Αρχική Blog Σελίδα 1591

Δ. Δημόπουλος: ξέφραγο αμπέλι πολυπολιτισμικότητας

4

Του Δημήτρη Δημόπουλου

03/09/2023

Ενώ η Ελλάδα καταστρέφεται και μεταβάλλεται σε «κρανίου τόπο» από τις πυρκαγιές, παράλληλα συντελείται και η αντικατάσταση του πληθυσμού της. Αντιγράφουμε από τα επίσημα Δελτία Τύπου μιας μόνο ημέρας (1-3-23) της Αστυνομίας και του Λιμενικού:

  1. Αστυνομικοί του Τμήματος Συνοριακής Φύλαξης Ορεστιάδας συνέλαβαν έναν αλλοδαπό διακινητή, διότι τον εντόπισαν να καθοδηγεί πεζή στο εσωτερικό της χώρας πέντε μη νόμιμους μετανάστες, τους οποίους προηγουμένως είχε περάσει από την Τουρκία, διασχίζοντας με βάρκα τον Έβρο.
  2. Αστυνομικοί του Τμήματος Συνοριακής Φύλαξης Σαπών συνέλαβαν, σε αγροτική περιοχή της Ροδόπης, έναν αλλοδαπό διακινητή, διότι οδηγώντας Ι.Χ. αυτοκίνητο μετέφερε παράνομα στην ενδοχώρα επτά μη νόμιμους μετανάστες.
  3. Αστυνομικοί του Τμήματος Συνοριακής Φύλαξης Σαπών συνέλαβαν, σε οικισμό της Ροδόπης, μία αλλοδαπή διακινήτρια, διότι την εντόπισαν να οδηγεί φορτηγό όχημα με το οποίο μετέφερε παράνομα στο εσωτερικό της χώρας οκτώ μη νόμιμους μετανάστες.
  4. Αστυνομικοί από το ίδιο Τμήμα Σαπών συνέλαβαν, στην εθνική οδό Αλεξανδρούπολης-Κομοτηνής, έναν αλλοδαπό διακινητής, διότι οδηγώντας Ι.Χ. αυτοκίνητο μετέφερε παράνομα στην ενδοχώρα πέντε μη νόμιμους μετανάστες.
  5. Αστυνομικοί του Τμήματος Συνοριακής Φύλαξης Σουφλίου συνέλαβαν, στην εθνική οδό Ορμενίου-Αρδανίου, έναν ημεδαπό και έναν αλλοδαπό διακινητή, διότι τους εντόπισαν να επιβαίνουν σε φορτηγό όχημα μετά ρυμουλκούμενου και να μεταφέρουν παράνομα στο εσωτερικό της χώρας εννέα μη νόμιμους μετανάστες.
  6. Αστυνομικοί του Τμήματος Συνοριακής Φύλαξης Φερών, συνέλαβαν, στην Εγνατία οδό Κήπων-Αλεξανδρούπολης, έναν αλλοδαπό διακινητή, διότι οδηγώντας φορτηγό όχημα μετά ρυμουλκούμενου μετέφερε παράνομα στην ενδοχώρα δώδεκα μη νόμιμους μετανάστες.

Συνολικά σε μια μόνο μέρα εντοπίστηκαν 46 λαθρομετανάστες και συνελήφθησαν επτά διακινητές. Πόσοι άλλοι όμως διακινήθηκαν την ίδια μέρα χωρίς να εντοπιστούν; Αν διαβάζει κάποιος μια επαρχιακή εφημερίδα της Αν. Μακεδονίας-Θράκης θα δει ότι παρόμοιες περιπτώσεις καταγράφονται καθημερινά. Εκείνος ο «φράκτης του Έβρου», που διαφήμιζε προεκλογικά ο κ. Μητσοτάκης, τι γίνεται; Με το ρυθμό χελώνας που προχωράει είναι ζήτημα αν σε μια δεκαετία θα έχει ολοκληρωθεί μόνο κατά το ήμισυ.

Συνεχίζουμε τον απολογισμό του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής (Λ.Σ.-ΕΛ.ΑΚΤ.) πάντα για την ίδια μέρα:

  1. Περιπολικό πλοίο του Λιμενικού διέσωσε, 9 μίλια νότια της Σερίφου, 61 μετανάστες που επέβαιναν σε ιστιοφόρο το οποίο βρισκόταν σε δυσχερή θέση. Οι αλλοδαποί οδηγήθηκαν με ασφάλεια στο λιμάνι του Λαυρίου και από εκεί θα μεταφερθούν στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) Μαλακάσας.
  2. Πλοίο Ανοικτής Θαλάσσης του Λιμενικού εντόπισε και περισυνέλλεξε, στη θαλάσσια περιοχή του ακρωτηρίου Παληός, βορειοανατολικά της Λέσβου, 37 αλλοδαπούς που επέβαιναν σε φουσκωτή λέμβο. Οι αλλοδαποί μεταφέρθηκαν στο Κ.Υ.Τ Μαυροβουνίου.
  3. Άλλοι 37 παράτυποι μετανάστες εντοπίστηκαν από το Λιμενικό στην περιοχή Σχοινιά Σητείας. Οι μετανάστες είχαν αποβιβαστεί από ιστιοφόρο σκάφος και εντοπίστηκαν στην επαρχιακή οδό Παλαιοκάστρου-Ζάκρου Σητείας.

Συνολικά 135, μαζί και με αυτούς από τη Θράκη, 181 λαθρομετανάστες εισήλθαν στη χώρα μας σε μια μόνο μέρα, χωρίς να μπορούμε να υπολογίσουμε πόσοι ακόμα, ίσως και περισσότεροι, μπήκαν χωρίς να εντοπιστούν.

Τι γίνονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι που παράνομα εισέρχονται κάθε μέρα στην Ελλάδα; Τους μεταφέρουν, όσους εντοπίζουν οι αρχές, στα ΚΥΤ ανά τη χώρα. Εκεί, μετά από κάποιες διαδικασίες, σχεδόν όλοι υποβάλουν αίτηση ασύλου ή διεθνούς προστασίας και ύστερα από ένα διάστημα, με τη βοήθεια των ΜΚΟ και εξειδικευμένων δικηγόρων, κυκλοφορούν ελεύθεροι λαμβάνοντας και τα σχετικά χρηματικά επιδόματα. Οι απελάσεις είναι σχεδόν μηδενικές.

Στην πορεία κάποιοι απ’ αυτούς καθώς και τα παιδιά τους θα λάβουν την ελληνική ιθαγένεια Όμως, η παράνομη είσοδος στη χώρα είναι ποινικό αδίκημα και θα έπρεπε όλοι αυτοί να συλλαμβάνονται και να προσάγονται στη δικαιοσύνη, μαζί με τους διακινητές.

Η μεταναστευτική πολιτική είναι αρμοδιότητα κάθε κράτους-μέλους σύμφωνα με τις Συνθήκες της Ε.Ε. Η Λιθουανία θέσπισε νομοθεσία παρεμπόδισης κάθε παράνομης εισόδου για λόγους ασφαλείας. Οι ΗΠΑ γυρίζουν πίσω τα πλεούμενα με μετανάστες από την Αϊτή που πλησιάζουν στις ακτές τους.

Αν η Κυβέρνηση και το ελληνικό πολιτικό σύστημα ήθελαν να προασπίσουν την ομοιογένεια του πληθυσμού και την κοινωνική συνοχή θα έπρεπε να θεσπίσουν νομοθεσία που να προβλέπει ότι όποιος εισέρχεται παράνομα στη χώρα δε θα δικαιούται να υποβάλλει αίτηση ασύλου. Εξ’ άλλου, όλοι σχεδόν προέρχονται από την Τουρκία, η οποία, σύμφωνα με το ελληνικό Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), θεωρείται ασφαλής χώρα και άρα δεν κινδυνεύει εκεί η ζωή τους.

Αλλά όχι, το ελληνικό πολιτικό σύστημα, όπως είχε δηλώσει από την αρχή της θητείας του (το 2019) ο κ. Μητσοτάκης, χαίρεται να βλέπει την ελληνική κοινωνία να μεταβάλλεται σε πολυπολιτισμική. Χαίρεται, δηλαδή, να βλέπει τους Έλληνες να γίνονται, σιγά-σιγά, μια από τις διάφορες μειονότητες που θα κατοικούν στον ελλαδικό χώρο. Κάτι ανάλογο, σε ακόμη μεγαλύτερο αναλογικά βαθμό, γίνεται και στην Κύπρο με λαθρομετανάστες που περνούν τη νεκρή ζώνη από τα Κατεχόμενα.

Ο εποικισμός που συντελείται συστηματικά αποτελεί μορφή υβριδικού πολέμου από την πλευρά της Τουρκίας. Η λαθρομετανάστευση είναι βασικά πρόβλημα εθνικής ασφάλειας και δευτερευόντως ανθρωπιστικό θέμα. Όσο αυτό δε γίνεται κατανοητό διαχρονικά από τις ελληνικές κυβερνήσεις τότε: Καληνύχτα Ελλάδα.

