ένα ΥΑΠ είναι τεχνικά απαιτητική και μεγάλης εντάσεως κεφαλαίου, συνεπώς θα πρέπει να τεκμηριώνεται από τις σχετικές μελέτες κόστους-οφέλους.

Ξεκινάει η κούρσα για τα θαλάσσια αιολικά πάρκα-2
Στόχος της HELLENiQ ΕNERGY, σύμφωνα με τον κ. Αλεξόπουλο, είναι να προσθέσει ισχύ τουλάχιστον 400-500 ΜW από υπεράκτια αιολικά.

– Ενα κρίσιμο ζήτημα για την επιτυχία του εγχειρήματος είναι η δυναμικότητα των δικτύων. Σας προβληματίζει;

– Γ.Α.: Η επιτυχής ενσωμάτωση της υπεράκτιας αιολικής ενέργειας στο υπάρχον δίκτυο είναι ζωτικής σημασίας για τη διασφάλιση της αποτελεσματικής και αξιόπιστης μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας πανελλαδικά. Η διασύνδεση των νησιών προχωράει με ταχείς ρυθμούς και αυτό είναι ένα σπουδαίο βήμα. Παράλληλα με το εθνικό πρόγραμμα και τα χρονοδιαγράμματα που προτείνονται για την ανάπτυξη των έργων, αναμένουμε να προχωρήσει και ο σχεδιασμός για τις επεκτάσεις και ενισχύσεις του δικτύου, όπου απαιτείται. Η εφαρμογή σωστού σχεδιασμού, ολοκληρωμένων εκτιμήσεων περιβαλλοντικών επιπτώσεων και τεχνολογικών εξελίξεων θα βοηθήσει να ξεπεραστούν οι προκλήσεις και να ξεκλειδωθεί το πλήρες δυναμικό της υπεράκτιας αιολικής ενέργειας στην Ελλάδα. Βεβαίως, για να αντιμετωπιστούν αυτά τα ζητήματα απαιτείται στενή συνεργασία μεταξύ των επενδυτών, των διαχειριστών δικτύων, των ρυθμιστικών φορέων και των άλλων ενδιαφερόμενων μερών.

– Είναι ένας ρεαλιστικός στόχος τα 2-2,5 GW έως το 2030 που θέτει το ΕΣΕΚ; Και τι πρέπει να γίνει για να αποφευχθούν προβλήματα που είδαμε στην ανάπτυξη των αιολικών και των φωτοβολταϊκών; Να δεσμεύεται για παράδειγμα ηλεκτρικός χώρος από βαλτωμένα έργα;

– Γ.Α.: Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις προκλήσεις που εμπεριέχουν τέτοιας περιπλοκότητας έργα, θα έλεγα ότι ο στόχος που έχει τεθεί είναι φιλόδοξος, αλλά δεν είναι ακατόρθωτος, αρκεί τα χρονοδιαγράμματα που ορίζονται στο ρυθμιστικό πλαίσιο να επιταχυνθούν. Απαιτούνται συντονισμένες προσπάθειες, κυρίως ως προς την έγκαιρη υλοποίηση των έργων αναβάθμισης δικτύου από τον ΑΔΜΗΕ, υπό τον όρο ότι η νέα χωρητικότητα του δικτύου θα δεσμεύεται αποκλειστικά για τα ΥΑΠ.

– Ποια είναι η ετοιμότητα της τοπικής εφοδιαστικής αλυσίδας για να υποστηρίξει τις δραστηριότητες στον χώρο των υπεράκτιων αιολικών;

– Γ.Α.: Αντιμετωπίζουμε πολύ θετικά την ανταπόκριση της βιομηχανίας, όπως ναυπηγεία και εταιρείες που ειδικεύονται στις κατασκευές από χάλυβα. Yποστηρίζουμε πολιτικές που διευκολύνουν τα αναπτυξιακά τους σχέδια και συντελούν στην ανάπτυξη των απαραίτητων δεξιοτήτων. Επιπλέον, αναγνωρίζουμε ότι η υπεράκτια αιολική ενέργεια είναι κάτι πρωτόγνωρο για τις τοπικές κοινωνίες, για τον λόγο αυτό είμαστε πρόθυμοι να συνεργαστούμε και να εξηγήσουμε τα πλεονεκτήματά της.

