Αρχική Blog Σελίδα 1590

Η γαλλική κοινωνία συμφωνεί με μουσουλμανικές ενδυματολογικές απαγορεύσεις

2

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Η απαγόρευση της μουσουλμανικής φορεσιάς «αμπάγια» για τα κορίτσια και «καμίς» για τα αγόρια έτυχε της πλήρους εφαρμογής και της κοινωνικής αποδοχής της

Πολύς θόρυβος ξέσπασε τις τελευταίες μέρες στη Γαλλία εν όψει της έναρξης της νέας σχολικής περιόδου. Γιατί ; Διότι το Υπουργείο Παιδείας, με εγκύκλιό του στα σχολεία, απαγόρευσε από χθες Δευτέρα, 4-9-2023 οι μαθήτριες και οι μαθητές, μουσουλμανικής θρησκείας, να εισέρχονται στις τάξεις του μαθήματος, αν φορούν την ενδυμασία «αμπάγια» τα κορίτσια και την ενδυμασία «καμίς» τα αγόρια. Δηλαδή δυο φορεσιές που επιδεικνύουν θρησκευτικά σύμβολα έναντι των άλλων μη μουσουλμάνων μαθητών. Η απαγόρευση βασίστηκε σε προγενέστερο νόμο του 2004 που υπακούει στην ισχύουσα «εκλαΐκευση» (laicité).

Αν εξαιρέσει κανείς τις ηγεσίες των «Ανυπότακτων της Γαλλίας» και των «Οικολόγων» που αντιτάχθηκαν επίσημα κατά της εν λόγω εγκυκλίου και απείλησαν να προσφύγουν στη δικαιοσύνη, όλα τα υπόλοιπα αριστερο-δεξιά και κεντρώα κόμματα συμφώνησαν. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι συμφώνησε και η συντριπτική πλειοψηφία της Γαλλικής κοινωνίας, σύμφωνα με τα αποτελέσματα σχετικής δημοσκόπησης της εταιρείας Ifop που δημοσιεύθηκε στις 4-9-2023 στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Le Point από τον δημοσιογράφο Erwan Seznec με τίτλο : «Αμπάγια : τα επιτελεία των πρασίνων και των ανυπότακτων αποκηρύχθηκαν από τους ψηφοφόρους τους» (Abaya : les états-majors écolos et Insoumis désavoués par leurs électeurs). Δηλαδή ακόμα και οι οπαδοί των εν λόγω κομμάτων (το 58 % των Ανυπότακτων και το 79 % των Οικολόγων) ενέκριναν μαζικά την εγκύκλιο του Υπουργού Παιδείας Gabriel Attal, ο οποίος μάλιστα εξ αυτού του λόγου κέρδισε 11 μονάδες δημοτικότητας. Κατά μέσο όρο το 81% των Γάλλων απορρίπτει τις μουσουλμανικές φορεσιές abaya και qami στα γυμνάσια και λύκεια.

Τι είναι αυτές οι φορεσιές ;

Είναι ένα φαρδύ επανωφόρι που κρύβει το σώμα των παιδιών, εκτός του προσώπου και των χεριών τους. Τηρουμένων των αναλογιών, θα λέγαμε το επανωφόρι που φορούν τα «παππαδάκια» τα δικά μας που συνοδεύουν τους ιερείς κατά τη λειτουργία τους.

Παρόλο όμως ότι η συντριπτική πλειοψηφία της γαλλικής κοινωνίας αποδοκιμάζει αυτές τις φορεσιές στα σχολεία, όπως θα δούμε παρακάτω, διάσημοι οίκοι μόδας δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τις παράγουν και να τις εμπορεύονται ευρέως, αφού παρουσιάζουν μια αυξανόμενη ζήτηση, υπό τον εύσχημο τίτλο της «μετριοπαθούς μόδας» (modest fashion), σύμφωνα το άρθρο της Σύνταξης της ηλεκτρονικής εφημερίδας Journal du Dimanche στις 1-9-2023, με τίτλο : «Αμπάγια, φουλάρι, χιτζάμπ… Τι είναι η «μετριοπαθής μόδα», αυτή η αυξανόμενη δημοφιλής τάση;» (Abaya, foulard, hijab… Qu’est-ce que la « modest fashion », cette tendance à la popularité grandissante ?).

Βρίσκοντας την πηγή της στη Μέση Ανατολή, η «μετριοπαθής μόδα» κερδίζει δημοφιλία παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένης και της Γαλλίας. Από τους οίκους μόδας H&M έως την Dolce & Gabbana, οι μάρκες και οι σχεδιαστές προσπαθούν να ανταποκριθούν στην «μετριοπαθή» μόδα για να ικανοποιήσουν την αυξανόμενη ζήτηση μιας κυρίως μουσουλμανικής πελατείας.

Η τάση της «μετριοπαθούς μόδας» έχει επίσης και τη δική της «Εβδομάδα Μετριοπαθούς Μόδας», όπως εδώ στο Λονδίνο.© Lefteris Pitarakis / AP / SIPA

Οι όροι «μετριοπαθής μόδα» (« modest fashion »), κυριολεκτικά « mode modeste » στα γαλλικά, αναφέρονται σε μια τάση που εμπνέεται από την κλωστοϋφαντουργία των χωρών του Κόλπου. Αυτές οι συλλογές συνδέονται ιδιαίτερα με τη μουσουλμανική μόδα, αφού αυτά τα ρούχα πληρούν τις απαιτήσεις της «μετριοπάθειας» που υπαγορεύει το Ισλάμ. Η awra, δηλαδή όλα τα μέρη του σώματος που απαιτεί η θρησκεία να αποκρύπτονται από το βλέμμα των άλλων, καλύπτεται από μακριά, φαρδιά ρούχα, φτιαγμένα με χοντρά, αδιαφανή υφάσματα. Πωλούνται επίσης κασκόλ, χιτζάμπ και άλλα αξεσουάρ που χρησιμοποιούνται για την κάλυψη των μαλλιών. Απαγορεύονται τα βαθιά ντεκολτέ, τα κοψίματα ή οι διαφάνειες που εκθέτουν υπερβολικά το δέρμα. Όλα αυτά περιλαμβάνονται  στις μουσουλμανικές γραμμές ρούχων.

Πολλές γνωστές μάρκες όπως η Uniqlo, η Nike, η H&M ή η Dolce & Gabbana έχουν λανσάρει αυτήν την τάση και πλέον στοχεύουν σε ένα όλο και πιο μεγάλο δυτικό κοινό, αλλά και σε όλο και περισσότερους νέους. Την τελευταία δεκαετία στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία, η «μετριοπαθής μόδα» έχει γίνει μια αναπότρεπτη τάση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι ασκούσες επιρροή (influencers) με δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες ακολούθους προωθούν αυτά τα προϊόντα, που συχνά κατασκευάζονται στην Ασία και προσφέρονται σε ανταγωνιστικές τιμές. Αυτές οι influencers είναι Σαουδάραβες, είναι από το Ντουμπάι, είναι από το Κατάρ ή ακόμα και Γαλλίδες, όπως η Taqwa Bint Ali, η πρώτη που παρουσίασε το χιτζάμπ σε μια καμπάνια του μόδιστρου Jean–Paul Gaultier.

Στην εφημερίδα  Le Figaro, ο ιμάμης του Drancy, Hassen Chalghoumi, ο οποίος υποστηρίζει την απαγόρευση χρήσης της αμπάγιας στα δημόσια σχολεία, αναφέρει : «Απευθυνόμαστε σε κορίτσια που βρίσκονται σε εύθραυστη ηλικία, το σώμα τους αρχίζει να φαίνεται και ψάχνουν για σημεία αναφοράς, θέλουν να επιβληθούν, ακόμη και να συγκρουστούν. Είναι λυπηρό και επικίνδυνο να τις προτείνουμε να επιβάλουν τον εαυτό τους, κρύβοντας τον εαυτό τους. Συνεχώς τις σφυρηλατούμε με μια συζήτηση για τον πειρασμό, την αγνότητα, και καταλήγουν να μην σκέφτονται παρά μόνο αυτό και να οικοδομούνται ως αντίδραση σε αυτόν τον φόβο. Συντηρούμε μια αδιαθεσία!».

Ερωτηθείσα από τα ίδια μέσα ενημέρωσης, η πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Jeannette Bougrab επιβεβαιώνει ότι η «μετριοπαθής μόδα» είναι «μια στρατηγική πολιτιστικής και θρησκευτικής επιρροής που φέρει ξεκάθαρα τη σφραγίδα της Σαουδικής Αραβίας ειδικότερα, η οποία έχει κάνει το ίδιο πράγμα στο παρελθόν στην Ινδονησία». «Είμαστε μάρτυρες στη Γαλλία μιας ήπιας εκδοχής αυτού που έκαναν οι Σαουδάραβες εκεί με τα  madrassas, δηλαδή αυτά τα κορανικά σχολεία όπου η προώθηση του Ισλάμ περνά μέσα από την τάση ενός συνολικού τρόπου διαβίωσης. Πάνω απ ‘όλα, δεν πρέπει να θεωρείται ως ένα φαινόμενο που περιορίζεται στην εμπορική σφαίρα, διότι υπάρχει ένα στρατηγικό σχέδιο επιβολής πίσω από αυτό», συνεχίζει.

Από την πλευρά τους, οι στυλίστες πίσω από αυτή τη «σεμνή» μόδα και οι πελάτες τους αποφεύγουν τη χρήση της λέξης «θρησκεία». Βεβαιώνουν ότι αυτά τα ρούχα δεν περιορίζονται ούτε σε μια κουλτούρα ούτε σε μια πίστη, και ότι επιλέγουν να τα σχεδιάζουν και να τα φορούν για λόγους άνεσης, στυλ ή προσωπικών πεποιθήσεων.

Αν θέλουμε τους πιστεύουμε.

ΕΕ: Ο πακτωλός προς την Ουκρανία «βούλιαξε» τον προϋπολογισμό του 2023

1

 

Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κα Φον ντερ Λάιεν φαίνεται ότι «διεξάγει» τον δικό της πόλεμο στην Ουκρανία – τον οποίο σκέφτεται να συνεχίσει μέχρι το 2027! – και ζητάει πρόσθετες εισφορές από τα κράτη – μέλη 66 δις ευρώ μόνο για φέτος!

Η Πράσινη Συμφωνία της ΕΕ επρόκειτο να κοστίσει 620 δισεκατομμύρια ευρώ. Όλοι συμφώνησαν. Ωστόσο, όπως αναφέρει η Eurointelligence, βρίσκεται πλέον χωρίς σχεδόν καμία χρηματοδότηση, λόγω της «πολυτελούς» βοήθειας που χορηγήθηκε στην Ουκρανία. Στην Κομισιόν απομένουν μόλις 82,5 δισ. ευρώ. Ψίχουλα! Το πράσινο πρόγραμμα κινδυνεύει επομένως να μην εκτελεστεί.

Την περασμένη εβδομάδα, ο Πρόεδρος Μακρόν (λαμβάνοντας υπόψη την οικονομική πραγματικότητα) άρχισε να υποχωρεί στα πράσινα μέτρα: η Ευρώπη, είπε, «έχει προχωρήσει αρκετά μακριά». Αυτή την εβδομάδα, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα φέρεται να εξέταζε το ενδεχόμενο να αποσύρει την υποστήριξή του για την «Πράσινη Συμφωνία» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, έναν ευρωπαϊκό στόχο για την εξάλειψη των καθαρών εκπομπών άνθρακα έως το 2050.

Ωστόσο, μόλις το 2020, τα κράτη μέλη της ΕΕ συμφώνησαν σε επταετή προϋπολογισμό ύψους 1,1 τρις ευρώ. Δύο χρόνια αργότερα, αυτό το ποσό έχει ήδη χορηγηθεί, και αυτό, πέντε χρόνια πολύ νωρίς. «Μόνο δύο χρόνια μετά τη συμφωνία για τον επταετή προϋπολογισμό, οι Βρυξέλλες ξεμένουν από χρήματα», είπε ο πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν: «Πώς είναι δυνατόν; Τι έγινε στο οικονομικό πρόγραμμα; Που είναι τα χρήματα;»

Φαίνεται ότι η Επιτροπή έχει ήδη δαπανήσει όλα τα αποθεματικά που έχουν διατεθεί για τον επταετή προϋπολογισμό της ΕΕ (συνολικό ποσό 30 δις ευρώ σε αποθεματικά) που επρόκειτο να διαρκέσει έως το 2027. Αυτό σημαίνει ότι οι Υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ θα πρέπει να κάνουν νέες συνεισφορές στον προϋπολογισμό της ΕΕ, δήλωσε η πρόεδρος της Κομισιόν Φον ντερ Λάιεν.

Πού πήγαν τα λεφτά; (Ο Όρμπαν φυσικά ξέρει την απάντηση): «Όσο μαίνεται αυτός ο πόλεμος [στην Ουκρανία], έχουμε πάρει από τον προϋπολογισμό της ΕΕ τα 30 δις ευρώ [δηλαδή το σύνολο του αποθεματικού] για να στηρίξουμε οικονομικά την Ουκρανία. […] Αυτά τα [αποθέματα] έχουν πλέον εξαντληθεί.»

Πρόσθετες εισφορές 66 δις!

Σήμερα, όπως κατέστησε σαφές η κα Φον ντε Λάιεν, τα κράτη μέλη της ΕΕ πρέπει να καταβάλουν πρόσθετες συνεισφορές 66 δις ευρώ στον προϋπολογισμό της ΕΕ – μόνο για να αντιμετωπίσουν ανάγκες του 2023. Ωστόσο, από αυτά τα επιπλέον 66 δις ευρώ, τα 50 δις ευρώ έχουν ήδη διατεθεί σε δάνεια και επιχορηγήσεις για την Ουκρανία (επιπλέον των 72 δις ευρώ που έχουν ήδη χορηγηθεί στο Κίεβο από την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία) και 15 δις ευρώ προορίζονται για προγράμματα υπέρ των μεταναστών και των προσφύγων. Μόνο 1 δις ευρώ προορίζεται για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ΕΕ.

Και αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια , γιατί η επόμενη μεγάλη πρόκληση, σύμφωνα με την κα Von der Leyen, είναι πώς να στηρίξουμε την Ουκρανία μέχρι το 2027. Ο επίτροπος προϋπολογισμού Johannes Hahn έχει ήδη κάνει τον γύρο των πρωτευουσών των κρατών-μελών, για να ζητήσει περισσότερα χρήματα τώρα, αλλά και πολλά περισσότερα για την περίοδο 2024-2027. Η κυρία Πρόεδρος θέλει 72 δις ευρώ περισσότερα (με ρυθμό 18 δις ευρώ ετησίως) για τη χρηματοδότηση του προϋπολογισμού της Ουκρανίας και των αναγκών της σε υποδομές από το 2024 έως το 2027.