Πηγή: www.ellinikiantistasi.gr

ΕΧΕΙ ΕΥΘΥΝΕΣ Ο κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ;

11
του Παντελή Σαββίδη
Προσπάθησα σήμερα να σκεφθώ τις φωτιές απο την θέση του Μητσοτάκη.
Δεν πιστεύω σε συνομοσιολογικές θεωρίες ή στις θεωρίες περί σκόπιμης αδράνειας με περίπλοκους στόχους.
Ο Μητσοτάκης, ο οποίος όσο θα αισθάνεται τις πολιτικές επιπτώσεις απο την αδυναμία του να αντιμετωπίσει τις πυρκαγιές, θα λέει όταν βρίσκεται μόνος: “Μου αποδίδουν ευθύνες για ένα φαινόμενο το οποίο δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν οργανωμένες χώρες. Πως να το αντιμετωπίσει μια χώρα με τα δεδομένα της Ελλάδας; Μια χώρα χαλαρή, με διαλυμένο τον κρατικό μηχανισμό και με τις γνωστές επιδόσεις; Τι θα μπορούσα να κάνω και δεν το έκανα; Με βάση πάντα το αξίωμα πως το πρώτο μέλημά μας είναι να μην έχουμε απώλεια ανθρώπινης ζωής”;
Νομίζω είναι λογικό να κάνει αυτές τις σκέψεις. Υπάρχουν απαντήσεις;
1.-Κύριε Μητσοτάκη θα μπορούσατε να έχετε μια πολιτική πρόληψης. Δεν είχατε. Αν θέλετε να τα ρίξετε στους δήμους δεν είστε πειστικός. Και οι δήμοι ελέγχονται. Έπρεπε να ενεργοποιήσετε τους ελεγκτικούς σας μηχανισμούς.
2.-Μας είπατε στη αρχή της θερινής περιόδου πως ήσασταν έτοιμος να αντιμετωπίσετε τις πυρκαγιές. Τέτοιες δηλώσεις απο έναν πρωθυπουργό είναι λανθασμένο να γίνονται σε μια χώρα όπως η Ελλάδα αν δεν έχετε πάρει σοβαρά μέτρα. Απο ό,τι αποδείχθηκε, δεν πήρατε.
3.-Εδώ και καιρό η πραγματικότητα κάθε καλοκαίρι, και η επιστημονική κοινότητα έχει καταθέσει την σχετική άποψή της, λέει ότι οι πυρκαγιές περισσότερο προλαμβάνονται και λιγότερο σβήνονται όταν ξεφύγουν απο την δυνατότητα ελέγχου. Δεν αξιοποιήσατε την δασική υπηρεσία. Όχι για να υποκαταστήσει αλλά για να συμπληρώσει την πυροσβεστική. Οι ρόλοι είναι διαφορετικοί. Η δασική υπηρεσία φροντίζει την πρόληψη, η πυροβεστική την κατάσβεση.
4.-Το κράτος είναι ,πράγματι, ανέτοιμο, ανοργάνωτο με χαμηλή επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα. Προσωπικά δεν φταίτε για τις φωτιές. Φταίτε, όμως, ως πρωθυπουργός τεσσάρων και πλέον χρόνων διότι δεν συμβάλλατε στην οργάνωσή του όσο θα έπρεπε.
5.-Σας παρακολουθώ στις δηλώσεις σας. Είστε επιμηθής και όχι προμηθεύς. Εξαγγέλετε μέτρα αφού συμβούν οι καταστροφές. Και αν σας παρακολουθήσει κάποιος δεν υλοποιείτε ούτε τα μέτρα που έχετε εξαγγείλει.
Αυτοί είναι μερικοί λόγοι για τους οποίους η ελληνική κοινωνία σας θεωρεί κυρίως υπεύθυνο για τις πυρκαγιές και τις καταστροφές που προκαλούν.
6.-Και κάτι τελευταίο. Είστε ένας απο τους χειρότερους πρωθυπουργούς στον συγκεντρωτισμό. Όλοι στο θέμα αυτό λίγο πολύ ίδιοι είστε αλλά η δική σας συγκεντρωτική νοοτροπία έχει φθάσει σε ακραία όρια. Ορισμένα φαινόμενα φυσικά, κοινωνικά η πολιτικά απαιτούν τοπική γνώση. Ο Έβρος το έχει αποδείξει επανειλημμένως. Αυτό ή δεν το γνωρίζετε, οπότε, η επιλογή σας ως πρωθυπουργού είναι προβληματική ή αν το γνωρίζετε και δεν αλλάζετε αυτήν την λογική τότε εγκληματείτε σε βάρος της χώρας και του λαού της.
Κύριε Μητσοτάκη σας πιέζουμε και σας εκθέτουμε πολιτικά για να αλλάξετε πολιτική και νοοτροπία. Να φροντίσετε να αλλάξετε το κράτος και απο αθηναϊκό να το κάνετε ελληνικό. Πιο οργανωμένο και πιο αποτελεσματικό. Ως κοινωνία δεν έχουμε άλλον τρόπο να σας ενεργοποιήσουμε. Απο το μόνο που ανησυχούν οι πολιτικοί είναι η πολιτική απαξίωση. Αλλάξτε πολιτική και νοοτροπία για να διασώσετε το πολιτικό σας γόητρο. Σε λίγο θα μας δείτε και στους δρόμους. Και αν μια κοινωνία βγει στους δρόμους, δύσκολα μαζεύεται.
Θα μου πείτε πως ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους μόνο όταν πεινάσει.
Θα σας θυμίσω ότι βγήκε και για το σκοπιανό. Με γυναίκες να δηλώνουν μετά το πρώτο κάλεσμα πως παράτησαν στην κουζίνα το φαγητό για να διαδηλώσουν διότι αισθάνονταν ότι κάτι τις παίρνουν απο την ψυχή τους.
Θα βγει κ. Μητσοτάκη ο κόσμος στους δρόμους και αν επιχειρήσετε να παραχωρήσετε δικαιώματα, σύμφωνα με την γνωστή δήλωσή σας.
Δεν σας γνωρίζω προσωπικά και δεν γνωρίζω το βάθος και την περιπλοκότητα της σκέψης σας. Αλλά απο ένα σημείνο και πέρα μην βασίζεστε στην λίστα Πέτσα. Δώστε βαρύτητα σε εμάς, στο διαδίκτυο. Είναι ένα μικρό μέρος της κοινωνίας, μερικές φορές αρρωστημένο, αλλά όπως είπε και ένας προκάτοχός σας “αυτή είναι η Ελλάδα”. Αυτή είναι η Ελλάδα που διαμορφώσατε. Γιατί υπάρχει και ένα μέρος της που σας ξέφυγε.
Αυτό το μέρος θα πρέπει να υπολογίζετε και να φοβάστε. Δεν ξεγελιέται με 50ευρα.

Eighty years on, Italian victims of Nazi crimes finally to get compensation

0

  • 2020 court ruling awarded damages to families
  • More than 1,200 suits lodged before June deadline
  • Study estimates 22,000 Italian victims of war crimes
  • Lawyers say 61 million euro fund might be too little
  • Fornelli campaigners hail justice and town’s pride

FORNELLI, Italy, Sept 3 (Reuters) – In October 1943, after the Nazis began a brutal occupation of their former ally, German troops hanged six Italian civilians on a hillside in southern Italy as collective punishment for the killing of a soldier, who had been foraging for food.

Eighty years later, some of the relatives of the men put to death in Fornelli are finally set to receive a share of 12 million euros ($13 million) awarded by an Italian court as compensation for their families’ trauma.

“We still mark the event every year. It hasn’t been forgotten,” said Mauro Petrarca, the great-grandson of one of those killed, Domenico Lancellotta, a 52-year-old Roman Catholic father of five daughters and a son.

All but one of the family members alive at the time of the killings are now dead, but under Italian law, damages owed to them can still be passed on to their heirs. This means Petrarca is set to receive around 130,000 euros ($142,000) under the terms of a 2020 court ruling.

In an ironic twist, it will be Italy rather than Germany that pays up, after it lost a battle in the International Court of Justice over whether Berlin could still be liable for damages tied to World War Two crimes and atrocities.

Jewish organisations in Italy believe Berlin should be paying to acknowledge their historical responsibility. But victims’ groups also fear Rome is dragging its feet in dealing with a deluge of claims that could weigh on state accounts.

“This is a very tormented issue, both from a political and a legal perspective,” said Giulio Disegni, the vice president of the Union of Italian Jewish Communities (UCEI), which has been following the issue on behalf of Jewish victims of Nazi horrors.

A study funded by the German government and published in 2016 estimated that 22,000 Italians were victims of Nazi war crimes, including up to 8,000 Jews deported to death camps. Thousands more Italians were forced to work as enslaved labourers in Germany, making them eligible for reparations.

The first people likely to benefit from the new government fund set up to deal with claims are descendants of the six Catholic Fornelli men, who were hanged as German soldiers played music on a gramophone stolen from a nearby house.

Their killing came a month after Italy had signed an armistice with the Allied forces, ending its participation in World War Two and abandoning the Nazis, who immediately started their occupation of the country.

‘CUPBOARD OF SHAME’

In 1962, Germany signed a deal with Italy whereby it paid Rome 40 million Deutsche mark, worth just over 1 billion euros in today’s money, which the two nations agreed covered damages inflicted by Nazi forces on the Italian state and its citizens.

Italy gave pensions to those who had been politically or racially persecuted during the conflict, and to their surviving relatives. However, it did not offer reparations for war crimes.

“They didn’t look at war crimes and this was a mistake. Maybe at the time they thought everyone had committed war crimes, not just Germany, and didn’t want to go down that path,” said Lucio Olivieri, the lawyer who led the Fornelli litigation.

In 1994, a cupboard was found in the offices of Rome’s military prosecutors packed with files documenting hundreds of war crimes that had never been prosecuted.

Spurred on by the so-called “Cupboard of Shame”, Italy looked to bring Nazis to trial for their role in multiple massacres, while courts started to award victims reparations.

Germany refused to pay, arguing the 1962 accord prevented further claims. In 2012, the International Court of Justice backed Berlin, but Italian courts continued to hear compensation cases, saying no limit could be imposed on war crimes.

‘QUESTION OF PRIDE’

The Fornelli suit, which opened in 2015, was levelled against both Germany and Italy, which tried, but failed, to shut down proceedings.

“I found it amazing that Italy took the side of Germany in the case against us. It was like they were (wartime) allies again,” said Petrarca, who is a workman in Fornelli.

With ever more cases hitting the courts, the then-prime minister Mario Draghi created a fund in April 2022 to cover the growing compensation costs, hoping to close a dark chapter in Italy’s history.

A deadline for presenting new legal claims expired on June 28 and the Italian Treasury, which is handling payouts, told Reuters that it had so far received notification of 1,228 legal suits, but said others might not yet have been forwarded to it.

Each suit is likely to involve multiple plaintiffs, meaning the 61 million euros earmarked for the reparations might not be nearly enough to cover all the expected payouts, lawyers say.

The fund has already been topped up from an original 55 million, but the Treasury said it was too soon to say if this would be sufficient.