Οχι μόνο πιλοτικά έργα

– Τα υπεράκτια αιολικά μπορεί να είναι μια νέα αγορά για την Ελλάδα, αλλά δεν είναι μια νέα τεχνολογία. Πώς ερμηνεύει αυτό τη θεσμοθέτηση κατηγορίας πιλοτικών έργων;

– Κ.Π.: Υπάρχει συσσωρευμένη εμπειρία παγκοσμίως, γεγονός που δεν δικαιολογεί διαφοροποιήσεις. Τα υπεράκτια αιολικά πάρκα σταθερής έδρασης είναι μια καθιερωμένη και ανταγωνιστική τεχνολογία ΑΠΕ με έργα σε λειτουργία στην Ευρώπη εδώ και δεκαετίες, ενώ και η πλωτή αιολική ενέργεια προχωράει γρήγορα προς την πλήρη ωρίμανσή της, με έργα εμπορικής κλίμακας προς υλοποίηση έως το 2030. Υπό αυτό το πρίσμα, τα πιλοτικά έργα δεν θα βοηθήσουν απαραίτητα στην καθιέρωση της τεχνολογίας, ωστόσο μπορούν να παίξουν ρόλο στην ανάπτυξη της τοπικής εφοδιαστικής αλυσίδας και να δημιουργήσουν θετικό momentum, εφόσον επιταχυνθούν. Ωστόσο, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι πέρα από τα πιλοτικά έργα, θα πρέπει να προκηρυχθούν ανταγωνιστικές διαδικασίες για έργα συνολικής ισχύος τουλάχιστον 2 GW στην πρώτη φάση ανάπτυξης, ώστε να διατηρηθεί το επενδυτικό ενδιαφέρον.

Λίγο μετά το 2030 η λειτουργία του πρώτου πάρκου στη χώρα μας

– Η HELLENiQ ENERGY υλοποιεί ένα φιλόδοξο σχέδιο στον τομέα των ΑΠΕ και της ενεργειακής μετάβασης. Ποια είναι η δυναμική που θα προσδώσουν τα υπεράκτια αιολικά σε αυτό;

– Γ.Α.: Στο πλαίσιο υλοποίησης της στρατηγικής Vision 2025, η θυγατρική μας HELLENiQ Renewables έχει καταστεί μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες εταιρείες στην ευρύτερη περιοχή σε ΑΠΕ, με εγκατεστημένη ισχύ σήμερα 356 ΜW και χαρτοφυλάκιο έργων (ΦΒ, αιολικά, αποθήκευση) άνω των 3 GW. Η ραγδαία διείσδυση στον κλάδο συνεχίζεται μέσα από έναν συνδυασμό οργανικής ανάπτυξης και στοχευμένων εξαγορών, αξιοποιώντας ευκαιρίες που παρουσιάζονται σε Ελλάδα και εξωτερικό, με στόχο τη λειτουργία άνω των 2 GW έως το 2030. Στόχος μας είναι η προσθήκη τουλάχιστον 400-500 ΜW (μερίδιο της HELLENiQ Renewables) από υπεράκτια αιολικά, που θα διαφοροποιήσει και θα συμπληρώσει ιδανικά το παραγωγικό μας μείγμα, καθώς πρόκειται για τεχνολογία με υψηλό συντελεστή λειτουργίας και αρκετά σταθερό προφίλ παραγωγής.

– H RWE έχει διεθνή παρουσία στον κλάδο. Δώστε μας μια εικόνα για το πώς εξελίσσεται διεθνώς αυτή η αγορά.

– Κ.Π.: Η RWE είναι κορυφαίος παίκτης διεθνώς στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και επενδύει κάθε χρόνο δισεκατομμύρια ευρώ για να επεκτείνει το χαρτοφυλάκιό της στους τομείς της ηλιακής, αιολικής και υπεράκτιας αιολικής ενέργειας. Είμαστε χαρούμενοι να συνεισφέρουμε την τεχνογνωσία που αποκτήθηκε από την υλοποίηση και λειτουργία μέχρι σήμερα 19 ΥΑΠ σε πέντε ευρωπαϊκές χώρες και παράλληλα βρισκόμαστε σε καλό δρόμο για να γίνουμε παγκόσμιος ηγέτης στην πλωτή αιολική ενέργεια. Στην Ελλάδα, όπου αποκτούμε εμπειρία με την ανάπτυξη και κατασκευή χαρτοφυλακίου φωτοβολταϊκών πάρκων συνολικής ισχύος έως 2 GW, όσο και ευρύτερα στη νότια Ευρώπη, στοχεύουμε να επεκτείνουμε την παρουσία μας μέσω και της υπεράκτιας αιολικής ενέργειας.

– Καταγράφεται ήδη υψηλός ανταγωνισμός. Τι είναι αυτό που θα κρίνει την «κούρσα»;

– Κ.Π.: Η πρόσφατη ευρωπαϊκή εμπειρία από διαγωνισμούς ΥΑΠ κατέγραψε υψηλό ανταγωνισμό και συμμετοχή όλων των ευρωπαϊκών εταιρειών του κλάδου. Αναμένουμε κάτι παρόμοιο και στην Ελλάδα. Η «κούρσα» θα επηρεαστεί από αρκετούς παράγοντες που θα κρίνουν τελικά τους νικητές, όπως τεχνογνωσία και εμπειρία στην ανάπτυξη και λειτουργία ΥΑΠ, τα οικονομικά του έργου, τις εταιρικές – τοπικές σχέσεις και την κοινωνική αποδοχή, την εξασφάλιση επαρκούς χρηματοδότησης και την κλίμακα του έργου. Στο πλαίσιο αυτό, πιστεύουμε ότι η κοινοπραξία μας βρίσκεται σε άριστη θέση για να επιτύχει.