Για πρώτη φορά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγκάζεται να παρακαλέσει τα κράτη μέλη της ΕΕ να της παράσχουν πρόσθετους πόρους μετά από μόλις δύο χρόνια ενός επταετούς προϋπολογισμού. Το πλαίσιο δαπανών της ΕΕ επιβεβαιώνεται κάθε επτά χρόνια, με πιο πρόσφατη τον Ιούλιο του 2020. Οι αλλαγές στον προϋπολογισμό της ΕΕ «υποτίθεται» ότι εγκρίνονται με ομόφωνη απόφαση όλων των κρατών μελών. Η Ουγγαρία, από την πλευρά της, αναρωτιέται εάν θα τηρηθεί ο κανόνας της ομοφωνίας.

Γερμανικό «νάιν»

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Κρίστιαν Λίντνερ δήλωσε στην εφημερίδα Die Welt στις 16 Ιουνίου ότι η Γερμανία δεν έχει την πολυτέλεια να συνεισφέρει περισσότερα στον προϋπολογισμό της ΕΕ: ​​«Δεδομένων των απαραίτητων περικοπών στον εθνικό μας προϋπολογισμό, επί του παρόντος δεν μπορούμε να κάνουμε πρόσθετες συνεισφορές στον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. », είπε ο Λίντερ σε δημοσιογράφους στις Βρυξέλλες, προσθέτοντας ότι και άλλα κράτη μέλη κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα.

Στα τέλη Μαΐου, ο Λίντνερ έθεσε αυστηρούς στόχους εξοικονόμησης για τα γερμανικά υπουργεία για να κλείσει το τρέχον οικονομικό χάσμα της Γερμανίας των 20 δις ευρώ. Ο Λίντνερ έκτοτε έχει χαλαρώσει κάπως την προσέγγισή του στη λιτότητα. Οι περικοπές είναι αμφιλεγόμενες και οι συνομιλίες για συμπληρωματική χρηματοδότηση από τον προϋπολογισμό της ΕΕ δεν έχουν τελειώσει, δήλωσε το γραφείο του καγκελαρίου Όλαφ Σολτς.

Ο Λίντνερ εξήγησε ότι εάν η ΕΕ έφτασε στο μακροπρόθεσμο ανώτατο όριο του προϋπολογισμού της για την περίοδο έως το 2027, αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη γενναιόδωρη βοήθεια που χορηγήθηκε στην Ουκρανία.

Ο Λίντνερ εξήγησε ότι παρόλο που η Γερμανία ήταν παραδοσιακά ο μεγαλύτερος συνεισφέρων στην ΕΕ, αναγκάστηκε να κάνει περικοπές, λόγω της συρρίκνωσης της οικονομίας της. Μετά από μια δεκαετία αυξημένων δαπανών, η γερμανική κυβέρνηση ψήφισε μέτρα για τη μείωση του προϋπολογισμού της κατά 30,6 δις ευρώ για το 2024. Αυτές θα επηρεάσουν τομείς από την υγεία μέχρι τη φροντίδα των παιδιών μέσω των μέσων μαζικής μεταφοράς, γεγονός που πυροδότησε σφοδρές πολιτικές μάχες εντός του κυβερνητικού συνασπισμού και σε όλες τις πολιτικές πτέρυγες.

Η έκρηξη του δημόσιου χρέους, μετά την πανδημία του κορωνοϊού και την ενεργειακή κρίση που προκλήθηκε από τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία, συνεπάγεται ότι οι δραστικές μειώσεις είναι πλέον αναπόφευκτες, δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών Λίντνερ. Επέμεινε ότι η χώρα θα επανέλθει σε αυστηρότερες δημοσιονομικές πολιτικές που θα είναι σύμφωνες με τον μηχανισμό περιορισμού του χρέους, όπως κατοχυρώνεται στο σύνταγμα της χώρας το οποίο επιβάλλει ανώτατο όριο στις δαπάνες.

Όπως πάντα, οι πολεμικές δαπάνες είναι η αιτία που καταρρέουν οι αυτοκρατορίες! Αναρωτιέται κανείς πόσοι πολίτες της ΕΕ γνωρίζουν πλήρως την έκταση των δαπανών της Von der Leyen για την Ουκρανία. Στο τέλος βέβαια θα είναι οι μόνοι που θα επωμιστούν το κόστος.

Πηγή : The AltWorld, Alastair Crooke

Η εφεδρική τουρκική μονάδα καταδρομέων επιστρέφει από το Κοσσυφοπέδιο

0

 

Μετά τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Κοσσυφοπέδιο τον Ιούνιο, επιστρέφει στην Τουρκία η εφεδρική μονάδα του τάγματος καταδρομών της 65ης Διοίκησης Μηχανοποιημένης Ταξιαρχίας Πεζικού στο Κιρκλαρέλι, που μετέβη στη χώρα μετά από αίτημα της Διοίκησης Μικτής Δύναμης του ΝΑΤΟ, σημειώνει τούρκικο δημοσίευμα.

Στην ανακοίνωση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας (ΥΕΑ) αναφέρεται ότι η μονάδα θα ολοκληρώσει τις μετακινήσεις της σήμερα και αύριο.

Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας (MSB) ανακοίνωσε ότι μετά τα γεγονότα που έλαβαν χώρα, η εφεδρική μονάδα, η οποία αναπτύχθηκε στο Κοσσυφοπέδιο κατόπιν αιτήματος του ΝΑΤΟ και συνέβαλε τα μέγιστα στην εδραίωση της ειρήνης στη χώρα, θα επιστρέψει στην πατρίδα της μέχρι αύριο.

Σε γραπτή δήλωση από το MSB, η Τουρκία συνεχίζει να συμβάλλει στην περιφερειακή και παγκόσμια ειρήνη και σταθερότητα στο πλαίσιο των διμερών της σχέσεων με τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ), το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. ΟΑΣΕ). Αναφέρθηκε ότι παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στα Βαλκάνια, όπου εντοπίζονται (οθωμανικές) πολιτιστικές αξίες.

—

Σχετικό:

Στην ανακοίνωση, υπενθυμίζεται ότι μετά τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Κοσσυφοπέδιο τον Ιούνιο, κατόπιν αιτήματος της Διοίκησης της Μικτής Δύναμης του ΝΑΤΟ, το τάγμα καταδρομών της 65ης Μηχανοποιημένης Ταξιαρχίας Πεζικού στο Κιρκλαρέλι, που είχε προηγουμένως ανατεθεί στη Δύναμη του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο ( KFOR), τοποθετήθηκε στην περιοχή ως εφεδρική μονάδα.

Η διοίκηση της KFOR περνά στην Τουρκία

Στην ανακοίνωση σημειώνεται:

«Η μονάδα που μας ανατέθηκε συνέβαλε πολύ στην εδραίωση της ειρήνης στο Κοσσυφοπέδιο μεταξύ 10 Ιουνίου και 31 Αυγούστου μετά τη μεταφορά της στους Στρατώνες του Σουλτάν Μουράτ στο Κοσσυφοπέδιο στις 6 Ιουνίου 2023 και εκπλήρωσε με επιτυχία το καθήκον της.

Το εφεδρικό τάγμα θα ολοκληρώσει τις χερσαίες μεταφορές σήμερα και τις αεροπορικές μεταφορές αύριο. Επιπλέον, η Διοίκηση της KFOR θα αναλάβει η χώρα μας για 1 χρόνο από τις 10 Οκτωβρίου 2023. Η Τουρκία θα συνεχίσει να εκπληρώνει τις δεσμεύσεις και τις συνεισφορές που έχει κάνει στο ΝΑΤΟ όπως έκανε πάντα».

https://echedoros.blog/2023/09/05/%ce%b7-%ce%b5%cf%86%ce%b5%ce%b4%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ac%ce%b4%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%b4%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%ad/

 

Ένα υπέροχο μυαλό, μια όαση στοχασμού…

0

Του Ηλία Καραβόλια, Οικονομολόγου 

Βιβλίο: 

ΜΙΚΡΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΚΟ ΛΥΚΟ

ΔΟΚΙΜΙΑΚΑ ΣΠΑΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΛΥΚΟΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΥΚΑΥΓΟΥΣ

(Φώτης Καγγελάρης, εκδόσεις Παπαζήση)

Τον συνάντησα σε τηλεδιάσκεψη φιλοσοφικής ημερίδας. Η ομιλία του εντυπώθηκε αμέσως στο μυαλό μου. Είναι ξέρετε κάποιοι φωτεινοί άνθρωποι που με λίγες λέξεις ξέρουν πως να νικήσουν τον νόμο της βαρύτητας του κάθε νου…

Με άκουσε προσεκτικά, το ένιωσα. Και όταν κάποιος «ακούει» κατ εμέ σημαίνει ότι «ξέρει» να σέβεται όχι μόνο το μυαλό αλλά και την ψυχή του Άλλου.

Τα βιβλία λοιπόν του Φώτη Καγγελάρη με συντροφεύουν χρόνια τώρα, για έναν βασικό λόγο : είναι γεμάτα «σκέψη» και «νόημα».

Έχουν διακυβεύματα από τα βάθη της φιλοσοφίας και της ψυχολογίας, δηλαδή μπόλικη «επιθυμία», «είναι», «βλέμμα», «διαμεσολάβηση», κ.α.

Ο Καγγελάρης γράφει σαν να παραδίδει στον αναγνώστη το αποτέλεσμα μιας συνεδρίας, με δόσεις γνήσιας ψυχοθεραπευτικής ματιάς αλλά και φιλοσοφικής παιδείας.

Είναι βιβλία που σε ξυπνούν( ναι, κοιμόμαστε. Και υπέροχα μυαλά σαν τον Φώτη Καγγελάρη, παράγουν ύλη για το πνεύμα μας).

Στο τελευταίο του έργο που αναφέρω στην αρχή, πραγματικά διαβάζει κανείς μείζονα ζητούμενα του βίου  («…ο άνθρωπος δεν είναι παρά η επιθυμία του και, ίσως, η μνήμη του…»)

Στο βιβλίο αυτό ενώνει πολλών ετών γεφυρώματα

αφού ως συγγραφέας έχει μόνιμη δι-επαφή με τον ψυχισμό του κόσμου, με το συλλογικό ασυνείδητο που τον κυκλώνει.

Γι αυτό και λέει ότι «η επαφή μας με τον κόσμο γίνεται μέσω μιας διαμεσολάβησης, του νοήματος, μέσω του οποίου ζούμε τον κόσμο»

Αλήθεια, πόσοι από εμάς «ζούμε τον κόσμο»; Πόσοι σήμερα βιώνουμε ;

Μιλάω ειλικρινά: ο εν λόγω στοχαστής πιστεύει ακράδαντα στην νόηση και στην βούληση ως ταυτόχρονα σημαίνοντα.

Λέει ότι «αρκεί ν’ αλλάξει το νόημα για να αλλάξει ο κόσμος. Γι’ αυτό και μπορούμε πάντα να διαλέξουμε μέλλον. Να επιλέξουμε άλλο παρελθόν».

Συνήθως ένας συγγραφέας με βαθιές γνώσεις ψυχοπαθολογίας, επιστημονικοποιεί τον λόγο. Ο Φώτης Καγγελάρης όμως είναι ιδιαίτερα σεμνός στα βιβλία του, αναφέρει συνεχώς τα μεγάλα μυαλά, σέβεται την διάνοια των άλλων.

Και ειδικά στο τελευταίο του έργο καταφέρνει να δείξει ότι το παίγνιο της ζωής έχει τυχαία συμβάντα αλλά και σταθερές.

Προσωπικά, καθοδηγήθηκα από τα έργα του. Και θα συνεχίσω διότι οι δάσκαλοι-καθοδηγητές, που στοχάζονται τον βίο ως συμβάν, έχουν κάτι το λειτουργικό, κάτι το «ψυχωτικό» με την γνώση.

ΥΓ Επειδή πάντα υπάρχει ένας «κακός λύκος», αξίζει να τον ψάξετε στα νοήματα του συγγραφέα…

Δ. Τσαϊλάς: Μια νέα διάσταση της Θαλάσσιας Ασφάλειας

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναύαρχου ε.α.

Ένα σημαντικό θέμα θαλάσσιας ασφάλειας, το οποίο θα μας απασχολήσει στο εγγύς μέλλον είναι και η προστασία των κρίσιμων θαλασσίων και υποθαλάσσιων υποδομών. Η θάλασσα δεν είναι μόνο ο κύριος αγωγός για τις διεθνείς μεταφορές εμπορευμάτων με την εμπορική ναυτιλία. Είναι επίσης το σημαντικό μέσο για τη μετάδοση δεδομένων και όλο και περισσότερο, για τη μετάδοση της ηλεκτρικής ενέργειας. Αυτές οι μη ορατές υποδομές (υποθαλάσσιες) είναι κρίσιμες για την οικονομία όχι μόνο των παρακτίων κρατών αλλά χωρίς δόση υπερβολής και ολοκλήρου του πλανήτη. Μεγάλος όγκος των παγκόσμιων επικοινωνιών, και των οικονομικών συναλλαγών, διέρχονται μέσω του παγκόσμιου υποθαλάσσιου καλωδιακού δικτύου δεδομένων. Η ψηφιακή οικονομία και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από αυτό το καλωδιακό δίκτυο. Αυτό καθιστά την προστασία της καλωδιακής υποδομής ένα ζωτικής σημασίας ζήτημα θαλάσσιας ασφάλειας που μέχρι σήμερα δεν έχει συμπεριληφθεί στην ατζέντα μας με τη δέουσα προσοχή.