The government also has given itself the right to review any court verdict before deciding whether to pay out – adding an additional bureaucratic hurdle to claimants, although the government denies creating obstacles for families.

“It is a mockery,” UCEI vice president Disegni said.

For Fornelli, there is light at the end of the tunnel. Under the terms of a government decree issued in July, the first disbursement should be made to locals by January, even though the town insists their case was about much more than cash.

“This wasn’t about the money. It was about seeking justice for a war crime, a question of pride,” said Fornelli mayor Giovanni Tedeschi.

($1 = 0.9259 euros)

Reporting by Crispian Balmer; Editing by Alison Williams

https://www.reuters.com/world/europe/eighty-years-italian-victims-nazi-crimes-finally-get-compensation-2023-09-03/

Συναγερμός ασφαλείας στην Τρίπολη λόγω εκκλήσεων για ανατροπή της κυβέρνησης Ντμπεϊμπά

0

«Φόβοι ασφαλείας για την εξάπλωση των διαδηλώσεων που ζητούν την ανατροπή της κυβέρνησης Ντμπεϊμπά»

Η πρωτεύουσα της Λιβύης και τα περίχωρά της βρίσκονται σε κατάσταση συναγερμού λόγω της λαϊκής έντασης που προκλήθηκε από ισραηλινές διαρροές σχετικά με τη συνάντηση του Ισραηλινού Έλι Κοέν στη Ρώμη και της Υπουργού Εξωτερικών της Λιβύης  Ναζλά αλ Μανγκούς, η οποία απολύθηκε από τη θέση της και θεωρείται από πολλούς ως αποδιοπομπαίος τράγος που παρουσίασε ο απερχόμενος επικεφαλής της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας της Λιβύης, Αμπντούλ Χαμίντ αλ Ντμπεϊμπά, για να περιορίσει την κρίση και το κύμα βίας που αρχίζει να εξαπλώνεται.

Εικόνες και βίντεο που κυκλοφόρησαν από ακτιβιστές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έδειξαν έντονη παρουσία των δυνάμεων ασφαλείας της κυβέρνησης ενότητας στην πρωτεύουσα, Τρίπολη, και γύρω από τις εισόδους της για να αποτρέψουν διαδηλώσεις που απορρίπτουν οποιαδήποτε ομαλοποίηση με το Ισραήλ.

Ο αλ Ντμπεϊμπά ανησυχεί για την επέκταση αυτών των διαδηλώσεων και προσπαθεί να περιορίσει τις λαϊκέςαντιδράσεις καθώς οι επικριτές του θεώρησαν ως προσπάθεια να αποσπάσουν την προσοχή από την άμεση ευθύνη του για τη διοργάνωση της συνάντησης Μανγκούς- Κοέν στη Ρώμη, με σκοπό να κερδίσει αμερικανική και ξένη υποστήριξη για να τον στηρίξουν στις επερχόμενες εκλογές στη χώρα.

Η εξομάλυνση ή οι επαφές με την ισραηλινή πλευρά είναι ένα πολύ ευαίσθητο θέμα στη Λιβύη.

Αυτό σημαίνει ότι η αποκάλυψη της ευθύνης του αλ Ντμπεϊμπά να κανονίσει μια συνάντηση με την υπουργό Εξωτερικών του και τον Ισραηλινό ομόλογό της θα μπορούσε να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τις πιθανότητές του στις επερχόμενες εκλογές και τη σημερινή θέση του, ως πρωθυπουργός, που ούτως ή άλλως αμφισβητείται η νομιμότητα του από τον  διορισμένο από το λιβυκό κοινοβούλιο στα ανατολικά της χώρας.

Σε πολλές πόλεις της Λιβύης έγιναν διαδηλώσεις και δημιουργήθηκε χάος μετά την υποτιθέμενη προσέγγιση με το Ισραήλ.

Την Πέμπτη, αρκετοί δήμοι από διάφορες πόλεις της χώρας επιβεβαίωσαν την απόρριψή τους για την ομαλοποίηση με το Ισραήλ, εκφράζοντας την πλήρη αλληλεγγύη τους στον παλαιστινιακό λαό, σύμφωνα με ανακοίνωση σε βίντεο των δημάρχων των δήμων της Λιβύης, που δημοσιεύτηκε από το Υπουργείο Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Κυβέρνησης. Εθνικής Ενότητας μέσω του επίσημου λογαριασμού του στο Facebook, χωρίς να αναφέρει τα ονόματά τους.

Η δήλωση ανέφερε ότι τα μέρη «καταδικάζουν και καταγγέλλουν τη συνάντηση του Υπουργού Εξωτερικών (ενεπίγραφη) με τον Υπουργό Εξωτερικών του Ισραήλ και τη θεωρούν παραβίαση των λιβυκών εθνικών αρχών και αξιών για την παλαιστινιακή υπόθεση».

Middle East Online

https://echedoros.blog/2023/09/02/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b5%cf%81%ce%bc%cf%8c%cf%82-%ce%b1%cf%83%cf%86%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%84%cf%81%ce%af%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b7-%ce%bb%cf%8c/

Απαγόρευσαν την είσοδο στην Τουρκία σε Τουρκοκύπριο συνδικαλιστή γιατί πιστεύει στην «Ομοσπονδιακή Λύση στην Κύπρο»

0

 

Ο πρόεδρος της Επαναστατικής Ομοσπονδίας Εργατικών Συνδικάτων (Dev-İş) Κοράλ Ασάμ προστέθηκε στη λίστα με τα ονόματα στα οποία η Τουρκία έχει επιβάλει απαγόρευση εισόδου στη χώρα, επικαλούμενη τους κωδικούς «N-82» ή «G-82», γράφει τούρκικο δημοσίευμα.

Η είσοδος του Ασάμ στην Τουρκία μπλοκαρίστηκε με την αιτιολογία του κωδικού «Ν-82».

Ο Ασάμ, ένας εξέχων συνδικαλιστής, ταξίδευε στην Τουρκία για να παρευρεθεί σε μια συνδικαλιστική εκδήλωση. Ο πρώην πρόεδρος της DEV-İŞ, Χασάν Φελέκ, που ήταν μαζί με τον Ασάμ, ανακοίνωσε ότι τους σταμάτησαν στην είσοδο η τουρκική αστυνομία και τους μετέφεραν στο Τμήμα Μετανάστευσης.

Σημειώνεται ότι πριν από την εμπόδιση εισόδου στον Ασάμ, έχουν εμποδιστεί να εισέλθουν στην Τουρκία οι:

ο πρώην συντονιστής Τύπου της Προεδρίας Ali Bizden, ο ερευνητής Ahmet Cavit An, ο πρώην αναπληρωτής και γιατρός Okan Dağlı, ο Πρόεδρος του Press-Sen Ali Kişmir, ο Γενικός Γραμματέας του Αριστερού Κινήματος Abdullah Korkmazhan, ο πρώην Διευθυντής του BRTK Aysu Basri Akter, ο Γενικός Γραμματέας του Münür Rahvancıoğlu, ο δημοσιογράφος Başaran Düzgün και ο δημοσιογράφος Ulaş Barış αντιμετώπισαν παρόμοια εμπόδια εισόδου.

Οι Τουρκοκύπριοι οι οποίοι είναι υποστηρικτές της Ομοσπονδιακής Λύσης είχαν δηλώσει ότι θα χρησιμοποιούσαν όλα τα μέσα και τα κανάλια που μπορούσαν ενάντια στα εμπόδια που βιώνουν στα αεροδρόμια της Τουρκίας.

Τι είναι οι κωδικοί «N-82» και «G-82»

Οι κωδικοί «N-82» και «G-82» άρχισαν να χρησιμοποιούνται από τις τουρκικές αρχές μετά τις προεδρικές εκλογές του 2021 στην Κατεχόμενη Κύπρο.

Αυτοί οι κωδικοί στοχεύουν Τουρκοκύπριους διαφωνούντες που πιστεύουν σε μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδιακή λύση. Οι εν λόγω άνθρωποι υποστήριξαν την υποψηφιότητα του σοσιαλδημοκράτη Μουσταφά Ακιντζί στις εκλογές του 2021.

«Δεν ήταν έκπληξη»

Ο Ασάμ δήλωσε ότι αυτή η ενέργεια ενθαρρύνθηκε όχι μόνο από την Τουρκία αλλά και από τις αρχές του κατοχικού τμήματος της Κύπρου.

Μιλώντας στην  YeniDüzen, ο Ασάμ είπε ότι «το κύριο αίτημα προήλθε από τις «αρχές της Βόρειας Κύπρου» και δήλωσε ότι στόχος του είναι να αντιμετωπίσει το θέμα με την Τουρκική Πρεσβεία στη Λευκωσία και να κινηθεί νομικά.

Ο Τουρκοκύπριος συνδικαλιστής επεσήμανε παρόμοια γεγονότα στο παρελθόν. Ο Ασάμ είπε, «Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις για την ειρήνη στο εξωτερικό. Εκείνη την εποχή, μια ομάδα δασκάλων απαγορεύτηκε να φύγουν και κρατήθηκαν στο αεροδρόμιο Ερτζάν. Πριν από 4-5 χρόνια, ο υπουργός Παιδείας της περιόδου, για τους μαθητές σπουδάζοντας στο νότο ή στο εξωτερικό, «δεν σεβάστηκε την εθνική μας υπόθεση. Ήθελε να τους εμποδίσει να δώσουν εξετάσεις στην Τουρκία και να επωφεληθούν από τις ευκαιρίες», είπε.

Αξιολογώντας την εμπόδιση της εισόδου του στην Τουρκία δήλωσε ότι «Δεν ήταν έκπληξη»,  όπως είπε χαρακτηριστικά ο Ασάμ.

«Ωστόσο, εξεπλάγην που δεν υπήρχε σαφής εξήγηση».

Ο Ασάμ δήλωσε ότι δεν δόθηκε καμία έγκυρη εξήγηση κατά την ανάκριση ή τις μετέπειτα γραπτές έρευνες και ότι ο λόγος για την απαγόρευση εισόδου ήταν ο κωδικός «N-82».