– Πότε βλέπετε τη λειτουργία του πρώτου υπεράκτιου αιολικού πάρκου στην Ελλάδα;

– Γ.Α.: Η κατασκευή και λειτουργία των πρώτων Υπεράκτιων Αιολικών Πέρκων θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από την ταχύτητα ολοκλήρωσης των ρυθμιστικών και νομοθετικών εκκρεμοτήτων, καθώς και των διαγωνιστικών διαδικασιών από την ελληνική πολιτεία. Ευχόμαστε να τηρηθούν τα χρονοδιαγράμματα που προβλέπονται στο ΕΣΕΚ, ώστε να έχουμε το πρώτο υπεράκτιο αιολικό πάρκο στη χώρα μας λίγο μετά το 2030.

https://www.kathimerini.gr/economy/562545190/xekinaei-i-koyrsa-gia-ta-thalassia-aiolika-parka/

Η απόπειρα δολοφονίας κατά του Βασ. Αυλωνίτη, επειδή σατίριζε τον Ε.Βενιζέλο

0

Δημήτρης Σταυρόπουλος

Πιο ελαφρύ και ασυνήθιστο το σημερινό θέμα, αλλά ιδιαίτερα σοβαρό, αφού αναφέρεται στην δολοφονική επίθεση που δέχθηκε ένας κορυφαίος καλλιτέχνης, ο οποίος σατίριζε από σκηνής τον πρωθυπουργό της χώρας!

Πρόεδρος της κυβέρνησης ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Παρ ολίγον θύμα ο σπουδαίος ηθοποιός Βασίλης Αυλωνίτης, νεκρός ένας τεχνικός του θεάτρου, τέσσαρις τραυματίες  και δράστης ένας φανατικός οπαδός του Κρητικού πολιτικού.

Πριν από 91 χρόνια στην Αθήνα!

Τα πολιτικά πάθη και οι αντιπαλότητες στο ζενίθ…

Επιθέσεις, ξυλοδαρμοί και φόβος σε όποιον εκφέρει διαφορετική γνώμη.

Ωμη λογοκρισία…

Όταν η επιθεωρησιακή οπερέτα «ΚΑΤΕΡΓΑΡΑ» των Κίμωνα Καπετανάκη – Μίμη Κατριβάνου ανέβαινε στο θέατρο «ΠΕΡΟΚΕ» του Μεταξουργείου, πριν πολλά  χρόνια, τον Αύγουστο 1931, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα προκαλούσε φονικό και θα οδηγούσε σε πολιτική ένταση και κρίση.

 Περισσότερο ακόμη δεν μπορούσε να διανοηθεί τι θα ακολουθούσε ο 27χρονος τότε ηθοποιός Βασίλης Αυλωνίτης (1904-1970), ο οποίος μέχρι που έφυγε από τη ζωή αισθανόταν το βάρος πως ένα επιθεωρησιακό του νούμερο έγινε αφορμή για να χαθεί η ζωή ενός τεχνικού του θεάτρου!

ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑ

Ήταν στα χρόνια της τελευταίας πρωθυπουργίας του Ελευθερίου Βενιζέλου και η ελληνική κοινωνία ζούσε –για μία ακόμη φορά– εντονότατη οικονομική κρίση, η οποία είχε διεθνείς διαστάσεις. 

Εξάλλου, εκείνη η κρίση οδήγησε σε πτώση των δημοσίων εισπράξεων με δυσάρεστες οικονομικές επιπτώσεις.

 Σε τέτοιο βαθμό ώστε η κυβέρνηση οκτώ μήνες αργότερα (Απρίλιος 1932) αναγκάστηκε να κηρύξει προσωρινό χρεοστάσιο και εντέλει να παραιτηθεί.

 Η εποχή ευνοούσε τους παρακρατικούς μηχανισμούς, οι οποίοι προσπαθούσαν να καταπνίξουν τις πάσης φύσεως αντιδράσεις. Στο στόχαστρο βρέθηκαν και οι λαϊκές επιθεωρήσεις, αφού ο φιλοκυβερνητικός Τύπος πυροδοτούσε την κατάσταση κάνοντας λόγο για «κίτρινον θέατρον (που) πρέπει να τιμωρηθή».

Στο κομψό για την εποχή θερινό θέατρο «ΠΕΡΟΚΕ», όπου ανέβαινε η επιθεώρηση «ΚΑΤΕΡΓΑΡΑ» είχε συγκεντρωθεί ο καλλιτεχνικός ανθός της εποχής.