Στη πρόσφατη 9η τριμερή σύνοδο Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ, η συζήτηση των ηγετών, όπως ανακοινώθηκε, διακρίθηκε από την ενίσχυση της συνεργασίας με έμφαση την ενέργεια. Ενώ παρουσίασαν μια δυναμική επέκταση της συνεργασίας δεν περιέλαβαν την προστασία των υποδομών ως ένα από τα βασικά της συμφέροντα, και απέχει πολύ από το να έχει μια συντονισμένη προσέγγιση του ζητήματος. Τα υποθαλάσσια καλώδια είναι ένας πιθανός στόχος του πολέμου της γκρίζας ζώνης, της τρομοκρατίας και του διεθνούς εγκλήματος. Αν και κανένα περιστατικό στο οποίο τα καλώδια έχουν στοχοποιηθεί εσκεμμένα δεν είναι γνωστό μέχρι στιγμής, οι αναφορές δείχνουν ότι οι επιδιωκόμενες εκστρατείες για τη γκρίζα ζώνη μπορεί να περιλαμβάνουν κάτι τέτοιο. Εξ’ άλλου η επίθεση στους αγωγούς Nord Stream που σημειώθηκε στη Βαλτική Θάλασσα τον Σεπτέμβριο του 2022 ενισχύει αυτήν την περιπτωσιολογική μελέτη για το πόσο ευάλωτες είναι οι υποθαλάσσιες υποδομές.

Ο Ελληνισμός χρειάζεται να καταβάλει σημαντικές προσπάθειες για να ενισχύσει την προβολή και το προφίλ του ως παράγοντα θαλάσσιας ασφάλειας. Χρειάζεται να αναδείξουμε πόσο εντυπωσιακό και φιλόδοξο είναι το φάσμα των ενεργειών που πρέπει να αναλάβουμε ως φορέας συλλογικής ασφάλειας. Οι ναυτικές επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και οι σημαντικές επενδύσεις στην ανάπτυξη ικανοτήτων για τη θαλάσσια ασφάλεια, καθώς και οι αυξανόμενες γεωπολιτικές φιλοδοξίες που αντικατοπτρίζονται στη Ναυτική Στρατηγική, καταδεικνύουν ότι η θαλάσσια ασφάλεια αποτελεί προτεραιότητα για την πολιτική ασφαλείας όλων. Ωστόσο, η προσπάθεια του Ελληνισμού να καθιερωθεί ως σημαντικός πάροχος θαλάσσιας ασφάλειας παραμένει ανεκπλήρωτη καθώς μια σειρά από εμπόδια στέκονται στον δρόμο της. Αυτά τα εμπόδια παρουσιάζουν συνεχείς προκλήσεις και ενδέχεται οι εταίροι να μας αντιληφθούν ως αδύναμο ή αναξιόπιστο μέλος.

Η πρώτη σειρά προκλήσεων αφορά τη συνοχή και τον συντονισμό σε επίπεδο στρατηγικών και επιχειρήσεων. Η Ελλάδα, ως ένα ναυτικό έθνος είναι απαραίτητο να αναγνωρίσει την ολοένα και περισσότερο ανάπτυξη της θαλάσσιας ασφάλειας. Είναι ένας από τους κορυφαίους παγκόσμιους συνεισφέροντες στον τομέα των ναυτιλιακών μεταφορών. Ως εκ τούτου θα απαιτηθεί από τις ναυτικές της δυνάμεις να εκτελέσουν αποστολές σε συνεργασία με τους εταίρους μας. Οι φιλοδοξίες αυτές  για τη θαλάσσια ασφάλεια χρειάζεται να υπογραμμιστούν στην Εθνική Στρατηγική, η οποία θα θέτει ένα όραμα για τον Ελληνισμό ως «σημαντικός πάροχος θαλάσσιας ασφάλειας».

Απαιτείται άμεσα η εκκίνηση διαδικασίας δημόσιας διαβούλευσης σχετικά με τη στρατηγική και το σχέδιο δράσης της, με σκοπό, να δώσει περαιτέρω ώθηση στις σημαντικές φιλοδοξίες της στον τομέα αυτό. Δυστυχώς η συμβολή του Ελληνισμού στην θαλάσσια ασφάλεια δεν έχει λάβει τη δέουσα προσοχή από την πολιτική κοινότητα. Μέχρι στιγμής έχουμε την τάση να επικεντρωνόμαστε σε συγκεκριμένες δραστηριότητες και επιχειρήσεις παρά σε μια ευρύτερη στρατηγική προοπτική της συνολικής πολιτικής θαλάσσιας ασφάλειας.

Τα βασικά ερωτήματα περιλαμβάνουν εάν υπάρχει μια διακριτή και συνεκτική προσέγγιση για τη θαλάσσια ασφάλεια και πώς θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε ένα αυξανόμενο φάσμα θαλάσσιων προκλήσεων, συμπεριλαμβανομένου του πολλαπλασιασμού των θαλάσσιων κινδύνων και απειλών και της εντατικοποίησης του στρατιωτικοποιημένου ανταγωνισμού σε περιοχές όπως για παράδειγμα η Μεσόγειος.

Στόχος μας πρέπει να είναι η παροχή προσανατολισμού όχι μόνο στην εθνική στρατηγική αλλά και στους ευρωπαίους φορείς χάραξης στρατηγικής η ναυτική ασφάλεια και να αυξήσουμε την κατανόηση μεταξύ των σχεδιαστών πολιτικών σχετικά με την καινοτομία και την πολυπλοκότητα της ατζέντας για τη ναυτική ασφάλεια. Να προωθήσουμε επίσης την κατανόηση των επιτευγμάτων και των προκλήσεων σε βασικούς διεθνείς ενδιαφερόμενους, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, άλλων μελών του ΝΑΤΟ και παγκόσμιων εταίρων όπως η Ινδία και η Ιαπωνία.

Αυτό σημαίνει ότι θα δεσμευθούμε διεθνώς στον τομέα της θαλάσσιας ασφάλειας, με ιδιαίτερη έμφαση στις ναυτικές επιχειρήσεις, τη βοήθεια ασφαλείας και τη δημιουργία ικανοτήτων. Αυτό αποκαλύπτει πόσο ουσιαστικές και πολύπλοκες έχουν γίνει οι δραστηριότητες της Ελλάδας σε θέματα ναυτικής ισχύος. Πέραν αυτών των ζητημάτων θα απαιτηθεί να δώσουμε λύσεις στις προκλήσεις της επίτευξης συνοχής σε αυτόν τον περίπλοκο χώρο πολιτικής και λειτουργίας. Επίσης στη διαχείριση των σχέσεων με βασικούς εταίρους και συμμάχους στην ανάπτυξη απαντήσεων σε αναδυόμενα ζητήματα θαλάσσιας ασφάλειας, όπως η περιβαλλοντική ασφάλεια, η κλιματική αλλαγή και η ανθεκτικότητα των κρίσιμων υποθαλάσσιων υποδομών, όπως η ηλεκτρική διασύνδεση και οι αγωγοί.

Συμπερασματικά, οι δραστηριότητες στον τομέα της θαλάσσιας ασφάλειας είναι σημαντικές αλλά και αλληλεπικαλυπτόμενες και περίπλοκες. Ως επί το πλείστον, οι άμεσες απαιτήσεις αντιμετώπισης κρίσεων έχουν οδηγήσει στη δημιουργία και υλοποίηση νέων δραστηριοτήτων. Τέτοιες αποστολές, μας βάζουν σε ένα παγκόσμιο κάδρο. Αυτό εγείρει το ερώτημα εάν η Ελλάδα έχει μια συνεκτική και στρατηγική προσέγγιση στις μεγαλύτερες, παγκόσμιες δραστηριότητες στον τομέα της θαλάσσιας ασφάλειας.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι μέλος και ερευνητής του Institute for National and International Security, και του Strategy International.

geopolitics.iisca.eu

Δ. Μάρδας: ΔΕΘ και Ελληνικό – Δύο χαμένες ευκαιρίες

1

Άρθρο του Δημήτρη Μάρδα, καθηγητή του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, πρώην αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών και Υφυπουργό Εξωτερικών

Η Κωνσταντινούπολη σε είκοσι σχεδόν χρόνια έγινε αγνώριστη. Σε χρόνο ρεκόρ ολοκληρώνονται πραγματικά μεγάλα έργα, κρεμαστές γέφυρες, υπόγεια τούνελ, εναέριοι σιδηρόδρομοι που επεκτείνουν το Μετρό της πόλης, υψώνονται καλαίσθητοι πύργοι μέσα σε ένα καταπράσινο περιβάλλον, κ.ά. Η Αθήνα, πλην κάποιων αυτονόητων έργων που συνδέθηκαν με το 2004 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ζει στη δική της απερίγραπτη στασιμότητα και το οικιστικό της χάος, σε ένα υποβαθμισμένο φυσικό περιβάλλον. Σε όμοια τροχιά κινείται και η Θεσσαλονίκη, η αυτονομαζόμενη πρωτεύουσα των Βαλκανίων! Εδώ και είκοσι χρόνια συζητάμε στη Θεσσαλονίκη την παραχώρηση κάποιων στρατοπέδων στους Δήμους, ακούμε για ένα Μετρό που δεν το βλέπουμε, χρονίζουν τα προβλήματα της δυτικής πλευράς της πόλης, το Παλατάκι ακολουθεί την πορεία των ατελείωτων διαπραγματεύσεων, ενώ η πολιτική της μιζέριας που διαπερνά όλη τη χώρα, είναι κυρίαρχο στοιχείο επιβίωσης της πόλης.

Η χώρα είχε την μοναδική της ευκαιρία να αναδείξει ένα νέο πρόσωπο με δυο μεγάλα επενδυτικά σχέδια. Το πρώτο αφορούσε στο «Ελληνικό» και το δεύτερο στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ). Το Ελληνικό θα γίνει τελικά ένας χώρος κατασκευής κατοικιών και η νέα ΔΕΘ, αν εφαρμοστεί η πρόταση της παραμονής της στην πόλη, δε θα έχει την παραμικρή δυναμική. Με την επιλογή αυτή η ΔΕΘ κάνει ένα ανέλπιστο στην Κωνσταντινούπολη δώρο, καθώς της προσφέρει την πρωτοκαθεδρία και στον εκθεσιακό χώρο.

Το «Ελληνικό» θα μπορούσε να παράγει πλούτο, μέσα από τη δημιουργία ενός μεγάλου οικονομικού κέντρου (π.χ. ιατρικού κέντρου, ενός χώρου που συγκέντρωνε τα διεθνής logistics κ.λπ βλ. αναλυτικότερα https://www.tovima.gr/2012/01/10/opinions/elliniko-vs-prigkipatoy-toy-monako/ ). Η ΔΕΘ ομοίως θα μπορούσε να παίξει έναν όμοιο ρόλο με διεθνή εμβέλεια. Χάνονται λοιπόν με τις επιλογές που αποφασίσθηκαν ή είναι σε εξέλιξη δύο ευκαιρίες παραγωγής εισοδήματος και πλούτου για την Ελλάδα.

Η ΔΕΘ δεν είναι μια υπόθεση μόνο της Θεσσαλονίκης ή της Μακεδονίας. Αφορά όλη τη χώρα, τη στρατηγική της στο χώρο του διεθνούς εμπορίου, τη θέση της στα Βαλκάνια και όχι μόνο. Κατά την υποψηφιότητα της Θεσσαλονίκης στην Expo 2008 είχε μελετηθεί και προταθεί η μεταφορά της ΔΕΘ στα δυτικά της πόλης. Μετά από λίγο καιρό εγκαταλείφθηκε αυτό το σχέδιο και αναδείχθηκε ένα άλλο.  Το τελευταίο υποστήριζε τη δημιουργία μιας συρρικνωμένης ΔΕΘ μέσα στην πόλη στη θέση της υφιστάμενης.

Κατ’ επανάληψη έχουμε εκφράσει την άποψη ότι η μικρή νέα ΔΕΘ στο κέντρο της πόλης δεν πρόκειται να παίξει τον ρόλο που της αρμόζει και δεν εξυπηρετεί τους στόχους που επιδιώκει η χώρα στη διεθνή σκηνή. Η πρόταση αυτή κινούμενη στη λογική του μικρού και του μετρίου εξυπηρετεί απλά κάποια ξενοδοχεία, μαγαζιά και εστιατόρια για μια εβδομάδα τη χρονιά, μη δίνοντας την παραμικρή προοπτική σε ένα διεθνή εκθεσιακό χώρο ανταγωνιστικό άλλων πόλεων άλλων κρατών.

Η μεταφορά της όμως στη δυτική Θεσσαλονίκη, που σκόπιμο είναι να ξαναζητηθεί πριν αρχίζει η πραγμάτωση της προτεινόμενης πρότασης, απαιτεί την ανάπτυξη ενός συνόλου υποδομών-δραστηριοτήτων, κρατώντας ζωντανή όλη τη χρονιά την περιοχή που θα τη φιλοξενήσει και όχι μόνο κατά τις περιόδους όπου θα έχουμε κλαδικές εκθέσεις. Παραδείγματα προς μίμηση υπάρχουν πολλά.

Δεν μπορούμε φυσικά να αντιγράψουμε τα πολύ μεγάλα μεγέθη διεθνών εκθέσεων όπως της Κίνας λόγου χάριν, μπορούμε όμως να «κλέψουμε» ιδέες που αναπτύσσονται εκεί. Έτσι, σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία μπορούν να λειτουργήσουν στη νέα ΔΕΘ στη δυτική Θεσσαλονίκη μόνιμα εκθετήρια ξένων αντιπροσωπειών και επιχειρήσεων κατά τα πρότυπα άλλων Κέντρων Εμπορίου. Επίσης είναι απαραίτητο να αναπτυχθούν υπηρεσίες logistics, τελωνειακές αποθήκες, ηλεκτρονικές πλατφόρμες πωλήσεων, πολυχώροι για λιανικές πωλήσεις κ.ά. Ακόμη θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας χώρος με κινηματογράφους ή ένα μικρό «χωριό» με εστιατόρια που θα αναδεικνύουν την παγκόσμια και τη βαλκανική κουζίνα.

Μπορεί πρόσθετα να γίνει ένα κέντρο για τη νέα γενιά, για αναψυχή και όλα αυτά σε συνδυασμό με τα όσα προσφέρει η εκεί φύση των 200 χιλ. στρεμμάτων της Natura. Επιπλέον, δίνεται η ευκαιρία να αξιοποιηθεί και οτιδήποτε άλλο γειτνιάζει με την περιοχή όπως π.χ. τα μοναδικά λασπόλουτρα της Παραλίμνης του Κιλκίς.

Τέλος, μπορεί να κτισθεί μια δεύτερη Ελληνική Disneyland με θέμα τη ζωή και το οδοιπορικό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τη ζωή του Αριστοτέλη και τόσα άλλα από τη Μακεδονία. Μια πρώτη Ελληνική Disneyland θα μπορούσε να κτισθεί στον «Ελληνικό» με θέμα την μυθολογία μας και την αρχαία ελληνική ιστορία, την Αθήνα του Περικλή, τη Σπάρτη του Λεωνίδα, τις Θερμοπύλες, τον Μαραθώνα κ.λπ. Τα δυο αυτά κέντρα αναψυχής θα αποτελούσαν πόλο έλξης χιλιάδων τουριστών δίνοντας και μια διαφορετική αίγλη στις περιοχές όπου θα τα φιλοξενούσαν.