Του δόθηκε εντολή να επικοινωνήσει με την Τουρκική Πρεσβεία στη Λευκωσία για διευκρινίσεις.

https://echedoros.blog/2023/09/02/%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b3%cf%8c%cf%81%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b1%ce%bd-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%af%cf%83%ce%bf%ce%b4%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%af%ce%b1-%cf%83/

«Απειλή από τις ΗΠΑ στην Τουρκία για τα F-16»…

0

Ο Μάικλ ΜακΚώλ, μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ , ο οποίος επισκέφτηκε τη Στοκχόλμη και συναντήθηκε με τον υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας Τομπίας Μπίλστρομ, έβαλε στο στόχαστρο την Τουρκία, ενώ έδωσε μήνυμα στήριξης στη σκανδιναβική χώρα, γράφει τούρκικο δημοσίευμα.

Ο ΜακΚώλ,  ο οποίος είναι επίσης πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων, υποστήριξε ότι η προμήθεια μαχητικών αεροσκαφών F-16 από τις ΗΠΑ στην Τουρκία εξαρτάται από τη συμμετοχή της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ.

Συνδέει την πώληση F-16 με τη συμμετοχή της Σουηδίας

«Θέλουν να αγοράσουν τα F-16 μας. Εάν πρόκειται να τους πουλήσουμε αυτό το είδος οπλικού συστήματος, θα πρέπει να ενεργούν σαν σύμμαχός μας στο ΝΑΤΟ», είπε ο ΜακΚώλ είπε.

Ο Αμερικανός πολιτικός,  είπε σε μια προσπάθειά του να βάλεις στο στόχαστρο την Τουρκία: «γνωρίζουν ότι υπάρχουν πολλά που θα τους θέσουν σε κίνδυνο εάν δεν αποδεχτούν την ένταξη(της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ)».

Οι ΗΠΑ επίσημα υποστηρίζουν τις πωλήσεις

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάθιου Μίλερ δήλωσε ότι έχουν υποστηρίξει δημόσια την πώληση αεροσκαφών F-16 στην Τουρκία.

Επισημαίνοντας ότι η ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ και η πώληση των F-16 είναι δύο ξεχωριστά ζητήματα, ο Μίλερ είπε:

Υπάρχει μια ομάδα μελών του Κογκρέσου που πιστεύει, όσο κι αν δεν το πιστεύουμε, ότι αυτό το θέμα πρέπει να συνδεθεί με την ένταξη στο ΝΑΤΟ.

Από την Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ Michael McCaul και ο Σουηδός υπουργός Εξωτερικών Tobias Billström

Η αίτηση της Σουηδίας ΝΑΤΟ

Η Σουηδία και η Φινλανδία υπέβαλαν αίτηση για ένταξη στο ΝΑΤΟ πέρυσι, τερματίζοντας τις πολιτικές ουδετερότητας του Ψυχρού Πολέμου μετά τις επιθέσεις της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Εγκρίνοντας την ένταξη της Φινλανδίας τον Απρίλιο, η Τουρκία ζήτησε από τη Σουηδία να εκπληρώσει ορισμένους όρους για την ένταξη.

Για να εγκρίνει την ένταξη της Σουηδίας, η Τουρκία ήθελε αυτή η χώρα να πολεμήσει την τρομοκρατική οργάνωση PKK και τις θυγατρικές της, να εκδώσει τους εγκληματίες στην Τουρκία και να άρει τους περιορισμούς στην πώληση αμυντικού εξοπλισμού στην Τουρκία.

Ενώ η Σουηδία δήλωσε ότι ανταποκρίθηκε σε όλα τα αιτήματα μετά τις νομοθετικές αλλαγές, η Άγκυρα σημείωσε ότι δεν ήταν αρκετές επισημαίνοντας ότι αυτά θα έπρεπε να αντικατοπτρίζονται στην «πραγματικότητα».

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, ο Πρόεδρος Ερντογάν και ο Σουηδός πρωθυπουργός Ουλφ Κρίστερσον συναντήθηκαν στο Βίλνιους τον Ιούλιο για να συζητήσουν την ένταξη της σκανδιναβικής χώρας στο ΝΑΤΟ.

Προσθέτοντας ένα νέο αίτημα στις απαιτήσεις της Τουρκίας για ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, ο Ερντογάν απαίτησε από τις ευρωπαϊκές χώρες να «ανοίξουν τον δρόμο» για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, ώστε η Άγκυρα να δώσει το πράσινο φως για ένταξη.

Enson Haber

https://echedoros.blog/2023/09/03/%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%bb%ce%ae-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%b7%cf%80%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%af%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b1/

Δ. Μακροδημόπουλος: γιατί δεν αντιδρά η Εκκλησία;

6

Δημήτρης Μακροδημόπουλος

Ο Σατομπριάν συγκρίνοντας το 1802 στο βιβλίο του “Το Πνεύμα του χριστιανισμού” τη μετανάστευση των πουλιών με την ανθρώπινη μετανάστευση, έγραφε πως μια εξορία που προβλέπεται από τη φύση είναι πολύ διαφορετική από μια εξορία που επιβάλλουν οι άνθρωποι. Το πουλί δεν φεύγει μόνο του αλλά σε σμήνος, κουβαλώντας μαζί του όλα τα πράγματα που του είναι αγαπητά και γνωρίζοντας ότι θα ξαναγυρίσει. «Το πουλί εξορίζεται πρόσκαιρα μόνον για το καλό του, φεύγει μαζί με τους γείτονές του, με τον πατέρα και τη μάνα του, με τους αδελφούς και τις αδελφές του – δεν αφήνει τίποτα πίσω του: κουβαλάει την καρδιά του. Η ερημιά του προσφέρει φαγητό και κατάλυμα, τα δάση δεν στρέφονται εναντίον του, ξέρει τέλος, ότι θα γυρίσει για να πεθάνει στα μέρη που γεννήθηκε: Εκεί θα ξαναβρεί το ποτάμι, το δένδρο, τη φωλιά, τον πατρογονικό ήλιο». Ο εξόριστος απεναντίας δεν ξέρει αν θα ξαναδεί κάποια μέρα την πατρίδα του αφού «η εξορία που τον πέταξε έξω από τη χώρα του μοιάζει να τον πέταξε έξω από τον κόσμο».

Με όσα ακραία λοιπόν είδαμε να διαδραματίζονται τις τελευταίες μέρες στον Έβρο σε βάρος μεταναστών και προσφύγων, πιστεύει κανείς ότι οι εξαθλιωμένοι από τις κακουχίες και τον φόβο “αυτόκλητων πολιτοφυλάκων” πρόσφυγες και μετανάστες, με όσα υφίστανται στην πορεία τους προς την Ευρώπη, αν φθάσουν ποτέ εκεί, θα ήθελαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, τις γειτονιές, τους συγγενείς τους, όλα αυτά που τους έδιναν ταυτότητα και υπόσταση στην κοινωνία τους; Όπως γράφει η Χάνα Άρεντ «η πρώτη απώλεια που υπέστησαν οι “χωρίς δικαιώματα” ήταν η απώλεια των εστιών τους, και αυτό σήμαινε  την απώλεια του κοινωνικού πλέγματος στο οποίο γεννήθηκαν και εντός του οποίου εξασφάλισαν για τον εαυτό τους μια ξεχωριστή θέση στον κόσμο».

Για να μην έχουμε αυταπάτες για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που επικαλείται η Δύση, νά ποιο είναι το κριτήριο που θέτει η Χάνα Άρεντ με αφορμή τους πρόσφυγες: «Η έννοια των δικαιωμάτων του ανθρώπου, έγραφε,  βασισμένη στην υποτιθέμενη ύπαρξη κάποιου ανθρώπινου όντος καθεαυτό, κατέρρευσε σε κομμάτια μόλις εκείνοι που τη διακήρυσσαν βρέθηκαν για πρώτη φορά αντιμέτωποι με ανθρώπους που είχαν πραγματικά χάσει κάθε άλλη συγκεκριμένη ιδιότητα και δεσμό εκτός από το γεγονός ότι ήταν άνθρωποι ….Το παράδοξο εδώ είναι ότι ακριβώς η φιγούρα που θα έπρεπε κατ’ εξοχήν να ενσαρκώνει τα δικαιώματα του ανθρώπου, ο πρόσφυγας, συνιστά αντίθετα τη ριζική κρίση αυτής της έννοιας». Διαπίστωσε μάλιστα ότι «ένα μόνιμο καθεστώς “ανθρώπου καθαυτόν” είναι αδιανόητο για το δίκαιο του έθνους – κράτους».. Γιαυτό τα δεινά των προσφύγων «δεν οφείλονται στο ότι δεν είναι ίσοι απέναντι στο νόμο αλλά ότι δεν υπάρχει κανένας νόμος γιαυτούς».