 Η περίφημη Ζαζά Μπριλλάντη, η καρατερίστα και μουσικός Σωτηρία Ιατρίδου, ο αδελφός της χορευτής, κωμικός, σκιτσογράφος και σκηνογράφος Σταύρος Ιατρίδης, Κυριάκος Μαυρέας, Βασίλης Αυλωνίτης κ.ά. 

Ντυμένη η επιθεώρηση με τη μουσική του Γρηγόρη Κωνσταντινίδη θεωρείτο από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιτυχίες της εποχής.

Οι διθυραμβικές κριτικές εκ μέρους του Τύπου πλημμύριζαν καθημερινά το θέατρο με κόσμο. 

Το 1931 και αφού οι παραστάσεις είχαν ξεκινήσει από τα μέσα Μαΐου θεωρείτο μια από τις καλύτερες χρονιές για το «Περοκέ».

 Φρόντιζε δε ο θιασάρχης να προστίθενται κάθε λίγο και νέες σκηνές για να προκαλεί το ενδιαφέρον του κοινού.

 Ανάμεσα στις σκηνές αυτές περιλαμβανόταν και το νούμερο «Από τους Υπουργούς βγήκαν τα κολοκύθια» που παρουσίαζε ο Β. Αυλωνίτης και έμελε να βαφτεί με αίμα.

ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΤΗΝ ΣΚΗΝΗ

Ήταν κοντά στα μεσάνυχτα, όταν επί σκηνής ο Αυλωνίτης σατίριζε τον Πρωθυπουργό Ελ. Βενιζέλο και συνεργάτες του που είχαν κατηγορηθεί για συμμετοχή σε σκάνδαλα, ιδιαίτερα δε τον Ευστράτιο Γαλόπουλο για το περίφημο σκάνδαλο της κινίνης.

 Τότε είδε να ανεβαίνουν επί σκηνής τέσσερα άτομα, τα οποία από την έναρξη της παράστασης κάθονταν στην πρώτη σειρά των καθισμάτων.

 Όταν διαπίστωσε πως ο ένας εξ αυτών είχε βγάλει περίστροφο και ο άλλος κρατούσε μαγκούρα οπισθοχώρησε και ενώ ψέλλιζε «δεν φταίω εγώ» σκόνταψε την ώρα που ο πιστολάς τραβούσε τη σκανδάλη.

Οι σφαίρες δεν βρήκαν τον Αυλωνίτη αλλά έναν τεχνικό του θεάτρου, τον 35χρονο Παναγιώτη Μωραίτη, ο οποίος είχε βγει προς τη σκηνή για να δει τι συμβαίνει.

 Ο Αυλωνίτης έτρεξε στα αποχωρητήρια του θεάτρου για να κρυφτεί και να αποφύγει τα χειρότερα, στη συνέχεια δε πήδηξε από ένα παράθυρο και έφυγε τρέχοντας για το σπίτι του. 

«Θα περάσουν πολλά χρόνια για να βγω σε αθηναϊκή σκηνή», δήλωνε στους ανθρώπους του και στους δημοσιογράφους.

Οι θεατές νόμιζαν στην αρχή πως επρόκειτο για νούμερο της επιθεώρησης. 

Αλλά μετά τον πρώτο πυροβολισμό ακολούθησαν και άλλοι από τη μεριά της πλατείας.

 Όπως ήταν φυσικό επικράτησε πανζουρλισμός.

 Γυναικείες κραυγές, λιποθυμίες, πεταμένα εδώ κι εκεί τσάντες και καπέλα, καθίσματα σκορπισμένα παντού και παιδάκια να τα έχουν χαμένα ενώ οι μπράβοι συνέχιζαν το από σκηνής έργο τους πυροβολώντας κατά των ηθοποιών. 

Ο θιασάρχης Νίκος Σύλβας δεν ήξερε ποιον να πρωτοκαθησυχάσει, ενώ από τους πυροβολισμούς τραυματίστηκε ο λογιστής του θεάτρου Νικόλαος Λαγκαδάς, ο ηλεκτρολόγος Κλαύδιος Χατζηγεωργίου και η ηθοποιός Διαλεχτή Ρούσσου.

Η άφιξη ισχυρής αστυνομικής δύναμης από το κοντινό τμήμα απέτρεψε τα χειρότερα. 

Τρεις από τους δράστες που ήταν ακόμη στη σκηνή και στα παρασκήνια συνελήφθησαν και κινδύνευσαν από το λυντσάρισμα του κόσμου.

 Ο ένας εξ αυτών, ο Ανδρέας Δικώνυμος, ήταν τρόφιμος των φυλακών αφού ήδη είχε καταδικαστεί για έναν φόνο, ενώ οι άλλοι δύο, ο 33χρονος Κ. Σταφυλαράκης και 32χρονος καφετζής Κ. Περουλίδης, δήλωναν ιδιωτικοί υπάλληλοι.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ

Ακολούθησε οξύτατη πολιτική αντιπαράθεση. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του Λαϊκού Κόμματος Παναγής Τσαλδάρης εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στην Κυβέρνηση και η πολιτική αντιπαράθεση κράτησε ολόκληρες εβδομάδες.