Δεν είμαστε Ρώμη ή Νέα Υόρκη για να αρκούμαστε σε μικρά εκθεσιακά κέντρα μέσα στην πόλη. Εδώ ανήκουμε σε μια άλλη γεωγραφική περιοχή με άλλες προοπτικές. Οπότε χρειαζόμαστε μια ΔΕΘ ανάλογων διαστάσεων, πιο μεγάλη και απομακρυσμένη από συντεχνιακές λογικές. Διαφορετικά λύσεις βολικές, εύκολες, χωρίς ιδιαίτερη φαντασία και τόλμη που κινούνται σε λογικές ημίμετρων παγιδεύουν την Ελλάδα σε μια απερίγραπτη μετριότητα.

* Ο Δημήτρης Μάρδας είναι καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, πρώην αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών και Υφυπουργός Εξωτερικών

voria.gr

ΗΡΕΜΑ ΝΕΡΑ ΣΕ ΦΟΥΡΤΟΥΝΙΑΣΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ;

7

Του Παντελή Σαββίδη

Η έννοια «παράδοση» και ο Ποντιακός λόγος αυτοπροσδιορισμού

0

 

Γιάννης Τσεκούρας

 Ο Εθνομουσικολόγος Γιάννης Τσεκούρας, αναπτύσσει εισήγηση με θέμα:   «Η έννοια «παράδοση» και ο Ποντιακός λόγος αυτοπροσδιορισμού: Μια ανθρωπολογική προσέγγιση», σε εκδήλωση που διοργάνωσε η ΔΙΣΥΠΕ στις 5-6 Αυγούστου 2017 στο Δημαρχείο Πανοράματος, αίθουσα «Λίτσα Φωκίδου» στη Θεσσαλονίκη, κατά το 8ο Παγκόσμιο Συνέδριο Ποντιακού Ελληνισμού.

Η έννοια παράδοση έχει κεντρική θέση στον ποντιακό λόγο ταυτότητας. Η συζήτηση περί ποντιακής παράδοσης είναι πυκνή νοημάτων και συχνά ιδεολογικά φορτισμένη.

Όμως η έννοια παράδοση αποτελεί, επίσης, μία κατηγορία εθνογραφικής και λαογραφικής ανάλυσης.

Η ιδεολογική χρήση της έννοιας είναι ταυτόχρονα αίτιο και αιτιατό της επιστημονικής της νοηματοδότησης και εννοιολόγησης.

Η παρούσα εισήγηση αφορά την διττή αυτή διάσταση της παράδοσης ως αναλυτική κατηγορία και ως όρο ταυτότητας, ως ερμηνευτική έννοια και ως αναγνωρισμένη πολιτισμική πραγματικότητα.

Δεδομένης της ευρείας χρήσης του όρου σε πληθώρα επιστημονικών πεδίων για τις ανάγκες της παρούσας εισήγησης θα περιοριστώ στην πολιτισμική και κοινωνική Ανθρωπολογία. Η παρούσα εισήγηση δομείται σε δύο μέρη.

Πρώτον μία περιληπτική επισκόπηση των εννοιολογικών μετασχηματισμών, της αναλυτικής κατηγορίας παράδοση μέσα από την ανθρωπολογική βιβλιογραφία και δεύτερον μία εξέταση των ποντιακών χρήσεων σε αντιπαραβολή προς τις ανθρωπολογικές.

Στόχος μου είναι να παρέχω έναν θεωρητικό σχολιασμό της ποντιακής χρήσης με απώτερο σκοπό την ανάδειξη των θεωρητικών συμφραζομένων του όρου παράδοση και του πώς επηρεάζουν την ποντιακή ταυτότητα.

Τη συστηματική χρήση του όρου παράδοση ως κατηγορία ανάλυσης πολιτισμού την συναντάμε σε δύο επιστημονικά κινήματα των αρχών του εικοστού αιώνα την Ευρωπαϊκή Εθνική Λαογραφία και την Αμερικανική Διασωστική Εθνογραφία.

Η Ευρωπαϊκή Λαογραφία με όλες τις κατά τόπους σχολές της ασχολούνταν με τη μελέτη της εθνικής ταυτότητας μέσα από τη μελέτη αγροτικών πολιτισμών.

Η Αμερικανική Διασωστική Ανθρωπολογία επικεντρωνόταν στη μελέτη, καταγραφή και διάσωση ιθαγενών πολιτισμών.

Και στα δύο ρεύματα ο όρος παράδοση περιγράφει τη μετάδοση πολιτισμικών στοιχείων από γενιά σε γενιά.

Κατά τους τότε ερευνητές αυτή η μεταβίβαση εστίαζε στη διατήρηση και πιστή αναπαραγωγή τρόπων σκέψης, ιδεολογιών, αρχών, κοινωνικών δομών και συμπεριφορών που με τη σειρά τους καθόριζαν τον υπό μελέτη πολιτισμό.

Η παράδοση όριζε και χαρακτήριζε πολιτισμούς διαφορετικούς η και αντίθετους προς τον δυτικοευρωπαϊκό αστικό πολιτισμό της βιομηχανικής επανάστασης, του διαφωτισμού και της καινοτομίας.

Ο κυρίαρχος πλιτισμός της προόδου έφερνε την αλλαγή και τη νεωτερικότητα. Το μοντέρνο.

Οι παραδοσιακοί πολιτισμοί αναπαράγονται διαχρονικά μέσα από τη διατήρηση και μεταβίβαση από γενιά σε γενιά των ίδιων πολιτισμικών στοιχείων προσέφεραν την πνευματικότητα της συμβολικής θεώρησης του κόσμου η οποία διέφερε ανα περίπτωση ορίζοντας πολιτισμική ιδιαιτερότητα και συλλογική ταυτότητα.

Εν ολίγοις ο όρος παράδοση ως κατηγορία ανάλυσης πολιτισμού νοηματοδοτείται αρχικά ως το άλλο της νεωτερικότητας αυτό το άλλο μπορούμε να το δεχτούμε και ως αντίθετο και ως διαφορετικό, γενικότερα το μη μοντέρνο.

Στα πλαίσια αυτής της αιτιολόγησης, η παράδοση υπήρξε ένα θεωρητικό εργαλείο για την κατοχύρωση της διαχρονικότητας του έθνους και για την υπεράσπιση πολιτισμών που υπέφεραν από βίαιο εκμοντερνισμό.

Η παράδοση ενεργετούμενη ως το άλλο του νεωτερικού συνδηλώνει μία σειρά αντιθετικών διϋσμών:

διατήρηση- αλλαγή, λαός- διανοούμενοι, τοπικό- παγκοσμιοποιητικό, διαφορετικότητα- ομοιομορφία, πνευματικότητα- τεχνολογία και παρελθον-παρον-μελλον.

Σε αυτήν τη σειρά δίπολων η παράδοση αναφερόταν στο πρώτο σκέλος.

Περιέγραφε λαϊκούς πολιτισμούς που θεωρούνταν κλειστοί στην αλλαγή, προσανατολισμένοι στο παρελθόν, συγκεκριμένης γεωγραφικής εμβέλειας και ιδιαίτερης προσωπικότητας και πνευματικότητας.

Η αρχική αυτή σηματοδότηση της παράδοσης βασίζονταν σε ένα επιστημονικό μοντέλο αντικειμενικής παρατήρησης σύμφωνα με το οποίο ο πολιτισμός αποτελεί ένα κλειστό και αυτόνομα σύστημα που μπορεί να εξεταστεί ολιστικά σαν φυσική οντότητα.

Το επιστημονικό αυτό μοντέλο ταύτιζε  επιστημονική ερμηνεία και πολιτισμική πραγματικότητα υποδηλώνοντας ένα επιστημονικό μονόλογο.

Επιπλέον προκρίνοντας την κατανόηση του πολιτισμού ως αντικείμενο εστίαζε πρωτίστως τα πολιτισμικά προϊόντα.

Αυτά κρίνονταν συχνά ως ανεξάρτητα απο τις απόψεις των δημιουργών τους μέσω της αναγνώρισης εγγενών συμβολισμών. Οι παραπάνω θέσεις βρίθουν ηθικών και επιστημονικών προβλημάτων.

Πρώτον ο πολιτισμός ανεξαρτήτως του μεγέθους της κοινωνίας που τον καλλιεργεί είναι μία εξαιρετικά πολύπλοκη οντότητα για να μπορεί να θεωρηθεί ως μία στατική αντικειμενικότητα και να συνοψιστεί σε μία αυθεντική και απόλυτη ερμηνεία.

Δεύτερον η εστίαση στα προϊόντα πολιτισμού συχνά οδηγούσε στην υποτίμηση των φορέων του πολιτισμού ως ανίδεων του ίδιου του πολιτισμού τους ακριβώς επειδή ακολουθούν ασυνείδητα, υποτίθεται, τις επιταγές της παράδοσης.

Όπως αποδείχθηκε μετέπειτα, μέσω συστηματικής επιτόπιας έρευνας, οι παραπάνω προσεγγίσεις επέτρεπαν στους ερευνητές να οικειοποιούνται το λαϊκό πολιτισμό επιβεβαιώνοντας έτσι τις πολιτικές και τις δικιές τους προκαταλήψεις.

Επίσης επέτρεπαν σε κυβερνήσεις να προτείνουν μία εκλεκτική και κανονιστική παρουσίαση του λαϊκού πολιτισμού σύμφωνα με συγκεκριμένες σκοπιμότητες.

Ό,τι ενοχλούσε το εκάστοτε πολιτικό αφήγημα αποκλείονταν από την παράδοση.

Η πιο συστηματική όμως κριτική αφορά το ευρύτερο εννοιολογικό πλαίσιο του όρου.

Ενώ η παράδοση νοείται ως αντίσταση στο νεωτερισμό νοηματοδοτείτο μέσα από την αποδοχή της νεωτερικής διχοτόμησης του κόσμου σε πρόοδο και οπισθοδρόμηση. Όπου η πρόοδος ορίζεται ως ρήξη με το παρελθόν.

Οι παραδοσιακοί πολιτισμοί μην έχοντας αποδεχθεί αυτή τη ρήξη ανήκαν κυρίως και πρωτίστως στο παρελθόν ως στατικές επιβιώσεις προθύστερων ιστορικών σταδίων.

Η εκλεκτική καταγραφή και παρουσίαση επέτρεπε τη δημοσιοποίηση τους και έτσι την επισφράγιση του νεωτερισμού του μοντέρνου, όπως και αν ορίζονταν αυτό, ως τη μόνη δυνατή επιλογή για το μέλλον. Η πίστη ότι το παραδοσιακό χάνεται και πρέπει να διασωθεί εμπέδωνε αυτό το αξίωμα.

Έτσι όλως παραδόξως ο διασωστικος χαρακτήρας της πρώιμης λαογραφίας και ανθρωπολογίας επιβεβαίωνε και επικύρωνε σε θεωρητικό επίπεδο την απώλεια αυτού που υποτίθεται ότι προστάτευε.

Δεδομένων όλων των παραπάνω μετά το 1970 η παράδοση χάνει την αντικειμενική της υπόσταση και απορρίπτεται ως μία ιδεολογική κατασκευή για νεωτερική επινόηση.

Η έννοια παράδοση ανακάμπτει στην ανθρωπολογική ορολογία τη δεκαετία του 1990 μέσα από την συνειδητοποίηση ότι η συλλήβδην απόρριψή της, ως εξωτερική επινόηση, δεν είναι τελικά και πολύ διαφορετική από την αρχική νεωτερική επιβολή την οποία καταδικάζει. Και στις δύο περιπτώσεις το ερμηνευτικό μοντέλο είναι το ίδιο. Αυτό της απόλυτης αντικειμενικής πραγματικότητας που επιτρέπει την παραγωγή ενός επιστημονικού μονολόγου.

Εκεί που αρχικά η παράδοση παρουσιάζονταν ως η παρατηρήσιμη αντικειμενική πραγματικότητα οι επικριτές της την παρουσιάζουν ως την επινόηση ιδεολογικά προκατειλημμένων ερευνητών.

Και στις δύο περιπτώσεις οι ερευνητές αποφασίζουν για τον πολιτισμό των φορέων χωρίς να τους ρωτήσουν.

Στην περίπτωση των επικριτών της παράδοσης ο ερευνητής απορρίπτει την όποια εντόπια χρήση του όρου προεξοφλώντας την ως εξωγενή ιδεολογική επίδραση αρνούμενος την πιθανότητα η έννοια να προϋπάρχει της νεωτερικότητας με ντόπιο περιεχόμενο και υποτιμώντας την πιθανότητα οι ίδιοι φορείς να έχουν αποδεχτεί την πρώϊμη ανθρωπολογική και λαογραφική εννοιολόγηση.

Στην τελευταία περίπτωση οι φορείς κρίνονται απλώς ως παραμελημμένοι μία ερμηνεία που είναι εξίσου υποτιμητική με αυτή της άγνοιας.

Η αναθεώρηση της έννοιας είναι το αποτέλεσμα μιας ευρύτερης επιστημολογικής στροφής στις κοινωνικές επιστήμες από τη θεώρηση του πολιτισμού ως συνόλου αντικειμενικών στατικών πραγματικοτήτων, στην ανάγνωσή του ως ρευστού πλέγματος νοημάτων και ερμηνειών.

Συγκεκριμένα η αναθεώρηση στηρίζεται σε τρεις αλληλοσυμπληρούμενες και αλληλένδετες προϋποθέσεις.

Πρώτον τον αποχωρισμό της παράδοσης από τη νεωτερικότητα

Δεύτερον την προτεραιότητα στο λόγο των φορέων πολιτισμού

και τρίτον την εστίαση στην ερμηνεία και στο νόημα.

Οι ερευνητές θυμήθηκαν ότι η έννοια παράδοση συχνά στον πληθυντικό ως παραδόσεις προϋπάρχει της νοηματοδότησης των αρχών του 20ου αιώνα.

Επομένως υπάρχουν εντόπιες νοηματοδοτήσεις που δεν καθορίζονται μόνο σε σχέση με τη νεωτερικότητα.

Αν πάλι η παράδοση νοηματοδοτείται ως το αντιμοντέρνο οι ερευνητές εξετάζουν αυτή την ερμηνεία ως τμήμα του πολιτισμού.