Όμως, ο χριστιανισμός αποδέχεται τη μονογένεση, της μιας και μοναδικής καταγωγής του ανθρώπου που περιγράφεται στη Βίβλο, η οποία συνεπαγόταν ότι όλοι οι άνθρωποι ήσαν δυνητικά ίσοι και όλοι μπορούσαν να γίνουν χριστιανοί και απέρριπτε την πολυγένεση που εκφράστηκε με  τον λανθάνοντα και τον έκδηλο ρατσισμό και κατηγοριοποίησε τον άνθρωπο. Αποδέχεται δηλαδή τον “άνθρωπο καθαυτόν” αγνοώντας οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό του, εθνότητας, φυλής, χρώματος. Ως εκ τούτου θα περιμέναμε από την Εκκλησία να αντιδράσει έντονα στο πογκρόμ που εξαπολύθηκε από κυνηγούς κεφαλών στον Έβρο, παλαιότερα και αλλού, όπως και στις δηλώσεις πολιτικών που γεμίζουν τα γραφεία τους με εικόνες μπροστά στις κάμερες για να πληροφορηθεί το πανελλήνιο το μέγεθος της πίστης τους αλλά καλλιεργούν ή ανέχονται τον ρατσισμό στηρίζοντας όσα παράλογα βιώνουμε σε βάρος ανθρώπων. Να υπομνήσει δηλαδή σε όλους αυτούς που δηλώνουν χριστιανοί ότι δεν μπορούν να  υιοθετούν άλλες αρχές και αξίες ως πολίτες και αντίθετες ως θρησκευόμενοι. Πολιτική και θρησκεία απευθύνονται στην ίδια κοινωνία και ας μη ξεχνάμε ότι ιστορικά η θρησκεία προηγήθηκε της πολιτικής, ακολούθησαν οι -ισμοί. Αν η Εκκλησία αποσιωπά και δεν υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τότε ποιός θα τα υπερασπιστεί όταν αλληθωρίζει η πολιτική;

Γιατί η Εκκλησία επιβάλλεται να είναι μπροστάρης στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των προσφύγων και των μεταναστών; Διότι μόνον η θρησκεία ως υπερεθνικός θεσμός μπορεί να υπερβαίνει σύνορα, εθνότητες, φυλές και να συνενώνει τους ανθρώπους, αφού ο χριστιανισμός και οι άλλες θρησκείες δεν έχουν εθνικό χαρακτήρα, προηγήθηκαν αιώνες της δημιουργίας του έθνους κράτους. Όμως η φωνή της Εκκλησίας δεν ακούστηκε καν. Ξαφνικά ο χριστιανισμός προσέλαβε εθνικά χαρακτηριστικά στη χώρα μας;

Ούτε μπορεί να ισχύει για τον χριστιανισμό η θεωρία των “δύο βασιλείων” την οποία είχε προωθήσει ο λουθηρανισμός για να ιεροποιήσει την υποταγή στην εγκόσμια εξουσία, θεωρία που ασπάζεται και η Εκκλησία μας για να νίψει τας χείρας στα εγκλήματα της πολιτικής εξουσίας, σε εξορίες, πόλεμους, ακραίες ταξικές ανισότητες. Αυτή η θεωρία των “δύο βασιλείων” χρησιμοποιήθηκε στη χιτλερική Γερμανία για να δικαιολογήσει την απάθεια απέναντι στο ναζισμό από τους Γερμανούς χριστιανούς. Υπήρξαν όμως και γενναίοι θεολόγοι που υποστήριξαν ότι αυτό που εμποδίζει τον χριστιανό να προσχωρήσει στη ναζιστική ειδωλολατρία της φυλής είναι η απόλυτη υπερβατική φύση του Θεού.

Κάποτε θα πρέπει η Εκκλησία μας να αξιολογήσει γιατί η Ορθοδοξία υπερέχει κοινωνικά ως ιδεολογία έναντι των άλλων εκφάνσεων του Χριστιανισμού και να υπερασπισθεί έμπρακτα την υπεροχή της στηρίζοντας την έννοια του “ανθρώπου καθαυτόν”. Δεν υπερέχει λόγω των θεολογικών δογματικών διαφορών που υπήρξαν το πρόσχημα των αποσχίσεων από την Ορθόδοξη Εκκλησία και αργότερα από την Καθολική αλλά λόγω των διαφορετικών κοινωνικοπολιτικών συνθηκών που ίσχυαν κάθε φορά που συνέβαιναν αυτά. Το προνόμιο της Ορθοδοξίας έγκειται στη διαπίστωση ότι αποτελεί τις ρίζες του Χριστιανισμού και εμφανίσθηκε στην περίοδο της δουλοκτητικής κοινωνίας εκφράζοντας τους καταπιεσμένους της εποχής, σε αντίθεση με τον καθολικισμό που ταυτίσθηκε με την άρχουσα τάξη του φεουδαλισμού, τους φεουδάρχες, και σε αντίθεση με τις εκφάνσεις του προτεσταντισμού που εξ αρχής ταυτίσθηκαν με τα συμφέροντα της ανερχόμενης αστικής τάξης που επικράτησε στη συνέχεια και τον καπιταλισμό. Ποιό ήταν το πρωτογενές υλικό της πρώτης χριστιανικής κοινότητας; Ποιάς μορφής κοινωνική οργάνωση είχε αναπτύξει; Συμβιβάζονται όλα αυτά με την ανοχή της έναντι της πολιτικής σε βάρος των προσφύγων ως μη – ανθρώπων;

Μακροδημόπουλος  Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

29/8/2023

 

 

 

 

Κ. Χολέβας: 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1843: ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, Η ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ, Η ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

0

180 χρόνια συμπληρώνονται από την 3η Σεπτεμβρίου 1843. Η Πλατεία Συντάγματος και η οδός Γ’ Σεπτεμβρίου στην Αθήνα μας θυμίζουν το γεγονός. Ο λαός των Αθηνών, καθοδηγούμενος από τον ήρωα της Επαναστάσεως Ιωάννη Μακρυγιάννη και από τον αρχηγό του Ιππικού Δημήτριο Καλλέργη, συγκεντρώθηκε έξω από τα τότε Ανάκτορα -σημερινό Κοινοβούλιο- και ζήτησε Σύνταγμα από τον Βασιλέα Όθωνα ώστε το Πολίτευμα να μην είναι πλέον Απόλυτη Μοναρχία.

Ο Όθων αποδέχθηκε το αίτημα και μετά από εκλογές λειτούργησε επί μήνες η  Εθνική Συνέλευσις των Ελλήνων. Η Εθνοσυνέλευση άρχισε τις εργασίες της στις 8 Νοεμβρίου 1843 και τις ολοκλήρωσε στις 18 Μαρτίου 1844. Έλαβαν μέρος 244 Πληρεξούσιοι από όλες τις ελεύθερες επαρχίες, καθώς και εκπρόσωποι των Αλυτρώτων Ελλήνων, οι οποίοι εξελέγησαν ως εκπρόσωποι σωματείων.

Πρωταγωνίστησαν οι αρχηγοί των τριών κομμάτων της εποχής εκείνης: Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος του αγγλικού, ο Ιωάννης Κωλέττης του γαλλικού και ο Ανδρέας Μεταξάς του ρωσικού, καθώς και ανένταχτες προσωπικότητες όπως ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, ο Ρήγας Παλαμήδης και άλλοι που δεν ανήκαν σε κάποια παράταξη. Οι συζητήσεις έδωσαν την ευκαιρία στον Κωλέττη να χρησιμοποιήσει σε μία αγόρευση τον όρο “Μεγάλη Ιδέα” εκφράζοντας έτσι την απόφαση του λαού και των εκπροσώπων του να αγωνισθούν για την απελευθέρωση των Αλυτρώτων Ελλήνων. Ήταν ένα όραμα, το οποίο είχε κρατήσει ζωντανές τις ελπίδες των υποδούλων στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και τώρα καθοδηγούσε τα όνειρα και τους σχεδιασμούς του νεογέννητου Ελληνικού Κράτους.  Η Ελλάς τότε περιλάμβανε τη Πελοπόννησο, τη Στερεά και τις Κυκλάδες.

Η Μεγάλη Ιδέα έχει κατά καιρούς κατηγορηθεί, αλλά χωρίς αυτήν δεν θα είχαμε ελευθερώσει τα εδάφη που αποτελούν σήμερα την Ελλάδα. Και τότε υπήρχαν επιφυλάξεις από μία μικρή μερίδα,  όπως πχ. από τον Μαυροκορδάτο, που προτιμούσε πρώτα να οργανωθεί εσωτερικά η μικρή Ελλάς. Αλλά η συντριπτική πλειοψηφία του λαού και των Πληρεξουσίων συμφωνούσε με τον Κωλέττη, ο οποίος είχε την ευφυΐα να εκφράσει με δύο λέξεις αυτό που είχαν στην ψυχή τους οι Έλληνες μετά από την Επανάσταση.

Η Εθνοσυνέλευση επικύρωσε τους άρρηκτους δεσμούς του Ελληνισμού με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Ορθοδοξία κατεγράφη στο Σύνταγμα του 1844 ως η Επικρατούσα Θρησκεία και επανελήφθη η σχετική διάταξη των τοπικών και  Εθνικών Συνελεύσεων του Αγώνος. Επίσης ορίσθηκε ότι το θρήσκευμα του διαδόχου θα ήταν Ορθόδοξο. Τελικά ο Ρωμαιοκαθολικός Όθων και η Αμαλία δεν απέκτησαν διάδοχο.

Μαζί με το Σύνταγμα η Εθνοσυνέλευση ψήφισε και τον Εκλογικό Νόμο της 18ης Μαρτίου 1844. Με τον νόμο αυτό ουσιαστικά θεσπίσθηκε η καθολική ψηφοφορία των αρρένων Ελλήνων άνω των 25 ετών δεδομένου ότι οι προϋποθέσεις που ετίθεντο μπορούσαν εύκολα να τηρηθούν. Δηλαδή για να ψηφίσεις έπρεπε να έχεις ιδιοκτησία σε ακίνητα ή και σε κινητά (π.χ. κοπάδι ζώων) ή  να έχεις ένα επάγγελμα. Ο νόμος ήταν πρωτοποριακός για την εποχή του, δεδομένου ότι στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες υπήρχαν αυστηρές προϋποθέσεις οικονομικής φύσης (π.χ. ιδιοκτησία γης) για να ψηφίζουν οι άνδρες. Για τις γυναίκες τότε παγκοσμίως δεν υπήρχε πρόβλεψη. Ο Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Ν. Αλιβιζάτος και ο Γερμανός ιστορικός Gunnar Hering παραδέχονται ότι η Ελλάς υπήρξε πρωτοπόρος στην καθολική ψηφοφορία!