 Η δε κηδεία του Μωραίτη, εξελίχθηκε σε αντικυβερνητική διαδήλωση, στην οποία πρωτοστάτησε ο κόσμος του θεάτρου.

Όσο για το θέατρο «ΠΕΡΟΚΕ» συνέχισε τις παραστάσεις του λίγες ημέρες αργότερα και αφού αφαιρέθηκαν τα τετράστιχα που είχαν προκαλέσει τη μήνι των βενιζελικών.

 Η «προληπτική λογοκρισία» που επιβλήθηκε ήταν από τις δυσμενέστερες επιπτώσεις εκείνου του περιστατικού. 

Τη λογοκρισία αυτή επέβαλαν τα επαγγελματικά σωματεία (Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, Εταιρεία Ελλήνων Συγγραφέων, Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος και Σωματείο Τεχνικών Θεάτρου) προκειμένου να περιοριστούν οι σκηνές και οι λέξεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν νέα αναστάτωση.

Ως ηθικός αυτουργός των γεγονότων θεωρήθηκε ο Παύλος Γυπάρης (1882-1966), για τον οποίο εκδόθηκε και ένταλμα σύλληψης, αλλά ουδέποτε συνελήφθη.

 Ο ίδιος είχε εμπλακεί στην υπόθεση δολοφονίας του Ίωνα Δραγούμη. Εμφανίσθηκε «αυθορμήτως» την ημέρα της δίκης.

 Προφυλακίστηκαν αρκετοί που κατηγορήθηκαν για συμμετοχή στα επεισόδια του θεάτρου.

 Τελικά στο εδώλιο, εκτός από τον Π. Γυπάρη κάθισαν οι Α. Δικώνυμος, Μ. Σταφυλαράκης, Π. Παπαδοπετράκης και Δ. Μπαδογιάννης.

Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΥΛΩΝΙΤΗ

Β. Αυλωνίτης: 

«Είχα τελειώσει το τέταρτο μπιζάρισμα της “Κοσμογονίας” εις το οποίον, ως γνωστόν, σατιρίζεται ο Βενιζέλος με την αλήθεια και ο Μαρής με το έλλειμμα. 

Αμέσως αντελήφθην τέσσαρας ανθρώπους, οι οποίοι ανελθόντες εις την σκηνήν έσπευσαν προς το μέρος μου.

 Ο εις εξ αυτών εξήγαγε το περίστροφόν του, το έστρεψε προς το μέρος μου και μου είπε: –

 Πίσω, ρε π…

Τότε εγώ διά να σώσω τον εαυτόν μου εκ του κινδύνου, ο οποίος με απειλούσε, οπισθοχώρησα ολίγον ψιθυρίζων: – 

Δεν φταίω εγώ…

 Οπισθοχωρών όμως εσκόνταψα κάπου, την ίδια ακριβώς στιγμήν κατά την οποίαν αυτός επίεσε την σκανδάλην του περιστρόφου διά να με σκοτώση.

 Ως ήτο επόμενον, η σφαίρα ηστόχησε του σκοπού της και εσώθην. 

Η ίδια όμως σφαίρα εύρε τον δυστυχή Παναγιώτην τον οποίο και εφόνευσε. (…) Τροχάδην απεμακρύνθην της σκηνής (…)».

Βασίλης Αυλωνίτης:

 Δεν είναι κανένας απ’ αυτούς αυτός που πυροβόλησε.

Πρόεδρος:

 Γιατί έκαμαν αυτά τα πράγματα οι κατηγορούμενοι;

Μάρτυς: 

Ξέρω και ‘γώ; Πάντως προσωπικά δεν είχαν μαζί μου (γέλια).

Πρόεδρος: 

Τους επείραξε η σάτιρα;

Μάρτυς:

 Δεν πιστεύω.

 Τα τετράστιχα πείραζαν και τους μεν και τους δε.

Πρόεδρος: Μα τότε γιατί ήλθαν και σας χτύπησαν;

Μάρτυς:

 Ξέρω και ‘γώ; 

Πολιτικά πράγματα, κύριε πρόεδρε.

Πρόεδρος:

 Τι πολιτικά πράγματα; 

Λέγετε ξάστερα.

Μάρτυς: 

Μπορεί να ήταν και βαλτοί.

Πρόεδρος: 

Εναντίον σου; Γιατί;

Μάρτυς: 

Με μένα όχι! 

Δεν πιστεύω. Δεν τους ξεύρω, δεν με ξεύρουν.(…)

Πρόεδρος: Το νούμερο που έλεγες είχε σάτιρα αθώα ή κακεντρεχή;

Μάρτυς: Αθώα.

 Ελαφριά…

Πρόεδρος: 

Είναι ελαφριά ή κακεντρεχής η φράσις από τους «υπουργούς τα κολοκύθια». (…) Την κρίσιν σου θέλω.