Ο ανθρωπολόγος Παύλος Κάβουρας σχολιάζοντας τις θεωρίες του επίσης ανθρωπολόγου και υποστηρικτή της παράδοσης Ταλατ Ασατ περιγράφει την παράδοση με την ακόλουθη πρόταση: παράδοση είναι ένα ανιχνευτικό μοντέλο του παρελθόντος που κινείται προς το παρόν.

Η περιγραφή αυτή συνοψίζει λακωνικά τη σύγχρονη εννοιοδότηση του όρου.

Ο παραπάνω ορισμός εστιάζει στη σύνδεση μεταξύ παρελθόντος και παρόντος απελευθερώνοντας έτσι την παράδοση από το νεωτερικό αξίωμα της ρήξης με το παρελθόν.

Η έννοια παράδοση επαναπροσδιορίζεται ως ερμηνεία που ορίζει ιστορική συνέχεια. Επιπλέον η έμφαση στην ερμηνεία υπογραμμίζει το στοιχείο του αναστοχασμού την αναγνώριση της διαφοράς μεταξύ βιώματος και θεωρίας και έτσι και των αντιληπτικών ορίων τόσο του ερευνητή όσο και του φορέα.

Σχολιάζοντας τον παραπάνω γενικό ορισμό της παράδοσης ως μοντέλο ερμηνείας μπορούμε να αναγνωρίσουμε μία τριπλή διάσταση της έννοιας.

Ως επιστημονικής ερμηνείας η αναγνώριση δηλαδή από την πλευρά του ερευνητή κάποιας μορφής μεταβίβασης πολιτισμού από γενιά σε γενιά, ως συνειδητοποίησης ιστορικής συνέχειας από τον ίδιο τον φορέα πολιτισμού και τέλος ως σκόπιμης και συστηματικής πράξης συνέχισης και διατήρησης με ιδεολογικό και αξιακό περιεχόμενο.

Αυτές οι τρεις εκφάνσεις είναι αλληλοεφαπτόμενες και αλληλοσυμπληρούμενες.

Συνοψίζοντας τους θεωρητικούς μετασχηματισμούς του όρου βλέπουμε μία στροφή από το διατηρούμενο ένα αντικείμενο στην ιστορική διαδικασία, από την παράδοση ως απόλυτη διατήρηση και αναπαραγωγή του πολιτισμικά αντικειμενικού στην παράδοση ως ερμηνεία και δημιουργία ιστορικής συνέχειας.

Σύμφωνα με τη νεότερη αυτή εννοιολόγηση η παράδοση ορίζει διαδικασίες που και αυτές με τη σειρά τους αλλάζουν και εξελίσσονται.

ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Η έννοια παράδοση αποκτά στην περίπτωση των Ποντίων ένα βαρύ και πυκνό ιδεολογικό περιεχόμενο ήδη από την απαρχή της χρήσης της.

Θα λέγαμε ότι η χρήση της έννοιας από τους πόντιους κυριαρχείται εξαρχής από την τρίτη διάσταση αυτή της συστηματικής και στοχευμένης διατήρησης πολιτισμικών στοιχείων.

Η έννοια της ποντιακής παράδοσης αναπτύχθηκε, πρωτίστως, στην Ελλάδα μετά το 1922 στα πλαίσια της ελληνικής λαογραφίας αναφερόμενη στην ποντιακή πολιτιστική κληρονομιά.

Ως τέτοια η αναλυτική κατηγορία η «ποντιακή παράδοση» παρουσίαζε πολλά από τα χαρακτηριστικά του αντιμοντέρνου.

Το αποτέλεσμα ήταν μια ακούσια συμφωνία με μια ευρύτερη ελλαδική πρόκριση του δόγματος της νεωτερικότητας.

Το παρόν και το μέλλον είναι η πρόοδος ταυτιζόμενη σχεδόν αποκλειστικά με έναν ελλαδικό ορισμό της Δύσης όποιος και αν είναι αυτός.

Η απώλεια της παράδοσης είναι αναπόφευκτη.

Ο Πόντος και ο πολιτισμός του όπως όλες οι εθνοτικές και τοπικές, ή εθνοτοπικές αν προτιμάτε, κληρονομιές, ανήκουν στην παράδοση, άρα στο παρελθόν.

Επίσης στα πλαίσια της ίδιας θεώρησης η ποντιακή παράδοση μπολιάζεται με ένα μονολογικό δόγμα. Κάθε απομάκρυνση από το θεωρούμενο ως αντικειμενικά παραδοσιακό, κρίνεται ως αλλοτρίωση. Η κυριάρχιση της ποντιακής πολιτισμικής παράδοσης ως το αντιμοντέρνο με τις γνωστές συνδηλώσεις καταμαρτυρείται σε μια σειρά φαινομένων.

Η ποντιακή μουσική λόγου χάρη κυριαρχείται από την αντιπαράθεση  μεταξύ παραδοσιακών και νεοποντιακών. Οι πρώτοι ευαγγελίζονται ένα παραδοσιακό μουσικό ύφος το οποίο, όμως, στην πραγματικότητα δεν έχει διατηρηθεί ατόφιο από τον Πόντο ενώ οι δεύτεροι προβάλλουν μια αναπαράσταση του μοντέρνου που υφολογικά είναι, ήδη, τουλάχιστον 30 χρόνων παλιά.

Ακόμη πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η γλώσσα. Η ποντιακή διάλεκτος φέρει ένα παλαιό λεξιλόγιο δανειζόμενη όρους για σύγχρονες έννοιες από την κοινή ελληνική.

Πώς να τραγουδήσω για σύγχρονα θέματα όταν δεν υπάρχουν ανάλογες ποντιακές λέξεις; Πώς να τραγουδήσω ας πούμε για την τηλεόραση όταν η λέξη δεν υπάρχει στα ποντιακά με ρώτησε ο στιχοπλόκος και μουχαμπετλής  Λευτέρης Κοκκινίδης το 2012.

Η μη παραγωγή νέων λέξεων υπονοεί τη μουσειοποίηση της γλώσσας μέσα από τη συντηρητική διατήρηση της που με τη σειρά της καταδεικνύει την ταύτισή του ποντιακού με το χρονοτελικό παρελθόν και την αντιπαράθεσή του με το ελλαδικό παρόν και μέλλον.

Οι παραπάνω παρατηρήσεις οδηγούν σε εύλογα ερωτήματα για τη χρησιμότητα της έννοιας παράδοση.

Αν πραγματικά η έννοια συμβάλλει στη νοηματική περιχαράκωση του ποντιακού εκτός του σύγχρονου και ως εκ τούτου στη μουσειοποίησή του, τότε ποια η χρησιμότητά της;

Πριν υιοθετήσουμε άκριτα και βιαστικά τις υπερβολές των επικριτών της παράδοσης του 1980 και 70 πρέπει να λάβουμε υπόψη το ιστορικό πλαίσιο.

Στην περίπτωση των ποντίων η έννοια παράδοση έπεται του νεωτερισμού. Προέκυψε αφού ο τρόπος ζωής των ποντίων είχε καταστραφεί ως αποτέλεσμα της επιβολής του οράματος της εθνικής ομοιογένειας σύμφωνα με το νεωτερικό μοντέλο κρατικής οργάνωσης.

Η γενοκτονία και ο ξεριζωμός επέβαλαν μία βίαιη διακοπή πολιτισμικής συνέχειας ορίζοντας έτσι ένα διαχωρισμό μεταξύ παρόντος και παρελθόντος. Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο η έννοια παράδοση ήταν ένα χρήσιμο και αναγκαίο διανοητικό εργαλείο για την αναβίωση και διάσωση ενός πολιτισμού ο οποίος είχε εκ των πραγμάτων διακοπεί και εν πολλοίς καταστραφεί.

Η έννοια της ποντιακής παράδοσης ενσαρκώνει και κοινωνεί το βίαιο εκμοντερνισμό που βίωσαν οι πόντιοι την τραυματική συνειδητοποίηση του νεωτερισμού.

Οι ερμηνείες της πρώϊμης Ελληνικής Λαογραφίας έδεσαν θα λέγαμε με την εμπειρία της καταστροφής.

Η νοσταλγία και ο συντηρητισμός που χαρακτηρίζει την ποντιακή ταυτότητα καταδεικνύουν ότι η δυτική διαίρεση του ιστορικού χρόνου σε παρόν- παρελθόν και η ταύτιση του ποντιακού με το δεύτερο μέσα από το ορόσημο του 1922 ήταν βιωμένες πραγματικότητες για τους Πόντιους.

Η πρώϊμη ελληνική λαογραφία βοήθησε τους Πόντιους να περισώσουν ό,τι μπορούσε να διασωθεί και να εμπεδώσουν την πολιτισμική τους διαφορετικότητα ως ανήκουσα σε έναν άλλο τόπο και χρόνο χωρίς να την μετατρέψουν έτσι σε τροχοπέδη για την κοινωνική τους ένταξη.

Επομένως η χρήση του όρου παράδοση για τους Πόντιους αποτελεί μία συνειδητοποιημένη και αναγκαία αποδοχή μέρους, τουλάχιστον, της πρώϊμης εθνογραφικής νοηματοδότησης ακριβώς επειδή ταίριαζε με τις ιστορικές τους εμπειρίες και ανταποκρινόταν στις ανάγκες τους.

Ως τέτοια δεν μπορεί να απαλειφθεί απλά ως νεωτερική επινόηση. Δηλώνει μία ιδιαίτερη και βαθιά βιωμένη αλήθεια. Το ιδεολογικό φορτίο της ποντιακής παράδοσης είναι άμεσα συνυφασμένο με την εμπειρία της καταστροφής.

Ως αποτέλεσμα ο όρος ποντιακή παράδοση έχει σχεδόν ταυτιστεί με την ποντιακή ταυτότητα επιβεβαιώνοντας τον νοσταλγικό χαρακτήρα του ποντιακού αισθήματος. Ακόμα πιο σημαντικό όμως είναι ότι η ποντιακή παράδοση έχει αλλάξει εννοιολογήσεις. Εχει αποκτήσει τη δική της ιστορία.

Ορίζοντας το διανοητικό πεδίο και την προβολή των προβληματισμών και  αναστοχασμών σε ό,τι αφορά τον οραματισμό του ποντιακού παρελθόντος.

Η ποντιακή νοηματοδότηση της παράδοσης δεν έχει παραμείνει στατική. Το τι είναι παράδοση και το τι είναι ποντιακά παραδοσιακό αλλάζει από γενιά σε γενιά ενσαρκώνοντας τη σχέση των ποντίων με το ποντιακό παρελθόν και με το λόγο απώλειας και νοσταλγίας των πρώτων προσφυγικών γενεών.

Οι μετασχηματισμοί αυτοί παρουσιάζουν μία ακολουθία παρόμοια με αυτή της ανθρωπολογίας κινούμενη από τον επιστημονικό μονόλογο της αντικειμενικής πραγματικότητας προς τη ρευστότητά της ερμηνείας. Η ιστορική απόσταση από τον Πόντο και τις πρώτες γενιές, άλλωστε, καθιστά την αυθεντικότητα μία ποιότητα που δύσκολα μπορεί να μονοπωληθεί.

Την εξέλιξη της έννοιας ποντιακή παράδοση μπορούμε να διαπιστώσουμε σε 4 βήματα ποντιακού λόγου και πράξης.

Πρώτον την απόσταση που οι πόντιοι έχουν πάρει από τις υπερβολές της πρώιμης νοηματοδότησης, ειδικά από την υποτίμηση του φορέα του ποντιακού πολιτισμού εν μέρει λόγω της ιστορικής, πλέον, απόστασης από τις πρώτες γενιές, εν μέρει λόγω της επίδρασης από νέες σχολές σκέψης. Έχει πλέον καταστεί σαφές ότι ο λόγος των φορέων του ποντιακού πολιτισμού είναι το Α και το Ω για τον προορισμό της ποντιακής παράδοσης. Φυσικά αυτή η παραδοχή έχει, απλά, μετακινήσει το ερώτημα από το τι είναι παράδοση στο ποιος είναι παραδοσιακός. Παρόλα αυτά επιτρέπει την εστίαση στην ερμηνεία και την αποφυγή θεωριών βασισμένων στην αυθαίρετη αναγνώριση συμβολισμών. Η απομάκρυνση του ποντιακού χορού από χορογραφίες που βασίζονταν σε τέτοιους συμβολισμούς είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της στροφής.

Δεύτερον το περιεχόμενο της ποντιακής παράδοσης έχει πλέον διευρυνθεί έχει εμπλουτιστεί και περιλαμβάνει πολλά περισσότερα μορφώματα προϊόντα και αναπαραστάσεις από ότι τις πρώτες δεκαετίες μετά το 1922. Εδώ πρέπει να αναγνωριστεί η προσφορά της ποντιακής και γενικότερα ελληνικής λαογραφίας. Η διεύρυνση αυτή είναι ένα φυσικό απότοκο της διασωστικής ατζέντας της πρώιμης λαογραφικής νοηματοδότησης της παράδοσης και της ζέσης των Ποντίων να καταγράψουν και να διασώσουν όσο γίνεται περισσότερα.

Από αυτή την άποψη η ποντιακή λαογραφία παρουσιάζει σε μικρογραφία μία παρόμοια εξέλιξη με αυτήν της ανθρωπολογίας. Η συστηματική και συνεχής καταγραφή και μελέτη έχει οδηγήσει σε μία στροφή από τη μονολιθικότητα της μίας παράδοσης στον πλουραλισμό των πολλών παραδόσεων μέσα από την ανάδειξη τοπικών πολιτισμικών διαφοροποιήσεων στον Πόντο.

 Τρίτον, παράδοση και φολκλόρ. Είναι πλέον βαθιά εμπεδωμένοι στους περισσότερους  Πόντιους ότι η αναπαράσταση του παραδοσιακού διαφέρει από το καθαυτό παραδοσιακό. Η διάκριση αυτή διατυπώνεται μέσα από την αντιπαράθεση μεταξύ παράδοσης και φολκλόρ.

Το φολκλόρ αποτελεί μία αναπαράσταση της παράδοσης όχι την παράδοση την ίδια.

Ως τέτοιο εχει το δικό του επιτελεστικό περιβάλλον και πλαίσιο όπως ορίζεται από την παράσταση και τη θεατρική σκηνή. Οι επιτελεστές του ποντιακού φολκλόρ οι χορευτές των συλλόγων έχουν βαθιά συνείδηση ότι αυτό που κάνουν είναι διαφορετικό από την παράδοση την ίδια ότι είναι μία μερική και τμηματική μόνο μεταφορά του ποντιακού πολιτισμού. Μία αναγκαία προσαρμογή στην αστική αισθητική.