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 2.9.2023

Το ΝΑΤΟ συγχαίρει την Τουρκία για τη νίκη επί των Ελλήνων

2

Η σπουδαιότερη οδική αρτηρία προς την Ευρώπη είναι καρμανιόλα

2
του Παντελή Σαββίδη
Φωτογραφία αρχείου
Πήρα τον δρόμο το Σάββατο για την Αξιούπολη. Είναι η εθνική οδός που συνδέει την Ελλάδα με την Κεντρική Ευρώπη. Ο περίφημος Άξονας 10 αν δεν κάνω λάθος. Παλαιότερα ήταν η μοναδική οδός για την Ευρώπη, μέχρι τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας. Μετά το Βελιγράδι και λόγω των συγκρούσεων Σέρβων και Κροατών έκλεισε και γι αυτό αναζητήθηκε άλλη οδός μέσω Βουλγαρίας. Η ένταξη της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στην Ε.Ε. διευκόλυνε τις μετακινήσεις και έτσι μεγάλο μέρος του φορτίου του δρόμου αυτού μεταφέρθηκε προς τα εκεί.
Επανέρχομαι στον δικό μου δρόμο, τον άξονα 10. Στα 50 χιλιόμετρα απο τη Θεσσαλονίκη συνέβη ένα σοβαρό τροχαίο με τρία ή και περισσότερα ατοκίνητα. Εύχομαι να μην υπήρξαν ανθρώπινα θύματα.
Τα δύο απο τα αυτοκίνητα που είδα είχαν ξένες πινακίδες. Οι άνθρωποι επέστρεφαν στην πατρίδα τους απο τις διακοπές τους ή ερχόντουσαν στην Ελλάδα για να τις απολαύσουν και μπλέχτηκαν σε περιπέτειες.
Ο δρόμος αυτός, λοιπόν, για τον οποίο έγραψα και άλλη φορά κατασκευάσθηκε απο τη ΜΟΜΑ το 1968 και είναι διπλής κατεύθυνσης. Μια, μόνο, λωρίδα πηγαίνει και μια έρχεται. Το φορτίο κίνησης θυμίζει Τσιμισκή σε ώρα αιχμής. Αυτό θύμιζε και σήμερα. Την χειμερινή περίοδο, βεβαίως, αραιώνει. Αλλά την θερινή δεν μπορεί να σηκώσει τέτοια κίνηση.
Ο δρόμος απο το 1968 δεν παραμένει όπως κατασκευάσθηκε. Χειροτερεύει κάθε χρόνο. Δεν είναι, δηλαδή, ούτε καν όπως το 1968! Και έχει χαρακτηρισθεί καρμανιόλα.
Αυτόν τον δρόμο με τα χαρακτηριστικά που σας περιέγραψα ήπια, τον έχουν εντάξει στην ΠΑΘΕ και θέλουν να βάλουν διόδια. Για την ακρίβεια, θα έβαζαν διόδια αν ο δήμος Παιονίας δεν προσέφευγε στο ΣτΕ. Δεν ξέρω για ποιο λόγο το ΣτΕ δεν επέτρεψε να μπούν ακόμη διόδια. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι εκεί.
Το πρόβλημα είναι πως έναν δρόμο που ενώνει την χώρα με την Ευρώπη το αθηναϊκό κράτος τον διατηρεί χειρότερο απο όταν κατασκευάσθηκε το 1968.
Και το κράτος αυτό διατηρεί σε αυτήν την κατάσταση μια κρισιμη οδική αρτηρία και θέλει και τουρισμό.
Η χώρα φέτος είχε τουρίστες και, μάλιστα, όπως λένε πολλούς. Πόσο καιρό όμως θα βασίζεται στην άγνοια των ξένων για τις υποδομές της; Για την ακρίβειά της; Για τις παρανομίες στις παραλίες της;
Και κάτι τελευταίο για όσους μας εγκαλούν για την μόνιμη αναφορά μας στο κράτος των Αθηνών. Όταν έναν τέτοιο δρόμο (που ενώνει την χώρα με την Ευρώπη) το κράτος δεν τον εκσυγχρονίζει απο το 1968, βλέπετε κανένα ενδιαφέρον του κράτους αυτού για την εκτός Αθηνών Ελλάδα;
Δεν θα ζήσουμε δουλικά. Θα προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε και απο αθηναϊκό να το κάνουμε ελληνικό.
Όσο για τους αριστερούς διαλεκτικούς που μας συνιστούν να γίνει πρώτα η Επανάσταση και μετά θα βελτιώσουμε την ζωή μας τους απαντάμε: χαιρετίσματα στον πλάτανο. Είδαμε και τις επαναστάσεις τους.
ΥΓ1: Για το αθηναϊκό κράτος ρωτήστε καλύτερα τους Εβρίτες, τους Ρόδιους, τους Βορειοηπειρώτες.
ΥΓ2: Σοβαρό πρόβλημα υπάρχει και με την γέφυρα του Αξιού που ενώνει την Αξιούπολη με το Πολύκαστρο. Οι κάτοικοι θεωρούν θέμα χρόνου ένα ατύχημα. Αν συμβεί, οι αρμόδιοι δεν θα μπορούν να επικαλεστούν ότι δεν γνώριζαν. Γνωρίζουν.

Ε. Κοροβίνης: Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ: Η κρίση του μαρξισμού και ο μεταμαρξισμός 

0

Πριν λίγες δεκαετίες έκλεισε ένας κύκλος που ξεκίνησε με την Οκτωβριανή επανάσταση .Η κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» στην Ανατολική Ευρώπη, η συρρίκνωση και τελική έκλειψη των κομμουνιστικών κομμάτων της Δυτικής Ευρώπης, η στροφή προς τον καπιταλισμό των τριτοκοσμικών σοσιαλιστικών καθεστώτων με προεξάρχον το  καθεστώς της Κίνας και τέλος η μετατροπή της σοσιαλδημοκρατίας σε ουρά του νεοφιλελευθερισμού αποτελούν «στιγμές» μιας διαδρομής κατηφορικής και μάλλον αναπόφευκτης. Αντίθετα με την προηγούμενη κρίση του μαρξισμού στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, από την οποία εξήλθε ανανεωμένος, η νέα του κρίση στο τέλος του 20ου αιώνα μοιάζει να είναι θανατηφόρα. 

Στην διάρκεια της πρώτης κρίσης δόθηκε, μέσα κυρίως από τις θεωρητικές επεξεργασίες του Λένιν για το φαινόμενο του ιμπεριαλισμού, μια πειστική εξήγηση για την αποτυχία των επαναστατικών κινημάτων στις αναπτυγμένες χώρες της Δύσης και προβλέφθηκε και ενισχύθηκε η πιθανότητα για ενδιαφέροντα σοσιαλιστικά πειράματα σε αποικιοκρατούμενες χώρες. 

Ο Λένιν, πράγματι, απορρίπτοντας την αποδοκιμασία από τον Μπουχάριν όλων ανεξαιρέτως των εθνισμών, έκανε την καίρια διάκριση μεταξύ του σωβινιστικού εθνισμού των αποικιοκρατών και του επαναστατικού εθνισμού των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, περιγράφοντας τον δεύτερο τύπο του εθνισμού ως διαλεκτικό αντίποδα του ιμπεριαλισμού. Τα παραδείγματά του τα άντλησε από την Ινδία, την Ιρλανδία, την Κίνα, το Ιράν και την Τουρκία. 

Στην ίδια κατεύθυνση με τον Λένιν κινήθηκε και ο Μάο, που τόνισε ότι οι κομμουνιστές όντας μαρξιστές είναι και διεθνιστές, αλλά και ότι ο μαρξισμός μπορεί να πραγματωθεί μόνον μέσα από μια εθνική μορφή. Δεν υπήρχε για τον Κινέζο ηγέτη αφηρημένος μαρξισμός αλλά μόνον συγκεκριμένος, εγγεγραμμένος δηλαδή σε ιδιαίτερο γεωγραφικό  και χρονικό πλαίσιο. 

Ο Μάο μάλιστα ήταν πιο ανυπόμονος από τους μπολσεβίκους στην προώθηση της επαναστασης. Δεν αποδέχθηκε την σταλινική ορθοδοξία, σύμφωνα με την οποία με την άνοδο του κομμουνιστικού κόμματος στην εξουσία επέρχεται το τέλος του καπιταλισμού. Για τον λόγο αυτό προχώρησε και στην πολιτιστική επανάσταση. Δεν εξαρτούσε εξάλλου, όπως ο Λένιν και κυρίως ο Τρότσκι, την επιβίωση και την επιτυχία της κομμουνιστικής υπόθεσης από την πιθανότητα να ξεσπάσουν επαναστάσεις και σε αναπτυγμένες χώρες. Φαίνεται να βασίζονταν  στον κινεζικό λαό και στους λαούς των αποικιών για την προώθηση της επανάστασης. 

*** 

Αντίθετα με την πρώτη κρίση του μαρξισμού, όπου διανοίχθηκε διέξοδος διαρκείας, με την ενσωμάτωση του εθνισμού στο θεωρητικό οπλοστάσιο αυτής της φιλοσοφίας, στις μέρες μας και ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 η όλη συζήτηση στρέφεται σε μεταμαρξιστικές ατραπούς και μονοπάτια Η κρίση ήταν τόσο μεγάλη που για να περισωθεί ό,τι ήταν δυνατό, έπρεπε να αναιρεθούν βασικές προκείμενες του μαρξισμού, κατά πολλούς. 

Κοινός τόπος όλων των μεταμαρξιστικών αναζητήσεων είναι μια αντιουσιοκρατική προσέγγιση, στα πλαίσια της οποίας, οι τάξεις, η κοινωνία και η Ιστορία δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως ενιαίες και παγκόσμιας εμβέλειας πραγματικότητες. Γίνεται λόγος για ριζική ανοιχτότητα και ακαθοριστία  του κοινωνικού πεδίου και απορρίπτεται ο ντετερμινισμός της ταξικής πάλης, μια αναπόδραστη δηλαδή πορεία προς την αταξική κοινωνία καθώς και ο έντονος οικονομισμός ορισμένων «σχολών» του μαρξισμού. 

Υπάρχουν δυο τάσεις κατά βάσιν στους κόλπους του μεταμαρξισμού: Η προσέγγιση του Ernesto Laclau και της Chantal Mouffe που βρίσκονται σε αναζήτηση της «πλήρους και ριζικής δημοκρατίας» και μια δεύτερη που προσπαθεί να αναθεμελιώσει την κομμουνιστική υπόθεση. Σε αυτήν την δεύτερη τάση ανήκουν αρκετοί στοχαστές. Εδώ θα εξετάσουμε εν συντομία τις απόψεις του Σλάβοϊ Ζίζεκ και του Αλαίν Μπαντιού. 