Μάρτυς: Ξέρω και ‘γώ;

 Εγώ, κύριε πρόεδρε, όταν ακούω ότι ο κόσμος γελάει, λέω «καλό είναι το νούμερο».

Η δίκη χαρακτηρίστηκε «περίεργη».

 Ξεκίνησε στο Κακουργοδικείο Πειραιώς και ολοκληρώθηκε στη Χαλκίδα «προς αποφυγήν επεισοδίων».

 Ακούστηκαν ενδιαφέρουσες πληροφορίες για μεθοδεύσεις, εκ μέρους των φιλοκυβερνητικών, δολοφονίας διευθυντών εφημερίδων και γενικότερα παραγόντων της δημόσιας ζωής που εξέφραζαν δημοσίως την αντίθεσή τους στις κυβερνητικές πολιτικές. Τον Δεκέμβριο του 1932 καταδικάσθηκαν μόνον οι δύο από τους δράστες, οι Δικώνυμος και Σταφυλακαράκης σε 7ετή κάθειρξη.

Πληροφορίες

τo paliatzidiko.

https://www.militaire.gr/i-apopeira-dolofonias-kata-toy-vas-ayloniti-epeidi-satirize-ton-e-venizelo/

H Γερμανία και πάλι ο «ασθενής της Ευρώπης»;

0

Φριντερίκε Μαρξ, dpa 

Οι ελπίδες για οικονομική ανάκαμψη το 2023 ήταν μεγάλες. Όμως η γερμανική οικονομία θα μπορούσε να παρουσιάσει ύφεση φέτος, λόγω και των διαχρονικών εγχώριων προβλημάτων.

Θα παρουσιάσει ύφεση η γερμανική οικονομία φέτος;Εικόνα: Schoening/imageBROKER/picture alliance 

Αντί για την αναμενόμενη ανάκαμψη, οικονομική ύφεση: πέρυσι η γερμανική οικονομία είχε αναπτυχθεί παρά την ενεργειακή κρίση και τον υψηλό πληθωρισμό, όμως στις τελευταίες οικονομικές του προβλέψεις, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προβλέπει ότι η εθνική οικονομία είναι η μόνη μεταξύ των 20 και πλέον χωρών και περιοχών που εξετάστηκαν, στην οποία η οικονομική παραγωγή θα παρουσιάσει φέτος μικρή μείωση. Ο χαρακτηρισμός «ο ασθενής της Ευρώπης», με τον οποίο περιέγραψε το βρετανικό περιοδικό “Economist” τη Γερμανία στην αλλαγή της χιλιετίας, κάνει τον γύρο του κόσμου. Η αναμενόμενη οικονομική ανάκαμψη την άνοιξη τελικά δεν συνέβη. Σύμφωνα με μια πρώτη εκτίμηση της Ομοσπονδιακής Στατιστικής Υπηρεσίας, το Α.Ε.Π. παρέμεινε στάσιμο κατά το δεύτερο τρίμηνο.

Η βιομηχανία αποδυναμώνεται

Χαλυβουργείο στη Βρέμη
Η γερμανική βιομηχανία πλήττεται από την αδύναμη ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίαςΕικόνα: Sina Schuldt/dpa/picture alliance

Η βιομηχανία, η οποία αποτελεί στη Γερμανία περίπου το 30% της ακαθάριστης προστιθέμενης αξίας, πλήττεται εδώ και αρκετό καιρό από την αδύναμη ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας. Οι παραγγελίες τείνουν να περιορίζονται και ειδικότερα η ζήτηση από το εξωτερικό εξασθενεί, με αποτέλεσμα η γερμανική οικονομία, η οποία είναι προσανατολισμένη στις εξαγωγές, υφίσταται τις απορρέουσες επιπτώσεις.

Ο οικονομολόγος της Commerzbank Ραλφ Ζολβέεν ανέλυσε προσφάτως ότι η παραγωγή είναι πιθανό να υποστηριχθεί για μερικούς μήνες ακόμη από τις παραγγελίες που έχουν απομείνει από την πανδημία του κορωνοϊού. «Στο δεύτερο εξάμηνο του έτους ωστόσο υπάρχει η απειλή μιας σημαντικής πτώσης, η οποία είναι πιθανό να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα συρρίκνωσης της γερμανικής οικονομίας στο σύνολό της εκείνο το διάστημα».

Ιδιωτική κατανάλωση: αισιοδοξία παρά την ύφεση

Πολλοί άνθρωποι στη Γερμανία μπορούν να υποστηρίξουν οικονομικά λιγότερα αγαθά λόγω του επίμονα υψηλού πληθωρισμού και ως εκ τούτου η κατανάλωση περιορίζεται. Σύμφωνα με τους στατιστικολόγους, οι καταναλωτές ξόδεψαν λιγότερα χρήματα για τρόφιμα και ποτά, καθώς και για είδη ένδυσης και υπόδησης και για έπιπλα το πρώτο τρίμηνο σε σχέση με το τέλος του περασμένου έτους.