Αυτή η διάκριση αντανακλά μία ευρύτερη διάκριση μεταξύ της πραγματικότητας της παράδοσης και των συγχρονικών ερμηνειών που πασχίζουν να την συλλάβουν

Και τέταρτον βίωμα και θεωρία. Σε στενή συνάρτηση με το προηγούμενο στοιχείο οι περισσότεροι πόντοι αναγνωρίζουν, διακρίνουν την διαφορά μεταξύ θεωρίας και βιώματος. , Η διάκριση αυτή συνεχής με τις άνθρωπολογικές θεωρίες περί αναστοχασμού την αναγνώριση των αντιληπτικών και θεωρητικών ορίων ότι καμία θεώρηση δεν μπορεί να περικλείει το σύνολο της εμπειρίας.

Η διάκριση μεταξύ βιωματικού και θεωρητικού επιτρέπει μία κριτική θεώρηση κάθε περιγραφής και θεωρίας περί παράδοσης αλλά και την μετανεωτερική post-modern παραδοχή ότι και η ίδια είναι παράδοση, είναι τελικά μία αναλυτική κατηγορία που δεν μπορεί να συλλάβει το βιωματικό της ποντιακής ταυτότητας στο σύνολο της.

Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε τα ακόλουθα:

Η έννοια παράδοση έχει ζυμωθεί στην Ανθρωπολογία μέσα από μία σειρά νοηματοδοτήσεων αποκτώντας έναν ευέλικτο θεωρητικό και ερμηνευτικό χαρακτήρα.

Η έννοια της ποντιακής παράδοσης από την άλλη κυριαρχείται από το βαρύ και βαθύ ιδεολογικό φορτίο των τραυματικών εμπειριών του 1922.

Αυτή η τραυματική κληρονομιά προσδίδει στην έννοια ιδιαίτερη αξία και βάθος αλλά έχει δημιουργήσει μία επιτακτική ανάγκη για διατήρηση που ευνοεί την αναπαραγωγή μαύροασπρων ιδεολογικών σχηματισμών όπως τον νεωτερικό διαχωρισμό σε παρελθόν και παρόν.

Παρόλα αυτά η ίδια η ζέση για διατήρηση έχει οδηγήσει σε αλλαγές ερμηνείας και προσέγγισης που σημαίνουν αλλαγές στις ιδιες τις ποντιακές παραδόσεις. Τόσο ως περιεχόμενο όσο και ως έννοια αποδεικνύονται σε ένα δυναμικό χαρακτήρα οι διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους οι πόντιοι προσεγγίζουν κατά καιρούς την κληρονομιά τους και ευρύτερες ιστορικές, κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές έχουν οδηγήσει σε θεωρητικές και ερευνητικές ζυμώσεις παρόμοιες με αυτές των Κοινωνικών Επιστημών.

Η παρούσα εισήγηση αποτελεί μία ιδιαίτερα περιορισμένη ανάλυση ενός εξαιρετικά περίπλοκου θεωρητικού ζητήματος. Μία πλήρης επισκόπηση της ιδεολογικής ιστορίας της έννοιας ποντιακή παράδοση απαιτεί την ανάλυση πολύ ευρύτερων πραγματικοτήτων και κυρίως των ιδεολογικών σχηματισμών και ιστορικών διεργασιών που χωρίζουν τις έννοιες Πόντιος και Πόντος.

Ως εκ τούτου, αυτή η εισήγηση είναι λειψή, αφήνει εκτός πολύ περισσότερα από όσα θίγει.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η έννοια της ποντιακής παράδοσης συνεχώς ανανοηματοδοτούμενη ενσαρκώνει το πάθος και τον αγώνα των Ποντίων να διατηρήσουν τη μνήμη του Πόντου, την ποντιακή πολιτισμική κληρονομιά και το λόγο ταυτότητας των προγόνων τους.

 

 

Οι αποτυχημένες δυτικές πολιτικές προκαλούν τα πραξικοπήματα στην Αφρική

0

 

«Ο γαλλικός στρατός είναι ένας από τους μεγαλύτερους χαμένους από τα πραξικοπήματα στην Αφρική»

Σεπτέμβριος 2, 2023. Ελλάδα.

Παρίσι.

Με την εκδήλωση του στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Γκαμπόν της Αφρικής, λιγότερο από ένα μήνα μετά το πραξικόπημα στον Νίγηρα, επιβεβαιώνεται η αποτυχία των δυτικών πολιτικών και στο επίκεντρό τους βρίσκονται οι πολιτικές της Γαλλίας, η οποία έχει ισχυρή παρουσία σε αυτές τις χώρες, γράφει η αραβική Al Quds al Arabi.

Ο Γάλλος αναλυτής Λιονέλ Λωρέντ  λέει σε μια ανάλυση που δημοσιεύτηκε από το Bloomberg News ότι οι δυτικές πρωτεύουσες δεν έχουν δει τέτοια ξαφνικά γεγονότα, έπειτα από τις ελεγχόμενες από αυτές επαναστάσεις της Αραβικής Άνοιξης στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του τρέχοντος αιώνα, όπως συμβαίνει τώρα στην περιοχή της Δυτικής Αφρικανικής Ακτής.

Εκεί, όπου καθεστώτα που υποτίθεται ότι ήταν στα χέρια τους πέφτουν συνεχώς στα ισχυρά χέρια φιλόδοξων νεαρών αξιωματικών, που υποστηρίζονται από μια γενιά νέων ανθρώπων απογοητευμένων από την αποτυχία εκπλήρωσης των υποσχέσεων για δημοκρατία τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτό φαίνεται σαν μια «επιδημία» όπως το περιέγραψε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν.

 Η σημασία της πτώσης του τελευταίου ντόμινο στην περιοχή, που εκπροσωπείται από τον έκπτωτο πρόεδρο της Γκαμπόν, Αλί Μπόνγκο, έγκειται στο γεγονός ότι η αστάθεια εξαπλώνεται εκτός της περιοχής Σαχέλ της Αφρικής.

Στην περιοχή Σαχέλ, η αποτυχία της μάχης που υποστηρίζεται από τη Γαλλία εναντίον τρομοκρατικών ομάδων που συνδέονται με το ISIS και την Αλ Κάιντα προκάλεσε τη δυσαρέσκεια του πληθυσμού και ενθάρρυνε την ανατροπή καθεστώτων σε χώρες όπως το Μάλι και ο Νίγηρας μέσω στρατιωτικών πραξικοπημάτων και άνοιξε την πόρτα στην αυξανόμενη επιρροή της ρωσικής ένοπλης ομάδας Βάγκνερ, η οποία παρέχει τις υπηρεσίες της σε πολλά καθεστώτα της περιοχής.

Ίσως η αποτυχία των δυτικών ή αφρικανικών περιφερειακών ομάδων, όπως η Οικονομική Κοινότητα των Δυτικοαφρικανικών Κρατών (ECOWAS), να ματαιώσουν στρατιωτικά πραξικοπήματα και να αποκαταστήσουν την πολιτική κυριαρχία στον Νίγηρα και το Μάλι, για παράδειγμα, είναι αυτό που ενθάρρυνε τον στρατό στη Γκαμπόν να ανατρέψει τον Πρόεδρο Αλί Μπόνγκο, η οικογένεια του οποίου κυβερνά τη χώρα για περισσότερα από 55 χρόνια, ο οποίος υπήρξε εταίρος στην εξυπηρέτηση των γαλλικών συμφερόντων στην περιοχή για πολλά χρόνια.

Το πραξικόπημα της Γκαμπόν είναι μια ντροπιαστική εξέλιξη για τη Γαλλία και τους Ευρωπαίους συμμάχους της, οι οποίοι πραγματοποίησαν συνάντηση την περασμένη Πέμπτη για να συζητήσουν τρόπους απάντησης στο πραξικόπημα της 30ης Ιουλίου στον Νίγηρα, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας επιβολής κυρώσεων στο νέο στρατιωτικό καθεστώς, ενδέχεται να ακολουθήσουν και νέες εξελίξεις δυσάρεστες για τους Ευρωπαίους.

Ενώ η οικογένεια Μπόνγκο ζει μια υπερπολυτελή ζωή χάρη στον μεγάλο πετρελαϊκό πλούτο που διαθέτει η Γκαμπόν, περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της χώρας ζει με λιγότερα από 7 δολάρια την ημέρα, σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Ο Λιονέλ Λωρέντ λέει ότι ο άμεσος λόγος για το πραξικόπημα της Γκαμπόν δεν είναι η εξάπλωση τρομοκρατικών ομάδων ούτε η γαλλική στρατιωτική παρουσία στη χώρα, όπως συνέβη στο Μάλι και τον Νίγηρα, αλλά η ανακοίνωση ότι ο Πρόεδρος Μπόγκο κέρδισε μια τρίτη θητεία σε αμφισβητούμενες εκλογές.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι πολίτες στους δρόμους της Γκαμπόν γιόρτασαν το πραξικόπημα, μια πράξη που είναι αντιδημοκρατική, αλλά θεωρείται ως απαλλαγή από την τυραννική κυριαρχία.

Όπως συμβαίνει στην ιστορία της ίδιας της Γαλλίας, οι στρατηγοί εκμεταλλεύονται το πολιτικό και οικονομικό χάος για να καταλάβουν την εξουσία, σύμφωνα με τον Thierry Vercoulon, ερευνητή στο think tank IFRI, ο οποίος αποκαλεί την τρέχουσα στιγμή στην Αφρική «στιγμή του Βοναπάρτη».

Όσο για τον Ζοζέπ Μπορέλ, τον Ύπατο Εκπρόσωπο για την Εξωτερική Πολιτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είπε, «Τα στρατιωτικά πραξικοπήματα δεν είναι η λύση, αλλά δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι η Γκαμπόν διεξήγαγε εκλογές πριν από το πραξικόπημα που ήταν γεμάτες παρατυπίες».

Όλα αυτά εξηγούν τη διφορούμενη αντίδραση στη Γκαμπόν μετά τον Νίγηρα. Το Παρίσι καταδίκασε το πραξικόπημα και η κυβέρνηση του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν κάλεσε το στρατιωτικό συμβούλιο που κατέλαβε την εξουσία για να διατηρήσει την πολιτική εξουσία. Την ίδια ώρα, όλοι περιμένουν το επόμενο ντόμινο που θα πέσει στην Αφρική.

Πολλοί Αφρικανοί ηγέτες θα κοιτάξουν γύρω τους με ανησυχία, φοβούμενοι την επανάληψη του σεναρίου του Νίγηρα και της Γκαμπόν.

Στο Καμερούν, ο 90χρονος Πρόεδρος Paul Biya, ο οποίος κυβερνά από το 1982, αποφάσισε να αλλάξει πολλά από την ηγεσία του στρατού. Η Σενεγάλη, ο πρόεδρος της οποίας ανακοίνωσε ότι δεν θα διεκδικήσει τρίτη θητεία, ετοιμάζεται να διεξάγει προεδρικές εκλογές το επόμενο έτος.

echedoros

 

Σκληρές συγκρούσεις Τουρκικών ομάδων και στρατού της Συρίας

0

Σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι συγκρούσεις της Κυριακής στη βορειοανατολική Συρία μεταξύ του συριακού στρατού και των φιλοτουρκικών ένοπλων ομάδων οδήγησαν σε 25 θανάτους, αφού οι προαναφερθείσες ομάδες επιχείρησαν να πραγματοποιήσουν επιχείρηση διείσδυσης.

Ο διευθυντής του Παρατηρητηρίου, Ράμι Αμπντέλ Ραχμάν, δήλωσε ότι «18 μέλη των υποστηριζόμενων από την Τουρκία ένοπλων ομάδων και πέντε του συριακού στρατού σκοτώθηκαν σε συγκρούσεις που ξέσπασαν μετά την απόπειρα διείσδυσης των φιλοτουρκικών ομάδων στην περιοχή Ταλ Ταμρ στη δυτική ύπαιθρο της Χασάκα» , αναφέροντας αργότερα και τον θάνατο άλλων δύο τραυματισμένων στρατιωτών.

Η πηγή ανέφερε ότι περισσότεροι από 20 ένοπλοι από τις τάξεις των ένοπλων ομάδων τραυματίστηκαν και ο αριθμός αναμένεται να αυξηθεί λόγω σοβαρών τραυματισμών.

Την Κυριακή, στις περιοχές σε Αλ Αρίσα, Αλ Μαμπρούκα, Αλ έλαβαν χώρα βίαιες συγκρούσεις στις οποίες χρησιμοποιήθηκαν βαριά όπλα, μετά από επιχείρηση διείσδυσης που διεξήχθη από φιλοτουρκικές ομάδες, η οποία αντιμετωπίστηκε από αιφνιδιαστικές επιχειρήσεις.

https://echedoros.blog/2023/09/04/%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%81%ce%ad%cf%82-%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%ce%bf%ce%bc%ce%ac%ce%b4%cf%89/

Η ανακοίνωση του Κρεμλίνου για τη συνάντηση Πούτιν – Ερντογάν στο Σότσι–,Άδεια χέρια για Σιτηρά- ικανοποίηση για ρωσικό γραφείο στην Κατεχόμενη Κύπρο

0

 

 

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχε συνομιλίες με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο Σότσι.

Στο τέλος των συνομιλιών σε διευρυμένη μορφή με τη συμμετοχή μελών των αντιπροσωπειών, η συνομιλία συνεχίστηκε κατ’ ιδίαν σε μορφή πρωινού εργασίας.

Επιπλέον, ο Βλαντιμίρ Πούτιν και  ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έκαναν δηλώσεις στα ΜΜΕ και απάντησαν σε ερωτήσεις δημοσιογράφων.

 

Βλαντίμιρ Πούτιν:

 Αγαπητέ κύριε Πρόεδρε! Αγαπητοί φίλοι και φίλες!

Σας καλωσορίζω στη Ρωσία, στο Σότσι.

Συμφωνήσαμε για αυτή τη συνάντηση για πολύ καιρό, αλλά μετά τις εκλογές στην Τουρκία, αυτή είναι η πρώτη μας προσωπική συνάντηση. Είχα ήδη τη χαρά να σας συγχαρώ για τα αποτελέσματά σας – θα ήθελα να το πω ξανά αυτοπροσώπως, παρόλο που έχουν περάσει αρκετοί μήνες.