*** 

Ο Laclau και η Mouffe τονίζουν ότι η πιθανότητα της αυταρχικής στροφής ενυπήρχε εξαρχής στον μαρξισμό, από την στιγμή που ένας περιορισμένος δρών, η εργατική τάξη, προικίσθηκε με μεσσιανικές ιδιότητες. Παλεύοντας για την κοινωνική και πολιτική της απελευθέρωση  θα επιτύγχανε -υποτίθεται- την χειραφέτηση όλων. 

Για τους δυο παραπάνω στοχαστές ο ανταγωνισμός και οι συγκρούσεις είναι ανεξάλειπτες από τις κοινωνίες. Ακόμη και από την ίδια την αταξική κοινωνία δεν θα απουσιάζουν οι ανταγωνισμοί. Στις δυτικές κοινωνίες σήμερα, κατά τους δυο θεωρητικούς, παρατηρείται μια λαϊκιστική στιγμή, μια επιστροφή της πολιτικής. Φαίνεται να αμφισβητείται η κυριαρχία των αγορών και η μεταπολιτική διαχείριση. Οι δυο στοχαστές ελπίζουν να αναδυθεί ένας αριστερός λαϊκισμός ικανός να αντιπαρατεθεί στον ξενόφοβο δεξιό λαϊκισμό που επελαύνει στις δυτικές χώρες. 

Από τον Laclau και την Mouffe προτείνεται, ευρύτερα, ως διέξοδος η πλαισίωση και η υποστήριξη διακριτών και μεμονωμένων κινημάτων, όπως αυτό της αντιπαγκοσμιοποίησης, το οικολογικό κίνημα ή τον ακτιβισμό για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Οι δυο στοχαστές υιοθετούν για την απόκτηση της ηγεμονίας, κατά το πρότυπο του Γκράμσι, έναν μακροπρόθεσμο «πόλεμο θέσεων», σε ένα πλαίσιο «μεσοβασιλείας» που θα διαρκέσει πολύ. Στις διεθνείς σχέσεις, τέλος, επιχειρηματολογούν υπέρ ενός πολυπολικού κόσμου με πολιτισμικό και πολιτικό πλουραλισμό. 

*** 

Από τους υποστηρικτές της δεύτερης μεταμαρξιστικής τάσης, γίνεται κριτική στον Laclau και την Mouffe ότι δεν κάνουν διάκριση μεταξύ συνηθισμένων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων και πιο ριζοσπαστικών μορφών κοινωνικού μετασχηματισμού. Ότι η οντολογία της ανοιχτότητας και της ενδεχομενικότητας δεν είναι αρκετή από μόνη της για να προσανατολίσει τους κοινωνικούς αγώνες σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. 

Για τον Σλάβοϊ Ζίζεκ, τον Σλοβένο στοχαστή, οι δυο μεγάλες μεταβάσεις από τον Μαρξ στον Λένιν και από τον Λένιν στον Μάο, άλλαξαν τον μαρξισμό κατά ανάλογο τρόπο με αυτόν που ο Απόστολος Παύλος άλλαξε το Χριστιανισμό, «τροποποιώντας» το μήνυμα των Ευαγγελίων, και μετατρέποντας έτσι τις πρωτοχριστιανικές κοινότητες σε εκκλησία οικουμενικής εμβέλειας. Για τον Ζίζεκ, επαναλαμβάνω σήμερα τον Λένιν θα πει ότι επαναλαμβάνω, όχι ό,τι έκανε ο Λένιν, αλλά ό,τι απέτυχε να κάνει, τις χαμένες του ευκαιρίες δηλαδή. 

Ο Ζίζεκ υπογραμμίζει έντονα και δικαίως ότι η Οκτωβριανή επανάσταση πρέπει να θεωρηθεί ως ένα από τα πιθανά, και μάλιστα όχι το πιο πιθανό, αποτέλεσμα μιας «ανοιχτής κατάστασης». Αποτυγχάνει, όμως, να αντιληφθεί την σημασία των αντιαποικιακών αγώνων και το ανατρεπτικό δυναμικό τους. 

Ο Αλαίν Μπαντιού, τώρα, προτείνει την αποδέσμευση της πολιτικής από την υπερβατική εγγύηση της Ιστορίας και την κοινωνιολογική ουσιοποίηση των τάξεων και προκρίνει την προσάρτηση της πολιτικής στον «συμβαντικό χώρο» όπου ριζώνει η δυνατότητα δράσεων χειραφέτησης. Ένα συμβάν δεν είναι η πραγματοποίηση μιας εσωτερικής προς την κατάσταση δυνατότητας. Ένα συμβάν είναι η δημιουργία νέων δυνατοτήτων. 

Ο Αλαίν Μπαντιού, ο Γάλλος φιλόσοφος, επισημαίνει ότι στα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού η πολιτική επινόηση εξέπεσε σε κρατική υπόθεση. Ακόμη και η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης επήλθε χωρίς ευρύτερη κινητοποίηση των μαζών. Υπήρξε εν πολλοίς κρατική υπόθεση και εντάσσεται στην κατηγορία του γεγονότος και όχι του συμβάντος. 

Ο κομμουνισμός για τον Μπαντιού είναι πολύ μεγάλη ιδέα για να μπορεί να αναλάβει την υλοποίησή του το κράτος. Στο μέτρο που θέλουμε να αναζωογονήσουμε την κομμουνιστική υπόθεση, δεν φθάνει να απαλλαγούμε από τον κρατισμό μας. Πρέπει επιπλέον να την αποσυνδέσουμε από την ιδέα μιας επιστήμης της Ιστορίας. Η Ιστορία υπάρχει μόνον συμβολικά. Είναι, για τον Γάλλο φιλόσοφο, μια αφήγηση κατασκευασμένη εκ των υστέρων. 

*** 

Επιχειρώντας τώρα μια ελλειπτική και πολύ σύντομη κριτική του μαρξισμού και του μεταμαρξισμού, επισημαίνουμε καταρχήν ότι στα νεωτερικά επαναστατικά κινήματα υπήρχε αναμφισβήτητα μια απελευθερωτική συνιστώσα. Το αίτημά της ήταν η αναβάθμιση της ατομικής ελευθερίας από απλώς ιδιωτική και τυπική-νομική σε κοινωνική (κατάργηση της μισθωτής δουλείας) και σε πολιτική (ώστε «να μπορεί και η μαγείρισσα να διοικεί το κράτος»).

Ο Μπαντιού έχει δίκιο να υποστηρίζει ότι για να αναζωογονηθεί το απελευθερωτικό πρόταγμα πρέπει να απαλλαγεί από άκαμπτους επιστημονισμούς. Ο μαρξισμός εξάλλου είναι φιλοσοφία και όχι επιστήμη και ο σοσιαλισμός δεν έγινε με τον μαρξισμό πέρα για πέρα επιστημονικός από «ουτοπικός» που ήταν πριν. Αν είναι εύλογη η άρνηση «επιστημονικοποίησης» του απελευθερωτικού προτάγματος, αυτό δεν συνεπάγεται ότι η Ιστορία είναι χαοτική. Υπάρχουν στην ιστορία ισχυρές ροπές και τάσεις οι οποίες -βέβαια-δεν υλοποιούνται πάντοτε και αναπόδραστα. Και μπορούμε να κατασκευάσομε μιαν αφήγηση της Ιστορίας εκ των υστέρων, με κάποια συνοχή, επειδή στον ρου της Ιστορίας ενυπάρχει μια όχι πάντα ευδιάκριτη και ολοκληρωμένη συνεκτικότητα. 

Και ο μαρξισμός και ο μεταμαρξισμός δεν φαίνεται να υποψιάζονται την ανθρωπολογική βάση της αποτυχίας των επαναστατικών πειραμάτων. Πέρα από θεωρίες, η αιτία αυτής της παταγώδους αποτυχίας σχετίζεται με το γεγονός ότι το υποκείμενο του απελευθερωτικού αιτήματος δεν ήταν παρά ο άνθρωπος που θέλει να αλλάξει τον κόσμο, ενώ είναι ανίκανος να αλλάξει ο ίδιος, καθώς είναι  εσωτερικά-πνευματικά ανελεύθερoς.

Στην εικαστική πλαισίωση της σελίδας, χαρακτικό έργο του Τάσσου.

antifono.gr

A Antakya, en Turquie, l’oubli et la désolation six mois après le tremblement de terre : « C’est le chaos, comme si le séisme avait eu lieu hier »

0
A man watches as diggers working to clean the rubble of collapsed buildings, five months after a 7.8-magnitude jolt and its aftershocks wiped out swathes of Turkey's mountainous southeast, in antakya on July 9, 2023. The excavator tore into the remnants of the damaged building in southeast Turkey, bringing them crashing down into a cloud of dust -- the latest menace facing survivors of the deadly February quake that ravaged the region. Extending to the horizon, a cocoon of fine grey dust envelops the city of Samandag, which was devastated by the February 6 earthquake that killed more than 55,000 people and lay waste to parts of Turkey and Syria. (Photo by OZAN KOSE / AFP)

 

Avant la catastrophe du 6 février, la capitale administrative de la province du Hatay, dans le sud de la Turquie, comptait 400 000 habitants. Elle est aujourd’hui quasi déserte et ressemble toujours à un champ de ruines.

La ville où Mehmet Gül a vu le jour il y a cinquante-huit ans et où il a vécu pratiquement toute sa vie n’est plus qu’un lointain souvenir. Et le quartier où il a grandi, comme tous les autres alentour, un immense champ de ruines. Depuis sa petite cour ombragée, devant sa maison éventrée, Antakya offre un sidérant spectacle de chaos et de désolation. « Plus de six mois après le séisme, la situation est toujours aussi désastreuse. Pire, personne ne sait où nous allons », souffle Mehmet. Jusqu’au tremblement de terre du 6 février et ses innombrables répliques, la ville comptait 400 000 habitants, plus de 1,7 million avec ses environs. Capitale administrative de la province du Hatay, dans le sud de la Turquie, l’antique Antioche, autrefois la troisième plus grande ville au monde, est aujourd’hui quasi déserte, effondrée sur elle-même, comme pulvérisée.