Ωστόσο η ιδιωτική κατανάλωση θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή ελπίδας: «Θετική ώθηση θα μπορούσε να προέλθει από την κατανάλωση ως συνέπεια της αύξησης των μισθών και της άμβλυνσης των πληθωριστικών πιέσεωνς», λέει η επικεφαλής οικονομολόγος της KfW Φρίτσι Κέλερ-Γκάιμπ. Ο επικεφαλής οικονομολόγος της Commerzbank, Γιεργκ Κρέμερ, εκτιμά ότι οι συλλογικοί μισθοί θα αυξηθούν περισσότερο από τις τιμές καταναλωτή μόνο κατά το τέταρτο τρίμηνο.

Τέλος της οικοδομικής έκρηξης

Οικοδομή στο Βερολίνο
Η διαχρονικά έντονη οικοδομική δραστηριότητα έχει πλέον τερματιστείΕικόνα: Monika Skolimowska/dpa/picture alliance

Αν και οι επενδύσεις σε κατασκευές αυξήθηκαν στις αρχές του έτους λόγω των ήπιων καιρικών συνθηκών, παρέμειναν παρ’ όλα αυτά σε χαμηλό επίπεδο. Η διαχρονικά έντονη οικοδομική δραστηριότητα έχει προς το παρόν τερματιστεί. Τα σημαντικά υψηλότερα επιτόκια στεγαστικών δανείων και το υψηλό κόστος κατασκευής μειώνουν τη ζήτηση. Τους πρώτους πέντε μήνες του 2023, οι νέες παραγγελίες στον κύριο τομέα των κατασκευών μειώθηκαν κατά 14,7% σε ετήσια βάση σε ημερολογιακούς και προσαρμοσμένους σε τιμές (πραγματικούς) όρους. Ο αριθμός των οικοδομικών αδειών μειώθηκε κατά 27% συγκριτικά με το προηγούμενο έτος.

Αυξημένα επιτόκια

Τα υψηλά επιτόκια με τα οποία οι κεντρικές τράπεζες επιδιώκουν να περιορίσουν τον πληθωρισμό καθιστούν τα δάνεια ακριβότερα για τις επιχειρήσεις και τους καταναλωτές. Μεταξύ άλλων αυτό επηρεάζει και την αγορά ακινήτων, επιβραδύνοντας την οικονομία. Ωστόσο όπως τονίζει ο Μόριτς Σούλαρικ, πρόεδρος του Ινστιτούτου του Κιέλου για την Παγκόσμια Οικονομία (IfW), η σύνδεση της αδύναμης ανάπτυξης της Γερμανίας μονάχα με την πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι πολύ κοντόφθαλμη. «Αυτό αποδεικνύεται και από την πορεία άλλων ευρωπαϊκών χωρών, οι οποίες αναπτύσσουν μία μεγαλύτερη οικονομική δυναμική».

Σε μεγάλο βαθμό εύρωστη αγορά εργασίας

Εν αντιθέσει με το διάστημα 2002-2006, όταν οι άνεργοι ξεπερνούσαν κατά πολύ τα τέσσερα εκατομμύρια και τα ποσοστά ανεργίας έφταναν το 13%, η αγορά εργασίας είναι μέχρι στιγμής σε μεγάλο βαθμό εύρωστη. Ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 11.000 τον Ιούνιο συγκριτικά με τον Μάιο, φτάνοντας τα 2,555 εκατομμύρια. Ωστόσο το επιτόκιο παρέμεινε αμετάβλητο στο 5,5%. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Ifo, σχεδόν όλοι οι τομείς γίνονται πιο επιφυλακτικοί όσον αφορά την πρόσληψη νέου προσωπικού.

Εργάτες σε εργοστάσιο της Volkswagen
Η αγορά εργασίας παραμένει γενικώς εύρωστηΕικόνα: Sina Schuldt/dpa/picture alliance

Δομικά προβλήματα

Για πολλά χρόνια, το γερμανικό οικονομικό μοντέλο θεωρούνταν επιτυχημένο: εισαγωγή φθηνής (ρωσικής) ενέργειας και ενδιάμεσων προϊόντων, εξαγωγές προϊόντων υψηλής ποιότητας στον κόσμο. Ο επιθετικός πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία και οι συνέπειές του αναδεικνύουν τώρα προβλήματα που ήδη επιβάρυναν τη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης. Η γερμανική οικονομία, με το σχετικά υψηλό μερίδιο της ενεργοβόρας βιομηχανίας, ταλαιπωρείται από την ακριβή ενέργεια, την περιττή γραφειοκρατία, τους υψηλούς φόρους και την έλλειψη ειδικευμένων εργαζομένων.