Ο ρυθμός ανάπτυξης των σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, που αποκτήθηκε με την άμεση συμμετοχή σας, διατηρείται. Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας στο γεγονός ότι πέρυσι το εμπόριο μας αυξήθηκε περισσότερο από 80 τοις εκατό – κατά 86, κατά τη γνώμη μου. Το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους, η θετική τάση συνεχίζεται. Δεν είναι τόσο δυνατό όσο πέρυσι, αλλά εξακολουθεί να είναι θετική.

Επιπλέον, οι σχέσεις διαφοροποιούνται: αυτοί δεν είναι μόνο οι παραδοσιακοί τομείς της αλληλεπίδρασής μας, συμπεριλαμβανομένης της γεωργίας, της ενέργειας, αναπτύσσονται και άλλοι τομείς, γεγονός που με κάνει πολύ χαρούμενο.

Έχουμε σημειώσει πρόοδο και ελπίζω ότι σύντομα θα ολοκληρώσουμε τις διαπραγματεύσεις για τη δημιουργία ενός κόμβου φυσικού αερίου στην Τουρκία, προκειμένου να καταστήσουμε την ενεργειακή κατάσταση στην περιοχή πιο σταθερή και ισορροπημένη. Νομίζω ότι αυτό θα είναι ωφέλιμο.

Στον τομέα της γεωργίας, όπως έχω ήδη πει, έχουμε επεκτείνει τις δυνατότητες προμήθειας γεωργικών προϊόντων από Τούρκους παραγωγούς στη ρωσική αγορά και εδώ αυξάνεται ένας πολύ καλός όγκος.

Στον τομέα της μεταλλουργικής βιομηχανίας αναπτύσσονται σχέσεις και έχουν πολύ καλή προοπτική για αυτό.

Εμείς στον τομέα της ενέργειας, όπως είπα, κινούμαστε με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Έχουν επιτευχθεί συμφωνίες μεταξύ των κύριων προμηθευτών και καταναλωτών και από τις δύο πλευρές, και ελπίζω ότι αυτό θα συμβεί και ότι θα το δούμε στο εγγύς μέλλον.

Η κατασκευή των πυρηνικού σταθμού στο Akkuyu συνεχίζεται. Τώρα η Τουρκία με την πλήρη έννοια της λέξης έχει γίνει μέλος της διεθνούς λέσχης των πυρηνικών κρατών – μετά την παράδοση της πρώτης παρτίδας ρωσικών πυρηνικών καυσίμων στο Akkuyu.

Του χρόνου – όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο – θα ξεκινήσουμε το πρώτο μπλοκ. Υπάρχουν ενδιαφέρουσες πιθανές επιλογές για τη συνέχιση της συνεργασίας μας. Τώρα μια πολύ μεγάλη εξειδικευμένη ομάδα συνεχίζει να εργάζεται στο σταθμό – περίπου 25 χιλιάδες άτομα.

Έχουμε κάτι να μιλήσουμε από την άποψη της διασφάλισης της ασφάλειας στην περιοχή. 

Φυσικά, δεν θα αγνοήσουμε τα θέματα που σχετίζονται με την ουκρανική κρίση.

Ξέρω ότι σκοπεύετε να θέσετε ερωτήσεις σχετικά με τη συμφωνία για τα σιτηρά. Είμαστε ανοιχτοί σε διαπραγματεύσεις για αυτό το θέμα.

Συρία, Λιβύη

Φυσικά, έχουμε κάνει πολλά για την κατάσταση στη Συρία. Ξέρω πόσο ευαίσθητο είναι αυτό το θέμα για τη Δημοκρατία της Τουρκίας, είμαστε μαζί σας στην πράξη.

Το πιο βασικό πράγμα που έγινε στο πλαίσιο του σχήματος της Αστάνα, πρέπει να εμπεδώσουμε, όπως και αυτή η ίδια η πλατφόρμα, κατά τη γνώμη μου.

Φυσικά και άλλες χώρες της περιοχής, εννοώ τη Λιβύη. Υπάρχουν πολλά άλλα ζητήματα διμερούς και διεθνούς χαρακτήρα που σίγουρα θα βρεθούν στο επίκεντρο της προσοχής μας σήμερα.

Σας ευχαριστώ πολύ που αποδεχτήκατε την πρόσκληση και ήρθατε στο Σότσι σήμερα.

Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν :

Κύριε Πρόεδρε!

Καταρχάς, θέλω να σημειώσω ότι αυτή η πρόσκληση είναι ήδη μια διαφορετική περίοδος μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Ο πόλεμος μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, η κατάσταση που αναπτύσσεται ως προς αυτό – σε αυτό το πλαίσιο, γίνεται αυτή η επίσκεψη. Και η πρόσκλησή σας — καλωσορίζουμε αυτήν την πρόσκληση, η αντιπροσωπεία μου χαιρετίζει αυτήν την πρόσκληση.

Οι σχέσεις μας μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τον τζίρο εξωτερικού εμπορίου: έχουν φτάσει τα 62 δισ. δολάρια. Και το καθήκον που έχουμε θέσει – να φτάσουμε τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια σε τζίρο εξωτερικού εμπορίου – μας κάνει πολύ χαρούμενους.

Οι επικεφαλής των κεντρικών τραπεζών [της Τουρκίας και της Ρωσίας] είναι επίσης εδώ σήμερα, θα συναντηθούν εδώ, θα συναντηθούν χωριστά. Αυτό δείχνει ότι αυτό θα είναι ένα σημαντικό βήμα στις εμπορικές σχέσεις μεταξύ των χωρών μας για το εμπόριο σε εθνικά νομίσματα.

Σχετικά με το πυρηνικό εργοστάσιο στο Akkuyu. Οι εξελίξεις εκεί συνεχίζονται πολύ θετικά. Επί του παρόντος, προχωράει το έργο, οι εργασίες συνεχίζονται. Όπως σημειώσατε, εκεί απασχολούνται περίπου 25.000 άτομα.

Όσον αφορά το πρώτο μπλοκ, υπήρξε πολύ καλή εξέλιξη των γεγονότων, όπως μιλήσαμε και πριν.

Για το πυρηνικό εργοστάσιο στην πόλη της Σινώπης: Πιστεύω ότι θα υπάρξει ένα τέτοιο βήμα μεταξύ μας σχετικά με την κατασκευή ενός νέου πυρηνικού σταθμού.

Όσο για τη [δημιουργία] κόμβου φυσικού αερίου στην περιοχή της Θράκης, αυτό θα εμπλουτίσει ξεχωριστά τις σχέσεις μας.

Από την άλλη, ένα από τα σημαντικά βήματα μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας είναι φυσικά ο τουριστικός τομέας.

Επί του παρόντος, σε αυτόν τον τομέα, στον τουρισμό, οι Ρώσοι τουρίστες καταλαμβάνουν την πρώτη θέση μεταξύ των επισκεπτών μας.

Η συμφωνία για τα σιτηρά

Μαζί με όλα αυτά τα δεδομένα, θέλω να σημειώσω ότι το πιο σημαντικό βήμα… Μπορούμε να πούμε ότι όλος ο κόσμος κοιτάζει τη συμφωνία για τα σιτηρά:

τι θα συμβεί, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα;

Όλοι έχουν μια προσδοκία. Πιστεύω, πιστεύω ότι μετά τις επαφές μας και κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου μας, θα δώσουμε στον κόσμο το απαραίτητο μήνυμα, ιδιαίτερα στις υπανάπτυκτες αφρικανικές χώρες – ένα τέτοιο βήμα από αυτή την άποψη θα έχει μεγάλη σημασία.

Στρατιωτική αμυντική βιομηχανία και ενεργειακός τομέας

Ένα άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό είναι η στρατιωτική αμυντική βιομηχανία, ο ενεργειακός τομέας. Υπάρχουν βήματα μεταξύ μας, ειδικά όσον αφορά το φυσικό αέριο. Εξαιρετικής σημασίας από αυτή την άποψη για εμάς είναι το γεγονός ότι έχουμε καλές, σημαντικές σχέσεις με τη Ρωσία όσον αφορά το φυσικό αέριο. Πιστεύω ότι θα αναπτύξουμε αυτές τις σχέσεις.

Βοήθεια στις δασικές πυρκαγιές

Από την άλλη, θέλω επίσης να σημειώσω: όπως ξέρετε, την καλοκαιρινή περίοδο, δασικές πυρκαγιές – μας στείλατε δύο αεροπλάνα για να καταπολεμήσουμε τις πυρκαγιές. Βοήθησε πραγματικά πολύ την κατάσβεσή τους. Εάν μπορούμε να αυξήσουμε αυτόν τον αριθμό αεροσκαφών, τουλάχιστον άλλα δύο, επειδή αυτή η απειλή συνεχίζεται, οι πυρκαγιές αποτελούν μεγάλη απειλή για εμάς. Αυτά τα αεροσκάφη είναι πολύ χρήσιμα για την καταπολέμηση πυρκαγιών.

Θα ήθελα να εκφράσω για άλλη μια φορά την ευγνωμοσύνη μου προς εσάς εξ ονόματος των νέων υπουργών μου στο Υπουργικό μας Συμβούλιο και ελπίζω ότι η συνάντηση και οι επαφές μας θα ωφελήσουν τις χώρες και τις περιφέρειές μας.

Σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας.

Βλαντιμίρ Πούτιν:

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε, αναφέρατε την καταπολέμηση των πυρκαγιών.

Θέλω να πω ότι μετά τον τρομερό σεισμό που αντιμετώπισε ο τουρκικός λαός, ήμασταν από τους πρώτους που προσπαθήσαμε να βάλουμε τον ώμο στον τουρκικό λαό, να βοηθήσουμε τους απλούς ανθρώπους που υπέφεραν. Το ίδιο ισχύει και για την καταπολέμηση πυρκαγιών.

Όλα αυτά υποδηλώνουν ότι έχουμε φέρει τις ρωσοτουρκικές σχέσεις σε πολύ καλό, υψηλό επίπεδο και αυτό επηρεάζει όλους τους τομείς της αλληλεπίδρασής μας.

Προτείνω να οργανώσουμε το έργο μας με τον εξής τρόπο: δώστε το λόγο στους προέδρους της διακυβερνητικής επιτροπής, στους υπουργούς των Εξωτερικών, να δώσουν μια γενική εικόνα του τι συμβαίνει στις σχέσεις μας, κυρίως εμπορικές και οικονομικές.

<…>

Kremlin

—https://echedoros.blog/2023/09/04/%ce%b7-

Συνάντηση Ερντογάν – Πούτιν: Άδεια χέρια για Σιτηρά- ικανοποίηση για ρωσικό γραφείο στην Κατεχόμενη Κύπρο

«Δεν αναμένεται να υπογραφεί συμφωνία»

Τούρκικο δημοσίευμα που επισημαίνει ότι ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν γύρισε από το Σότσι με άδεια χέρια,  αναφέρεται στις δηλώσεις του αρχηγού του τουρκικού κράτους ως εξής:

Ο Πρόεδρος Ερντογάν αναχώρησε από το αεροδρόμιο Ατατούρκ για το Σότσι με το αεροπλάνο «TUR» στις 10.50 π.μ. Ο Ερντογάν είχε διμερή συνάντηση με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στο Σότσι.

Οι δύο πρόεδροι προέβησαν σε δηλώσεις μπροστά στις κάμερες.

Σημαντικά σημεία από την ομιλία του Προέδρου Ερντογάν

«Ένα από τα ζητήματα στα οποία επικεντρωθήκαμε ήταν η αναβίωση της Πρωτοβουλίας της Μαύρης Θάλασσας.

Είμαστε ικανοποιημένοι με την απόφαση της Ρωσίας να ανοίξει γραφείο στην (Κατεχόμενη από τον τουρκικό στρατό) Βόρεια Κύπρο.

Η Πρωτοβουλία της Μαύρης Θάλασσας έχει διαδραματίσει βασικό ρόλο στην αντιμετώπιση των παγκόσμιων τροφίμων. Ειδικά για εκείνους που χρειάζονται περισσότερο σιτηρά, όπως η Αφρική. Οι εναλλακτικές προτάσεις που τίθενται στην ημερήσια διάταξη δεν θα μπορούσαν να προσφέρουν ένα βιώσιμο, ασφαλές και μόνιμο μοντέλο βασισμένο στη συνεργασία μεταξύ των μερών όπως η Πρωτοβουλία της Μαύρης Θάλασσας.

«Πιστεύουμε ότι η πρωτοβουλία πρέπει να συνεχιστεί»

«Πιστεύουμε ότι η πρωτοβουλία πρέπει να συνεχιστεί»

Οι προσδοκίες της Ρωσίας για την επανέναρξη της πρωτοβουλίας είναι γνωστές σε όλα τα μέρη. Έχουμε επίσης εκφράσει και εκφράζουμε τα σημεία που εξέφρασαν οι Ρώσοι φίλοι μας σε διάφορες περιπτώσεις. Πιστεύουμε ότι οι ελλείψεις πρέπει να εξαλειφθούν και η πρωτοβουλία να συνεχιστεί. Μοιράστηκα ειλικρινά τις απόψεις μας για αυτό το θέμα με τον αγαπημένο μου φίλο κατά τη διμερή μας συνάντηση.

Σε αυτό το πλαίσιο, σε συνεννόηση με τα Ηνωμένα Έθνη, έχουμε ετοιμάσει ένα νέο πακέτο προτάσεων που περιλαμβάνει σημαντική πρόοδο. Πιστεύω ότι είναι δυνατό να έχουμε αποτελέσματα μέσω αυτής της νέας διαδικασίας. Ως Τουρκία, πιστεύω ότι θα καταλήξουμε σε μια λύση που θα ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας για την εδραίωση διαρκούς ειρήνης, σταθερότητας και ευημερίας στην περιοχή μας. Ευχόμαστε οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις να τερματιστούν το συντομότερο δυνατό με μια διαρκή και δίκαιη ειρήνη στη βάση του διεθνούς δικαίου.

Τονίζω σε κάθε ομιλία ότι δεν υπάρχει νικητής στον πόλεμο, δεν υπάρχει ηττημένος στην ειρήνη. Διατηρούμε αυτήν την προσέγγιση αρχών. Είχαμε φιλοξενήσει στο παρελθόν απευθείας διαπραγματεύσεις μεταξύ των μερών. Όπως πάντα, είμαστε έτοιμοι να κάνουμε αυτό που μας αναλογεί.