L’air est saturé de bruit et de poussière, le produit de l’incessant chassé-croisé des grues mobiles et des camions chargés à ras bord de ferraille et de détritus. Quelques silhouettes ramassent, ici et là, des tiges et des câbles d’acier. Le kilogramme se monnaie 6 livres turques (20 centimes d’euro) auprès des grossistes encore présents. Près de 92 % de la ville est à reconstruire. Et, selon les chiffres du maire, Lütfü Savas, 90 % de la population est partie vivre ailleurs.

Derrière la tente qui sert depuis le séisme de refuge à Mehmet Gül et à sa famille, le fracas des pelleteuses et des bulldozers redouble d’intensité. « Vous entendez, ils se rapprochent, ma maison sera probablement la prochaine. » Il y a quelques semaines, cet instituteur à la retraite a trouvé un ordre de démolition scotché sur une de ses fenêtres encore intactes. Peu avant, deux policiers étaient venus se présenter. Ils lui ont demandé, à lui et à sa petite famille, s’ils avaient des besoins. « Ils sont venus cinq mois après la catastrophe, 152 jours exactement, vous imaginez ! Je n’ai rien pu leur dire. J’ai toujours cru en l’Etat, mais là, j’ai pris cela pour une insulte. »

Mehmet reconnaît que les secours ont été rapides pour la nourriture et les vêtements. Des tentes ont été fournies. L’électricité refonctionne et l’eau a été rebranchée en avril, même si elle n’est plus potable comme avant. Sa femme, Emel, elle-même à la retraite, précise que la mairie d’Istanbul a aussi beaucoup aidé, en envoyant des conteneurs et du personnel. « Mais pour tout le reste, c’est le chaos, comme si le séisme avait eu lieu hier. Tout est horriblement lent et totalement opaque. »

« Sans toit ni lendemain »

En tant que propriétaire de sa parcelle, Mehmet a postulé pour obtenir les 500 000 livres turques (17 000 euros environ) d’aides de l’Etat pour rebâtir son bien. Il n’a toujours pas reçu de réponse. Ce qui le perturbe le plus, c’est le coût de la reconstruction, estimé à au moins 1,5 million de livres turques. « Avec ma petite retraite de 13 500 livres, je sais que nous n’y arriverons pas. L’inflation, ici comme ailleurs, est devenue folle et le prix de la main-d’œuvre a été multiplié par cinq ou six. J’attends donc, sans savoir quoi exactement », glisse-t-il. Et, sur un ton encore plus las, il ajoute : « J’ai certes survécu au tremblement de terre, mais je ne me vois pas continuer à vivre ainsi, sans toit ni lendemain. »

Sur l’ensemble de la région, les autorités ont estimé qu’un total de 350 000 constructions devront être détruites. Ainsi, 23 650 morts ont été recensés, auxquels s’ajoutent 600 disparus, soit presque la moitié du total des victimes de la catastrophe, qui a touché onze régions. Aux survivants, le président de la République, Recep Tayyip Erdogan, a promis la construction, en l’espace d’un an, de 300 000 maisons, dont près d’un tiers, a précisé son gouvernement, pour le Hatay. Les premières familles devaient pouvoir emménager dans leurs nouvelles demeures à l’automne.

Serbay Mansuroglu est lui aussi un enfant du pays. Ce trentenaire, ancien journaliste à Istanbul, qui est revenu sur ses terres pour devenir agriculteur, s’investit aujourd’hui à temps plein dans le fonctionnement d’une petite cité de conteneurs, située à un jet de pierre de la maison en ruine de Mehmet. Comme lui, ils sont une centaine de jeunes bénévoles et de militants du parti de gauche Sol Parti à venir en aide aux victimes et à préparer tant bien que mal la remise sur pied de la ville.

« Le plus grand problème est le manque criant d’organisation des autorités, assure le jeune organisateur. Tout est flou. Aux questions sur l’état de tel ou tel bâtiment, on n’obtient aucune réponse. Faut-il maintenir ici, reconstruire là, sur quels critères ? Rien… Cette incertitude provoque des blocages en cascade. Les gens n’en peuvent plus, ils sont tendus, on sent la violence augmenter, et pas seulement domestique. »Le centre-ville historique d’Antakya (Turquie), ici le 5 mai 2023. La zone a été gravement touchée par les tremblements de terre de février.

Chicanes juridiques

Des dizaines de personnes piétinent devant les locaux de la préfecture pour déposer une plainte ou un recours. Certains, pressés de retrouver un toit, tentent de retirer leur logement de la liste des bâtiments promis à la démolition, en arguant qu’ils peuvent se contenter d’un renforcement des structures. D’autres espèrent postuler à un logement supplémentaire, la loi n’autorisant l’accession qu’à une seule habitation, et ce, même si un propriétaire possédait plusieurs biens avant la secousse. Une boutique peut être ajoutée en cas de justificatifs.

« Les chicanes juridiques sont innombrables et souvent insurmontables, soupire Serbay. Lorsqu’un habitant veut acheter un logement que s’apprête à construire TOKI [l’agence nationale du logement social], l’Etat a prévu de subventionner 60 % du prix, à charge ensuite pour la personne de s’endetter sur vingt ans pour les 40 % restants. Le problème, c’est que les prix ne sont toujours pas fixés. » Une liste des ayants droit devait être bouclée le 31 juillet. Elle n’a toujours pas été rendue publique.

Au centre de crise du TMMOB, l’Union des chambres des ingénieurs et des architectes turcs, l’amertume prévaut aussi. « Il faut rappeler que ce séisme était gigantesque, qu’il a été de trois à quatre fois plus violent que celui d’Izmit, en 1999, qui était déjà un marqueur dans l’histoire turque, et que la province du Hatay a été la plus touchée de toutes les régions sinistrées, souligne Serkan Koç, président de la Chambre des urbanistes du Hatay. Seulement voilà, il y a eu une accélération des opérations de déblaiement et des travaux d’infrastructures avant les élections générales de mai. Mais, depuis, cela s’est nettement ralenti. En plus des lenteurs et de l’absence de nouveau plan directeur, ce sont aussi et surtout les choix des autorités qui posent question. »

Et le spécialiste d’énumérer les facteurs qui compliquent la situation : le manque de précautions prises lors de la récupération et du transport des débris, le non-respect des normes de pollution, le non-traitement de l’amiante, le choix de décharges situées à proximité de réserves naturelles ou de zones agricoles, la décision de remettre en état l’aéroport du Hatay, pourtant construit sur la faille sismique et dans une zone inondable, etc.

« Le sujet le plus frappant concerne les terres réquisitionnées pour les projets de reconstruction de l’habitat, poursuit Serkan Koç. Ils n’ont choisi que des zones forestières, agricoles et de pâturage. La majorité des 30 villes de conteneurs occupe des terrains agricoles. C’est un non-sens. » Avant le 6 février, l’économie du Hatay reposait essentiellement sur l’industrie, avec le port voisin d’Iskenderun, le tourisme, au point mort depuis le séisme, et l’agriculture, deuxième source de revenus de la province. « Grignoter ces terres, conclut l’urbaniste, c’est tuer à petit feu nos dernières ressources. »

« Ma ville est morte »

Sur les hauteurs d’Antakya, le petit village de Dikmece a connu un été bien agité. Plusieurs manifestations ont été organisées contre les expropriations et les projets d’abattages d’oliviers en vue de la construction de logements TOKI. Six personnes ont été arrêtées au début d’août. Un premier terrain, gardé en permanence par les gendarmes, a été aplani. L’étude des sols a été effectuée.

« Mon oncle a appris que son patrimoine avait été diminué de plusieurs centaines d’hectares, explique Necmettin Tuncer, 57 ans, agriculteur et père de trois enfants. Il l’a découvert sur Internet, peu avant les élections, en consultant son profil sur le registre d’état civil. Nous avons intenté un recours. D’autres se sont vu proposer un million et demi de livres turques pour leurs terres, mais personne ne fait confiance aux autorités. » Necmettin et ses proches affirment n’avoir, depuis le séisme, plus aucun rapport avec la ville. « On ne sait rien de ce qu’il s’y passe, dit-il. Les écoles où nous envoyons nos enfants ont toutes été détruites. Les gens, eux, sont partis. Comment voulez-vous d’ailleurs qu’ils restent ? »

Installé dans un petit conteneur blanc qui lui sert de bureau au centre d’Antakya, le docteur Sevdar Sahin est épuisé. « Ma ville est morte, souffle-t-il. La nuit, c’est pire. Tout y est vide, cauchemardesque, digne d’un film d’horreur. » Président de la Chambre des médecins du Hatay, il déplore le manque d’efforts de la part de l’Etat pour lui redonner vie. « Le statut de zone sinistrée a été levé, ce qui signifie que les cotisations et les taxes sont à nouveau en vigueur, que les aides aux crédits, vitales pour les entrepreneurs qui ont tout perdu, sont revenues à la normale et que les dettes bancaires, un temps gelées, sont à nouveau effectives. »

Il rappelle que 75 postes de médecins ont été ouverts par les autorités après le séisme, mais que seules 6 candidatures ont été déposées. « Triste résultat, mais qui se comprend par le fait que le salaire ici d’un praticien travaillant dans le public est moitié moins élevé qu’à Istanbul ou qu’à Izmir, qu’il n’y a pas d’endroit correct pour manger et dormir. Les rares locations de logement ont plus que doublé leurs loyers. » Il ajoute : « Plus qu’abandonnés, on se sent oubliés. C’est très dur, alors que nous sommes tous mobilisés pour que les gens reviennent et redonnent vie à cette cité à nulle autre pareille. » Hier, il a déposé sa fille à Adana pour préparer sa rentrée des classes. La ville est à trois heures de route. Personne ne lui a demandé de nouvelles d’Antakya.

Nicolas Bourcier Antakya et Dikmece (Turquie), envoyé spécial

 

https://www.lemonde.fr/international/article/2023/09/02/turquie-c-est-le-chaos-c-est-comme-si-le-seisme-avait-eu-lieu-hier_6187525_3210.html