«Μεγάλα τμήματα της οικονομίας μας δεν έχουν εμπιστοσύνη ότι οι επενδύσεις θα αποδώσουν λόγω του υψηλού κόστους και των ενίοτε αντιφατικών κανονισμών που ισχύουν στη Γερμανία ως τόπο εγκατάστασης επιχειρήσεων», δήλωσε προσφάτως ο πρόεδρος του Γερμανικού Βιομηχανικού και Εμπορικού Επιμελητηρίου, Πέτερ Άντριαν στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Διεθνής ανταγωνιστικότητα

Σύμφωνα με τον επικεφαλής οικονομολόγο της ING Κάρστεν Μπρζέσκι, η διεθνής ανταγωνιστικότητα της Γερμανίας είχε ήδη επιδεινωθεί πριν από την πανδημία. «Οι αναταράξεις στην αλυσίδα εφοδιασμού, ο πόλεμος στην Ουκρανία και η ενεργειακή κρίση έχουν αποκαλύψει τις διαρθρωτικές αδυναμίες του γερμανικού οικονομικού μοντέλου και έρχονται να προστεθούν στην ήδη αδύναμη ψηφιοποίηση, τις καταρρέουσες υποδομές και τις δημογραφικές αλλαγές».

Ο Κρίστιαν Ρούσε του Γερμανικού Ινστιτούτου Επιχειρήσεων, το οποίο πρόσκειται στους εργοδότες, έχει παρόμοια άποψη, τονίζοντας πως πολλά προβλήματα είναι εγχώρια, συμπεριλαμβανομένων των υψηλών εταιρικών φόρων, της ανεξέλεγκτης γραφειοκρατίας και των προβληματικών υποδομών.

Επιμέλεια: Γιώργος Πασσάς

DW

Λ. Χρυσανθόπουλος: Κυπριακό: Κουραστήκαμε να περιμένουμε τις προτάσεις του ΟΗΕ

5
Μετά από 49 χρόνια κατοχής από την Τουρκία απαιτούνται δυναμικές διπλωματικές πρωτοβουλίες από Ελλάδα και Κύπρο.

Κουραστήκαμε να περιμένουμε για 49 χρόνια προτάσεις του ΟΗΕ για την επίλυση του Κυπριακού, προτάσεις που απορρίπτονται από την Τουρκία και έχουν καταλήξει στο να προτείνει η Άγκυρα την λύση των δυο κρατών για να κλείσει το Κυπριακό με τα στρατεύματά της πάντοτε εκεί.

Ήρθε ο καιρός για μια ελληνική πρωτοβουλία από τη Λευκωσία και από την Αθήνα, η οποία να υποβληθεί στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ και εν συνεχεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η πρωτοβουλία μπορεί να περιλάβει τα εξής στοιχεία:

1. Αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Άγκυρα.

2. Συνέχιση των διαπραγματεύσεων μεταξύ των δυο κοινοτήτων υπό την αιγίδα του γ.γ. του ΟΗΕ.

3. Συζήτησεις μεταξύ των εγγυητριών δυνάμεων, της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον γ.γ. του ΟΗΕ για τον πλήρη αφοπλισμό της νήσου με την αναχώρηση των τουρκικών δυνάμεων και το κλείσιμο των βρετανικών βάσεων.

4. Εφόσον η Άγκυρα αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και μόνον τότε, Αθήνα και Λευκωσία  θα συμφωνήσουν στην αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης Τουρκίας-Ε.Ε..

Θεωρείται βέβαιον ότι η Άγκυρα θα απορρίψει την ελληνική πρωτοβουλία και τότε Ελλάδα και Κύπρος δεν θα επιτρέψουν την αναβάθμιση της συμφωνίας Τελωνειακής Ένωσης Τουρκίας-Ε.Ε..

Η Τουρκία θα κατηγορηθεί για αδιαλλαξία στην επίλυση του Κυπριακού. Προηγουμένως η Αθήνα θα πρέπει να αναβαθμίσει τις σχέσεις της με το Πακιστάν και με άλλα ισλαμικά κράτη που ενδεχομένως θα ήταν πρόθυμα να αναγνωρίσουν το ψευδοκράτος.

Μια επίσημη πρόσκληση στον πρόεδρο του Πακιστάν, Αρίφ Αλβί να επισκεφθεί για πρώτη φορά την Ελλάδα θα συνέβαλλε προς την κατεύθυνση αποτροπής μιας ενδεχομένης αναγνώρισης. Το ίδιο θα μπορούσε η Αθήνα να κάνει προς τους αρχηγούς κρατών των άλλων ισλαμικών χωρών.

Βέβαια προσκλήσεις σαν τις προαναφερόμενες μπορεί να μην είναι αρεστές στην Ε.Ε. ή σε άλλους  συμμάχους, αλλά τι να κάνουμε, θα πρέπει επιτέλους τα ελληνικά συμφέροντα να πάρουν προτεραιότητα.