Πυρηνικός Σταθμός Σινώπης

«Είμαστε έτοιμοι να αναβιώσουμε τη συμφωνία για τα σιτηρά εάν αρθούν οι κυρώσεις στις εξαγωγές ρωσικών προϊόντων σιτηρών»

Συζητήσαμε και άλλα περιφερειακά και παγκόσμια θέματα με τον κ. Πούτιν. Στο πλαίσιο αυτό, αξιολογήσαμε τις τελευταίες εξελίξεις στη Συρία, τον Νότιο Καύκασο, τη Λιβύη και την Αφρική. Έχουμε προωθήσει τις διμερείς μας σχέσεις στη βάση των αρχών της καλής γειτονίας, της φιλίας και της ειλικρίνειας, με τρόπο που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των χωρών μας και της περιοχής μας.

Είδαμε και βλέπουμε τα οφέλη των τουρκο-ρωσικών σχέσεων που χτίζονται πάνω σε αυτό το θεμέλιο σε ένα πολύ ευρύ πεδίο.

Η στενή επαφή μας με τη Ρωσία θα συνεχίσει να συμβάλλει στην επίλυση περιφερειακών και παγκόσμιων ζητημάτων. Ειδικά ο πυρηνικός σταθμός Akkuyu βαδίζει στο τελικό του βήμα, συζητήσαμε, επίσης, με τον αγαπημένο μου φίλο σήμερα το θέμα του πυρηνικού σταθμού στη Σινώπη. Με ένα βήμα που θα γίνει και σε αυτόν τον τομέα, η Τουρκία θα ανέβει μια βαθμίδα.

«Πιστεύω ότι ο αριθμός των Ρώσων τουριστών θα αυξηθεί»

Συζητήσαμε τα θέματα της ατζέντας μας στις συναντήσεις που πραγματοποιήσαμε σήμερα, τόσο διμερώς όσο και με τη συμμετοχή των αντιπροσωπειών μας.

Αξιολογήσαμε τα βήματα που μπορούν να γίνουν για την περαιτέρω ενίσχυση της πολυδιάστατης συνεργασίας μας, ιδίως στο εμπόριο, την ενέργεια, τη γεωργία, τον τουρισμό, την οικονομία και τη χρηματοδότηση. Ο όγκος του διμερούς εμπορίου μας έφτασε τα 69 δισεκατομμύρια δολάρια πέρυσι. Κάνουμε σταθερά βήματα προς τον στόχο μας των 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Έχουμε μια πολύ επιτυχημένη σεζόν στον τουρισμό και φέτος. Το 2022 φιλοξενήσαμε στη χώρα μας 5 εκατομμύρια 230 χιλιάδες Ρώσους πολίτες. Τους πρώτους 7 μήνες του τρέχοντος έτους ήρθαν στη χώρα μας 3,5 εκατομμύρια Ρώσοι τουρίστες. Πιστεύω ότι αυτός ο αριθμός θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο την υπόλοιπη περίοδο».

Τα κυριότερα σημεία από την ομιλία του Πούτιν είναι τα εξής:

«Θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι η Ρωσία θα είναι ο μεγαλύτερος εταίρος της Τουρκίας στο φυσικό αέριο. Η Ρωσία θα είναι ασφαλής και υπεύθυνος εταίρος στις αποστολές όπως πάντα. Η Gazprom παρουσίασε τον οδικό της χάρτη στη BOTAŞ στο έργο του κέντρου αερίου στην Τουρκία, μετά την κοινή ομάδα εργασίας.

Πέρυσι, ο όγκος των συναλλαγών μας αυξήθηκε κατά 19% τους πρώτους 6 μήνες του τρέχοντος έτους. Η συνεργασία μας στον τομέα του τουρισμού ήταν 2,2 εκατομμύρια τουρίστες το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους. Ελπίζουμε ότι αυτό θα αυξηθεί περαιτέρω στο μέλλον. Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να περάσουν οι Ρώσοι τουρίστες μας ασφαλείς και ειρηνικές διακοπές και οι τουρκικές πλευρές κάνουν ό,τι μπορούν.

Επιβεβαιώσαμε τη δέσμευσή μας στη χρήση του εγχώριου νομίσματος στο διμερές εμπόριο. Συμφωνούμε να χρησιμοποιούμε λιγότερο το δολάριο και το ευρώ

Η Ρωσία ήταν μια από τις πρώτες χώρες που έδωσε χείρα βοηθείας στον σεισμό του Φεβρουαρίου. Στείλαμε και πυροσβεστικά αεροπλάνα για τις φωτιές.

Μιλήσαμε επίσης για το τέλος της Πρωτοβουλίας για τα Σιτηρά της Μαύρης Θάλασσας. Είπαμε ότι μας ανάγκασαν να πάρουμε αυτή την απόφαση. Ειδικότερα, θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι η καταγγελία της συμφωνίας δεν επηρέασε ιδιαίτερα την παγκόσμια αγορά τροφίμων. Υπάρχει πρόβλημα στο κομμάτι διανομής. Αυτό δεν είχε καμία σχέση με την Πρωτοβουλία για τα Σιτηρά της Μαύρης Θάλασσας.

Η Δύση μας εξαπάτησε. Το 70 τοις εκατό έφτασε στις αναπτυγμένες χώρες και πολύ λίγα έφτασαν στις φτωχές χώρες. Θα ήθελα να επαναλάβω τη θέση αρχών μου. Είμαστε έτοιμοι να αναβιώσουμε τη συμφωνία για τα σιτηρά εάν αρθούν οι κυρώσεις στις εξαγωγές ρωσικών προϊόντων σιτηρών. Το μετέφερα στον κ. Ερντογάν.

«Η Δύση μας εξαπάτησε»

Δίνουμε μεγάλη σημασία στη συνεργασία μας στη Συρία. Η μορφή της Αστάνα είναι επίσης πολύ σημαντική. Υπάρχει ένας αποτελεσματικός μηχανισμός στη Συρία.

Είμαστε υπέρ μιας συνολικής συνεργασίας και λύσης στη Λιβύη.

Οι δυτικοί εταίροι μας μάς εξαπάτησαν. Ας εκπληρωθούν οι υποσχέσεις σε λίγες μέρες, θα κάνουμε τις δικές μας προσπάθειες για να διατηρήσουμε αυτόν τον διάδρομο σιτηρών».

Δεν αναμένεται να υπογραφεί συμφωνία

Από την άλλη, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου σχετικά με τη συνάντηση σημείωσε ότι δεν αναμένεται να υπογραφεί συμφωνία μετά τη συνάντηση Ερντογάν-Πούτιν.

Anadolu, Halktv,

https://echedoros.blog/2023/09/04/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7-%ce%b5%cf%81%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%b3%ce%ac%ce%bd-%cf%80%ce%bf%cf%8d%cf%84%ce%b9%ce%bd-%ce%ac%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%cf%87%ce%ad/

Οι συνεχείς ήττες και οι τεράστιες απώλειες των Oυκρανών έφεραν την αποπομπή του υπουργού Άμυνας Ο.Ρέζνικοφ

0

Το Κίεβο ακολούθησε μία εντελώς λάθος στρατηγική απέναντι σε έναν υπέρτερο αντίπαλο και κάποιος έπρεπε να είναι ο «αποδιοπομπαίος τράγος»

Ο Ο.Ρέζνικοφ, ο Ουκρανός υπουργός Άμυνας, πλήρωσε τις συνεχείς ήττες των Ουκρανών και τις τεράστιες απώλειες τους στα πεδία των μαχών, με αποτέλεσμα να αποπεμφθεί από τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντιμίρ Ζελένσκι.

Το μέτωπο της Ζαπορίζια όπου πραγματοποιείται το κύριο μέρος της ουκρανικής αντεπίθεσης έχει εξελιχθεί σε μία πραγματική τραγωδία για τους Ουκρανούς, οι οποίοι από την έναρξη των επιχειρήσεων έχουν χάσει 50.000 στρατιώτες και το 70% του συνόλου των δυτικών οπλικών συστημάτων.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως για την κατάληψη του Ραμποτίνο οι Ουκρανοί έχασαν 30.000 στρατιώτες, πολεμώντας επί δύο μήνες για να καταλάβουν ένα χωριό 500 κατοίκων!

Συνολικά κατέλαβαν 16 οικισμούς. Αυτές οι απώλειες για τόσο μικρά εδαφικά κέρδη δεν μπορούν να δικαιολογηθούν.

Το δεύτερο κύριο μέτωπο είναι αυτό του Μπάκχμουτ, όπου στον οικισμό της Κλισίιβκα, υπέστησαν άλλη μία δεινή ήττα αντιμετωπίζοντας τα τάγματα των Τσετσένων, με αποτέλεσμα να υποχωρούν πλέον προς το Τσάσιβ Γιαρ.

Σε ό,τι αφορά το μέτωπο της Χερσώνας, δοκίμασαν δύο φορές να δημιουργήσουν προγεφύρωμα στην αριστερή όχθη του Δνείπερου, ανεπιτυχώς.

Επίσης στο τέταρτο μέτωπο, αυτό του Χάρκοβο, οι Ρώσοι έχουν διασπάσει την περιμετρική άμυνα του Κουπιάνσκ, της πόλης κόμβου μεταξύ Χάρκοβο και Ντόνμπας, και είναι έτοιμοι για την τελική έφοδο.

Βέβαια, το ερώτημα είναι, αν όντως οι ήττες αυτές αποτελούν ευθύνη του πρώην πλέον ΥΠΑΜ, ή είναι πρωτίστως ευθύνη του ίδιου του Ουκρανού προέδρου.

Η αλήθεια είναι πως αυτές οι κατά μέτωπο επιθέσεις κατά πανίσχυρων, πυκνών και πολυεπίπεδων γραμμών άμυνας όπως αυτές που έχουν κατασκευάσει οι Ρώσοι στα μέτωπα της Ζαπορίζια και του Ντόνμπας, ήταν κεντρική επιλογή του ίδιου του Ουκρανού προέδρου αλλά και των συμμάχων του των Αμερικανών.

Βεβαίως, τώρα οι Αμερικανοί ισχυρίζονται ότι δεν γνώριζαν τίποτα για τις επιλογές των Ουκρανών ως προς το πως θα υλοποιούσαν την αντεπίθεση τους, αλλά η αλήθεια είναι ότι και ήξεραν και ήθελαν να πραγματοποιηθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, διότι πίστευαν πως ο ρωσικός Στρατός είναι αδύναμος, κακά εκπαιδευμένος και ότι θα υποχωρούσε γρήγορα μπροστά σε μία σφοδρή ουκρανική επίθεση.

Η πεποίθηση αυτή στηριζόταν περισσότερο σε αμερικανική ιδεοληψία, καθώς πάντα οι Αμερικανοί θέλουν να πιστεύουν πως ο μόνος Στρατός στον πλανήτη με πραγματική πολεμική ικανότητα είναι ο δικός τους.

Έτσι αγνόησαν το γεγονός πως οι Ρώσοι σαν τακτικός στρατός δεν πολέμησαν επί εννέα μήνες στην Ουκρανία καθώς στη θέση τους πολεμούσε αποκλειστικά ο ιδιωτικός στρατός της οργάνωσης Βάγκνερ, ο οποίος έτυχε και την μεγαλειώδη νίκη της κατάληψης της πόλης-φρούριο του Μπάκχμουτ (αν και με βαριές απώλειες αλλά των Ουκρανών αποδείχτηκαν πολύ μεγαλύτερες καθώς οι μεν πρώτοι έχασαν 20.000 άνδρες ενώ οι δεύτεροι περίπου 80.000 άνδρες).

Στο διάστημα αυτό οι ρωσικές δυνάμεις δημιουργούσαν ένα ευρύ δίκτυο αμυντικών γραμμών, κύριων, εναλλακτικών και συμπληρωματικών, τεράστια ναρκοπέδια και πυκνές αντιαρματικές τάφρους στο σύνολο των μετώπων της Ουκρανίας που για να διασπαστούν και να διατρηθούν απαιτούν βαρύτατο φόρο αίματος.

Με λίγα λόγια δεν κατάλαβαν στην Δύση ότι οι Ρώσοι είχαν δημιουργήσει κάτι αντίστοιχο με το Κουρσκ το 1943, όταν και κατάφεραν οι Γερμανοί να αναλώσουν τις τελευταίες τους εφεδρείες με αποτέλεσμα, εν συνεχεία να αναλάβουν την πρωτοβουλία των επιθετικών επιχειρήσεων οι Σοβιετικοί μέχρι και την είσοδο τους στο Βερολίνο το 1945.

Το ίδιο πράγμα κάνουν και τώρα με την διαφορά ότι το πραγματοποιήθηκε ένα τεράστιο αμυντικό έργο σε μία γραμμή μήκους 1200 χλμ.

Σε ό,τι αφορά τον Βολοντιμίρ Ζελένσκι, απλώς ζήτησε να υλοποιηθεί ότι του ζήτησαν οι Αμερικανοί. Ο Ολέξιι Ρέζνικοφ, απλώς υπάκουσε και εφάρμοσε το συγκεκριμένο σχέδιο.

Οι Ουκρανοί με την βοήθεια των άφθονων δυτικών οπλικών συστημάτων και της συνεχούς στρατιωτικής βοήθειας από τους Αμερικανούς στον πρώτο χρόνο του πολέμου είχαν καταφέρει σημαντικά επιτεύγματα κατά των Ρώσων αλλά τότε υπήρχε μία ουσιώδης διαφορά.

Τότε οι Ουκρανοί ήταν οχυρωμένοι σε πόλεις και τοποθεσίες-φρούρια και περίμεναν τους Ρώσους.

Τώρα συμβαίνει το αντίστροφο και όποιος γνωρίζει τα βασικά της στρατιωτικής επιστήμης ξέρει πως όταν ο επιτιθέμενος υστερεί αριθμητικά και σε πολεμικό υλικό έναντι του αμυνόμενου, η ήττα του είναι βέβαιη.

Φυσικά, για τις  ήττες αυτές, κάποιος πρέπει να πληρώσει.

Ο Ουκρανός πρόεδρος δε γίνεται να θεωρηθεί υπεύθυνος και να αποπεμφθεί, οι δε Αμερικανοί δεν γίνεται να κατηγορηθούν για κανένα λόγο και συνεπώς η ευθύνη πέφτει πάνω στον αδύναμο «κρίκο» που ήταν ο πρώην πλέον υπουργός άμυνας της Ουκρανίας, Ολεξίι Ρέζνικοφ.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/oi-synexeis-ittes-kai-oi-terasties-apoleies-ton-oykranon-eferan-tin-apopompi-tou-ypourgou-amynas-o-reznikof/